# data[].attributes.headline
Gekozen door Peter Kohlmann   Motivatie: Het sprak me 

# data[].attributes.subject
Gekozen door Peter Kohlmann   Motivatie: Het sprak me 

# data[].attributes.body
Dit gedicht vind ik niet perse goed geschreven. Maar ik herken veel van toen ik kind was en kastanjes raapte. Overal lagen ze.

KASTANJE
Als iemand mij nou maar
had opgeraapt
en in zijn zak gestopt
en daar gelaten had,
dat af en toe een hand mij vond,
voelde hoe zacht ik was
en dan weer losliet.
Of op de vensterbank gelegd,
op 't nachtkastje,
in een rommeldoos.
De keukenla!
Ik heb nog nooit een reis gemaakt,
ik moest zo nodig wortel schieten.
Als iemand mij nou maar had opgeraapt,
er was niets aan de hand geweest,
ik was kastanjebruin geweest,
ik had geglansd, geglansd,
wat later was ik wat gaan rimpelen,
en dan, nou ja, maar nu,
nu moet ik onvrijwillig transformeren
en niet zo n beetje ook.
En steeds als ik zo ongeveer
gewend ben aan mijn nieuwe vorm,
steeds als ik zo min of meer
geaccepteerd heb
dat ik ben zoals ik ben,
dan ben ik alweer anders.
En als het nu zo was dat ik gekozen had
om zo te zijn, dat ik het wilde:
steeds een ring erbij,
zoveel soortgenoten aan mijn takken
in hun veilig stekelhuis,
zo anders dan ikzelf,
maar wat weet ik het nog goed.

Ik heb het opgegeven
te zijn zoals ik ben.
Ik groei maar mee
met wie ik worden zal.
Af en toe hoor ik
Dat iemand zegt
Hoe mooi ik ben.
In mijn schaduw
gebeuren dingen
die de moeite waard zijn.

Tjitske Jansen,
Uit: Het moest maar eens gaan sneeuwen
Uitgeverij Podium, Amsterdam, 2003

# data[].attributes.headline
Motivatie: Het sprak me aan wegens dat actualiteit van het onderwerp, en de pijnlijke waarheden die er achter schuilen.

# data[].attributes.subject
Motivatie: Het sprak me aan wegens dat actualiteit van het onderwerp, en de pijnlijke waarheden die er achter schuilen.

# data[].attributes.body
Vertrek van dochters

Ze moesten inderdaad gaan, ik had het gezien
aan hun gezichten die langzaam veranderden
van die van kinderen in die van vrienden,
van die van vroeger in die van nu.

En gevoeld en geroken als ze me kusten,
een huid en een haar die niet meer voor mij
waren bedoeld, niet zoals vroeger,
toen we de tijd nog hadden.

Er was in ons huis een wereld van verlangen,
geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun
kamers waarin ze verzamelden wat ze mee
zouden nemen, hun herinneringen.

Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie
precies datzelfde uitzicht, precies die
zelfde wereld van twintig jaar her,
toen ik hier kwam wonen.

Rutger Kopland
uit: Dit Uitzicht 1982

Motivatie: Ik vind dit een mooi gedicht omdat het de kant van de vader laat zien als kinderen uit huis gaan. Meestal denk je er niet bij na hoe moeilijk het voor ouders is als hun kinderen weg gaan.

# data[].attributes.body
Sonnet 18

Zal ik je met een zomerdag vergelijken?
Veel zachter en veel zonniger ben jij.
Te snel weer moet de tijd van zomer wijken;
De wind striemt soms de bloesems al in mei.

Het hemeloog kan soms verblindend zijn,
En dikwijls is zijn schijn van korte duur,
Waardoor de glans van schoonheid weer verdwijnt
Door 't lot of door de loop van de natuur.

Jouw zomer zal voor eeuwig zomer blijven,
En nooit jouw pracht verloren laten gaan;
De dood zal jou niet in zijn schaduw krijgen,
Wanneer jij in mijn zinnen blijft bestaan.

Zolang als er nog iemand leest en leeft,
Zolang leeft ook de zin die leven geeft.

William Shakespere
(Vertaling: Arie van der Krogt)

Motivatie: Ik vind het een erg mooi en romantisch gedicht en ik word er gelukkig van.

# data[].attributes.headline
Gekozen gedicht door Anne-Joëlle Vergeer

# data[].attributes.subject
Gekozen gedicht door Anne-Joëlle Vergeer

# data[].attributes.body
Thuis

Het huis is ons vreemd na de kortste vakantie,
veel vreemder dan verre hotels of paleizen.
Het glansloze vloerzeil negeert onze voetstap,
een stapel van krantenpapier ligt op tafel.
De zeep is verdroogd en gebarsten, en went maar
met weerzin aan onze voorzichtige handen.
De kamers, de trappen vergaten volkomen
ons dagelijks leven, dat nu weer bezit neemt
van stoelen en banken. Steeds sterker verstoren
wij gasten het rustige leven der dingen:
de klok, die haar tijd had gevonden, moet doorgaan
en draaien, weer stroomt het geduldige water
door buizen, zojuist nog verzadigd van stilte.
Wij zetten de eigen TV aan en kijken,
en houden ons aarzelend voor dat wij thuis zijn.

Co Woudsma (1960)

Uit: Viewmaster, De Bezige Bij, Amsterdam 1997

Motivatie: Ik vind dit gedicht mooi, omdat het laat zien hoe je vervreemd kan zijn van een plek waar je eerst zo vaak kwam en aan gewend was. Het geeft een mooie omschrijving van het gevoel.

# data[].attributes.body
ik vond het gewoon leuk in elkaar zitten. met dat zee en zeer en dat eb en heb.

# data[].attributes.body
Dit gedicht spreekt aan. Omdat je zult jezelf nooit helemaal begrijpen.
In dit gedicht is veel herkenning.

# data[].attributes.body
Winterdorp

Het is een dorp
Niet ver van hier
Een boerendorp
Aan een rivier
Het is niet groot
En vrij obscuur
Maar 't heeft een naam
En een bestuur
Er is een school
Een harmonie
Een bankfiliaal
Een kerk of drie
Een communist
Een zonderling
En zelfs een zang-
vereniging
Nu is 't er stil
't Is wintertijd
Er heerst de griep
En knorrigheid
De dag is kort
De hemel grauw
En pas maar op
Je vat nog kou
Drs. P.
Uit: 'Tante Constance en Tante Mathilde'
Liedteksten van Drs. P.,
Nijgh &  Van Ditmar 1999

Mijn motivatie: Dit vind ik een leuk gedicht dat komt omdat het eindrijm bevat en ik vind dat een belangrijke voorwaarde als ik een gedicht mooi moet vinden.
Verder heeft het gedicht als je het leest een bepaalde ritme wat me

# data[].attributes.body
Ik ben zo moede. Ik denk aan hen, die waren
Met mij knapen in ene blijde klas.
Weer daalt een jaar. De bruine en gele blaren
Dwarrelen in het gras.

Jacob Israël de Haan
uit: Kwatrijnen,
Amsterdam: Van Kampen 1924

Motivatie:
Het is misschien maar een kort gedichtje maar die vind ik vaak ook veel mooier en diepzinniger.

# data[].attributes.body
De een zei De een zei, heel zachtjes: 'Zal ik maar weggaan?' 'Ja', zei de ander, nog zachter.

'Zal ik nog terugkomen?' vroeg de een, bijna onhoorbaar. Ja, dacht de ander en schudde haar hoofd

Toon Tellegen (1941)

Motivatie: Dit gedicht vind ik heel mooi, omdat het wat met je doet omdat het zo zielig is… En ik heb medelijden met allebei de personen uit dit gedicht terwijl ik ze niet eens ken, omdat jezelf zoiets ook heel snel kan overkomen.

# data[].attributes.body
Motivatie: Het is een gedicht van mijn broer. Naast het feit dat ik ontzettend trots ben dat mijn broer zo schrijven kan, vind ik het een fijn gedicht. Iedereen kent het dat handschoenen overal liggen in de koude tijden. In dit gedicht pakt hij iets waar wij verder nooit over nadenken. Namelijk van wie zijn de handschoenen? In dit gedicht gaat hij dan ook opzoek naar de handschoen van de persoon die hij vinden wilt.

https://twitter.com/robinkramerr/status/694179010247553024

# data[].attributes.body
Motivatie: Dit gedicht spreekt mij aan omdat ik inderdaad wel zou willen weten hoe mijn leven verder gaat. Welke studie ik zal kiezen en welke baan ik later krijg. Als ik het zou weten, zou dat mijn keuzes een stuk makkelijker maken. Dan zou ik er niet meer zo lang over na hoeven te denken, omdat ik toch al weet hoe ik eindig.

Boekje open

hoe ga ik open als een boek?

ik wil mezelf eens lezen,

bladeren en kijken

hoeveel pagina's ik tel.

of ik een sprookje ben

of meer een studieboek.

zou ik mij kopen?

lenen bij de bieb?

alleen stiekem lezen

hoe ik afloop en zachtjes

terugzetten in de kast?

Ted van Lieshout

# data[].attributes.headline
Gekozen gedicht door Thimo te Riet ook genaamd Scholten

# data[].attributes.subject
Gekozen gedicht door Thimo te Riet ook genaamd Scholten

# data[].attributes.body
Motivatie: ik vind dit een mooi gedicht, omdat het mij heel erg aanspreekt. Want, je kan je hier zelf heel goed in vinden.

Je hebt iemand nodig,

stil en oprecht,

die als het erop aan komt

Voor je bidt of voor je vecht.

Pas als je iemand hebt,

die met je lacht en met je grient,

dan pas kun je zeggen:

‘k heb een vriend.

Vriend, Toon Hermans

# data[].attributes.body
Motivatie: Ik vind dit een mooi gedicht, omdat het iets probeert weer te geven van de communicatiekloof, het onbegrip tussen een kind en zijn moeder/ouders, zonder dat letterlijk te benoemen. Volgens mij bijvoorbeeld door over 'Lieverd' te spreken, wat toch een beetje betuttelend klinkt.