# data[].attributes.headline
 Altruista, niosący bezinteresownie pomoc chorym mieszkańcom Oranu. Ateista, który tak mówi o sobie: "Jestem w ciemności i próbuję widzieć jasno”. Próbuje poznać i zrozumieć naturę dżumy. Sprzeciwia się absurdalnemu złu i śmierci, konfrontując się z "milczącym Bogiem". W sytuacji osobistego dramatu, choroby, a następnie śmierci żony, samotnie zmaga się z epidemią. Chce być użyteczny. Jako synowi robotnika niełatwo było mu zostać lekarzem. W tym człowieku nie ma ani pychy, ani próżności.  Działa sumiennie i obowiązkowo, kieruje się zwykłą ludzką uczciwością. 

# data[].attributes.subject
 Altruista, niosący bezinteresownie pomoc chorym mieszkańcom Oranu. Ateista, który tak mówi o sobie: "Jestem w ciemności i próbuję widzieć jasno”. Próbuje poznać i zrozumieć naturę dżumy. Sprzeciwia się absurdalnemu złu i śmierci, konfrontując się z "milczącym Bogiem". W sytuacji osobistego dramatu, choroby, a następnie śmierci żony, samotnie zmaga się z epidemią. Chce być użyteczny. Jako synowi robotnika niełatwo było mu zostać lekarzem. W tym człowieku nie ma ani pychy, ani próżności.  Działa sumiennie i obowiązkowo, kieruje się zwykłą ludzką uczciwością. 

# data[].attributes.body
Ocena bohatera.

# data[].attributes.body
Jego ojciec był prokuratorem. Gdy Tarrou był małym chłopcem, poszedł wraz z ojcem na rozprawę, gdzie sądzono przerażonego przestępcę. W świetle prawa w legalny i akceptowalny społecznie sposób wydano na niego wyrok śmierci. Autorytarne, żądne krwi społeczeństwo, działając poprzez aparat sądowniczy, którego to ojciec Tarrou był przedstawicielem, w jednej chwili uczyniło z przestępcy ofiarę. Ten specyficzny mechanizm sądowniczy zmienił prokuratora i społeczeństwo w winowajców godnych kary.
Tarrou zastanawia się nad tym, czy można być "świętym bez Boga". Dr Rieux nie chce być świętym ani bohaterem. Tym co go interesuje jest po prostu "bycie człowiekiem".

# data[].attributes.body
Raymond Rambert to dziennikarz przybywający do Oranu z Paryża. Po wybuchu epidemii początkowo chce opuścić miasto. Jego postawa jest egoistyczna. Broni się przed niewolą i obojętnością. Jest zakochany i chce się spotkać z ukochaną. Gdy dowiaduje się, że dr Rieux wysłał żonę do sanatorium i walczy samotnie, też postanawia przyłączyć się do ekip sanitarnych. Rambert przeżywa przemianę. Rezygnuje z powierzchownych kontaktów na rzecz prawdziwie głębokich relacji międzyludzkich.  „Żyć i umierać dla tego, co się kocha, tylko to mnie interesuje”. Szukając osobistego szczęścia, ostatecznie stawia powyżej dobro ogółu. Rozumie, że dżuma zmieniła go jako człowieka.