# data[].attributes.body
Domy zakonu joannitów w Europie ok. 1300 roku

# data[].attributes.body
Po upadku Napoleona zakon odzyskał część swoich dóbr na Sycylii i w okolicach Ferrary, jednak trudności finansowe zmusiły Kawalerów Maltańskich do ich porzucenia i przeniesienia swojej siedziby do Rzymu. W XIX wieku rozproszeni po Europie kawalerowie maltańscy zaczęli zakładać nieformalne stowarzyszenia świeckie, będące odtworzeniem dawnej struktury przeoratów. Część z nich miała charakter katolicki, część – protestancki. Obecnie wszystkie katolickie stowarzyszenia kawalerów maltańskich są oficjalnie częścią Zakonu, zaś protestanckie stowarzyszenie angielskie i niemieckie funkcjonują niezależnie, ale stale współpracują i wymieniają doświadczenia z zakonem katolickim. Zakon w swojej części katolickiej liczy dzisiaj ok. 10 tys. członków, zrzeszonych w sześciu wielkich przeoratach, 4 subprzeoratach i 45 związkach narodowych. 160 członków jest Polakami

# data[].attributes.body
Zakon powstał jeszcze przed I krucjatą – jego początki sięgają nieformalnego bractwa, zawiązanego przy szpitalu św. Jana Chrzciciela, który został założony przez mieszczan z włoskiego państewka Amalfi w 1070[2] roku. Było to bractwo zakonne pod wodzą charyzmatycznego, półlegendarnego, a dziś błogosławionego brata Gérarda. W czasie pierwszej krucjaty szpital okazał się bardzo przydatną instytucją; istniejące przy nim bractwo przekształciło się w zakon rycerski, który w 1113 roku został oficjalnie uznany przez papieża Paschalisa II. Władcy Królestwa Jerozolimskiego, powstałego na bazie sukcesów pierwszej krucjaty, nałożyli na joannitów – dla odciążenia jednostek liniowych – obowiązek strzeżenia bezpieczeństwa wewnętrznego w nowym państwie. Joannici rozpoczęli w tym czasie budowę całej sieci warowni i zamków na terenie Palestyny.Po upadku Królestwa Jerozolimskiego w 1291 roku, zakon przeniósł się razem z templariuszami na Cypr. Po likwidacji zakonu templariuszy papież przekazał większość ich dóbr i ziem joannitom. Nagły wzrost potęgi umożliwił joannitom zorganizowanie najazdu na wyspę Rodos. Joannici zajęli i spacyfikowali całą wyspę i utworzyli na jej terenie sprawnie zarządzane państwo zakonne. Przyjęli też wówczas nazwę Kawalerów Rodyjskich. Kontrola zakonna handlu morskiego stała w sprzeczności z interesami Imperium Osmańskiego, które podejmowało ciągłe ataki na Rodos. Czwarta próba zdobycia wyspy, podjęta w 1522 roku przez wojska Sulejmana Wspaniałego, powiodła się. Po sześciu miesiącach oblężenia, wielki mistrz został zmuszony do kapitulacji. W uznaniu dla męstwa Kawalerów sułtan pozwolił im odpłynąć z bronią i sprzętem. Zwycięzcy oddali również pokonanym honory wojskowe. Karol V w 1530 roku pozwolił Kawalerom Rodyjskim osiedlić się na Malcie, gdzie zbudowali port, szpital i warownię, z której ponownie nękali okręty osmańskie. Wtedy też przyjęli używaną do dziś nazwę Kawalerów Maltańskich. Zakon stworzył na Malcie państwo zakonne równie świetnie zorganizowane, jak wcześniejsze na Rodos. To późniejsze przetrwało do roku 1798, kiedy to flota Napoleona, kierująca się do Egiptu, zajęła wyspę bez większego oporu, przekształcając ją w zamorską prowincję Francji.

# data[].attributes.headline
Historia zakonu po upadku Państwa Zakonnego

# data[].attributes.subject
Historia zakonu po upadku Państwa Zakonnego

# data[].attributes.body
Zakon krzyżacki, w odróżnieniu od zakonu templariuszy, nigdy nie został oficjalnie rozwiązany przez papieży. Po hołdzie pruskim i sekularyzacji Inflant (Łotwa i Estonia) ostały się głównie domy zakonne na terenie Rzeszy Niemieckiej, gdyż tam znajdowały się najliczniejsze baliwaty. Siedziba wielkich i niemieckich mistrzów została przeniesiona do zamku Mergentheim w Wirtembergii. W związku z przejściem części braci na luteranizm i kalwinizm zakon stał się wspólnotą trzech wyznań – przy czym jednak każdy wielki mistrz musiał być wyznania katolickiego. Obecną siedzibą wielkiego mistrza jest dom zakonny w Wiedniu . Austriackie zakonnice mają swój dom w Friesach. Oprócz Austrii zgromadzenie ma swe domy również w Niemczech, zakonnice w Passawie, Włoszech , Słowenii , Słowacji i Belgii . Zakon kieruje parafiami, prowadzi pracę duszpasterską, sprawuje opiekę duchową w szpitalach zakonnych, prowadzi placówki służby zdrowia, domy starców i domy dziecka.

# data[].attributes.headline
Krzyżacy na ziemiach Polskich i Litewskich

# data[].attributes.subject
Krzyżacy na ziemiach Polskich i Litewskich

# data[].attributes.body
W 1228 Konrad mazowiecki zaprosił zakon na swoje ziemie, przyznając mu w dzierżawę ziemię chełmińską oraz ziemię michałowską. Pomimo tego Konrad zachował całość swoich prerogatyw książęcych. Ziemia chełmińska i michałowska miała stanowić dla zakonu bazę do rozpoczęcia walk z plemionami Prusów, które zagrażały północnym rubieżom Mazowsza. W 1234 r. współpracę Konrada mazowieckiego z krzyżakami zakłócił poważnie najazd zaproszonego przez nich do walki z Prusami margrabiego Miśni Henryka, który napadł na stolicę księstwa mazowieckiego. Zaostrzyło to reakcję Konrada, który odebrał zakonowi wszystkie nadane ziemie. Dlatego Krzyżacy postarali się u cesarza Fryderyka II, aby wydał im w 1235 roku tzw. „Złotą Bullę”, która potwierdzała nadanie Krzyżakom ziemi chełmińskiej oraz michałowskiej, jednak nie jako lenna Konrada mazowieckiego, ale jako suwerennych właścicieli dzielnicy. Złota Bulla dostarczyła argumentów legatowi papieskiemu, które pozwoliły na obronę zakonu w sporze z Konradem mazowieckim. W późniejszych latach zakon rozszerzał swoje terytorium o ziemie polskie i litewskie. Dopiero w 1525 roku Prusy oddały hołd lenny Królowi polski i stała się lennem.

# data[].attributes.body
Początki zakonu krzyżackiego to okres III krucjaty i oblężenia Akki w 1190 roku, w trakcie którego rycerze krzyżowi pochodzenia niemieckiego założyli przy szpitalu zorganizowanym przez mieszczan z Bremy i Lubeki nieformalne stowarzyszenie, które miało opiekować się rannymi i chorymi Niemcami.Cesarz rzymski Henryk VI Hohenstauf postanowił wykorzystać bractwo do swoich celów i nadał mu kolejne ziemie w południowych Włoszech w 1197 roku szpitale w Barletcie i Palermo. A także wyjednał u papieża Celestyna III przyznanie bractwu statusu pełnego zakonu rycerskiego, co nastąpiło ok. 1198 r. Poza przyznaniem nowego statusu papież zwolnił dodatkowo ziemie zakonne od dziesięciny. Ponowny rozpęd zakonowi nadał czwarty z kolei wielki mistrz zakonu Hermann von Salza, który drogą cierpliwych działań dyplomatycznych wyjednywał u papieży i cesarzy kolejne przywileje i dobra na terenie Włoch, Niemiec i Palestyny, dzięki czemu zakon stał się prawdziwą potęgą ekonomiczną i polityczną, znacznie wyprzedzając joannitów i templariuszy. Dla Hermanna von Salza było to jednak za mało. Jego ambicją było stworzenie niezależnego państwa zakonnego. Najpierw był to południowo-wschodni Siedmiogród, gdzie król węgierski Andrzej II zaprosił zakon dla obrony swoich wschodnich rubieży przed koczowniczymi plemionami Kumanów. W 1212  roku król nadał im ziemię Borsa w formie uposażenia. Krzyżacy podjęli próbę uwolnienia się spod zależności lennej od króla Węgier i przekazania dzierżawionych dóbr – jako lenno – papiestwu. W 1225 r. zostali za to wygnani przez króla, którego poparł episkopat węgierski.

# data[].attributes.body
egzekucja wielkiego mistrza

# data[].attributes.body
Do upadku zakonu przyczynił się król Francji Filip IV Piękny który był zapożyczony u templariuszy na kwoty których nie był w stanie spłacić. Filip postanowił zniszczyć zakon. Jego działania doprowadziły do tego że zakonników posądzono o herezję, bałwochwalstwo i sodomię. Filip zorganizował w całym państwie aresztowania templariuszy. Głównym dowodem w sprawie templariuszy były zeznania wyrzuconego z zakonnika Esquin de Floryan który miał zeznać że podczas zaprzysiężenia nowych rekrutów  polegających m.in. na składaniu przez rekrutów nieprzyzwoitych pocałunków, wyparciu się Chrystusa i opluwaniu krzyża, co miało stanowić później jeden z głównych punktów oskarżenia. Wkrótce potem zakon został zdelegalizowany. Majątek templariuszy został przekazany zakonowi Joannitów i lokalnym władcą. W Portugalii pozwolono im założyć nowy zakon.

# data[].attributes.body
Możni z Europy słysząc o zasadach panujących w zakonie zaczęli wysyłać pieniądze i własne dzieci do tego zakonu. Templariusze by uniezależnić się (i swój budżet) od kościelnej hierarchii ustalili z papieżem że będą odpowiadać bezpośrednio tylko przed nim. Dzięki temu templariusze mogli wysyłać swe bogactwa do posiadłości w Europie. Po pewnym czasie zakon skupił się na bogaceniu, m.in. na sprzedaży oleju zmazującego grzechy, który miał wydzielać cudowny obraz. Gdy państwo Jerozolimskie upadło zakon przeniósł swoją siedzibę najpierw na Cypr a później do Francji. Zaczęły się pojawiać się plotki o rzekomych heretyckich zachowaniach w zakonie, po przekupieniu Papieża przeprosił on za
te bezpodstawne oskarżenia. Templariusze byli najbogatszym zakonem w historii

# data[].attributes.body
Zakon Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona, czyli templariuszy powstał w 1118 roku, kiedy Hugo de Payens, rycerz z Szampanii i jego towarzysze: Godfryd de Saint-Omer, Godfryd d’Eygorande, Nicolas de Neuvic, Jean d’Ussel, Jean de Meymac i Pierre d’Orlean złożyli przed patriarchą Jerozolimy śluby ubóstwa, czystości, posłuszeństwa i walki za wiarę według reguły cysterskiej. Rycerze-zakonnicy zobowiązali się bronić pielgrzymów i chronić szlaki pielgrzymkowe.Nazwa zakonu pochodzi od łacińskiego słowa templum – świątynia, od ich siedziby w pobliżu dawnej świątyni Salomona w Jerozolimie. Pieczęć zakonu przedstawiała dwóch rycerzy dosiadających jednego wierzchowca, co symbolizowało pokorę i ubóstwo. Na początku zakon stosował się do reguł zakonnych które nakazywały skromne życie, zakonnicy nie wyróżniali się miedzy sobą, nawet broń była pozbawiona wszelkich zdobień i wytworzona w zakonie.

# data[].attributes.headline
Joannici/Suwerenny Rycerski Zakon Szpitalników Świętego Jana, z Jerozolimy, z Rodos i z Malty

# data[].attributes.subject
Joannici/Suwerenny Rycerski Zakon Szpitalników Świętego Jana, z Jerozolimy, z Rodos i z Malty

# data[].attributes.headline
Krzyżacy/Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie

# data[].attributes.subject
Krzyżacy/Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie

# data[].attributes.headline
Templariusze/Zakon Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona

# data[].attributes.subject
Templariusze/Zakon Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona

# data[].attributes.headline
"Nie nam, Panie, nie nam, lecz Twemu imieniu daj chwałę!"

# data[].attributes.subject
"Nie nam, Panie, nie nam, lecz Twemu imieniu daj chwałę!"