# data[].attributes.headline
Non me sinto na casa, isto parece un cárcere

# data[].attributes.subject
Non me sinto na casa, isto parece un cárcere

# data[].attributes.headline
Cando miras pola fiestra, non ves a ninguén, só escoitas os paxaros cantar, o vento zoar e a choiva caer no chan.

# data[].attributes.subject
Cando miras pola fiestra, non ves a ninguén, só escoitas os paxaros cantar, o vento zoar e a choiva caer no chan.

# data[].attributes.headline
Agora que estamos na casa, botamos de menos aquelas cousas que xamais pensaríamos, como o instituto.

# data[].attributes.subject
Agora que estamos na casa, botamos de menos aquelas cousas que xamais pensaríamos, como o instituto.

# data[].attributes.headline
O mundo pensaba que 2020 ía ser un bo ano, pero ergueuse co pé esquerdo. 

# data[].attributes.subject
O mundo pensaba que 2020 ía ser un bo ano, pero ergueuse co pé esquerdo. 

# data[].attributes.headline
ao final somos uns afortunados, só temos que ficar na casa.

# data[].attributes.subject
ao final somos uns afortunados, só temos que ficar na casa.

# data[].attributes.body
E supoño que este pensamento positivo me axuda a levantarme da cama e seguir con esta nova vida, ISO si, esperando con ansia A fin deste confinamento.

# data[].attributes.headline
A miña pregunta e imaxino que a de máis persoas, cando remate o confinamento, que acontecerá? Como estarán as rúas?

# data[].attributes.subject
A miña pregunta e imaxino que a de máis persoas, cando remate o confinamento, que acontecerá? Como estarán as rúas?

# data[].attributes.headline
Todos sabemos o que pasou ata agora, pero que pasará despois?

# data[].attributes.subject
Todos sabemos o que pasou ata agora, pero que pasará despois?

# data[].attributes.headline
De novo, ese alguén dentro de min, comezou a sacudir as miñas mans, eran as 19:58 e non había nin un so veciño que non aplaudise.

# data[].attributes.subject
De novo, ese alguén dentro de min, comezou a sacudir as miñas mans, eran as 19:58 e non había nin un so veciño que non aplaudise.

# data[].attributes.headline
Isto pasará á historia de dúas maneiras. 

# data[].attributes.subject
Isto pasará á historia de dúas maneiras. 

# data[].attributes.body
Haberá os que o conten coma unha interesante anécdota, outros enrugarán as páxinas cando queiran redactalo.

# data[].attributes.headline
 As persoas están como tigres engaiolados, nas súas casas, querendo estar nas rúas e chegando case á tolemia. 

# data[].attributes.subject
 As persoas están como tigres engaiolados, nas súas casas, querendo estar nas rúas e chegando case á tolemia. 

# data[].attributes.body
Non volveremos ser os mesmos ca antes.

# data[].attributes.headline
Despois disto, decateime de que o meu peche non é tan terrible, hai peches dentro do peche.

# data[].attributes.subject
Despois disto, decateime de que o meu peche non é tan terrible, hai peches dentro do peche.

# data[].attributes.headline
O confinamento está a sacar a mellor e a peor versión de ti

# data[].attributes.subject
O confinamento está a sacar a mellor e a peor versión de ti

# data[].attributes.headline
Non espero boas novas, pero tampouco telas malas. 

# data[].attributes.subject
Non espero boas novas, pero tampouco telas malas. 

# data[].attributes.headline
Nunca pensei que facer o lacazán fose tan difícil. 

# data[].attributes.subject
Nunca pensei que facer o lacazán fose tan difícil. 

# data[].attributes.headline
Hai uns días decidiuse que por fin se podía saír, pero ninguén se atreveu

# data[].attributes.subject
Hai uns días decidiuse que por fin se podía saír, pero ninguén se atreveu

# data[].attributes.headline
Corro cara á miña casa. Alí está a miña cela.

# data[].attributes.subject
Corro cara á miña casa. Alí está a miña cela.

# data[].attributes.body
Que paradoxo, eu que penso que a xente era a peor, que o mellor do día era volver a casa cos meus cascos e sentarme a ler un libro na miña habitación, sen ninguén ao redor.

Eu que semanas antes da corentena, estaba a pensar en formas de evitar saír e estar na rúa, que prefería que fose de noite, e non ter que escoitar os coches e a xente besbellando nun segundo plano.

Agora síntome estraño, porque saber que agora a miña prioridade é chamar a todos os meus contactos, agora o que máis quero é ler nun parque, con xente que me rodee  e que me despisten de ler ...

Que paradoxo, que cousas coma esta teñan que pasar para que dese conta do que realmente quero, ou mesmo necesito, diría.

# data[].attributes.body
Agora eu miro aos edificios coma se de colmeas se tratara; en cada vivenda vense persoas porque agora xa non se agochan detrás das cortinas.

Cando observo a rúa … nada.

O filme é real;

NON HAI HUMANOS NAS RÚAS!