# data[].attributes.body
Ik heb voor dit boek gekozen aan de hand van de titel, omdat ik dacht dat het een mooie betekenis kon hebben. Het telt 80 pagina's en behoort tot de romans. De auteur is Elvis Peeters. Het boek gaat over Nour en haar grote broer van 12, Nour is ongeneselijk ziek en haar broer probeert er alles aan te doen om haar op te beuren door haar verhalen te vertellen. Het boek gaat over afscheid en liefde tussen broer en zus in dit geval.

# data[].attributes.body
Thuis zegt pa, die druk bezig is, dat ik Nour meteen in bad moet stoppen. Haar natte kleren in de mand doen, dat weet ik allemaal. Ze rilt in haar tengere lichaam met melkwitte huid. Ik til haar onder har oksels ib het bad, als een meermin laat ze zich in het water zakken, haar benen bij elkaar, haar voeten naar buiten gedraaid als een vissenstaart. Ze zinkt weg in een bed van schuim. Ook de meermin ondergaat een pijnscheut. De pijn lijkt haar bloedbaan te volgen, vloeit uit over haar hele lichaam. Wanneer hij haar voorhoofd bereikt, knijpt ze haar ogen dicht. Een korte snik achter haar kieuwen meer niet. Ik vertel Nour van de meermin uit de zee.

(p17)

# data[].attributes.body
Ik streel door haar haan dat dun is geworden en bros. Ik durf het nauwenlijks nog aan te raken, want ook nu blijft er weer een pluk aan mijn vingers. Ik heb een paar van haar haren tussen de bladzijden van een boek gestoken. In een terloopse impulsieve handeling. Ik heb het niemand gezegd ook Nour niet.

(p.60)

# data[].attributes.body
Voor onze voeten strijkt een merel neer. Hij hipt naar een kruimel die op het plasaveisel ligt. De merel kijkt ons aan, draait zijn kop, en weer terug, laat de kruimel onaangeroerd. Wij kijken. Het is niet duidelijk wat de merel van ons verwacht. Plots vliegt hij op zonder de kruimel te hebben aangeraakt. Eerst had hij honger en dan toch weer niet, meent Nour. Misschien was hij een boodschapper. Van onze vogel? Dat moet haast wel.

# data[].attributes.body
het belangerijkste blijft dat ik weet dat hij er nog is.