# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Lato, lato, lato wszędzie ... !!! Moi drodzy są wakacje, więc przypuszczam, że albo tak jak ja, delektujecie się czasem, w którym Wasze dzieci wyjechały daleko (oczywiście po to, by się dobrze bawić w gronie innych rozkrzyczanych, rozentuzjazmowanych i pełnych energii istot). Albo sami jesteście na urlopie ze swoimi latoroślami. W każdym razie dla wszystkich potrzebujących mam dzisiaj ogromny zbiór pomysłów i inspiracji na to, jak tę słodką dzieciarnię zająć :)
Przyznam Wam szczerze, że tegoroczne wakacje są dla mnie wyjątkowe, momentem historycznym w naszym rodzinnym egzystowaniu. Moi chłopcy wyjechali pierwszy raz na obóz (a tak naprawdę, dzięki pewnemu miłemu zrządzeniu losu, mają w planach aż 3 obozy) i tym samym mamy z Coreym pierwszy raz od 10 lat dłuższy okres bez dzieci. Uczucie dziwne - euforia pomieszana z odrobiną przerażenia i nostalgii. Wiecie, co jest naszym ulubionym zajęciem w tym czasie? Oglądanie filmików z okresu, jak chłopcy byli mali ... . Trudno w to uwierzyć, ale oni są już naprawdę duzi. Myśl, że już za chwilkę będą dorośli i tak naprawdę to są ostatnie lata, w których mogę jeszcze budować z nimi silną więź, trochę mnie przeraża. Trzeba tu jednak dodać, że ogólnie jestem raczej wyluzowaną mamą, której baaardzo daleko do wizji życia, w którym dzieci są „całym moim światem". Ale stawia mnie to do pionu, kiedy mi się nie chce, kiedy mam myśl, że zamiast obejrzeć z nimi film, czy pójść na rolki, trochę więcej popracuję i pozwolę, żeby zajęli się swoim światem. Coraz częściej rozważam taką sytuację i dochodzę do wniosku: „Nie! To jedyny okres w życiu, kiedy mam możliwość tak spędzać z nimi czas, później mama nie będzie już dla nich tak atrakcyjnym towarzyszem codzienności!

Zbiór pomysłów na wakacyjną nudę

OK, to tyle moich egzystencjalno - familijnych przemyśleń. Trochę się napracowałam i z całej naszej blogowej działalności zebrałam pomysły, które idealnie nadają się na lato. Są to prace manualne, jak i różnego rodzaju zabawy i DIY dla dzieci. Liczę, że przydadzą się Wam w wakacyjnej codzienności :)

Każde ze zdjęć jest przejściem do oddzielnego wpisu z pełną instrukcją. :)

Prace plastyczne

Mieszkańcy oceanów

Łódki, łodzie, łódeczki

Arbuzowe wariacje

Trochę wody dla ochłody :)

Szczególnie polecam Wam patent z butelkami po kefirze - idealny na upalne dni. Wykorzystałam go już wiele razy, kiedy nie mieliśmy pod ręką sklepu z takim asortymentem lub tak dużą ilość dzieci, że takie butelki były najbardziej ekonomiczną formą zabawy. A żę zabawa będzie udana - gwarantuję!

Co zrobić z kamieniami przywiezionymi z wakacji?

Na koniec jeszcze krótka instrukcja z obsługi bloga. Kiedy klikniecie w pasku bocznym w kategorię: Zabawy, rozwinie się ona na długą listę podkategorii i tam znajdziecie taki dział, jak inspiracje na lato - zapraszam Was do odwiedzenia go.

Jeszcze więcej pomysłów znajdziecie również na naszej tablicy na Pintereście:

Kochani, napiszcie mi, jakie są Wasze patenty i ulubione, wakacyjne zabawy z Waszymi dzieciakami, czy może Waszych dzieciaków :)
Strasznie się narobiłam przy tym zestawieniu, dlatego będę Ci mega wdzięczna , jeśli poniesiesz go w intenetowy świat. Dziękuję! Ściskam! Angelika

# data[].attributes.attachment_link.title
Pomysły na kreatywne zabawy i prace dla dzieci na lato

# data[].attributes.attachment_link.description
Lato, lato, lato wszędzie ... !!! Moi drodzy są wakacje, więc przypuszczam, że albo tak jak ja, delektujecie się czasem, w którym Wasze dzieci wyjechały daleko (oczywiście po to, by się dobrze bawić w gronie innych rozkrzyczanych, rozentuzjazmowanych i pełnych energii istot). Albo sami jesteście na urlopie ze swoimi latoroślami.

# data[].attributes.headline
Wielka Liga Czytelników. Testy finałowe z rozwiązaniami:

# data[].attributes.subject
Wielka Liga Czytelników. Testy finałowe z rozwiązaniami:

# data[].attributes.body
Drodzy Uczestnicy!
W imieniu Komitetu Organizacyjnego poniżej zamieszczam linki do powiatowych testów finałowych. Testy będą dostępne do 26.06.2020 do godz. 24:00.
KL. 1-4:
https://forms.gle/LWy3ProMYjj6Mpez5
KL. 5-8:
https://forms.gle/VDycgrU82wPAN9DA6
Po rozwiązaniu testu będzie można samemu sprawdzić punktację oraz poprawność udzielonych odpowiedzi. Zachęcamy do rozwiązywania testów i życzymy dobrej zabawy!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sama myśl, że wcale nie trzeba, że nikt nie będzie robił sprawdzianu ze znajomości treści, sprawia, że dzieci chętniej sięgają po książkę, a jeśli dodatkowo będzie to historia arcyciekawa, istnieje duża szansa, że zaczytany młody człowiek nie zorientuje się, że przyszedł wrzesień.
Pan Samochodzik. Wyspa Złoczyńców Autor: Wydawnictwo: Siedmiogród Wiek: od 7+ Zbigniew Nienacki
„Wyobraźcie sobie czółno odrapane, zielonkawożółte, z zaciekami brązowymi i granatowymi, na czterech kółkach, z których dwa tylne mają szprychy, a przednie ich nie posiadają. Na tym czółnie znajduje się wypłowiały namiot koloru khaki. W namiocie tym są celuloidowe okienka (...). Namiocik jest dość duży, w gruncie rzeczy w wehikule owym pomieścić się mogą nawet cztery osoby; reszta namiotu zabudowana jest jakimiś dziwacznymi mechanizmami" - czytamy w „Wyspie Złoczyńców", pierwszej powieści z cyklu.
Wakacje z duchami Autor: Adam Bahdaj Wydawnictwo: Literatura Wiek: 7+
Przygody Pana Samochodzika to od kilkudziesięciu lat obowiązkowa lektura młodych wielbicieli sensacji. Już miliony czytelników doskonale znają dziwaczny samochód i jego właściciela - specjalistę od ratowania skarbów i rozwiązywania zagadek z przeszłości. Nie znamy nikogo, kto przeczytałby tylko jeden tom z serii...Nie zdziwcie się zatem kiedy o północy z pokoju dziecka dobiegnie Was światło latarki, a o poranku latorośl poprosi o kolejną część.

Praca detektywa wymaga poświęceń i wyrzeczeń. Trzeba przemóc drżenie kolan i tropić złodziei także późną nocą. Ćwiczyć umiejętność dedukcji nawet podczas deseru. Przejrzeć czyjeś notatki jak poranną gazetę i nie przejmować się cieniem, który od tygodnia snuje się za nami, także po zmierzchu.

Trójka przyjaciół spędza wakacje u cioci. Nie zamierzają się nudzić! Po wybudowaniu szałasu-bazy przystępują do tropienia okolicznych przestępców. Z zaskakującym skutkiem... Doskonała lektura dla wszystkich miłośników zagadek detektywistycznych!
Niezwykłe wakacje Autor: Beata Ostrowiecka Wydawnictwo: Literatura Ilustrator: Olga Reszelska Wiek : 7+
Oto powieść kultowa, rozsławiona ekranizacją, powieść, na której wychowało się wiele pokoleń.

Koniec roku szkolnego już blisko. Wszystko wskazuje na to, że lato będzie całkiem zwyczajne. Piątka przyjaciół zamierza spędzić wakacje w swoim miasteczku. Czy nudne łowienie ryb w pobliskiej rzece może być początkiem fantastycznych wydarzeń? Bohaterowie przeżywają niesamowite przygody, odbywają przedziwne podróże w czasie i przestrzeni, są świadkami niecodziennych wypadków, poznają tajemnice sprzed wieków...
Panna Foch Autor: Barbara Kosmowska Wydawnictwo: Nasza Księgarnia Wiek: 10+
Pierwszy tom bestsellerowej serii. Fantastyczna i przezabawna powieść o polskich trzynastolatkach z pewnego warszawskiego gimnazjum, nie tylko dla trzynastolatków! Przeczytajcie o przyjaźni, zwariowanych wynalazkach, sztucznej inteligencji, skarbach, duchach, robotach, latającym talerzu i... nastoletnich uczuciach.
Głowa na tranzystorach Autor: Hanna Ożogowska Wydawnictwo: Zielona Sowa Wiek: 6+
Po przeprowadzce do Wiśniowej Góry Pola zdecydowanie traci humor. Musiała zostawić w Warszawie najlepszą przyjaciółkę marzącą o karierze szafiarki i modnego Julka, do którego wzdychają wszystkie dziewczyny. Co można robić w fasolowym raju, gdzie tata zamierza zostać hodowcą roślin strączkowych, mama robi bezpłatny przegląd zębów sąsiadom, bliźniaki malują dom na buraczkowo, a Czarny Kieł dzielnie im pomaga w znaczeniu farbą nowego terytorium? Co gorsza, na horyzoncie pojawia się pewien gburowaty osobnik, a wraz z nim nowe przezwisko, które pasuje do Poli jak ulał: Panna Foch. Ponurak i królewna zdołają się jednak w końcu dogadać, gdy ten pierwszy zmieni czarne kalosze na trampki, a ta druga włoży różowe okulary...
Niewiarygodne przygody Marka Piegusa Autor: Edmund Niziurski Wydawnictwo: Greg Wiek: 7+
Marcin Bigoszewski sam siebie nazwał głową na tranzystorach, gdyż jego pomysłowość nie miała granic. Założył w szóstej klasie Związek Niesienia Ulgi Ofiarom Przemocy, przeznaczając zebrane pieniądze na słodycze dla uczniów, którzy otrzymali złe oceny. Innym zadaniem związku miało być niesienie pomocy kolegom prześladowanym w domu. Jednak okazało się, że młode ofiary nie doświadczały przemocy, tylko rodzice byli niezadowoleni z powodu słabych stopni. Marcin postanowił kształtować swój charakter podczas wakacji spędzonych u dziadka. Dołączyli do niego koledzy, Albin, który uciekł z Domu Dziecka, Kostek, samowolnie opuszczając kolonie i Nemek rezygnujący z zagranicznego wyjazdu z rodzicami. Wspólny pobyt przyjaciół w domu dziadka stał się głośny już wkrótce po ich powrocie do szkoły.
To tylko pies? Autor: Suzanne Selfors Wydawnictwo: Wilga Wiek: 6+
Jak dużego pecha można mieć w życiu? Marek wie, że zupełnie niewiarygodnego. Jeśli coś może pójść źle, to Markowi pójdzie. Zupełnie zwyczajny tornister, konik szachowy i woda kwiatowa Siedem czarów stają się elementami kompletnie zwariowanej historii i prowadzą do tajnej przestępczej bazy pod kościołem! Teodor i detektyw Kwass muszą wykazać się naprawdę wielką przebiegłością, by wybrnąć z sytuacji. Jakby tego nie było dość, w łaźni miejskiej spod podłogi wynurza się czarna ręka...
Kuba i Amelia. Godzina duchów Amelia i Kuba. Godzina duchów Autor: Rafał Kosik Wydawnictwo: Powergraph Wiek: 7+
Poznajcie Homera Puddinga, chłopca, którego marzeniem jest zostać poszukiwaczem skarbów. Kiedy wujek Drake, słynny poszukiwacz skarbów, zostaje połknięty przez żółwia, Homer dziedziczy po nim dwie rzeczy: leniwego, pozbawionego węchu basseta i pewną tajemnicę. Dlaczego wuj nazwał tego niezdarnego psa `jego największym skarbem`? Dlaczego włożył złotą monetę w obrożę? I kto będzie kontynuował poszukiwania największego na świecie skarbu piratów? Dołącz do Homera, jego siostry Gwendolyn i psa podczas przygód, które sprawdzą ich spryt i odwagę. Bohaterowie wyruszą w świat, w którym bezwzględni poszukiwacze skarbów czają się za każdym rogiem. Przy okazji dowiedzą się, że pies wujka ma ukryty talent i że skarb może być bliżej, niż im się wydaje...
Lato Stiny Autor: L. Anderson Wydawnictwo: Zakamarki Wiek: 4+
Niecodzienną cechą książki jest to, że ma dwie wersje - opowiadana jest bowiem z punktu widzenia dwójki bohaterów. Dlatego też występuje pod dwoma tytułami: „Kuba i Amelia. Godzina duchów" oraz „Amelia i Kuba. Godzina duchów". Rzecz dzieje się w nawiedzonym domu - ale, jak na dzisiejsze czasy przystało, ów dom to nie stary pałac, lecz nowo wybudowany apartamentowiec na warszawskim osiedlu dla klasy średniej. Podobnie jak seria „Felix, Net i Nika", opowieść o Kubie i Amelii jest mocno osadzona w polskich realiach, a przygody dzieciaków związane są z niezwykłymi wynalazkami i nowoczesnymi technologiami. Dzieci muszą wykazać się naprawdę sporym sprytem, by ponaprawiać to, co zepsują dorośli...
Wakacje grzecznego psa Autor: K.Terechowicz, W.Cesarz, Wydawnictwo: Literatura Wiek: 5+
Jak to jest spędzać wakacje tylko z dziadkiem na małej wyspie, którą zewsząd oblewa morze? Przekonajcie się, biorąc do rąk książkę o małej Stinie, która codziennie wypływa z dziadkiem na połów, wyszukuje skarby, które morze wyrzuciło na brzeg, podgląda sztormy oraz słucha morskich opowieści dziadkowego przyjaciela, niejakiego Bujdy. Pięknie, nastrojowo zilustrowane „Lato Stiny" pokazuje, że do udanych wakacji nie są potrzebne wielkie baseny czy luksusowe plaże, ale dobre towarzystwo i - przede wszystkim - dużo fantazji. A wtedy nawet skromne wakacje w cichym, dziadkowym domku, zamienią się w niezapomnianą przygodę.

Kto jest najgrzeczniejszym, najmądrzejszym i najrozsądniejszym psem pod słońcem? Winter to alaskan malamut, jego przodkowie pochodzą z zimnej, dalekiej Alaski, dlatego Winter kocha śnieg i mróz. Ale przepada również za słonecznymi wakacjami. Może wtedy taplać się w jeziorze, polować (prawie bezkarnie) na kury, wypatrywać o północy ducha Białej Damy albo wyć z całych sił razem ze swoim kumplem Tazo. I nieważne, czy to Mazury, wyjazd za miasto, czy wyprawa górska - jeśli Winter przebywa z rodziną, jest najszczęśliwszym psem na świecie!

I najgrzeczniejszym, ma się rozumieć.

Bawcie się dobrze i zaczytajcie się bez granic!

Rys. Barbara Dutkowska

# data[].attributes.attachment_link.title
Książka do plecaka - wakacyjne lektury dla dzieci

# data[].attributes.attachment_link.description
Nigdy, w żadnym innym momencie roku słowo lektura nie brzmi tak przyjaźnie, jak podczas wakacji! Sama myśl, że wcale nie trzeba, że nikt nie będzie robił sprawdzianu ze znajomości treści, sprawia, że dzieci chętniej sięgają po książkę, a jeśli dodatkowo będzi

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przed erą tabletów, smartfonów i platform do gier, dzieciaki spędzały wakacje nad wodą, w górach, u babci na wsi, a wiele z nich na podwórku ćwicząc fikołki na trzepakach. Dzięki temu zbierały wspomnienia i doświadczenia, rozwijając umiejętności społeczne i po prostu świetnie się bawiąc. Teraz wiele dzieci spędza wakacje przed monitorami różnych urządzeń zapominając, że prawdziwy świat czeka na nie za oknem. Jednak możemy spróbować wyrwać je z wirtualnej rzeczywistości i zaproponować im ciekawą książkę. Może kiedy przeżyją opisane w niej przygody, zapragną same ich doświadczać?

Książka dla dzieci na wakacje nr 10

Wakacje z duchami mogą być pierwszą lekturą Waszych dzieci, w której znajdą elementy dobrego kryminału i fantastyki. Dołączą do trójki bohaterów, których zadaniem będzie rozwiązanie kilku zagadek wymagających detektywistycznego zacięcia. W takie wakacje nikt się nie nudzi, a przy okazji odkrywa jak fascynująca może być praca detektywa. Książka dla dzieci Adama Bahdaja to jedna z tych lektur, które wspomina się po latach jako jedną z ulubionych i zapadających w pamięć. Natchnęła wiele dzieci do szukania własnych przygód w przydomowych ogródkach i na placach zabaw.

Książka dla dzieci na wakacje nr 9

Lektura, którą teraz chcemy Wam zaprezentować, będzie idealną propozycją wśród książek dla ciekawych świata chłopców. W 80 dni dookoła świata to nie tylko zbiór niezwykle interesujących przygód, informacji o nowych miejscach i nieznanych kulturach ale także bardzo dobra lekcja życia, z której płynie ważny morał: jeżeli czegoś bardzo chcemy, uda nam się to osiągnąć. Powieść Juliusza Verne'a znają prawie wszyscy, ponieważ jest lekturą obowiązkową, jednak warto przeczytać tę książkę nie dlatego, że trzeba ale dlatego, że jej czytanie może sprawić wiele przyjemności i zapewnić kilka solidnych godzin pełnych doskonałej zabawy.

Książka dla dzieci na wakacje nr 8

Książki na wakacje to także propozycje dla tych najmłodszych dzieci. Karolcia to ośmioletnia dziewczynka, która staje się właścicielką magicznego przedmiotu - koralika. Okazuje się, że ma on moc spełniania życzeń. Dzięki ukrytej w nim magii nasza bohaterka może pomóc kilku osobom. Okazuje się jednak, że moce zaczarowanego przedmiotu nie są nieskończone i w dodatku ktoś jeszcze bardzo chciałby go zdobyć.

Książka dla dzieci na wakacje nr 7

Jeżeli Wasza pociecha po wakacjach rozpoczyna naukę w gimnazjum, z pewnością powinna zapoznać się z książką Małgorzaty Karoliny Piekarskiej Klasa pani Czajki. W tej książce spotka dzieciaki takie jak ona, rozpoczynające po raz pierwszy naukę w nowej szkole, nowej klasie, wśród nowych dzieci. Takie początki, szczególnie kiedy dzieci wkraczają w okres dorastania, nigdy nie są proste. Poznając losy bohaterów i utożsamiając się z nimi, staną tak na próbę przed serią problemów, które mogą im się przytrafić w zupełnie prawdziwym życiu. Być może po przeczytaniu tej książki, nie będą patrzyły w przyszłość z obawą, ale z nadzieją na wspaniałe trzy lata nauki, podczas których przeżyją wiele wspaniałych chwil i zawiążą pierwsze prawdziwe przyjaźnie. Książka była na liście bestsellerów i wciąż jest wznawiana.

Książka dla dzieci na wakacje nr 6

Wakacje Mikołajka to kolejna propozycja z serii książeczek o małym łobuziaku, autorstwa Rene Goscinnego. Wielu fanów Mikołajka twierdzi, że ta książka jest zupełnie inna niż pozostałe i wnosi wiele świeżości do wcześniejszych historyjek. Tym razem Mikołajek jedzie na wakacje i będzie uczestnikiem jak zwykle wielu niesamowitych przygód, w których ucierpią przede wszystkim... opiekunowie, próbując ogarnąć wariactwo, do którego może doprowadzić gromada małych dzieci. Książeczki o Mikołajku dorośli wspominają z rozrzewnieniem i bardzo często powracają do nich po latach, twierdząc że wciąż ich bawią i są prawdziwym wehikułem czasu do beztroskich chwil młodzieńczych lat.

Książka dla dzieci na wakacje nr 5

Otwierając drzwi starej szafy Łucja odkrywa nie tylko magiczne przejście między równoległymi światami, ale także znajduje drogę do dziecięcej wyobraźni. Opowieści z Narnii 1. Lew, Czarownica i stara szafa to książka obecna w dzieciństwie wielu współczesnych dorosłych, która na zawsze zapisała się w ich sercach, a teraz poznają ją kolejne pokolenia dzieci. Czwórka bohaterów książki Cliva Staplesa Lewis'a odkrywa nie tylko magiczny świat ukryty za stertą starych futer, ale także dowiaduje się czym jest odwaga, przyjaźń i braterstwo. Z pewnością nie zaszkodzi także fakt, iż jest to lektura obowiązkowa w szkole podstawowej.

Książka dla dzieci na wakacje nr 4

Wakacje bez magii... to straszna nuda. Zaglądając do książki Magiczne drzewo 1. Czerwone krzesło dzieciaki będą mogły wraz z bohaterami spełnić kilka naprawdę niezwykłych życzeń np. przejechać się autobusem, który oszalał i zobaczyć most ze światła. Książki na wakacje pełne magii to gwarancja udanego popołudnia.

Książka dla dzieci na wakacje nr 3

Klub latających ciotek Rafała Witka to dokładnie ta książka, której szukają rodzice, pragnący oderwać swoje dzieci od zdobyczy współczesnych cywilizacji. Emil, podobnie jak one, zostanie pozbawiony dostępu do internetu, ponieważ trafi na kompletne odludzie... na wieś do starych ciotek. Tutaj zamiast monitora dostanie do dyspozycji tylko stary rower i to bez przerzutek. Perspektywa wakacji wydaje się być kompletną katastrofą, a zmienia się w ekscytującą i pełną zagadkowych elementów wspaniałą przygodę. Dzieciaki znajdą tutaj wszystko, co jest niezbędne na wakacjach: zagadkę do rozwiązania, dużo sensacyjnych zwrotów akcji i mnóstwo humoru.

Książka dla dzieci na wakacje nr 2

Teraz propozycja książki na wakacje dla nieco mniejszych dzieci. Bajki La Fontaine to zbiór najpiękniejszych bajek tego francuskiego pisarza. Wielu z nas doskonale je pamięta z własnego dzieciństwa, niektóre darząc wręcz uczuciem sentymentalnym, przywołującym na myśl słodkie, beztroskie chwile. Jest to doskonała lektura dla dzieci, które dopiero rozpoczynają swoją przygodę z czytaniem i słuchaniem, kiedy ktoś im czyta. Bajki są wesołe, lekkie i przyjemne, pisane wierszem i zakończone ważnym morałem.

Książka dla dzieci na wakacje nr 1

Nasz numer 1 wśród książek na wakacje dla dzieci to Hania Humorek i wakacje z dreszczykiem. Serię książeczek wybitnej autorki Megan McDonald o przygodach rezolutnej Hani czyta się lekko, przyjemnie i z uśmiechem na twarzy. Wiele dzieci znajdzie tu inspirujące pomysły na spędzenie wolnego czasu, oczywiście dobrze by było, gdyby wybierały te bezpieczne... Tym razem Hania ma poważny orzech do zgryzienia, bo właśnie zaczynają się wakacje, a ona zostaje w domu. Jakby tego było mało, wszyscy jej przyjaciele wyjechali, a ona i jej braciszek zostaną pod opieką cioci Oli. Perspektywa nudy nie mogłaby być większa. Jednak Hania na pewno coś wymyśli, sprawdźcie, co to takiego.
Wakacje to doskonały moment, żeby zaszczepić w dzieciach miłość do książek. To właśnie wtedy jest czas na to, aby czytać dla przyjemności, odkrywając magię ukrytą na zapisanych tekstem stronach. Czytając, dzieci przenoszą się do świata własnej wyobraźni, której nie uruchomią obserwując gotowe obrazy na monitorze urządzeń elektronicznych. Mogą także odkryć jak fascynujący jest świat na zewnątrz, ile przygód czeka na nie na podwórku pod domem i u babci na wsi. Nasza TanioKsiążkowa strona pełna jest fantastycznych książek dla dzieci i młodzieży, które skutecznie przeniosą je ze świata wirtualnego wprost do baśniowych krain oraz miejsc, gdzie znajdują się magiczne przedmioty i cały worek niezwykłych przygód.
Książki towarzyszą mi odkąd w wieku 4 lat pierwszy raz dorwałam "Elementarz". Czytam wszędzie i wszystko, nawet etykiety w sklepie. ;) Uwielbiam kryminały i fantastykę, a oprócz książek moją drugą miłością są komiksy, szczególnie te od Marvela. :P

# data[].attributes.attachment_link.title
Książki dla dzieci na wakacje - Co Przeczytać

# data[].attributes.attachment_link.description
Przed erą tabletów, smartfonów i platform do gier, dzieciaki spędzały wakacje nad wodą, w górach, u babci na wsi, a wiele z nich na podwórku ćwicząc fikołki na trzepakach. Dzięki temu zbierały wspomnienia i doświadczenia, rozwijając umiejętności społeczne i po prostu świetnie się bawiąc.

# data[].attributes.body
Drodzy Uczestnicy WLC !
Serdecznie dziękujemy wszystkim, zarówno finalistom , jak i chętnym  uczestnikom za udział w Mistrzostwach Powiatu i godne reprezentowanie naszej szkoły w konkursie.
Koordynatorzy szkolni

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Fundacja ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom

# data[].attributes.attachment_link.title
Edyta Jungowska czyta fragment z książki „Dr Dolittle i jego zwierzaki”

# data[].attributes.headline
Test finałowy - korekta pytań i odpowiedzi

# data[].attributes.subject
Test finałowy - korekta pytań i odpowiedzi

# data[].attributes.body
Drodzy Uczestnicy!
Komitet Organizacyjny wraz z autorami testów rozpatrzył sugestie, które wpłynęły od Was.
W wyniku tej analizy postanowiono dokonać następujących zmian:
I. W teście dla klas 1-4:

- usunięte zostały trzy pytania (każdy uczestnik otrzyma trzy dodatkowe punkty za te pytania):

a )Pytanie nr 7: Jest to pytanie jednokrotnego wyboru, okazało się, że w tekście występują dwie nazwy dla tej samej osoby, obie odpowiedzi: porucznik i podporucznik są prawidłowe.

b) Pytanie nr 1 (Prawda/Fałsz).

Puszcza Notecka leży w województwie lubuskim. Na stronie nr 5 jest mapka. Nie ma jednak na niej województw. Ponieważ przyjęliśmy zasadę, że odpowiedź musi być w treści książki, to musimy anulować to pytanie.

c) Pytanie (Prawda/Fałsz)

Pytanie czy smocza krew to kosmetyk. Jest to i prawda i fałsz. Smocza krew była żywicą, ale jednocześnie traktowana była jako kosmetyk.

II. W teście dla klas 5-8: dokonano tylko jednej zmiany: wprowadzono do karty odpowiedzi dwie wersje pisowni: "pointa" i "puenta".

Dziękujemy za przesłanie uwag i sugestii dotyczących treści pytań.

Trwają prace nad selekcją i uporządkowaniem wyników. Mamy nadzieję, że uda nam się przesłać wyniki w poniedziałek, 8 czerwca.

Pozdrawiam serdecznie, Organizator

# data[].attributes.attachment_link.title
Zoo  - Jan Brzechwa - znane wierszyki dla dzieci czytane do poduszki

# data[].attributes.attachment_link.title
LEŚNE OPOWIEŚCI cała bajka – Bajkowisko - bajki dla dzieci – słuchowisko dla dzieci (audiobook)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zagadki dla dzieci o zwierzętach w ZOO z odpowiedziami to poznawanie egzotycznych mieszkańców ogrodów zoologicznych przez zabawę. Zgadnijcie o kim mówi rymowany wierszyk: o koali, wielbłądzie, a może żyrafie? Zapraszamy do działu zagadek Miasta Dzieci! Więcej zagadek rymowanek znajdziecie w „Zagadkowych Wierszykach".

# data[].attributes.attachment_link.title
Zagadki dla dzieci z odpowiedziami o zwierzętach w ZOO. Zgadywanki i łamigłówki - MiastoDzieci.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Zagadki dla dzieci o zwierzętach w ZOO z odpowiedziami to poznawanie egzotycznych mieszkańców ogrodów zoologicznych przez zabawę. Zgadnijcie o kim mówi rymowany wierszyk: o koali, wielbłądzie, a może żyrafie? Zapraszamy do działu zagadek Miasta Dzieci! Więcej zagadek rymowanek znajdziecie w „Zagadkowych Wierszykach".

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Popularnym, wiosennym tematem są zwierzęta. W szczególności te leśne, czy wiejskie, ale my postanowiliśmy podsunąć Wam pomysły na kreatywne prace plastyczne dotyczące zwierząt OGÓLNIE. To taż w galerii znajdziecie także pomysł na to jak zrobić słonia z papieru, albo żyrafę.
Okres kwarantanny to trudny czas. Wszyscy ograniczamy do minimum wyjścia do sklepu w trosce o zdrowie swoje i innych. Dlatego staraliśmy się wyszukać takie pomysły na zwierzęta z papieru, żeby każde dziecko mogło zrobić sobie to wybrane z produktów, które ma w domu.

Papierowy talerz, można zastąpić wyciętym kołem, patyczki kolorowymi paskami papieru, a ruchome oczka można po prostu narysować. Życzymy Wam dobrej zabawy i ogromu kreatywności. Przyda się nie tylko do wykonania dzisiejszych prac, ale także na kolejne dni.

P.S Mamy dla Was niespodziankę. Pobierzcie sobie GRĘ MEMORY w wersji polsko angielskiej, oczywiście w tematyce zwierząt -> Memory pl-ang zwierzęta <- KLIKNIJ

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak zrobić zwierzęta z papieru? 40 pomysłów na prace plastyczne

# data[].attributes.attachment_link.description
Popularnym, wiosennym tematem są zwierzęta. W szczególności te leśne, czy wiejskie, ale my postanowiliśmy podsunąć Wam pomysły na kreatywne prace plastyczne dotyczące zwierząt OGÓLNIE. To taż w galerii znajdziecie także pomysł na to jak zrobić słonia z papieru, albo żyrafę. Okres kwarantanny to trudny czas.

# data[].attributes.headline
Ogólnopolski Tydzień Czytania Dzieciom - O zwierzętach

# data[].attributes.subject
Ogólnopolski Tydzień Czytania Dzieciom - O zwierzętach

# data[].attributes.attachment_link.title
Słoń Elmer pomaga Hipopotamom | Cała Polska czyta dzieciom

# data[].attributes.headline
Podziękowania za udział w teście powiatowym:)

# data[].attributes.subject
Podziękowania za udział w teście powiatowym:)

# data[].attributes.body
Bardzo dziękujemy wszystkim uczestnikom WLC, którzy brali udział w teście powiatowym, zarówno finalistom, jak i pozostałym uczestnikom:). Testy nie były łatwe, więc już teraz wszystkim serdecznie gratulujemy.

# data[].attributes.attachment_link.title
eDzień Dziecka: Minister Marlena Maląg czyta Czerwonego Kapturka

# data[].attributes.attachment_link.title
eDzień Dziecka: Premier Mateusz Morawiecki czyta Lokomotywę

# data[].attributes.body
W ramach konkursu WLC nasza szkoła bierze udział w projekcie Certyfikat  Wielkiej Ligi Czytelników „ Placówka Aktywnie Promująca Czytelnictwo”  w roku szkolnym 2019/2020

# data[].attributes.body
FINAŁ POWIATOWY WLC
Kochani Czytelnicy! Mocno trzymamy za Was kciuki. Już teraz jesteśmy z Was ogromnie dumni, pamiętajcie, że największą nagrodę już zdobyliście:) Są to wszystkie przeczytane przez Was książki. Życzymy wszystkim dobrej zabawy.
Organizatorzy.

# data[].attributes.headline
Test powiatowy WLC- Instrukcja wypełniania

# data[].attributes.subject
Test powiatowy WLC- Instrukcja wypełniania

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Są to mamy - kobiety, i mamy - przedstawicielki różnych gatunków zwierząt; mamy prawdziwe i przybrane; mamy szczęśliwe i te zagubione. Czyli bez wahania można powiedzieć, że w tym przypadku także świat literacki jest odzwierciedleniem tego prawdziwego.

Dzień Matki niech będzie pretekstem do sięgnięcia wraz z dziećmi po książki, w których mamy odgrywają ważną rolę; do przyjrzenia się ich postawom i rolom; do rozmowy.

Poniżej zaledwie kilka propozycji, z zaproszeniem do dodawania w komentarzach tytułów swoich ulubionych książek z mamami w rolach głównych lub drugoplanowych.

Jak mama została Indianką

Czy mamy potrafią bawić się w Indian? Przekonuje się o tym Ulf, kiedy pewnego dnia udaje mu się odciągnąć mamę od smażenia kotletów - czyli uwolnić z niewoli u bladych twarzy. Spędzają ze sobą niezwykły dzień. Mama zmienia się nie do poznania - przypomina sobie czasy, kiedy sama, jako mała dziewczynka, bawiła się w Indian. Ten jeden raz kotlety mogą poczekać!
Pięknie ilustrowana, ciepła i mądra książka, a przy tym genialnie doprawiona specyficznym dla Ulfa Starka humorem! Historia o małym Ulfie i jego mamie pomoże rodzicom zrozumieć, jak ważne są chwile spędzone z dzieckiem, i że nawet w nawale obowiązków warto sobie czasem pozwolić na odrobinę szaleństwa! Dzieciom natomiast pozwoli spojrzeć na rodziców w zupełnie nowym świetle - bo choć trudno w to uwierzyć, rodzice też kiedyś byli mali!

Mama bohatera

Przewrotna i arcyciekawa Mama bohatera nie jest zwykłą bajką, chociaż nie brakuje w niej rycerzy, króla, ogra, goblina, magii i wartkiej akcji. Prawdziwym bohaterem tej opowieści okazuje się pewna nieprzeciętna mama, która wyrusza ze swoim synem (najlepszym szermierzem w królestwie) do Czarnego Kawalera, by w imieniu króla negocjować rozłożenie pewnego długu na dogodne raty... Oto komiczna niepowtarzalna historia o sile matczynej miłości. Genialnie opowiedziana i zilustrowana. W brawurowym przekładzie Filipa Łobodzińskiego.

Wszystkie moje mamy

Szymek boi się mieszkać w otoczonym murem getcie. I nie chce nosić gwiazdy Dawida na ręce. Tęskni za swoją kamienicą, za radiem z zielonym oczkiem, za tatą... Pewnego dnia do ich drzwi puka siostra Jolanta i namawia mamę, żeby oddała Szymka, że tam, za murem będzie bezpieczny. Szymon Bauman dopiero po latach dowiaduje się, że siostra Jolanta tak naprawdę nazywa się Irena Sendler. I że, poza nim, uratowała od zagłady jeszcze dwa i pół tysiąca innych żydowskich dzieci. Czy można piękniej przeciwstawić się złu?

Basia i mama w pracy

Mama Basi zaczyna pracować. Ma dużo mniej czasu dla rodziny. Szybko okazuje się, że nie tylko Basia źle to znosi...
Basia to rozpoznawalny polski współczesny bohater dla dzieci przedszkolnych i wczesnoszkolnych. Świetna współczesna literatura dziecięca, dowcipnie zilustrowana, w nowoczesnej oprawie graficznej. Basia to współczesna, zabawna i mądra dziewczynka. Nie idealnie grzeczna, ale z polotem. ATRAKCYJNA. Bohaterka jest dziewczynką przyciągającą siłą swego charakteru. Jest to jednocześnie świat bardzo bliski i zrozumiały dla dziecka - współczesne realia opisane są tu współczesną świetną polszczyzną. WARTOŚCIOWA. Przygody Basi poszerzają wiedzę dziecka, pomagają mu zrozumieć otaczający go świat, pokazują jak poradzić sobie w trudnych sytuacjach. polska a nie zaściankowa, dowcipna ale nie prymitywna, mądra ale nie przemądrzała, kształcąca ale nie na siłę.

Tsatsiki i mamuśka

Tsatsiki to dość niezwykłe imię, ale sam Tsatsiki-Tsatsiki Johansson jest zupełnie zwyczajnym chłopcem. No, może z wyjątkiem tego, że jego mama, zwana czule Mamuśką, gra na basie w zespole rockowym, a jego tata jest poławiaczem ośmiornic, mieszka w Grecji i nawet nie wie o istnieniu swojego syna.
Tsatsiki mieszka w Sztokholmie, ma siedem lat i właśnie rozpoczął pierwszą klasę. A to oznacza, że w jego życiu pojawiają się przyjaźń, miłość, ale też wielki wróg. Poza tym musi coś wymyślić, żeby zalecający się do Mamuśki kolega z zespołu nie został przypadkiem jego nowym tatusiem!
Pierwsza z pięciu książek o Tsatsikim - przetłumaczonych na kilkanaście języków i wielokrotnie nagradzanych, m.in. przez szwedzkie Jury Dziecięce, które trzem z nich przyznało nagrodę za najlepszą książkę roku w kategorii wiekowej 7-9 lat.
Dalsze przygody Tsatsikiego w książce „Tsatsiki i Tata Poławiacz Ośmiornic".

Filip i mama, która zapomniała

Mama Filipa jest tak zmęczona i zestresowana, że pewnego dnia zamienia się w smoka. I zupełnie
zapomina, co się robi, kiedy jest się mamą.

A co się robi z mamą, która zamieniła się w smoka i wylizuje talerze, zamiast je pozmywać, depcze telefon, zionie ogniem, je muchy i ze złości wali ogonem o ziemię? Filip wyrusza z mamą w poszukiwaniu lekarstwa na smoki.

Pija Lindenbaum jest wnikliwą obserwatorką dziecięcego świata, cenioną i wielokrotnie nagradzaną szwedzką autorką i ilustratorką książek dla dzieci.

Filip chodzi do przedszkola razem z Igorem i Nusią, bohaterami innych książek autorki: „Igor i lalki",
„Nusia i wilki", „Nusia i baranie łby", „Nusia i bracia łosie".

Włosy mamy

„Włosy mamy" to niezwykła, baśniowa opowieść o depresji rodzica. Prosta, wypełniona metaforą historia o narastającym chaosie w uczuciach dziecka, które samo próbuje zrozumieć coś, co jest dla niego niezrozumiałe. Samo próbuje działać, by móc odzyskać spokój i poczucie bezpieczeństwa.

"Włosy mamy", pomimo ciężaru tematycznego, to niezwykle ważna, zrozumiała dla najmłodszych historia dająca nadzieję, pozwalającą oswoić najtrudniejsze uczucia.

Czasem, a może nawet częściej niż czasem, zdarzają się w życiu rzeczy, które są trudne dla dorosłych , a jeszcze trudniejsze dla dzieci. Być może wtedy warto przypomnieć sobie opowieść o Emmie.
Poetycki język Gro Dahle doskonale współgrający z mistrzowskimi ilustracjami Sveina Nyhusa sprawiają, że „Włosy mamy" to źródło nie tylko głębokich przeżyć emocjonalnych, ale też wyjątkowych doznań artystycznych.

Książka, która na długo pozostaje w pamięci!

(opr. Ewa Świerżewska, opisy książek pochodzą ze strony empik.com i stron wydawców)

# data[].attributes.attachment_link.title
Mama w roli głównej w książkach dla dzieci

# data[].attributes.attachment_link.description
Maj to miesiąc, w którym - w jednych częściach świata wcześniej, w innych - później, obchodzony jest Dzień Matki. W Polsce przypada on 26, jednak każda pora jest dobra, by zajrzeć do książek dla dzieci i sprawdzić, jakie mamy można tam spotkać.\r

# data[].attributes.attachment_link.title
Joanna Papuzińska- Nasza mama czarodziejka cz.1

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mamo! Chodź z nami! Damy Ci - łąkę.
Z kwiatami, ze skowronkiem, ze słonkiem.
Do wąchania, słuchania, patrzenia...
A do łąki dodamy życzenia.
Nawet gdy się zachmurzy na niebie,
nawet gdy się kłopotów nazbiera,
my uśmiechniemy się do siebie,
zawsze, jak dziś, jak teraz! Barbara Lewandowska

# data[].attributes.attachment_link.description
Wiersze na dzień mamy, Wiersze dla mamy, wiersze na dzień kobiet, wiersze na dzień matki

# data[].attributes.headline
"Zwariowane rodzinki. Moja matka piratka."

# data[].attributes.subject
"Zwariowane rodzinki. Moja matka piratka."

# data[].attributes.attachment_link.title
Zwariowane rodzinki. Moja matka piratka – Jackie French | audiobook

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Bajki Zasypianki - bajki dla dzieci na dobranoc

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bajka na dzień Matki - dla wszystkich Mam z okazji ich święta - Dnia Matki. Jesteście najwspanialsze! I nawet gdy czasami jest ciężko pamiętajcie, że jesteście najukochańsze na świecie!
Bajka o rzece i strumieniu

Między dwoma wzgórzami, wśród gęstego lasu płynęła sobie rzeczka. Niosła wesoło i wartko czystą wodę z gór. Można by ją nawet nazwać górskim strumieniem - tak głośno szumiała wśród kamieni, puszczając co chwila zabawne odblaski słońca na wszystkie strony. Momentami nurt miała tak porywisty, że gdyby ktoś niebacznie przez nią chciał przechodzić to porwać by go mogła swoimi wodami.

Spływając w dół doliny rosła, ale też uspokajała się coraz bardziej. Teraz już płynęła wolniej i bardziej statecznie. Z głowy wyparowały jej szaleństwa górskiego strumienia. Kwiaty ozdabiały jej brzegi, a drzewa pochylały się nad taflą przejrzystej wody. Były nawet takie miejsca gdzie dzieciaki z pobliskich wiosek przychodziły kąpać się latem. Śmiechu i radości było tam co niemiara.

Spokój i stabilizacja przestały jej jednak wystarczać. Poczuła, że czas przyszedł na następny zakręt w jej nurcie. I rzeczywiście - pewnego dnia brzegi rzeki przerwały się z jednej strony. Przełamał je drobniutki strumyczek wody. Ruszył w bok tak kruchy, że gdyby nie woda zasilająca go cały czas z rzeki zginąłby natychmiast. Rozpłynąłby się po prostu w trawie i wsiąkł w tylko na to czekającą ziemię. Nikt by pewnie nawet by się nie zorientował co się stało. Wokół czekało przecież tyle niebezpieczeństw i trudności.

Płynął niepewnie i chwiejnie, a rzeka niepokoiła się o niego gdy tylko choć na chwilkę znikał jej z oczu. Cały czas był przecież taki malutki, że choćby kłoda wywróconego drewna mogłaby go zastopować. Dlatego martwiła się o niego i nawet gdy cały świat spał dookoła to ona troskliwie sprawdzała czy strumykowi nie dzieje się przypadkiem jakaś krzywda.

Tych nieprzespanych nocy i nerwów było tyle, że czasami zaczynała żałować. Po co mi to wszystko było? - pytała się w duchu - Mogłam sobie spokojnie płynąć wśród drzew i śpiewu ptaków...

Kiedy jednak widziała go jak z jej pomocą niestrudzenie prze do przodu to natychmiast o tym zapominała. Aż płakać ze szczęścia jej się chciało gdy widziała jak błyszczą w słońcu kamienie zanurzone w jego młodziutkim nurcie. To był bez wątpienia najpiękniejszy strumyk na świecie.

Płynęli więc razem dalej do przodu - rozlana szeroko rzeka i baraszkujący wśród drzew strumyk. Rósł coraz bardziej i częściej chciał oddalać się na własną rękę. Na otwartej przestrzeni nie było problemu, ale gdy wpływał gdzieś między drzewa i długi czas się nie pokazywał to rzeka tak się czasami denerwowała, że aż czuła, że jej brzegi powysychają. Zdawała sobie jednak sprawę, że im był większy tym częściej to się musiało zdarzać.

Strumyk rósł i dojrzewał. Teraz już był całkiem sporym potokiem. Wesołym i o dobrym sercu. Nie przeszkadzało mu to jednak niekiedy zalać jakiegoś podwórka po drodze. Rzeka gdy widziała jakie szkody poczynił to aż się chciała wtedy zapaść pod ziemię. Powtarzała tylko sobie, że młodziutkie potoki muszą się przecież wyszumieć. Na szczęście dużo częściej rozpierała ją duma. Tak jak wtedy gdy mały spłynął z górki tak wartko, że prawie wodospad się zrobił. Albo wtedy gdy zobaczyła, że ludzie postawili nad nim pierwszy mostek. A już najbardziej gdy zobaczyła jak wśród drzew zwolnił i zatoczkę z poidłem dla zwierząt w lesie przygotował.

Tymczasem potok rósł dalej i mężniał. Był już teraz samodzielny i rzeki się nie chciał trzymać. Mimo to dalej zdarzały się takie dni gdy się o niego niepokoiła. Nawet gdy wszyscy wokół mówili, żeby się nie martwić to jej i tak zdarzało się wyobrażać sobie, jak to na przykład ludzie decydują się go zatrzymać i zlikwidować bo jakąś fabrykę chcą w tym miejscu wybudować. Albo, że strumyk złą drogę dla siebie wybierze i wypłynie na bagna, gdzie skończy w brudzie i błocie.

I w końcu przyszedł ten dzień. Rzeka czuła, w sercu, że tak to będzie. Potok był już tak duży, że nie mogli płynąć dalej razem. Było jej strasznie smutno, ale nie chciała dać po sobie tego poznać. Nie wypada przecież, żeby ktoś widział rzekę płaczącą. Z tego dnia zapamiętała tylko, że deszcz padał wtedy długo i rzęsiście z nisko zawieszonych nad ziemią chmur.

Od tego czasu płynęła sama. Leniwy nurt niósł ją dalej i dalej. Dni wydawały się podobne do siebie i zlewały się w jednostajny nurt wolno upływającego czasu. Ptaki tylko czasami przynosiły wieści, że potok dobrze sobie w życiu radzi.

Pewnego dnia coś jednak wyrwało rzekę z jej codziennego zamyślenia. Nurt doprowadził ją do wielkiego zbiornika. Nie, to jeszcze nie było morze. Wielkie rozlewisko utworzyło się w kotlinie zasilane wodą z wielu nurtów. Masy wody przelewały się leniwie z miejsca na miejsce. Wtedy właśnie go zobaczyła. Tak wyrósł, że wcale nie było łatwo go poznać. Ale to na pewno był on - jej strumyk, jej potok. Tylko teraz już wielki i silny. Płynął w jej stronę z uśmiechem, a jego wody niosły ze sobą piękne, żółte kaczeńce. Wielka radość zapanowała w sercu rzeki. Radość i ogromny spokój, który zalał ją od najgłębszego dna, aż do samej powierzchni. I nie miało znaczenia, że pewnie niedługo nurt rozdzieli ich znowu. Czuła teraz cała sobą, że zawsze łączy i będzie łączyć ich ta nić zrozumienia i poczucie, że przecież są z tej samej wody.

No i prędzej czy później spotkają się na pewno jeszcze raz. Wszyscy przecież dopłyniemy w końcu do morza. A wtedy będą już mogli być zawsze razem.
Jeszcze raz najlepsze życzenia z okazji Dnia Matki od bajek Zasypianek!

# data[].attributes.attachment_link.title
Bajka na dzień Matki - Bajki Zasypianki - bajki dla dzieci na dobranoc

# data[].attributes.attachment_link.description
Bajka na dzień Matki - dla wszystkich Mam z okazji ich święta - Dnia Matki. Jesteście najwspanialsze! I nawet gdy czasami jest ciężko pamiętajcie, że jesteście najukochańsze na świecie! Bajka o rzece i strumieniu Między dwoma wzgórzami, wśród gęstego lasu płynęła sobie rzeczka. Niosła wesoło i wartko czystą wodę z gór.

# data[].attributes.attachment_link.title
27 POMYSŁY NA UROCZE KARTKI NA DZIEŃ MATKI

# data[].attributes.attachment_link.title
Kartki / Laurki na Dzień Mamy DIY | Easy Mother's Day Cards DIY

# data[].attributes.attachment_link.title
Quiz - Mama. Quiz wiedzy ogólnej - Gazeta.pl I Dziecko

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Piękne wiersze dla mamy na każdą okazję
"Dla mamy" - Czelar Mika
"Dzień Matki" - Świerczyńska Anna

Dzisiaj, jak co dzień rano,
zerwałaś się do pracy.
Wstajesz tak wcześnie rano
o świcie niby ptacy.

Poczekaj takaś zajęta,
odłóż na chwilę robotę
bo to dziś wielkie święto.

Porzuć na chwilę troski
uśmiechnij się inaczej.
Patrz, jakie ręce masz szorstkie
od tej codziennej pracy.

I oczy też masz zmęczone,
kochane Twoje oczy.
My wiemy to dla nas one
czuwają długo w nocy

My rozumiemy to dla nas
tak się męczysz, tak się trudzisz.
Bo pracy trzeba nie lada
nim z dzieci wyrosną ludzie.

"Mamy mamę" Joanna Kulmowa

Nie na sprzedaż.
Nie do zamiany.
Nasza
wszędzie i przez cały czas.
Więc najlepsze u mamy jest to,
że ją mamy
i że mama ma właśnie nas.
"Dziś dla Ciebie Mamo..." - Ścisłowski Włodzimierz"Gdybym był mamą" - Grabowski Stanisław
Gdybym był mamą
wstawałbym późno rano,
grymasiłbym przy śniadaniu,
na deser jadłym
najładniejsze jabłko.

A potem nad rzeką z wędką...
Siostra olejkiem plecy smaruje,
brat gazety przynosi.
A wieczorem na czubku drzewa
grałbym na organkach.

Gdybym był mamą...
"Mamo!" - Gellnerowa Danuta
Mamo!
Dam Ci dziś piękny kwiatek
i wstążkę na dodatek.
Dam Ci złoty pierścionek,
na górce mały domek,
ogródek malowany,
ławkę pod wielkim kasztanem.

Dam Ci słońce nad domem,
słońce jak złotą koronę.
I dam Ci księżyc, wiesz?
I jeszcze... co tylko chcesz.
Bo jestem bardzo bogaty,
dostałem kredki od taty.
"Mamusiu" - Landau Irena
Gdy Cię nie ma
patrzę na zegar.
Smutno mi gdy wychodzisz...
Liczę ile do Twego powrotu
zostało jeszcze godzin...

Dziś jest Twój dzień -
lecz kocham Cię codziennie!
Mamusiu przyjmij
całusów 100 ode mnie!
"26 Maja" - Chudy Tadeusz
Co tak wspaniale pachnie?!
I dalej śpi...
Tymczasem
rzodkiewka, ser, kakao
uprzejmie do stołu
zapraszają
- jednym słowem -
śniadanie gotowe
i całe mieszkanie
już się samo
na błyszcząco
wysprzątało
(nie wiadomo kiedy...)
a na ścianie
kolorowe litery
jak skowronki
rozśpiewane:
zdrowia i szczęścia
życzymy Mamie!
"Nasza mama" Czesław Janczarski
Jak ci się odwdzięczymy za wszystko, droga mamo?
Będziemy się starali kochać ciebie tak samo.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wiersze dla mamy - na różne okazje. Krótkie, długie, zabawne i wzruszające!

# data[].attributes.attachment_link.description
Wiersze dla mamy mają przede wszystkim sprawić jej przyjemność, wywołać uśmiech, trochę wzruszyć. W Dzień Mamy każde dziecko pamięta o tym, by złożyć swojej ukochanej mamie życzenia. Oprócz tego święta, jest wiele okazji, by podziękować mamie za jej troskę, miłość i oddanie. Oto wiersze, które sprawią radość mamie - idealne na wyjątkowe okazje i na co dzień.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Potrzebne będą:

tektura

rolka z ręcznika papierowego/papieru toaletowego (najlepiej, by miała nieco większą średnicę niż standardowa)

kilkanaście drewnianych spinaczy do bielizny

mocny klej

nożyczki

biała farba akrylowa

koronkowa tasiemka

Wykonanie:

Z rolki odcinamy fragment o odpowiadającej nam długości. Z tektury wycinamy dno (wcześniej odrysowujemy je od rolki). Spinacze rozdzielamy i przyklejamy mocnym klejem dookoła rolki. Kawałek tektury składamy na pół. Rysujemy kształt serca i wycinamy. Szablon przykładamy do wazonu i malujemy białą farbą. Po wyschnięciu oklejamy wazon koronkową tasiemką.

# data[].attributes.attachment_link.description
Potrzebne będą: tektura rolka z ręcznika papierowego/papieru toaletowego (najlepiej, by miała nieco większą średnicę niż standardowa) kilkanaście drewnianych spinaczy do bielizny mocny klej nożyczki biała farba akrylowa koronkowa tasiemka Wykonanie: Z rolki odcinamy fragment o odpowiadającej nam długości. Z tektury wycinamy dno (wcześniej odrysowujemy je od rolki).

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Każda mama uwielbia spędzać czas ze swoim dzieckiem - nie ma chyba nic bardziej oczywistego. Nie trzeba wiele, żeby sprawić radość jednej z najważniejszych osób w życiu dziecka. Najlepszym prezentem, jaki mama może otrzymać od swojej pociechy, jest wspólne spędzenie z nią czasu. Trzeba tylko wymyślić, jak ten czas wykorzystać, aby przy okazji dobrze się bawić.
Na zbliżający się Dzień Mamy dzieci mogą razem z nią wykonać pomysłowy prezent. To nadal będzie wielkie zaskoczenie dla mamy. Wystarczy przygotować materiały potrzebne do stworzenia upominku i zachęcić mamę do wspólnej zabawy. Jeśli dzieci poświęcą czas na wymyślenie przedmiotu, który najbardziej spodoba się mamie, to na pewno szybko nie zapomni ona o tym wydarzeniu i będzie często wracała do niego myślami. Czasami niezwykle trudno jest wybrać odpowiedni podarunek. Zastanówmy się, czego nasza mama potrzebuje i co jej się podoba. Może niedawno wspominała, że nie ma miejsca na biżuterię? Wykonanie glinianej miseczki na ozdoby bądź pudełeczka, w którym mogłaby przechowywać kolczyki i inne drobiazgi, będzie wówczas trafionym pomysłem. A może to właśnie nowy naszyjnik byłby lepszą alternatywą? Tęczowe koraliki, które mama mogłaby nosić, na pewno wprowadzą trochę koloru do jej życia. Wykonanie ślicznie ozdobionej laurki z pewnością również ucieszy mamę.

Oczywiście ważne jest, aby upominek spodobał się obdarowanemu. Jednak nieważne, co podarujemy mamie, własnoręcznie wykonany prezent zawsze będzie wyjątkowy. Podarunki, w których wykonanie wkłada się serce, zawsze mają większą wartość dla rodziców. Właśnie takimi prezentami dzieci pokazują, jak niezwykłą osobą jest dla nich mama i ile dla nich znaczy. Samodzielne wykonanie upominku wymaga trochę więcej trudu niż wyjście do sklepu, ale uśmiech na twarzy bliskiej nam osoby jest największym podziękowaniem. To, że dzieci poświęcają swój czas dla rodziców i myślą o tym, co niezwykłego przygotować, jest już wystarczającym prezentem. Czerpanie radości ze swojego towarzystwa, podczas wspólnego wykonywania niespodzianki, będzie dodatkową zaletą całego pomysłu.

Można także zaskoczyć mamę całkowicie i samemu lub z pomocą taty wykonać prezent. Nie zapominajmy jednak o tym, żeby poświęcić mamie czas, szczególnie w dniu jej święta. Wspaniałym pomysłem będzie ozdobienie upominku razem z mamą. Podczas dekoracji najlepiej użyć kolorów i kształtów, które mama najbardziej lubi. Wiosenny naszyjnik z zawieszką z motylkiem, kwiatkiem czy serduszkiem - a może wszystkimi elementami - powinien spodobać się mamie.

Własnoręcznie wykonany prezent będzie nietypowy i niepowtarzalny. Dziecięca wyobraźnia nie ma pod tym względem żadnych ograniczeń. Stworzenie czegoś samemu jest lepszym rozwiązaniem niż zakup drogiego, a niejednokrotnie nietrafionego, prezentu. Maluch z rękami brudnymi od gliny czy z buzią ubrudzoną farbami, ale z uśmiechem na ustach, będzie widokiem, który mama zapamięta na długo.

Zobaczcie nasze propozycje (instrukcja po kliknięciu w obrazek):
1. Gliniana miseczka na biżuterię 2. Laurka z serduszkiem 3. Kolorowy naszyjnik z gliny 4. Laurka na ludowo 5. Woreczek w wisienki 6. Gliniana sówka 7. Papierowe tulipany 8. Tęczowy naszyjnik 9. Pudełko na biżuterię 10. Wazonik ze słoika

# data[].attributes.attachment_link.title
10 pomysłów na upominek z okazji Dnia Mamy DIY

# data[].attributes.attachment_link.description
Każda mama uwielbia spędzać czas ze swoim dzieckiem - nie ma chyba nic bardziej oczywistego. Nie trzeba wiele, żeby sprawić radość jednej z najważniejszych osób w życiu dziecka. Najlepszym prezentem, jaki mama może otrzymać od swojej pociechy, jest wspólne spędzenie z nią czasu. Trzeba tylko wymyślić, jak ten czas wykorzystać, aby przy okazji dobrze się bawić.

# data[].attributes.headline
"13 Muz" Szczecin - Teatr cieni - "Król Olchowego Stawu"

# data[].attributes.subject
"13 Muz" Szczecin - Teatr cieni - "Król Olchowego Stawu"

# data[].attributes.attachment_link.title
Domowy Animator Kultury: Mały Kamil - Król Olchowego Stawu (teatr cienia)

# data[].attributes.body
Autorzy i ich dzieła

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
Materiał dydaktyczny | 1) Henryk Sienkiewicz 2) J.K. Rowling 3) Lewis Carroll 4) J.R.R. Tolkien 5) Carlo Collodi 6) Jan Brzechwa 7) L.M. Montgomery

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Duchy tuczyńskiego zamku - Tuczno
-------

Legenda o czarodziejskiej górce - Rutwica (ok. 11 km od Tuczna)

-------

O księciu Dzierżykraju - Człopa (ok. 16 km od Tuczna)

-------

Jak powstało pojezierze wałeckie?

-------

Wałeckie jeziora - Wałcz (ok. 30 km od Tuczna)

-------

Łabędzie na jeziorze Zamkowym - Wałcz (ok. 30 km od Tuczna)

-------

Zamek w Wałczu - Wałcz (ok. 30 km od Tuczna)

-------

Dzwony z Jeziora Bytyń (ok. 15 km do Tuczna)

-------

Skąd się wzięły ziemniaki na Ziemi Wałeckiej?

-------

Ostatnia zabawa świętojańska

-------

Dąb Piastowski

-------

Leśny duch z wałeckiej bukowiny

W pięknie położonym nad jeziorem zamku w Tucznie, niegdyś
należącym do wielce zasłużonego rodu Wedlów - Tuczyńskich pojawiają się dwa widma: giermka
z sokołem na ramieniu i młodej kobiety w bieli.

Zamkowa opowieść wiąże owe zjawy z wypadkami, jakie rozegrały się na początku czternastego wieku. W owym czasie jeden z Tuczyńskich ożenił się z piękną panną należącą do świetnego wielkopolskiego rodu. Być może przymuszono ją do małżeństwa, bo między małżonkami rychło zaczęły się niesnaski, a gdy pan zamku na wezwanie króla pociągnął ze swym pocztem do Krakowa, pani nawiązała tajemny romans z młodym sokolnikiem. Kochankowie spotykali się we wschodniej wieży, gdzie pani dla niepoznaki kazała ustawić swe krosna i kołowrotek.
Po kilu miesiącach powrócił mąż, urządzono wielkie polowanie na wodne ptactwo z udziałem całego dworu. Pani strzelając z kuszy do stada cyranek, trafiła sokolnika. Młodzieniec zmarł jeszcze tego wieczora. Zrozpaczona kasztelanowa zamknęła się w swej komnacie w wieży.
Po jakimś czasie znaleziono ją martwą. Służba szeptała że sama sobie zadała śmierć wypijając truciznę. Kiedy już pochowano ją w rodzinnej krypcie, zaczęły dziać się niewytłumaczalne zjawiska: zza zamkniętych drzwi pokoju na wieży dochodził turkot kołowrotka. Straż obchodząca nocą mury widziała w oknie tej komnaty migocące światła, w szpalerach wyrindarza przechadzała się o zmierzchu zmarła pani otulona białą opończą - całunem. Sokolnicy zauważyli, że wieczorami sokół trzepoce niespokojnie skrzydłami i wydaje głos, jakim ongi witał opiekującego się nim młodzieńca. Po latach kasztelan Tuczyński ożenił się po raz drugi i smutne wydarzenie zatarłoby się w ludzkiej pamięci, gdyby nie wciąż ukazujące się zjawy.
Źródło: http://www.paranormalium.pl
Legenda o czarodziejskiej górce - Rutwica (ok 11 km od Tuczna)

O księciu Dzierżykraju - Człopa (ok 16 km od Tuczna)

Przed tysiącem ponad lat, tam, gdzie teraz leży Człopa, rozciągała się kraina, którą rządził twardo, ale sprawiedliwie książę Dzierżykraj, Dzierżkiem również zwany. Dobrze swej ziemi strzegł ten książę, wszelkie najazdy sąsiednich władców dzielnie odpierał, sam zwady pierwszy nie szukał. Porządek na swej ziemi zaprowadził, zbójców wytępił, kupcy z dalekiego świata spokojnie mogli z towarami wędrować. Gród obronny zbudował na wzgórzu nad jeziorem, które zwane było w późniejszych wiekach Kamieniem.
Był więc książę władcą silnym, niezależnym, a i bogatym, cieszył się szacunkiem swoich podanych i sąsiadów. Lecz nawet i na niego przyszły trudne chwile - podczas jednej z walk, został trafiony zatrutą strzałą. Nikt nie potrafił znaleźć odtrutki, nie pomagały też modły, wznoszone w świętym gaju przez tamtejszych kapłanów, nie pomogły odprawiane czary. Dzierżykraj tracił siły z dnia na dzień i wszyscy wiedzieli, że już na śmierć się szykuje. Wtedy właśnie pojawił się wędrowiec, idący z Gniezna do Kołobrzegu. Poprosił o nocleg, którego mu chętnie udzielono, mimo smutku jaki panował na dworze. Gdy ów wędrowiec dowiedział się o nieszczęściu, jakie dotknęło księcia, obiecał przywrócić mu zdrowie. Dworzanie zaprowadzili go więc do łoża umierającego. Wędrowiec posmarował maścią rany, zdjął ze swej szyi krzyżyk, który miał zawieszony na rzemyku i wyszeptawszy słowa modlitwy położył go na piersiach księcia. Po kilku dniach książę zaczął powracać szybko do zdrowia. Minął zaledwie tydzień, gdy pełen sił Dzierżykraj, jak dawniej pełen sił, zwołał swych poddanych i obwieścił im nowinę - zdecydował, że przyjmie chrzest wraz ze swymi ludźmi. Zdziwili się wszyscy - wszak tyle lat nie zgadzał się książę na wprowadzenie nowej religii na swojej ziemi. Okazało się, że decyzja ta została podjęta pod wpływem słów nieznajomego wędrowca, który uratował życie księciu. Słysząc słowa podzięki, jakie Dzierżykraj skierował do niego po powrocie do zdrowia, skromnie rzekł:
- „To nie ja cię uzdrowiłem, życie zawdzięczasz Bogu, który wysłuchał mej prośby, jemu wdzięczność winieneś okazać".
- „Złożę mu godną ofiarę" - rzekł Dzierżykraj.
- „Najlepszą ofiarę złożysz, jeśli wraz ze swoimi ludźmi chrzest przyjmiesz" - odparł cicho wędrowiec i wyszedł z komnaty skłoniwszy się lekko.
Wkrótce decyzja księcia została zrealizowana. Dzierżykraj przyjął chrzest, a wraz z nim przeszli na chrześcijaństwo wszyscy zamieszkujący jego ziemię.

Według innej legendy o Dzierżykraju, to nie jego wyzdrowienie a powrót do zdrowia ukochanej córki po ciężkiej chorobie sprawił, iż przyjął on chrzest.
A było to tak: Długie lata czekał Dzierżykraj na upragnionego potomka - miał wszytko, o czym zamarzył: władzę, szacunek sąsiadów, sławę, bogactwo, piękne, miłujące go żony. Brakowało jednak następcy, który, gdy pora przyjdzie, dziedziczyłby tę krainę.
Przez kilka lat książę Dzierżko składał bogate dary świętym gaju, a i do chramu Świętowida niezliczone ofiary przesyłał. Wreszcie na świat przyszła dzieweczka, przez najukochańszą żonę Dzierżykraja powita i chociaż to o syna książę bogów prosił, pokochał ją nad życie. Dał jej imię Cieszynka, aby wszyscy wiedzieli, jak wielką radość księciu sprawia jej istnienie. Rosła więc jego ukochana córeczka a wszyscy starali się każdy jej kaprys spełniać, nie tylko, aby się księciu przypodobać, ale i dlatego, że piękną, mądrą i miłą była dzieweczką. Jednak radości i kłopoty na przemian przychodzą - pewnego dnia Cieszynka źle się poczuła, nie chciała się bawić, posmutniała, jadło od siebie odsuwała, mimo, iż podawano jej najlepsze smakołyki. Wieczorem gorączka i dreszcze dokuczać jej zaczęły. Zwołano najlepszych znachorów, przybyli też kapłani, by wznosić modły o powrót Cieszynki do zdrowia. Nie pomagało nic - dziewczynka słabła i gasła z dnia na dzień, nawet nie wstając już sama z łoża. Książę szalał z rozpaczy, wyznaczył wielką nagrodę temu, kto uzdrowi jego córkę. Księżna całymi dniami płakała w swej komnacie. Wszyscy stracili już nadzieję, gdy pojawili się wędrowcy zdążający z Gniezna do Kołobrzegu. Poprosili o schronienie, by wypocząć przed dalszą drogą - książę nigdy nie odmawiał takim prośbom, więc wpuszczono ich do grodu, Dzierżykraj zaś na wieczerzę poprosił. Smutna to była wieczerza - ani książę, ani jego ludzie nie potrafili zapomnieć o smutku, ani myśleć o innych sprawach, niż choroba Cieszynki. Wędrowcy zapytali, czy mogą zobaczyć chorą - zrozpaczonemu ojcu błysnęła nadzieja - może przybysze z daleka znajdą jakoweś medykamenty i uratują jego dziecko? Tak właśnie się stało - przybysze pochylili na chorą, dotknęli jej czoła, po czym wydobyli z jednej ze swych sakw zioła. Przyrządzili wywar, który polecili podawać dziecku a sami modlić się zaczęli. Już następnego dnia Cieszynka uśmiechnęła się radośnie i poprosiła o swą ulubioną polewkę a po kilku dniach o własnych siłach wstała z posłania. Radość księcia Dierżykraja była ogromna, chciał hojnie obdarować dobroczyńców. Lecz oni odrzekli, że nie im wdzięczność Dzierżykraja się należy, lecz Bogu, którego o pomoc poprosili w swych modlitwach i dla którego swą wędrówkę podjęli.
Słowa te wielkie na księciu wrażenie zrobiły i poprosił aby mu o swym Bogu opowiedzieli. Wkrótce sam wierność postanowił właśnie temu Bogu przysięgać - przyjął więc chrzest, a wraz z nim i jego ludzie. Tak więc czy to jednej, czy drugiej legendy posłuchamy - właśnie dar uzdrowienia miał być przyczyną przyjęcia chrześcijaństwa na ziemiach w okolicy Człopy.
Autor \ źródło: Beata Stankiewicz\Legendy ziemi wałeckiej, http://www.urokipojezierza.pl Jak powstało pojezierze wałeckie?
Wałeckie jeziora - Wałcz (ok 30km od Tuczna)

Dawno, dawno temu, kiedy jeszcze nie było miasta Wałcza, tylko rybacka osada Wolczen zwana, jeziora Zamkowe i Raduńskie stanowiły jedno duże jezioro, bardzo zasobne w ryby. Jedna rodzina rybacka zarzucała sieci po jednej stronie jeziora, druga po drugiej, czasem wypływali aż na środek jeziora. Żyli zgodnie, do pewnego jednak czasu. Zbyszko, pochodzący z pierwszej rodziny upatrzył sobie Ryfkę z drugiej rybackiej familii.

Piękna to była dziewczyna, wielu za nią oczy wypatrywało. Jej ojciec obiecał ją jednak Wojsławowi z sąsiedniej osady, wobec którego dług wdzięczności miał za uratowanie życia. Dopóki Ryfka nie zauważyła gorących spojrzeń Zbyszka, nie sprzeciwiała się ojcowskiej woli. Kiedy jednak raz i drugi Zbyszko piękny uśmiech jej posłał a miłym słowem zagadnął, w sercu Ryfki zaczęło uczucie kiełkować i coraz mniej jej się uśmiechało za Wojsława wychodzić. Mijały dni, młodzi coraz bardziej ku sobie się mieli. To na spacer wymknęli się do lasu, to nad jeziorem razem posiedzieli, śpiewu ptaków albo i rusałek jeziornych posłuchali i plany snuli, jak to pięknie będzie, kiedy razem zamieszkają.

Ryfka miała nadzieję, że ojciec się jej błaganiom nie oprze i obietnicę dana Wojsławowi zastąpi jakim hojnym podarunkiem. Kiedy jednak ojciec się o zamiarach młodych dowiedział, zawrzał gniewem:
- Słowo dane, ważniejsze nad wszystko! Wojsław mi życie uratował. Honor nie pozwala mi na złamanie przysięgi!
- Ojcze, tu idzie o moje szczęście, o moje życie całe. Mogę-li kochając Zbyszka za innego iść?
I Ryfka zaniosła się od płaczu. Nie pomogła jednak rozpacz dziewczyny, nie udało się i matce zmienić decyzji ojca.
- Tu o honor idzie! - powtarzał ojciec.
Ryfka jednak wyżej ceniła miłość. Uciekła więc ze Zbyszkiem. Zamieszkali samotnie nad innym jeziorem. Zbyszko zbudował chatę i żyli razem a choć miłość ich była wielka, szczęście mąciły wieści o tym, co się w rodzinnej osadzie dzieje.

Obie rodziny zaczęły spory i kłótnie - zaczęło się od pretensji o ucieczkę Ryfki i Zbyszka, później każda sprawa stawała się pretekstem do dalszych nieporozumień. Kłótnie przeniosły się też nad jezioro. Wcześniej rybacy nie wchodzili sobie w drogę, teraz to łowili na wodach, które wedle zwyczaju do drugiej rodziny należały, to uszkadzali sobie nawzajem sieci...
Bardzo to przykre dla Zbyszka i Ryfki było, a że żyjąc nad jeziorem często widywali panny wodne, któregoś dnia opowiedzieli im o swym kłopocie.

- Zaradzimy temu - odrzekła najstarsza rusałka - jutro rano wasze rodziny przestaną kłócić się o łowiska.
Jak obiecała, tak się stało. Nocą wody jeziora nagle się rozstąpiły się i wyłonił się pas ziemi wilgotnej, zamulonej przecięty rzeczką, łącząca powstałe w ten sposób dwa oddzielne jeziora. Rybacy przerażeni tym, co się stało, zrozumieli to jako znak, by zaprzestać wreszcie sporów. Jedna rodzina łowiła odtąd ryby na jednym jeziorze, druga na drugim i kłótnie ustały.

Zbyszko i Ryfka żyli długo i szczęśliwie a ziemia, która niegdyś była pod wodami jeziora pozostał na długo podmokła a do dnia dzisiejszego istnieje przepływ między jeziorem Raduńskim i Zamkowym.

Żródło: http://www.muzeum.walcz.pl
Źródło: http://www.muzeum.walcz.pl
Zamek w Wałczu - Wałcz (ok 30km od Tuczna)

Wałcz, jak i wiele innych miast na Pomorzu, miał niegdyś piękny zamek. Zamek ten stał u nasady półwyspu na jeziorze zamkowym zwanym. Na zamku tym król osadził starostę, by ten dbał o bezpieczeństwo miasta i jego mieszkańców.

Starosta wałecki był człowiekiem mądrym i prawym. Rządził dobrze i sprawiedliwie, na zamku i w mieście dobrze więc się działo. Staraniem starosty i jego służby piękniał zamek z dnia na dzień, lecz wszyscy mówili, że brak tu jeszcze niewiasty, która by przy staroście jako małżonka na zamku zamieszkała i kobiecym sposobem wszystkiego dopatrzyła. Staroście również znudził się kawalerski żywot, zabrał się więc za poszukiwania panny młodej. Przebierał, wybierał, aż w końcu pannę z dalekich stron przywiózł. Urodziwa to panna była i wesoła, szybko więc podbiła serca dworzan. Tylko sędziwy Kazimir kręcił głowa i szeptał „Oj, ta Pani nie przyniesie nam szczęścia..." . Ale nikt nie słuchał jego mruczenia. Mijały miesiące... pani na zamku nadal piękna była, ale coraz mniej wesoła - narzekała, że nudno, że smętnie a ona chciałaby zabawy, tańców, śpiewów, muzyki. Ożywiała się jeno wtedy, gdy na zamek przybywali grajkowie, trubadurzy i wędrowni aktorzy. Cieszyła się, klaskała, śpiewała z nimi.

Mieszkańcy zamku zaczęli prosić niebo o potomstwo dla starosty i jego pięknej żony, mając nadzieję, że wtedy może spoważnieje ona i stanie się prawdziwą władczynią na zamku. Wiele dni nie minęło a starosta wieść ogłosił „potomek w drodze". Czas płynął szybko, ani się wszyscy obejrzeli, a urodził się chłopczyk, tak urodziwy jak jego matka. Piękna pani kilka tygodni zajmowała się z przejęciem niemowlęciem, nawet mamki do niego nie wołając.

Starosta szczęśliwy, że się jego małżonka odmieniła, postanowił coś dobrego dla miasta uczynić i wyruszył do Krakowa, aby wyprosić u króla prawo do kolejnych jarmarków dla miasta. Wyprawa miała potrwać kilka miesięcy, ale starosta był pewien, że mu się powiedzie. I wszystko dobrze by się zakończyło, gdyby na zamek nie przybył wędrowny trubadur. Piękne piosneczki śpiewał a i sam był jak malowany. Spodobało się pani jego granie, spodobało się jego śpiewanie a wkrótce i on sam tak jej myślami zawładnął, że ta o swoim dziecku potrafiła zapomnieć, patrząc na grajka i słuchając jego pieśni.

Pewnego dnia wzięła starościna swego synka, by razem z nim nad brzegiem jeziora cieszyć się pieśniami trubadura. Słuchając, zastygła wręcz w zachwycie, ale maluchowi szybko się znudziło i tak jak potrafił, na czworakach powędrował nad jezioro, na mostek, który był nieopodal. A gdy wiedziony ciekawością pochylił się nad lustrem wody, cichy tylko plusk obwieścił moment, gdy wpadł do jeziora i pożegnał się z życiem...
Dopiero gdy zmierzch nadszedł i pora była do zamkowych komnat wracać, pani przypomniała sobie o synku. Zaczęła szukać synka, zrazu spokojnie, później coraz bardziej rozpaczliwie. Znalazła - niestety, dziecko już nie żyło...

Co robić? Przypomniała sobie, jak opowiadano na zamku, że na końcu półwyspu w jasną księżycową noc można spotka rusałki, które wychodzą z jeziora na brzeg, by śpiewać i pląsać w blasku srebrnych promieni księżyca. Pomyślała z nadzieją - może i dzieci rusałek wtedy wychodzą na brzeg? Może mogłabym zabrać jedno, by mąż się nie dowiedział o mojej lekkomyślności i utracie potomka?

Jak pomyślała, tak postanowiła zrobić. Za kilka dni była pełnia. Starościna podkradła się ku zaroślom na końcu półwyspu i aż zamarła z zachwytu - piękne jeziorne rusałki pląsały w świetle księżyca, ich stroje lśniły perłowym blaskiem, a śpiew brzmiał tak pięknie, że słuchać by go można bez końca. Godzinę trwała w bezruchu. W końcu jednak przypomniała sobie, po co tu przybyła i rozejrzała się - i oto w grupie bawiących się małych rusałek zobaczyła dwoje maluchów w wieku swego zmarłego dziecka. Gdyby jeszcze któreś było chłopcem... Przyjrzała im się uważnie. Tak! jedno z nich z pewnością mogłoby zastąpić jej synka. Przesunęła się ostrożnie, by nie spłoszyć malucha i powoli wyciągnęła w jego kierunku rękę z bransoletą z ametystów. Kolorowe kamyki błysnęły zachęcająco. Jeziorne dziecko spojrzało z zainteresowaniem i ruszyło w ich kierunku a gdy było już blisko kobieta szybko go pochwyciła i pobiegła ile sił w nogach na zamek.

Rusałki, zajęte tańcem, zobaczyły to o chwilę za późno i choć ruszyły bardzo szybko, brama zamku zatrzasnęła się przed nimi z hukiem. Ich rozpacz i gniew nie miały granic, nie mogły zrozumieć, dlaczego nagle pani z zamku zabiera im dziecko. Tyle wieków żyły spokojnie w jeziorze Zamkowym, a ludzie nigdy nie czynili im krzywdy. Postanowiono, że Euriel, matka porwanego dziecka, pójdzie za dnia na zamek upomnieć się o swoje dziecko.

Następnego dnia na zamku było wielkie święto. Wrócił starosta, przywiózł miastu nadane przez króla prawo do kolejnych jarmarków. Witała go żona z dzieckiem na ręku. Wszyscy się cieszyli, wiwatowali, gdy nagle pojawiła się Euriel. - Oddajcie mi moje dziecko! - powiedziała spokojnie, ale stanowczo.
- O czym ona mówi? Jakie dziecko - zdziwił się starosta.
Euriel wyciągnęła ręce ku swemu maleństwu.
- To moje dziecko, nie oddam go nigdy! - krzyknęła starościna, odwracając się plecami do Euriel, aby dziecko nie widziało swej prawdziwej matki.

Zaczął się spór. Starosta, choć miotały nim różne uczucia - od przerażenia po gniew, chciał zachować zimną krew i aby przekonać się, kto mówi prawdę postanowił skorzystać ze sposobu Salomona. Rzekł więc:
- Skoro obie chcecie być matkami dla tego dziecka - podzielimy je na pól, żeby było sprawiedliwie.
- Niech się stanie! - zawołała pani
- Nigdy! - krzyknęła w tym samym momencie rusałka - nigdy tego nie uczynicie! Na pół falami jeziora niech zostanie przecięty wasz zamek!

W tym momencie z jeziora zamkowego podniosła się wielka fala i stało się tak, jak powiedziała Euriel. Pod naporem tej fali zamek rozpadł się na dwie połowy, które woda błyskawicznie zabrała. Jedna połowa zamku zniknęła w wodach jeziora po jednej stronie półwyspu, druga po drugiej...

I tak przestał istnieć wałecki zamek wraz z jego mieszkańcami. Ponoć czasem w pogodną księżycową noc, z półwyspu w wodach jeziora, można zobaczyć jak w obu częściach zamku bawią się rusałki, które od tej pory już nigdy nie wychodzą tu na ląd. Zaś imię pani tego zamku, przez którą przestał on istnieć, mieszkańcy Wałcza wymazali z wszelkich kronik, nie chcąc jej wspominać. Dlatego w tej legendzie występuje jako bezimienna.
Źródło: http://www.muzeum.walcz.pl
Dzwony z Jeziora Bytyń (ok 15 km do Tuczna)

Przed wiekami, we wczesnym średniowieczu, na półwyspie wcinającym się w jezioro Bytyń Wielki znajdował się gród Bytyniem lub Bytomem zwany. Na początku XII wieku jego mieszkańcy sprzeciwili się Bolesławowi Krzywoustemu, gród więc został spalony i zrównany z ziemią. W późniejszych latach, ponieważ sława o walecznym grodzie przetrwała, w pobliżu jeziora Bytyń, na pagórkowatym terenie zbudowano zamek, który był siedzibą starosty zarządzającego znacznym terenem - od Mirosławca po Ujście i od Jastrowia po Człopę. U podnóża tak zwanej wówczas „Zamkowej Góry", powstała osada, a starosta podarował nowo wybudowanemu kościołowi dwa dzwony. Dzwonom, zgodnie z wolą fundatora nadano imiona „Maria" i „Małgorzata". Nadeszły lata szwedzkiego potopu, które ponuro zapisały się w dziejach. Mieszkańcy, ratując dzwony przed zrabowaniem ich przez szwedzkich żołdaków i przetopieniem na armaty, ściągnęli je z kościelnej wieży i zatopili w głębinach jeziora Bytyń. Bezlitosna wojna spustoszyła okolice, nieliczni mieszkańcy, którym udało się przeżyć wynieśli się w inne strony. O dzwonach zapomniano.

Po wielu latach, kilku rybaków z pobliskiej osady łowiło ryby w tym jeziorze. Jakież było ich zdumienie, zauważyli, że w ich sieci znalazły się dwa dzwony. Ciężko pracując nad ich wyciagnięciem, zaczęli rozprawiać, co zrobią ze znaleziskiem. Jeden z rybaków wolał - Musimy je do kościoła oddać! Wtedy rozległ się dźwięk dzwonu zwanego Małgorzatą, który jakby wołał: Mario, idziemy na ląd! Rybacy jednak dalej dyskutowali - drugi z nich przekonywał, że lepiej będzie, rozgłosu nie czyniąc, dzwony sprzedać, a uzyskane pieniądze mieć dla siebie. Wtedy rozległ się głos drugiego dzwonu - Małgorzato, wracamy na dno! Rybacy zapamiętali w kłótni nie zwracali uwagi na głosy dzwonów... Byli już zdecydowani sprzedać nieoczekiwane znalezisko. Wtem dzwony siecią szarpnęły gwałtownie, ta rozerwała się na strzępy i dzwony zniknęły w głębinach. Daremnie usiłowali je rybacy jeszcze raz wyłowić. Przepadły jednak bez śladu, więc źli i niespokojni rozeszli się do chat. Nikomu już nigdy nie udało się ich wyłowić. Ponoć jednak niekiedy z głębin jeziora, przez szum wiatru, przebiją się tajemnicze, odległe głosy dzwonów - to Małgorzata i Maria sprzeczają się, czy wrócić na ląd, czy nie.
Autor \ źródło: Beata Stankiewicz\Legendy ziemi wałeckiej Skąd się wzięły ziemniaki na Ziemi Wałeckiej?
Dzicy przodkowie uprawnych form ziemniaka występują w Andach i na sąsiednich terenach, od Meksyku aż po Chile. Ziemniaki uprawiane były od dawna przez Inków -już ok. 3500 lat temu. Do Polski przywiózł je prawdopodobnie z wiedeńskiej wyprawy (1683) Jan III Sobieski. Od 2 połowy XVIII w. ziemniaki uprawiane są jako roślina jadalna. Ponoć jednak na ziemi wałeckiej pojawiły się już na początku XV wieku. Jak do tego doszło? Podobno dzięki starej Jadwiżce...

Mieszkała ona na skraju lasu przy jeziorze Raduńskim. Dobra to była kobieta, wszyscy mogli na nią liczyć w potrzebie. Opiekowała się też zwierzętami, które garnęły się do niej. Leśne sarny, jelenie, lisy, dzikie ptactwo nawet, gdy przydarzyło im się coś złego, u niej szukały ratunku. Znała Jadwiżka dobrze las, wiedziała, gdzie szukać grzybów, gdzie jagód a i przechowywać zbiory umiała nadzwyczajnie, nigdy jej jedzenia nie zbrakło. Dlatego, gdy przywędrował ktoś głodny, zawsze mógł liczyć na poczęstunek. Chore zwierzęta też znajdowały u Jadwiżki schronienie i karmę. Zaglądał też do niej wielki biały jeleń - król tutejszych zwierząt, ponoć znał on ludzką mowę i od niego właśnie wiele Jadwiżka o lesie się uczyła.

Któregoś roku Jadwiżka zachorowała, nie mogła jak zwykle przygotować zapasów: A kiedy przyszła zima - zwierzęta, przyzwyczajone do tego, że zawsze znajdą w trudnych chwilach u starej kobiety pożywienie, na próżno czekały pod chatą. Na widok ich smutnych oczu Jadwiżka zapłakała gorzko:

- Nie mam dla was nic, przyjaciele... tym razem odejdziecie głodni...

Z zawianej śniegiem osady przybiegły dzieci, które tułały się od chaty do chaty po śmierci rodziców, lecz i dla nich Jadwiżka nic nie miała. O swoim głodzie nawet nie myślała... ale bardzo chciała pomóc innym. Wyszła przed chatę i zawołała białego jelenia. Może on wskaże mi sposób.... jak ratować tych biedaków? - pomyślała a cichutka nadzieja zakołatała w jej sercu.

Tak się też i stało. Jeleń przybiegł, a w pysku przyniósł garść żołędzi.
- Dziękuję przyjacielu, lecz jak tą odrobiną żołędzi mam wykarmić tak wielu głodnych?
- Weź te żołędzie w dłonie i pomyśl, co możesz z nimi zrobić, na razie więcej nie mogę ci powiedzieć.

Tak też Jadwiżka uczyniła, ale im dłużej myślała, tym mniej prawdopodobne jej się wydawało, by znalazła jakieś rozwiązanie. Znowu zapłakała, a jej łzy skropiły trzymane w rękach żołędzie. A wtedy... żołędzie zaczęły zmieniać wielkość i kształt, zaczęło się ich robić coraz więcej, aż wypełniły prawie pół chatki. Biały jeleń aż podskoczył z zadowolenia.

- Tak głosiły stare leśne pieśni - gdy suche żołędzie łzami pokropi kobieta, która żadnemu stworzeniu krzywdy nie wyrządziła, a tylko całe swe życie pomocą innym służyła, zamienią się one w bulwy, które wiele istnień od głodu uratują. Spełniła się ta przepowiednia!

Jadwiżka piekła ziemniaki w ognisku, gotowała i tak karmiła tych, co głodni do niej po pomoc przybiegali. Na wiosnę zaś, za radą białego jelenia, obsadziła swoje pole ziemniakami, a i innym gospodarzom też porozdawała po porcji sadzeniaków. Od tego czasu na wałeckich polach uprawiane są ziemniaki a potrawy z nich do dziś dnia są bardzo popularne.
Źródło: http://extradwojka.com Ostatnia zabawa świętojańska
Jak w wielu innych miastach, tak i w Wałczu obchody nocy świętojańskiej były doskonałą zabawą dla młodzieży. Wicie wianków, skoki przez ognisko, wróżby, poszukiwania skarbu, czy kwiatu paproci a może raczej po prostu własnego szczęścia... sprawiało, że na tę niepowtarzalną noc czekało się cały rok. Szczególnie, gdy właśnie wówczas miała się rozstrzygnąć czyjaś przyszłość.

Tak miało być w przypadku Zofki. Przyszła już pora, by dziewczyna zadecydowała za kogo za mąż pójdzie - kawalerów było dwóch - Piotrek - ubogi, ale zdolny stolarczyk i Grzela Klimczak - bogatszy, z domem i sporym kawałkiem ziemi konkurent. Rodzice Zofki chcieli na zięcia Klimczaka, ich zdaniem on lepszą przyszłość mógł dziewczynie zapewnić. Zofce do serca Piotrek Ruczaj przypadł, jednak jeszcze się wahała - a jeśli rodzice rację mają? Jeśli łatwiejsze życie przy boku Grzeli będzie? Zdecydowała, że świętojańskie wróżby rozstrzygną, którego lepiej wybrać.

Od ranka wszyscy młodzi szykowali się do uroczystości, w tajemnicy przed starszymi. Dziewczęta plotły wianki, a każda chciała, by jej był najpiękniejszy i najlepiej pływał. W końcu tu o ich przyszłość niemalże szło! Zofka też przygotowywała wianek, ale że się tym bardzo przejmowała, stale coś się psuło. W końcu wianek był gotowy a Zofka szeptała nad nim zaklęcia, prosząc, by lepszego kandydata na męża jej wskazał.

Nadszedł wieczór - chłopcy przygotowali nad jeziorem Raduńskim wielki stos z chrustu, dziewczęta poukładały wianki nad brzegiem, przygotowano też jadło i napitki. Wreszcie rozpalono ognisko - płomienie strzeliły w górę, rozpoczęły się zabawy i taneczne pląsy a chłopcy zaczęli się przygotowywać do skoków, którymi mieli udowodnić swą odwagę i zręczność. Który lepiej skoczy - ten lepszą opinię u dziewcząt zdobędzie.

Zebrały się dziewczęta przy ognisku, każda przejęta - kim się jej wybranek okaże - zuchem czy łamagą?
Jako pierwszy skoczył Piotrek - zgrabnie zdecydowanie, bez odrobiny lęku przeskoczył przez wysokie płomienie i zarumieniony od żaru i zadowolenia, stanął przy Zofce, jakby chciał powiedzieć:
- Czy jeszcze masz wątpliwości, moja najmilsza?

Razem obserwowali kolejne skoki, Zofka choć czulą, że Grzela nie może okazać się lepszy czekała na jego skok. Ale chłopaka nie było - nie skoczył, nie mogła go też znaleźć wzrokiem wśród radosnego tłumu.

Raptem ktoś zawołał:
- Rajcy nadchodzą, uciekajmy!

Od strony miasta nadciągała grupa dorosłych mieszczan z wałeckimi jezuitami na czele. W rękach mieli pochodnie, ale nie wyglądali wcale tak, jakby się chcieli przyłączyć do beztroskiej zabawy. Wyraźnie mieli zamiar rozpędzić towarzystwo, by młodzi nie bawili się tak, jak to za pogańskich czasów bywało. Wraz z nimi szedł Grzela!

Zofka, zanim wraz z Piotrkiem biegiem wróciła do miasta, zauważyła swego drugiego konkurenta - to on przyprowadził rajców, by rozgonili świętojańską zabawę! Teraz dziewczyna nie miała już żadnych wątpliwości - tchórz i donosiciel nie mógł zostać jej mężem.

Wybrała Piotrka, tak, jak to wcześniej serce podpowiadało i żyli długo i szczęśliwie. A minęło wiele, wiele lat, zanim znowu nad wałeckimi jeziorami zapłonęły w noc świętojańską ogniska.
Źródło: http://extradwojka.com Dąb Piastowski
Nad brzegiem jeziora Raduń dziś jeszcze można zobaczyć wielki, próchniejący pień, pozostałość po pięknym dębie „piastowskim", przez niemieckich mieszkańców niegdyś „alte Eiche" nazywanym.

Niegdyś był to wspaniały, wielki dąb, miejsce spacerów, spotkań i potajemnych schadzek mieszkańców miasta. Ile czułych słówek, wyznań, westchnień, słyszało to drzewo, tego nikt by nie zliczył. Dlaczego było takie popularne? Może ze względu na swą urodę, może ze względu na tajemnicę, która była z nim związana...

Dawno, dawno temu, w lesie, w okolicy tego drzewa, mieszkała stara kobieta, znająca się na ziołach, na czarach i różnych tajemnych sprawach. Pomagała ona chętnie okolicznym mieszkańcom, jednak biada temu, kto odważył się ją rozgniewać. Potrafiła winowajcę zmienić w kamień, lisa, zająca lub leśną mysz i często już nie przywracała biedakowi dawnej postaci. Bali się więc jej ludzie, ale i pomocy często u niej szukali.

Któregoś jednak roku, podczas nocy świętojańskiej, popili sobie wałeccy młodzianie. Żartom, śmiechom i przechwałkom nie było końca. Co i rusz ktoś wychodził z coraz bardziej nierealnym konceptem, by się pochwalić, jaki to on dzielny. W końcu Pietrek krzyknął:
- A ja bym się nie bał coś takiego zrobić, czego żaden z was by nigdy nie uczynił!

Pozostali młodzieńcy wybuchnęli śmiechem
- Co ty zrobisz, każdy z nas powtórzy!
- Tak? No to idziemy całą gromada powiedzieć czarownicy z lasu, że się ani jej, ani nijakich czarów nie boimy!

Zaschło w gardle „dzielnym" chłopakom. Ale słowo się rzekło - ruszyli razem nad jezioro, przeprawili się na drugą stronę. Idą, idą, a jeden na drugiego spoziera, mając nadzieję, że któryś pierwszy da znak do odwrotu. Tak to na drżących nogach dotarli do szałasu wiedźmy.

- My się wiedźmy nie boimy a z jej czarów sobie drwimy - zawołali ciszej, niż zamierzali, ale stara czarownica i tak to usłyszała. Pojawiła się nagle, jakby spod ziemi wyrosła, oczy jej błysnęły gniewem, machnęła ręką, mamrocząc jakieś zaklęcie i oto z gromady wyrostków stała się chmara świetlików.

I tak zostało już na zawsze. Tak przynajmniej głosiły opowieści, które powtarzali przez kolejne lata ci, którym się zdarzyło zobaczyć świetliki układające się w powietrzu w napis „Ratujcie nas". Podobno rodziny chłopców, kiedy dotarła do nich wieść o tym, co stało się koło dębu, prosili o pomoc wiedźmy z innych okolic, by ten czar zdjęły, ale żadnej to się nie udało. Świetliki z czasem pogodziły się ze swoim losem, przestały prosić o ratunek i tylko czasem dla żartu, gdy pod dębem spotykała się jakąś para, układały w powietrzu świecące serduszko lub błyskawice, zależnie od tego, czy przewidywały dla tej pary szczęśliwe wspólne życie, czy rychłe rozstanie.

Dlatego też, panny chętnie prowadziły konkurenta w pobliże dębu, by przekonać się co do jego prawdziwych zamiarów. Panna, która zobaczyła serduszko, mogła spokojnie planować ślub.

Kiedy ostatnio widziano świetliki koło dębu? Dokładnie nie wiadomo, nie każdy lubi się przyznawać, że wierzy w stare opowieści i że w ten właśnie sposób chciał się przekonać o swej przyszłości. Może jeszcze tam żyją i nadal przepowiadają przyszłość zakochanym parom?
Źródło: http://extradwojka.com Leśny duch z wałeckiej bukowiny
Przed wielu laty, żył w Wałczu Piotr, nazywany też Peter. Porządnej pracy się nie imał, za to chętnie to coś komuś z chałupy ukradł, to na gościńcu na podróżnego napadł i sakiewkę zabrał. Szykując się na „łowy" zawsze przebierał się tak, by postrach wzbudzić - twarz na ciemno wysmarował, ubranie jakieś dziwne założył, jeszcze się gałązkami zamaskował, żeby było go trudniej zauważyć.

Kiedy go ludzie, na odwagę się zebrawszy, o kradzież oskarżali i zwrotu zdobyczy się domagać zaczynali, śmiał się tylko i tłumaczył, że to nie on, to jakiś leśny duch to zło czyni, do niego się upodabniając. Jedni wierzyli, inni nie, nigdy jednak na gorącym uczynku złapać się nie dał. Umknął zawsze w las z łupem i tyle go widziano. Kiedy zaś wracał do domu, wyglądał już inaczej. Trwało to ładnych parę lat.

Któregoś lata napadł na gościńcu na ubogą kobietę, która szła do swej matki - staruszki, niosąc trochę pożywienia i kilka monet, aby ta mogła medykowi za swoje leczenie zapłacić. Córka długo oszczędzała, by pomóc matce. Peter zabrał jej wszystko bez wahania. Kiedy zaś zawołała w rozpaczy - Jakimże ty człowiekiem jesteś, skoro biedakowi ostatnie grosze zabierasz? - zaśmiał się tylko drwiąco - Bo i nie człowiekiem jestem, tylko leśnym duchem - i znikł w najbliższych zaroślach.

Wracała więc płacząc kobieta do domu, już nie gościńcem, ale skrajem lasu. Na chwilę siadła pod drzewem. Zaszumiały liście poruszone wiatrem a wtedy ona pełna żalu zawołała:
- Czemu las tak złego leśnego ducha na gościniec wysyła, by rabował ubogim, to co z trudem uzbierali? Jakże ja teraz matkę - staruszkę poratuję, gdy sama już nic nie mam...
- Leśny duch mówisz? Co ja ci zabrałem? Widzę cię po raz pierwszy dzisiaj - dotarły do niej raptem melodyjnie wypowiedziane słowa.

Rozejrzała się zdumiona - głos zupełnie nie przypominał głosu rabusia. Zobaczyła jakby mgłę i wirujące w niej liście. Opowiedziała więc, co jej się zdarzyło, nie wiedząc, czy śni, czy też mówi do jakiejś zjawy lub własnego przywidzenia.
- Bądź dobrej myśli i wracaj do domu - zaszemrało wśród liści. Tak więc zrobiła.

Tymczasem Piotr maszerował przez las, zastanawiając się, czy się jeszcze tego dnia o lepszy łup postarać, czy do domu już iść i odpocząć. Nagle potknął się o jakiś wystający korzeń, podnosząc się zawadził głową o gałąź, uderzył się w ramię o jakiś konar. Zaledwie zrobił kilka kroków sytuacja się powtórzyła, znowu leżał na ziemi a gdy próbował się podnieść, czuł jakby walczył z jakimś niewidzialnym przeciwnikiem. Poczuł się dziwnie, ulotniła się gdzieś jego odwaga. Wtedy usłyszał śmiech, rozlegający się ze wszystkich stron, zza każdego drzewa, zza każdego krzaka.

- Co jest...? Kim jesteście, czego chcecie? - krzyknął przerażony.
- Jestem leśnym duchem, jestem leśnym duchem - popłynęło z różnych stron - ty ponoć też, więc czemu mnie się boisz?
- Ja nie... nie jestem... jestem tylko....
- Jesteś tylko zwykłym rabusiem, napadającym nawet na ubogich ludzi! Na dodatek przedstawiasz się moim imieniem, tego nie wybaczam nikomu...

Piotr przerażony, bliski obłędu, prosząc o litość przyrzekł, że nigdy nie będzie udawał leśnego ducha, nigdy już nie zabierze, co do niego nie należy l naprawi wyrządzone ludziom szkody.

Tak rzeczywiście uczynił a kiedy tylko nachodziła go chęć, by znów wrócić do dawnego procederu, przypominał sobie to, co przeżył w lesie i już do końca swego życia trzymał się złożonych prawdziwemu leśnemu duchowi obietnic.

A leśny duch z wałeckiej Bukowiny, ponoć jeszcze nie raz, pojawiał się tym, którzy próbowali kłusować w lesie, kogokolwiek okraść, czy inną nieuczciwość popełnić.
Źródło: http://extradwojka.com

# data[].attributes.attachment_link.description
Duchy tuczyńskiego zamku - Tuczno ------- Legenda o czarodziejskiej górce - Rutwica (ok. 11 km od Tuczna) ------- O księciu Dzierżykraju - Człopa (ok. 16 km od Tuczna) ------- Jak powstało pojezierze wałeckie? ------- Wałeckie jeziora - Wałcz (ok. 30 km od Tuczna) ------- Łabędzie na jeziorze Zamkowym - Wałcz (ok.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zamek w Wałczu

Wałcz, jak i wiele innych miast na Pomorzu, miał niegdyś piękny zamek. Zamek ten stał u nasady półwyspu na jeziorze zamkowym zwanym. Na zamku tym król osadził starostę, by ten dbał o bezpieczeństwo miasta i jego mieszkańców.

Starosta wałecki był człowiekiem mądrym i prawym. Rządził dobrze i sprawiedliwie, na zamku i w mieście dobrze więc się działo. Staraniem starosty i jego służby piękniał zamek z dnia na dzień, lecz wszyscy mówili, że brak tu jeszcze niewiasty, która by przy staroście jako małżonka na zamku zamieszkała i kobiecym sposobem wszystkiego dopatrzyła. Staroście również znudził się kawalerski żywot, zabrał się więc za poszukiwania panny młodej. Przebierał, wybierał, aż w końcu pannę z dalekich stron przywiózł. Urodziwa to panna była i wesoła, szybko więc podbiła serca dworzan. Tylko sędziwy Kazimir kręcił głowa i szeptał „Oj, ta Pani nie przyniesie nam szczęścia..." . Ale nikt nie słuchał jego mruczenia. Mijały miesiące... pani na zamku nadal piękna była, ale coraz mniej wesoła - narzekała, że nudno, że smętnie a ona chciałaby zabawy, tańców, śpiewów, muzyki. Ożywiała się jeno wtedy, gdy na zamek przybywali grajkowie, trubadurzy i wędrowni aktorzy. Cieszyła się, klaskała, śpiewała z nimi.

Mieszkańcy zamku zaczęli prosić niebo o potomstwo dla starosty i jego pięknej żony, mając nadzieję, że wtedy może spoważnieje ona i stanie się prawdziwą władczynią na zamku. Wiele dni nie minęło a starosta wieść ogłosił „potomek w drodze". Czas płynął szybko, ani się wszyscy obejrzeli, a urodził się chłopczyk, tak urodziwy jak jego matka. Piękna pani kilka tygodni zajmowała się z przejęciem niemowlęciem, nawet mamki do niego nie wołając.

Starosta szczęśliwy, że się jego małżonka odmieniła, postanowił coś dobrego dla miasta uczynić i wyruszył do Krakowa, aby wyprosić u króla prawo do kolejnych jarmarków dla miasta. Wyprawa miała potrwać kilka miesięcy, ale starosta był pewien, że mu się powiedzie. I wszystko dobrze by się zakończyło, gdyby na zamek nie przybył wędrowny trubadur. Piękne piosneczki śpiewał a i sam był jak malowany. Spodobało się pani jego granie, spodobało się jego śpiewanie a wkrótce i on sam tak jej myślami zawładnął, że ta o swoim dziecku potrafiła zapomnieć, patrząc na grajka i słuchając jego pieśni.

Pewnego dnia wzięła starościna swego synka, by razem z nim nad brzegiem jeziora cieszyć się pieśniami trubadura. Słuchając, zastygła wręcz w zachwycie, ale maluchowi szybko się znudziło i tak jak potrafił, na czworakach powędrował nad jezioro, na mostek, który był nieopodal. A gdy wiedziony ciekawością pochylił się nad lustrem wody, cichy tylko plusk obwieścił moment, gdy wpadł do jeziora i pożegnał się z życiem...
Dopiero gdy zmierzch nadszedł i pora była do zamkowych komnat wracać, pani przypomniała sobie o synku. Zaczęła szukać synka, zrazu spokojnie, później coraz bardziej rozpaczliwie. Znalazła - niestety, dziecko już nie żyło...

Co robić? Przypomniała sobie, jak opowiadano na zamku, że na końcu półwyspu w jasną księżycową noc można spotka rusałki, które wychodzą z jeziora na brzeg, by śpiewać i pląsać w blasku srebrnych promieni księżyca. Pomyślała z nadzieją - może i dzieci rusałek wtedy wychodzą na brzeg? Może mogłabym zabrać jedno, by mąż się nie dowiedział o mojej lekkomyślności i utracie potomka?

Jak pomyślała, tak postanowiła zrobić. Za kilka dni była pełnia. Starościna podkradła się ku zaroślom na końcu półwyspu i aż zamarła z zachwytu - piękne jeziorne rusałki pląsały w świetle księżyca, ich stroje lśniły perłowym blaskiem, a śpiew brzmiał tak pięknie, że słuchać by go można bez końca. Godzinę trwała w bezruchu. W końcu jednak przypomniała sobie, po co tu przybyła i rozejrzała się - i oto w grupie bawiących się małych rusałek zobaczyła dwoje maluchów w wieku swego zmarłego dziecka. Gdyby jeszcze któreś było chłopcem... Przyjrzała im się uważnie. Tak! jedno z nich z pewnością mogłoby zastąpić jej synka. Przesunęła się ostrożnie, by nie spłoszyć malucha i powoli wyciągnęła w jego kierunku rękę z bransoletą z ametystów. Kolorowe kamyki błysnęły zachęcająco. Jeziorne dziecko spojrzało z zainteresowaniem i ruszyło w ich kierunku a gdy było już blisko kobieta szybko go pochwyciła i pobiegła ile sił w nogach na zamek.

Rusałki, zajęte tańcem, zobaczyły to o chwilę za późno i choć ruszyły bardzo szybko, brama zamku zatrzasnęła się przed nimi z hukiem. Ich rozpacz i gniew nie miały granic, nie mogły zrozumieć, dlaczego nagle pani z zamku zabiera im dziecko. Tyle wieków żyły spokojnie w jeziorze Zamkowym, a ludzie nigdy nie czynili im krzywdy. Postanowiono, że Euriel, matka porwanego dziecka, pójdzie za dnia na zamek upomnieć się o swoje dziecko.

Następnego dnia na zamku było wielkie święto. Wrócił starosta, przywiózł miastu nadane przez króla prawo do kolejnych jarmarków. Witała go żona z dzieckiem na ręku. Wszyscy się cieszyli, wiwatowali, gdy nagle pojawiła się Euriel. - Oddajcie mi moje dziecko! - powiedziała spokojnie, ale stanowczo.
- O czym ona mówi? Jakie dziecko - zdziwił się starosta.
Euriel wyciągnęła ręce ku swemu maleństwu.
- To moje dziecko, nie oddam go nigdy! - krzyknęła starościna, odwracając się plecami do Euriel, aby dziecko nie widziało swej prawdziwej matki.

Zaczął się spór. Starosta, choć miotały nim różne uczucia - od przerażenia po gniew, chciał zachować zimną krew i aby przekonać się, kto mówi prawdę postanowił skorzystać ze sposobu Salomona. Rzekł więc:
- Skoro obie chcecie być matkami dla tego dziecka - podzielimy je na pól, żeby było sprawiedliwie.
- Niech się stanie! - zawołała pani
- Nigdy! - krzyknęła w tym samym momencie rusałka - nigdy tego nie uczynicie! Na pół falami jeziora niech zostanie przecięty wasz zamek!

W tym momencie z jeziora zamkowego podniosła się wielka fala i stało się tak, jak powiedziała Euriel. Pod naporem tej fali zamek rozpadł się na dwie połowy, które woda błyskawicznie zabrała. Jedna połowa zamku zniknęła w wodach jeziora po jednej stronie półwyspu, druga po drugiej...

I tak przestał istnieć wałecki zamek wraz z jego mieszkańcami. Ponoć czasem w pogodną księżycową noc, z półwyspu w wodach jeziora, można zobaczyć jak w obu częściach zamku bawią się rusałki, które od tej pory już nigdy nie wychodzą tu na ląd. Zaś imię pani tego zamku, przez którą przestał on istnieć, mieszkańcy Wałcza wymazali z wszelkich kronik, nie chcąc jej wspominać. Dlatego w tej legendzie występuje jako bezimienna.

# data[].attributes.attachment_link.title
Muzeum Ziemi Wałeckiej Wałcz - Zamek w Wałczu

# data[].attributes.attachment_link.description
Zamek w Wałczu Wałcz, jak i wiele innych miast na Pomorzu, miał niegdyś piękny zamek. Zamek ten stał u nasady półwyspu na jeziorze zamkowym zwanym. Na zamku tym król osadził starostę, by ten dbał o bezpieczeństwo miasta i jego mieszkańców. Starosta wałecki był człowiekiem mądrym i prawym.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dawno, dawno temu, kiedy jeszcze nie było miasta Wałcza, tylko rybacka osada Wolczen zwana, jeziora Zamkowe i Raduńskie stanowiły jedno duże jezioro, bardzo zasobne w ryby. Jedna rodzina rybacka zarzucała sieci po jednej stronie jeziora, druga po drugiej, czasem wypływali aż na środek jeziora. Żyli zgodnie, do pewnego jednak czasu. Zbyszko, pochodzący z pierwszej rodziny upatrzył sobie Ryfkę z drugiej rybackiej familii.

Piękna to była dziewczyna, wielu za nią oczy wypatrywało. Jej ojciec obiecał ją jednak Wojsławowi z sąsiedniej osady, wobec którego dług wdzięczności miał za uratowanie życia. Dopóki Ryfka nie zauważyła gorących spojrzeń Zbyszka, nie sprzeciwiała się ojcowskiej woli. Kiedy jednak raz i drugi Zbyszko piękny uśmiech jej posłał a miłym słowem zagadnął, w sercu Ryfki zaczęło uczucie kiełkować i coraz mniej jej się uśmiechało za Wojsława wychodzić. Mijały dni, młodzi coraz bardziej ku sobie się mieli. To na spacer wymknęli się do lasu, to nad jeziorem razem posiedzieli, śpiewu ptaków albo i rusałek jeziornych posłuchali i plany snuli, jak to pięknie będzie, kiedy razem zamieszkają.

Ryfka miała nadzieję, że ojciec się jej błaganiom nie oprze i obietnicę dana Wojsławowi zastąpi jakim hojnym podarunkiem. Kiedy jednak ojciec się o zamiarach młodych dowiedział, zawrzał gniewem:
- Słowo dane, ważniejsze nad wszystko! Wojsław mi życie uratował. Honor nie pozwala mi na złamanie przysięgi!
- Ojcze, tu idzie o moje szczęście, o moje życie całe. Mogę-li kochając Zbyszka za innego iść?
I Ryfka zaniosła się od płaczu. Nie pomogła jednak rozpacz dziewczyny, nie udało się i matce zmienić decyzji ojca.
- Tu o honor idzie! - powtarzał ojciec.
Ryfka jednak wyżej ceniła miłość. Uciekła więc ze Zbyszkiem. Zamieszkali samotnie nad innym jeziorem. Zbyszko zbudował chatę i żyli razem a choć miłość ich była wielka, szczęście mąciły wieści o tym, co się w rodzinnej osadzie dzieje.

Obie rodziny zaczęły spory i kłótnie - zaczęło się od pretensji o ucieczkę Ryfki i Zbyszka, później każda sprawa stawała się pretekstem do dalszych nieporozumień. Kłótnie przeniosły się też nad jezioro. Wcześniej rybacy nie wchodzili sobie w drogę, teraz to łowili na wodach, które wedle zwyczaju do drugiej rodziny należały, to uszkadzali sobie nawzajem sieci...
Bardzo to przykre dla Zbyszka i Ryfki było, a że żyjąc nad jeziorem często widywali panny wodne, któregoś dnia opowiedzieli im o swym kłopocie.

- Zaradzimy temu - odrzekła najstarsza rusałka - jutro rano wasze rodziny przestaną kłócić się o łowiska.
Jak obiecała, tak się stało. Nocą wody jeziora nagle się rozstąpiły się i wyłonił się pas ziemi wilgotnej, zamulonej przecięty rzeczką, łącząca powstałe w ten sposób dwa oddzielne jeziora. Rybacy przerażeni tym, co się stało, zrozumieli to jako znak, by zaprzestać wreszcie sporów. Jedna rodzina łowiła odtąd ryby na jednym jeziorze, druga na drugim i kłótnie ustały.

Zbyszko i Ryfka żyli długo i szczęśliwie a ziemia, która niegdyś była pod wodami jeziora pozostał na długo podmokła a do dnia dzisiejszego istnieje przepływ między jeziorem Raduńskim i Zamkowym.

# data[].attributes.attachment_link.title
Muzeum Ziemi Wałeckiej Wałcz - Wałeckie jeziora

# data[].attributes.attachment_link.description
Dawno, dawno temu, kiedy jeszcze nie było miasta Wałcza, tylko rybacka osada Wolczen zwana, jeziora Zamkowe i Raduńskie stanowiły jedno duże jezioro, bardzo zasobne w ryby. Jedna rodzina rybacka zarzucała sieci po jednej stronie jeziora, druga po drugiej, czasem wypływali aż na środek jeziora. Żyli zgodnie, do pewnego jednak czasu.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Łabędzie na jeziorze Zamkowym

Dawno, dawno temu w wałeckie lasy przybył na polowanie książę Waromir ze swą drużyną. Lasy te były piękne, zasobne w zwierzynę a i okolice zachęcały do wypoczynku, rozbili więc obóz nad jeziorem, aby pozostać tam na kilka dni.

Traf chciał, że wybrali ulubione miejsce spacerów Radomiły - pięknej dziewczyny, mieszkającej w osadzie rybackiej, która później miała się przeobrazić w miasto Wałcz.Gdy Radomiła zobaczyła księcia siedzącego przy ognisku przystanęła zdziwiona i trochę wystraszona. Waromir usłyszał szelest, podniósł oczy, spojrzał na dziewczynę i był pewien - to właśnie ja chce pojąć za żonę. Ujrzała dziewczyna zachwyt w jego oczach i zrozumiała. Jej serce zabiło inaczej. To była miłość od pierwszego wejrzenia. Wolno, bez słowa, jak we śnie szli ku sobie.
- Jam książę Waromir, proszę cię, nadobna pani o twą rękę.

Radomira tylko skinęła głową. To były pierwsze chwile ich znajomości, potem były długie rozmowy - opowiadali o sobie, swym życiu, planowali wspólną przyszłość. Uradzili, że Waromir pojedzie do swego zamku i powróci, zanim księżyc w nowiu stanie. Przyjedzie z darami, by prosić ojca dziewczyny o jej rękę. Wymienili się pierścieniami. I odjechał książę ze swoją drużyną, a Radomira zaczęła przygotowania do zrękowin. Przygotowała piękny biały płócienny strój a na głowę wieniec z białych kwiatów. Podobnie przystroić się miały druhny. Lecz oto księżyc do nowiu doszedł a Waromir się nie zjawiał.

Czekała Radomira całą noc a rozpacz, gniew i wstyd o lepsze w jej sercu walczyły. Tak nadszedł świt. Zmęczona czuwaniem zasnęła Radomira a z nią i jej druhny. Wtem zbudził je łopot łabędzich skrzydeł. Tuż przy nich wylądowało stado łabędzi. Największy, najpiękniejszy łabędź, kołysząc się na swych krótkich łapach podszedł do panny Radomiry i wtedy zobaczyła ona wśród piór jego skrzydła pierścień, który dała Waromirowi! Łabędź patrzył smutno w jej oczy, jakby pytał: Rozumiesz?

Pobiegła dziewczyna do wiedźmy mieszkającej nad drugim jeziorem, prosząc o pomoc. Rozpaliła wiedźma ognisko, dosypała tajemnych ziół do ognia, zapatrzyła się w migające płomienie, zasłuchała się w ich szept. Opowiedziała Radomirze historię, jaka się wydarzyła:

Otóż, kiedy Waromir wrócił na zamek i ogłosił, że znalazł najpiękniejszą dziewczynę na świecie i wkrótce będzie wesele, rozgniewała się tymi wieściami czarodziejka Lemora, która tam mieszkała. Kochała ona księcia i od dawna usiłowała zdobyć jego serce. Teraz zrozumiała, że nic z tego. Zjawiła się jednak u Waromira, usiłując odwieźć go od zamiaru małżeństwa i zwrócić jego myśli ku sobie. Gdy jej się to nie udało, Lemora pełna złości rzuciła czar na księcia i jego drużynę, zamieniając ich w stado łabędzi.
- Czy możesz zdjąć z nich ten czar? - z nadzieją zapytała Radomira.
- Nie, ten czar jest zbyt silny, moc Lemory przewyższa moją moc - pokręciła smutno głowa wiedźma.
- W takim razie zamień mnie w łabędzia... To jedyny sposób, abym była z tym, którego kocham i któremu obiecałam, że będę z nim na dobre i na złe...

W ten sposób i Radomira stała się pięknym, białym łabędziem a całe stado zamieszkało nad jeziorem, obecnie zwanym Zamkowym. Od tych wydarzeń minęły wieki, ale do tej pory mieszkają tu łabędzie, choć książęcej pary ze złotymi pierścieniami już dawno nikt wśród nich nie widział...

# data[].attributes.attachment_link.title
Muzeum Ziemi Wałeckiej Wałcz - Łabędzie na jeziorze Zamkowym

# data[].attributes.attachment_link.description
Łabędzie na jeziorze Zamkowym Dawno, dawno temu w wałeckie lasy przybył na polowanie książę Waromir ze swą drużyną. Lasy te były piękne, zasobne w zwierzynę a i okolice zachęcały do wypoczynku, rozbili więc obóz nad jeziorem, aby pozostać tam na kilka dni.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
© 2004
Legendy Goleniowa

Tajemnica herbu
Rozłożyste drzewo, wyrastające z pokładu statku kupieckiego, stanowi jeden z dwóch herbów miejskich Goleniowa. Niektórzy uważają, i chyba słusznie, że jest to usymbolizowanie źródeł bogactwa średniowiecznego miasta: lasów i żeglugi.
Podanie chce inaczej. Mówi ono, że ongiś żył w Goleniowie niezwykle zachłanny kupiec, który nie tylko oszukiwał kontrahentów i wyzyskiwał pracowników, ale również - nie tracąc żadnej możliwości wzbogacania się - zawarł umowę z diabłem i obiecał mu swą duszę w zamian za pomoc przy nieuczciwych transakcjach.GOLENIÓW.PL Wszelkie prawa zastrzeżone.
Gdy wreszcie po upływie ustalonego terminu diabeł zgłosił się po duszę bogacza, ten nie widząc ratunku wykrzyknął z wściekłością: "Bodajby się w drzewo zmienił, nim dałem się zwieść pokusie !"
I stało się. W miejscu, gdzie znajdował się przed chwilą wystraszony człowiek, wyrosło drzewo, zapuściwszy korzenie w pokład statku. Na próżno diabeł usiłował wyrwać je i unieść ze sobą. Trzeszczały wiązania pomostów, ale drzewo nie dawało oderwać się od statku.
O świcie diabeł odleciał, a mieszkańcy Goleniowa odprowadzili nawę kupca Mikołaja na martwe koryto Iny. Zarosło ono wkrótce zupełnie, a gęsty bór otoczył okręt i jego przemienionego właściciela.

LIPA ANNA W KLINISKACH

Pod koniec XV w. władcą Pomorza Zachodniego był Bogusław X Wielki. Córkę króla polskiego - Annę poznał na dworze w Krakowie. Gdy Bogusław objął tron pomorski zaczął dążyć do umocnienia swej pozycji wobec niemieckich sąsiadów. Zwrócił się przeto do króla polskiego, by dał mu Annę za żonę.
Gdy pewnego dnia poselstwo polskie przybyło do Szczecina do Bogusława, to na zamku w Szczecinie zastało tylko Annę, gdyż Bogusław udał się na polowanie. Wówczas księżna wybrała się wraz z posłami do puszczy, by tam spotkać męża. Obozowisko rozłożyli w pobliżu potężnej już wówczas lipy. Na pamiątkę tego wydarzenia lipę tę nazwano "Anna".
Źródło: Sport i Turystyka, W-wa 1962
O DZWONACH Z GOLENIOWSKIEJ FARY

Było to w czasie wojny trzydziestoletniej, kiedy Zachodnie Pomorze, okupowane przez wojska Wallensteina, stało się w końcu terenem niszczycielskich walk Cesarstwa ze Szwecją. Przemarsze wojsk Gustawa Adolfa i niemieckich najemnych oddziałów księcia Holsztynu, długotrwałe kwaterowanie regimentów cesarskich i pożoga wojenna, morowe powietrze i grabieże, jakich dopuszczali się zarówno niemieccy, jak i szwedzcy żołdacy, zrujnowały gospodarczo zachodniopomorskie księstwa. Najwięcej strat poniosła uboższa ludność miasteczek i wsi. Wojna nie szczędziła jej cierpień i głodu, a mienie często bywało łupem najeźdźców. W ogólnym zamęcie ucierpiały nawet kościoły. Szwedzi zabierali z nich nie tylko złote naczynia liturgiczne i wota, ale także dzwony. Przetapiali je podobno na armaty i broń. Toteż nic dziwnego, że mieszkańcy Goleniowa, dowiedzieli się o rabunkach w kościołach, srodze się zaniepokoili. Gotycka fara Św. Katarzyny bowiem, licząca podówczas około trzystu lat, miała trzy wspaniałe spiżowe dzwony o tak pięknym brzmieniu, że słynęły w całym księstwie. Co robić, aby uratować je przed Szwedami?
Kadzili nad tym ojcowie Goleniowa, radzili i uradzili. W tajemnicy przed wszystkimi postanowili wywieźć je w nocy i ukryć poza obrębem miejskich murów. Hen za nimi ciągnęły się wzgórza porosłe młodziutkimi sosenkami. Tam upatrzyli miejsce na schowek. Noc była ciemna, bezgwiezdna, kiedy trzy naładowane sianem wozy ruszyły spod plebani - każdy inną bramą, by spotkać się u sosnowych wzgórz. Zakopano dzwony głęboko w suchym piasku, owinąwszy uprzednio i obłożywszy sianem. Polezą miesiąc, dwa i wrócą do fary, gdy wojska odejdą. Kiedy Szwedzi zaczęli plądrować goleniowski kościół, weszli również na wieżę. Nie znalazłszy dzwonów, posłali po proboszcza, ale ten poszedł właśnie z ostatnią pociechą do umierającego. Posłali tedy po organistę, ale ponoć dwa dni temu pojechał na wieś do chorej matki. Rozgniewani poszli do burmistrza, lecz ten umarł tego właśnie ranka. Goleniów bowiem nawiedziło morowe powietrze i co raz to słyszało się o czyjejś śmierci. Nic nie wskórawszy, Szwedzi postanowili sami szukać dzwonów, rychło jednak poniechali zamiaru, kiedy się dowiedzieli o zarazie grasującej w miasteczku i okolicy, i jeszcze tego samego dnia uciekli z Goleniowa.
Tymczasem śmierć zbierała wokół obfite żniwo. Umierali dorośli i dzieci, starzy i młodzi, kobiety i mężczyźni, pomarli ojcowie miasta, proboszcz i organista, i wiele innych osób. Pogrzeby odbywały się co dnia. Spiżowe dźwięki dzwonów nie doprowadziły zmarłych do miejsca wiecznego spoczynku. Pusto i głucho było teraz w Goleniowie.
Kiedy wreszcie morowe ustąpiło z miasta, przy życiu ostała li tylko znikoma garstka mieszkańców, okryta żałobą po stracie najbliższych. Życie nieprędko wracało do normy. Czasy były jeszcze wciąż niespokojne, a ludzie przygnębieni kataklizmem wojny i zarazy.
Minęło wiele, wiele lat, zanim nadeszła sposobna pora, by pomyśleć o odkopaniu dzwonów. Ludzie wiedzieli, że są one ukryte w głębi piaszczystych wzgórz sosnowych, ale jak przyszło co do czego, okazało się, że nikt nie zna miejsca schowania. Wzgórza były rozległe, i choć goleniowianie skopali je na chybił trafił niemal całe, na nic się zdała ich praca. W końcu stracili nadzieję i zamówili u ludwisarza nowe dzwony. Nie były już tak wspaniałe jak tamte, toteż wszyscy, którzy jeszcze je pamiętali, opowiadali o nich dzieciom, dzieci wnukom, i historię ich znano w całej okolicy.
łxazu jednego wybrał się na sosnowe pewien młodzieniec. Podniecony przedziwnymi opowieściami o dzwonach, chciał je odszukać, by potem wywieźć cichcem daleko stąd i sprzedać jakiemuś ludwisarzowi. Była jesienna noc, ciemna i bezgwiezdna. Młodzieńcowi zrobiło się trochę nieswojo, kiedy znalazł się wśród wilgotnego gąszczu drzew. Ale że nie należał do płochliwych, szedł dalej, gdy nagle wydało mu się, że coś cichutko dzwoni: dyń... dyń... Przystanął. Wtedy usłyszał nieco mocniejsze - bim... bimmm..., a potem jeszcze głośniejsze bam... bammm... -Toć przecie zakopane dzwony! - zawołał radośnie. Nie wiedział, że była to właśnie któraś rocznica ich ukrycia. -Pójdę za ich głosem, to i odnajdę - postanowił. I zaczął wspinać się po najwyższym zboczu, skąd dobiegało go ciche teraz i drżące - bimmm... bimmm... Wzgórze, od nowa porosłe młodym zagajnikiem, było niedostępne. Ale młodzieniec przedzierał się dzielnie, rozgarniał gałęzi, które kłuły go w ręce, bryzgały w twarz zimnymi kroplami wody. Kiedy zdało mu się, że już całkiem blisko słyszy dzwonienie, drogę mu zaszedł karzełek i powiedział: - Choć, poprowadzę cię. Młodzieniec ruszył za nim. Wędrówka ich trwała ledwie parę minut, kiedy nagle rozległ się zwielokrotniony echem szyderczy śmiech - cha, cha, cha!- i chłopak spostrzegł, że karzełek zniknął, jak się był pokazał, a on sam jest w zupełnie obcym sobie miejscu. Dopiero teraz zląkł się na dobre i pognał co sił przed siebie, zaplątując się w gęstych chaszczach, potykając o wykroty. Zaczęło już świtać, a on ciągle jeszcze nie mógł znaleźć drogi. Przez wiele godzin błąkał się po pustym lesie, aż wreszcie koło południa trafił na znajomy goleniowski trakt od strony Bramy Wolińskiej. Wrócił przejęty do domu i opowiedział o zdarzeniu. Zataił jedynie zły zamiar przywłaszczenia sobie dzwonów. Wieść o przygodzie młodzieńca obiegła cały Goleniów. Rada w radę postanowili pójść gromadą i od nowa przeszukać wzgórze. Młodzieniec ich zaprowadził. Ale wyprawa okazała się daremna. Chłopak ani rusz nie mógł trafić na to miejsce, skąd owej pamiętnej nocy dobiegało go dzwonienie. I tak pozostały dzwony z goleniowskiej fary Św. Katarzyny po dziś dzień w głębi piaszczystego wzniesienia, które odtąd nazywano Górą Dzwonów, a tajemniczego karzełka strażnika dzwonów. Starzy ludzie powiadają, że raz do roku, w rocznicę zakopania, dzwony wynurzają się spod ziemi i cicho dzwonią.

O RZECE INIE

Jeden z ostatnich prawobrzeżnych dopływów Odry nazywa się Ina. Wyplywa z góry Głowacz znajdującej się tuż obok jeziora Ińsko (najwyższa góra w zachodnopomorskim 180m npm) tuż koło miasteczka Ińsko i płynie wprost na południe, następnie skręca raptownie na północny zachód, przyjmuje po drodze lewobrzeżny swój dopływ - Inę Małą, przepływa malowniczo przez Stargard Szczeciński, pod Goleniowem skręca raptownie na zachód i na północ od jeziora Dąbie wpada do macierzystej Odry.
Ludzie w różny sposób starali się wytłumaczyć sobie dziwną nazwę rzeki, którą ochrzczone zostało dodatkowe jezioro i miasteczko. Jedni wywodzili jej imię od starosłowiańskiego wyrazu "iny", to znaczy młody. Określenie to pasuje do rzeki, ale tylko w górnym jej biegu, gdy płynie ona przez Wyżynę Ińska. Wtedy istotnie ma postać wąskiego, chyżego młodzieńczego strumienia. Lecz skręciwszy za miasteczkiem Rzecz ku północnemu zachodowi, płynie dalej przez łąki i mokradła ospale i leniwie i nurt jej nie ma nic wspólnego z młodzieńczą werwą.
A o licznych jej zakrętach, pętlicach i rozlewiskach w środkowym i dolnym biegu istnieje nawet podanie, iż są tworem diabła.
A było to tak.
Pewnego dnia, przez wielu, wielu setkami lat, wezwał do siebie Belzebub jednego z pomniejszych diabłów i dał mu następujące zlecenie:
- Musisz znacznie pogłębić Inę, by utrudnić Pomorzanom przeprawy. Zaczną kląć i pomstować, z czego oczywiście będziemy mieli swój piekielny profit.
Diabeł podrapał się markotnie po rogatym łbie i ośmielił się zwrócić uwagę diabelskiemu księciu:
- Strasznie ciężka to praca i jako żywo nie dam sam rady.
Zadumał się srodze Belzebub, po czym rzekł:
- Dostaniesz więc do pomocy dwie czarownice. Za młodu nagrzeszyły na ziemi co niemiara, a teraz w piekle także czynią intrygi i niesnaski wśród poczciwej czarciej czerady, że już wytrzymać z nimi nie można.
- Poznałem to najlepiej na własnej skórze, mości Belzebubie. Już ja im odpłacę pięknym za nadobne!
Zmajstrował więc sobie w kuźni piekielnej ogromny pług z żelaza, zaprzęgną! do niego dwie przydzielone mu czarownice i dalejże pogłębiać dno Iny.
Lecz praca szła ciężko i powoli, jako że musieli wykonywać ją po ciemku, nocą, a przed pierwszym pianiem kurów zmykać, gdzie gorzki pieprz rośnie. Najwięcej jednak kłopotów sprawiły diabelskiemu oraczowi niesforne czarownice: gdy jedna ciągnęła w prawo to druga w lewo, gdy tamta zagłębiała się po pas w muł rzeczny, to ta znów wyskakiwała nad powierzchnię rzeki, jak gdyby chciała lecieć na

Łysą Górę. Nie pomogły napomnienia oracza ani trzaskanie z piekielnego bicza. Po miesiącu diabeł już nie mógł wytrzymać z czarownicami i pobiegł do piekła na skargę. Przyszedł Belzebub na inspekcję i złapał się za głowę.
- Podłe nieroby! Toć to Ina jest teraz bardziej kręta i płytsza, niż była dawniej!
Przepędził całą brygadę z miejsca pracy i wydał surowy wyrok na winowajców.
- Przez cały rok będziecie w piekielnym areszcie obkuwać traktat o dobrej robocie, a potem wrócicie tu i wykonacie zlecenie jak się patrzy.
Że jednak dobrymi chęciami jest piekło brukowane, więc też i zarządzenie Belzebuba, zapisane gdzieś skrupulatnie w aktach piekielnych, nie zostały wykonane.
A Ina płynie sobie dalej po dolinie szczecińskiej krokiem tanecznicy raz na lewo, raz na prawo. Pod kępami olch i wierzb tworzy niebezpieczne doły, to znów rozlewa się szeroko po przybrzeżnych ługach, że przejść ją można w bród po kolana.

ŚMIERĆ KSIĘCIA

Legenda ta poświęcona jest Barnimowi, który zginął w kościele Św. Katarzyny w Goleniowie.
Jak to się stało, niech będzie opowiedziane.
Bogusław wiedział, że to już koniec i nic nie uchroni go od klęski dlatego, że Barnimowi IV na pomoc przyszły wojska Warcisława. Bogusław starał się jak najszybciej dojść do Goleniowa, by schronić się za jego murami. Przypuszczał, że nie będą oni zdobywać miasta lecz odstąpią od jego murów, gdyż taka czynność nie przystoi rycerzom.
Bogusław zatrąbił w róg lecz również odgłos rogu usłyszeli Warcisławowi rycerze, pochylili konie i co tchu rzucili się między walczących, żeby utrudnić ucieczkę. Bój ustal, a droga stała się drogą gonitwy, jednak wezwani zawołaniem Bogusława jego dróżnicy zdołali się oderwać od wojów Warcisława. Jednak nie na długo, bowiem zwarła się z nimi w krótkim starciu. Bogusław jednak za namową Kaźka nie zatrzymał się i pojechali dalej. Potem dopiero Kaźko się zatrzymał a Bogusław zaczął się przedzierać przez krzaki by ujść pogoni. Szedł smutno rozmyślając : Gdy rano wyruszał na bój, mieszkańcy Goleniowa żegnali go z nadzieją, że pokona on wojska Barnima otoczonego niemieckimi doradcami i przywiedzie swój kraj ku jedności z Koroną polską. Obecnie po tamtych rycerzach nie zostało śladu, a on sam uchodzi pogoni. Była już noc gdy dotarł do miasta, wpuszczono go przez Bramę Wolińską. Bogusław udał się do Domu Żeglarza i kazał zwołać naradę. Zaledwie się wszyscy zebrali, gdy od strony Bramy Wolińskiej rozległy się głosy alarmu. Wszyscy pobiegli na mury, na czele biegł Bogusław, jednak pod murami nie stały wojska Bogusława lecz Barnima IV. Na razie obrońcy na murach milczeli. Wysłano poselstwo lecz Barnim nie chciał dukatów, tylko wydania swego brata. Wtedy to zrobiono podstęp. Bogusława wsadzono do trumny, że niby umarł, a dwaj posłowie udali się do Barnima IV by zakomunikować mu, że Bogusław nie żyje. Wówczas o tym fakcie Barnim zawiadomił swoich rycerzy. Wójt, który wchodził również w skład poselstwa powiedział, żeby Barnim wszedł do miasta, tylko żeby nie wprowadzał za mury rycerzy. Barnim udał się tam z Bolkiem i Urlychem - pojechali prosto do kościoła. Gdy Barnim zaczął modlić się przy trumnie brata, wówczas ciało w trumnie poruszyło się i zmarły wstał. Barnim od razu się domyślił, że przed nim stoi brat żywy a nie martwy, a dlatego tak strasznie wyglądał, gdyż był cały pobielony.
Chwycił wtedy za miecz, lecz Bogusław zręcznie go odparował a zeskakując z trumny uderzył w odsłoniętą pierś brata. Sztych był celny, trafiony Barnim zatrzepotał rękami i padł bez jęku. Wtedy do kościoła wtargnęli mieszczanie gdyż już ktoś zaniósł wieść o zakończeniu wojny domowej. Wszyscy z tego zwycięstwa bardzo się cieszyli, gdyż położyło ono kres walkom o Goleniów.
Marzena Rzeszowska, Wiadomości Zachodnie Nr 40, 1965r.

LEGENDY O HERBIE GOLENIOWA

Pierwsza legenda głosi, że dawno, dawno temu pomorski książę Barnim I, polując w puszczy goleniowskiej, zapuścił się zbyt daleko i zgubił drogę. Po wielu godzinach błądzenia, już nocą, dotarł nad brzeg jeziora. Noc była piękna, gwieździsta. Gładki jak lustro w wodzie odbijały się księżyc i gwiazdy. Książę tak był oczarowany tym widokiem, że postanowił wybudować w tym miejscu gród.
Co prawda Goleniów powstał nie nad brzegiem jeziora i wiele lat wcześniej, ale faktem jest że prawa miejskie osadzie nad Iną nadał Barnim I, zaś dla upamiętnienia tego legendarnego, a może prawdziwego wydarzenia, herbem miasta są dwa półksiężyce i cztery gwiazdy (jakby odbite w wodzie ciała niebieskie).

Stary herb miasta

herb miasta z przed 1945r.

aktualny herb miasta

Materiały umieszczone za zgodą Burmistrza Gminy i Miasta w Goleniowie

Naprawy
komputerów
i laptopów
tel. 795 748 343

Gości: 6
Użytkowników: 0
Na tej stronie: 3
Użytkowników: 693, Najnowszy: Agusia25062

# data[].attributes.attachment_link.title
Legendy Goleniowa - Goleniów net - Portal Powiatu Goleniów

# data[].attributes.attachment_link.description
© 2004 Legendy Goleniowa Tajemnica herbuRozłożyste drzewo, wyrastające z pokładu statku kupieckiego, stanowi jeden z dwóch herbów miejskich Goleniowa. Niektórzy uważają, i chyba słusznie, że jest to usymbolizowanie źródeł bogactwa średniowiecznego miasta: lasów i żeglugi.Podanie chce inaczej.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W Gryfinie i okolicach powszechnie znane są dwie miejscowe legendy: o wodniku i skarbach na górce miłości. Jednak legend, baśni i gadek ludowych funkcjonowało tutaj przez stulecia niezliczone mnóstwo. Wiele z nich zachowało się zapisane swego czasu przez pomorskich (niemieckich) folklorystów. Nie wzbudziły one jak dotychczas wzmożonego zainteresowania folklorystów i krajoznawców polskich.

W oderwaniu od ludzi, którzy tu przez wieki żyli, a którzy musieli w wyniku ostatniej wojny opuścić te tereny, gadki te wydają się częstokroć niezrozumiałe lub bardzo płytkie, wręcz prostackie. Stanowić jednak mogą jakąś kanwę pod ewentualne literackie próby przedstawienia życia dawnych gryfinian, ich mentalności, wierzeń, niepokojów i ogólnego pojmowania rzeczywistości. Zresztą wiele z nich stanowi pewne odzwierciedlenie faktów i prawd historycznych, pokazując nam dzisiaj sposób odbioru biegu historii przez pokolenia prostego, często niepiśmiennego ludu.

Materiał ten z pewnością przydatny będzie uczniom i studentom, którzy będą mogli wykorzystać go czy to z konieczności, czy z własnej i nie przymuszonej woli. Pod przedstawionymi poniżej legendami, podaniami i opowiastkami podano ich autorów i źródło pochodzenia, a także autora tłumaczenia z języka niemieckiego. W niektórych przypadkach dodano komentarze, pomocne przy zrozumieniu treści i umieszczeniu w historycznych realiach.
Kliknij na tytuł:

© Urząd Miasta i Gminy w Gryfinie | Redakcja

# data[].attributes.attachment_link.title
Gryfińskie legendy - Wrota Gryfina - portal

# data[].attributes.attachment_link.description
W Gryfinie i okolicach powszechnie znane są dwie miejscowe legendy: o wodniku i skarbach na górce miłości. Jednak legend, baśni i gadek ludowych funkcjonowało tutaj przez stulecia niezliczone mnóstwo. Wiele z nich zachowało się zapisane swego czasu przez pomorskich (niemieckich) folklorystów. Nie wzbudziły one jak dotychczas wzmożonego zainteresowania folklorystów i krajoznawców polskich.

# data[].attributes.attachment_link.title
Calineczka - H.Ch. Andersen - lektury szkolne

# data[].attributes.attachment_link.title
Mały Książe - Antoine de Saint-Exupéry - lektury

# data[].attributes.attachment_link.title
J.R.R. Tolkien "Hobbit, czyli tam i z powrotem" audiobook. Czyta Marian Czarkowski

# data[].attributes.attachment_link.title
Pan Tadeusz - Adam Mickiewicz [Audiobook PL]

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Od poniedziałku Muzeum Archeologiczne w Biskupinie rozpoczyna akcję #wirtualnemuzeum. W jej ramach odbędą się m.in. audycje na żywo. Pokażemy wszelkie zakamarki naszego muzeum, opowiadając przy tym ciekawe historie z przeszłości - informują muzealnicy.

W związku z zagrożeniem epidemicznym związanym z rozprzestrzenianiem koronawirusa Muzeum Archeologiczne Biskupinie jest nieczynne do odwołania. Wicepremier, minister kultury i dziedzictwa narodowego Piotr Gliński poinformował w środę, że rząd zdecydował o zawieszeniu od czwartku 12 marca funkcjonowania instytucji kultury - teatrów, oper, filharmonii, muzeów, kin i sieci kinowych, a także uczelni i szkół artystycznych wszystkich szczebli. Zastrzegł, że np. w muzeach może być jednak kontynuowana praca naukowa, nie stwarzająca zagrożenia sanitarnego.

Muzealnicy z Biskupina poinformowali media w niedzielę, że od poniedziałku muzeum będzie można zwiedzać w sposób wirtualny w ramach akcji #wirtualnemuzeum.

„W jej ramach będziemy zapraszać do wizyt u nas za pośrednictwem Internetu. Przewidujemy transmisje na żywo, audycje, udostępnimy wiele materiałów dotyczących naszej działalności" - zapowiada cytowany w komunikacie Łukasz Gackowski z Muzeum Archeologicznego w Biskupinie. Z programem można zapoznać się na stronie: https://biskupin.pl/wirtualnemuzeum.

Zabytki prezentowane na wystawie w Biskupinie fot. Krzysztof Woźny / zwiadowcahistorii.pl

Zabytki prezentowane na wystawie w Biskupinie fot. Krzysztof Woźny / zwiadowcahistorii.pl

„Wiemy już na pewno, że spośród wielu działań pokażemy dokładnie zabytki prezentowane na naszej wystawie stałej. Są na niej znaleziska przeróżne - od krzemiennych narzędzi z epoki kamienia, do ceramicznych kafli z późnego średniowiecza" - wylicza Gackowski. Muzealnicy pokażą zakamarki swojego miejsca pracy, opowiadając przy tym ciekawe historie z przeszłości.
Transmisja cz. 1 Transmisja cz. 2 Transmisja prezentująca zabytki Wycieczka po rezerwacie archeologicznym w Biskupinie Jak wyglądało państwo Mieszka i jaką rolę w nim pełniły wioski jak Biskupin Opowieść o historii odkrycia wyjątkowej osady, którą odkryto na półwyspie Jeziora Biskupińskiego Zabytki z brązu - technologia odlewnictwa + pokaz
Muzeum udostępni również materiały edukacyjne z opisami proponowanych zajęć. Będą mogli wykorzystać je rodzice do zabawy z dziećmi.

Dopełnieniem tej części będą filmy wyświetlane w ramach Biskupińskiego Przeglądu Filmów Archeologicznych oraz wydawnictwa naukowe.
Powyżej film PKF - „Wykopaliska w Biskupinie" z 1946 roku.
Pozostałości osady przedhistorycznej w pobliżu wsi Biskupin odkrył w 1933 r. miejscowy nauczyciel Walenty Szwajcer. Powiadomił o znalezisku prof. Józefa Kostrzewskiego, uznawanego za jednego z najwybitniejszych polskich archeologów XX w. W 1934 r. rozpoczęto systematyczne badania naukowe tego miejsca, wykorzystując wszelkie dostępne wówczas możliwości techniczne, łącznie z fotografią lotniczą wykonywaną z pokładu balonów obserwacyjnych. Po wojnie wznowiono badania, a z czasem odtworzono fragmenty osady i jej umocnień. Powszechnie znana jest rekonstrukcja bramy wiodącej do osady społeczności łużyckiej (również odbudowanej) sprzed ok. 2,7 tys. lat. W ostatnich latach wykonano również rekonstrukcje domostw z okresu neolitu i średniowiecza.

PAP - Nauka w Polsce, Szymon Zdziebłowski

Sprzęt do kopania, koszulki, KUBKI, monety i wiele innych - zapraszamy!

Najlepsze i najtańsze wykrywacze metalu na początek jak i dla profesjonalisty! Szukacie wykrywacza? - koniecznie zapoznajcie się z ofertą naszego sklepu!

# data[].attributes.attachment_link.title
Przez pandemię od dziś zwiedzisz Biskupin z przewodnikiem na żywo w sieci!

# data[].attributes.attachment_link.description
W związku z zagrożeniem epidemicznym związanym z rozprzestrzenianiem koronawirusa Muzeum Archeologiczne Biskupinie jest nieczynne do odwołania. Wicepremier, minister kultury i dziedzictwa narodowego Piotr Gliński poinformował w środę, że rząd zdecydował o zawieszeniu od czwartku 12 marca funkcjonowania instytucji kultury - teatrów, oper, filharmonii, muzeów, kin i sieci kinowych, a także uczelni i szkół artystycznych wszystkich szczebli.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rekonstrukcja modelu Wielkiej Biblioteki przy współudziale UNESCO w ramach projektu The revival of the Ancient Library of Alexandria na podstawie dowodów zebranych przez uczonych.
Wersja polska przygotowana została przez Stanisława Skórkę za zgodą UNESCO.

Aby zobaczyć powiększenie kliknij w ilustrację.

# data[].attributes.attachment_link.description
Rekonstrukcja modelu Wielkiej Biblioteki przy współudziale UNESCO w ramach projektu The revival of the Ancient Library of Alexandria na podstawie dowodów zebranych przez uczonych. Wersja polska przygotowana została przez Stanisława Skórkę za zgodą UNESCO. Aby zobaczyć powiększenie kliknij w ilustrację.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Na „Przygodach Mikołajka" wychowało się już kilka pokoleń. Kultowy bohater książek René Goscinnego z ilustracjami Jean-Jacquesa Sempé bawi dzieci od ponad pół wieku. Na całym świecie sprzedano miliony książek o jego przygodach. Mikołajek i kumple, m.in. Alcest, Godfryd, Annaniasz i Euzebiusz, bawią do łez. Przygody tego rozbrykanego chłopca, po raz pierwszy przeniesione na duży ekran, wciągają w przezabawny wir zwariowanych przygód. Filmowa opowieść jest żywiołowa i - zgodnie z duchem literackiego pierwowzoru - bardzo zabawna.

Kraj pochodzenia, rok produkcji: Francja, 2009

Reżyseria: Laurent Tirard

Czas trwania: 91 min.

Obsada:
Maxime Godart - Mikołajek
Valérie Lemercier - mama Mikołajka
Kad Merad - tata Mikołajka
Sandrine Kiberlain - wychowawczyni klasy Mikołajka
François-Xavier Demaison - pan Talon
Daniel Prévost - pan Moucheboume, szef taty Mikołajka

Tytuł oryginalny: Le Petit Nicolas

# data[].attributes.attachment_link.description
Na „Przygodach Mikołajka" wychowało się już kilka pokoleń. Kultowy bohater książek René Goscinnego z ilustracjami Jean-Jacquesa Sempé bawi dzieci od ponad pół wieku. Na całym świecie sprzedano miliony książek o jego przygodach. Mikołajek i kumple, m.in. Alcest, Godfryd, Annaniasz i Euzebiusz, bawią do łez.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Załóż konto CDA Premium i nie trać czasu na wczytywanie.
Aktywuj teraz!Aktywuj konto premium Dlaczego widzę ten komunikat?
CDA nie limituje przepustowości oraz transferu danych.
W godzinach wieczornych może zdarzyć się jednak, iż ilość użytkowników przekracza możliwości naszych serwerów wideo. Wówczas odbiór może być zakłócony, a plik wideo może ładować się dłużej niż zwykle.

W opcji CDA Premium gwarantujemy, iż przepustowości i transferu nie braknie dla żadnego użytkownika. Zarejestruj swoje konto premium już teraz!

# data[].attributes.attachment_link.description
Adaptacja noweli Henryka Sienkiewicza o tym samym tytule w reżyserii Zygmunta Skoniecznego.Obsada: Józef Pieracki, Krzysztof Kiersznowski

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Użytkowniku,

Wygląda na to, że używasz dodatku do swojej przeglądarki, który blokuje reklamy.
Aby móc oglądać materiał prosimy o jego wyłączenie.
Dziękujemy! Redakcja TVP VOD

WYŁĄCZ BLOKADĘ

Pewien chłopiec, szewczyk, który wyuczył się już szewskiego fachu, postanowił powędrować w świat, by
rozpocząć...

Moja lista Usuń z mojej listy

Pewien chłopiec, szewczyk, który wyuczył się już szewskiego fachu, postanowił powędrować w świat, by
rozpocząć... ROZWIŃ

Pewien chłopiec, szewczyk, który wyuczył się już szewskiego fachu, postanowił powędrować w świat, by
rozpocząć samodzielne życie. W czasie swojej wędrówki pomógł mrówkom, pszczołom i kaczkom. Od wszystkich dostał drobiazg, dzięki któremu mógł poprosić o pomoc, gdyby jej potrzebował. Wreszcie dotarł do miasta, gdzie znajdował się zamek, w którym zła czarownica więziła królewnę. ZWIŃ

Moja lista Usuń z mojej listy

Moja lista Usuń z mojej listy

# data[].attributes.attachment_link.title
Baśnie i bajki polskie - Szewczyk Dratewka

# data[].attributes.attachment_link.description
Pewien chłopiec, szewczyk, który wyuczył się już szewskiego fachu, postanowił powędrować w świat, by rozpocząć samodzielne życie. W czasie swojej wędrówki pomógł mrówkom, pszczołom i kaczkom. Od wszystkich dostał drobiazg, dzięki któremu mógł poprosić o pomoc, gdyby jej potrzebował. Wreszcie dotarł do miasta, gdzie znajdował się zamek, w którym zła czarownica więziła królewnę.

# data[].attributes.attachment_link.title
Plastusiowy pamietnik "O kleksie z kalamarza, co na nikogo nie zwaza"

# data[].attributes.headline
Etap powiatowy WLC- instrukcja przeprowadzania testu

# data[].attributes.subject
Etap powiatowy WLC- instrukcja przeprowadzania testu

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W początkach XV wieku dotychczasowy umiar i sceptycyzm wobec rzekomych praktyk magicznych został zastąpiony wiarą w istnienie spisku inspirowanego przez samego szatana i realizowanego przez „sektę czarownic". Gorliwi inkwizytorzy domagali się, aby w przepisach prawnych uprawianie czarów zrównano z herezją. Wyjątkowym zapałem wyróżniał się niemiecki dominikanin, Heinrich Institoris (właśc. Heinrich Krämer). Przypuszcza się, że odegrał on ważną rolę w przekonaniu papieża Innocentego VIII do wydania w 1484 Summis desiderantes affectibus („Pragnąc najgoręcej") poszerzającej zakres działań inkwizycji w ściganiu czarownic i czarowników. Praktycznym komentarzem i rozwinięciem papieskiej bulli był napisany przez tegoż Heinricha Krämera wspólnie z Jakubem Sprengerem, Malleus Maleficarum („Młot na czarownice"), wydany w Kolonii w 1487. Autorom traktatu, na mocy papieskiej bulli, powierzone zostały obowiązki inkwizytorów: Institorisowi w diecezjach południowoniemieckich a Sprengerowi na północy Niemiec. Wykorzystując zdobyte tam doświadczenia omówili w swoim dziele wszelkie odmiany zbrodni jakich dopuszczają się czarownice oraz sposoby ich wykrywania, sądzenia i pozbywania się. Do połowy XVII wieku Melleus maleficorum doczekał się kilkudziesięciu wydań, stając się najważniejszym podręcznikiem postępowania wobec czarownic, zarówno w krajach katolickich jak i protestanckich. Surowe kary za uprawianie magii przewidywał także cesarski kodeks karny Constitutio Criminalis Carolina (1532).

O czary oskarżano przedstawicieli wszystkich stanów społecznych: od wiejskich zielarek po członków rodzin panujących. Oskarżane były nawet kilkuletnie dzieci - w alzackim Molsheim w 1630 stracono troje ośmioletnich dzieci, dwóch chłopców i dziewczynkę, a zdarzało się, że przed sądami stawały nawet pięciolatki. Dzieło Kremera i Sprengera utrwaliło przekonanie, że czary to domena kobiet, ponieważ kobieta, „jako istota zła z natury", łatwo ulega diabelskim podszeptom. Według piętnastowiecznego kaznodziei Geilera z Kaiserbergu na jednego oskarżonego mężczyznę przypadało dziesięć czarownic, chociaż w niektórych częściach Europy (np. Islandia, Estonia większość stanowili mężczyźni).

Do wszczęcia postępowania sądowego wystarczyło oskarżenie złożone przez dwóch świadków, zgodnych co do faktu uprawiania czarów lub tak zwane „powołanie" czyli wymienienie jako współwinowajcę przez przesłuchiwane „czarownice".

Według ówczesnych wpływowych prawników „samo podejrzenie o czary wystarczało do zastosowania tortur" (Jean Bodin), jednak podręczniki dla prowadzących przesłuchanie zalecały aby najpierw sędzia lub inni „godni ludzie" skłonili oskarżoną do dobrowolnego przyznania się, obiecując nawet złagodzenie kary. Zanim oskarżona stanęła przed obliczem sądu w oddzielnym pomieszczeniu była rozbierana „przez uczciwe kobiety o dobrej reputacji", aby „sprawdzić czy nie posiada jakiegokolwiek narzędzia czarów wszywanych w ubrania". W obecności oskarżonej kat prezentował narzędzia tortur. Jeżeli te środki perswazji psychicznej nie doprowadziły do przyznania się przystępowano do właściwego „badania" czyli tortur.

Niektóre z tortur były pomyślane tak aby nawiązując do tradycji zarzuconych już w XIII w. ordaliów być przesłanką dla sądu o winie lub niewinności oskarżonej. Do tej grupy należała przede wszystkim próba zimnej wody - czyli pławienie. Jeśli oskarżona była niewinna tonęła, bowiem wierzono, że woda nie przyjmie istoty nieczystej[1]. Kolejną próbą-torturą było poszukiwanie diabelskich znaków, którymi szatan znaczy swoich wyznawców na sabacie. Były to miejsca nieczułe na ból - w ich poszukiwaniu nakłuwano całe ciało, szukano też znamion o nietypowych kształtach, przypominających np. ślad zająca, ropuchę, pająka lub dodatkowa brodawkę sutkową, którą ssać miały demony. Diabelskie znamiona mogły być rozmieszczone na różnych częściach ciała - uważano jednak, że u kobiet przeważnie na piersiach lub w miejscach intymnych. Wstrzymywanie się od wyznania, tłumaczono posiadaniem diabelskiego daru milczenia, wtedy sędzia miał „przywołać ją do prawdziwych łez". Wiedźmom bowiem nie jest dana łaska łez która dana jest skruszonym penitentom. Podczas „badania" oskarżona miała zawiązane oczy, by swoim spojrzeniem nie rzucić uroku na sędziów. Kiedy próby wskazywały na winę, a oskarżona nadal jej zaprzeczała, kat przystępował do stosowania „ostrych środków", aby wymusić przyznanie się i wskazanie współwinnych. Wobec domniemanych czarownic stosowano narzędzia tortur takie same jak w pozostałych śledztwach. Budzące grozę opowieści o najeżonych kolcami norymberskich dziewicach czy krzesłach czarownic są dziś trudne do zweryfikowania. Z pewnością stosowano śruby do zgniatania kciuków, imadła do nóg, brony do rozciągania, kozły do chłosty. Jedną z najboleśniejszych tortur było tzw. podwieszanie, lub podciąganie powodujące wyrywanie ramion z torebek stawowych. Tortury można było stosować trzykrotnie i jednorazowo nie mogły trwać dłużej niż godzinę, nie można ich było stosować wobec ciężarnych i wobec dzieci do 14 roku życia. Wyznanie złożone na torturach musiało być powtórzone dobrowolnie. Jeżeli oskarżony odwoływał wcześniejsze przyznanie całą procedurę rozpoczynano od nowa. Przesłuchanie prowadzono według wcześniej przygotowanego formularza, pytania z góry zakładały winę oskarżonego. Jeżeli oskarżony umierał w trakcie tortur widziano w tym znak interwencji szatana, który nie dopuścił do wyrażenia skruchy przez grzesznika.

Przyznanie się i złożone wyjaśnienia o popełnionych niegodziwościach traktowano jako dowód winy uzasadniający wydanie wyroku skazującego na śmierć. Wyrok wykonywano przez spalenie na stosie, z wyjątkiem Anglii gdzie czarownice i czarowników wieszano. Aktem łaski było ścięcie lub uduszenie. Należy też odnotować, że nie wszystkie procesy kończyły się wyrokiem skazującym, przyjmuje się, iż egzekucją kończyło się średnio 48% rozpraw.

Zapewne nigdy nie będzie możliwe podanie choćby przybliżonej liczby ofiar procesów o czary. Często uczestnicy polowań na czarownice przechwalali się zawyżoną ilością swych ofiar. Niektórzy badacze przyjmując bezkrytycznie przesadne relacje pisali o nawet kilku milionach egzekucji. Szczegółowe badania naukowe, pozwalają oszacować ilość osób, które zostały oskarżone o czary pomiędzy XVI a XVIII wiekiem na 100-110 tysięcy, z których około 60 tysięcy zostało straconych[2].

[1] J. Wijaczka, Próba zimnej wody(pławienie) w oskarżeniach i procesach o czary w państwie polsko-litewskim w XVI-XVIII wieku, Odrodzenie i Reformacja w Polsce, LX, 2016, s. 74-75

[2] B.P. Levack, Polowanie na czarownice w Europie wczesnonowożytnej, przekł. E. Rutkowski, Wrocław-Warszawa-Kraków 1991, s.30-33.

# data[].attributes.attachment_link.description
W początkach XV wieku dotychczasowy umiar i sceptycyzm wobec rzekomych praktyk magicznych został zastąpiony wiarą w istnienie spisku inspirowanego przez samego szatana i realizowanego przez „sektę czarownic". Gorliwi inkwizytorzy domagali się, aby w przepisach prawnych uprawianie czarów zrównano z herezją. Wyjątkowym zapałem wyróżniał się niemiecki dominikanin, Heinrich Institoris (właśc. Heinrich Krämer).

# data[].attributes.attachment_link.description
Zamek Książąt Pomorskich - renesansowy zamek usytuowany na Wzgórzu Zamkowym w Szczecinie, w sąsiedztwie Odry, historyczna siedziba rodu Gryfitów

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
© Piotr P. Walczak

Działo się to tysiące lat temu, w czasach, kiedy ludzie dopiero nauczyli się budować statki i zaczęli żeglować po morzach. Sztuka żeglowania nie należała do łatwych. Statki bardzo często gubiły drogę pośród bezmiaru wód i zamiast płynąć do brzegu, wypływały na środek morza a tam, o ile statek nie zatonął, wyczerpana załoga ginęła na zawsze.

Zdarzyło się, iż pewien pan nadmorskiego księstwa wpadł na pomysł, aby o zmierzchu rozpalać na brzegu wielkie ognisko. W ten sposób zagubieni na morzu żeglarze mogli zobaczyć ogień i kierować się w stronę przystani. Pomysł ten sprawdził się świetnie ale tylko blisko brzegu. Kiedy bowiem statki odpływały na dalsze odległości, ogniska, tak jak i lądu nie było widać.

Książę zarządził więc aby na nadmorskim klifie wybudowano wysoką wieżę. Zbudowano ją z kamieni, które morze hojnie wyrzucało na brzeg. Była tak wysoka jak dwudziestu dorosłych mężczyzn stojących jeden na drugim. Kręte schody prowadziły na sam szczyt, gdzie wymurowano wielkie palenisko. Codziennie wnoszono na szczyt stos drewna, które wieczorem podpalano. Ognista wieża, jak ją nazwano, widoczna była wiele mil od lądu i wskazywała drogę do książęcego portu.

Książę był bardzo dumny ze swojego wynalazku i śmiało wyruszał w morze aby odkrywać nowe wyspy i lądy, na których miał nadzieję znaleźć skarby i poszerzać swoje księstwo o nowe terytoria. Nigdy nie gubił drogi, bo za każdym razem prowadziło go do domu światło ognistej wieży. Marynarze opowiadali, że nawet w środku wielkich sztormów, kiedy rozpętywało się piekło wichrów i nawałnic z piorunami, Książę śmiał się jak oszalały i wykrzykiwał, że morze nigdy go nie pokona, bo ognista wieża zawsze wskaże mu drogę do portu.

Gdy nadeszła pora szarug i jesiennych sztormów, Książę nie zaprzestał wypraw na morze. Wypływał wraz ze swoimi najlepszymi żeglarzami a fale morskie wściekle kotłowały się przy brzegu, jakby ze złości, że marynarze nic sobie nie robią z potęgi morza.

Nastała w końcu noc, o której opowiadano potem, że sama Królowa Mórz wyszła z głębin morskich i poczęła dmuchać wichrem tak straszliwym, że nie sposób było odróżnić kipieli morskiej od nieba a ziemi od powietrza. Książę, który wracał na statku z kolejnej wyprawy, zaśmiewał się szaleńczo, choć statek trzeszczał niebezpiecznie, miotany niczym kawałek drewna po olbrzymich wodnych górach a książęca załoga szczękała zębami z przerażenia. Książę stał na pokładzie cały ociekający wodą ale niewzruszony niczym kamienny posąg. Zaciskając dłonie na kole sterowym z wyszczerzonymi w lekceważącym uśmiechu zębami, trzymał kurs na ognik migający w oddali. Okręt miotany przez wielkie fale, raz będąc w dolinie, to znów na grzbiecie, płynął jednak posłusznie w kierunku nikłego blasku.

Rys. Werka
Stała się nagle rzecz zupełnie niespodziewana. Statek kolejny raz spłynął w dolinę olbrzymiej fali a gdy wynurzył się na jej grzbiecie, Książę nie dostrzegł zbawczego światełka. Wszędzie panowała ciemność, wypełniona przeszywającym świstem wiatru i trzeszczeniem naprężonego do granic wytrzymałości kadłuba okrętu. Marynarze rozglądali się na wszystkie strony lecz daremnie. Rozszarpany pomiędzy wodą a niebem zygzak horyzontu ział nieubłaganą czernią.

Nie wiedział Książę, bo nie mógł wiedzieć, że na brzegu trwało jeszcze większe szaleństwo. Tu rozwścieczone morze walczyło z lądem. Złotoczerwony ogień płonął na szczycie wieży, jęzory ognia buchały na wszystkie strony, rozrywane przez straszliwe podmuchy wiatru. Ogromne fale łomotały o klif z potężną siłą, co i rusz zabierając w odmęty morza kolejne skrawki lądu. Aż przyszło uderzenie tak straszne, że zatrząsł się brzeg cały, zadrżała wieża i zwaliła się w otchłań oceanu. Płonący szczyt runął w wodę i zgasł w jednej chwili z sykiem piekielnym.
Piotr P. Walczak, czerwiec 2017 Wydrukuj legendę o latarni morskiej
Rys. Lionnel (4,5 r.)
Gdy światło zgasło, wściekłość ogarnęła nieustraszonego, morskiego Księcia. Szarpnął sterem gwałtownie i statek w wielkim pędzie niemal położył się na burcie. Nadbiegająca fala przykryła okręt, trzasnęło okropnie zmęczone drewno, rozerwał się statek na części a księcia i jego żeglarzy przykryła morska głębia.

Gdy to się stało, wiatr wnet ucichł a morze się uspokoiło. Ludzie powiadają, że sama Królowa Mórz zabrała Księcia do swego królestwa i teraz razem panują w morskich głębinach. Wieść o płonącej wieży szybko rozeszła się wśród nadmorskich krajów. Ludzie zaczęli wznosić wieże, które z czasem nazwano morskimi latarniami. Budowali je jednak w pewnym oddaleniu od morza, tak aby któregoś dnia, nie runęły do wody. Po dziś dzień wskazują zabłąkanym statkom drogę do portu.

# data[].attributes.attachment_link.description
© Piotr P. Walczak Działo się to tysiące lat temu, w czasach, kiedy ludzie dopiero nauczyli się budować statki i zaczęli żeglować po morzach. Sztuka żeglowania nie należała do łatwych. Statki bardzo często gubiły drogę pośród bezmiaru wód i zamiast płynąć do brzegu, wypływały na środek morza a tam, o ile statek nie zatonął, wyczerpana załoga ginęła na zawsze.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
O Srebrnej Syrenie i Złocienieckim Zajączku

Było to bardzo dawno. Może czterysta, a może pięćset lat temu. Na wyspie, na jeziorze Siecino, leżało kilka głazów, na których lubiła wygrzewać się srebrna Syrena. Rybacy, łowiąc ryby w jeziorze, widywali ją niejednokrotnie. Zwykle czesała swoje bujne włosy i śpiewała pięknym, melodyjnym głosem nieznane rybakom pieśni. Pewnego razu w czasie niepogody, srebrna Syrena wpadła razem z rybami do rybackich sieci. Rybacy przestraszyli się niezwykłego połowu. Złowiona Syrena miała srebrzyste z zielonkawym odcieniem ciało, przepiękne piersi ramiona. Złotoblond włosy lśniły wszystkimi odcieniami słonecznych promieni, a dół tułowia, zakończony rybim ogonem z rozdwojonymi płetwami, połyskiwał wszystkimi kolorami tęczy.

Wyciągnięta na brzeg, omotana sieciami Syrena, zaczęła prosić rybaków o uwolnienie. Prosząc o darowanie wolności, pięknie śpiewała. Rybacy, oczarowani śpiewem, byli skłonni wypuścić ja do jeziora, ale sprzeciwił się temu proboszcz kościoła w Cieszynie. Widocznie chciał się przypodobać biskupowi w Kamieniu Pomorskim i dlatego postanowił nawrócić pogańską boginię na wiarę chrześcijańską. Syrenę uwięziono w kadzi z jeziora i zawieziono do miejscowego kościoła. Od tego dnia proboszcz uczył ja modłów, przykazań i pieśni kościelnych.

Niespodziewanie dla wszystkich, coś dziwnego zaczęło się dziać w jeziorze. Ryby pochowały się w wodnej otchłani. Przy brzegach nie ostał się nawet ślad okonia, leszcze czy marnej płoci. Nawet raki gdzieś się zapodziały. Grodowi Złocieniec, a zwłaszcza rybakom w Cieszynie, zagroził głód i niedostatek. Ludzie zaczęli szemrać. Proboszcz trwał w uporze. Pewnego dnia skropił Syrenę święconą wodą i wtedy przejmujący śpiew, pełen tęsknoty i żalu, zatrwożył mieszkańców wsi. Syrena, zamknięta w murach kościoła, zawodziła tak rozpaczliwie, że słuchającym ludziom truchlały serca, szczególnie nocami.

Pewnego dnia rybacy nie wytrzymali i chwycili za topory. Porąbali drzwi wejściowe do kruchty, chcąc uwolnić Syrenę z rak księdza. Niestety, było już za późno. Kiedy rybacy wtargnęli do zakrystii, Syreny już nie było. Kadź stała pusta. Zajęci rozbijaniem drzwi, nawet nie zauważyli wybiegającego zająca, który co sił w nogach mknął w kierunku Złocieńca.

Różnie później o tym niezwykłym wydarzeniu mówili ludzi. Jedni, że to bożek Trygława, inni, że diabeł lub czarownica ulitowali się nad rozpaczającą Syreną i zamienili ją w zajączka, ażeby ułatwić jej ucieczkę z kościoła w Cieszynie.

Uciekający zając, już po paru kilometrach, zaczął rozpaczać. Nie mógł pogodzić się z tym, że już nigdy nie będzie wspaniałą, srebrną Syreną pływającą w głębinie Jeziora Siecino, lecz stale uciekającym przed swoimi wrogami zającem. Biegł przed siebie i płakał złorzecząc czarownicy.

Dobiegł wreszcie na skraj lasu. W oddali widać było zamek i mury obronne Złocieńca. Tu właśnie dosięgła niewdzięcznego zajączka złość czarownicy. Za karę zamieniła go w kamień.

Stoi tam jak drogowskaz i uszami pokazuje podróżnym dwie drogi wiodące do miasta.

Legenda o Wedlównie i Krawczyku Raciborze

Zapewne miało kto wie, że ruinami zamku w Złocieńcu związana jest niewiarygodna legenda. Było to dawno, bardzo dawno temu, gdy miasto i zamek były własnością potężnego rodu Wedelów. Jak mówi legenda, jeden z Wedelów miał córkę wyjątkowej urody. Toteż nic w tym dziwnego, że swojej pięknej jedynaczce nie szczędził niczego. Wiedząc o tym, kupcy jadący do Kołobrzegu po bursztyn czy sól, często zatrzymywali się w złocienieckim zamku. Zawsze mogli liczyć na to, że stary Wedel kupi pięknej córce sznur bursztynów, sztukę jedwabiu lub sukna.

W owych czasach, w złocienieckim grodzie mieszkało wielu sukienników, wśród nich rodzina słynnych na całą okolicę krawców. Wyróżniał się w niej syn starego krawca - Racibor. Właśnie on, szył najpiękniejsze suknie, umiejętnie ozdabianie bursztynami.

Gdy stary Wedel się o tym dowiedział, któregoś dnia wezwał na zamek młodego Racibora i polecił wziąć miarę na suknię dla córki - Kingi. Miała to być srebrzysta jak światło Księżyca, piękna suknia z najlepszej, wschodniej tkaniny. Racibor, chłopiec na schwał, o wyjątkowej urodzie, wziął miarę, a potem jeszcze wiele razy przychodził na zamek z przymiarką. Kinga zakochała się w urodziwym Raciborze.

Trzeba było widzieć purpurową ze złości twarz starego Wedla, gdy Racibor, wręczając uszytą, szykowną nad podziw suknię, jednocześnie poprosił o rękę Kingi. Ojciec z wrażenia zaniemówił. Przestraszona służba myślała, że odjęło mu mowę. Gdy po pewnym czasie odzyskał głos, kazał młodego zuchwalca wtrącić do lochu, skazując go na straszną, głodową śmierć. Wtedy, jak głosi legenda, córka Kinga przypadła ojcu do kolan i tak długo błagała, molestowała, płakała i prosiła, aż stary Wedel, który kochał córkę bardziej niż siebie, dał się w końcu udobruchać. Kazał wypuścić młodego krawca lochu, a nawet zgodził się na małżeństwo, pod warunkiem, że młody junak uszyje drugą suknię swej przyszłej żonie w pomieszczeniu zamkowej wieży, w której zostanie zamurowane jedyne okno.

Mimo, że drugą suknię miał szyć w ciemności, zakochany w Kindze Racibor zgodziła się natychmiast. Ustalono, że jak suknia zostanie uszyta, młody junak zastuka do drzwi celi w zamkowej wieży. Racibor zabrał za sobą tkaninę, nici, nożyce, igłę i wszedł do przygotowanego w wieży pomieszczenia. Usiadł na podłodze w ciemnym pomieszczeniu i zaczął obmyślać jak w zupełnej ciemności, najlepiej wykona zadaną pracę.

Straż zamknęła drzwi do celi i stanęła obok. Przysiadła się do nich Kinga, która postanowiła czekać tak długo, aż Racibor uszyje suknię. Czekali wszyscy. Po pewnym czasie usłyszeli jak młody Krawczyk, krojąc materiał, wesoło gwiżdżę. Robota paliła mu się w rękach. Szył po omacku, nie widział igły. Robił wszystko na wyczucie. Robota szybko posuwała się naprzód. Już góra sukni była gotowa. Szybko uporał się rękawami i pozostało mu tylko zaobrębienie dołu. Jeszcze tylko parę ściegów igłą - tu Racibor rozmarzył się wizja ukochanej Kingi i perspektywą bliskiego małżeństwa. Igła wysunęła mu się z ręki. Zdenerwowany schylił się i zaczął gorączkowo szukać jej na podłodze, lecz nie znalazł.

Gdy po paru dniach, na polecenie starego Wedela, straż otworzyła drzwi, ich oczom przedstawił się straszny widok. Opary o mur zamkowej wieży siedział martwy Racibor i trzymał w dłoniach ukończoną, piękną suknię. W szczelinie, między cegłami, odbitym światłem, pobłyskiwała igła.

Myślę, że warto zadumać się nad miłością krawca Racibora do pięknej Wedelówny, gdy przechodzimy obok ruin zamku w Złocieńcu. Podobnych do tej legendy, krążyło niegdyś bardzo wiele wśród ludności Pojezierza Drawskiego. Niestety, zachowały się tylko nieliczne.

# data[].attributes.attachment_link.description
Było to bardzo dawno. Może czterysta, a może pięćset lat temu. Na wyspie, na jeziorze Siecino, leżało kilka głazów, na których lubiła wygrzewać się srebrna Syrena. Rybacy, łowiąc ryby w jeziorze, widywali ją niejednokrotnie. Zwykle czesała swoje bujne włosy i śpiewała pięknym, melodyjnym głosem nieznane rybakom pieśni.

# data[].attributes.headline
"Nieposłuszna flądra                w Bałtyku"                    

# data[].attributes.subject
"Nieposłuszna flądra                w Bałtyku"                    

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dawno temu Bałtyk był wypełniony rybami, które żyły spokojnie pod rządami króla mórz Neptuna. Wszystkie były do siebie podobne i pływały w morskich głębinach nie interesując się tym, co działo się nad powierzchnią wody.

A były to czasy, gdy po morzach zaczęły pływać statki. Zdarzało się, że podczas sztormów tonęły i spoczywały na dnie wraz z całym swoim ładunkiem. Jednak ryby omijały wraki, posłuszne woli morskiego króla.

- Te rzeczy należą do ludzi i być może kiedyś wrócą, aby je wyłowić. Dlatego nie wolno wam się do nich zbliżać - powtarzał Neptun swoim poddanym.

Była jednak jedna rybka, która była nadzwyczaj ciekawska. Mała flądra wciąż pływała przy zatopionych statkach i podziwiała leżące na dnie przedmioty. Potem wypytywała starsze ryby, do czego one służyły. Na próżno tłumaczyły jej, że nie powinna się tym interesować.

- Ja chcę wiedzieć co to jest! - upierała się fladra.

- To pierścienie - odpowiedział jej w końcu stary łosoś.

- A do czego one służą? Po co ludzie je robią? - flądra wciąż wymyślała nowe pytania, aż w końcu wszystkie ryby straciły do niej cierpliwość.

- Flądro, zajmij się swoimi sprawami. Żadna ryba nie powinna interesować się tymi ludzkimi rzeczami - powiedziała jedna z najmądrzejszych ryb.

- Ale ja chcę wiedzieć! I chcę to mieć!- krzyknęła flądra, próbując podnieść jedną ze złotych monet.

Pozostałe ryby zostawiły ją samą i odpłynęły, kręcąc głowami z dezaprobatą.

Wkrótce wszystkie ryby trzymały się z daleka od wścibskiej flądry, która wciąż kręciła się przy wrakach i zaglądała w każdy zakamarek. Czasem tylko któraś ryba zapytała, czy już spotkała ją kara za nieposłuszeństwo.

- Jesteście zazdrosne i głupstwa mówicie - odburkiwała flądra. - Ja tylko sobie patrzę i jeśli coś mi się spodoba to sobie to wezmę. Nic mi nie grozi.

Ale pewnego dnia flądra wypłynęła na nieznane wody i na dnie odnalazła bardzo stary statek. Nieopodal pływało kilka innych fląder, które szukały swoich ulubionych przysmaków. Flądra zignorowała je i wpłynęła do wnętrza wraku.

- Co za wspaniała skrzynia! - wykrzyknęła na widok bogato zdobionego kufra. - Będzie w sam raz dla mnie.

Słysząc to podpłynęły do niej pozostałe ryby i przypomniały jej o zakazie Neptuna.

- Siostry, pomóżcie mi otworzyć tą skrzynię. Są w niej na pewno wspaniałe skarby i będziemy mogły je zobaczyć.

Flądry popatrzyły po sobie.

- Chyba możemy tylko zobaczyć - powiedziała jedna z nich i wspólnie zaczęły podnosić wieko.

Ponieważ było bardzo ciężkie, gdy tylko zdołały je uchylić, mała flądra przecisnęła się do środka.

Nagle rozległ się potężny głos władcy mórz.

- Kto ośmielił się złamać mój zakaz? Czy nie zabroniłem zbliżania się do rzeczy należących do ludzi?

Słysząc to wszystkie flądry uciekły w panice. Ciężkie wieko przygniotło małą flądrę, która leżała na piasku przy skrzyni i ze strachu nie mogła się ruszyć. Po chwili zorientowała się, że jest całkiem płaska!

- Oto kara za wasze nieposłuszeństwo. Od dziś aż po wsze czasy będziecie płaskie i z tą hańbą będziecie żyć na samym dnie morza! - huknął Neptun.

Od tamtej pory wszystkie flądry są płaskie i mogą pływać jedynie przy dnie morza.

# data[].attributes.attachment_link.title
Polskie legendy: Nieposłuszna flądra w Bałtyku

# data[].attributes.attachment_link.description
Dawno temu Bałtyk był wypełniony rybami, które żyły spokojnie pod rządami króla mórz Neptuna. Wszystkie były do siebie podobne i pływały w morskich głębinach nie interesując się tym, co działo się nad powierzchnią wody. A były to czasy, gdy po morzach zaczęły pływać statki.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ZAMEK W SZCZECINIE
LEGENDY Szczecińska Biała Dama
Jak twierdzą niektórzy, w księżycowe noce snuje się po tarasie zamku wzdłuż murów kobieca postać w białych zwiewnych szatach ... nazywają ją białą damą szczecińskiego zamku.

Damą tą ma być Sydonia von Bork, postać jak najbardziej realna, która doczekała się już za życia ciekawego podwójnego portretu nieznanego malarza, na którym uwieczniona została jako młoda dziewczyna oraz jako stara zgorzkniała kobieta. Obraz można obejrzeć w Muzeum w sali książęcej. Jej życiorys posłużył niemieckiemu pastorowi jako kanwa powieści pt. "Sidonia von Bork - die Klosterhexe" (Czarownica klasztorna). Powieść przetłumaczona na angielski przez matkę Oscara Wilde'a - Lady Jane Wilde w roku 1849 stała się z kolei inspiracją dla Edwarda Burne-Jones'a do namalowania dwóch obrazów Sydonii z jej ofiarami w tle oraz jej cnotliwej kuzynki.

Sydonia pochodząca z rodu rycerskiego urodziła się ok. 1545 roku na zamku w Strzmielach. Przebywając w młodości jako dwórka w Wołogoszczy zakochała się w jednym z synów księcia pomorskiego Filipa I (ród Gryfitów) - Erneście Ludwiku. Ten jednak choć odwzajemniał jej uczucia za namową rodziny poślubił córkę księcia brunszwickiego Zofię Jadwigę. Sydonia wraz z siostrą wróciły do rodzinnego zamku. Po śmierci rodziców zamek przejął ich brat Ulrich, długoletni proces o majątek niewiele siostrom przyniósł i po ślubie brata przeniosły się najpierw do klasztoru w Marianowie a następnie zamieszkiwały między innymi w Stargardzie, Szczecinie, Krępcewo, Resku, Chociwelu. Ostatecznie w wieku 57 lat Sydonia powróciła do klasztoru w Marianowie, gdzie kłótliwa i zarozumiała Sydonia szybko przysporzyła sobie wrogów. Jej charakter w połączeniu z uprawianym przez nią ziołolecznictwem oraz częstymi zgonami w okolicy jak i w rodzie Gryfitów szybko zaowocowały plotkami o rzuconej przez nią klątwie na ród książęcy a następnie o czary. Sydonia stała sie stałą bywalczynią sądów to procesując się z bratem o majątek to jako oskarżona o czary. Mimo, iż często stawiane jej zarzuty graniczyły z absurdem nie brakło chętnych do ich potwierdzenia przed sądem. Po długich torturach Sydonia przyznała się jakoby do rzucenia klątwy na ród Gryfitów oraz czarów. W 1620 roku zapadł wyrok śmierci. Z racji urodzenia została ścięta a dopiero potem spalona na stosie jako czarownica. Po jej śmierci w dość krótkim czasie zmarli kolejno książęta z rodu Gryfitów co jeszcze wzmocniło przekonanie o jej klątwie.

opracowanie na podstawie: www.szczecin.com

# data[].attributes.attachment_link.description
ZAMEK W SZCZECINIE LEGENDY Szczecińska Biała Dama Jak twierdzą niektórzy, w księżycowe noce snuje się po tarasie zamku wzdłuż murów kobieca postać w białych zwiewnych szatach ... nazywają ją białą damą szczecińskiego zamku. Damą tą ma być Sydonia von Bork, postać jak najbardziej realna, która doczekała się już za życia ciekawego podwójnego portretu nieznanego malarza, na którym uwieczniona została jako młoda dziewczyna oraz jako stara zgorzkniała kobieta.

# data[].attributes.attachment_link.title
Polskie legendy: Legenda o czarnych kotach w Szczecinie

# data[].attributes.headline
"Legenda o Grzymisławie" - Stare Drawsko

# data[].attributes.subject
"Legenda o Grzymisławie" - Stare Drawsko

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jedna z legend na temat zamku
Jednym z pierwszych starostów drahimskich był magnat Dobrogost Ostroróg. Miał on piękną żonę Grzymisławę, niestety jej urodzie nie dorównywał charakter. Była próżna i zła, niejeden biedak odchodził spod zamku głodny, ścigany przez psy obity kijami. Serce jej było nieczułe na ludzką biedę, lecz uwielbiała składane jej urodzie hołdy. W czasie jednej z licznych uczt na zamku, piękna Grzymisława zaprosiła swoich gości nad brzegi jeziora Drawskiego i wrzuciła do jego toni swój pierścień, mówiąc, że jej bogactwa są równie wielkie jak wody tego jeziora. Co więcej, stwierdziła, że tak jak nigdy nie zobaczy tego pierścienia, tak i nigdy te bogactwa się nie skończą ... Następnego dnia wczesnym rankiem rybakom z Czaplinka trafiła się w sieciach olbrzymia ryba, i postanowili oddać ją staroście z Drahimia. Rzeczywiście, starosta ich wynagrodził i kazał rybę przygotować na wieczorną ucztę. Jakież zdziwienie spotkało sługi, gdy czyszcząc rybę znaleźli w jej wnętrzu pierścień, który widzieli wcześniej na ręce swej starościny. Kucharz natychmiast pobiegł do sali jadalnej, gdzie Grzymisława podejmowała gości i oddał jej pierścień. Na sali zapadło głuche milczenie.... Kilka dni później do zamku przyjechał królewski lustrator. Wynik lustracji był druzgocący dla starosty - zamek, broniący rubieży Rzeczypospolitej był zaniedbany i nie gotowy do obrony. Król odwołał starostę, odebrał mu cały majątek, a piękna Grzymisława musiała żebrać o kawałek chleba, chodząc od domu do domu.

Opis sporządzony na podstawie książki:

Tytuł: Gród i zamek w Starym Drawsku
Autorzy: Henryk Janocha, Franciszek J. Lachowicz, Danuta Ptaszyńska
Wydawca: Wydawnictwo Poznańskie
Rok wydania :1972

# data[].attributes.attachment_link.description
Jedna z legend na temat zamku Jednym z pierwszych starostów drahimskich był magnat Dobrogost Ostroróg. Miał on piękną żonę Grzymisławę, niestety jej urodzie nie dorównywał charakter. Była próżna i zła, niejeden biedak odchodził spod zamku głodny, ścigany przez psy obity kijami. Serce jej było nieczułe na ludzką biedę, lecz uwielbiała składane jej urodzie hołdy.

# data[].attributes.headline
Legenda "O kościele w Trzęsaczu i Zielenicy"

# data[].attributes.subject
Legenda "O kościele w Trzęsaczu i Zielenicy"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
H istoria kościoła w Trzęsaczu nie jest legendą szczecińską, jednak legendą zachodniopomorską zdecydowanie. W związku z tym, że czujemy się wszyscy związani nie tylko ze Szczecinem, ale generalnie z Pomorzem Zachodnim, to i ta legenda zostanie tu przedstawiona.

Kościół, którego pozostałością jest ceglana ściana stojąca na urwisku szarpanym przez fale Bałtyku, był trzecim z kolei który powstał w Trzęsaczu. Pierwszy drewniany zbudowano w XII wieku, drugi murowany w 1270 roku, lecz uległ zniszczeniu. Kościół, którego dotyczy nasza legenda został wzniesiony w 1401 roku w odległości dwóch kilometrów od brzegu morza. Jak doszło do tego, że morze dotarło pod samą świątynię i zabrało ją cegła po cegle? O tym właśnie jest ta historia...

A było to za czasów kiedy ziemie te zamieszkiwane były wciąż przez ludy pogańskie wielbiące swych bogów. Mieszkańcy wybrzeża trudnili się połowem ryb i rolnictwem. Upraszając sobie łaskę u władcy wód - Pluskona - wracali z połowów z pełnymi sieciami dorodnych ryb, które zapewniały byt całym rodzinom. Ryby nie były oczywiście jedynymi stworzeniami zamieszkującymi Bałtyk. W błękitnej toni żyły piękne syreny, które zamiast nóg miały rybi ogon pokryty srebrzystymi łuskami. Ludzie nazywali je Zielenicami. Czasem wypływały na powierzchnię i dało się wtedy słyszeć ich piękny śpiew. Mieszkańcy wioski traktowali syreny ze szczególnym szacunkiem i podziwem. Nie raz zdarzało się, że Zielenica zaplątała się w sieci rybackie. Wtedy rybacy ostrożnie uwalniali syrenę i pozwalali jej odpłynąć.

Kiedy na Pomorze dotarła chrystianizacja w okolicy zaczęły powstawać kościoły. Również w wiosce o której mowa zbudowano świątynię. Mieszkańcy byli nawracani na nową wiarę, a autorytet nowych władz religijnych rósł w siłę wraz z upływem lat. Księża kościelni stwierdzili, że Zielenice tak jak i reszta mieszkańców Pomorza nie powinny być pogankami, dlatego wydali polecenie aby każdą zaplątaną w sieci syrenę natychmiast przynosić do kościoła.

Zdarzyło się więc pewnego razu, iż piękna panna z srebrzystym ogonem wpadła w sieci rybackie. Rybacy nie chcieli jej robić krzywdy jednak przestrzegali poleceń kapłanów i dlatego wyłowili Zielenicę na łódź i zawieźli ją na brzeg, a następnie zanieśli do kościoła. Nie pomogły płacz i błagania pięknej syreny by wrzucili ją z powrotem do morza. W kościele ksiądz z miejsca przystąpił do nawracania i nauczania nowej wiary, po czym ochrzcił syrenę. Zielenica jednak jako stworzenie morskie nie potrafiła żyć na lądzie i z godziny na godzinę opadała z sił. Nie wzruszyło to jednak kapłana i syrena została zamknięta na noc w kościele. Przejęci całym zdarzeniem mieszkańcy wioski wyruszyli po zmierzchu do kościoła i siekierami rozbili drzwi kościoła, było jednak już za późno. Z tęsknoty za morzem Zielenica zmarła.

Gdy mieszkańcy chcieli wrzucić jej ciało z powrotem do morza, gdyż uważali iż nie należy ono do nich, ksiądz zdecydowanie zaoponował i postanowił pochować ją na przykościelnym cmentarzu jak każdego innego chrześcijanina. Tak też się stało. Gdy o całym zdarzeniu dowiedział się władca mórz - Pluskon - rozkazał Bałtykowi i jego falom tak długo bić o brzeg i zabierać go po trochu aż do momentu odzyskania ciała Zielenicy. I tak przez lata Bałtyk zabierał ląd kawałek po kawałku, przesuwając brzeg coraz bliżej kościoła aż pochłonął i sam kościół. Drżąca od fal ziemia dała nazwę wiosce - Trzęsacz. Ciało Zielenicy zostało odzyskane, jednak Zielenice zamilkły na zawsze i ich śpiewu nikt już nie słyszał, a gniew Bałtyku nie minął i do dziś podmywa ruiny kościoła aż do całkowitego zniszczenia nieszczęsnej pamiątki.

Opracowanie: Agata Stankiewicz
Źródło:"Zachodniopomorskie legendy i dzieje" - Wrzesław Mechło;
Wyd. Regionalna Agencja Promocji Turystyki

# data[].attributes.attachment_link.description
H istoria kościoła w Trzęsaczu nie jest legendą szczecińską, jednak legendą zachodniopomorską zdecydowanie. W związku z tym, że czujemy się wszyscy związani nie tylko ze Szczecinem, ale generalnie z Pomorzem Zachodnim, to i ta legenda zostanie tu przedstawiona. Kościół, którego pozostałością jest ceglana ściana stojąca na urwisku szarpanym przez fale Bałtyku, był trzecim z kolei który powstał w Trzęsaczu.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jezioro Biały Zdrój wiążą byli mieszkańcy z podaniem jak piękny kościół w wyniku czarów rzuconych przez mieszkańców tych ziem na okrucieństwa pierwszych Borków w XIII w. zapadł się, a w jego miejsce pojawiło się jezioro. Pokryte trzcinowiskiem kryje skarby zgromadzone przez ludzi, którzy praktycznie nie byli jeszcze chrześcijanami i z wypraw łupieskich gromadzili skarby. Borkowie przybyli spod Kołobrzegu połakomili się na złoto. W czasie zabierania skarbu mury kościoła zapadły się, grzebiąc szabrowników.

Łobeski zamek miał podziemne połączenie z kościołem. W czasie potopu szwedzkiego zamek spalono, obrońcy wycofali się do ruin kościoła. Tuż po odejściu obrońców pająki splotły świeżą sieć. Napastnicy uznali, że nikt tędy nie mógł przechodzić i nie penetrowali podziemnego przejścia. To uratowało obrońców i skarby przeniesione do ruin kościoła.

SYDONIA - POMORSKA LEGENDA

Z rodu Borków pochodziła znana z urody Sydonia, której historia przez lata obrosła legendą. W pamięci potomnych zapisała się jako pomorska czarownica albo też klasztorna wiedźma. Sydonia von Borcke urodziła się około 1545 r. na zamku w Strzmielu, 7 km od Łobza. Już w wieku dwudziestu kilku lat musiała na zawsze opuścić rodzinne Strzmiele, wskutek zatargu z bratem Ulrikiem, który odmawiał jej należnej części ojcowizny. Nie można odmówić Sydonii wiedzy, inteligencji i trzeźwości w patrzeniu na świat. Nie zawsze było to jednak życzliwie odbierane przez otoczenie i paradoksalnie przyczyniło się do okrzyknięcia Sydonii czarownicą. Podczas pobytu, jako dama dworu, na zamku w Wołogoszczy oczarowała księcia Ernesta Ludwika z rodu Gryfitów, który przyobiecał jej małżeństwo. Na mezalians jednak nie zgodziła się rodzina książęca. Do małżeństwa nie doszło. Książę poślubił pannę równą sobie stanem - księżniczkę brunszwicką Zofię Jadwigę. Zrozpaczona Sydonia opuszczając dwór książęcy, przepowiedziała rychły koniec panującego rodu. Wkrótce potem kolejni przedstawiciele Gryfitów umierali młodo lub bezdzietnie, co groziło wygaśnięciem dynastii. W otoczeniu dworu zaczęto szukać przyczyny takiego stanu rzeczy. Przypomniano wówczas „klątwę", rzuconą ongiś przez młodą szlachciankę. Wyjaśnienie było proste - Sydonia jest czarownicą, przeklęła ród Gryfitów. Starszą już kobietę sprowadzono z domu dla niezamężnych szlachcianek w Marianowie (dawny klasztor) na zamek w Szczecinie. Rozpoczął się długi proces. Oskarżona początkowo wszystkiemu zaprzeczyła. Złamana jednak torturami stara, schorowana i zmaltretowana psychicznie kobieta przyznała się do czarów i praktyk tajemnych. Jako, że Borkówna była córką szlachecką, nie można było skazać jej na śmierć ogniową. Dlatego Sydonia została wpierw ścięta mieczem, a następnie martwe ciało „czarownicy" dla wypełnienia zwyczaju spalono na stosie. Stało się to 1 września 1620 r. pod murami Szczecina w pobliżu dzisiejszej Bramy Królewskiej. Stracenie nieszczęśliwej i hardej Sydonii nie powstrzymało jednak fatum ciążącego nad Gryfitami. W 1637 r. zmarł bezpotomnie ostatni z dynastii książęcej - Bogusław XIV, a Księstwo Zachodniopomorskie przestało istnieć.

# data[].attributes.attachment_link.title
Sydonia Von Borcke i Inne Legendy Ziemi Łobeskiej - Gmina Łobez

# data[].attributes.attachment_link.description
Jezioro Biały Zdrój wiążą byli mieszkańcy z podaniem jak piękny kościół w wyniku czarów rzuconych przez mieszkańców tych ziem na okrucieństwa pierwszych Borków w XIII w. zapadł się, a w jego miejsce pojawiło się jezioro. Pokryte trzcinowiskiem kryje skarby zgromadzone przez ludzi, którzy praktycznie nie byli jeszcze chrześcijanami i z wypraw łupieskich gromadzili skarby.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
G ryf to mityczny stwór przedstawiany jako lew ze skrzydłami i głową orła oraz długimi spiczastymi uszami. Pierwsze wizerunki gryfa pochodzą ze starożytnej Mezopotamii oraz Indii. Podobno gryf był wyobrażeniem babilońsko-assyryjskiej bogini Tiamat i w sztuce tych kultur gryfy przedstawiane były jako lwy ze skrzydłami i ludzkimi głowami.

Po powrocie Arysteasz opowiadał niesamowite historie o tym jak dotarł do środkowej Azji poprzez krainę Scytów. Jak przemierzał wietrzne stepy i wkroczył w góry Kaukazu, gdzie mieszkało plemię długowłosych ludzi, którzy zjadali ciała swych zmarłych rodziców i przechowywali ich czaszki i których zwano Isedończykami. Od nich właśnie Grek dowiedział się o istnieniu wiecznie chłodnej krainy leżącej na wschód. Kraina ta przypominała mu tę o której słyszał w legendach jeszcze w swej ojczyźnie. Legendy głosiły, iż do krainy wchodziło się przez pieczarę, siedlisko Boreasza, boga wiatrów północnych. A zwała się ona Hiperboreą, czyli Plecami Północnego Wiatru. Na granicy tej krainy mieszkało plemię Arymaspian, dzikich jednookich ludzi, którzy cierpieli wielką biedę i uprawiając ziemię oraz grzebiąc w rzekach szukali złota. Arymaspianie podejmowali próby zdobycia skarbu który spoczywał wysoko w górach. Nikomu się to jednak nie udało, gdyż skarb wyścielał gniazda gryfów, które gromadziły złoto i pilnie je strzegły. Po powrocie Arysteasz opowiedział tę historię w swych rodzinnych stronach, jednak po krótkim czasie znowu zniknął i nigdy już nie powrócił. Niektórzy twierdzili, że sam postanowił zdobyć skarb gryfów.

Starożytni twierdzili, że gryfy ciągnęły rydwany bogów, że ich pióra potrafiły wyleczyć ze ślepoty, a z ich olbrzymich pazurów można było zrobić puchary, których powierzchnia ciemniała w zetknięciu z trucizną. Gryfy jednak żyły zaszyte w głębi lasów i niewielu ludzi miało okazję je widzieć. Niektórzy twierdzili, że gryfy były pokryte całe czarnymi piórami, z wyjątkiem piersi, które były czerwone. Według innych gryfy miały białe skrzydła i błękitne pióra na szyi. Jeszcze inni twierdzili, że gryfy miały złociste upierzenie mieniące się wszystkimi kolorami tęczy.

Człowiek który prawdopodobnie jako pierwszy pozostawił po sobie opis gryfa był Grekiem piszącym prawie trzy tysiące lat temu. Nazywał się Arysteasz, a pochodził z Prokonezu (greckiej kolonii wyspiarskiej na Propontysie - małym morzu obecnie zwanym Marmara). Był on wędrowcem i gdy opanowywał go niepokój, znikał niespodziewanie z domu. W tych właśnie okolicznościach opuścił pewnego razu Prokonez aż na sześć lat.

Inni z kolei twierdzili, że gryfy były strażnikami złota północy, czyli bursztynu. W mitologii greckiej z kolei gryf strzeże podziemnych skarbów Apollina, a w starożytnym Rzymie jest opiekunem skarbca Neptuna.W końcu XI wieku lub też na początku wieku XII wizerunek gryfa pojawił się na pomorzu. Książęta ze słowiańskiego rodu Gryfitów, którzy władali Pomorzem zachodnim od około wieku X-XII do XVII, uczynili gryfa godłem swojej krainy.Od XIII wieku gryf pojawił się na monetach i chorągwiach rycerzy pomorskich. Stał się także herbem rodu Świebodziców (Gryficów) z Małopolski i Śląska, m.in. Branickich. Również carska dynastia Romanowów używała wizerunku gryfa jako herbu.Dużo by się rozpisywać o pochodzeniu i wszystkich legendach związanych z gryfem, o motywach z gryfem wykorzystywanych w sztuce... nie sposób zmieścić wszystkiego tego na tak małym obszarze jak jedna stronniczka internetowa... Warto jednak dodać, że jednymi z najpopularniejszych rysunków przedstawiających gryfa, są grafiki umieszczone w osławionej książce Lewisa Carrolla "Alicja w Krainie Czarów" wykonane przez Sir Johna Tenniela. Alicja spotyka gryfa gdy stwór śpi na słońcu, z kolei autor zaznacza w nawiasie - "Jeżeli nie wiesz co to gryf, spójrz na obrazek".

Opracowanie: Agata Stankiewicz

Źródła:
Gryf występuje nie tylko w herbach wielu pomorskich miast, ale również w nazwach takich jak na przykład: Gryfino, Gryfice, Greifswald. Jego wizerunek pojawia się w godłach m.in.: Wolina, Wołogoszczy, Stargardu, Szczecina, Szczecinka, Trzebiatowa, Darłowa, Bani, Białogardu, Dobrej, Golczewa, Goleniowa, Koszalina, Nowego Warpna, Nowogardu, Płotów, Pyrzyc, Świnoujścia i wielu innych.

Gryf był również symbolem przebiegłości i podstępu, a także zręczności i siły. Już w okresie wypraw krzyżowych umieszczano go na proporcach.

"Świat Baśni, Legend i Mitów - Mityczne Stwory"
- "BGW" Warszawa 1992

"Zachodniopomorskie legendy i dzieje" - Wrzesław Mechło;
Wyd. Regionalna Agencja Promocji Turystyki

# data[].attributes.attachment_link.title
Gryf. Mityczny stwór w pomorskim herbie.

# data[].attributes.attachment_link.description
G ryf to mityczny stwór przedstawiany jako lew ze skrzydłami i głową orła oraz długimi spiczastymi uszami. Pierwsze wizerunki gryfa pochodzą ze starożytnej Mezopotamii oraz Indii. Podobno gryf był wyobrażeniem babilońsko-assyryjskiej bogini Tiamat i w sztuce tych kultur gryfy przedstawiane były jako lwy ze skrzydłami i ludzkimi głowami.

# data[].attributes.headline
"O chciwym Skarbku i Jeziorze Szmaragdowym"

# data[].attributes.subject
"O chciwym Skarbku i Jeziorze Szmaragdowym"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jezioro Szmaragdowe to magiczne miejsce znane doskonale mieszkańcom Szczecina. Jezioro słynie z niezwykłego koloru wody i urokliwego otoczenia. L egenda o Skarbku - chytrym duszku podziemi - powstała całkiem niedawno (jak na legendę), bo dopiero w 1925 roku (po katastrofie górniczej w kopalni kredy).

W miejscu dzisiejszego Jeziora Szmaragdowego była niegdyś odkrywkowa kopalnia kredy. Legenda głosi, że Skarbek jak każdy chytry duszek miał ukryty gdzieś skarb. Jednak kosztowności, klejnoty i bogactwo jakie trudno sobie wyobrazić nie spoczywały wcale w kociołku na końcu tęczy, lecz ukryte były w głębi wzgórza w Puszczy Bukowej.

Niestety spokój Skarbka zakłócony został, gdy ludzie odkryli, że w lasach bukowych, właśnie koło wzgórza Skarbka znajdują się pokłady kredy. Kreda jako ważny surowiec budowlany, była w cenie, dlatego rozpoczęły się prace górnicze. Gdy 16 lipca 1925 roku kilof górnika trafił w skarbiec leśnego ducha miarka się przebrała. Zdenerwowany Skarbek zdecydował się przeszkodzić górnikom. Duszek lasu zaczerpnął zielonej wody z podziemnego źródła i zatopił kopalnię. W ten sposób kopalnia zamieniła się w jezioro.

Podobno przy dobrej pogodzie wciąż dostrzec można wagoniki kopalniane leżące głęboko pod wodą. Za to skąpy duch lasu odzyskał spokój, którym cieszy się po dzisiejszy dzień.

Opracowanie: Agata Stankiewicz

# data[].attributes.attachment_link.title
O chciwym Skarbku i Jeziorze Szmaragdowym.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jezioro Szmaragdowe to magiczne miejsce znane doskonale mieszkańcom Szczecina. Jezioro słynie z niezwykłego koloru wody i urokliwego otoczenia. L egenda o Skarbku - chytrym duszku podziemi - powstała całkiem niedawno (jak na legendę), bo dopiero w 1925 roku (po katastrofie górniczej w kopalni kredy). W miejscu dzisiejszego Jeziora Szmaragdowego była niegdyś odkrywkowa kopalnia kredy.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
S ydonia - dziś to imię kojarzy nam się z Targami Psychotroniki, Zdrowia i Urody odbywającymi się w Szczecinie co jakiś czas, kojarzyć się może co niektórym z wsią Marianowo, innym z jakąś legendą o czarownicy. Prawda jest jednak taka, że Sydonia Von Bork była prawdziwą postacią, która wpisała się nieco niefortunnie w losy rodu Gryfitów.

Traktowana dzisiaj jako legenda, być może z powodu ciekawej historii jej życia postrzeganego przez współczesnych w "romantyczny" sposób, jeszcze przez wiele lat po swojej śmierci uważana była niesłusznie za złą i tajemniczą kobietę. Jej losy, choć opisywane przez wielu, do dzisiaj pozostają niejasne, a relacje wątków z życia Sydonii stanowią bardzo skomplikowaną układankę.

Wywodząca się z rycerskiego rodu o słowiańskich korzeniach Sydonia urodziła się w roku 1534 lub 1540 w Strzmielach. Tam, na zamku swojego ojca spędziła dzieciństwo. W wieku młodzieńczym zamieszkała w Wołogoszczy jako jedna z dworek na zamku księcia pomorskiego Filipa I. Sydonia wyróżniała się niespotykaną urodą i intelektem, co przysparzało jej wielu adoratorów. Legenda głosi, że serce młodej dziewczyny zabiło dla Ernesta Ludwika - syna księcia Filipa I. Ernest Ludwik zdawał się odwzajemniać uczucie i czynił Sydonii nadzieję na rychły ślub i wstąpienie do rodu książęcego. Jednak do ślubu nigdy nie doszło. Za namową rodziny i radców, kierując się interesami dynastii posłał swatów na dwór niemiecki i po pewnym czasie ożenił się z córką księcia brunszwickiego - Zofią Jadwigą. Odrzucona i zraniona Sydonia miała opuścić zamek i przekląć ród Gryfitów, rozpoczynając tym samym swoją długą tułaczkę.

Opowieść tę podważa w swojej książce "Tajemnice Pomorza" dr Janina Kochanowska. Według autorki wersja o uwiedzeniu Sydonii przez Ernesta Ludwika jest mało prawdopodobna z tytułu dużej różnicy wieku. Gdy Sydonia była już 17 lub 23-letnią kobietą, młody książę był zaledwie 12-latkiem. Dr Kochanowska wysuwa podejrzenie, że to być może sam ojciec Ernesta Ludwika - Filip I - zawrócił w głowie młodej dwórce i dał nadzieję na książęcą opiekę. Książę zmarł w 1560 roku, zaledwie 3 lata po wielkim pożarze, który zniszczył zamek w Wołogoszczy. Sydonia miała zatem 26 lub 20 lat, gdy została odprawiona z dworu książęcego.

Wraz z siostrą Dorotą wróciła do rodzinnego zamku w Strzmielach. Po śmierci rodziców majątek rodowy przejął brat Sydonii - Urlich. Przez długie lata siostry procesowały się z bratem o majątek. Po ślubie Urlicha opuściły Strzmiele i przeniosły się do byłego klasztoru w Marianowie, który został przekształcony na dom dla panien z zamożnych rodów. Jednak na Marianowie się nie skończyło. Siostry zamieszkiwały w wielu miejscowościach Pomorza takich jak: Stargard, Szczecin, Krępcewo, Resk, Chociwel. W końcu w roku 1604 Sydonia jako 57 letnia kobieta zamieszkała ponownie w Marianowie. Pomimo początkowego uznania jakie Sydonia zdobyła wśród współpensjonariuszek, po krótkim czasie wiele z nich obróciło się przeciwko niej. Było to podobno spowodowane kłótliwością i zarozumialstwem Sydonii. Wśród swoich współlokatorek (i nie tylko) miała wielu wrogów posądzających ją wiecznie o kontakty z czarnymi mocami. Podejrzenia spowodowane były głównie częstymi zgonami w okolicy jak i w rodzie Gryfitów, które po opuszczeniu przez Sydonię Wołogoszczy zdarzały się nadzwyczaj często. Wierzono, iż Sydonia rzuciła klątwę na ród. Poza tym kobieta uprawiała ziołolecznictwo i mimo już późnego wieku uczestniczyła wciąż w wielu rozprawach, to procesując się o majątek, to odpierając zarzuty o czarnoksięstwo. Również zwierzęta, które chowała Sydonia - pies Jurgen i kot Chim - zaważyły na późniejszych losach Sydoni, gdy zostały użyte podczas procesu jako dowody jej winy.

Pierwsze oskarżenie miało miejsce w roku 1612, a kolejne w 1619. Sydonię 18 października przewieziono z Marianowa na przesłuchania do zamku Oderburg stojącego niegdyś w okolicach dzisiejszego Grabowa (ulice Łyskowskiego i Dubois). 2 grudnia podjęto śledztwo o czary, stawiając przy tym Sydonii 74 zarzuty. Większość zarzutów była absurdalna i całkowicie zmyślona. Nie przeszkodziło to jednak w zeznaniach świadków, którzy je potwierdzali. Sydonia nie przyznawała się do stawianych jej oskarżeń. Jednak długie tortury spowodowały, iż potwierdziła jakoby z zemsty rzuciła klątwę na ród Gryfitów i uprawiała czarną magię. Po lekkim otrzeźwieniu i nabraniu sił, zaprzeczyła wcześniejszym zeznaniom... co przyczyniło się do kolejnych tortur. Sydonia przyznawała się kilka razy po czym odwoływała zeznania. W końcu w roku 1620 zapadł wyrok o egzekucji Sydonii. Jako, że wywodziła się z rycerskiego rodu zdecydowano, iż Sydonię się zetnie (przywilej przysługujący z tytułu urodzenia) a następnie spali na stosie zwłoki (według procedury postępowania z czarownicami). Tak też się stało.

80 lub 86 - letnią Sydonię ścięto toporem 19 sierpnia (lub 28 września) 1620 roku pod murami ówczesnego Szczecina w okolicach dawnej Bramy Młyńskiej (w pobliżu dzisiejszej Księgarni Zamkowej), zwłoki prawdopodobnie spalono i rozrzucono po polach, co często czyniono w przypadku osób oskarżonych o uprawianie czarów. Istnieją też zapiski jakoby Sydonia miała zostać pochowana na starym cmentarzu dla biedoty poza murami miejskimi (obecnie ulica Sowińskiego).

Sydonia zginęła tragicznie, jednak pozostała jej rzekoma klątwa. Książę Franciszek zmarł w dwa miesiące po egzekucji, tak jak przepowiadała mu podobno Sydonia podczas jednego z przesłuchań. W 1622 roku odszedł ze świata książę Ulryk, a w 1626 roku książę Filip Juliusz. W 17 lat po śmierci Sydonii skonał ostatni z rodu Gryfitów - Bogusław XIV. Z kolei Pomorze Zachodnie dostało się w ręce Szwedzkie i brandenburskie. Tak skończyły się czasy panowania rodu Gryfitów i zrodziła się legenda Sydonii - kobiety, która go zniszczyła.

W połowie XIX wieku niemiecki pastor Johann Wilhelm Meinhold zafascynowany losem pięknej Sydonii napisał powieść pt. "Sidonia von Bork - die Klosterhexe" (czarownica klasztorna). Meinhold w swej obszernej powieści opisuje całe życie Sydonii od jej dzieciństwa aż do skazania na śmierć. Przedstawia on Sydonię jako piękną kobietę, w której każdy gotów był się zakochać. Jako kobietę złą, okrutną i przebiegłą. Powieść została przetłumaczona na angielski przez matkę Oscara Wilde'a - Lady Jane Wilde w roku 1849 (pt. 'Sidonia The Sorceress'). Wersja angielska tej gotyckiej powieści trafiła na podatny grunt - otóż w tym czasie na wyspach brytyjskich rozwijał się w malarstwie ruch Prerafaelitów, którzy zafascynowani byli mieszanką piękna i zła obecną również w książce. Zainspirowany Edward Burne-Jones namalował dwa portrety - 'Sidonia von Bork' i 'Clara von Bork'. Na tym pierwszym Sydonia przedstawiona jest z miną przebiegłej intrygantki. W tle widać przyszłe ofiary Sydonii - na drugim planie księżną wołogoską Marię (żonę Filipa I). Symboliczny pająk w roku obrazu trzyma tasiemkę z sygnaturą artysty. Napis figurujący na pergaminie, na dole z prawej strony - 'Sidonia von Bork; 1560' sugeruje, że Sydonia ma na nim 20 lub 26 lat. Drugi obraz przedstawia cnotliwą kuzynkę Sydonii. Obecnie oba portrety znajdują się w Tate Gallery w Londynie.

Malując ten obraz Edward Burne-Jones zapewne wiedział o podwójnym szczecińskim portrecie Sydonii z XVII w., którego kopię możemy dzisiaj oglądać w Muzeum Pomorza Zachodniego, w sali książęcej. Oryginał obrazu, którego dzieje są dzisiaj nieznane, był prawdopodobnie dziełem Lucasa Cranacha. Nie ma jednak pewności, czy przedstawiona na nim postać była faktycznie podobizną Sydonii, czy może jednym z dzieł malarza, które rodzina Borków przedstawiała tylko jako jej portret. Wierzy się obecnie również, iż wypracowany rodzaj uczesania na portrecie Burne-Jonesa wzorowany jest obrazami Lucasa Cranacha. Jeżeli wierzyć, że portret przedstawiał faktycznie Sydonię to legenda głosi, że było to odwzorowanie bardzo wierne. Na obrazie widzimy ją jako piękną młodą dziewczynę oraz jako starą zgorzkniałą kobietę. Meinhold we wstępie do swojej książki opisuje szczeciński portret (który twierdzi zresztą, że widział na własne oczy na zamku Hrabiego von Bork). Niemiecki pastor jest przekonany o autentyczności tego właśnie portretu. Ponadto autor dokładnie opisuje napis, który ma się znajdować na odwrocie portretu i według którego postać stojąca za młodą Sydonią została domalowana, na polecenie Franciszka I, przez innego malarza w czasach kiedy Sydonia była już starą kobietą uwięzioną w zamku Oderburg. Pisarz wierzy, iż w postaci młodej Sydonii widoczny jest wpływ szkoły Lucasa Cranacha, z kolei malowidło staruszki jest wg Meinholda niezaprzeczalnie wzorowane na malarstwie Rubensa. Meinhold tak opisuje postać młodej Sydonii ze szczecińskiego portretu:

"Jej oczy i usta nie są przyjemne dla oka, pomimo ich wielkiej urody - w ustach, szczególnie, można odkryć wyraz zimnej jadowitości."

Co zaś dzieje się dzisiaj z samą Sydonią? Czy naprawdę odeszła? Niektórzy twierdzą, że w księżycowe noce snuje się w białych zwiewnych szatach po tarasie zamku wzdłuż murów... nazywają ją białą damą szczecińskiego zamku.

# data[].attributes.attachment_link.title
Sydonia von Bork. Czarowna historia miłości i zdrady.

# data[].attributes.attachment_link.description
S ydonia - dziś to imię kojarzy nam się z Targami Psychotroniki, Zdrowia i Urody odbywającymi się w Szczecinie co jakiś czas, kojarzyć się może co niektórym z wsią Marianowo, innym z jakąś legendą o czarownicy. Prawda jest jednak taka, że Sydonia Von Bork była prawdziwą postacią, która wpisała się nieco niefortunnie w losy rodu Gryfitów.

# data[].attributes.attachment_link.title
Polskie legendy. Dlaczego Bałtyk jest słony?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
B aszta Siedmiu Płaszczy, zwana inaczej Panieńską, z pewnością jest budowlą wyróżniającą się spośród do niedawna nikłych zabudowań podzamcza. Skąd pochodzi jej niespotykana nazwa i co to za historia z płaszczami? Przeczytaj legendę, a wszystko stanie się jasne.

Ceglana baszta jest jedną z ostatnich pozostałości fortyfikacji miejskich. Niegdyś zasłonięta gęstymi zabudowaniami podzamcza obnażona została dzięki bombardowaniom Szczecina, aby obecnie znowu zostać powolnie zasłanianą. Ale nie o tym miało być... legenda, legenda!

Historycy łączą nazwę baszty z rzemieślniczym cechem krawców, którzy łożyli na utrzymanie budowli. Istnieje jednak legenda, która wskazuje na inne pochodzenie nazwy. A było to jeszcze za panowania pomorskiego księcia Bogusława z dynastii Gryfitów. Pewnego razu książę postanowił wybrać się na pielgrzymkę do Ziemi Świętej. W ramach przygotowań do wyprawy zakupiono kosztowne sukno na książęce szaty. Książę chciał aby uszyto z niego siedem płaszczy na jego pielgrzymkę, a zadanie to zlecono nadwornemu krawcowi. Krawiec skrzętnie wziął się do szycia. Gdy jednak jego żona ujrzała piękny materiał przeznaczony na książęce płaszcze, zachwyciła się nim tak bardzo, że wymogła na mężu aby uszył z niego i ubiór dla niej. Krawiec nie chcąc zawieść żony i zrobić jej przykrości, skroił materiał tak oszczędnie że uszył siedem płaszczy zamówionych przez księcia Bogusława oraz suknię dla żony.

Cały dwór zachwycał się wspaniałym kunsztem i materiałem nowych szat książęcych. Również podczas wyprawy Bogusława szaty wzbudzały ogólny podziw. Po przyjeździe z pielgrzymki zachodniopomorski władca z dumą opowiadał o wrażeniach z podróży i nie szczędził pochwał krawcowi. Pewnego dnia jednak, ktoś dostrzegł na dziedzińcu zamkowym kobietę odzianą w suknię z identycznej tkaniny jak ta książęca. Kobietą okazała się żona nadwornego krawca. Oczywiście od razu doniesiono o tym Bogusławowi, który rozsierdził się niesamowicie. Kazał wezwać do siebie nieszczęsnego krawca, który przyznał się, że uszył żonie suknię ze skrawków książęcego materiału. Za karę rzemieślnika osadzono w baszcie w pobliżu zamku, gdzie o wodzie i chlebie przez pół roku musiał szyć szaty dla dworu nie dostając żadnej zapłaty. W tym czasie żona krawca "zapoznała" się z pewnym młodym szewcem, który "pocieszał" ją w samotne wieczory.

Niektórzy twierdzą, że basztę nazwano Basztą Siedmiu Płaszczy, aby przypominała mężczyznom o przewrotności kobiet i o tym, że spełnianie ich zachcianek prowadzi zwykle do zguby i upadku... ale przecież Panowie, nie wierzycie chyba w stare bajki...

Opracowanie: Agata Stankiewicz
Źródło:"Zachodniopomorskie legendy i dzieje" - Wrzesław Mechło;
Wyd. Regionalna Agencja Promocji Turystyki

# data[].attributes.attachment_link.title
Baszta Siedmiu Płaszczy. Próba lojalności.

# data[].attributes.attachment_link.description
B aszta Siedmiu Płaszczy, zwana inaczej Panieńską, z pewnością jest budowlą wyróżniającą się spośród do niedawna nikłych zabudowań podzamcza. Skąd pochodzi jej niespotykana nazwa i co to za historia z płaszczami? Przeczytaj legendę, a wszystko stanie się jasne. Ceglana baszta jest jedną z ostatnich pozostałości fortyfikacji miejskich.

# data[].attributes.attachment_link.title
Legendy Szczecińskie - Baszta Siedmiu Płaszczy

# data[].attributes.attachment_link.title
Legendy Szczecińskie - Jezioro Szmaragdowe (ENG subtitles)

# data[].attributes.attachment_link.title
Basnie i bajki polskie - Bursztynowa korona

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ESCAPE ROOM,b.wincza,Szkoła Podstawowaim. M. Konopnickiejw Ustroniu Morskim,START,bibliotekarza,Znajdź kopertęi przeczytaj ukrytąw niej wiadomość.,Drodzy czytelnicy!Bardzo was proszę o pomoc! W walizcez szyfrem zamknęłam bardzo ważne dla mnie przedmioty. Ktoś ją przestawił. Nie pamiętam też szyfru. Wierzę, że wspólnymi siłami zdołamy odnaleźć i otworzyć zaginioną walizkę...Powodzenia:),Otwórz drzwi,Przyjrzyj się dokładnie obrazkowi. Zapamiętaj jak najwięcej szczegółów!,Odpowiedz na pytania ukryte pod kredkami.,1,2,3,4,Ile kredek było na obrazku?,2,4,1,Brawo!,Przejdź do kolejnego zadania!,Zobacz obrazek jeszcze raz!,Co leżało obok kluczyka?,czerwona piłka,żółta temperówka,zielony spinacz,Super!,Pora na kolejne zadanie,Pamiętasz co stało na książkach?,różowa świnka,czerwone auto,pluszowy miś,Brawo!,Przed Tobą ostatnie zadanie!,Co znajdowało się w lewym dolnym rogu?,banany,pomidory,szklanka soku,Świetnie!,Wszystkie odpowiedzi są poprawne!,Zdobywasz pierwszą cyfrę szyfru:,4,Zapamiętaj ją lub zapisz!,Jedna z książek otwiera tajne przejście. Znajdź je!,,Ile przyrodnich sióstr miał Kopciuszek?,2,4,7,5,3,Znajdź symbol pasujący do Królowej Śniegu.,Czy wiesz ilu krasnoludków towarzyszyło Sierotce Marysi?,4,8,9,7,Świetnie!Zdobywasz kolejną cyfrę kodu!,,,,Twoja cyfra kodu to:,Zapamietaj ją albo zapisz:),7,Start,Skojarzenia,Aby dostać kolejną cyfrę kodu musisz zmierzyć się z Quizem.,1.Piórnik, plastelina, Tosia,Plastusiowy pamiętnik,Pamiętnik księżniczki,Co słonko widziało?,Leśne opowieści,2. Wilk, koszyk, gajowy,Czerwony kapturek,Jaś i Małgosia,Kot w butach,3. Macocha, karoca, pantofelek,Kopciuszek,Czarownica,Piotruś i wilk,Trzy małe świnki,Zaczarowany ołówek,4. Słoma, mur, wilk,Kot w butach,Dzieci w lesie,5. Dzieci, Baba Jaga, kot,Jaś i Małgosia,Złota rybka,6. Sieć, rybak, łódka,Morskie opowieści,Mała syrenka,Księżniczka na ziarnku grochu,Mała księżniczka,Calineczka,7. Kret, orzeszek, ropucha,Śpiąca królewna,8. Sen, książę,wrzeciono,Księżniczka na ziarnku grochu,Brzozowa Babuleńka,Królowa śniegu,Królewna Śnieżka,9. Macocha, krasnoludki, jabłko,Śpiąca królewna,Gratulacje!,Dalej,Oto kolejna cyfra kodu:,0,zapisz ją albo zapamiętaj!,Masz jużwszystkie cyfry kodu.,Teraz musisz odnaleźć walizkę.,Podążaj za wskazówkami...,Pierwsza jest w wodzie...,Doskonale!,Musisz chyba posprzątać ten bałagan! Poukładaj przedmioty na półkachi odszukaj zaginioną księgę!,Walizka na pewno jest tutaj. Znajdź ją!,Brawo!,Udało Ci się odnaleźć walizkę. Teraz ją otwórz!,Wprowadź trzycyfrowy kod,0,1,2,3,4,5,6,7,8,9,Wprowadź trzycyfrowy kod,0,1,2,3,4,5,6,7,8,9,BŁĄD!,Wprowadź trzycyfrowy kod,0,1,2,3,4,5,6,7,8,9,4,4,Wprowadź trzycyfrowy kod,0,1,2,3,4,5,6,7,8,9,7,BŁĄD!,Wprowadź trzycyfrowy kod,0,1,2,3,4,5,6,7,8,9,BŁĄD!,Wprowadź trzycyfrowy kod,0,1,2,3,4,5,6,7,8,9,Brawo!Udało Ci się odnaleźćzaginione książki!,Dziękuję!,Do zobaczenia w bibliotece!,b.wincza

# data[].attributes.attachment_link.title
Zaginiony skarb bilbiotekarza by beata.wincza1 on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
ESCAPE ROOM,b.wincza,Szkoła Podstawowaim. M. Konopnickiejw Ustroniu Morskim,START,bibliotekarza,Znajdź kopertęi przeczytaj ukrytąw niej wiadomość.,Drodzy czytelnicy!Bardzo was proszę o pomoc! W walizcez szyfrem zamknęłam bardzo ważne dla mnie przedmioty. Ktoś ją przestawił. Nie pamiętam też szyfru. Wierzę, że wspólnymi siłami zdołamy odnaleźć i otworzyć zaginioną walizkę...Powodzenia:),Otwórz drzwi,Przyjrzyj się dokładnie obrazkowi.

# data[].attributes.body
Muzeum Techniki - 16.05.2020

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Magiczne drzewo (2003-2009)

„Magiczne drzewo" opowiada o losach przedmiotów wykonanych z drewna ściętego niegdyś czarodziejskiego dębu. Trzynaście odcinków serialu w reżyserii Andrzeja Maleszki przenosi młodych widzów w niezwykły świat, w którym tajemnicza moc drzewa wciąż żyje i jest przyczyną niesamowitych dziecięcych przygód.

Opis filmu:

Dawno, dawno temu, w dalekiej górskiej krainie rósł wielki dąb obdarzony magiczną mocą. Ludzie nie znali jego wyjątkowych właściwościach, ścięli drzewo, a następnie wykonali z dębiny wiele różnych przedmiotów. Tajemnicza moc drzewa wciąż jednak żyje...

Utrzymany w baśniowej konwencji serial „Magiczne drzewo" imponuje licznymi i wiarygodnymi efektami komputerowymi oraz wykorzystaniem nowoczesnej techniki. W kolejnych odcinkach poznajemy niesamowite historie przedmiotów z czarodziejskiego drewna, m.in. kredek, kostki do gry i zabawek. Zaznajamiamy się także z ludźmi, w których życiu obecność nadprzyrodzonej mocy starego dębu wywołuje lawinę niezwykłych zdarzeń.

„Magiczne drzewo" jest opowieścią, która dotyka nie tylko świata bajki i fantazji, ale mówi także o rzeczywistym życiu dzieci i ich rodzin. Młodzi widzowie mogą więc śmiało odnaleźć w losach bohaterów serialu wiele własnych marzeń i rozterek.

Obsada filmu:

W rolach głównych występują:
Agnieszka Grochowska („Wszyscy jesteśmy Chrystusami", „Wałęsa. Człowiek z nadziei", „W ciemności") jako Mama Anna
Andrzej Chyra („Wszyscy jesteśmy Chrystusami", „Katyń", „Komornik") jako Tata Piotr
Hanna Śleszyńska („Nic śmiesznego", „Ja wam pokażę!", „Zamiana") jako Ciotka Maryla Gruber
Dominika Kluźniak („Kochaj i tańcz", „Jak się pozbyć cellulitu", „Powidoki") jako Marcelina, gosposia ciotki

Kto jeszcze zagrał w filmie „Magiczne drzewo"?
Filip Fabiś - Filip
Maciej Stolarczyk - Adam Szmydt / Maciek
Wiktor Zborowski - policjant
Maria Peszek - pracowniczka kolei

Scenariusz i reżyseria:
Twórcą scenariusza i reżyserem serialu „Magiczne drzewo", który ma na swoim koncie dziesiątki spektakli wystawianych w teatrach bądź prezentowanych w telewizyjnym Teatrze Młodego Widza, oraz kilkunastu filmów i seriali telewizyjnych.

Data premiery, kraj produkcji:
Polski serial „Magiczne drzewo" wyprodukowano na zlecenie Telewizji Polskiej. Emisja pierwszego odcinka miała miejsce 29 stycznia 2004 roku na antenie telewizyjnej Jedynki.

Zdjęcia:
Autorami zdjęć do serialu „Magiczne drzewo" są Michał Englert (laureat nagrody na Festiwalu w Gdyni za najlepsze zdjęcia do filmu „33 sceny z życia"), Kamil Król i Arkadiusz Tomiak (laureat Orłów za zdjęcia do filmów „Obława", „Karbala").

Adaptacje:
W oparciu o historię magicznego dębu, z którego drewna wykonano czarodziejskie przedmioty, powstała seria książek. Ich autorem jest reżyser serialu Andrzej Maleszka.

Ilość odcinków:
Serial „Magiczne drzewo" składa się z 10 odcinków.

Długość jednego odcinka:
Każdy z odcinków serialu trwa około 25 minut.

Nagrody i nominacje:
Serial „Magiczne drzewo" zdobył w 2007 roku prestiżową International Emmy Award w kategorii „najlepszy program dla dzieci i młodzieży". Inne nagrody i wyróżnienia dla tego filmu to:
- trzy nagrody na festiwalu Prix Jeunesse (2004)
- Prix Danube w Bratysławie (2005)
- Nagroda Rockie na kanadyjskim Banff TV Festival (2005)

Gdzie obejrzeć serial „Magiczne drzewo"?
Wszystkie odcinki serialu „Magiczne drzewo" online OGLĄDAJ za darmo w vod.tvp.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Magiczne drzewo (2003-2009) „Magiczne drzewo" opowiada o losach przedmiotów wykonanych z drewna ściętego niegdyś czarodziejskiego dębu. Trzynaście odcinków serialu w reżyserii Andrzeja Maleszki przenosi młodych widzów w niezwykły świat, w którym tajemnicza moc drzewa wciąż żyje i jest przyczyną niesamowitych dziecięcych przygód. Opis filmu: Dawno, dawno temu, w dalekiej górskiej krainie rósł wielki dąb obdarzony magiczną mocą.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ania z Zielonego Wzgórza - Lucy Maud Montgomery (audiobook)

# data[].attributes.attachment_link.description
Share your videos with friends, family, and the world

# data[].attributes.body
Przyjemnej zabawy

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Instrukcja

Wykorzystaj dostępne elementy i kolorowe pisaki, aby zaprojektować okładkę książki kucharskiej.Przedmioty możesz przesuwać po naciśnięciu łapki w prawym górnym rogu.

# data[].attributes.attachment_link.title
Zaprojektuj okładkę książki kucharskiej by sp1biblio on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Instrukcja Wykorzystaj dostępne elementy i kolorowe pisaki, aby zaprojektować okładkę książki kucharskiej.Przedmioty możesz przesuwać po naciśnięciu łapki w prawym górnym rogu.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
07. Ciasto agrestowe

Tiana uwielbiała gotować. Jej marzeniem było otworzyć

swoją własną restaurację. W linku poniżej znajdziecie przepis na jej przepyszne pączki.

Kto oglądał bajkę Ratatuj ten wie, że Remy był świetnym kucharzem. Polecam jego przepis na popisowe danie Ratatuj.

Bella była gościem w zaczarowanym zamku. Podczas kolacji zaserwowano jej wiele przepysznych dań. Tu jako propozycja suflet. Mam nadzieję, że ktoś się skusi :)

Przyszedł czas na propozycję śniadania. Kto ma ochotę na uśmiechniętą owsiankę? :)

Lady, wyrusza w świat razem z bezpańskim kundlem, Trampem. Przepyszne Spaghetti serwuje im Tony, do którego Tramp zagląda, kiedy nadaży się szczególna okazja.

Roszpunka żyje zamknięta w wieży. Codziennie gotuje i piecze przepyszne ciasteczka z czekoladą.

Królewna Śnieżka codziennie gotowała dla swoich małych przyjaciół Krasnoludków. Może ktoś chce spróbować ciasta?

A może ktoś ma ochotę na pyszne Muffinki ze Szpinakiem, które sewował Kronk? To świetna opcja na drugie śniadanie.

alicja w krainie czarów

Znacie ciasteczka dzięki którym Alicja mogła zmienić swój rozmiar? Teraz macie okazję upiec je razem z rodzicami.

Propozycja na sok z gumijagód niestety nie sprawi, że będziecie skakać jak Gumisie, ale na pewno korzystnie wpłynie na wasze zdrowie :)

# data[].attributes.attachment_link.description
07. Ciasto agrestowe Tiana uwielbiała gotować. Jej marzeniem było otworzyć swoją własną restaurację. W linku poniżej znajdziecie przepis na jej przepyszne pączki. Kto oglądał bajkę Ratatuj ten wie, że Remy był świetnym kucharzem. Polecam jego przepis na popisowe danie Ratatuj. Bella była gościem w zaczarowanym zamku. Podczas kolacji zaserwowano jej wiele przepysznych dań.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Escape room

start

Basia Moskal

Gosia Olejnik

#zostańwdomu - Biblioteka Inspiruje

News

Poszukiwana

NEWS

MAPA

Bibliotekarze

Stała się rzecz straszna!!!Z bibioteki skradziono cenną książkęz recepturą na zlikwidowanie wirusa, który zagraża ludzkośći. Ostatni raz była widziana 12.03.2020 r.Twoim zadaniem jest jej odnalezienie. Pomogą Tobie w tym pracownicy Bilioteki oraz ukryte zadania. Starszy Kustosz Gerwazy.

Jak wykonać zadania?

Nie wszystkie zadania są od razu widoczne. Jeśli będziesz miał problem z ich odnalezieniem przesuwaj kursorem, aż zmieni się w łapkę.

Wchodzisz do Biblioteki, w której oprócz zaginionej książki, ukrytych jest wiele tajemnic. Odgadnij je wszystkie, a dotrzesz do rozwiązania.Przygotuj kartkę i długopis do notowania najważniejszych informacji. Będziesz też zbierał cyfry potrzebne do rozwiązania szyfru.Aby dostać sie do bilioteki potrzebny jest klucz.

Odszukaj ukrytą kopertę, gdzie znajdziesz wiadomość.

Podpowiedź

W poszukiwaniach mogą pomócbibliotekarze.

Adsa

LOREM IPSUM

Introduction

Map/missions

Książkę zakupiłam do biblioteki 15 grudnia. Potem poszłam na urlop. Chciałam ją wypożyczyć na Święta, lecz już jej nie było.

Poszukiwana

NEWS

MAPA

Bibliotekarze

Gregory

LOREM IPSUM

Introduction

Map/missions

Characters

Jako Dyrektor nic mi nie wiadomo na temat zaginięcia ksiażki. Adsa kupiła ją i przed świątami, była u mnie i polecała mi tę książkę do wypożyczenia. Nie miałem jej w ręku

Poszukiwana

NEWS

MAPA

Asystenci

Poszukiwana

NEWS

MAPA

Bibliotekarze

Beatrice

LOREM IPSUM

Introduction

Map/missions

Characters

Pamiętam, jak na początku marca książkę oddał czytelnik. Odłożyłam ja do oprawy, ponieważ była zniszczona.

Poszukiwana

NEWS

MAPA

Bibliotekarze

Boris

LOREM IPSUM

Introduction

Map/missions

Characters

Książkę dał mi dyrektor w związku z przygotowywaną wystawą. Przekonany jestem, że 30 lutego oddałem książkę do wypożyczalni.

Poszukiwana

NEWS

MAPA

Asystenci

DETECTIVE

QUIZ

START

Wskaż, który bibliotekarz mówił prawdę:

Gregory

Adsa

Beatrice

Boris

Prawda!

Odszyfruj zagadkę, a dowiesz się kto jest autorem zaginionej książki.

To jest odpowiednik litery A

np.

Klucz do szyfru.

Cesarz Wojciech

Brykczyński Marcin

Kulus Magdalena

Bąkiewicz Grażyna

Jagiełło Joanna

Włącz latarkę i odszukaj odszyfrowaną informację.

Brykczyński Marcin

Bąkiewicz Grażyna

Jagiełło Joanna

Cesarz Wojciech

Kulus Magdalena

Marcin Brykczyński jest autorem zaginionej książki.

Ilu autorów było ukrytych na poprzednim slajdzie?Cyfra ta będzie Tobie potrzebna do szyfru.

5

6

3

2

8

Jeśli chcesz poznać tytuł zaginionej książki - odszyfruj wiadomość. Szyfr polega na podstawianiu liter wg klucza:KA-CE-MI-NU-TO-WY

CZTOCRWEZUW IKUNSARWPO UK ZKRKZC

Klikając w klawiaturę wpisz odszyfrowany tytuł skradzionej książki

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

E

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

EZ

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

EZ0

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

EZOT

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

EZOTE

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

EZOTER

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

EZOTERY

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

EZOTERYC

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

EZOTERYCZ

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

EZOTERYCZN

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

EZOTERYCZNY

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

M

ezOtEryczny

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

EZOTERYCZNY

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

MA

EZOTERYCZNY

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

MAN

EZOTERYCZNY

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

MANU

EZOTERYCZNY

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

MANUS

EZOTERYCZNY

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

MANUSK

EZOTERYCZNY

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

MANUSKR

EZOTERYCZNY

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

MANUSKRY

EZOTERYCZNY

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

MANUSKRYP

EZOTERYCZNY

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

MANUSKRYPT

EZOTERYCZNY

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

N

MANUSKRYPT

EZOTERYCZNY

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

MANUSKRYPT

NA

EZOTERYCZNY

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

NA

MANUSKRYPT

Z

ZA

EZOTERYCZNY

NA

MANUSKRYPT

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

ZAR

MANUSKRYPT

NA

EZOTERYCZNY

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

EZOTERYCZNY

MANUSKRYPT

ZARA

NA

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

NA

EZOTERYCZNY

MANUSKRYPT

ZARAZ

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

NA

EZOTERYCZNY

MANUSKRYPT

ZARAZE

A

A

B

B

C

C

D

D

E

E

F

F

G

G

H

H

I

I

J

J

K

K

L

L

M

M

N

N

Ñ

Ñ

O

O

P

P

Q

Q

R

R

S

S

T

T

U

U

V

V

W

W

X

X

Y

Y

Z

Z

BŁĄD

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

Ñ

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

SPRÓBUJ JESZCZE RAZ

Ezoteryczny

Ezoteryzm, ezoteryka- cecha wierzeń zwanych wiedzą tajemną.

Poniżej masz wymienione synonimy słowa ezoteryczny.Jedno słowo nie pasuje.

tajemniczy

wróżbiarski

zagadkowy

magiczny

dziwny

metafizyczny

baśniowy

piękny

W czasie poszukiwań zaginionej książki, na półkach zapanował rozgardziasz. Spróbuj posprzątać bałagan.

Poszukaj wyjścia

Przypomnij sobie, co Beatrice zrobiła z "Ezoterycznym manuskryptem na zaraze"

OprawaDobrze zapamiętałeś, żeBeatrice tutaj odłożyła zaginiony tytuł.Jednak książki tutaj nie ma.Szukaj wyjścia na drugim piętrze.

Pracownia Starszego Kustosza Gerwazego

Widziałem jak Beatrice 12 marca odłożyła książkę do oprawy. Po godzinie już jej tam nie było - przepadła jak kamień w wodę.

Poszukaj wyjścia

Legenda mówi, że w bibliotece można odnaleźć tajemne pomieszczenia, w których mogą przebywać dobre lub złe duchy...

Poszukaj na4 półce6 książkę

Jakiej liczby brakuje?

71

59

83

61

Kliknij w poprawnną odpowiedź.Suma tej liczby to Twoja kolejna cyfra do szyfru.

Jeśli jesteś odważny to idź dalej ...

Do odważnych świat należy... idź dalej...

Jak myślisz co jest ukryte?

Już wiesz?

Jak myślisz co jest ukryte?

Sprawdź za trzecim filarem

Rozwiąż zadanie, a dowiesz się, czy jesteś bliski rozwiązania zagadki.

Być może znajdziecie książkęza brązowymi drzwiami.

4

3

7

Ile sylab jest w imieniu Starszego Kustosza?

Masz już wszystkie cyfry potrzebne do szyfru.

Wprowadź cyfry szyfru

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

Wprowadź cyfry szyfru

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

Password?

Wprowadź cyfry szyfru

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

Otwórz

X

X

X

e

R

r

O

r

X

X

ERROR

EZOTERYCZNY MANUSKRYPT NA ZARAZE

Jestem duchem Biblioteki, zamieszkałam w podziemiach setki lat temu. Wykorzystałam nieuwagę bibliotekarzy i schowałam książkę odłożoną do oprawy. Ukryłam w podziemiach "Ezoteryczny manuskrypt na zaraze", aby nikt nie odkrył antidotum na zagrażający ludzkości wirus. To miała byc moja zemsta.Niestety pokrzyżowaliście moje plany.

Misja wykonana!

Ładuję...

Ezoteryczny manuskrypt na zaraze

# data[].attributes.attachment_link.title
Tajemnica biblioteki - escape room by Basia Moskal on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Escape room start Basia Moskal Gosia Olejnik #zostańwdomu - Biblioteka Inspiruje News Poszukiwana NEWS MAPA Bibliotekarze Stała się rzecz straszna!!!Z bibioteki skradziono cenną książkęz recepturą na zlikwidowanie wirusa, który zagraża ludzkośći. Ostatni raz była widziana 12.03.2020 r.Twoim zadaniem jest jej odnalezienie. Pomogą Tobie w tym pracownicy Bilioteki oraz ukryte zadania.

# data[].attributes.body
Joanna Kulmowa

# data[].attributes.headline
Historia książki - Jak powstaje książka?

# data[].attributes.subject
Historia książki - Jak powstaje książka?

# data[].attributes.body
cz.3

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak czytać dzieciom? Poznaj aktorskie triki! (odc. 3)

# data[].attributes.body
cz.2

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak czytać dzieciom? Poznaj aktorskie triki! (odc. 2)

# data[].attributes.headline
Książką połączeni, czyli o roli czytania w życiu dziecka

# data[].attributes.subject
Książką połączeni, czyli o roli czytania w życiu dziecka

# data[].attributes.body
cz.1

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak czytać dzieciom? Poznaj aktorskie triki! (odc. 1)

# data[].attributes.attachment_link.title
CALINECZKA - Bajkowisko.pl – słuchowisko – bajka dla dzieci (audiobook)

# data[].attributes.attachment_link.title
ZŁOTA RYBKA - Bajkowisko - bajki dla dzieci po polsku (audiobook)

# data[].attributes.body
"Plastusiowy Pamiętnik"

# data[].attributes.attachment_link.title
Plastusiowy Pamiętnik Audiobook cz.1 – Maria Kownacka | Lektura klasa 1

# data[].attributes.body
od godz. 18.00

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tegoroczna 15. Europejska Noc Muzeów z powodu pandemii nie może odbyć się w tradycyjnej formule. Z uwagi na bezpieczeństwo widzów oraz pracowników nie możemy zaprosić gości do muzealnych wnętrz. Nie chcąc tracić niezwykłości tego wydarzenia, proponujemy bezpieczny dla wszystkich, kreatywny projekt wirtualny.

Wirtualna Noc Muzeów odbędzie się wieczorem i nocą 16 maja 2020 roku, czyli w czasie, kiedy wydarzenie było pierwotnie zaplanowane. Z tą różnicą, że będzie mieć miejsce w przestrzeni muzealnych mediów społecznościowych (Facebook, YouTube, Instagram) oraz na łamach serwisu internetowego www.muzeum.szczecin.pl. Między 18.00 a północą publikowane będą filmy z udziałem znanych i uznanych szczecinian. To muzycy, aktorzy, animatorzy kultury, celebryci oraz politycy. Każdy z nich otrzymał od nas jedno z dzieł z kolekcji Muzeum Narodowego w Szczecinie. Zadaniem zaproszonych gości była intensywna i emocjonalna opowieść o eksponacie: co widzą, jak interpretują, co czują, jak oceniają.
W wydarzeniu publikowane będą także wirtualne propozycje naszych Przyjaciół.
Zapraszamy do wspólnego przeżywania piękna. Zachęcamy do chwili estetycznego zatracenia. Zabierzemy Państwa w podróż do świata sztuki. Świata bezpiecznego i kojącego. Jednocześnie zapewniamy, że już wkrótce będzie można także - już realnie - odwiedzić niektóre z wystaw Muzeum Narodowego w Szczecinie.

Do udziału w Wirtualnej Nocy Muzeów zaprasza Muzeum Narodowe w Szczecinie we współpracy z Jackpot Impresariat, niewidzielismysiestudio oraz platformą Kultura na klik.
Facebook & Instagram/muzeum.szczecin
YouTube/Muzeum Narodowe w Szczecinie
www.muzeum.szczecin.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Tegoroczna 15. Europejska Noc Muzeów z powodu pandemii nie może odbyć się w tradycyjnej formule. Z uwagi na bezpieczeństwo widzów oraz pracowników nie możemy zaprosić gości do muzealnych wnętrz. Nie chcąc tracić niezwykłości tego wydarzenia, proponujemy bezpieczny dla wszystkich, kreatywny projekt wirtualny. ...

# data[].attributes.attachment_link.title
Wiersze dla dzieci - Julian Tuwim - Rzepka czyta Wiktor Zborowski