# data[].attributes.body
Lieveling gaat over het 5-jarige meisje Puck die in een achterstandswijk in Rotterdam woont. Haar moeder heeft een nieuwe man ontmoet, die Puck ‘Ome Meneer’ noemt, en ze besluiten te verhuizen naar zijn villa. Ome Meneer is heel aardig tegen Puck en geeft haar allemaal nieuwe spulletjes. Maar wat Puck en haar moeder niet doorheeft is dat hij haar misbruikt. Hij gaat steeds verder en in het verhaal wordt Puck ook steeds ouder. Puck probeert ondertussen hulp te zoeken, maar niemand lijkt die aan haar te geven. Het is het begin van een nachtmerrie…

# data[].attributes.body
Lieveling is een spannend boek. Zoals ook al in de samenvatting is gezegd, gaat Ome Meneer steeds verder. In het begin droogt hij Puck af met haar handen, maar later in het boek legt hij de hand van Puck tussen zijn benen. ‘Hij sloot zijn hand om de mijne en begon aan zijn piemel te trekken. Ik was bang dat mijn moeder wakker zou worden en wilde tegelijk ook zo graag dat ze wél wakker werd. Ik huilde zo zacht mogelijk en het ging door, net zo lang tot het gebeurd was.’ blz. 108. Je weet telkens niet was hij zal doen en hoe Puck zich uit de situatie redt. Daardoor wil je steeds weer verder lezen.

# data[].attributes.body
Daarnaast is het boek shockerend. Dit soort verhalen gebeuren namelijk ook in de werkelijkheid, je kan je niet voorstellen dat mensen zo ver gaan. Ik kan mij ook echt niet voorstellen hoe het zou zijn om Puck te zijn in haar situatie. Hoe gaat zij hiermee om? Waarom merkt haar moeder niet dat dit gebeurt? Waarom doet haar vader haar dit aan? Wat je ook terugziet in het boek, is dat Puck zich afvraagt of andere meisjes van haar leeftijd dit ook meemaken. Ze is aan deze levensstijl dus gewoon gewend geraakt. ‘Ben ik de enige die iedere zondagochtend in zijn blootje op de foto moet?’ blz. 105.

# data[].attributes.body
Tot slot is het een zielig boek. In elke situatie waarin Puck terecht komt, leef je met haar mee. Wat in het begin van het boek kenmerkend is, is dat niemand haar wil helpen. Ze probeert haar oude meester, moeder en oma te bereiken. Maar die lijken allemaal geen aandacht aan haar te willen geven. Ook krijgt Puck een eetstoornis, ze hongert zichzelf uit. Dit is een van de vele gevolgen, van wat er met haar is gebeurd. ‘’Dus zolang ik geen hap neem mag er niemand op bezoek komen?’ Hij schudt van nee. ‘Zelfs mijn ouders niet?’ ‘Het spijt me, Puck, maar dat is hoe de zaken er wat mij betreft voor staan.’ Oké’, zeg ik.’ blz. 158.

# data[].attributes.body
Ik heb voor deze afbeelding gekozen, omdat Puck in haar boek ook altijd alleen is. Ze kon haar verhaal aan niemand kwijt en van binnen schreeuwde ze om hulp. Op het plaatje zie je goed dat het meisje zich afsluit van de wereld en Puck heeft dat ook altijd gedaan door haar verhaal niet te vertellen aan anderen. Ik snap ook dat het heel moeilijk is om zoiets te aan de wereld te laten weten. Het is verschrikkelijk om te beseffen, dat het meisje op deze afbeelding nog steeds de werkelijkheid is en dat dit nog dagelijks voorkomt. Daarom is het ook zo knap dat Kim van Kooten het verhaal op zo'n bijzonder manier op papier kon zetten.

# data[].attributes.body
De hoofdpersonen in het boek zijn Puck, Ludovicus (Ome Meneer) en Patricia (de moeder van Puck).

# data[].attributes.body
Puck is een mooi meisje, omdat ze steeds ouder wordt in het boek, veranderd haar uiterlijk ook de hele tijd. Puck is een meisje dat het liefst alleen is. Alles wat haar vader met haar doet houdt ze het liefste voor zichzelf. Zo wordt ze 2 verschillende versies van haar: De Puck die mensen zien van buiten, een mooi, aardig en slim meisje. De Puck van binnen schreeuwt telkens om hulp, maar ze durft er niet om te vragen. ‘Mijn verdriet gulpt eruit, als golven, maar ik ga niet kopje-onder, ik drijf, want de dokter blijft naast me zitten en houdt mijn hand vast.’ blz. 154. Ik kan me niet heel goed verplaatsen in de situaties van Puck, omdat ik het zelf nooit meemaakt en dus ook niet weet hoe het voelt. Maar ik kan me wel goed verplaatsen in haar schreeuwen om hulp. Natuurlijk wil je dat je hulp krijgt, maar als je erom vraagt, ga je je schamen.

# data[].attributes.body
Ludovicus, de vader van Puck, is oud en heeft zwarte haren. Andere mensen zien hem als een aardig en behulpzaam persoon, zoals Patricia. Maar van binnen is hij eigenlijk een verschrikkelijk persoon. Dag in en dag uit misbruikt hij Puck en hij gaat steeds verder, hij doet dit al sinds dat zij een klein meisje was. ‘Hij zet me op de bank en maakt nog twee foto’s. Eentje met mijn benen open en eentje met mijn benen dicht. Daarna mag ik weer staan. Hij gaat op zijn hurken zitten maakt van dichtbij een foto van mijn onderkant.’ blz. 40. Ik kan me niet verplaatsen in hem. Ik snap niet waarom hij dit doet en waarom hij steeds verder gaat.

# data[].attributes.body
Patricia, de moeder van Puck, heeft getoupeerd haar en draagt laarzen met hoge hakken en een minirokje. Ze geeft veel om haar uiterlijk en luxe. Ze is vooral trots op zichzelf en haar man met veel geld en een groot huis. Ze lijkt niet te zien dat Ludovicus Puck aanraakt, maar dat komt vooral omdat ze veel met zichzelf bezig is waardoor ze andere dingen over het hoofd ziet. Als ze erachter komt dat Ludovicus haar jarenlang misbruikt heeft, denkt ze nog steeds aan zichzelf. ‘Mijn moeder maakt een brullend geluid en rent de kamer in. Ze stort zich boven op me. Oma Crooswijk draait zich naar dokter Kuipers en dokter Gijs en zegt: ‘Het is net als in de oorlog. Met de Joden. Niemand vertelde je wat. Ik wist van niks.’ blz. 166. Ik kan me niet goed inleven in Patricia. Ik snap niet precies hoe ze nooit heeft gemerkt dat Ludovicus Puck heeft misbruikt.

# data[].attributes.body
Het perspectief is geschreven in de ik-verteller en het verhaal wordt verteld door Puck zelf. Het is heel bijzonder om het verhaal op deze manier te lezen. In het begin is Puck nog 5 jaar, dus als je het in het ik-perspectief leest zie je alles door de ogen van een 5-jarige. Het is net alsof je teruggaat naar je eigen kindertijd. ‘Doe anders maar lekker hollen, Puck,’ zegt mijn moeder. Ik hol rondjes door de tuin, steeds grotere rondjes, steeds harder, met mijn armen wijd, als een vliegtuig. blz. 16. Maar ook maak je alles nog dichterbij mee als Puck vertelt over wat Ludovicus haar allemaal aan heeft gedaan. Daardoor kan je je makkelijker inleven in alles wat ze meemaakt in haar leven. In het verhaal is er geen sprake van een perspectiefwisseling.

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=FVejFz17a_g
In dit filmpje is goed te zien dat kindermishandeling nog dagelijks voorkomt en wat het betekent voor zo'n kind. Het richt niet alleen fysieke schade aan, maar ook mentaal. Daarnaast zie je dat een kind probeert de aandacht te trekken, zodat hij/zij vragen krijgt waarin hij/zij kan vertellen wat er thuis aan de hand is.