# data[].attributes.attachment_caption
Φλωρεντία, η γενέτειρα της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης. 

# data[].attributes.body
Η Αναγέννηση είναι μια περίοδος της Ευρωπαϊκής ιστορίας που σηματοδοτεί τη μετάβαση από τον Μεσαίωνα στη νεωτερικότητα και καλύπτει τον 15ο και τον 16ο αιώνα και χαρακτηρίζεται από μια προσπάθεια αναβίωσης και υπέρβασης ιδεών και επιτευγμάτων της κλασικής αρχαιότητας.Εμφανίζεται στη Βόρεια Ιταλία.

# data[].attributes.attachment_caption
Πανοραμική θέα στη Φλωρεντία 

# data[].attributes.headline
Φλωρεντια κεντρο αναγέννησης σήμερα

# data[].attributes.subject
Φλωρεντια κεντρο αναγέννησης σήμερα

# data[].attributes.attachment_caption
Η δημιουργία του Αδάμ (The Creation) – Michelangelo

# data[].attributes.headline
Πίνακες της Αναγέννησης

# data[].attributes.subject
Πίνακες της Αναγέννησης

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
πινακες της αναγεννησης

# data[].attributes.headline
Προτεσταντική Μεταρρύθμιση 1517 μ.Χ

# data[].attributes.subject
Προτεσταντική Μεταρρύθμιση 1517 μ.Χ

# data[].attributes.body
Η Θρησκευτική Μεταρρύθμιση, ή Μεταρρύθμιση του 16ου αιώνα, ήταν θρησκευτικό κίνημα του 16ου αιώνα, που εκτυλίχθηκε στην Ευρώπη ιδρύοντας τον Προτεσταντισμό, τον τρίτο μεγάλο κλάδο του Χριστιανισμού. Ο Προτεσταντισμός πήγαζε από την αντίθεση με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και τις πρακτικές της.

Ξεκίνησε στη Γερμανία το 1517 με τον Μαρτίνο Λούθηρο.

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.attachment_caption
Η ανακάλυψη της Αμερικής. (1492).

# data[].attributes.headline
Γεωγραφικές Ανακαλύψεις

# data[].attributes.subject
Γεωγραφικές Ανακαλύψεις

# data[].attributes.body
Οι Γεωγραφικές Ανακαλύψεις (15ος-16ος αι.) αφορούν την εξερεύνηση και την ανακάλυψη νέων θαλάσσιων δρόμων και περιοχών, με κύρια κίνητρα την αναζήτηση εμπορικών διαδρομών (ιδιαίτερα για μπαχαρικά) και την ανάγκη για πλούτο. Σημαντικές ανακαλύψεις ήταν η ανακάλυψη της Αμερικής από τον Κολόμβο (1492), η εύρεση της θαλάσσιας οδού προς την Ινδία από τον Βάσκο ντα Γκάμα (1498) και ο περίπλους της γης από τον Μαγγελάνο. Οι ανακαλύψεις είχαν θετικές συνέπειες όπως η επέκταση των εμπορικών δικτύων, αλλά και αρνητικές όπως η καταστροφή πολιτισμών και η εκμετάλλευση των ιθαγενών, συμπεριλαμβανομένης της δουλείας.

# data[].attributes.headline
Διαφωτισμός 

# data[].attributes.subject
Διαφωτισμός 

# data[].attributes.body
Ο Διαφωτισμός ή Εποχή του Διαφωτισμού, γνωστός και ως Εποχή του (Ορθού) Λόγου, ήταν μια συγκεκριμένη ιδεολογική και φιλοσοφική κίνηση στην Ευρώπη του 17ου και 18ου αιώνα που προώθησε την πνευματική και πολιτική απελευθέρωση του ανθρώπου, με παγκόσμιες επιρροές και επιδράσεις. Ο Διαφωτισμός περιλάμβανε μια σειρά ιδεών με επίκεντρο την αξία της ανθρώπινης ευτυχίας, την επιδίωξη της γνώσης που αποκτιέται με τον ορθό λόγο και τα στοιχεία των αισθήσεων, ιδανικά όπως το φυσικό δίκαιο, η ελευθερία, η πρόοδος, η ανεκτικότητα, η αδελφότητα, η συνταγματική διακυβέρνηση και ο διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους

# data[].attributes.headline
Αμερικανική Επανάσταση 

# data[].attributes.subject
Αμερικανική Επανάσταση 

# data[].attributes.body
Με τον όρο Αμερικανική Επανάσταση ή Πόλεμος της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ ορίζεται ο πόλεμος μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και των 13 αποικιών της αμερικανικής ηπείρου (1775–1783).

# data[].attributes.headline
ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 

# data[].attributes.subject
ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 

# data[].attributes.body
Η Γαλλική Επανάσταση (γαλλικά: Révolution française‎‎) ήταν περίοδος μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών αναταραχών στη Γαλλία, που διήρκεσε από το 1789 έως το 1799. Ανέτρεψε τη μοναρχία, καθιέρωσε μια μορφή δημοκρατίας, πέρασε από περιόδους βίαιων πολιτικών ταραχών, και κατέληξε σε μια δικτατορία υπό τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Πολλές από τις αρχές της επανάστασης μεταδόθηκαν προς τη Δυτική Ευρώπη και πέρα από αυτή. Εμπνευσμένη από φιλελεύθερες και ριζοσπαστικές ιδέες, η επανάσταση άλλαξε ριζικά την πορεία της σύγχρονης ιστορίας, προκαλώντας παγκοσμίως μείωση των απόλυτων μοναρχιών και αντικατάστασή τους από δημοκρατίες.

# data[].attributes.headline
Το ρεμπελιό των ποπολάρων

# data[].attributes.subject
Το ρεμπελιό των ποπολάρων

# data[].attributes.body
Με την ονομασία ρεμπελιό των ποπολάρων φέρεται στην ιστορία της Επτανήσου μια λαϊκή εξέγερση των ποπολάρων της Ζακύνθου, κατά των αρχόντων της νήσου που σημειώθηκε επί Ενετοκρατίας, το 1628 και η οποία τελικά πνίγηκε στο αίμα.

Η επανάσταση αυτή έμεινε περισσότερο γνωστή από τη λεπτομερή περιγραφή της από σχετική συγγραφή, που κατέγραψε ο άρχοντας Άγγελος Σουμάκης που αποτελεί σπάνιο και σημαντικό ντοκουμέντο, γραμμένο στην ιδιότυπη και γλαφυρή ζακυνθινή διάλεκτο της εποχής με πλήθος πληροφοριών για τους πρωταγωνιστές, την εξέλιξη, τον τρόπο σκέψης της εποχής καθώς και άλλα ιστορικά και οικονομικοκοινωνικά στοιχεία της Ζακύνθου της εποχής εκείνης.

Την εποχή εκείνη η Ζάκυνθος βρισκόταν υπό την κατοχή της Γαληνότατης Δημοκρατίας, που διήρκεσε από το 1484 έως το 1797. Οι Ενετοί είχαν παραχωρήσει στη νήσο ανεξιθρησκεία που αποτελούσε αυτοδιοικούμενη κοινότητα από Συμβούλιο Ευγενών, που έκανε την εκλογή των Αρχών μαζί με τον Ενετό Προβλεπτή. Τα μέτρα όμως αυτά φέρονταν να ωφελούσε κυρίως τις ανώτερες τάξεις του Ζακυνθινού λαού.

Οι Ζακυνθινοί την εποχή εκείνη διακρίνονταν σε τρεις κοινωνικές τάξεις:

α) τους ευγενείς, τους αποκαλούμενους Nobili, που είχαν αποκλειστικά εισοδήματα από ακίνητη περιουσία χωρίς να ασκούν οι ίδιοι «βάναυση τέχνη», δηλαδή χειρωνακτικό επάγγελμα. Οι τίτλοι τους κατοχυρώνονταν με την εγγραφή του ονόματος της οικογενείας τους στην Χρυσή Βίβλο, ή Αρχοντολόγιο, το λεγόμενο Libro D´ Oro. Η εγγραφή στη τάξη των ευγενών γινόταν με ορισμένες προϋποθέσεις και μόνο αυτή είχε πλήρη πολιτικά δικαιώματα.

β) Τους αστούς, αποκαλούμενους Civili, που αποτελούσαν την μεσαία τάξη. Ήταν μεγαλέμποροι, χρυσοχόοι, συμβολαιογράφοι, κ.λπ.. Υιοθετούσαν τις συνήθειες της ζωής των ευγενών και διακαής τους πόθος ήταν η εγγραφή τους στο Libro D´ Oro. Ο αποκλεισμός τους από το Συμβούλιο των Ευγενών υπήρξε πολλές φορές αφορμή διενέξεων μεταξύ των δύο τάξεων. Οι διενέξεις αυτές έληξαν το 1683 όταν αποφασίστηκε να γίνονται δεκτοί στο Συμβούλιο και αστοί, αντικαθιστώντας τους ευγενείς που είχαν εκλείψει.

γ) Στην πιο δεινή θέση βρίσκονταν οι λαϊκοί, οι λεγόμενοι ποπολάροι, εκ του ποπολάρων, δηλαδή γεωργοί, κτηνοτρόφοι, ψαράδες, εργάτες κ.λπ.. δεν είχαν πολιτικά δικαιώματα ενώ παράλληλα στρατολογούνταν για να υπερασπίσουν το νησί από τις εχθρικές επιδρομές.

# data[].attributes.headline
Το Ρεμπελιό των Ποπολάρων

# data[].attributes.subject
Το Ρεμπελιό των Ποπολάρων

# data[].attributes.body
Το Ρεμπελιό των Ποπολάρων ήταν μια μεγάλη λαϊκή εξέγερση που ξέσπασε στη Ζάκυνθο το 1628, επί Ενετοκρατίας.

​Οι Ποπολάροι (οι απλοί λαϊκοί) επαναστάτησαν ενάντια στους Ευγενείς (οι άρχοντες) για τα προνόμια και την κοινωνική αδικία. Αν και η εξέγερση πνίγηκε στο αίμα, έμεινε στην ιστορία ως σύμβολο του αγώνα ενάντια στην τυραννία.

# data[].attributes.headline
Οθωμανικη Αυτοκρατορια

# data[].attributes.subject
Οθωμανικη Αυτοκρατορια

# data[].attributes.attachment_caption
Θεσσαλονίκη περίοδος τουρκοκρατίας (1453-1821) 

# data[].attributes.headline
 Τουρκοκρατία      

# data[].attributes.subject
 Τουρκοκρατία      

# data[].attributes.body
Η Τουρκοκρατία είναι η περίοδος της οθωμανικής κυριαρχίας στον ελληνικό χώρο, που ξεκίνησε σταδιακά μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 και κράτησε έως την Ελληνική Επανάσταση του 1821 (και αργότερα, ανάλογα με την περιοχή).

Κατά τη διάρκεια αυτών των αιώνων, η Ελλάδα αποτέλεσε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Έλληνες υπήρξαν υπόδουλοι, αλλά διατήρησαν τη γλώσσα, τη θρησκεία και τα έθιμά τους, κυρίως χάρη στην Εκκλησία και την κοινοτική οργάνωση.

Παρά την καταπίεση, υπήρξαν περίοδοι σχετικής ειρήνης και ανάπτυξης, ιδιαίτερα στα νησιά και σε εμπορικά κέντρα. Ωστόσο, υπήρξαν και σκληρές φορολογικές επιβαρύνσεις, αρπαγές παιδιών για τα γενίτσαρα, καθώς και κοινωνικές ανισότητες.

Η επιθυμία για ελευθερία και η επιρροή των ιδεών του Διαφωτισμού οδήγησαν τελικά στην Επανάσταση του 1821, που αποτέλεσε την αρχή της ανεξαρτησίας του ελληνικού έθνους.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Η εικόνα δείχνει την Θεσσαλονίκη την περίοδος της τουρκοκρατίας με τον λευκό πύργο λιναρέδες  και ανθρώπους  

# data[].attributes.attachment_caption
Εξισλαμισμός και παιδομάζωμα

# data[].attributes.headline
ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ

# data[].attributes.subject
ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ

# data[].attributes.body
Εξισλαμισμός (εξ + Ισλάμ) ονομάζεται η προσχώρηση στη θρησκεία του Ισλάμ με αποκήρυξη της προηγούμενης θρησκευτικής πίστης, είτε με την πειθώ είτε με τη βία. Το φαινόμενο αυτό παρουσιάστηκε έντονα, στους κόλπους της Αραβικής Αυτοκρατορίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά και σε άλλα Σουνιτικα Ισλαμικά κράτη όπως αυτά των Μαμελούκων και των Σελτζούκων Τούρκων.

Η ακραία του μορφή είναι η βίαιη και συστηματική εξάλειψη των λαών, η απαγόρευση, η στέρηση και η δίωξη φυλών, πολιτισμών και παραδόσεων.

Στα χρόνια της Αραβικής αυτοκρατορίας και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας η αλλαγή θρησκείας μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο, ανάλογα με τον εκάστοτε κυρίαρχο. Η αλλαγή γινόταν είτε ηθελημένα είτε με τη βία.Ο βίαιος Οθωμανικός εξισλαμισμός εις βάρος των λαών της Βαλκανικής εκδηλώθηκε με το παιδομάζωμα και τη σταδιακή μείωση του χριστιανικού πληθυσμού. Ακολούθησαν μετακινήσεις πληθυσμών, μεταναστευτικά κύματα στη Δύση, καθώς και ως τελευταία λύση η καταφυγή σε δυσπρόσιτες περιοχές της ηπειρωτικής χώρας.

# data[].attributes.body
Παιδομάζωμα. Η λέξη αυτή ηχεί μέχρι και σήμερα ως μία από τις πιο επώδυνες αναμνήσεις της Τουρκοκρατίας, που τόσο ως ανθρώπινη τραγωδία όσο και ως εργαλείο βιολογικής καταπίεσης στοιχειώνει την συνείδηση των Ελλήνων.

Παιδομάζωμα, ντεβσιρμέ στα τουρκικά, λέγεται η υποχρεωτική στρατολόγηση των παιδιών των χριστιανών υπηκόων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ώστε να στελεχώσουν το στρατό και την διοίκηση του σουλτάνου.Το πιο διάσημο σώμα που απορροφούσε τα θύματα του παιδομαζώματος ήταν η περίφημη φρουρά των Γενιτσάρων.

Το σύστημα του παιδομαζώματος εισήχθη περί το 1430 από τον σουλτάνο Μουράτ Α’, μεμονωμένες στρατολογήσεις όμως είχαν ξεκινήσει από τον καιρό του σουλτάνου Βαγιαζήτ το 1395. Γιατί όμως οι Οθωμανοί εφάρμοσαν τέτοια πολιτική; Η απάντηση βρίσκεται στις βαθύτερες ανάγκες της σουλτανικής πολιτικής.

Εμείς δίνουμε περισσότερο βάση στις κατακτήσεις των Οθωμανών εις βάρος της Ρωμανίας και άλλων χριστιανικών δυνάμεων, στην αρχή όμως της ύπαρξης τους πολέμησαν σκληρά ενάντια στα άλλα τουρκικά εμιράτα της Μικράς Ασίας. Για να εξασφαλίσει το θρόνο του, ο σουλτάνος χρειαζόταν μία ισχυρή μαχητική δύναμη, η οποία όμως δεν θα είχε αλλού συμφέρον και αφοσίωση και κυρίως δεν θα συνδεόταν με τις άλλες τουρκικές φυλές και αρχοντικούς οίκους. Με τη στρατολόγηση λοιπόν χριστιανών, οι οποίοι βέβαια εξισλαμίζονταν και ανατρέφονταν μέσα στην σουλτανική αυλή ώστε να είναι φανατικά πιστοί, οι Οθωμανοί έλυσαν αυτό το πρόβλημα.

Ανάλογα με την περίοδο, το παιδομάζωμα διεξαγόταν ανά τακτά διαστήματα ή όποτε υπήρχε ανάγκη. Αντίστοιχα υπήρχαν μεγάλες διαφορές στις ηλικίες των παιδιών. Στην λαϊκή φαντασία υπάρχει η εικόνα του παιδιού που οι Τούρκοι παίρνουν από την αγκαλιά της μάνας του, για να την ξεχάσει και να επιστρέψει μετά ως εχθρός και σφαγέας. Στην πραγματικότητα οι Οθωμανοί στρατολογούσαν συνήθως εφήβους, μεταξύ 15 και 20 ετών. Υπήρχαν διάφοροι κανόνες που περιόριζαν το παιδομάζωμα, εξαιρώντας τους μοναχογιούς, τους ορφανούς, τους παντρεμένους – για αυτό και οι Ρωμιοί προσπαθούσαν να παντρεύουν τα παιδιά τους σε πολύ μικρή ηλικία. Επίσης εξαιρούντο οι οικογένειες τεχνιτών και οι κάτοικοι μεγάλων πόλεων. Ακόμη και αυτοί οι όροι όμως συχνά παραβιάζονταν από τις οθωμανικές αρχές.

Οι στρατολογημένοι νέοι είχαν διαφορετική τύχη, ανάλογα με την περίσταση ή τις δυνατότητες τους. Κάποιοι πωλούνταν σκλάβοι σε Τούρκους αγρότες. Όσοι ήταν πιο δυνατοί σωματικά έμπαιναν στους γενιτσάρους, ενώ όσοι έκλιναν στα γράμματα στελέχωναν την γραφειοκρατία της Κωνσταντινούπολης. Οι εξισλαμισμένοι Γενίτσαροι ακολουθούσαν το δόγμα της αδελφότητας των Μπεκτασί, το οποίο διέφερε σημαντικά από το παραδοσιακό σουνιτικό Ισλάμ και περιελάμβανε την τιμή χριστιανών αγίων.

Το παιδομάζωμα εκδηλώθηκε περισσότερο στα Βαλκάνια και με βασικά θύματα τους ορθοδόξους πληθυσμούς. Σπανιότερα στρατολογούντο και Αρμένιοι, ενώ εξαιρούντο οι Εβραίοι.

Η αναγκαστική στρατολογία των παιδιών τους ήταν από τις πιο μεγάλες αγωνίες των χριστιανών, που έκαναν ότι μπορούσαν για να το αποφύγουν, δωροδοκώντας για παράδειγμα τους Οθωμανούς αξιωματούχους. Η λαϊκή μας παράδοση έχει καταγράψει σπαρακτικούς θρήνους και τραγικές ιστορίες από το παιδομάζωμα, όπως και βίαιη αντίσταση στην εφαρμογή του. Ήταν ο ξεσηκωμός της Νάουσας το 1705 που ανάγκασε την Υψηλή Πύλη να καταργήσει αυτόν τον θεσμό. Υπήρχαν όμως περιπτώσεις πολύ φτωχών οικογενειών που έδιναν τα παιδιά τους εθελοντικά, ή νέων που έψαχναν την τύχη τους εντασσόμενοι στον Οθωμανικό στρατό. Καθώς, όπως είπαμε ήδη, πολλοί νέοι στρατολογούντο σε εφηβική ηλικία, διατηρούσαν τη μνήμη των οικογενειών τους, με αποτέλεσμα κάποιοι από αυτούς να τις βοηθούν ή να τις πάρουν μαζί τους στην Πόλη, όταν είχαν πια καταξιωθεί στο σώμα των Γενιτσάρων ή στο ανάκτορο του σουλτάνου. Έτσι παραδόξως, έχουμε τους μουσουλμάνους να διαμαρτύρονται συνέχεια για την εξαίρεση των παιδιών τους από τη διαδικασία, ενώ η χριστιανική αριστοκρατία της Βοσνίας ασπάστηκε το Ισλάμ μόνο υπό τον όρο πως τα παιδιά της θα μπορούσαν να υπηρετήσουν στα ανάκτορα. Στα τέλη του 17ου αιώνα οι Τούρκοι πέτυχαν να γίνονται δεκτοί στους γενιτσάρους, και λίγο μετά η στρατολόγηση χριστιανών σταμάτησε.

# data[].attributes.headline
Το φανάρι της Κωσταντινούπολης 

# data[].attributes.subject
Το φανάρι της Κωσταντινούπολης 

# data[].attributes.body
Το Φανάρι είναι συνοικία της Κωνσταντινούπολης, μεταξύ του τείχους του Κωνσταντίνου και του Θεοδοσιανού τείχους. Υπάγεται στην περιφέρεια του Φατίχ στο κέντρο της πόλης, ευρισκόμενο γύρω από τον πέμπτο λόφο της Κωνσταντινούπολης, που φέρει το ίδιο όνομα, και βρέχεται από τον Κεράτιο κόλπο. Από το 1601 εδρεύει εκεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Γύρω του αναπτύχθηκε έκτοτε μια ελληνική συνοικία, όπου εγκαταστάθηκαν οι περισσότεροι από τους Έλληνες άρχοντες, οι οποίοι έλαβαν την προσωνυμία Φαναριώτες. Το Φανάρι είχε μία επιφανή μεγάλη ελληνική κοινότητα μέχρι την δεκαετία του 60

# data[].attributes.attachment_caption
Φαναριώτες: Ηγετικές Μορφές Των Ορθόδοξων Χριστιανικών Κοινοτήτων Στα Βαλκάνια, Με Βαθιά Γνώση Της Οθωμανικής Διοίκησης.

# data[].attributes.body
Οι Φαναριώτες, γόνοι επιφανών βυζαντινών οικογενειών, ανέλαβαν ηγετικούς διπλωματικούς ρόλους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία από τα τέλη του 17ου έως τις αρχές του 19ου αιώνα. Προερχόμενοι από την περίοικο της Κωνσταντινούπολης, την συνοικία του Φαναρίου, διακρίθηκαν για τις εξαιρετικές γλωσσομαθείς και διπλωματικές τους ικανότητες, αναλαμβάνοντας αξιώματα όπως του Μεγάλου Διερμηνέα της Υψηλής Πύλης, του Δραγουμάνου του Στόλου και των Ηγεμόνων της Μολδαβίας και Βλαχίας.

Εν μέσω της οθωμανικής κυριαρχίας στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο, οι Φαναριώτες αναδείχθηκαν ως απαραίτητοι διαμεσολαβητές ανάμεσα στην Υψηλή Πύλη και τις ευρωπαϊκές δυνάμεις. Η γνώση ξένων γλωσσών, η άρτια μόρφωσή τους και η διπλωματική τους δεινότητα τούς κατέστησαν αναντικατάστατους για την οθωμανική διακυβέρνηση. Ωστόσο, ο κυρίαρχος ρόλος τους δημιούργησε αμφιλεγόμενες αντιδράσεις – τόσο θαυμασμό για τις επιτυχίες τους όσο και δυσπιστία για τις σχέσεις τους με τους Οθωμανούς κατακτητές.

# data[].attributes.headline
Οι φόροι των Χριστιανών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

# data[].attributes.subject
Οι φόροι των Χριστιανών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

# data[].attributes.body
Οι Χριστιανοί επιβαρύνονταν οικονομικά πολύ περισσότερο από τους Μουσουλμάνους, πληρώνοντας πολλούς τακτικούς φόρους, όπως τον κεφαλικό φόρο, τον φόρο εστίας για τις κατοικίες τους, φόρο για τη χρήση της γης (έγγειος) αλλά και για την αγροτική παραγωγή (δεκάτη). Εκτός από τους τακτικούς, υπήρχαν και έκτακτοι φόροι, καθώς και αγγαρείες

# data[].attributes.headline
 ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΛΟΥΚΑΡΗΣ     

# data[].attributes.subject
 ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΛΟΥΚΑΡΗΣ     

# data[].attributes.body
Γεννήθηκε στο Χάνδακα, σημερινό Ηράκλειο Κρήτης το 1572. Ο πατέρας του μάλλον ήταν ιερέας. Στην αρχή μαθήτευσε κοντά στο Μελέτιο Βλαστό και ύστερα, χάρις στη μέριμνα του θείου και μέντορά του Μελέτιου Πηγά, πήγε στη Βενετία όπου σπούδασε κοντά στο Μάξιμο Μαργούνιο ο οποίος του έμαθε ελληνικά, λατινικά, ιταλική γλώσσα και θεολογία. Στη συνέχεια σπούδασε στην Πάδοβα κοντά στον Παύλο Σάρπα και τον Τσεζάρε Κρεμονίνι, ενώ αργότερα επισκέφτηκε τη Γενεύη, την Ολλανδία, και τη Γερμανία. Επιστρέφοντας στον ελλαδικό χώρο μετέβη στον θείο του Μελέτιο Πηγά, στην Αλεξάνδρεια, όπου το 1593 έγινε μοναχός και πήρε το όνομα Κύριλλος. Ο Πηγάς τον έκανε πρωτοσύγκελο του Πατριαρχείου και τον έστειλε έξαρχο στην Πολωνία με σκοπό να αποτρέψει την ένωση των ορθόδοξων Ουκρανών και Λευκορώσων με τη Ρώμη. Όμως, αν και ανάπτυξε σημαντική δράση γι' αυτό το σκοπό, τελικά απέτυχε

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρης (1572-1637) ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς πατριάρχες την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Υπήρξε λάτρης των γραμμάτων και εργάστηκε εντατικά για την πνευματική άνοδο του υπόδουλου έθνους. Έτσι, επαναλειτούργησε την Πατριαρχική Σχολή της Κωνσταντινούπολης, ίδρυσε τυπογραφείο και εξέδωσε την πρώτη μετάφραση της Καινής Διαθήκης στα νέα ελληνικά.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΛΟΥΚΑΡΗΣ

# data[].attributes.headline
Δημογέροντες  κοτζαμπάσηδες

# data[].attributes.subject
Δημογέροντες  κοτζαμπάσηδες

# data[].attributes.body
Δημογέροντες

Ο όρος έχει ελληνική προέλευση, από το «δήμος» και «γέρων», που σημαίνει ο γεροντότερος του λαού.

Χρησιμοποιούνταν ευρέως για να περιγράψουν τους αιρετούς άρχοντες των κοινοτήτων, που εκπροσωπούσαν τους χριστιανούς κατοίκους έναντι των τουρκικών αρχών.

Κοτζαμπάσηδες

Η λέξη είναι τουρκικής προέλευσης («kocabaş», που σημαίνει κεφαλής, μεγαλοκεφαλή) και χρησιμοποιούνταν κυρίως στη νότια Ελλάδα, ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο, για να περιγράψει τους ίδιους τοπικούς άρχοντες.

Η ονομασία αυτή συχνά είχε αρνητική χροιά, καθώς οι κοτζαμπάσηδες είχαν αποκτήσει τεράστια περιουσία και δύναμη μέσω της εκμετάλλευσης των συμπατριωτών τους, λειτουργώντας ως ενδιάμεσοι για τη συλλογή φόρων για λογαριασμό των Τούρκων

# data[].attributes.headline
Οι αρματολοί στην επανάσταση του 1821.

# data[].attributes.subject
Οι αρματολοί στην επανάσταση του 1821.

# data[].attributes.body
Οι αρματολοί ήταν ένοπλοι φρουροί των ορεινών περιοχών, κυρίως της Στερεάς Ελλάδας, της Θεσσαλίας και της Ηπείρου, που είχαν ρόλο στην άμυνα και την τάξη υπό την οθωμανική διοίκηση, αλλά συχνά είχαν δική τους εξουσία. Πολλοί από αυτούς έγιναν ηγέτες στην Επανάσταση του 1821, όπως ο Οδυσσέας Ανδρούτσος και ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ενώ άλλοι, όπως ο Αθανάσιος Διάκος και ο Γεώργιος Ανδρίτζος, ήταν επίσης γνωστοί. Η εξουσία και η επιρροή τους στις περιοχές τους τους έκαναν ισχυρούς παίκτες στην αρχή της Επανάστασης.

# data[].attributes.body
Οι κλέφτες του 1821 ήταν Έλληνες αγωνιστές που έδρασαν κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και συμμετείχαν ενεργά στην Ελληνική επανάσταση του 1821. Λόγω των διώξεων και της δυσκολίας να βρουν εναλλακτικό επάγγελμα, πολλοί από αυτούς εντάχθηκαν στη Φιλική Εταιρεία και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση της Επανάστασης. Γνωστοί κλέφτες και σημαντικοί αγωνιστές περιλαμβάνουν τους Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Γεώργιο Καραϊσκάκη, Οδυσσέα Ανδρούτσο, Αθανάσιο Διάκο και Κατσαντώνη.

Κλέφτες και η Επανάσταση

Πρόδρομοι: Η δράση τους προετοίμασε το έδαφος για την Επανάσταση, ενώ πολλοί από αυτούς ήταν οργανωμένοι στην Φιλική Εταιρεία.

Ενεργή συμμετοχή: Πολλές από τις πολεμικές τους τακτικές, γνωστές ως κλεφτοπόλεμος, χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της Επανάστασης.

Σημαντικές μορφές: Εξέχοντες κλέφτες, όπως ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης και ο Ανδρούτσος, συνέβαλαν καθοριστικά στην πορεία της Επανάστασης.

Χαρακτηριστικά των Κλεφτών

Ορεινές περιοχές: Οι περισσότεροι δρούσαν στις ορεινές και δυσπρόσιτες περιοχές της Στερεάς Ελλάδας, της Ηπείρου, της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας.

Ρόλος: Ήταν ένοπλες ομάδες που αρχικά έδρασαν ως παραβατικές ομάδες, αλλά στην πορεία εξελίχθηκαν σε σημαντική στρατιωτική δύναμη.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
κλεφτεσ του 1821 

# data[].attributes.body
Οι Μανιάτες συνιστούν μια εθνοτική ελληνική υποομάδα, η οποία παραδοσιακά κατοικεί στην χερσόνησο της Μάνης, η οποία εκτείνεται στη δυτική Λακωνία και την ανατολική Μεσσηνία, στη νότια Πελοπόννησο, στην Ελλάδα. Η περιοχή αυτή, γνωστή για τη γεωγραφική της απομόνωση και το ιδιαίτερο ανάγλυφο, χαρακτηρίζεται από ορεινές και δύσβατες εκτάσεις, με πολλά από τα χωριά της να είναι προσβάσιμα μόνο μέσω θαλάσσης έως πρόσφατα.

Η ονομασία της περιοχής «Μάνη» θεωρείται ότι προέρχεται από τη λέξη «ξηρός» ή «άγονος», υποδηλώνοντας τη σκληρή, ανυπόφορη φύση του εδάφους της. Κατά τη διάρκεια της πρώιμης νεότερης περιόδου, οι Μανιάτες απέκτησαν τη φήμη των γενναίων και ανεξάρτητων πολεμιστών, οι οποίοι διακρίνονταν για την ικανότητά τους στην πειρατεία και τη συμμετοχή τους σε αιματηρές βεντέτες. Οι παραδοσιακές κατοικίες τους, συχνά κτισμένες ως «οχυρωμένα χωριά» ή «σπίτια-πύργοι», αποτελούσαν ισχυρές οχυρώσεις για την υπεράσπιση των εδαφών τους, πρώτα κατά των επιδρομών των στρατευμάτων του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου και στη συνέχεια εναντίον των στρατών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Συνεισφέροντες στα εγχειρήματα Wikimedia

# data[].attributes.attachment_link.title
Μανιάτες - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι Μανιάτες συνιστούν μια εθνοτική ελληνική υποομάδα, η οποία παραδοσιακά κατοικεί στην χερσόνησο της Μάνης, η οποία εκτείνεται στη δυτική Λακωνία και την ανατολική Μεσσηνία, στη νότια Πελοπόννησο, στην Ελλάδα. Η περιοχή αυτή, γνωστή για τη γεωγραφική της απομόνωση και το ιδιαίτερο ανάγλυφο, χαρακτηρίζεται από ορεινές και δύσβατες εκτάσεις, με πολλά από τα χωριά της να είναι προσβάσιμα μόνο μέσω θαλάσσης έως πρόσφατα.

# data[].attributes.headline
Σουλιώτες🇬🇷:

# data[].attributes.subject
Σουλιώτες🇬🇷:

# data[].attributes.body
Οι Σουλιώτες ήταν μια ορεινή κοινότητα στην Ήπειρο (Σούλι) που έμειναν στην ιστορία για την ηρωική τους αντίσταση κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

🔑 Βασικά Χαρακτηριστικά

Οργάνωση: Ήταν οργανωμένοι σε φάρες (γένη) και ζούσαν σε μια φυσικά οχυρωμένη περιοχή. Ήταν κυρίως άριστοι μισθοφόροι πολεμιστές.

Κύριος Αντίπαλος: Ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων, ο οποίος προσπάθησε επανειλημμένα να τους υποτάξει μεταξύ 1792 και 1803.

💥 Σημαντικά Γεγονότα

Ηρωική Άμυνα: Αντιστάθηκαν επιτυχώς σε πολλές επιθέσεις του Αλή Πασά για χρόνια.

Η Έξοδος (1803): Μετά από πολιορκία, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Σούλι.

Το Ζάλογγο: Κατά την έξοδο, στο Ζάλογγο, 22 Σουλιώτισσες πραγματοποίησαν τον Χορό του Ζαλόγγου πέφτοντας στον γκρεμό για να αποφύγουν τη σύλληψη, καθιστώντας το σύμβολο αυτοθυσίας.

Ελληνική Επανάσταση: Συμμετείχαν ενεργά στον Αγώνα του 1821, προσφέροντας σημαντικούς οπλαρχηγούς, με διασημότερο τον Μάρκο Μπότσαρη.

Οι Σουλιώτες θεωρούνται σύμβολο ανεξαρτησίας, φιλοπατρίας και μαχητικότητας στην ελληνική ιστορία.

# data[].attributes.headline
Αδαμάντιος Κοραής

# data[].attributes.subject
Αδαμάντιος Κοραής

# data[].attributes.body
Ο Αδαμάντιος Κοραής (1748-1833) ήταν Έλληνας φιλόλογος, σημαντική μορφή του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, που γεννήθηκε στη Σμύρνη και πέθανε στο Παρίσι. Ήταν πρωτοπόρος στην έκδοση αρχαίων κειμένων και υπέρμαχος της «καθαρεύουσας», ενώ συνέβαλε σημαντικά στην πνευματική προετοιμασία των Ελλήνων για την απελευθέρωση από την οθωμανική κυριαρχία.

Βασικά στοιχεία

Γέννηση και καταγωγή: Γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 27 Απριλίου 1748 από πατέρα Χιώτη έμπορο.

Εκπαίδευση και επαγγελματική πορεία: Σπούδασε ιατρική στο Μονπελιέ της Γαλλίας, αλλά ασχολήθηκε κυρίως με τη φιλολογία, ειδικά μετά την εγκατάστασή του στο Παρίσι.

Πνευματική δράση: Ήταν ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.

Γλωσσικό έργο: Υποστήριξε μια μετριοπαθή μορφή της καθαρεύουσας με στόχο την εκκαθάριση της γλώσσας από ξένες λέξεις.

Συμβολή στην Επανάσταση: Εμπνευσμένος από τη Γαλλική Επανάσταση, προώθησε τον αγώνα των Ελλήνων μέσω επιστολών και άρθρων, συμβάλλοντας στη δημιουργία φιλελληνικού κινήματος στη Γαλλία.

Θάνατος και κληρονομιά: Πέθανε στο Παρίσι το 1833. Τα οστά του μεταφέρθηκαν αργότερα σε τάφο στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο (περίπου 70 τόμοι) και δώρισε τα βιβλία του στη Δημόσια Βιβλιοθήκη Χίου.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Αδαμάντιος Κοραής

# data[].attributes.headline
Ο Ρήγας Βελεστινλής (1

# data[].attributes.body
Ο Ρήγας Βελεστινλής (1757-1798) ήταν Έλληνας επαναστάτης, στοχαστής και πρόδρομος της Ελληνικής Επανάστασης, γεννημένος στο Βελεστίνο της Θεσσαλίας. Αφού σπούδασε στην Ελλάδα, πήγε στην Κωνσταντινούπολη και μετά στη Βλαχία, όπου έγινε διοικητικός υπάλληλος, ενώ παράλληλα οραματίστηκε μια δημοκρατική Βαλκανική Ομοσπονδία. Το 1797 τυπώνει στη Βιέννη τον Θούριο, ένα επαναστατικό κάλεσμα, αλλά συνελήφθη στην Τεργέστη το 1797 και εκτελέστηκε στο Βελιγράδι το 1798, καθιστάμενος εθνομάρτυρας και σύμβολο του αγώνα για την ελευθερία.

Βασικά Σημεία της Βιογραφίας:

Γέννηση: Περίπου το 1757, στο Βελεστίνο (αρχαίες Φερές) της Θεσσαλίας, από εύπορη οικογένεια.

Εκπαίδευση: Σπούδασε στη Ζαγορά του Πηλίου, αποκτώντας γνώσεις αρχαίων συγγραφέων.

Μετακινήσεις & Δράση:

Κωνσταντινούπολη: Έμαθε ξένες γλώσσες και γνώρισε Φαναριώτες.

Βλαχία (Βουκουρέστι): Διοικητικός υπάλληλος σε ηλικία ~20 ετών.

Βιέννη (1790-1798): Εκεί τυπώνει τα έργα του, όπως τη «Χάρτα της Ελλάδος», τον «Θούριο» και άλλα κείμενα διαφωτισμού.

Ιδεολογία: Οραματίστηκε την απελευθέρωση των Βαλκανικών λαών από τον Οθωμανικό ζυγό και την ίδρυση μιας ελεύθερης, δημοκρατικής πολιτείας.

Επαναστατικό Σχέδιο: Στόχευε στην εξέγερση με τη συμμετοχή όλων των υπόδουλων λαών, με το «Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας» και τη «Χάρτα του» να αποτελούν βάση.

Σύλληψη & Θάνατος: Συνελήφθη το 1797 στην Τεργέστη από τις αυστριακές αρχές και εκτελέστηκε με απαγχονισμό στο Βελιγράδι στις 24 Ιουνίου 1798.

Ο Ρήγας θεωρείται κορυφαία μορφή του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, εθνομάρτυρας και πρωτοπόρος της Ελληνικής Επανάστασης, εμπνέοντας τους Έλληνες με τα πατριωτικά του κείμενα, κυρίως τον «Θούριο

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
ριγασ βελεστινλησ

# data[].attributes.attachments[].alt
ριγασ βελεστινλησ

# data[].attributes.attachments[].alt
ριγασ βελεστινλησ

# data[].attributes.attachments[].alt
ριγασ βελεστινλησ

# data[].attributes.headline
Ο Ρήγας Βελεστινλής (1

# data[].attributes.body
Ο Ρήγας Βελεστινλής (1757-1798) ήταν Έλληνας επαναστάτης, στοχαστής και πρόδρομος της Ελληνικής Επανάστασης, γεννημένος στο Βελεστίνο της Θεσσαλίας. Αφού σπούδασε στην Ελλάδα, πήγε στην Κωνσταντινούπολη και μετά στη Βλαχία, όπου έγινε διοικητικός υπάλληλος, ενώ παράλληλα οραματίστηκε μια δημοκρατική Βαλκανική Ομοσπονδία. Το 1797 τυπώνει στη Βιέννη τον Θούριο, ένα επαναστατικό κάλεσμα, αλλά συνελήφθη στην Τεργέστη το 1797 και εκτελέστηκε στο Βελιγράδι το 1798, καθιστάμενος εθνομάρτυρας και σύμβολο του αγώνα για την ελευθερία.

Βασικά Σημεία της Βιογραφίας:

Γέννηση: Περίπου το 1757, στο Βελεστίνο (αρχαίες Φερές) της Θεσσαλίας, από εύπορη οικογένεια.

Εκπαίδευση: Σπούδασε στη Ζαγορά του Πηλίου, αποκτώντας γνώσεις αρχαίων συγγραφέων.

Μετακινήσεις & Δράση:

Κωνσταντινούπολη: Έμαθε ξένες γλώσσες και γνώρισε Φαναριώτες.

Βλαχία (Βουκουρέστι): Διοικητικός υπάλληλος σε ηλικία ~20 ετών.

Βιέννη (1790-1798): Εκεί τυπώνει τα έργα του, όπως τη «Χάρτα της Ελλάδος», τον «Θούριο» και άλλα κείμενα διαφωτισμού.

Ιδεολογία: Οραματίστηκε την απελευθέρωση των Βαλκανικών λαών από τον Οθωμανικό ζυγό και την ίδρυση μιας ελεύθερης, δημοκρατικής πολιτείας.

Επαναστατικό Σχέδιο: Στόχευε στην εξέγερση με τη συμμετοχή όλων των υπόδουλων λαών, με το «Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας» και τη «Χάρτα του» να αποτελούν βάση.

Σύλληψη & Θάνατος: Συνελήφθη το 1797 στην Τεργέστη από τις αυστριακές αρχές και εκτελέστηκε με απαγχονισμό στο Βελιγράδι στις 24 Ιουνίου 1798.

Ο Ρήγας θεωρείται κορυφαία μορφή του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, εθνομάρτυρας και πρωτοπόρος της Ελληνικής Επανάστασης, εμπνέοντας τους Έλληνες με τα πατριωτικά του κείμενα, κυρίως τον «Θούριο».

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
ρηγας βελεστινλης

# data[].attributes.attachments[].alt
ρηγας βελεστινλης

# data[].attributes.attachments[].alt
ρηγας βελεστινλης

# data[].attributes.attachments[].alt
ρηγας βελεστινλης

# data[].attributes.attachments[].alt
ρηγας βελεστινλης