# data[].attributes.headline
H πρώιμη Αναγέννηση

# data[].attributes.subject
H πρώιμη Αναγέννηση

# data[].attributes.body
Τζιόττο, Μπουνελέσκι, Φρα Αντζέλικο, Πιέρο ντε λα Φραντζέσκα...

# data[].attributes.headline
Οι ανακαλύψεις των νέων χωρών

# data[].attributes.subject
Οι ανακαλύψεις των νέων χωρών

# data[].attributes.body
Ο Μάρκο Πόλο
Ο Βάσκο ντα Γκάμα.
Ο Χριστόφορος Κολόμβος.
Ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος.

# data[].attributes.headline
Οι θρησκείες στην Ευρώπη πριν και μετά... 

# data[].attributes.subject
Οι θρησκείες στην Ευρώπη πριν και μετά... 

# data[].attributes.headline
Μπος και Μπρέγκελ 

# data[].attributes.subject
Μπος και Μπρέγκελ 

# data[].attributes.body
Animation των έργων τους...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
4ο Γυμνάσιο Αγίας Παρασκευής

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Βυζαντινή Αθήνα. atenistas_byzantine_athens_guide Το Κολωνάκι. kolonaki_guide Πλατεία Αμερικής. plateiaiamerikis_atenistas_guide2 Ψυρρή και Γεράνι. psyrri_guide

Θεατρικές παραστάσεις για μαθητές και γονείς στον ελεύθερο χρόνο τους. Η κριτική που ακολουθεί έχει γίνει από την κ. Νιφλή. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΘΕΑΤΡΟ

# data[].attributes.attachment_link.title
Ζωγραφικοί πίνακες σε animation | 4ο Γυμνάσιο Αγίας Παρασκευής

# data[].attributes.attachment_link.description
Η εξέλιξη της μεαιωνικής κοινωνίας μέσα από τα έργα του Ιερώνυμου Μπος και του Πήτερ Μπρέγκελ. "Η πτώση των επαναστατημένων αγγέλων", του Pieter Bruegel, από το Μουσείο Καλών Τεχνών στις Βρυξέλες. Η "Γκερνίκα" του Πάμπλο Πικάσο. Και μια γραφιστική ερμηνεία των συμβόλων του πίνακα, δυστυχώς μόνο στα ισπανικά.

# data[].attributes.headline
Η Μεσαιωνική Τέχνη

# data[].attributes.subject
Η Μεσαιωνική Τέχνη

# data[].attributes.body
Ο ρομανικός ρυθμός... και ο γοτθικός ρυθμός.

# data[].attributes.headline
Δομήνικος Θεοτοκόπουλος 

# data[].attributes.subject
Δομήνικος Θεοτοκόπουλος 

# data[].attributes.body
Ελ Γκρέκο

# data[].attributes.headline
Πίτερ Μπρέγκελ 

# data[].attributes.subject
Πίτερ Μπρέγκελ 

# data[].attributes.body
Από τη συλλογή των έργων του.

# data[].attributes.headline
Ιερώνυμοε Μπος

# data[].attributes.subject
Ιερώνυμοε Μπος

# data[].attributes.attachment_link.title
Hieronymous Bosch Complete Artworks Reproductions | hieronymus-bosch.org

# data[].attributes.attachment_link.description
Find out the Hieronymous Bosch handmade oil painting reproductions. Observe the superb style of the artist online, high-resolution images and ratings. | hieronymus-bosch.org

# data[].attributes.headline
Άλμπρεχτ Ντύρερ

# data[].attributes.subject
Άλμπρεχτ Ντύρερ

# data[].attributes.body
Ο "μεγάλος χαράκτης"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Titian was born Tiziano Vecelli or Vecellio in Cadore, in the Republic of Venice, some time around 1488 to 1490. His exact date of birth is unknown, and he is thought to have misinformed people of his age during his lifetime. He was one of the most versatile and adept of the Italian Renaissance painters, particularly admired for his skill with colour and fine brushwork. He painted a wide range of subjects, from landscapes, to portraiture, to spiritual or mythological scenes, and his style, though changing dramatically over the course of his lifetime, continued to show his perfect understanding of colour and tone. In his lifetime, he was second only to Michelangelo in fame and success, and was the first painter to paint primarily for an overseas clientèle. He gained commissions from royalty and important people around Europe, who recognised the greatness of his talents.

At the age of ten or twelve, Titian arrived in Venice to start his training. He studied under Gentile and then Giovanni Bellini, leading artists in the city. It seems he showed a lot of talent, even at his young age. Some early works include the fresco of Hercules, situated in on the Morosini Palace, Gypsy Madonna, and the 'Visitation of Mary and Elizabeth'. The Man with a Quilted Sleeve is said to be another work from this period which is particularly well-executed, especially in the texture of the sleeve. The composition was later emulated by Rembrandt in his self portraits.

After this early training, Titian joined one of his contemporaries, Giorgio da Castelfranco, known as Giorgione, as an assistant. There is still much contention today in attributing works to one or other of these two masterful painters, as their style is very similar. At the time critics commented however that Titian, the assistant, produced the more impressive work. Still, both were and are lauded as leaders of the arte moderne movement. This new style of painting was characterised by a new freedom in style and composition, a rejection of the formal symmetries and hierarchical representation still found, for example, in the works of their old tutor, Giovanni Bellini. There was, it seems, a certain rivalry between the two men, though the similarity between Titian's early style and Giorgione's is proof of their closeness.

When Giorgione tragically died young, in 1510, and another of Titian's successful contemporaries, Sebastiano del Piombo, moved to Rome, Titian was left unrivalled in Venice. During his life it was said of Titian that he was a sun amongst minor stars. It was during this time that Titian really came into his own. His style was still heavily influenced by Giorgione, but he began to experiment more with his own style, developing bold, confident flair with a brush. For over sixty years, Titian was to be viewed as a masterly painter, without peer in Venice.

In 1516, Titian created his masterpiece, Assumption of the Virgin for the Basilica di Santa Maria Gloriosa dei Frari. It is still there today. This was the first of a series of framed altarpieces, which culminated in the perfectly conceived 'Pesaro Madonna', in which a classic formula was achieved. This formula has been much studied and emulated by later artists. Titian was at the height of his skills, and became well known not only for his religious work, but also for his portraiture, for example, 'La Schiavona' and many of Pietro Aretino, an outspoken thinker who championed Titian's work; mythological scenes like Bacchus and Ariadne, and his half-length or busts of women, examples of which include Flora and Woman with a mirror. In this period, he gained much attention from Dukes of the North Italian Courts.

In the 1420s Titian had four children with his paramour, then wife, Cecilia. Titian had lived happily with Cecilia and had two children out of wedlock. They married when she was gravely ill. Fortunately, she recovered. They had two more children but, sadly, she died in childbirth only a few years after their marriage.

Titian's reputation grew, and spread, throughout the following decades. His understanding of colour continued to be unmatched, as is particularly evident in such works as Danae, and the reclining Venuses, including the Venus of Urbino, some of the fleshy nudes for which Titian became well known. His versatilities too, was impressive, as he continued to produce a huge variety of different types of painting, from the religious to the profane. He could paint royalty or artists, or beasts, with the same attention to detail and beautiful fluid brushwork, and tackled Madonnas and lowly prostitutes with the same aplomb.

Titian gained yet more influence as time passed, completing works for the Pope, Paul III, and Charles V. He was given the title of Count Palatine and was made knight of the Golden Spur. His children were also ennobled and he was granted the Freedom of the City of Rome during a visit of 1546, when he also finally got the opportunity to meet Michelangelo. Mannerist aspects in Titian's work increased after this meeting.

For much of the rest of his life, Titian worked for Charles V's son, Philip II of Spain, and his later works are characterised by a free and assured style that led one of his pupils to say that he worked more with his fingers than his brush. He lived a long life, but died of the plague in 1576, and was interred in the Frari Basilica.

As a portraitist, Titian is often compared to Rembrandt and Diego Velazquez. It is said that his portraits prefigured the internal life and depth of the former, and the clarity and certainty of the later. Titian knew paint like no other, not sketching, but working, and reworking, the paint directly on the canvas, with surety of colour mixing and brushwork that was second to none. His bold use of colour has influenced countless artists that followed him, not just immediately afterwards, but well into the 20th and 21st Centuries. His composition was also very influential on artists throughout the 16th-18th Centuries, and has been widely studied since. Without a doubt, Titian belongs among the top-tier Renaissance artists, and his name has become synonymous with the best of the Renaissance Art. Along with Leonardo da Vinci, Michelangelo, Donatello, Shakespeare, and a small band of contemporaries, Titian become the center of a movement of artists that has permanently enriched western culture.

Titian's groundbreaking use of bold, brilliant colors, his striking and powerful composition, and his loose, revolutionary brushwork inspired many generations of artists, including Johannes Vermeer, Caravaggio, Peter Paul Rubens and Rembrandt. Few artists have had such a profound and far-reaching influence on the art world.

# data[].attributes.attachment_link.title
Titian: 100 Famous Paintings Analysis and Biography

# data[].attributes.attachment_link.description
Titian was born Tiziano Vecelli or Vecellio in Cadore, in the Republic of Venice, some time around 1488 to 1490. His exact date of birth is unknown, and he is thought to have misinformed people of his age during his lifetime.

# data[].attributes.headline
Ραφαήλ Σάντι

# data[].attributes.subject
Ραφαήλ Σάντι

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Από τις 9 Μαρτίου του 1513, Πάπας στη Ρώμη, ήταν ο Λέων Ι΄, ένας από τους σημαντικότερους πάτρονες των τεχνών που έφερε στην παπική αυλή τη μεγαλοπρέπεια και τη λαμπρότητα της αναγεννησιακής κουλτούρας. Ο Λέων Ι' αποφάσισε να δημιουργήσει ορισμένες ταπισερί για την Καπέλα Σιστίνα για να συμβάλει στο φιλόδοξο πρόγραμμα διακόσμησης στο Παλάτι του Βατικανού. Είχε ακόμα την ευκαιρία να αφήσει το δικό του αποτύπωμα σε αυτό τον εξαιρετικά σημαντικό τόπο για τον χριστιανισμό, εκεί, στο επίσημο παπικό παρεκκλήσι, όπου εκλέγεται μέχρι σήμερα ο Πάπας και λαμβάνονται οι επίσημες αποφάσεις.

Το παρεκκλήσι ήταν ήδη διακοσμημένο, στα πλευρικά τοιχώματα από μια σειρά έργων που απεικόνιζε τη ζωή του Μωυσή και του Χριστού από τους κορυφαίους καλλιτέχνες της πρώιμης Αναγέννησης: τον Πιέτρο Περουτζίνο (τον δάσκαλο του Ραφαήλ), τον Ντομένικο Γκιρλαντάιο, τον Λούκα Σοντορέλι και τον Σάντρο Μποτιτσέλι. Ήδη, από το 1512, υπήρχαν και οι επαναστατικές τοιχογραφίες του Μιχαήλ Άγγελου στον ίδιο χώρο. Οπότε οι μόνοι μη διακοσμημένοι χώροι ήταν τα χαμηλότερα τοιχώματα, τα οποία ο Ραφαήλ αποφάσισε να καλύψει με μια σειρά από ταπισερί.

Ο Ραφαήλ είχε ήδη ασχοληθεί με τη διακόσμηση δύο μεγάλων δωματίων στο Παλάτι του Βατικανού - το Stanza della Segnatura και το Stanza d'Eliodoro και βρισκόταν στην ακμή της καριέρας του, ενώ θεωρείτο ο πιο διάσημος καλλιτέχνης στη Ρώμη.

Ο Ραφαήλ, έκανε τα σχέδια για τις ταπισερί από το 1515 μέχρι το 1516. Τα χαρτόνια με τα σχέδια στάλθηκαν στο διάσημο εργαστήριο του Pieter Coecke van Aelst, στις Βρυξέλλες, που εκείνη την εποχή ήταν το σημαντικότερο κέντρο παραγωγής ταπετσαρίας στην Ευρώπη. Τα σχέδια, τα περίφημα όπως αποκαλούνται, κόπηκαν σε λωρίδες των 90 εκατοστών, όσο ήταν το φάρδος των αργαλειών και υφάνθηκαν με μετάξι, μαλλί και χρυσό. Προορίζονταν να καλύψουν τους τοίχους της Καπέλα Σιστίνα στο πιο χαμηλό επίπεδο και αναπαριστούσαν σκηνές από τη ζωή των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου κάτω από τις νωπογραφίες που αναπαριστούσαν τη ζωή του Μωυσή και του Χριστού.

Οι τελευταίες τελειωμένες ταπισερί από τα εργαστήρια των Βρυξελλών στάλθηκαν στη Ρώμη πριν τον θάνατο του Ραφαήλ το 1520 και συνολικά επτά από τις δέκα που είχαν παραγγελθεί ήταν έτοιμες να κρεμαστούν στο παρεκκλήσι της Σιστίνα για τις εορταστικές εκδηλώσεις των Χριστουγέννων το 1519. Τρεις από αυτές έφτασαν στο Βατικανό λίγο πριν τον θάνατο του Λέοντα Ι' το 1521. Η απογραφή που έγινε μετά τον θάνατό του απαριθμήθηκαν δέκα ταπισερί που ονομάζονται "Scuola Vecchia". Σήμερα μία από αυτές ανήκει στο μουσείο Κουιρινάλε της Ρώμης και μία στο Βρετανικό Μουσείο.

Δημιουργώντας τα σχέδια, ο Ραφαήλ αντιμετώπισε μια διπλή πρόκληση. Πρώτον, έπρεπε να συμμορφωθεί με την υπάρχουσα διακόσμηση του παρεκκλησίου της Σιστίνα και να προσαρμόσει το σχέδιο του στο ύφος των δημιουργών της προηγούμενης γενιάς. Και δεύτερον, έπρεπε να δημιουργήσει ένα σχέδιο για να μεταφερθεί στο λιγότερο λεπτό μέσο της ταπετσαρίας με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια. Στο μεγάλο εργαστήριο του Ραφαήλ δούλεψαν πυρετωδώς εκείνος και οι βοηθοί του για να στείλουν τα σχέδια στις Βρυξέλλες, τα οποία έπρεπε να στείλουν αντεστραμμένα, (ως αρνητικά, για να μεταφερθούν ως θετικά στον αργαλειό), κάτι που οι ζωγράφοι της εποχής έπρεπε να το προβλέψουν στις συνθέσεις τους.

Φυσικά, στα εργαστήρια του van Aelst, αντιγράφηκαν τα σχέδια και διάφορες εκδοχές τους είδαν το φως μέσα στους επόμενους αιώνες σε αντιγραφές που είχαν παραγγείλει στο εργαστήριο πολλοί μονάρχες της Ευρώπης. Μερικά από αυτά τα κομμάτια φυλάσσονται στη Μάντοβα και στη Μαδρίτη, ενώ έχουν εξαφανιστεί εκείνα του Φραγκίσκου Α' στη Γαλλία και του Ερρίκου 8ου στην Αγγλία. Ενώ οι ταπισερί παραδόθηκαν στο Βατικανό, τα επτά από τα δέκα σχέδια στα οποία βασίστηκαν, αγοράστηκαν στη Γένοβα από τον Κάρολο Α΄ της Αγγλίας και έκτοτε ανήκουν στη βασιλική συλλογή ενώ από το 1865 φυλάσσονται στο Μουσείο Βικτόρια και Άλμπερτ του Λονδίνου. Μάλιστα το 2010, με την ευκαιρία των εορτασμών της επίσκεψης του Πάπα Βενέδικτου στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Βατικανό δάνεισε τέσσερις ταπισερί στο Μουσείο Βικτόρια και Άλμπερτ, προκειμένου να εκτεθούν δίπλα στα αρχικά σχέδια και αυτή ήταν η πρώτη φορά που τα σχέδια και οι ταπισερί εμφανίστηκαν όλες μαζί, κάτι που δεν είδε ποτέ ούτε ο ίδιος ο Ραφαήλ.

Είναι σειρά των μουσείων του Βατικανού να εκθέσουν τις περίφημες αυτές ταπισερί, στον χώρο για τον οποίο προορίζονταν, στην Καπέλα Σιστίνα, στο πλαίσιο των εορτασμών για την 500ή επέτειο από τον θάνατο του καλλιτέχνη, ο οποίος θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους όλων των εποχών. Οι ταπισερί ήταν κρεμασμένες στους χαμηλούς τοίχους της αίθουσας όταν ο Μιχαήλ Άγγελος ολοκλήρωνε από το 1534 την Τελική Κρίση, το έργο που ορθώνεται πίσω από την Αγία Τράπεζα της Καπέλα Σιστίνα. Αυτή είναι η πρώτη φορά που θα εκτεθούν οι δέκα μεγάλες ταπισερί μαζί με άλλες δύο πιο στενές που θα κρεμαστούν καθέτως ως διακοσμητικά όρια.

Η έκθεσή τους θα διαρκέσει μόνο μία εβδομάδα και κάποιες από τις ευαίσθητες ταπισερί θα επιστρέψουν στα μουσεία από τα οποία προέρχονται ως δάνεια. Η αποκατάσταση των ταπισερί διήρκεσε δέκα χρόνια. Η ταπισερί από το Βρετανικό Μουσείο θα είναι ένα από τα έργα του Ραφαήλ που θα εκτεθούν στη μεγάλη έκθεση, αφιερωμένη στον δάσκαλο της Αναγέννησης το φθινόπωρο του 2020. Το 1950, το Μουσείο Βικτόρια και Άλμπερτ δημιούργησε μια αίθουσα παρόμοια με την Καπέλα Σιστίνα για να εκθέσει σε όλη τους τη μεγαλοπρέπεια τα σχέδια των ταπισερί του Ραφαήλ. Τα τέσσερα σχέδια του Ραφαήλ με τη ζωή του Αγίου Πέτρου σώζονται μέχρι σήμερα, ενώ από τα έξι σχέδια με τη ζωή του Αγίου Παύλου σώζονται μόνο τα τρία.

# data[].attributes.attachment_link.title
Η μυθιστορηματική ιστορία πίσω από τις μοναδικές ταπισερί του Ραφαήλ για το Βατικανό

# data[].attributes.attachment_link.description
Από τις 9 Μαρτίου του 1513, Πάπας στη Ρώμη, ήταν ο Λέων Ι΄, ένας από τους σημαντικότερους πάτρονες των τεχνών που έφερε στην παπική αυλή τη μεγαλοπρέπεια και τη λαμπρότητα της αναγεννησιακής κουλτούρας. Ο Λέων Ι' αποφάσισε να δημιουργήσει ορισμένες ταπισερί για την Καπέλα Σιστίνα για να συμβάλει στο φιλόδοξο πρόγραμμα διακόσμησης στο Παλάτι του Βατικανού.

# data[].attributes.headline
Μιχαήλ Άγγελος 

# data[].attributes.subject
Μιχαήλ Άγγελος 

# data[].attributes.attachment_link.title
Μιχαήλ Άγγελος

# data[].attributes.headline
Λεονάρντο ντα Βίντσι 

# data[].attributes.subject
Λεονάρντο ντα Βίντσι 

# data[].attributes.body
Μια μοναδική προσωπικότητα...

# data[].attributes.headline
Σάντρο Μποτιτσέλι 

# data[].attributes.subject
Σάντρο Μποτιτσέλι 

# data[].attributes.headline
Η Μεταρρύθμιση 

# data[].attributes.subject
Η Μεταρρύθμιση 

# data[].attributes.body
Κατατοπιστικό υλικό εδώ.

# data[].attributes.headline
Οι μαικήνες... 

# data[].attributes.subject
Οι μαικήνες... 

# data[].attributes.body
... και οι πλούσιες ιταλικές πόλεις

# data[].attributes.body
Η Τέχνη του 16ου αιώνα (1500-1599)

# data[].attributes.body
Η Τέχνη του 15ου αιώνα (1400-1499)

# data[].attributes.body
Μίμηση μορφών κλασικής αρχαιότητας. Φύση και θρησκεία, γυμνό σώμα, προοπτική.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Βιβλιοεμβριθής

# data[].attributes.attachment_link.title
Νικολό Μακιαβέλι - Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ-ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Θα πεθάνω πολεμώντας"
Στις 7 Οκτωβρίου του 1571, επικρατούσε αναταραχή στον Κόλπο της Ναυπάκτου.
Χιλιάδες πλοία ετοιμάζονταν για μάχη.
Σε λίγο θα εκδηλώνονταν μία από τις μεγαλύτερες ναυμαχίες στην παγκόσμια ιστορία.
Η οθωμανική αυτοκρατορία θα αντιμετώπιζε την Ιερή Ένωση, που αποτελούνταν από τις ισχυρότερα χριστιανικά βασίλεια της νότιας Ευρώπης.
Ο υπαξιωματικός της ιταλικής φρεγάτας "Μαρκέσα" ήταν ένας άσημος νεαρός Ισπανός, που ψηνόταν στον πυρετό.

Έπασχε από ελονοσία και έβλεπε συνέχεια παραισθήσεις.
Είχε τυλιχτεί με σκοροφαγωμένες κουβέρτες ενώ τριγύρω του κυκλοφορούσαν ασύδοτα οι αρουραίοι.
Ονειρευόταν ηρωικές μάχες και πολεμικά ανδραγαθήματα, που εκείνη τη στιγμή φάνταζαν μάλλον αδύνατα.
Το όνομα του ήταν Μιγκέλ ντε Θερβάντες.

Όταν άκουσε τις κραυγές του πληρώματος και κατάλαβε ότι η μάχη είχε αρχίσει, δεν έμεινε άπραγος.
Πέταξε τα σκεπάσματα από πάνω του και ανέβηκε στο κατάστρωμα, τρεκλίζοντας.
Ο καπετάνιος τον είδε και τον διέταξε να επιστρέψει στο αμπάρι, αλλά ο Θερβάντες απάντησε: "Είναι καλύτερο να πεθάνω υπηρετώντας τον Θεό και τον Βασιλιά, απ' το να κατέβω κάτω. Καπετάνιε, τοποθέτησέ με στο πιο επικίνδυνο σημείο και εκεί θα πεθάνω πολεμώντας".

Η ναυμαχία έληξε με τον θρίαμβο των Ευρωπαίων.
Ο Θερβάντες είχε δεχτεί δύο σφαίρες στο στήθος και άλλη μία στο αριστερό του χέρι, το οποίο έμεινε παράλυτο μέχρι το τέλος της ζωής του.
Η χαρά του που πολέμησε εναντίον των απίστων ήταν τέτοια, που ξέχασε τον πόνο των τραυματισμών.
Ο ηρωισμός του αναγνωρίστηκε και προήχθη σε ανώτερο αξίωμα, παίρνοντας μάλιστα και υψηλότερο μισθό.
Η πενταετής αιχμαλωσία
Ο Θερβάντες ανάρρωσε και το χειμώνα του 1572, συνέχισε την στρατιωτική του καριέρα, στο πλευρό του αδελφού του, Ροδρίγο.
Όμως το Σεπτέμβριο του 1575, μετά από μια λαμπρή πορεία και πολλές ακόμη μάχες, αποφάσισε να επιστρέψει στην Ισπανία.
Η οικογένειά του αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και οι αδελφοί Θερβάντες αποφάσισαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και να εγκαταλείψουν το στρατό.

Επιβιβάστηκαν στο πλοίο "Sol", που θα τους μετέφερε στην πατρίδα τους.
Ύστερα από μία καταιγίδα που απομόνωσε το πλοίο από την ακολουθία του, δέχτηκαν επίθεση από Αλγερινούς πειρατές.
Ο καπετάνιος παραδόθηκε για να μην κινδυνεύσουν οι ζωές των επιβαινόντων και το "Sol" άνοιξε πανιά για το Αλγέρι.

Ο Θερβάντες είχε μαζί του συστατικές επιστολές και έγγραφα που ανέφεραν το υψηλό στρατιωτικό του αξίωμα.
Όταν τα είδε ο πειρατής Νταλί Μαμί, που τον αιχμαλώτισε, πίστεψε ότι ο Θερβάντες ήταν πολύ ισχυρός άντρας και ζήτησε λύτρα 500 χρυσά νομίσματα.
Η φτωχή οικογένεια του Θερβάντες, ασφαλώς, δεν μπορούσε να τα πληρώσει και ο Μιγκελ παρέμεινε αιχμάλωτος.

Κρατούνταν μαζί με άλλους Χριστιανούς, που βασανίζονταν καθημερινά από τον Νταλί Μαμί.
Κάποιες μέρες είχε καλή διάθεση και απλώς έκοβε τα αυτιά των αιχμαλώτων, αλλά ορισμένες φορές δεν δίσταζε να τους κρεμάει και να τους παλουκώνει.
Ήξερε ότι με κάθε θάνατο έχανε και τα λύτρα, αλλά ο Νταλί Μαμί φημιζόταν για το βαναυσότητά του.

Ο Θερβάντες προσπάθησε πολλές φορές να αποδράσει, αλλά ποτέ δεν τα κατάφερε.
Οι γονείς του συγκέντρωσαν ένα σημαντικό χρηματικό ποσό, το οποίο όμως έφτανε για να απελευθερώσει μόνο τον έναν απ' τους γιους τους.
Μετά από δύο χρόνια αιχμαλωσίας, ο Ροδρίγο επέστρεψε στην Ισπανία, ενώ ο Μιγκέλ παρέμεινε στο Αλγέρι.
Χρειάστηκαν να περάσουν άλλα τρία χρόνια. Τότε οι γονείς του κατάφεραν να πληρώσουν και τα δικά του λύτρα και ο Μιγκέλ πήρε το δρόμο της επιστροφής.
Ο φοροεισπράκτορας
Ο Θερβάντες εργάστηκε ως φοροεισπράκτορας και ήταν υπεύθυνος για τη συγκέντρωση εξοπλισμού του ισπανικού ναυτικού.
Ο Βασιλιάς Φίλιππος Β' της Ισπανίας σχεδίαζε να κατατροπώσει την παντοδύναμη Ελισάβετ της Αγγλίας, με τον τεράστιο στόλο του.
Οι προετοιμασίες της λεγόμενης "Ισπανικής Αρμάδες" κράτησαν χρόνια και ο Θερβάντες ήταν ένας από τους ανθρώπους που συμμετείχαν στην προσπάθεια.

Αν και είχε διαπρέψει ως στρατιώτης, ο Θερβάντες δεν έδειχνε την ίδια συνέπεια ως φοροεισπράκτορας.
Συνελήφθη αρκετές φορές για λογιστικά λάθη και μάλιστα αφορίστηκε από την εκκλησία, επειδή κράτησε για εκείνον μεγάλο μέρος του σιταριού της Σεβίλλης.
Όποτε δεν ήταν στη φυλακή, ο Θερβάντες ασχολούνταν με το γράψιμο βιβλίων, αλλά και θεατρικών έργων, που πάντα τον συντηρούσαν οικονομικά.

Το 1604, εκδόθηκε το πρώτο μέρος του "Δον Κιχώτη", που σημείωσε τεράστια επιτυχία.
Οι οικονομικές δυσκολίες του Θερβάντες τελείωσαν και το συγγραφικό του ταλέντο αναγνωρίστηκε παγκοσμίως.
Το 1615, εκδόθηκε το δεύτερο μέρος του "Δον Κιχώτη" και ένα χρόνο αργότερα, στις 22 Απριλίου του 1616, ο Θερβάντες πέθανε από κίρρωση του ύπατος.

# data[].attributes.attachment_link.title
Έμεινε ανάπηρος στη ναυμαχία της Ναυπάκτου, αιχμαλωτίστηκε από τους πειρατές και έγινε φοροεισπράκτορας. Μιγκέλ ντε Θερβάντες ο συγγραφέας του "Δον Κιχώτη" - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.description
"Θα πεθάνω πολεμώντας" Στις 7 Οκτωβρίου του 1571, επικρατούσε αναταραχή στον Κόλπο της Ναυπάκτου. Χιλιάδες πλοία ετοιμάζονταν για μάχη. Σε λίγο θα εκδηλώνονταν μία από τις μεγαλύτερες ναυμαχίες στην παγκόσμια ιστορία. Η οθωμανική αυτοκρατορία θα αντιμετώπιζε την Ιερή Ένωση, που αποτελούνταν από τις ισχυρότερα χριστιανικά βασίλεια της νότιας Ευρώπης.

# data[].attributes.headline
Τα Γράμματα 

# data[].attributes.subject
Τα Γράμματα 

# data[].attributes.headline
Η τυπογραφία 

# data[].attributes.subject
Η τυπογραφία 

# data[].attributes.body
Δείτε το βίντεο..

# data[].attributes.attachment_link.title
ΓΟΥΤΕΜΒΕΡΓΙΟΣ

# data[].attributes.body
Οι βασικές αρχές της εποχής...

# data[].attributes.attachment_link.title
ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ - ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ (ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ)

# data[].attributes.headline
Οι Έλληνες λόγιοι 

# data[].attributes.subject
Οι Έλληνες λόγιοι 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ήδη από τα μέσα του 14ου αιώνα, οι λόγιοι της Κωνσταντινούπολης και των άλλων πόλεων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατέφευγαν στη Δύση, ως επί το πλείστον στην Ιταλία. Η φυγή των βυζαντινών λογίων εντάθηκε, όπως είναι φυσικό, με την άλωση της Κωνσταντινούπολης. εκτός από πλήθος χειρογράφων της αρχαίας και της βυζαντινής γραμματείας, μετέφεραν και τη γνώση της κλασικής παιδείας, και δίδαξαν φιλολογία, φιλοσοφία και ιστορία σε σχολές και σε ακαδημίες. Η συμβολή των ελλήνων λογίων στην ιταλική Αναγέννηση και, συνακόλουθα, στη δημιουργία του νεότερου ευρωπαϊκού πολιτισμού εκτιμήθηκε και καταγράφηκε νωρίς από τους δυτικούς ιστορικούς, οδήγησε μάλιστα στην υπερβολική εκτίμηση ότι υπήρξε όχι μόνον ένας αναγκαίος όρος της Αναγέννησης αλλά και το σημαντικότερο αίτιο. Η σημασία, ωστόσο, των ελλήνων λογίων της διασποράς δεν εξαντλείται στην αναβίωση της κλασικής παιδείας και στη συνεισφορά της αναβίωσης αυτής στη διαμόρφωση του νεότερου ευρωπαϊκού πολιτισμού. Επηρεαζόμενοι κι αυτοί με τη σειρά τους από το πνεύμα της Αναγέννησης, οι Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα ξεπερνούν την προκατάληψη για τη δημώδη γλώσσα. Στο Ελληνικό Γυμνάσιο της Ρώμης, κι αργότερα στο Ελληνικό Κολλέγιο του Αγίου Αθανασίου, οι έλληνες μαθητές της διασποράς διδάσκονται την -υπό διαμόρφωση ακόμη-κοινή νεοελληνική.

Οι πρώτες εκδόσεις νεοελληνικών κειμένων βλέπουν το φως στη Βενετία, στο πρώτο μισό του 16ου αι. (η παράφραση της Ιλιάδας από τον Νικόλαο Λουκάνη, η Ιστορία του Ταγιαπέρα και η Ιστορία του ρε της Σκότζιας με τε ρήγισσα της Εγγλιτέρας του Ιάκωβου Τριβώλη κ.ά.). Ηγετική μορφή του κύκλου των ελλήνων λογίων που στράφηκαν στη χρήση της κοινής ήταν ο κερκυραίος ιερωμένος, φιλόλογος, τυπογράφος, χαρτογράφος και κωδικογράφος Νικόλαος Σοφιανός. Ο Σοφιανός πίστευε ότι μόνο με τη χρήση της κοινής ήταν δυνατή η διάδοση της παιδείας και, συνεπώς, η αφύπνιση του γένους. Σε αυτόν οφείλουμε την πρώτη γραμματική της νεοελληνικής γλώσσας. Η Γραμματική της κοινής των Ελλλήνων γλώσσης απευθυνόταν στο ελληνικό κοινό. Παρέμεινε άγνωστη μέχρι το 1870 και σώζεται μόνο το μορφολογικό της μέρος. Τις απόψεις του Νικόλαου Σοφιανού για την κοινή γλώσσα και για τη σημασία της χρήσης της διαβάζουμε στην εισαγωγή του Παιδαγωγού, της μετάφρασης δηλαδή του ψευδοπλουτάρχειου Περί παίδων αγωγής, την οποία δημοσίευσε το 1544: Διά τούτον λοιπόν ώρμησα και εγώ [...] να μεταγλωττίσω και να πεζεύσω από τα βιβλία όπου να είναι χρήσιμα και ωφέλιμα εις το να ανακαινισθή και να αναπτερυγιάσει από την τόσην απαιδευσίαν το ελεεινόν γένος.

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι έλληνες λόγιοι στη Δύση και η πρώτη γραμματική της κοινής - Elia.org.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Ήδη από τα μέσα του 14ου αιώνα, οι λόγιοι της Κωνσταντινούπολης και των άλλων πόλεων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατέφευγαν στη Δύση, ως επί το πλείστον στην Ιταλία. Η φυγή των βυζαντινών λογίων εντάθηκε, όπως είναι φυσικό, με την άλωση της Κωνσταντινούπολης.

# data[].attributes.headline
Ο οικουμενικός άνθρωπος 

# data[].attributes.subject
Ο οικουμενικός άνθρωπος 

# data[].attributes.body
Επίκεντρο της ενασχόλησης των ανθρώπων του πνεύματος γίνεται ο άνθρωπος. Δημιουργείται ο τύπος του "καθολικού ανθρώπου" που καθορίζει ο ίδιος τη μοίρα του. Σαν τέτοιος θεωρείται ο Λεονάρντο ντα Βίντσι.

# data[].attributes.headline
Έρασμος - Ραμπελαί - Τόμας Μορ 

# data[].attributes.subject
Έρασμος - Ραμπελαί - Τόμας Μορ 

# data[].attributes.body
Δίνουν έμφαση στην αναγκαιότητα της παιδείας και της ιδανικής πολιτείας όπου θα κυριαρχούν η ειρήνη, η ισότητα και η ανεκτικότητα.

# data[].attributes.headline
Ανθρωπισμός 

# data[].attributes.subject
Ανθρωπισμός 

# data[].attributes.body
Η στροφή προς τη βαθύτερη γνώση της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας. Η αναζήτηση αρχών και αξιών για τον αναπροσανατολισμό της ζωής.

# data[].attributes.headline
Ο Μεσαιωνικός κόσμος

# data[].attributes.subject
Ο Μεσαιωνικός κόσμος

# data[].attributes.body
Τα βασικά χαρακτηριατικά του, εδώ.

# data[].attributes.headline
Τα μεσαιωνικά κράτη 

# data[].attributes.subject
Τα μεσαιωνικά κράτη 

# data[].attributes.body
Το Δυτικό Ρωμαϊκό κράτος κατακλύζεται από επιδρομές Ούνων και Γότθων. Σταδιακά δημιουργούνται νέα κράτη.

# data[].attributes.headline
Το καθεστώς της φεουδαρχίας

# data[].attributes.subject
Το καθεστώς της φεουδαρχίας

# data[].attributes.body
Οι σχέσεις των ανθρώπων ρυθμίζονται στη βάση της αλυσιδωτής εξάρτησης.

# data[].attributes.attachment_link.title
Φεουδαρχία στη Μεσαιωνική Ευρώπη