# data[].attributes.headline
Rembrandt van Rijn (1606–1669) był jednym z najwybitniejszych malarzy i grafikarzy holenderskich XVII wieku, uważanym za mistrza światłocienia i portretu. Jego prace charakteryzują się głębokim realizmem, wyjątkowym światłem oraz psychologiczną głębią postaci. 

# data[].attributes.subject
Rembrandt van Rijn (1606–1669) był jednym z najwybitniejszych malarzy i grafikarzy holenderskich XVII wieku, uważanym za mistrza światłocienia i portretu. Jego prace charakteryzują się głębokim realizmem, wyjątkowym światłem oraz psychologiczną głębią postaci. 

# data[].attributes.body
Rembrandt znany jest z mistrzowskiego posługiwania się techniką światłocienia. Stosował kontrasty między światłem a cieniem, by uwydatnić formy i nadać obrazie dramatyzmu. Dzięki temu jego prace zyskiwały niezwykłą głębię i ruch, co przyciągało uwagę widza.

# data[].attributes.body
Jako jeden z najlepszych portrecistów swojego czasu, Rembrandt uchwycił nie tylko fizyczne podobieństwo, ale również emocje i wewnętrzną stronę swoich modeli. Jego portrety, takie jak „Portret doktora Tulp’a” czy „Autoportrety”, stanowią dowód jego zdolności do przedstawiania ludzi w sposób niezwykle osobisty i intymny.

# data[].attributes.body
Rembrandt często malował sceny oświetlone jednym źródłem światła, co dodawało atmosfery i podkreślało wyrazistość postaci. Jego umiejętność przedstawiania różnorodnych efektów świetlnych, np. światła padającego na twarz postaci, była jednym z jego największych osiągnięć.

# data[].attributes.body
Jako artysta wykształcony w tradycji renesansowej, Rembrandt malował wiele scen religijnych i biblijnych, takich jak „Powrót syna marnotrawnego” i „Święty Paweł i Barnaba w Listrze”. Jego obrazy biblijne, często oparte na prostych, codziennych scenach, były pełne emocji i ludzkich przeżyć, co sprawiało, że były bliskie widzowi.

# data[].attributes.body
Wielu artystów tego okresu przedstawiało postacie w sposób idealizowany, podczas gdy Rembrandt był znany z bardziej realistycznego i emocjonalnego podejścia. Nie bał się pokazywać postaci w momentach słabości, starości czy choroby, co było dość rewolucyjne w jego czasach.

# data[].attributes.body
Rembrandt stworzył około 90 autoportretów przez całe swoje życie. Są one doskonałym przykładem jego zdolności do analizy siebie, zarówno w sensie artystycznym, jak i psychologicznym. Z biegiem lat, jego autoportrety stały się coraz bardziej introspekcyjne, pokazując artystę w różnych fazach życia – od młodzieńczej pewności siebie po refleksję nad starością i śmiercią.

# data[].attributes.body
Rembrandt często stosował grubą warstwę farby (impasto), co nadawało jego dziełom wyrazisty, teksturowany charakter. To, w połączeniu z jego umiejętnością tworzenia subtelnych przejść między światłem a cieniem, tworzyło niezwykłą atmosferę.

Jego twórczość wywarła ogromny wpływ na rozwój malarstwa, szczególnie w zakresie portretu, pejzażu i religijnej tematyki. Pomimo trudności finansowych pod koniec życia, pozostaje jednym z najważniejszych artystów w historii sztuki.