# data[].attributes.headline
Каде е детството                                      

# data[].attributes.subject
Каде е детството                                      

# data[].attributes.body
На птичји крила  детството одлетало.
Како божурика алова мигум прецветало.
Можеби јагне  е што в поле истрчало босо
или се стопило в око на капка роса.
Побегнало со потокот низ прелогот што тече.

Зарем можело толку одеднаш?
Како смеело?
А мене ништо, ништо не ми рече...

Во шепот на вечерен ветрец може се вплело.
Цутје е врз гранки румено и бело.
Можеби е она летало од хартија
конецот што му се скина,
па сега лета во воздухот
кон далечината сина.

Каде е детството како румен изгрев утрините да ми ги злати?

- Потрчај по него, може да го фатиш!
А нели го стасаш, тогаш сфати:
за се што ти дало
ти не си му вратил!
Видое Подгорец

# data[].attributes.headline
Убави зборови

# data[].attributes.subject
Убави зборови

# data[].attributes.body
Ај да измислуваме убави зборови!
Еве вака:
Да биде Радост наместо Мака!

Се што е насилно, свирепо, грубо -
нека го носи името - Љубов.

Вистина ставаме наместо Лага,
Смеа и веселба наместо Тага.

Болката нека е Ведрина сега,
а сите војни да станат Шега.

Црното нека си остане боја,
но да не тежи во душата твоја.

Солзите - мака в срце што носат,
нека се претворат во Капки Роса.
Видое Подгорец

# data[].attributes.body
Крај поточе мирис лее
еден мајски свет,
а пчеличка брмчи, пее:
- дај ми малку мед!

Цветот личен ѕвони, ѕвони,
радосен е тој:
Збери, збери за дечиња
ти од сокот мој!

Таква љубов каде има,
кој на овој свет?
Меѓу мала вредна пчела
и мајскиот цвет.
Видое Подгорец

# data[].attributes.headline
Срната на срнчето му пее заспивалка

# data[].attributes.subject
Срната на срнчето му пее заспивалка

# data[].attributes.body
Во гората, зад три брега,
кај здравецот мирис лее,
на срнчето заспивалка
кротко срната му пее:

- Под брезата твојот дом е,
спиј ми, спиј ми, срнче драго,
од тревичка мека лулка -
тих ветрец ти ниша благо.

Сон ѕвездите растрепкани
ката вечер ќе то носат,
а наутро ќе се капеш
во зрак сончев, в бистра роса.

Спиј ми, рожбо, не мемекај,
не бебекај,
нани в молк,
да не чујат, да не дојдат
рис налутен,
страшен волк.

Во гората, зад три брега,
пред срната срнче бега.
Видое Подгорец