# data[].attributes.body
Dit zijn foto's die mij aanspreken als het gaat over vergeving en verzoening.

1) Je kan er 1 kiezen en een gesprek over hebben:

Wat zie je?

Wat raakt je?

Wat betekent deze foto voor jou?

Wat heeft deze foto te maken met het thema vergeving en verzoening?

2) Alle foto's verspreiden in de klas en 1 laten kiezen die de kinderen aanspreken + gesprek.

# data[].attributes.body
Basketballer Bellin - aanslagen maart 2016 in Zaventem- Terreurproces

"In plaats van mij te vernietigen, hebben jullie een mens gecreëerd met meer energie, meer tolerantie en een open geest. Een menselijkheid die zelfs twee bommen niet kunnen uitdoven.”

“Jullie vergeven is de laatste fase in mijn genezing. Er is geen plaats in mij voor haat en wraak. Ik maak de keuze om die plaats te geven aan liefde en verdraagzaamheid.“

“Ik wil jullie een raad geven. Ik reik jullie de hand met de kracht van vergeving. Die vergeving is voor jullie misschien de eerste stap in de genezing. Ik ben klaar om jullie te helpen. De vergeving is voor jullie het verschil tussen wegrotten in de cel en genezen.”

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Vandaag heeft Bellin naar eigen zeggen zijn handicap aanvaard. Meer nog: eind vorig jaar heeft hij de Ironman van Hawaï uitgelopen, dankzij de begeleiding van Luc Van Lierde, de Belg die als eerste Europeaan ooit die wedstrijd won. "Zo heb ik geleerd dat ik, ondanks mijn handicap en de gruwelijkheden die mij zijn aangedaan, de moeilijkste uitdagingen aankan."

En daarop richtte hij zich ook tot de beschuldigden. "Mijnheren, jullie hebben via jullie advocaten geëist dat jullie behandeld zouden worden als mensen. Ik vraag vandaag dat jullie me ook als een mens behandelen door naar me te luisteren en me aan te kijken. Vandaag heb ik beslist om jullie te vergeven. Daardoor laat ik de gruwelijkheden, waarvan jullie beschuldigd worden, los. Ik heb besloten meer plaats te laten voor liefde. Ik laat de haat los, waarvan jullie beschuldigd worden."

# data[].attributes.attachment_link.title
Ex-profbasketter richt zich tot beschuldigden op terreurproces: "Ik vergeef het jullie, dat is de laatste stap in mijn genezing"

# data[].attributes.attachment_link.description
Vandaag heeft Bellin naar eigen zeggen zijn handicap aanvaard. Meer nog: eind vorig jaar heeft hij de Ironman van Hawaï uitgelopen, dankzij de begeleiding van Luc Van Lierde, de Belg die als eerste Europeaan ooit die wedstrijd won. "Zo heb ik geleerd dat ik, ondanks mijn handicap en de gruwelijkheden die mij zijn aangedaan, de moeilijkste uitdagingen aankan."

# data[].attributes.body
Uit ZILL: bibliotheek

Visualiseren van jouw herinneringen rond vergeving en verzoening

Kinderbijbeltekst beluisteren

Bibliodrama: De verloren zoon doorheen het verhaal

Ontmoetingsspel vader-zoon (of vader-dochter of moeder-dochter of vader-dochter) bij de terugkeer

Uitwisselen van belevingen en ervaringen

Afrondend lezen van het Bijbelverhaal

Achtergrond bij de Bijbeltekst

# data[].attributes.body
Dit filmpje gaat over een meisje dat genegeerd en uitgesloten wordt . Op een bepaald moment stopt er een man op een motor bij haar ( Jezus ) en geeft haar een cadeau ( een hart ) . Daardoor is ze in staat om iedereen te vergeven die haar pijn gedaan heeft en gaandeweg verdwijnen bij alle mensen de barsten in hun huid .

# data[].attributes.attachment_link.title
¿Te han roto el corazón? | yesHEis Latin America

# data[].attributes.body
Verhaal vergeving en verzoening

Gesprek over als kinderen al eens iemand vergeven hebben.

Wat is vergeving en verzoening?

Als ze het niet willen zeggen op een briefje laten schrijven.

# data[].attributes.attachment_caption
Kijken met een andere blik  Dit is een leuk doe idee, waarmee je de kinderen laat zien dat een andere kijk op iets, datgeen kan veranderen.     Een mooie aanleiding om met de kinderen in gesprek te gaan over hoe ze een andere blik kunnen krijgen. Bijv met iemand erover praten, niet meteen reageren, etc.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Vergeving, verzoening – het zijn best lastige woorden om aan kinderen uit te leggen. Ruzie hebben en het dan weer goed maken of stoute dingen doen en sorry zeggen, dat herkennen kinderen wel, al van jongs af aan. Maar het is goed om soms even stil te staan bij wat er nu écht gebeurt als we het weer goed maken; hoe je pas weer echt opnieuw kunt beginnen als we elkaar met nieuwe ogen bekijken. Probeer het maar eens uit.

Wat heb je nodig:
*Twee stiften van verschillende kleuren
*Vliegerpapier in de kleur van een van de stiften
*Stevig papier of karton
*schrijfpapier

Maak eerst de kijker van verzoening: knip van het karton of stevig papier 2 gelijke rechthoeken. Knip in het midden van beide rechthoeken een kleinere rechthoek uit, zodat er twee passe-partouts ontstaan. Knip van het vliegerpapier ook een even grote rechthoek. Plak het stuk vliegerpapier tussen de twee stukken karton.
Bedenk samen met je kind een aantal goede, mooie dingen. Dit zijn je goede kanten, je "deugden". Schrijf die op en blaadje papier met een van de gekleurde stiften (NIET de kleur van het vliegerpapier). Bij jonge kinderen die nog niet kunnen schrijven kun je ook een symbooltje gebruiken, bv een lachend gezichtje of zonnetje.

Schrijf vervolgens met de andere stift (dezelfde kleur als het vliegerpapier) er dingen doorheen die niet goed zijn of gaan, waarin je tekortschiet, je fouten. Zet door de symbooltjes bv een dik kruis. Zo kun je laten zien hoe je fouten, je tekortkomingen, je zonden je goede kanten verbergen.

Laat nu zien hoe vergeving en verzoening werkt. Als je iemand vergeeft, dan kijk je met een andere blik naar de ander, de blik van verzoening, de blik van de liefde. Leg de kijker met het vliegerpapier op de woorden die je samen hebt opgeschreven, en kijk wat er gebeurt. Door de blik van verzoening is er weer ruimte voor het goede.

MH

# data[].attributes.attachment_link.description
Mirjam Hartman weet hoe je een blik van verzoening maakt. Met enkele eenvoudige (geknutselde) middelen maakt ze voor kinderen het proces van vergeving en verzoening duidelijk.

# data[].attributes.attachment_link.title
Is SORRY zeggen genoeg? | #familiediner #sorry #shorts

# data[].attributes.headline
Verbondenheid met een nieuw hart - Viering van vergeven en verzoenen (in bundel: Samen sterk vieren in 40dagentijd)

# data[].attributes.subject
Verbondenheid met een nieuw hart - Viering van vergeven en verzoenen (in bundel: Samen sterk vieren in 40dagentijd)

# data[].attributes.body
O.a. met het boeten van het net:

hoe is de verbondenheid verbroken... met jezelf? met de natuur? met anderen? ...

herstellen van verbondenheid?

# data[].attributes.attachment_link.title
2024-01-05 bouwstenen 40dagentijd vieren definitief (1)

# data[].attributes.headline
Kort animatiefilmpje over 2 zusjes : ontwaken, vergeven en echte liefde

# data[].attributes.subject
Kort animatiefilmpje over 2 zusjes : ontwaken, vergeven en echte liefde

# data[].attributes.attachment_link.title
Parable of the Pharisee and the Tax Collector

# data[].attributes.body
Lees dit Joodse verhaal voor.

Een oude rabbi vertelde:

‘Elke mens is met God verbonden door

een draad. Telkens als je een fout maakt,

breekt de draad. Maar als je er spijt van

hebt, maakt God de draad weer vast met

een knoop. Daardoor is de draad korter

dan voordien. En de mens die iets fout

deed, is dus een beetje dichter bij God!

Zo komen mensen van fout tot spijt, van

knoop tot knoop, steeds dichter bij God.’

Uit Warme Woorden, Uitgeverij Averbode, 2002

# data[].attributes.attachment_caption
Vergeving en verzoening - Het onze vader Stap1 : De leerlingen luisteren het onze vader markeren de zinnen die gaan over vergeving en verzoening. Stap2: Betekenis achterhalen en koppelen met eigen voorkennis. Stap 3: Samen een meditatie doen. De kinderen beelden zich een moment in van een moment van een conflict. Eerst de hele lichaam tot rust laten komen. (Hoe voelden ze zich, hoe voelde de andere persoon zich, waar,...)Stap 4: Opschrijven en bespreken. 

# data[].attributes.attachment_link.title
Vergeving en verzoening - Het onze vader 

# data[].attributes.headline
Verschillen die gelijk lopen of soms ook verschillen. Kunnen alle kinderen (mensen) over de hele wereld elkaar vergeven ? 

# data[].attributes.subject
Verschillen die gelijk lopen of soms ook verschillen. Kunnen alle kinderen (mensen) over de hele wereld elkaar vergeven ? 

# data[].attributes.attachment_caption
Vergeving en verzoening - Het onze vader Vergeving en verzoening - Het onze vader Stap1 : De leerlingen luisteren het onze vader markeren de zinnen die gaan over vergeving en verzoening. Stap2: Betekenis achterhalen en koppelen met eigen voorkennis. Stap 3: Samen een meditatie doen. De kinderen beelden zich een moment in van een moment van een conflict. Eerst de hele lichaam tot rust laten komen. (Hoe voelden ze zich, hoe voelde de andere persoon zich, waar,...)Stap 4: Opschrijven en bespreken. 

# data[].attributes.attachment_link.title
Vergeving en verzoening - Het onze vader 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het is een iconisch beeld dat in ons collectief geheugen gegrift staat: een Vietnamees meisje dat krijsend en naakt over straat holt, gruwelijk verbrand door een luchtaanval met napalm. Kim Phuc is vandaag 55 en woont in Canada. Ruim 45 jaar na de feiten heeft ze haar levensverhaal in een boek neergeschreven: "Het napalmmeisje".

Vietnam, 8 juni 1972. De dag van het bombardement kan Kim Phuc zich nog herinneren als gisteren. "Het vliegtuig was zo luid en zo dichtbij. Ik stond stil, durfde niet te bewegen. Toen zag ik hoe vier bommen uit het vliegtuig vielen en op de tempel belandden waar we speelden", vertelt Kim aan VRT NWS-journalist Tom Van de Weghe over de dag die haar leven voor altijd zou veranderen.

Kim toont haar linkerarm, waar de littekens van haar brandwonden nog steeds zichtbaar zijn. "Ik gebruikte mijn rechterhand om de brandende napalm van me af te vegen en de vlammen te doven. Mijn kleren brandden helemaal van mijn lijf. Het grootste geluk was dat mijn voeten niet verbrand waren, waardoor ik op de vlucht kon slaan. Ik schreeuwde "Te heet! Te heet""

Het negenjarige meisje kon uit de vuurzee ontsnappen, samen met haar broertjes en enkele familieleden. Onderweg kwam ze enkele fotografen tegen, waaronder Nick Ut, die de historische foto zou nemen. "Zelf herinner ik me niets meer van de foto. Toen iemand water over me heen goot verloor ik het bewustzijn, want daardoor brandde de napalm nog erger."

Het was de fotograaf die het meisje uiteindelijk naar het ziekenhuis zou brengen. Maar de brandwonden waren zo verschrikkelijk, dat Kim naar het mortuarium werd gebracht. De dokters hadden haar opgegeven. Het was haar moeder die haar uiteindelijk uit het dodenhuisje haalde. Na een lange lijdensweg van operaties en gezondheidsproblemen raakte Kim er bovenop.

"Uiteindelijk is het de foto die me gered heeft", vertelt ze. "Ik beschouw hem vandaag als een krachtig geschenk. Geen enkel kind mag zo lijden." Volgens Kim heeft de foto ook invloed gehad op het beëindigen van de Vietnamoorlog. "Hij werd gebruikt als anti-oorlogspropaganda. En ik ook. Ik moest van de Vietnamese overheid telkens opdraven voor journalisten. Studeren mocht ik niet."

Uiteindelijk wist Kim Phuc weg te vluchten uit Vietnam, toen ze op terugreis was van Rusland voor haar huwelijksreis. Ze kon in 1992 politiek asiel aanvragen in Canada, waar ze vandaag nog altijd woont. Ze heeft er een stichting opgericht waarmee ze kinderen helpt die ook het slachtoffer zijn geworden van oorlogen, en voor UNESCO is ze goodwill-ambassadeur.

Nu ze haar levensverhaal heeft opgetekend hoopt ze meer bewustzijn te creëren: "Ik hoop dat mensen van mijn verhaal kunnen leren. Er wordt heel vaak en snel geklaagd, maar als je hetzelfde meemaakt als ik, dan ben je dankbaar om elke dag." Nog geregeld wordt Kim Phuc met een speciale lasertherapie in Florida behandeld voor haar brandwonden. "Ik heb leren leven met pijn. Ik ben ermee getrouwd, en het is mijn beste vriend geworden."

"Het napalmmeisje", Kim Phuc Phan Thi, Uitgeverij Boekencentrum

# data[].attributes.attachment_link.title
Het napalmmeisje: "Die foto was een geschenk"

# data[].attributes.attachment_link.description
Het is een iconisch beeld dat in ons collectief geheugen gegrift staat: een Vietnamees meisje dat krijsend en naakt over straat holt, gruwelijk verbrand door een luchtaanval met napalm. Kim Phuc is vandaag 55 en woont in Canada. Ruim 45 jaar na de feiten heeft ze haar levensverhaal in een boek neergeschreven: "Het napalmmeisje".

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het is een iconisch beeld dat in ons collectief geheugen gegrift staat: een Vietnamees meisje dat krijsend en naakt over straat holt, gruwelijk verbrand door een luchtaanval met napalm. Kim Phuc is vandaag 55 en woont in Canada. Ruim 45 jaar na de feiten heeft ze haar levensverhaal in een boek neergeschreven: "Het napalmmeisje".

Vietnam, 8 juni 1972. De dag van het bombardement kan Kim Phuc zich nog herinneren als gisteren. "Het vliegtuig was zo luid en zo dichtbij. Ik stond stil, durfde niet te bewegen. Toen zag ik hoe vier bommen uit het vliegtuig vielen en op de tempel belandden waar we speelden", vertelt Kim aan VRT NWS-journalist Tom Van de Weghe over de dag die haar leven voor altijd zou veranderen.

Kim toont haar linkerarm, waar de littekens van haar brandwonden nog steeds zichtbaar zijn. "Ik gebruikte mijn rechterhand om de brandende napalm van me af te vegen en de vlammen te doven. Mijn kleren brandden helemaal van mijn lijf. Het grootste geluk was dat mijn voeten niet verbrand waren, waardoor ik op de vlucht kon slaan. Ik schreeuwde "Te heet! Te heet""

Het negenjarige meisje kon uit de vuurzee ontsnappen, samen met haar broertjes en enkele familieleden. Onderweg kwam ze enkele fotografen tegen, waaronder Nick Ut, die de historische foto zou nemen. "Zelf herinner ik me niets meer van de foto. Toen iemand water over me heen goot verloor ik het bewustzijn, want daardoor brandde de napalm nog erger."

Het was de fotograaf die het meisje uiteindelijk naar het ziekenhuis zou brengen. Maar de brandwonden waren zo verschrikkelijk, dat Kim naar het mortuarium werd gebracht. De dokters hadden haar opgegeven. Het was haar moeder die haar uiteindelijk uit het dodenhuisje haalde. Na een lange lijdensweg van operaties en gezondheidsproblemen raakte Kim er bovenop.

"Uiteindelijk is het de foto die me gered heeft", vertelt ze. "Ik beschouw hem vandaag als een krachtig geschenk. Geen enkel kind mag zo lijden." Volgens Kim heeft de foto ook invloed gehad op het beëindigen van de Vietnamoorlog. "Hij werd gebruikt als anti-oorlogspropaganda. En ik ook. Ik moest van de Vietnamese overheid telkens opdraven voor journalisten. Studeren mocht ik niet."

Uiteindelijk wist Kim Phuc weg te vluchten uit Vietnam, toen ze op terugreis was van Rusland voor haar huwelijksreis. Ze kon in 1992 politiek asiel aanvragen in Canada, waar ze vandaag nog altijd woont. Ze heeft er een stichting opgericht waarmee ze kinderen helpt die ook het slachtoffer zijn geworden van oorlogen, en voor UNESCO is ze goodwill-ambassadeur.

Nu ze haar levensverhaal heeft opgetekend hoopt ze meer bewustzijn te creëren: "Ik hoop dat mensen van mijn verhaal kunnen leren. Er wordt heel vaak en snel geklaagd, maar als je hetzelfde meemaakt als ik, dan ben je dankbaar om elke dag." Nog geregeld wordt Kim Phuc met een speciale lasertherapie in Florida behandeld voor haar brandwonden. "Ik heb leren leven met pijn. Ik ben ermee getrouwd, en het is mijn beste vriend geworden."

"Het napalmmeisje", Kim Phuc Phan Thi, Uitgeverij Boekencentrum

# data[].attributes.attachment_link.title
Het napalmmeisje: "Die foto was een geschenk"

# data[].attributes.attachment_link.description
Het is een iconisch beeld dat in ons collectief geheugen gegrift staat: een Vietnamees meisje dat krijsend en naakt over straat holt, gruwelijk verbrand door een luchtaanval met napalm. Kim Phuc is vandaag 55 en woont in Canada. Ruim 45 jaar na de feiten heeft ze haar levensverhaal in een boek neergeschreven: "Het napalmmeisje".

# data[].attributes.body
Het napalmmeisje

Foto: De Waanzin (Frans Wuytack)

Kim Phuc Phan Thi schreef het boek "Het napalmmeisje" om haar verhaal te delen en de impact van oorlog en geweld op de mensheid onder de aandacht te brengen. Kim Phuc werd wereldwijd bekend door een iconische foto van haar als kind dat, na een napalmaanval op haar dorp in Vietnam, in vlammen en paniek wegloopt. Deze foto symboliseerde de verschrikkingen van de oorlog en had een sterke impact op de mening van mensen over de Vietnamoorlog.

In haar boek vertelt ze niet alleen over die verschrikkelijke gebeurtenis, maar ook over haar leven na de oorlog, de fysieke en emotionele gevolgen van de brandwonden die ze opliep, en hoe ze uiteindelijk een boodschap van vergeving en genezing heeft omarmd. In het boek benadrukt Kim Phuc vaak hoe het proces van vergeving haar hielp om verder te komen met haar leven en vrede te vinden, ondanks de pijnlijke herinneringen aan de oorlog en haar verwondingen.

Vergeving voor Kim Phuc was niet alleen een manier om de dader te vergeven, maar ook een manier om zichzelf te bevrijden van de haat en wrok die ze als een zware last met zich bleef meedragen. Uiteindelijk heeft vergeving haar in staat gesteld om een leven te leiden dat zich richt op haar genezing, op hoop en het delen van haar verhaal.

Door haar verhaal te delen, hoopt ze bewustzijn te creëren over de gevolgen van oorlog. En over het belang van vrede en begrip.

Kim Phuc Phan Thi (2018) Het Napalmmeisje. Uitgeverij Boekencentrum