# data[].attributes.body
Ik vind het een heel mooi boek om te lezen, het is even lastig maar uiteindelijk is het zeker begrijpbaar. Het boek laat je echt heel erg nadenken, en ik vind het hierom ook een echte aanrader.

# data[].attributes.body
Om toch even een kleine duidelijkheid te hebben over de opmaak; de achtergrond is niet zeer zichtbaar. Het is een afgelegen rivier. Egbert leefde samen met zijn vrouw Emma en hun kind in een dijkhuis buiten het dorp. Het verhaal speelt zich af in een smalle dijkwoning met een lift erin aan een rivier. De lift en de rivier spelen een belangrijke rol in het boek. Het huis heeft geen buren. Dit is dan ook de rivier die zich op de kaft van het boek bevindt.

# data[].attributes.body
"‘De jury was onder de indruk van de uitgemeten zakelijkheid waarmee de auteur erin slaagt om wat onafwendbaar is, menselijk te maken’, aldus juryvoorzitter Jos Geysels."

http://www.annemariehaver...stem-hier/

# data[].attributes.body
Ik moest even mijn best doen om goed 'in' het boek te komen. Ik ben ook een keer opnieuw begonnen. Als fan van de columns van Annemarie Haverkamp over haar zoon Job wilde ik dit boek een kans geven. Het boek pakte mij niet goed. Ook baalde ik van het open einde. Ik zeg zeker niet dat het een slecht boek is, het is alleen mijn stijl niet.

https://www.hebban.nl/recensie/tess-scheele-over-de-achtste-dag

# data[].attributes.body
Ontroerend verhaal, waarbij de schrijfster je meeneemt in de wereld van Egbert en zijn gehandicapte zoon. Mooie opbouw van het boek. De spanning van de onmogelijke keuze is door het hele verhaal voelbaar. Aanrader.

https://www.hebban.nl/recensie/alita-krook-over-de-achtste-dag

# data[].attributes.body
Je ziet op het eerste plaatje, de kaft van het boek. Eronder zie je de schrijfster; Annemarie Haverkamp. Ik heb dit gekozen omdat de schrijfster zelf ook een gehandikapte zoon heeft, zelf denk ik wel dat hier een kleine link tussen is.

# data[].attributes.body
Egbert

Egbert is man van Emma en vader van Adam. Hij is de hoofdpersoon. Egbert is timmerman en hij heeft een eigen zaak. Dat hij ziek is, merk je aan zijn gehoest, aan dat hij soms bloed spuugt en aan het feit dat hij steeds vermoeider is. Hij heeft dan ook te horen gekregen dat hij nog tot een paar maanden te leven heeft. Hij is net als de gans een man van de routine en is heel vriendelijk, misschien te, want hij kan geen ‘nee’ zeggen tegen de dokter, ook niet als die gebruikmaakt van zijn ziek zijn. Hij verdrijft zijn angsten door hard te werken en is erg creatief in zijn werk. Ook is Egbert erg op zichzelf, hij is erg eenzaam. Hij is de hoofdpersoon uit dit boek.

Adam

Adam is Egberts geestelijk en lichamelijk gehandicapte zoon. Hij heeft zwarte krullen, blauwe ogen en lange wimpers. Adam hoort slecht, is blind en heeft 's nachts vaak nachtmerries. Hij zit in een rolstoel maar eet graag dus hij wordt steeds dikker. Hij luistert graag naar gezang. Adam is een bijpersoon, hij is eigenlijk een tegenstander voor Egbert. Hij maakt het Egbert erg lastig om te blijven leven en het leven te lijden zoals hij doet.

Emma

Emma is Egberts overleden vrouw. Zij was balletdanseres, ze heeft over de hele wereld gedanst, toen ze Egbert ontmoette, Egbert bouwde de decors voor de voorstelling. Egbert waardeert Emma omdat;

''Ze mooi en gracieus is en vindt dat ze beiden ambachtslieden zijn: ze maken beiden iets met hun lichaam.'' (blz. 26)

In het huis aan de dijk doet ze Egberts administratie en gaat met Adam naar revalidatie, omdat ze nog steeds verwacht dat hij zal gaan lopen. Ze wil balletlessen gaan geven maar dat komt niet van de grond en stelt haar teleur. Ze wil ook opnieuw zwanger worden, wat ook niet lukt en ze voelt zich mislukt. Ze wordt steeds stiller en ontwikkelt angsten en een depressie.

# data[].attributes.body
Het verhaal bestaat uit hoofdstukken die benoemd zijn naar de dagen van de week. Het boek begint op zaterdag en eindigt op vrijdag, dus de vertelde tijd is zeven dagen. Er komen veel witregels voor, en een soort golfjes die een nieuw 'deel' of een flashback aangeven. Het verhaal verloopt niet-chronologisch. Het hele verhaal lang kijk je met Egbert mee en is er dus volgens mij sprake van een alwetend perspectief. Dit word ook duidelijk uit het citaat;

'Het is om vijf minuten over vijf op de dag van 30 november dat een vlucht ganzen recht over de werkplaats van Egbert richting het zuiden vliegt.' (p. 155)

Egbert hoort de ganzen maar gaat niet kijken en kan dus niet zien hoe en waarheen de ganzen vliegen. Er is een soort belangrijk leidmotief, dat is gans Gerrit. Gerrit beschouwt Egbert als moeder en hij is bijna net zo hulpeloos als Adam. Hij is van Egbert afhankelijk voor zijn eten en heeft van hem leren vliegen. Egbert heeft pogingen gedaan om hem bij wilde ganzen te laten aansluiten, maar dat lukte niet. Op een gegeven moment schrikt Gerrit, hij vliegt weg en wordt aangereden. Egbert vindt hem gewond terug en besluit hem af te maken omdat hij geen ganswaardig leven meer kan lijden. Hij cremeert hem in de kachel in zijn schuur, net als het ‘muisje’ dat uit Emma kwam toen ze een miskraam had.

# data[].attributes.body
Het taalgebruik van de schrijfster is eenvoudig en ze gebruikt regelmatig mooie beeldspraak,

‘De schuur is in de rui’. (blz 79)

Ergens vertrouw je echter die eenvoudigheid niet, je voelt dat er iets zwaars op de loer ligt en ik was heel vaak bang dat Egbert toch de beslissing had genomen om toch de verkeerde of en andere beslissing te nemen. Op een gegeven moment staat er bijvoorbeeld dat het water de bus raakt en toen was ik bang dat hij met de bus het water ingereden was, maar ze gaan dan gewoon door de wasstraat. Je word vaak kort voor de gek gehouden, waardoor je een kleine adrealine voelt. Maar dit gaat snel over omdat de kleine spanningen snel duidelijk worden.

# data[].attributes.body
In het eerste hoofdstuk kennis met Egbert en zijn gehandicapte zoon Adam. Egbert treft voorbereidingen om een einde te maken aan zijn eigen leven en dat van zijn zoon maar op dit moment valt  de stroom uit, en loopt het plan in de soep. De volgende dag komt de dokter langs, die wil dat Egbert een nieuwe trap maakt voor zijn geliefde. Egbert kan geen ‘nee’ zeggen omdat een trap maken is het mooiste wat er is voor een timmerman. De dagen hierop koopt hij hout, werkt aan de trap. Hij overdenkt zijn zelfmoordpoging en vraagt zich af of hij Adam naar zijn broer in Duitsland zou kunnen brengen voor als zijn paar maanden leven voorbij zijn. Als hij met Adam en Gerrit (de gans) op de trampoline speelt, moet hij hard hoesten. De gans schrikt en vliegt weg, waarna hij wordt aangereden. Egbert werkt stug door maar slaat hard met een hamer op zijn vingers. Als de dokter weer langskomt, verbindt hij de wond en hij zegt hem als tegenprestatie wat van de prijs van de trap af te doen. ‘Voor mij is dat gunstiger en voor jou maakt het toch niet meer uit.’ (p. 137) Op vrijdag maakt hij de trap af en hij is trots. Hij zou willen dat de trap altijd zou blijven bestaan, maar dit loop totaal anders af...

# data[].attributes.body
Het boek is erg somber geschreven, de hoofdpersoon; Egbert. Is heel erg eenzaam. Zijn vrouw leidde aan depressie en is overleden. Hij heeft een zoon, maar Adam is lichamelijk gehandicapt. Hij heeft zich ooit voorgenomen elk verdriet voor hem te verbergen en houdt dat dan ook voor zichzelf. In het boek merk je dan ook dat Egbert erg alleen is, hij probeert meerdere keren zelfmoord te plegen maar dit is tot twee keer toe mislukt.  Hij kiest uiteindelijk dan ook een hele andere optie. In het boek word zijn lever ook erg somber omschreven,  en word er ook erg duidelijk gemaakt hoe erg hij zijn vrouw mist. Je verdiept je heel gemakkelijk in het sombere gevoel van Egbert en leeft dus heel erg mee.

# data[].attributes.body
Het boek is soms er lastig en ingewikkeld om te begrijpen. Ik had vooral op het begin soms twijfels over waar het over ging. In dit boek is het erg belangrijk om gewoon door te lezen als je het even niet meer volgt. Dit is namelijk omdat 9/10 keer het allemaal duidelijk word als je de bladzijde omslaat. Ik vind dat zelf niet heel fijn lezen, maar hierdoor krijg je wel dwang om door te lezen. Zelf vond ik niet dat de spelling ingewikkeld was, maar dus alleen de manier waarop het geschreven is.

''Hij staat het touw twee keer om een van de tralies aan de bovenkant van de kooi. Met de rolmaat meet hij de beide uiteinden van het koord dat nu aan weerzijden van de lift naar  beneden hangt.'' (blz. 13)

Word duidelijk -->

''Ze hadden nu dood moeten zijn'' (blz. 16)