# data[].attributes.body
Bredzia

# data[].attributes.attachment_link.title
Zauważyłeś TE objawy u swojego kota? Szybko weź go do weterynarza - Koty.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Koty mają zapisane głęboko w swojej naturze, aby ukrywać wszelkie oznaki osłabienia czy choroby. Dlaczego? W naturalnym środowisku nasze mruczki są nie tylko drapieżnikami, ale także ofiarami. Skrzętnie ukrywają swoje słabości, by nie stać się łatwym celem. Ten system obronny kotów w warunkach domowych paradoksalnie stanowi dla nich dodatkowe zagrożenie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Co mówi ogon kota?

Koci ogon często jest jedną z tych części ciała, które najwyraźniej pokazują nastrój naszego zwierzaka. Zachowanie kota bardzo często odzwierciedlane jest właśnie przez ruchy ogona i jego wygląd. Najbardziej charakterystyczne jest oczywiście ocieranie się kota o nogi człowieka czy pobliskie meble. Kot wygląda wówczas, jakby owijał ogon wokół rozmaitych powierzchni. To zachowanie oznacza zazwyczaj zadowolenie z kontaktu z człowiekiem, dzielenie się swoistymi cząstkami zapachowymi kota (czyli feromonami), co dodatkowo działa uspokajająco na zwierzaka. Do takich ruchów ogona dołącza zwykle ocieranie się głową, zwane przez wielbicieli kotów „barankowaniem" - kot kieruje głowę w stronę właściciela jak baran na pastwisku podczas konfliktu z konkurencją. W tym przypadku jednak chodzi tylko o sympatię - to świetny wstęp do zacieśnienia kontaktu. Wystarczy kota pogłaskać np. za uchem.

Z drugiej strony mamy jednak intensywne poruszanie ogonem, zazwyczaj na boki. Takie zachowanie nie oznacza zwykle nic dobrego. Zazwyczaj chodzi o niezdecydowane zachowanie kota - ogon wówczas faluje na boki, bardziej albo mniej intensywnie. Według specjalistów jest to przełożenie naturalnych instynktów na kocią psychikę; np. w sytuacji zagrożenia upadkiem kot odzyskuje równowagę i dodaje sobie pewności poprzez ruchy ogona. W tym przypadku również machanie ogonem ma za zadanie pomóc kotu zdecydować, które emocje są silniejsze - i na jakie zachowanie się zdecydować. Warto jednak zaznaczyć, że w takim momencie lepiej nie głaskać kota, a pozwolić mu samodzielnie zdecydować, co chce zrobić. Jeśli z kolei machanie ogonem pojawiło się w chwili, gdy nawiązaliśmy z kotem kontakt fizyczny, to lepiej się wycofać, aby pozostawić go w jego sferze komfortu.

Ostatnim elementem jest nastroszony koci ogon - chyba każdy, kto ma mruczka w swoim domu, widział koci ogon na kształt szczotki do czyszczenia butelek. Tak nastroszony ogon oznacza tylko jedno - kot spotkał coś, co napawa go strachem. Często koty reagują tak na obecność psów czy innych zwierząt, ale mogą również zareagować podobnie, gdy przestraszą się czegoś w swoim otoczeniu.

Naturalne zachowania kota - co oznaczają?

Naturalne, kocie zachowania, które są bardzo popularne, zna praktycznie każdy, kto posiada mruczka. Jednym z najbardziej charakterystycznych jest ugniatanie rozmaitych powierzchni - kolan, ulubionego posłania czy kołdry na łóżku właściciela. Jest to zachowanie kocie mające swoje podstawy jeszcze w okresie, gdy kot ssał mleko matki. Teraz ugniatanie pozwala przywrócić kotu wspomnienie tej właśnie przyjemności do dorosłego życia. Wiele kotów ugniatanie również uspokaja.

Koty często też na widok swoich właścicieli przewracają się na plecy i turlają. To oczywista zachęta do wspólnych pieszczot i doskonała okazja do tego, aby podrapać kota po brzuchu. Warto jednak uważać - jeśli kot jest w rozrywkowym nastroju, to odbierze to jako chęć zabawy i chwyci całą naszą rękę łapami, często z wysuniętymi pazurami. Aby nie utrwalać takich wzorców zachowania kota, warto zaproponować mu wspólną zabawę np. myszką na wędce.

Kolejnym zachowaniem jest drapanie po rozmaitych powierzchniach. Jest to atawizm, który pozwala w naturze oraz kotom wychodzącym znaczyć otoczenie. Co więcej, jest to także troska o pazury - koty w ten sposób usuwają starą łuskę pazura, dając miejsce nowej, a także tępią końcówki zbyt długich pazurów, delikatnie je ścierając. Oczywiście takie zachowanie może się nam nie podobać, jeśli kot na drapanie wybrał sobie nową sofę; w takim przypadku warto zachęcić go do korzystania z drapaka.

Koty również bogato wokalizują, czyli wydają z siebie rozmaite dźwięki. O ile zwykłe miauczenie może mieć wiele znaczeń, o tyle już mruczenie jest po prostu oznaką zaufania, przyjemności oraz relaksu. Z kolei syczenie i groźne pomruki wskazują na kocią agresję; więcej o tym poniżej. Jak zaś ocenić, co nasz kot chce nam powiedzieć miauczeniem? Wystarczy go obserwować. Jeśli kot jest żywo zainteresowany np. zabawką czy jedzeniem, to będzie się w nie wpatrywał, chodził w kółko i miauczał donośnie. Miauczenie z położonymi do tyłu uszami może oznaczać strach, zaś to przy misce - głód. Każdy kot dzięki miauczeniu szybko uczy się porozumiewać z właścicielem, jeśli ten trafnie odczytuje kocie zachowanie.

Zachowanie kota po sterylizacji i innych zabiegach

Bardzo często przyczyną sterylizacji jest fakt, że kocie zachowania nie dają nam spokoju. Kocice w rui potrafią bardzo głośno miauczeć, wręcz przechodząc do skrzeczenia, co jest dla właścicieli dość uciążliwe. Zdarza się również, że brudzą powierzchnie w domu wydzieliną albo powodują, że pod naszym domem gromadzą się obce kocury, znacząc intensywnie teren. Znaczenie z kolei jest przyczyną sterylizacji kocurów; pomijając nieestetyczne plamy, mocz pozostawia również bardzo ostry zapach, który jest uciążliwy dla wszystkich, a u alergików może powodować reakcje uczuleniowe. Wszystkie te kocie zachowania są naturalne, jednakże w przypadku udomowienia sprawiają sporo problemów.

Warto wiedzieć, że kocie zachowanie nie zmieni się bezpośrednio po sterylizacji, zwłaszcza w przypadku kocurów - hormony utrzymują się w organizmie jeszcze jakiś czas, podobnie jak nieprzyjemny zapach moczu. Dopiero po jakimś czasie kot może stać się bardziej ułożony i mniej agresywny, szczególnie w kontekście np. kontaktu z innymi przedstawicielami swojego gatunku.

Jak po wszystkich zabiegach z wykorzystaniem narkozy, również po sterylizacji kot będzie zachowywał się nieco inaczej niż standardowo. Może być ospały, początkowo nie panować nad swoim ciałem oraz oddawaniem moczu czy kału; te zachowania są naturalne w pierwszych godzinach po zabiegu. Stopniowo będzie odzyskiwał sprawność, a z nią apetyt czy pragnienie. Warto przy tym wspomnieć, że zachowanie kota po odrobaczaniu nie powinno znacząco różnić się od standardowego, jeśli dawka leku była odpowiednia, nie wystąpiła reakcja alergiczna, a kot nie jest zarobaczony. W przypadku obecności pasożytów zwierzę może wymiotować czy mieć biegunkę, co ma na celu usunięcie martwych lokatorów wydzielających toksyny. Jeśli jednak zwierzę dodatkowo staje się apatyczne, traci siły, odmawia jedzenia i picia - to sygnał do szybkiego udania się do weterynarza. Może się okazać, że organizm nie radzi sobie z ilością martwych pasożytów i niezbędne jest np. płukanie żołądka.

Agresywne zachowanie kota

Niektóre koty zachowują się agresywnie - nie każde takie zachowanie wymaga jednak korekty. Agresja kocia jest zwykle szybko rozpoznawana przez właścicieli, bo objawia się tym, że zwierzę się jeży, prycha i syczy. Kot może podchodzić wówczas do nas bokiem albo wręcz przeciwnie - czaić się do skoku. Często takie zachowanie kota wynika np. ze strachu, ale również potrzeby ochrony terytorium czy nieznajomości człowieka, dlatego postępowania powinno być dostosowane do konkretnego przypadku.

Z kolei agresywne zachowanie kota w zabawie oznacza, że ominięty został moment przekierowania kociej agresji na zabawki. Kocięta bawią się, używając pazurów i zębów - to naturalne. Z czasem kocica uczy je, że nie powinny tego robić tak, aby powodować ból; podobnie powinien robić człowiek, przede wszystkim przekierowując kocią agresję na zabawki. Nie warto więc pozwalać na zabawę dłońmi czy rzucanie się na stopy, bo to, co jest słodkie u kociaka, u dorosłego kota będzie kłopotliwe. Warto natomiast bawić się zabawkami na wędkach, które tworzą dystans i skupiają kota po prostu na zabawce.

Dziwne zachowanie kota

Czasami zdarza się, że nasz kot zachowuje się dziwnie. Za dziwne zachowanie zazwyczaj uznajemy takie, które jest niestandardowe i odmienne od dotychczasowego. Każdorazowa zmiana zachowania naszego mruczka powinna stać się dla sygnałem do pilnej obserwacji. Zdarza się, że kot np. staje się nadmierne pobudzony czy wręcz przeciwnie - apatyczny - w sytuacji, gdy coś mu po prostu dolega. Z tego powodu powinniśmy wiedzieć, jaki jest nasz kot - zachowanie i tryb życia mruczka zmienia się jedynie w przypadku dolegliwości psychicznych albo fizycznych. Może się okazać, że kot przypadkowo się czymś zestresował albo zaczyna chorować. Jeżeli zachowanie nas niepokoi, a zwłaszcza występuje do spółki z innymi objawami potencjalnie świadczącymi o chorobie, powinniśmy pilnie zabrać pupila do lekarza weterynarii.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
keko.pl na bazie IdoSell Shop (www.iai-shop.com).

# data[].attributes.attachment_link.description
Choć uwielbiamy swoich czworonożnych podopiecznych, to często nie do końca rozumiemy ich zachowania. Dotyczy to zwłaszcza zachowania kota, jako że pies jest dla nas zwykle tym bardziej czytelnym zwierzakiem domowym. Jak zatem odczytywać kocie zachowania, aby wiedzieć, jak postępować i co dzieje się z naszym podopiecznym? Oto krótki poradnik.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wielu opiekunów kotów, z którymi rozmawiam, ma problem z ustaleniem, czy ich koty się... lubią. Spotykam się często z błędnymi interpretacjami kocich zachowań - dotyczących wrogości, przyjaźni czy kwestii zabawy, która często niepotrzebnie jest przerywana przez zaniepokojonego właściciela. Tym razem w cyklu Kocie porady piszę o skomplikowanej kociej przyjaźni. Ostatnio opisywałem problem kociej żałoby.

Jak kot z... kotem

Dwa koty i więcej w domu to dużo radości, ale też więcej obowiązków oraz ustalania relacji w kociej grupie. Bywa, że opiekunowie muszą mierzyć się z różnymi problemami związanymi z pupilami. Kiedy interweniować, a kiedy kocie zachowanie nie powinno nas niepokoić, a wręcz przeciwnie, cieszyć?

Sygnały przyjaznych relacji między kotami:

- wzajemne mycie sierści,
- ocieranie się kotów o siebie (pyszczkiem, bokiem ciała) z podniesionym ogonem,
- spędzanie czasu na jednej przestrzeni lub w tym samym pokoju,
- spanie w bliskiej odległości, przytulanie się do siebie,
- wspólna zabawa (uwaga: kocia zabawa przypomina często walkę).

Regularnie odzywają się do mnie opiekunowie kotów, którzy boją się, że ich zwierzaki bawią się zbyt intensywnie, że zabawa przeistacza się w walkę i któremuś może stać się krzywda. Przerywają wtedy kocie "zawody", niepotrzebnie zaogniając sytuację. Według mnie lepiej pozwolić kotom się wybawić, niż interweniować.

Tak wygląda "zdrowa" kocia zabawa:

- gonitwy za sobą, najpierw goni jeden kot, następnie drugi,
- pazury są raczej schowane, rzadko występuje gryzienie,
- niewielka wokalizacja lub w ogóle jej brak,
- po zabawie koty nie unikają się i dalej pozostają w bliskim kontakcie.

Gdy koty (naprawdę) się nie lubią

Spotykam się jednak z sytuacjami, przy których zapala się tzw. czerwona lampka. Uwagę właścicieli powinny zwrócić koty, które wyraźnie się unikają, wręcz nie chcą przebywać w tym samym pomieszczeniu. Niechęć między nimi często przybiera delikatne formy, które dopiero z czasem się zaogniają, uniemożliwiając spokojne funkcjonowanie kociej grupie, a przy okazji domownikom.

Zachowania, które powinny nas zaniepokoić:

- koty wyraźnie się unikają,
- koty odpoczywają lub śpią oddalone od siebie lub w osobnych pomieszczeniach,
- kot wychodzi z pokoju, gdy wchodzi inny kot,
- koty wręcz nie wchodzą sobie w drogę, zachowując maksymalną bezpieczną odległość,
- koty unikają siebie podczas posiłków oraz korzystania z kuwety,
- koty blokują swoim ciałem dostęp np. do jedzenia,
- syczenie, warczenie, gonitwy, walka, w której dochodzi do zadrapań (uwaga: w normalnej komunikacji kociej syczenie/warczenie także występuje, ale skala jest dużo mniejsza),
- zastraszony kot na widok intruza nie kontroluje potrzeb fizjologicznych, często unika kuwety, załatwia się w różnych miejscach.

Kocia relacja wbrew pozorom w znacznej mierze zależy od mądrego i czujnego opiekuna, który potrafi "wyłączyć" emocje i rozsądnie ocenić zachowania grupy. Ważne, by jak najszybciej zauważyć pierwsze oznaki, że coś między zwierzakami się nie układa.

Pamiętajcie: w takich sytuacjach warto zasięgnąć porady sprawdzonego lekarza weterynarii, który wykluczy, czy niesnaski w kociej rodzinie nie są wynikiem problemów ze zdrowiem kotów. Jeśli nie ma przesłanek zdrowotnych, warto również zasięgnąć opinii kociego behawiorysty.

# data[].attributes.attachment_link.title
Kocie porady: zachowania, które powinny niepokoić

# data[].attributes.attachment_link.description
Wielu opiekunów kotów, z którymi rozmawiam, ma problem z ustaleniem, czy ich koty się... lubią. Spotykam się często z błędnymi interpretacjami kocich zachowań - dotyczących wrogości, przyjaźni czy kwestii zabawy, która często niepotrzebnie jest przerywana przez zaniepokojonego właściciela. Tym razem w cyklu Kocie porady piszę o skomplikowanej kociej przyjaźni.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Koty cechuje odmienny metabolizm niż w przypadku innych zwierząt, w tym psów. Cechy wyróżniające to:

1. Zwiększone zapotrzebowanie na białko, w tym na wszystkie aminokwasy, zarówno egzo-, jak i endogenne. Warto wspomnieć, iż szczególnie dotkliwy może być dla nich niedobór argininy. Jego skutkiem może być występowanie encefalopatii wątrobowej (hiperamonemia) w wyniku zaburzonego przebiegu cyklu mocznikowego, który uzależniony jest od obecności ornityny pochodzącej z argininy. Kolejnym aminokwasem niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania organizmu kotów, a przede wszystkim mięśnia sercowego, jest tauryna. W wyniku jej niedoboru może dojść do rozwoju kardiomiopatii rozstrzeniowej (DCM - dilatio cardiomiopathy), zwyrodnienia siatkówki (FCRD - feline central retinal degeneration). Wpływa ona także na zdolności rozrodcze kotki, przebieg ciąży, rozwój płodów, narodzonych kociąt (w przypadku niedoboru tauryny są słabe, mniejsze, wolniej rosną). Tauryna jako neuroprzekaźnik i neuromodulator wpływa na prawidłowy rozwój ośrodkowego układu nerwowego u młodych, rosnących kotów. U dorosłych osobników bierze udział w przekazywaniu impulsów nerwowych, trawieniu i wchłanianiu tłuszczów (sprzęganie kwasów żółciowych z tauryną). Tauryna powstaje z metioniny i cysteiny, dlatego u kotów występuje zwiększone zapotrzebowanie na te aminokwasy (znacznie obniżona zdolność syntezy z aminokwasów siarkowych).

2. Wykorzystanie aminokwasów jako źródła energii - wyższa aktywność aminotransferazy alaninowej i dehydrogenazy glutaminianowej.

3. Wzrost zapotrzebowania na NNKT - koty prawie w ogóle ich nie przekształcają (brak enzymu delta 6 desaturazy, niska aktywność enzymu delta 5 desaturazy).

4. Brak zapotrzebowania na węglowodany jako źródła energii. W tym celu wykorzystują białka i tłuszcze. Aktywność enzymów trawiennych jest znacznie ograniczona (brak amylazy ślinowej, amylaza trzustkowa produkowana w znikomej ilości). Podobnie w przypadku innych enzymów trawiennych - sacharozy i laktozy - których aktywność w jelicie cienkim jest znacznie ograniczona. Pomimo niskiej aktywności wymienionych enzymów, strawność węglowodanów jest dobra, o ile w diecie nie przekraczają one 30%.

5. Glukoneogeneza pokrywa zapotrzebowanie na węglowodany. Koty w niewielkim stopniu wykorzystują cukry proste ze względu na bardzo niską aktywność glukokinazy i fruktokinazy w wątrobie.

6. Obecność niektórych witamin w diecie jest bardzo istotna ze względu na fakt, iż koty mają zwiększone zapotrzebowanie np. na niacynę (niewystarczająca synteza z tryptofanu, 4 razy wyższe zapotrzebowanie u kotów niż u psów) i pirydoksynę (4 razy wyższe zapotrzebowanie niż u psów).

7. Odpowiednio zbilansowany poziom witaminy A również jest niezbędny (brak przekształcania beta-karotenu do witaminy A).

Żywienie kotów stanowi obszerny temat, niejednokrotnie kontrowersyjny. Przyczyną tego jest fakt, iż istnieje zarówno spora liczba zwolenników karmienia tych zwierząt dietą zbliżoną do naturalnej, czyli głównie mięsem lub samym mięsem, jak i znaczna liczba zwolenników żywienia gotową, odpowiednio zbilansowaną karmą suchą, półmokrą i mokrą. Ostatni sposób żywienia jest najpowszechniejszy, ponieważ nie wymaga od właściciela dużego wysiłku i nie zabiera czasu na przygotowanie posiłku.

Niezależnie od tego, jaki rodzaj pożywienia wybierzemy - pokarm zbliżony do naturalnego czy karmę gotową - żywienie kotów w znacznym stopniu uzależnione jest od ich wieku, aktywności, stanu fizjologicznego, ewentualnych schorzeń itd.

DIETA W ZALEŻNOŚCI OD WIEKU

Karmienie kociąt - żywienie noworodków

W przypadku kocich noworodków pierwszym i najważniejszym pokarmem jest siara matki. Kocięta powinny pobrać ją w ciągu pierwszych 12 godzin swojego życia. Zapewnia ona wszystkie niezbędne składniki pokarmowe, w tym również przeciwciała (90% odporności uzyskują poprzez siarę). Po 24-72 godzinach od narodzin siara ulega przekształceniu w mleko (nie zawiera immunoglobulin, wzrasta zawartość wapnia i fosforu, zmniejszona ilość żelaza, miedzi i magnezu).

Osieroconym kociętom podajemy siarę lub mleko innej kotki, która jest w laktacji, ze względu na podobny skład. Można stosować również preparaty mlekozastępcze, np. Royal Canin babycat milk, dolmilk cat itd. Są one odpowiednio zbilansowane, cechują się wysoką strawnością - powyżej 90%. Można również samemu przygotowywać preparaty mlekozastępcze, ale wymagana jest duża wiedza, by odpowiednio zbilansować składniki.

Prawidłowy przyrost na wadze to 100 g/tydzień (ważenie odbywa się codziennie, minimum raz na dwa dni), bezwzględne minimum - 70 g/tydzień.

Karmienie kociąt - okres przejściowy (2-4 tydzień życia)

W tym czasie zmieniają się wymagania żywieniowe młodych kociąt. Stopniowo, oprócz mleka matki, matki zastępczej lub preparatu mlekozastępczego, możemy dołączyć pokarmy o konsystencji papki, np. w postaci gotowego pokarmu w formie musu.

Przejście na inny pokarm niż mleko powinno odbywać się w sposób stopniowy ze względu na wrażliwszy (na zmiany żywieniowe), jeszcze nie w pełni rozwinięty przewód pokarmowy młodych kotów. Na nowy pokarm przechodzi się najczęściej w ciągu kilku dni do tygodnia, rezygnując z wcześniejszego (czterodniowy schemat przejścia: pierwszy dzień - 75% poprzedniego pokarmu, 25% nowego, drugi dzień - 50% na 50% itd.).

Oprócz podawania gotowych pokarmów, dietę młodych kociąt warto wzbogacić mięsem ze względu na dobre, wartościowe białko i dużą zawartość tauryny. Należy podkreślić, iż niewskazane jest żywienie tylko i wyłącznie mięsem, istnieje bowiem możliwość występowania u młodych, rosnących kotów hipokalcemii. Należy pamiętać, że surowe mięso najlepiej poddać krótkiej, 10-minutowej obróbce termicznej lub zamrozić przed podaniem zwierzęciu lub przynajmniej sparzyć wrzącą wodą. Jest to istotne, ponieważ w przypadku podawania surowego mięsa istnieje ryzyko zakażeń bakteryjnych i pasożytniczych. Warto również pamiętać, by mięso przed podaniem było odpowiednio przygotowane, tzn. drobno pokrojone, posiekane itd.

Gdy kocięta osiągną wiek 3-4 tygodni, stopniowo wprowadzamy karmę suchą. Pokarm ten najlepiej zmoczyć wodą lub preparatem mlekozastępczym.

Kolejną istotną rzeczą, o której należy pamiętać, jest zmniejszająca się wraz z wiekiem aktywność laktazy. Aby uniknąć problemów wynikających z zaburzeń trawienia (biegunek, wzdęć itd.), powinniśmy stopniowo eliminować z diety kota produkty nabiałowe (jeśli były podawane) lub mlekozastępcze.

Karmienie kociąt - okres odsadzeniowy (6-12 tydzień życia)

W okresie odsadzeniowym sposób żywienia kociąt zmienia się całkowicie. W związku z tym należy przejść na pokarm stały dla kotów rosnących.

Karmienie kociąt - od 12 tygodnia życia do osiągnięcia dojrzałości

Jak w poprzednich okresach zwracamy uwagę na przyrosty. Zwierzęta należy ważyć co 2 tygodnie. Największe przyrosty obserwujemy w ciągu pierwszych kilku miesięcy życia kotów (do 5 miesiąca życia). U kotów dużych ras, jak maine coon, okres wzrostu wydłużony jest do 12-24 mies.

Bardzo istotny jest skład karmy gotowej i/lub pożywienia przygotowanego w domu. W przypadku karmy gotowej zawartość poszczególnych składników powinna mieścić się w przedziałach:

* białko - 35-50% w suchej masie, minimum 19% pochodzenia zwierzęcego;

* tłuszcze - 9-35% w suchej masie, optymalnie 18-35%; dieta powinna zawierać zarówno tłuszcze pochodzenia zwierzęcego, jak i roślinnego; w okresie wzrostu zwiększona zawartość DHA - rozwój ośrodkowego układu nerwowego i siatkówki oka.

Koty dorosłe - ogólne zapotrzebowanie na podstawowe składniki

W przypadku kotów dorosłych zawartość białka powinna wynosić minimum 26% w suchej masie. Generalnie im większa zawartość białka w diecie, tym większa smakowitość. W związku z powyższym w gotowych karmach zawartość białka zawiera się zwykle w zakresie 30-45%.

Zawartość tłuszczów powinna z kolei wynosić minimum 5%. Jednak ze względu na fakt, iż karmy zawierające w swoim składzie większą ilość tłuszczów są bardziej preferowane przez koty, zwykle stanowią one ok. 25-40% suchej masy karmy.

Żywienie kotów dorosłych po kastracji

Obecnie zdecydowana większość kotów poddawana jest kastracji. Należy pamiętać, że zapotrzebowanie żywieniowe takich zwierząt zmienia się. U większości kotów w ciągu 72 h od zabiegu obserwujemy zwiększoną chęć do pobierania pokarmu. Należy zwrócić szczególną uwagę na te osobniki, które przed zabiegiem wykazywały tendencję do tycia, i ograniczyć tłuszcz w ich diecie. Jego zawartość w suchej karmie nie powinna być większa niż 10%.

Na rynku mamy szeroką gamę karm dla kastrowanych kotów, np.: Royal Canin Sterilised, Natural&Delicious Neutered, Pro Plan Sterilised, Bozita Sterilised czy Animonda. Rygor żywieniowy należy utrzymać zwłaszcza przez 8-15 tygodni po zabiegu.

Żywienie kotów starszych i geriatrycznych

W przypadku kotów starszych (około 7-8 roku życia) musimy zwrócić uwagę na charakterystyczną w tym wieku tendencję do przyrostu wagi, któremu sprzyja zmniejszona aktywność typowa dla zwierząt w tym przedziale wiekowym. Na rynku dostępnych jest wiele karm z ograniczoną ilością energii, np.: Royal Canin Obesity cat (koty dorosłe, otyłe), Hill's w/d (utrzymująca wagę, dla kotów z tendencją do tycia) lub specjalne linie typu mature 7 plus, np. Hill's Science Plan feline mature 7+ (wysoka zawartość L-karnityny, ograniczona ilość kalorii i tłuszczów, wysoka ilość włókna). W przypadku kotów geriatrycznych (ok. 10-12 roku życia) zachodzą zmiany metaboliczne, sprzyjające występowaniu niedowagi. W związku z tym zalecane jest zwiększenie energii w pokarmie o ok. 25%. Najłatwiej stosować gotowe, zbilansowane karmy dobrej jakości, np. Royal Canin senior stage 1 lub stage 2, Hill's senior i inne.

Należy zwrócić uwagę na odpowiednią ilość białka w diecie, pamiętając o tym, że koty starsze bardzo często mają problemy z prawidłowym funkcjonowaniem nerek i wymagają stosowania diet z ograniczoną ilością białka. Z drugiej strony koty geriatryczne mają tendencję do obniżania masy mięśniowej, więc pokarm należy dostosować indywidualnie do danego zwierzęcia, uwzględniając jego zapotrzebowanie pokarmowe i ewentualne problemy zdrowotne.

Zapotrzebowanie na tłuszcze wynosi średnio 10-25%. Uzależnione jest od aktywności zwierzęcia, jego wagi, występujących chorób. W przypadku nadwagi zaleca się, by nie była ona większa niż 18% suchej masy. Znaczna część kotów w wieku geriatrycznym wykazuje zwiększone zapotrzebowanie, więc zalecana ilość tłuszczu w suchej masie to minimum 18%.

ŻYWIENIE W ZALEŻNOŚCI O AKTYWNOŚCI

Koty przebywające w domu

Zwykle są to zwierzęta „kanapowe", z nadwagą lub otyłe (5-10 lat to okres największej predyspozycji do przybierania na wadze) i niechętne do ruchu, stąd ich żywienie powinno być dostosowane do niskiego poziomu aktywności. Częściej z nadmierną wagą mamy do czynienia u kocurów niż u kotek (po sterylizacji i kastracji ryzyko wzrasta dwukrotnie). Obserwujemy również predyspozycje rasowe: rasy krótkowłose i koty rasy Manx. W związku z tym najlepiej zaraz na początku zapobiegać nadwadze, stosując odpowiednie karmy dla młodych kotów i kotek po sterylizacji, np. Royal Canin Young female/male, Hill's sterilised cat, Farmina ND dla sterylizowanych kotów i kotek etc.

Należy podawać odpowiednią do wagi i aktywności ilość karmy na dobę, najlepiej dzieląc ją na kilka lub nawet kilkanaście posiłków podawanych o stałej porze. Najlepiej żywić koty karmą mokrą, zmniejsza to ryzyko otyłości, gdyż zwierzęta przyjmą zdecydowanie mniejszą ilość energii w porównaniu do karmy suchej. Dawkowanie ustalamy indywidualnie.

Należy uważać z podawaniem różnego rodzaju smakołyków, ponieważ w ich składzie znajduje się dużo tłuszczów i węglowodanów.

W przypadku kotów aktywnych problem nadwagi występuje rzadziej. W dużej mierze uzależnione jest to od tego, jaki rodzaj aktywności wykazują zwierzęta. W zależności od jej poziomu dobieramy odpowiedni rodzaj karmy. Współczesny rynek oferuje karmy dla kotów średnio aktywnych, spędzających sporo czasu w domu (ograniczona ilość energii, dodatek psyllium, pulpy buraczanej) oraz dla kotów aktywnych, przebywających większą część czasu poza domem (zwiększona ilość energii, dodatek przeciwutleniaczy wspierających odporność, glukozamina, chondroityna itd.).

W przypadku karm przyrządzanych w domu należy pamiętać o odpowiednim zbilansowaniu energii w zależności od aktywności kota. Dodatkowo powinno się zapewnić właściwą ilość przeciwutleniaczy i innych składników.

Żywienie kotek w okresie ciąży i laktacji

W czasie ciąży i laktacji zapotrzebowanie energetyczne kotek zwiększa się o około 25-50%, a nawet więcej. W tym okresie najlepiej korzystać ze specjalnej karmy z odpowiednią ilością białka (ok. 30%), witamin, kwasów tłuszczowych (kwas arachidonowy - 0,04%, jego niedobór przyczynia się do rodzenia martwych płodów), kwasów n-3 (DHA i EPA - tłuszcz rybi, rozwój ośrodkowego układu nerwowego i siatkówki oka u kociąt, min. 0,01% w suchej masie, w tym 40% kwasu DHA) i tauryny, która odgrywa kluczową rolę zarówno w okresie reprodukcji, jak i rozwoju płodów, a następnie wzrostu i właściwego rozwoju kociąt.

Zakres wartości prawidłowych tauryny - 0,1% w przypadku karmy suchej, 0,17% w przypadku karmy wilgotnej.

Tauryna występuje tylko i wyłącznie w białku pochodzenia zwierzęcego, najwięcej tego aminokwasu znaleźć można w tkankach ryb, ptaków, małych gryzoni (mięso ryb, wątróbka z kurczaka, tuńczyk, mięso z indyka). Najlepiej stosować karmy przeznaczone właśnie dla tego okresu, np. Royal kitten, Royal mother/baby cat.

Żywienie karmami gotowymi, odpowiednio zbilansowanymi

Trzeba podkreślić, że koty jako zwierzęta w naturze niepobierające dużej ilości wody są narażone na częstsze problemy z funkcjonowaniem nerek. W takiej sytuacji bardzo istotne jest odpowiednie żywienie. Dobrym wyborem są zwłaszcza karmy wilgotne, gdyż zawierają aż 70-83% wody i są zwykle bardziej smakowite niż karmy suche. Niewątpliwie ich zaletą jest fakt, że nie zawierają konserwantów, ponieważ podlegają procesowi sterylizacji i są hermetycznie zamykane.

Żywienie karmami przygotowywanymi w domu

Spora część właścicieli zwierząt, w tej grupie znajdują się również specjaliści z zakresu żywienia i lekarze weterynarii, uważa, iż pokarm przygotowany w domu jest bardziej odpowiedni dla kotów zarówno pod względem potrzeb żywieniowych, jak i smakowitości.

Należy jednak pamiętać, że żeby pożywienie przygotowane takimi sposobami było kompletne i zbilansowane, wymagana jest bardzo duża wiedza nie tylko dotycząca surowców, których potrzebujemy do sporządzenia posiłków, ale i na temat zapotrzebowania kotów w zależności od wieku, stanu fizjologicznego, chorób itd.

Zdecydowana większość opiekunów kotów nie jest w stanie temu sprostać i niejednokrotnie przygotowuje pożywienie z resztek swoich posiłków lub z resztek produktów wykorzystywanych w żywieniu domowników. W efekcie zwierzętom dostarczane jest pożywienie nieodpowiednio zbilansowane, co najczęściej skutkuje przyrostem wagi, gdyż koty tak karmione rekompensują sobie niedobór jednych składników, przyjmując inne w nadmiarze.

Oczywiście zdarzają się właściciele, którzy mają dużą wiedzę na temat zapotrzebowania kotów na białko, w tym na wszystkie aminokwasy i tłuszcze, witaminy, składniki mineralne i brak zapotrzebowania na węglowodany. Ale to znikomy procent.

Żywienie pokarmem zbliżonym do naturalnego

Wiadomo że koty w naturze, jako ściśli mięsożercy, spożywają surowe produkty pochodzenia zwierzęcego. W związku z tym właściciele podają swoim podopiecznym surowe mięso. Oczywiście karmienie kota mięsem, zwłaszcza wołowym, które zawiera sporą ilość tauryny, witamin itd., przynosi wiele korzyści. Należy jednak zdawać sobie sprawę z tego, że surowe mięso może być zanieczyszczone bakteriami i pasożytami. Pamiętajmy więc, by sparzyć je, a najlepiej zamrozić, zanim podamy je naszym kotom. Unikniemy w ten sposób zakażeń przewodu pokarmowego. Jeśli chodzi o skład diety domowej, to należy pamiętać o różnicach międzygatunkowych, co ma istotne znaczenie, jeśli chodzi o żywienie kotów:

* brak zapotrzebowania na węglowodany,

* zawartość białka 25-40%,

* zawartość tłuszczu do 60%,

* odpowiednia ilość włókna pokarmowego, wapnia, fosforu itd.

Zawartość włókna w karmie

W zależności od wieku, aktywności kota i ewentualnych chorób zmienia się zalecana ilość włókna w karmie.

Dla młodych, rosnących kotów jest to ok. 5% w suchej masie, nie więcej, ponieważ zwierzęta te wymagają składników pokarmowych o wysokiej strawności i przyswajalności. Wyższy poziom włókna - na poziomie 5-15% w suchej masie - zalecany jest w przypadku kotów mających tendencję do tycia, niechętnych do ruchu, tzw. kotów kanapowych oraz kastrowanych.

Niektóre choroby, np. cukrzyca, choroby jelit grubych, wymagają zwiększonego poziomu włókna.

Dla kotów z tendencją do zalegania kul włosowych (zwłaszcza duże rasy) zawartość włókna w suchej masie powinna wynosić ok. 8-10% (psylium, pulpa buraczana).

U kotów starszych, ze względu na spadek perystaltyki przewodu pokarmowego, zaleca się utrzymywać ilość włókna na poziomie 10-15% suchej masy Należy jednak podkreślić po raz kolejny, iż karma powinna być dobrana indywidualnie, gdyż w przypadku kota starszego z obniżoną chęcią do pobierania pokarmu należy znacznie obniżyć zawartość włókna w diecie, nawet poniżej 5%.

Związki mineralne ważne w żywieniu kotów

Koty młode, rosnące wymagają większej ilości minerałów, takich jak: wapń (0,8-1,6% w suchej masie) i fosfor (0,6-1,4% w suchej masie). Prawidłowy stosunek wapnia do fosforu to od 1,1 : 1 do 1,5 : 1.

Warto zaznaczyć, iż żywienie samym mięsem prowadzi do niedoboru wapnia (zmniejsza się jego ilość w stosunku do fosforu), co jest przyczyną rozwijania się wtórnej nadczynności przytarczyc. Typowymi jej objawami są: niechęć do ruchu, ból czy kulawizna (włókniejące zapalenie kości).

W przypadku kotów dorosłych wapń i fosfor powinien się zawierać w granicach: wapń - 0,6%, fosfor - 0,5%; stosunek Ca : P - 0,9 : 1-1,1 : 1.

W przypadku kotów po 7 roku życia zaleca się wyższy poziom wapnia (ubytek masy kostnej związany z wiekiem), uwzględniając u tych zwierząt predyspozycje do kamicy szczawianowej. Optymalny poziom Ca wynosi 0,6-1% suchej masy.

Odpowiednia zawartość potasu w diecie jest bardzo istotna w każdym okresie życia kota rosnącego, dorosłego i seniora.

W przypadku kota po odsadzeniu należy pamiętać, iż nie należy go karmić tylko mięsem surowym (dieta zakwaszająca mocz), gdyż taka dieta może być przyczyną zwiększonej utraty potasu z moczem i doprowadzić do hipokaliemii. Ponadto według niektórych źródeł koty rosnące żywione tylko lub głównie surowym mięsem mogą słabiej przybierać na wadze i wolniej rosnąć. Optymalna dawka potasu w suchej masie karmy dla kotów rosnących to 0,6-1,2%, a w przypadku kotów dorosłych 0,6-1%.

Również w diecie kota seniora bardzo istotny jest poziom potasu. Zwierzęta te bardzo często mają przewlekłe problemy z nerkami i u wielu z nich występuje obniżony poziom potasu we krwi, stąd istotny jest jego poziom w karmie. Najbardziej optymalny to powyżej 0,6%.

Witaminy niezbędne w życiu kota

Należy pamiętać o dostarczaniu wraz z pokarmem witaminy A. Jedną z cech metabolizmu kotów różniących te zwierzęta od innych, np. psów, jest brak dioksygenazy, w związku z czym niemożliwe jest przekształcanie beta-karotenów w retinol. Do pokarmów bogatych w witaminę A należą wątroba czy tran.

Węglowodany w żywieniu kotów?

Koty nie potrzebują węglowodanów. Warto pomyśleć o nich w okresie reprodukcji, gdyż dodatek ok. 10% zapobiega występowaniu u kotki hipoglikemii, spadku masy ciała, a także przyczynia się do prawidłowej zawartości laktozy w mleku.

Składniki diet domowych

Mięso wołowe, drobiowe, wieprzowe, cielęce, królicze i surowce pochodzenia zwierzęcego są źródłem białka. Należy stosować kilka gatunków mięsa, w ten sposób zapewnimy zwierzęciu wszystkie niezbędne aminokwasy. Dużą zawartością aminokwasów, a dodatkowo również witamin cechują się podroby, np. wątroba, nerki i płuca.

W przypadku mięsa nie musi być ono najwyższej jakości, preferowane jest mięso ścięgniste, z widocznymi przerostami tkanki tłuszczowej i łącznej. W mięsie i produktach pochodzenia zwierzęcego znajduje się sporo potasu, żelaza, miedzi, wapnia, fosforu, witaminy A, niacyny i biotyny.

Oprócz wymienionych produktów dieta kota powinna zawierać białko jaja kurzego (aminokwasy egzogenne), które zawsze należy gotować, gdyż zawiera czynniki antyżywieniowe, które wiążą witaminy, np. awidynę wiążącą biotynę.

Również bardzo wartościowe są ryby, będące źródłem nie tylko łatwo strawnego białka, ale również NKT n-3 (DHA, EPA, zwłaszcza ryby tłuste), witamin A i D.

Także nabiał w postaci sera białego, kefirów, jogurtów (źródło naturalnej flory bakteryjnej) jest bardzo często stosowany. W przypadku objawów nietolerancji należy z niego zrezygnować.

Trudno odpowiednio zbilansować wapń, cynk i magnez. Często składniki te uzupełnia dodatek zmielonych kości, miazgi mięsno-kostnej, zmielone skorupki jaja kurzego, preparaty witaminowe dla kotów.

Włókno pokarmowe dzielimy na rozpuszczalne (pektyny, gumy, śluz - owoce, nasiona owsa, jęczmienia, len) i nierozpuszczalne (celuloza, hemiceluzlozy, lignina, produkty z pełnego ziarna, kasze, płatki, warzywa, nasiona). Rozpuszczalne daje uczucie sytości i zwiększa objętość kału. Nierozpuszczalne stymuluje motorykę przewodu pokarmowego, odżywia komórki jelita grubego - kwas linolowy (np. olej z wiesiołka, słonecznikowy) i arachidonowy (mięso, produkty pochodzenia zwierzęcego).

Przekąski są smakowite, więc zwykle zawierają dużo tłuszczu i są kaloryczne. Oprócz tego coraz powszechniejsze są tzw. przekąski funkcjonalne, np. zawierające witaminy, karnitynę, glukozaminę.

Przykłady żywienia w zależności od rasy i uwarunkowań genetycznych

U kotów rasy burmańskiej występuje polimiopatia hipokaliemiczna, niezależna od poziomu potasu.

Kamica struwitowa występuje u: dorosłych kotów rasy Chartreux, domowych krótko i długowłosych, himalajskich, Manx, syjamskich, ragdolli.

Kamica szczawianowa - koty starsze, kocury po kastracji: burmańskie, brytyjskie, perskie, rasy egzotyczne, szkockie zwisłouche.

U kotów po sterylizacji dominują czynniki odpowiedzialne za przybieranie na wadze i zaburzenia metabolizmu glukozy (wysokie stężenie IGF-1, działanie prolaktyny itd., spadek stężenia T4 u kotek po sterylizacji), rygor żywieniowy, zwłaszcza przez 8-15 tygodni po zabiegu.

W przypadku karmienia kotów nie ma idealnej metody. Przede wszystkim należy uwzględnić zapotrzebowanie na poszczególne składniki u danego pacjenta, zwracając uwagę na jego aktywność, wiek, występujące choroby.

Na pewno wygodnie jest stosować gotowe karmy, których mamy sporo na rynku. Ich różnorodność ułatwia żywienie kotów, które potrafią być wyjątkowo wybredne.

Zdaniem autora warto stosować diety bytowe, ponieważ są one odpowiednio zbilansowane dla każdej grupy wiekowej. Poza tym jest to wygodne dla właściciela. Ponadto zapobiegają one występowaniu chorób charakterystycznych dla danej grupy wiekowej, np. kamicy struwitowej u kotów dorosłych, kamicy szczawianowej u starszych i kastrowanych kocurów.

Żywienie domowe z odpowiednio dobranymi składnikami jest jak najbardziej korzystne, jednakże wymaga bardzo dużej wiedzy właściciela i pochłania mnóstwo czasu, jeśli chcemy uzyskać pokarm odpowiednio zbilansowany, by zapewnić kotu wzrost, rozwój i dożycie sędziwego wieku.

Cechy właściwie dobranej diety, niezależnie jaka ona jest, to: odpowiednie zbilansowanie, zapewnianie optymalnej ilości energii, atrakcyjny smak, łatwość gryzienia i połykania, zapewnienie prawidłowej pracy przewodu pokarmowego. Stosowanie takiej karmy musi też być dla kota bezpieczne.

1. Ceregrzyn M., Lechowski R., Barszczewska B.: Podstawy żywienia psów i kotów. Elsevier 2013.

2. Bell J.S., Cavanagh K.E., Tilley L.P.: Rasy psów i kotów - przewodnik weterynaryjny. Galaktyka, 2013.

3. Horzinek M.C., Lutz H., Schmidt V.: Praktyka kliniczna koty. Galaktyka 2008.

4. Dokumentacja gabinetu Felican-Vet.

Autor:
lek. Marzena Zmarlak, Gabinet Weterynaryjny Felican-Vet, Warszawa

Fotolia

Streszczenie:
Koty należą do zwierząt bezwzględnie mięsożernych. Wymagają zatem dostarczenia składników pokarmowych pochodzących z tkanek zwierzęcych. Cechuje je odmienny metabolizm (m.in. zwiększone zapotrzebowanie na białko czy węglowodany pokrywane w procesie glukoneogenezy itd.). Koty są zwierzętami wymagającymi pod względem żywieniowym. Ich dieta powinna cechować się dużą smakowitością, być łatwa do pogryzienia i połknięcia.

Słowa kluczowe:
kot, żywienie, dieta, metabolizm.

# data[].attributes.attachment_link.description
Koty cechuje odmienny metabolizm niż w przypadku innych zwierząt, w tym psów. Cechy wyróżniające to: 1. Zwiększone zapotrzebowanie na białko, w tym na wszystkie aminokwasy, zarówno egzo-, jak i endogenne. Warto wspomnieć, iż szczególnie dotkliwy może być dla nich niedobór argininy.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nie istnieje chyba bardziej drażliwy i dzielący kociarzy temat niż żywienie mruczków. Jak żywić kota? Oto kilka mitów, które warto obalić.

1. Dobra karma jest droga

„Nie stać mnie na kupowanie dobrej karmy dla zwierzaka, bo jest zbyt droga." Czy na pewno? Dobrej jakościowo karmy, zawierającej dużą ilość mięsa a małą węglowodanów, karmy odpowiednio zbilansowanej, kot zje o wiele mniej, by się nasycić. W karmach niskiej jakości najwięcej jest nie białka zwierzęcego, lecz zbóż i wypełniaczy. By uzyskać potrzebną ilość witamin i składników odżywczych, kot musi jej zjeść więcej. Na rynku dostępnych jest wiele karm, można wybrać bardziej wartościową, a nie tak drogą.

2. Najlepsze dla kota jest chude mięso

Jak żywić kota niejadka? Przemycić do jego diety nieco więcej tłuszczy. To dzięki zawartości tłuszczu jedzenie smakuje lepiej, zarówno nam jak i kotom. Koty nie tyją od nadmiaru tłuszczu, jak mogłoby się wydawać, lecz od zbyt dużej ilości węglowodanów w diecie. Węglowodany trafiają do kociej karmy głównie w postaci zbóż. To prawda, zboża zawierają pewną ilość białka, witamin, mikroelementów i włókien, ale ponad 90% ich składu stanowią węglowodany. Dla kota źródłem energii jest tłuszcz, nie węglowodany - inaczej niż u ludzi. Tłuszcz to też niezbędne dla ich życia witaminy i pierwiastki.

3. Dobrze karmiony kot nie musi polować

Instynkt łowiecki jest tak głęboko zakodowany w kociej naturze, że nawet najbardziej leniwy domowy mruczek nie przepuści okazji, by nie zaczaić się na ruchomy przedmiot (niekiedy ludzki palec czy nogę) i nie dopaść go jednym susem, podobnie jak czynią to jego dzicy krewni, polując na swoje ofiary. Kot poluje z nakazu instynktu, nie tylko z głodu. To dlatego dokarmianie kotów wolno żyjących nie rozleniwia ich i wbrew potocznej opinii nie przestają polować na gryzonie - dokarmianie powoduje jedynie, że takie koty są silniejsze i tym sprawniej i chętniej czają się na myszy.

4. Jak żywić kota? Zdać się na jego instynkt

„Kot sam wie, jakie jedzenie może mu zaszkodzić i będzie go unikał." Niestety, jest wiele roślin trujących, które kot może zjeść. Szczególnie tyczy to kotów niewychodzących, którym nie wysiewa się kociej trawki, ale zagrożone mogą być też koty wychodzące - instynkt nie zawsze ochroni je przed skubnięciem liścia lilii w ogrodzie. Istnieje też sporo szkodliwych a smakowitych dla kota produktów spożywczych z ludzkiego stołu, np. smażona cebula, winogrona, czekolada, pieczone mięso z przyprawami, kości z gotowanego kurczaka czy wędzone ryby.

5. Koty muszą pić mleko

Koty rzeczywiście lubią mleko, ale krowie mleko niekoniecznie jest dla nich odpowiednim pożywieniem. Może być przyczyną dolegliwości żołądkowych. Większość kotów z wiekiem traci zdolność trawienia laktozy, mleko wywołuje u nich biegunki. Dla dorosłego kota mleko krowie nie ma zbyt wielu wartości odżywczych. Lepiej postawić mruczkowi miseczkę z zimną, świeżą wodą. Dzikie koty nie piją mleka od momentu, gdy przestają ssać matkę.

6. Sucha karma czyści kocie zęby

Wbrew powszechnej opinii, chrupki karmy nie są w stanie oczyścić kocich zębów z osadu. W teorii byłoby to możliwe, gdyby kot wystarczająco długo gryzł chrupki. W praktyce koty czasem przegryzają chrupki, ale częściej połykają je w całości, nawet te o sporych rozmiarach. Skuteczniej wyczyści kocie zęby surowe mięso - warto od czasu do czasu podawać mruczkowi pasma surowego mięska do gryzienia. Osad można też usunąć regularnie myjąc kocie ząbki. Gdy osad zamieni się w kamień, usunie go tylko lekarz weterynarii.

7. Kot sam potrafi regulować ilość zjadanego pożywienia

Współczesne domowe mruczki spędzają większość czasu na spaniu i jedzeniu. Pozostawiane same sobie na kilka godzin dziennie, gdy idziemy do pracy, zajadają nudę. Dosłownie. Jeśli nasz pupil ma tendencje do tycia i przejadania się, wydzielajmy mu posiłki. W przypadku kotów dorosłych powinny to być 2-3 posiłki dziennie. Nie pozostawiamy miski z karmą na stałe dostępnej dla mruczka.

8. Urozmaicanie kociej diety

Czasem chcemy dogodzić naszemu kotu i dajemy coś innego niż zwykle. Wiele kotów zareaguje na nowość entuzjastycznie i będzie jadło chętniej przez 1-3 dni, potem jednak ich zainteresowanie spada, zarówno wobec nowej jak i jedzonej na stałe karmy, a my dziwimy się, dlaczego zwierzę grymasi przy misce.

Nie zmieniajmy zbyt często rodzaju kociej karmy. Jeśli chcemy sprawić pupilowi przyjemność, lepiej zabawmy się w jedzeniowe puzzle - chowajmy karmę do zabawek lub w mieszkaniu, pozwalając mruczkowi na jej odnalezienie. Będzie to dla niego świetna zabawa w polowanie, nagrodzona pysznym kąskiem.

9. Karmienie kota wyłącznie surowym mięsem

Surowe (niesparzone uprzednio) mięso może zawierać groźne bakterie - niszczy je wysoka temperatura lub naprawdę głębokie mrożenie (jakiego nie uzyskamy w domowych lodówkach). Po drugie - zawartość tauryny, witamin i mikroelementów w mięsie może być zbyt mała w stosunku do kocich potrzeb. Dlatego karmiąc wyłącznie surowym mięsem, należy taką dietę odpowiednio suplementować.

10. Kawałeczek szyneczki nie zaszkodzi

Kolejny sposób na „dorobienie się" wybrednego kota. Na dodatek - ze szkodą dla jego zdrowia. Szynka, jak i inne wędliny, to prawdziwa solna bomba, a sól szkodzi kocim nerkom. Niestety, jest smakowita, a co za tym idzie, kot może odmówić innego jedzenia i domagać się wyłącznie szyneczki na śniadanie, obiad i kolację. Ostatecznie nie skończy się więc na przysłowiowym plasterku...

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak żywić kota? 10 mitów na temat żywienia kotów - Koty.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Nie istnieje chyba bardziej drażliwy i dzielący kociarzy temat niż żywienie mruczków. Jak żywić kota? Oto kilka mitów, które warto obalić. „Nie stać mnie na kupowanie dobrej karmy dla zwierzaka, bo jest zbyt droga." Czy na pewno? Dobrej jakościowo karmy, zawierającej dużą ilość mięsa a małą węglowodanów, karmy odpowiednio zbilansowanej, kot zje o wiele mniej, by się nasycić.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
w 640 Odsłony Dieta

Zauważyliście zwiększoną masę ciała u swoich kotów po zabiegu sterylizacji lub kastracji? Można powiedzieć, że to „normalna" reakcja organizmu, wynikająca ze spowolnienia tempa metabolizmu. Aby jednak pewnego dnia nie obudzić się z myślą: mam otyłego kota, co teraz? Warto go odpowiednio do tego zabiegu przygotować: zadbać o właściwie zbilansowaną dietę i przemyśleć, jak utrzymać / zwiększyć jego aktywność fizyczną.

Przypomnijmy, kastracja to chirurgiczne usunięcie jajników lub jajników, jajowodów i macicy u osobników rodzaju żeńskiego oraz usunięcie jąder u osobników rodzaju męskiego. Sterylizacja natomiast polega na podwiązaniu jajowodów lub nasieniowodów bez chirurgicznego usuwania gonad i ich przydatków. Możemy również okresowo ograniczyć zdolności reprodukcyjne kotów stosując tzw. sterylizację farmakologiczną.

Dlaczego odpowiednie żywienie kotów sterylizowanych jest tak ważne?

Zwyczajowym problemem występującym u zwierząt po sterylizacji przy braku korekty dietetycznej i aktywności ruchowej jest nadwaga i otyłość, które mogą prowadzić do cukrzycy i innych powikłań metabolicznych, chorób dolnych dróg moczowych, układu kostno - stawowego, czy krążenia itp. Wzrost masy ciała u kotów sterylizowanych wynika z braku limitacji kalorii w diecie i dotyczy nadmiernej kumulacji tłuszczu w organizmie. Ciekawostką jest to, że jest zazwyczaj wyższy u sterylizowanych kotek niż u kastrowanych kocurów. Utrzymanie prawidłowej masy ciała po sterylizacji jest możliwe dzięki odpowiedniej diecie i zwiększeniu aktywności fizycznej. Niestety ten drugi punkt trudno osiągnąć po zabiegu i tylko niewielki procent kotów zachowuje właściwą sprzed sterylizacji aktywność. I co ciekawe zazwyczaj jest ona zbliżona w dzień do aktywności kotów niesterylizowanych a zmniejszona w nocy, tak jakby koty próbowały „dostosować się" do trybu aktywności człowieka.

Jak często karmić koty sterylizowane/kastrowane?

Po zabiegu sterylizacji lub kastracji kot powinien być karmiony tak jak zazwyczaj czyli małymi porcjami, często z jednym wyjątkiem - karma powinna mieć ograniczoną gęstość kaloryczną, ponieważ kot je zazwyczaj od 6 do 19 posiłków w ciągu doby, dość trudne byłoby to do osiągnięcia dla kogoś, kto nie pracuje w domu. Jeżeli chcemy być pewni, że nasz kot zostanie nakarmiony podczas naszej nieobecności, wprowadźmy automatyczną miskę, karmnik, który w określonych przez nas godzinach wyda kotu posiłek w odpowiedniej ilości. A co z samą dietą; jaką karmę wybrać? Suchą? Mokrą? Zbożową? Bezzbożową? Najważniejsze jest, aby w diecie ograniczyć ilość spożywanych przez kota kalorii. Aby utrzymać stabilną masę ciała należy je ograniczyć od 25 do 30%. Ponieważ jednak apetyt po sterylizacji wzrasta, to podawanie standardowej karmy komercyjnej, którą jadł nasz Pupil przed zabiegiem może nie wystarczać, aby kot czuł się syty. Niezaspokojony głód powoduje znaczny dyskomfort i może prowadzić do wystąpienia szeregu nieprawidłowych zachowań a nawet zaburzeń behawioralnych. Dlatego tak ważne jest wprowadzenie produktu dedykowanego kotom sterylizowanym - specjalnej karmy o zmniejszonej kaloryczności, obniżonej zawartości tłuszczu, ale zwiększonej białka i w razie potrzeby włókna, z dokładnym bilansem składników mineralnych.

Aktywność fizyczna

Odpowiednio wysoka aktywność fizyczna i właściwa karma o zmniejszonej kaloryczności są podstawą utrzymania kota po sterylizacji w odpowiedniej kondycji. Bardzo ważne jest zaangażowanie właściciela, który najlepiej zna swojego kota i wie, czym może go zainteresować lub jak inicjować zabawy, aby zapewnić ruch sprzed okresu sterylizacji. Pomocny może być drapak z dołączonymi zabawkami, nakręcane myszy, piłeczki, wędki, automatyczny laser typu „latarnia morska" lub „uciekający punkt" itp. zabawki przeznaczone dla kota. Czasem najbardziej zadziwiające jest to, że najlepszą dla kota zabawką jest szeleszczący papierek.

Wypijanie zbyt małej ilości płynów

Poważne ryzyko chorób dolnych dróg moczowych u kotów po sterylizacji wynika z niewystarczającej ilości przyjmowanych przez kota płynów. Dlatego lekarze weterynarii zalecają w żywieniu kota zwiększony udział karm mokrych, które zawierają powyżej 67% wody w swoim składzie.

Podsumowując, po zabiegu kastracji lub sterylizacji należy szczególną uwagę zwrócić na:

Ilość pobieranego przez kota pokarmu,

masę ciała,

aktywność ruchową.

I wyprzedzając problemy, które mogą pojawić się po zabiegu należy:

wprowadzić karmę dla kotów sterylizowanych

zwiększyć udział karm mokrych w żywieniu kota

zapewnić dostęp do świeżej, czystej wody (odpowiednia ilość misek z wodą, fontanna itp.)

wzbogacić lub tak dostosować środowisko kota, aby utrzymać/zapewnić odpowiednio wysoką aktywność fizyczną

Jeżeli spełnimy powyższe punkty prawdopodobnie będziemy się cieszyć się dobrym zdrowiem i kondycją Swojego Pupila przez długie lata.

Artykuł powstał we współpracy z naszym ekspertem dr n. wet. Agnieszką Kurosad, wykładowcą „Dietetyki weterynaryjnej" na UPWr.

# data[].attributes.attachment_link.title
Żywienie kotów sterylizowanych - PUPIL Karma Blog

# data[].attributes.attachment_link.description
w 640 Odsłony Dieta Przypomnijmy, kastracja to chirurgiczne usunięcie jajników lub jajników, jajowodów i macicy u osobników rodzaju żeńskiego oraz usunięcie jąder u osobników rodzaju męskiego. Sterylizacja natomiast polega na podwiązaniu jajowodów lub nasieniowodów bez chirurgicznego usuwania gonad i ich przydatków. Możemy również okresowo ograniczyć zdolności reprodukcyjne kotów stosując tzw.

# data[].attributes.attachment_link.description
Pielęgnacja kota nie jest jakimś skomplikowanym zadaniem. Czesanie futerka, przycinanie pazurków, zapewnienie my podstawowych akcesoriów dla kotów i tak dalej. Trochę bardziej skomplikowowane jest dbanie o koty wystawowe, które wymagają szczególnej troski o futerko i ogólną kondycję. Ogólnie jednak mówiąc każdy jest wstanie zaopiekować się kotem - każdy, kto tego chce i szanuje kocią indywidualność.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jeżeli jednak Twój kot ma długą sierść lepiej, jeżeli udzielisz mu pomocy w jej pielęgnacji. Szczotkowanie należy do jednej z obowiązkowych czynności posiadaczy kotów (oczywiście pomijając rasy bezwłose), którą należy wykonywać regularnie. Jest to również dobry sposób na wytworzenie więzi ze swoim pupilem. Niestety, wiele kotów bardzo nie lubi tej czynności, dlatego warto przyzwyczajać je już od małego, aby nie sprawiało to aż tak dużego problemu w przyszłości. Ważne, by szczotkowanie kojarzone było z czymś przyjemnym.

Oczywiście najmniej problemu jest z rasami krótkowłosymi, gdzie futro wystarczy przeczesać raz lub dwa razy na dwa tygodnie. Koty o długiej sierści wymagają znacznie częstszej pielęgnacji i szczotkowania. Szczotkowanie jest bardzo ważną czynnością, której nie powinno się pomijać nawet u ras krótkowłosych. Koty potrzebują naszej pomocy w pozbyciu się martwych włosów, ponieważ ich nadmiar będzie zlizywany i połykany, podczas codziennego czyszczenia futra. Takie zaniedbanie może doprowadzić do zakłaczenia, czyli do zalegania zbitych kul włosowych w jego żołądku. Czesanie zapobiega również powstawaniu kołtunów u ras długowłosych, a regularna pielęgnacja zapewni kotu czystą i zdrową sierść.

Szczotkowanie kota jest podstawową czynnością w pielęgnacji. Oprócz tego warto czyścić uszy. Wielu opiekunów obcina również pazury kotom, które lubią przejechać pazurkiem po kanapie.

Przeczytaj poniższy artykuł, a dowiesz się więcej o właściwej pielęgnacji swojego pupila.

Czy czyścić uszy kota?

Koty potrafią samodzielnie zadbać o prawidłową higienę uszu. W ramach profilaktyki wystarczy, że będziesz regularnie kontrolował ich stan raz w miesiącu. Nadmiar woskowinowego osadu lub zmiana koloru wewnętrznej części ucha może być oznaką choroby. Oprócz zmian skórnych może pojawić się swędzenie. Dlatego sygnałem choroby może być drapanie się kota po uchu lub pocieranie głową o różne przedmioty. Wszystkie niepokojące zmiany w kocich uszach należy skonsultować z weterynarzem, który prawidłowo oceni ich stan i zdecyduje o odpowiedniej terapii.

Czyszczenie kocich uszu może okazać się koniecznością. Bardzo często spotykaną kocią przypadłością jest świerzbowiec uszny. Pojawia się on zwłaszcza u kotów wolno żyjących. W przypadku, gdy kot miał już wcześniej problemy zdrowotne z uszami lub ma obniżoną odporność, kontrolę czystości warto przeprowadzać częściej. Twój kot może mieć większą tendencję na choroby uszu. Zlekceważenie pierwszych objawów może doprowadzić do grzybicy lub infekcji bakteryjnej.

Do czyszczenia kocich uszu można użyć płynnej parafiny, która dostępna jest w każdej aptece. Wystarczy użyć 2-3 krople parafiny bezpośrednio nałożonej na zewnętrzną część małżowiny ucha, a następnie delikatnie rozprowadzić ją palcami po wewnętrznej części małżowiny ucha.

W sklepach zoologicznych są gotowe preparaty do przemywania uszu w formie płynu i żelu, które mogą zawierać różne substancje dodatkowe, które wzmacniają podrażniony chorobą naskórek. Po gotowe preparaty warto sięgnąć, kiedy nasz kot ma nawracające problemy z uszami.

Oczywiście w przypadku czyszczenia uszu, jak i innych zabiegów pielęgnacyjnych, im szybciej wprowadzisz kota do tej czynności, tym więcej zaoszczędzisz mu stresu.

Jak dbać o kocie zęby?

Pielęgnacja i higiena jamy ustnej kota powinna być przeprowadzana systematycznie. Odkładająca się płytka nazębna z biegiem czasu zmienia się w kamień, który może spowodować bolesne stany zapalne dziąse ł. Mycie kocich zębów może być dla nas wyzwaniem, dlatego najlepiej powoli oswajać kota ze szczoteczką do zębów. Do czyszczenia zębów najlepiej wybrać miękką szczoteczkę dla dzieci (lub specjalistyczną ze sklepu zoologicznego) oraz pastę, która jest specjalnie dedykowana kotom i rekomendowana przez weterynarzy. W żadnym przypadku nie należy stosować pasty przeznaczonych do ludzi, ponieważ zawierają one fluor. Czyszczenie zębów powinno odbywać się codziennie, a w przypadku silnego protestowania przez kota można posłużyć się innymi sposobami. Na rynku znajdują się specjalistyczne karmy i smakołyki, które dzięki swojej strukturze ścierają miękki osad nazębny. Nie należy podawać ich zbyt często, ponieważ są kaloryczne i mogą doprowadzić do nadwagi pupila. W sklepach zoologicznych można spotkać żele do aplikacji na zęby lub płyny i proszki, które dodaje się do miseczki z wodą. Funkcję oczyszczającą zęby ma również surowe i trudne do przegryzienia mięso.

Higiena zębów naszego pupila jest niezwykle ważna. Niestety, usuwanie osadów nazębnych przez weterynarza wymaga zastosowania narkozy, dlatego warto regularnie dbać o zęby kota.

Jak dbać o kocie pazury?

Koty drapią (i przy okazji niszczą meble w mieszkaniach), aby skrócić pazury, które nieustannie rosną. Kot niewychodzący nie ma możliwości ścierania swoich ostrych pazurów w naturalnym środowisku. Najlepszym rozwiązaniem jest kupno drapaka, ale nie każdy kot będzie z niego chętnie korzystał. Niedostateczne ścieranie przez kota pazurów może prowadzić do ich przerostu. Przerośnięte pazury utrudniają swobodne poruszanie. Zdesperowany kot może szukać odpowiednich mebli w Twoim mieszkaniu, aby zwalczyć swój problem. Nie obcinanie pazurów może prowadzić do powstania poważnych zmian zapalnych opuszek kończyn u kotów.

Warto przyzwyczaić kota do obcinania pazurów, gdy jest jeszcze młody. Naukę najlepiej rozpocząć od oswojenia kota do mocniejszego dotyku jego łapek i nacisku na opuszki. Najwygodniej będzie posadzić kota na nasze kolana. Chwytamy jedną z łapek i delikatnie naciskamy opuszek. Widoczne będą dwie części pazura. Bliższa skóry naszego kota (ciemniejsza) jest ukrwiona i jej nie obcinamy. Sprawnym ruchem ścinamy lekko przezroczysty fragment kociego pazura - zawsze pod kątem prostym. Do obcinania należy użyć wyłącznie specjalnych nożyczek, cążek lub gilotyny, które dostępne są w sklepach zoologicznych.

W trudnych przypadkach, gdy nasz kot znacząco protestuje lub pojawią się wątpliwości, w jaki sposób to zrobić, możemy udać się do weterynarza, który z pewnością pomoże nam w tej czynności.

Szampony dla kotów

Koty znane są z tego, że nie przepadają za kąpielami, jednak nie można tego uogólniać, ponieważ każdy z nich jest inny. Niektóre mruczki, wręcz uwielbiają moczyć się w wodzie i sprawia im to ogromną przyjemność. Większość kotów nie potrzebuje kąpieli, chyba że są na to wskazania zdrowotne lub jest to brud, z którym on sam sobie nie poradzi (resztki jedzenia, brud na grzbiecie).

Szampon dla kota należy dobrać do jego indywidualnych potrzeb i wymagań. Istnieje wiele szamponów do specjalnej pielęgnacji, które zawierają olejki i powodują, że sierść jest miękka i delikatna w dotyku. W sklepach dostępne są również szampony owadobójcze lub lecznicze. Przy wyborze szamponu należy kierować się tym, aby miały w składzie naturalne olejki, proteiny i witaminy. Warto zwrócić uwagę czy szampon ma działanie antystatyczne i czy ułatwia rozczesywanie sierści.

Ciekawym i alternatywnym rozwiązaniem jest suchy szampon. Jego formuła nie wywołuje u kotów tak drastycznej reakcji, jak kontakt z wodą. Suchy szampon doskonale radzi sobie z nieprzyjemnym zapachem.

Jak pozbyć się zapachu moczu?

Koci mocz ma bardzo intensywną woń. Nie jest to dużym problem, kiedy nasz zwierzak wie jak korzystać z kuwety. Niestety, jeżeli jest inaczej i kot załatwia swoją potrzebę fizjologiczną w innym niż wyznaczonym miejscu, jest to dla nas dość kłopotliwe. Usunięcie nieprzyjemnego zapachu, nie jest łatwe, ale sklepy zoologiczne oferują wiele preparatów, które mogą nam w tym pomóc. Istnieje również wiele domowych sposobów na walkę z nieprzyjemną wonią. Jedną z takich substancji jest woda utleniona. Jest ona dość skutecznym produktem, ale może doprowadzić do odbarwienia tkaniny, na którą jest stosowana. Pomocny może okazać się sok z cytryny lub ocet z niewielkim dodatkiem wody. Do neutralizowania zapachu np. z kanapy czy dywanu poleca się użycie sody oczyszczonej, którą należy wysypać bezpośrednio na plamę, a następnie zabrudzoną sodę odkurzyć. Do usuwania zapachu z dywanu warto wypróbować gorące mleko, które w garnku należy podstawić pod dywan w miejscu, gdzie kot się wypróżnił.

W przypadku, gdy domowe sposoby zawiodą, po pomoc należy udać się do sklepu po profesjonalne środki neutralizujące zapach kociego moczu. Neutralizatory zapachu znajdziesz w postaci proszku lub w sprayu. Oprócz usunięcia niechcianego zapachu neutralizatory pomogą pozbyć się plam po moczu. Dodatkowo zawarte w nich substancję także zniechęcą Twojego kota do ponownego oddawania moczu w tym miejscu.

Warto wypróbować różne sposoby walki z nieprzyjemnym zapachem moczu kota i wybrać ten najlepszy. Postaraj się również określić przyczynę, dlaczego Twój podopieczny nie załatwia swoich potrzeb fizjologicznych w wyznaczonym przez Ciebie miejscu.

Podsumowanie

Koty są bardzo popularnymi czworonogami. Wielu z nas ma nie jednego kota pod swoim dachem. Decydując się na pupila, powinniśmy poświęcić mu odpowiednią ilość uwagi, aby zadbać o jego higienę. Warto regularnie kontrolować wygląd uszu, zębów, czy sierści. Ich stan jest pierwszą wskazówką potencjalnego stanu chorobowego. Zignorowanie pojawiających się symptomów może doprowadzić do rozwinięcia się infekcji, a w następstwie do poważnych powikłań zdrowotnych.

Oczywiście nie każdy kot lubi wodę, czy szczotkowanie zębów. Dlatego ważne, abyś od jak najmłodszego wieku delikatnie i stopniowo przyzwyczajał go do zabiegów pielęgnacyjnych, by w przyszłości były dla niego, jak i dla Ciebie komfortowe. W ekstremalnych przypadkach można skorzystać z rozwiązań oferowanych przez sklepy zoologiczne i weterynarza.
Musimy pamiętać, że zadbany kot, to zdrowy i szczęśliwy kot!

# data[].attributes.attachment_link.title
Pielęgnacja kota ➤ Podstawy higieny kota I JOSERA ✓

# data[].attributes.attachment_link.description
Jeżeli jednak Twój kot ma długą sierść lepiej, jeżeli udzielisz mu pomocy w jej pielęgnacji. Szczotkowanie należy do jednej z obowiązkowych czynności posiadaczy kotów (oczywiście pomijając rasy bezwłose), którą należy wykonywać regularnie. Jest to również dobry sposób na wytworzenie więzi ze swoim pupilem.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak zadbać o swojego kota? Porównując tego zwierzaka do psa, troszczenie się o niego jest mniej wymagające. Kociaki zazwyczaj są czyściochami, a już na pewno te domowe. Nie znoszą brudu, bardzo często się myją i same dbają o swoją sierść czy pazury. Jednak czasami warto im pomóc, zwłaszcza przy częściach ciała, z którymi same sobie nie poradzą.
Uszy, oczy, sierść, pazury, żeby - trzeba zadbać o nie wszystkie jeszcze przed wystąpieniem problemu. Kilka porad i wskazówek na temat środków pielęgnacyjnych pomoże Tobie oszczędzić stresujących wizyt u weterynarza. Z własnego (bolesnego) doświadczenia wiem, że koty za nimi nie przepadają, więc miej na uwadze to, aby Twój pupil nie zmagał się z problemami zdrowotnymi.

Pielęgnacja oczu
Stan oczu należy kontrolować codziennie. Jest to szczególnie ważne u ras, które posiadają spłaszczoną część twarzową czaszki (np. persy). Jeśli zauważysz wydzielinę w kącikach oczu, usuń ją czystym wacikiem, namoczonym w ciepłej wodzie lub naparze z rumianku bądź świetlika. Pamiętaj o tym, żeby każde oko przemywać osobnym wacikiem. Sklep zoologiczny NaszeZoo.pl posiada w swoim asortymencie wiele przydatnych preparatów takich jak płyn dla kociąt, chusteczki do czyszczenia oczu (i nie tylko) czy środek zapobiegający łzawieniu.
Czyszczenie uszu kota
Ten mały zabieg należy przeprowadzać systematycznie. Z racji tego, że jest to miejsce trudno dostępne, kot sam o nie nie zadba. Można je wyczyścić za pomocą patyczka kosmetycznego lub wacika, uprzednio zanurzonym w oliwie. W zależności od tego jak uszy pupil szybko się brudzą, czyścimy je raz na dany okres. Uważaj, aby nie przesadzić z higieną tego miejsca. Może to uszkodzić kanały słuchowe. Pielęgnacja kota będzie łatwiejsza i bardziej skuteczna dzięki taki preparatom jak płyn do mycia uszu FRANCODEX lub TRIXIE czy, już wcześniej wspomniane, chusteczki pielęgnacyjne.

Jeśli zauważysz zaczerwienie i/lub ciemna woskowate plami, najprawdopodobniej świadczy to o infekcji. W takim przypadku zwykłe środki pielęgnacyjne mogą nie wystarczyć, więc udaj się z tymi objawami do lekarza weterynarii.
Higiena jamy ustnej
Najczęstszym problemem jest kamień nazębny. Sam w sobie nie jest szkodliwy, ale może on doprowadzić do podrażnienia dziąseł, co z kolei prowadzi do stanu zapalnego i nieprzyjemnego zapachu z pyszczka. Można opóźnić jego tworzenie podając kotu suchą karmę, która ściera kamień, jednak trudno go w 100% wykluczyć. Weterynarz z łatwością usunie go całkowicie dzięki sanacji jamy ustnej. Jest to bardzo prosty zabieg polegający na zlikwidowaniu kamienia przy użycia wiertła.

Jeśli zauważysz, że zęby kociaka stają się żółte, spróbuj je przemyć gazą namoczoną w wodzie utlenionej. I znowu daje o sobie znać koci charakter - o ile czyszczenia zębów psa jest stosunkowo łatwe, tak z kotem nie będzie już tak prosto. Dodatkowym utrudnieniem będzie mały rozmiar pyszczka.

Pielęgnacja kota będzie łatwiejsza dzięki płynowi do jamy ustnej FRANCODEX.

UWAGA! Nie używaj do tego zabiegu szczoteczek i past przeznaczonych dla ludzi. Mogą one uszkodzić zęby i dziąsła zwierzaka.
Pielęgnacja pazurów
Koty same dbają o swoje pazury. Jednak jeśli chcesz zachować swoje meble i ubrania w dobrym stanie zaopatrz się w drapak dla kota. Zaoszczędzi to Tobie nerwów, a dla czworonoga będzie on kolejną atrakcją. Czasami jednak sam drapak nie wystarczy. Wtedy można pomóc kotu za pomocą obcinacza pazurów. Jak to zrobić? Naciskamy na łapkę pupila, żeby maksymalnie wysunął swoje pazurki. Obcinamy tylko jasną, białą, nierzadko przezroczystą końcówkę. Różowa część do żywa tkanka tzw. tworzywo palca i nie można jej uszkodzić. Jest ona bardzo dobrze unerwiona i ukrwiona, jej przerwanie może być bolesne. Jeśli nie czujesz się pewnie, udaj się z tym problemem do weterynarza. Obcięcie pazurów nie jest drogie, więc nie powinno zrujnować domowego budżetu.
Pielęgnacja sierści
Na ten aspekt składa się kilka czynników. Pierwszym i najważniejszym jest karma dla kota - odpowiednio dobrana do indywidualnych wymagań swojego czworonoga. Wielu właścicieli nie zdaje sobie z tego sprawy, ale ma ona ogromny wpływ na stan sierści. Odsyłam do artykuły na ten temat.

Inną sprawą jest regularne wyczesywanie kota. Krótkowłose zwierzaki należy czesać 1 -3 razy w ciągu tygodnia, używając przy tym miękkiej szczotki, a następnie gęstego grzebienia. Z kotami długowłosymi będzie trochę większy problem. Należy je czesać codziennie, ponieważ zaniedbanie tej czynności może prowadzić do sfilcowania sierści czego rezultatem będzie przymus jej obcięcia. Przyda się tutaj grzebień z rzadkimi ząbkami i drugi z gęstymi. Czesanie ma również pozytywny wpływ na układ krwionośny.

Jeżeli Twój pupil ma problem z linieniem zapraszam do lektury jednego z wcześniejszych artykułów.

Co do kąpieli - zdecydowanie odradzam ją kotom krótkowłosym. W ich przypadku jest ona zupełnie zbędna i spowoduje dodatkowy stres. Koty długowłose można wykąpać raz na jakiś czas, używając przy tym szamponu dla kotów, jednak te zwierzaki nie bardzo przepadają za wodą. Kocia kąpiel jest niezbędna tylko w wyjątkowych przypadkach.

Pielęgnacja kota to ważny element ich hodowli. Odpowiedzialny właściciel powinien zadbać o zwierzaka w taki sposób, aby był on zdrowy, zadbany i w świetnej formie. Poświęcając pupilowi kilka minut dziennie zapewnimy mu znakomity wygląd i kondycję.

# data[].attributes.attachment_link.title
Pielęgnacja kota. Przydatne porady i wskazówki

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak zadbać o swojego kota? Porównując tego zwierzaka do psa, troszczenie się o niego jest mniej wymagające. Kociaki zazwyczaj są czyściochami, a już na pewno te domowe. Nie znoszą brudu, bardzo często się myją i same dbają o swoją sierść czy pazury. Jednak czasami warto im pomóc, zwłaszcza przy częściach ciała, z którymi same sobie nie poradzą.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Chcielibyśmy rozwijać się dla ciebie i prezentować ci coraz lepsze treści w naszym serwisie. Chcielibyśmy również móc prezentować ci dopasowane do twoich preferencji treści marketingowe - ale potrzebujemy na to twojej zgody. Dzięki wyrażeniu zgody zobaczysz reklamy, które lepiej odpowiadają twoim zainteresowaniom. Brak zgody nie oznacza, że nie zobaczysz reklam, ale że wyświetlimy ci reklamy losowe, niedopasowane do twoich zainteresowań lub widoczne dla wszystkich. Dla nas wyświetlanie reklam stanowi źródło naszego finansowania i umożliwia rozwój naszych usług dla ciebie.

Kliknij „zgadzam się" na dole tego okienka, a tym samym wyrazisz zgodę na przetwarzanie przez Petstar sp. z o.o. (i jej zaufanych partnerów) twoich danych osobowych, zapisywanych w plikach cookies lub za pomocą innych podobnych technologii w celach marketingowych, w szczególności w celu profilowania, w tym poprzez wyświetlanie spersonalizowanych reklam w naszym serwisie.

Lista naszych zaufanych partnerów jest dostępna na https://www.koty.pl/lista-zaufanych-partnerow/. Zaufani partnerzy to podmioty, z którymi współpracujemy w celu dopasowania do twoich zainteresowań reklam, które widzisz w naszym serwisie, jak również w celu wykonywania badań lub analiz, żeby ulepszać nasze usługi. Zgadzając się, wyrażasz również zgodę (o ile nie zmienisz ustawień twojego oprogramowania/przeglądarki) na przechowywanie w twoim urządzeniu końcowym plików cookies lub stosowanie innych podobnych technologii oraz na wykorzystywanie ich do dopasowywania treści marketingowych.

Wyrażona przez ciebie zgoda jest dobrowolna i możesz ją w każdej chwili wycofać. Możesz również zawsze zmienić ustawienia cookies, tak aby nie zapisywały twoich śladów. Administratorem twoich danych jest Petstar sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie oraz zaufani partnerzy.

Przysługuje ci też prawo dostępu do twoich danych, prawo do ich sprostowania, usuwania, prawo do przenoszenia danych, wyrażenia sprzeciwu, prawo do ograniczenia przetwarzania. Przysługuje ci także prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego, którym będzie Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych.

Szczegółowe informacje na temat przetwarzania przez nas twoich danych i praw, które ci w związku z tym przysługują oraz na temat plików cookies, znajdziesz w „Polityce Prywatności Petstar sp. z o.o." znajdującej się pod adresem: https://www.koty.pl/polityka-prywatnosci/.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rasy kotów - spis wszystkich ras - Koty.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku, Chcielibyśmy rozwijać się dla ciebie i prezentować ci coraz lepsze treści w naszym serwisie. Chcielibyśmy również móc prezentować ci dopasowane do twoich preferencji treści marketingowe - ale potrzebujemy na to twojej zgody. Dzięki wyrażeniu zgody zobaczysz reklamy, które lepiej odpowiadają twoim zainteresowaniom.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rasy kotów

Wybór kota nie jest taką prostą sprawą. Część osób decyduje się na adopcję kota ze schroniska, fundacji, domu tymczasowego - takie osoby kierują się przede wszystkim sercem. Niekiedy to kot sam, pewnego dnia, pojawia się w naszym życiu - np. zostaje znaleziony na ulicy. Część osób woli jednak kupić kota rasowego z hodowli. Ta opcja pozwala na wybór zwierzęcia, co do którego wiemy - przynajmniej do pewnego stopnia - jak będzie wyglądało jako kot dorosły, jak będzie duże, jaki może mieć charakter i jakie są jego potrzeby.

Choć ras kotów jest o wiele mniej niż ras psów, jest ich również bardzo wiele. Dlatego warto dokładnie prześledzić przygotowane przez nas charakterystyki ras, aby wybrać zwierzaka, który najlepiej odpowiada Twojemu stylowi życia i który będzie z Tobą szczęśliwy!

Ile jest ras kotów?

Wszystkie koty pochodzą od jednego przodka - kota nubijskiego, czyli afrykańskiego podgatunku żbika. Przez całe wieki koty nie odbiegały zbytnio od wyglądu swego dzikiego kuzyna. Mniej więcej w czasach średniowiecza zaczęły się różnicować - coraz częściej widywano zwierzęta o maści innej niż pręgowana, pojawiły się również koty długowłose. Kilkaset lat liczy sobie także gen maści syjamskiej, który pojawił się w Azji Południowo-Wschodniej.

Świadoma selekcja hodowlana na większą skalę rozpoczęła się jednak dopiero w XIX wieku. Koty nie musiały być różnicowane ze względu na pełnione role, tak jak psy. O doborze konkretnych osobników do hodowli decydowały - i nadal decydują - dwie kwestie: wygląd i charakter. Większość współczesnych ras kotów to rezultat pracy hodowców prowadzonej na przestrzeni ostatnich 150 lat. Istnieją jednak i rasy naturalne, których cechy ukształtowały się dużo wcześniej, bez udziału człowieka. Obecnie działalność hodowlana polega na zachowaniu tych pierwotnych cech.

Odpowiedź na pytanie o liczbę ras kotów nie jest jednak taka prosta. Standardy ras określane są przez kluby felinologiczne, które zajmują się też uznawaniem nowych ras. Poszczególne kluby uznają różną liczbę ras. Klub FIFe (Fédération Internationale Féline), zrzeszający 43 kluby z 41 państw, uznaje obecnie 48 ras kotów. Do FIFe należy m.in. Polska Federacja Felinologiczna - Felis Polonia. Inny polski klub - PZF (Polski Związek Felinologiczny) należy do WCF (World Cat Federation), która uznaje 68 ras kotów. Brytyjski klub GCCF uznaje 40 ras kotów, a główna amerykańska organizacja, CFA - 42 rasy.

Czym się kierować podczas wyboru rasy?

Choć wiele osób przy wyborze rasy kieruje się przede wszystkim jej wyglądem, nie powinno to być głównym kryterium decyzyjnym. Zastanów się, jaki kot będzie dla Ciebie idealnym kompanem i jakiemu będziesz w stanie zapewnić odpowiednią opiekę. Jeśli pragniesz spokojnego kanapowca, pokochasz na przykład kota perskiego, ale wybierz go tylko wówczas, gdy wiesz, że jesteś w stanie poświęcić codziennie czas na pielęgnację jego futerka. Marzy Ci się miniaturowy lampart? Możesz wybrać kota bengalskiego, ale pamiętaj że rasy hybrydowe są szczególnie wymagające.

Pomyśl, czy kot będzie ulubieńcem całej rodziny, w tym dzieci, czy może udział w opiece będzie miała osoba starsza, która zostanie z kotem, gdy Ty będziesz w pracy? Czy kot będzie spędzał dość długi czas sam w domu, czekając na Twój powrót, czy może w domu zwykle będzie ktoś, kto zapewni towarzystwo rasie wymagającej dużo uwagi? A może chcesz kota o „psim" charakterze? Czy żywiołowego, wiecznie ruchliwego zwierzaka, który chętnie aportuje piłki? Wszystkie te koty znajdziesz wśród wymienionych przez nas ras. Przenalizuj dobrze cechy charakteru i wymagania każdego kota, a na pewno znajdziesz swojego wymarzonego kompana. Pamiętaj, że zakup kota to poważna decyzja - Twój mruczek będzie Ci towarzyszył przez najbliższe kilkanaście, a nawet i dwadzieścia lat!

Najpopularniejsze rasy kotów w Polsce

Wiele ras przeżywa swój szczyt popularności, który po pewnym czasie opada, a przy rasie pozostają głównie jej wierni miłośnicy. Kilkadziesiąt lat temu ogromną popularnością cieszyły się chociażby koty perskie i syjamskie. Do Polski wiele nowszych ras kotów dotarło dopiero w latach 90., a nawet później. Część najchętniej kupowanych obecnie ras zawdzięcza swą popularność określonemu wyglądowi, wiele innych - ujmującemu charakterowi. Nie bez znaczenia pozostaje oczywiście liczba hodowli danej rasy działających w Polsce. A które rasy obecnie należą do tych najpopularniejszych?

Kot brytyjski krótkowłosy - angielski kot o miękkim futerku i wyglądzie misia zdobywa serca nie tylko uroczą aparycją, ale także swym charakterem. Jest to kot spokojny, umiarkowanie aktywny, raczej cichy, kochający człowieka, ale nie nadmiernie „przylepny". Prawdziwy angielski lord w ciele urokliwego mruczka.

Kot syberyjski - wraz z siostrzaną rasą neva masquerade ujmują wspaniałym charakterem, miękką, jedwabistą sierścią oraz „dzikim", naturalnym wyglądem.

Maine coon - łagodny olbrzym (jedna z największych ras kotów) - wspaniały kot rodzinny, cierpliwy, przyjacielski i raczej spokojny, ale chętny do zabawy.

Kot perski - przyjacielski i kochany kot, który chętnie się pobawi, ale przede wszystkim będzie wdzięczny za kolana do ułożenia się i ręce do głaskania. I oczywiście za pomoc w pielęgnacji futerka. Jeśli nie jesteśmy w stanie zapewnić mu jej codziennie, czeka na nas krótkowłosa wersja persa - kot egzotyczny.

Kot syjamski - wraz z kotem tajskim, czyli tzw. syjamem starego typu, należą do klasyki kocich ras. To kot dla osoby, która poświęci mu dużo czasu - musi on aktywnie uczestniczyć w życiu codziennym domowników, domaga się uwagi, a odwdzięcza się dozgonną przyjaźnią. Jego niebieskie oczy potrafią zahipnotyzować.

Kot bengalski - to jedna z tych ras, która zyskuje na popularności ostatnimi czasy. Wszystko dzięki dzikiemu, „lamparciemu" wyglądowi bengala. Jest to w końcu rasa hybrydowa - potomek kota domowego i dzikiego kota bengalskiego.

Ragdoll - spokojny, duży kot półdługowłosy o syjamskich znaczeniach i magicznych niebieskich oczach. Nieruchomieje, gdy weźmie się go na ręce. Cichutki, ale chętny do zabawy.

Kupując kota rasowego, pamiętaj, że musi on posiadać rodowód, a także książeczkę zdrowia z udokumentowanymi szczepieniami i zabiegami odrobaczenia. W przypadku niektórych ras należy się także dopytać o badania wykluczające choroby dziedziczne, do których rasy te mogą mieć skłonność.

# data[].attributes.attachment_link.description
Wybór kota nie jest taką prostą sprawą. Część osób decyduje się na adopcję kota ze schroniska, fundacji, domu tymczasowego - takie osoby kierują się przede wszystkim sercem. Niekiedy to kot sam, pewnego dnia, pojawia się w naszym życiu - np. zostaje znaleziony na ulicy. Część osób woli jednak kupić kota rasowego z hodowli.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rasy kotów - wszystko o kotach w Magazynie zooplus

# data[].attributes.attachment_link.description
Artykuły o rasach kotów w Magazynie zooplus. Praktyczne porady dla właścicieli i hodowców kotów. Mnóstwo ciekawostek i nowinek ze świata zwierząt domowych.