# data[].attributes.headline
"Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego"

# data[].attributes.subject
"Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego"

# data[].attributes.body
Utwór stylizowany na teksty biblijne, będący analizą sytuacji politycznej Polski i Wielkiej Emigracji.

Stosuje tu Mickiewicz przypowieść jako gatunek literacki. Oto fragment:
Księgi Narodu Polskiego. Od początku świata aż do umęczenia narodu polskiego

1

Na początku była wiara w jednego Boga, i była Wolność na świecie. I nie było praw, tylko wola Boga, i nie było panów i niewolników tylko patryarchowie i dzieci ich.

2

Ale potém ludzie wyrzekli się Boga jednego, i naczynili sobie bałwanów, i kłaniali się im, i zabijali na ich cześć krwawe ofiary, i wojowali za cześć swoich Bałwanów.
(https://wolnelektury.pl/)

# data[].attributes.body
fragment rękopisu "Pana Tadeusza
(ze zbiorów Muzeum Literatury:
http://muzeumliteratury.pl/)

# data[].attributes.body
Zbiór wierszy, powstałych  po wydaniu "Pana Tadeusza", kiedy Mickiewicz pracował jako wykładowca  w Lozannie. Oto jeden z nich
Polały się łzy me czyste, rzęsiste
Na me ǳieciństwo sielskie, anielskie,
Na moją młodość górną i durną,
Na mój wiek męski, wiek klęski:
Polały się łzy me czyste, rzęsiste…
(https://wolnelektury.pl)

# data[].attributes.body
Ważna pozycja w dziejach literatury polskiej. Dramat  ukazał się w Dreźnie (stąd nazwa "Dziady" drezdeńskie) w 1832.r.
Powraca w tym dziele poeta do czasów studenckich, okresu pobytu w więzieniu, przypomina swoją ofiarę dla ojczyzny.  Próbuje też odpowiedzieć na pytanie - dlaczego nie powiodło się powstanie listopadowe. Stworzył ideę Polski-Mesjasza Europy. Wyraża też poczucie potęgi, jakie towarzyszy poecie-twórcy.
Poniżej - Wielka Improwizacja - w interpretacji G Holoubka

# data[].attributes.body
Znaczący utwór, wydany w 1834 w Paryżu. Przenosi autora i czytelnika do czasów minionych, na Litwę  roku 1811 i 1812.  Daje przegląd postaci  i postaw, zawiera  elementy tragiczne i humorystyczne. Pokazuje głównego bohatera (Jacek Soplica/ks.Robak), który przezywa bardzo emocjonujące chwile, dokonuje niezamierzonej zbrodni, pracuje nad odkupieniem win, walcząc u boku Napoleona.
(zdjęcie z serwisu https://klp.pl/)

# data[].attributes.body
To efekt wycieczki Mickiewicza na Krym. W poszczególnych wierszach cyklu widać i ogrom tęsknoty i piękno krajobrazu)

# data[].attributes.body
("cicho wszędzie, głucho wszędzie, co to będzie, co to będzie")

# data[].attributes.attachment_link.title
Słuchowisko/audiobook Dziady cz. II – Adam Mickiewicz

# data[].attributes.body
Nasz wielki poeta  przeżył  miłosny związek z Marylą Wereszczakówną, którego literackim śladem jest IV cz "Dziadów"
Działał też wówczas w tajnych  studenckich organizacjach - Związku Filaretów i Filomatów. Nie zakończyła się ona  szczęśliwie - wraz z innymi studentami został aresztowany, poddany przesłuchaniom i skazany na zesłanie. Działo się to w roku 1823. Wydarzenia te znalazły się w innej części "Dziadów" - III, wydanej kilka lat później  w Dreźnie..

# data[].attributes.attachment_link.title
Dziady cz. IV, A. Mickiewicz - Czytamy lektury #24

# data[].attributes.body
Dzieciństwo mistrza Adama przebiegało, jak później pisał: "wśród łąk zielonych", a rozpoczęło się narodzinami  24 grudnia 1798r.
Było raczej szczęśliwe, ubarwione opowieściami nianiek o różnych dziwnych postaciach i zjawiskach (nimfach, boginkach, czarach, obrzędach ludowych itp)\
Jest to ważne o tyle, że w  wieku dorosłym, kiedy zaczął publikować, odwołał się do tych wspomnień w balladach, romansach i "Dziadach"

# data[].attributes.attachment_link.title
Dziady cz. II, A. Mickiewicz - Czytamy lektury #22

# data[].attributes.body
Zesłany na opuszczenie ojczyzny nie trafił, mówiąc szczerze, najgorzej. Nie musiał przystosowywać się do warunków syberyjskich . Lata 1824-1827 spędził  w Petersburgu, Moskwie, Odessie, na Krymie . Tęsknił  za utraconym krajem, ale jednocześnie dostrzegał  uroki życia. Ciekawy jest cykl "Sonetów odeskich" (nieomawiany jako lektura szkolna) Przebywając w Rosji popełnił też  utwór "Konrad Wallenrod", który stanowi po pierwsze rodzaj usprawiedliwienia (Mickiewicz był urzędnikiem carskiej administracji), a po drugie  - wskazówkę jak należy działać w sytuacji stałego nadzoru zaborcy
Warto posłuchać fragmentu - czyta  G Holoubek

# data[].attributes.attachment_link.title
7. Adam Mickiewicz - Konrad Wallenrod: Rozdział 5