# data[].attributes.attachment_link.title
Τα 3 μικρά ζωάκια

# data[].attributes.headline
Η ομορφιά δεν είναι το παν.

# data[].attributes.subject
Η ομορφιά δεν είναι το παν.

# data[].attributes.body
Η Ομορφιά δεν είναι το παν

Λεωνίδας

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα ποντίκι που ζούσε σε μία μεγαλούπολη .Κάθε μέρα έβλεπε τους ανθρώπους και ζήλευε το μεγάλο μέγεθως τους. Μισούσε που ήταν τόσο μικρό αλλά αγαπούσε την ουρά του και έλεγε ότι ήταν πανέμορφη. Μία  μέρα όμως μια αδέσποτη γάτα το είδε και άρχισε να το κυνηγάει οπότε το ποντίκι άρχισε να τρέχει και χάρις το μικρό του μέγεθος χώθηκε σε μια μικρή χαραμάδα και σώθηκε αλλά λίγο αργότερα η ουρά του πιάστηκε σε κάτι και κόλλησε εκεί μέσα.

# data[].attributes.body
Οι τρεις φίλες
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν 3 φίλες η Ελευθερία , η Μαρία και η Αλεξάνδρα. Οι τρεις φίλες έκαναν πολύ παρέα μεταξύ τους και περνούσαν καλά . Μετά από καιρό , όταν ξεκίνησε μια νέα σχολική χρόνια , άρχισε η Αλεξάνδρα να ενοχλεί συνέχεια την Μαρία και κάποιες φορές να την κοροϊδεύει ακόμα και μπροστά σε άλλους . Η Ελευθερία έπαιρνε συνεχώς το μέρος της Μαρίας και κατηγορούσε την Αλεξάνδρα . Αυτό συνεχίστηκε για πολύ καιρό . Μια μέρα το καλοκαίρι αποφάσισαν να πάνε με κάποια αλλά παιδιά στην θάλασσα . Ξαφνικά νωρίς το απόγευμα χάλασε ο καιρός και εμφανίστηκαν μεγάλα κύματα . Η Μαρία βρέθηκε σε δύσκολη θέση και φώναζε για βοηθείς την Ελευθερία που ήταν κοντά . Η Αλεξάνδρα ήταν πιο ρηχά με την υπόλοιπη παρέα αλλά όταν άκουσε την φίλη της πήγε να την βοηθήσει . Αντιθέτως η Ελευθερία δεν σκέφτηκε να πάει να την βοηθήσει αλλά βγήκε έξω από τη θάλασσα μόνη της.

# data[].attributes.body
Η κρυφή αγάπη

# data[].attributes.attachment_caption
Η αλλαγή συμπεριφοράς της αγελάδας

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας άντρας, ο Χρήστος, ο οποίος αγόρασε δύο αγελάδες. Μία χοντρή και μια πιο λεπτή. Η πιο λεπτή αγελάδα δεν συμπαθούσε καθόλου την άλλη λέγοντας πόσο άσχημη και πόσο χοντρή είναι. Η άλλη όμως την αγνοούσε μιας και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Μια μέρα, καθώς είχαν πάει και οι δύο μαζί μια βόλτα, ξαφνικά η λεπτή αυτή αγελάδα σκοντάφτει με αποτέλεσμα να μην μπορεί να σηκωθεί. Η μεγαλόσωμη άλλη αγελάδα, από την ευγένεια της και την γενναιοδωρία της, την βοήθησε. Σηκώνοντας την, όχι μόνο την ευχαρίστησε η λεπτή αγελάδα αλλά και την έκανε και φίλη της λέγοντας πως χωρίς αυτήν ποιος ξέρεις για πόσο θα ήταν κάτω στο γρασίδι. Από τότε, όλες τις μέρες τις περνούσαν μαζί γιατί είχαν γίνει πραγματικές κολλητές!

# data[].attributes.attachment_caption
Για ψώνια στη λαϊκή 

# data[].attributes.body
Μια φόρα και έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που είχε πάει μαζί με την μαμά της για ψώνια στη λαϊκή. Κάποια στιγμή ενώ χάζευε τους πάγκους  απομακρύνθηκε από την μαμά της χωρίς να το καταλάβει και χάθηκε μέσα στο πλήθος. Όταν το συνειδητοποίησε έψαξε κάποιον να την βοηθήσει και είδε μπροστά της δύο κυρίες. Η μια φαινόταν γλυκιά και καλόκαρδη ενώ η άλλη κακιά και αντικοινωνική. Μετά από λίγη σκέψη πήγε και ρώτησε την καλή κυρία αν μπορεί να την βοηθήσει να βρει την μαμά της. Αυτή όμως την κοίταξε περίεργα και την αγνόησε κάνοντάς μια ενοχλημένη γκριμάτσα. Τότε το κορίτσι κατάλαβε ότι ήταν κακιά και πήγε στην άλλη κυρία. Στην αρχή είχε δισταγμό γιατί φαινόταν κακότροπη αλλά δεν είχε άλλη επιλογή, πήγε και της μίλησε. Αυτή η κυρία τελικά αποδείχθηκε ότι ήταν καλός άνθρωπος και την βοήθησε να βρει την μαμά της.

# data[].attributes.body
Μία φορά κι έναν καιρό ένα 16 χρονο κορίτσι που την έλεγαν Θάλεια ήτανε πολύ έξυπνο αλλά θεωρούσε τα εξωτερικά της χαρακτηριστικά άσχημα .Μία μέρα στην τάξη της ήρθε μια όμορφη κοπέλα που την έλεγαν Όλγα .Η Όλγα άρεσε πάρα πολύ στον Γιάννη και έτσι πήρε το θάρρος να πάει να την ρωτήσει να βγουν .Αλλά επειδή η καθηγήτρια τους είχε βάλει να κάνουν μία ομαδική εργασία η Θάλεια αποφάσισε να πάει να ρωτήσει τον Γιάννη να την κάνουν μαζί μιας και του άρεσε αλλά επειδή η Γιάννης ήθελε να βγει με την Όλγα είπε ναι για να κάνει η Θάλεια την εργασία μόνη της και ο Γιάννης να βγει με την Όλγα αλλά όταν τελείωσε την εργασία η Θάλεια ο Γιάννης της είπε ότι έκανε λάθος και ότι ποτέ δεν του έστειλε μήνυμα για να έρθει να την βοηθήσει αλλά της είπε να βγουν την παρασκευή μετά το σχολείο .Ήρθε η Παρασκευή και όταν εφτασε η Θάλεια ο Γιάννης δεν ήταν εκει μετά από μισή ώρα ο Γιάννης ήρθε με τους φίλους του και με τις φίλες της Όλγας και ρεζίλεψε την Θάλεια επειδή ήταν άσχημη και της είπε ότι την χρησιμοποίησε για την εργασία .Όταν άρχισε η καινούργια σχολική χρονιά ο Γιάννης είχε χρησιμοποιήσει και αλλά κορίτσια για διάφορες εργασίες .Αλλά όταν είδε την αλλαγή της Θάλειας ξαφνιάστηκε και πήρε το θάρρος να την ρωτήσει να βγούνε αλλά η Θάλεια του λέει όχι και του θυμίζει την συμπεριφορά που είχε πέρσι .

# data[].attributes.body
ΠΙΡΟΥΝΙ ΚΑΙ ΚΟΥΤΑΛΙ

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα πιρούνι και ένα κουτάλι. Το πιρούνι καυχιόταν  στο κουτάλι ότι ήταν πιο χρήσιμο ,πιο όμορφο και πως σε κάθε γεύμα μόνο το πιρούνι επιλεγόταν να βγει έξω από το συρτάρι. Το κουτάλι αισθανόταν πολύ άσχημα για τον εαυτό του και ευχόταν  να είναι πιρούνι για να είναι πιο λειτουργικό , χρήσιμο   και αγαπητό ώστε να έχει την πρώτη θέση στο τραπέζι. Μια μέρα όμως που στο τραπέζι το κύριο γεύμα ήταν η σούπα  ο ιδιοκτήτης διάλεξε το πιρούνι αλλά στάθηκε αδύνατο να φάει την σούπα με αυτό.  Ο ιδιοκτήτης τότε άφησε το πιρούνι στο συρτάρι και την θέση του πήρε το κουτάλι με το οποίο μπόρεσε να φάει την σούπα του με μεγάλη ευκολία. Το κουτάλι αμέσως αισθάνθηκε μεγάλη χαρά και αυτοπεποίθηση για τον εαυτό του. Από εκείνη την ημέρα το κουτάλι πήρε το μάθημα του και κατάλαβε πως δεν χρειάζεται να είναι κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι και πως η ιδιαιτερότητα του τον κάνει μοναδικό και ξεχωριστό.

# data[].attributes.body
Η σουπιά και τα ψαράκια

Μια φορά και έναν καιρό μέσα σε μια σπηλιά στον βυθό της θάλασσας ζούσαν πολλά όμορφα ψάρια και μία μικρή άσχημη σουπιά. Τα ψάρια και κυρίως τα χρυσόψαρα περηφανεύονταν για την ομορφιά τους και δεν έδιναν πολύ σημασία στην σουπιά. Μια μέρα όμως ενώ τα ψάρια βρίσκονταν στην είσοδο της σπηλιάς ένας μεγάλος καρχαρίας ερχόταν για να τους επιτεθεί και να τους φάει. Τα ψάρια πανικοβλήθηκαν και ήξεραν ότι δεν μπορούσαν να γλιτώσουν. Ξαφνικά η μικρή σουπιά κατάλαβε πως τα ψάρια βρίσκονταν σε κίνδυνο και πήγε να τους βοηθήσει παρόλο που την κορόιδευαν.  Έτρεξε στην είσοδο της σπηλιάς και εκτόξευσε το μελάνι της που θάμπωσαν τα μάτια του καρχαρία και έτσι έσωσε τα ψαράκια. Τότε όλα τα ψάρια μαζεύτηκαν και ζήτησαν συγγνώμη για την συμπεριφορά τους στην μικρή σουπιά. Από εκείνη την ημέρα και μέχρι σήμερα η μικρή σουπιά έχει πολλούς φίλους και τα ψαράκια δεν εστιάζουν στην ομορφιά της αλλά στον χαρακτήρα της.

# data[].attributes.attachment_caption
Η πιο χρήσιμη κουκουβάγια 

# data[].attributes.body
Ήταν κάποτε μια οικογένεια με δύο αδέλφια κουκουβάγιες. Η μεγαλύτερη πάντα την επαινούσαν, διότι ήταν δυνατός και έξυπνος. Την μικρότερη όμως δεν την έγιναν ποτέ σημασία, καθώς το μόνο που ήξερε ήταν να μαγεύει φαγητά και να τα μαγειρεύει. Τα χρόνια πέρασαν ομαλά μέχρι που μια χρόνια πείνα έπεσε σε όλο το δάσος. Ο μεγάλος αδελφός δεν μπορούσε να κάτι τίποτα και όλοι απευθύνθηκαν στον μικρό. Εκείνος στην αρχή αρνήθηκε αλλά μετά τους λυπήθηκε και πήγε να μαζέψει και να μαγειρέψει τους τελευταίους καρπούς, για να φτιάξει γεύματα για όλο το δάσος. Η οικογένεια τότε τον λυπήθηκε και ζήτησε συγνώμη για ότι είχαν κάνει.

# data[].attributes.body
Το παιδί θαύμα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό παιδάκι ο Γιάννης.Γιαννης ήταν εύσωμος και άσχημος σε σχέση με τους συμμαθητές του. Όμως ήτανε πολύ καλός άνθρωπος και πολύ καλός μαθητής τον Γιάννη δεν τον έκανε κανένας παρέα και ένιωθε πολύ μοναξιά. Επίσης τον κορόιδευαν συνέχεια και τον περιθωριοποιούσαν. Μέχρι που ήρθε ένα καινούριο παιδί ο Ιωσήφ και αρχίσανε να γίνονται καλοί φίλοι. Του Ιωσήφ του λέγανε συνέχεια "Μην κάνεις παρέα με αυτόν τον φλώρο" αλλά εκείνος δεν τους άκουγε. Λίγες μέρες αργότερα τα παιδιά διώξανε τον Ιωσήφ από την παρέα τους. Όταν ο Γιάννης έφτασε στην πρώτη λυκείου τον πήρανε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης γιατί τελικά αποδείχτηκε παιδί θαύμα. Στα 26 του έγινε ο καλύτερος γιατρός και έγινε παγκόσμια γνωστή η ιστορία του. Τον έδειχναν σε όλα τα δελτία ειδήσεων. Όταν τον είδαν οι παλιοί συμμαθητές του αρχικά τον ζήλευαν πολύ, αλλά μετά συνειδητοποίησαν ότι άδικα τον κορόιδευαν και τον πείραζαν όταν ήταν μικρός, γιατί τελικά έγινε ένας πολύ σπουδαίος και σημαντικός άνθρωπος.

# data[].attributes.body
Ο Παύλος αγαπούσε τις βόλτες στα βουνά και ήταν ο τρόπος να ηρεμεί. Επίσης, πάντα θαύμαζε όσους έκαναν σκι κι ενώ ήθελε κι ο ίδιος να προσπαθήσει κάτι τον σταματούσε! Ένα τριήμερο στο βουνό με την τάξη του ήταν η αφορμή να δοκιμάσει τις δυνάμεις του σ΄ αυτό το επικίνδυνο σπορ. Με πολλή χαρά έβαλε τα χιονοπέδιλα, εξοπλίστηκε με πολλή όρεξη και ανέβηκε με το τελεφερίκ. Ήταν όλα τόσο όμορφα. Όταν ήρθε η σειρά του όμως... ΤΙΠΟΤΑ! Όλα ήταν τρομακτικά, όλα ήταν πολύ δύσκολα για τον Παύλο που έβλεπε τους συμμαθητές του να απολαμβάνουν το χιόνι, ακόμη και τις τούμπες που έπαιρναν κι ήταν τόσο διασκεδαστικές. Σχεδόν έβαλε τα κλάματα . Έσφιξε όμως τα δόντια, πήρε φόρα και... ΝΑΙΙΙ! Επιτέλους, πλέον ο Παύλος ανήκε στην κατηγορία των σκιέρ!

# data[].attributes.body
Ο γεωργός και το σκιάχτρο
Ένα κοπάδι κουρούνες θέλανε να φάνε το σιτάρι από το χωράφι ενός γεωργού. Μόλις προσγειώθηκαν, αντίκρισαν έναν άνθρωπο πολύ άσχημο, με τεράστια μάτια και στόμα ανοιχτό με τεράστια δόντια και με τα χέρια απλωμένα σαν να ήθελε να τις διώξει. Τότε αυτές κατατρόμαξαν και άρχισαν να κράζουν δυνατά, όμως ο άνθρωπος δεν έφευγε. Τότε λέει η μια "Πω πω τι άσχημος που είναι πάμε να φύγουμε". Οι κουρούνες πέταξαν μακριά τρομαγμένες. Μετά από λίγη ώρα εμφανίστηκε ο γεωργός χαρούμενος που είχε διώξει τις κουρούνες από το χωράφι του με τη βοήθεια του σκιάχτρου και είπε "Μπορεί να φαίνεται άσχημο αλλά για εμένα είναι πολύ χρήσιμο και αποτελεσματικό". Χάρη στο σκιάχτρο ο γεωργός κατάφερε να κρατήσει το χωράφι του με καρπούς και οι κουρούνες ποτέ δεν ξαναπλησίασαν.

# data[].attributes.attachment_link.title
Φτωχός στην όψη 

# data[].attributes.headline
Φίλος και ΦΙΛΟΣ 

# data[].attributes.subject
Φίλος και ΦΙΛΟΣ 

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό στην γειτονιά ενός μικρού χωριού ζούσαν δύο αγόρια που ήταν φίλοι αδελφικοί. Φτωχά τα σπίτια τους και το φαγητό λιγοστό. Τα όνειρα όμως των παιδιών μεγάλα και φαντασμαγορικά. Ήθελα να γίνουν βασιλιάδες να κατακτήσουν τον κόσμο και να καταφέρουν να πετάξουν στον ουρανό όπως τα πουλιά. Τον φόβο, τις δυσκολίες, τα εμπόδια δεν έδιναν σημασία γιατί είχε ο ένας τον άλλον. Ήταν μια γροθιά και έτσι συνέχισαν... Όταν μεγάλωσαν και έγιναν άντρες ξεκίνησαν να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα. Ένα δισάκι με λίγο ψωμί, λίγο τυρί, ένα παγούρι με νερό και την ευχή των γονιών τους ήταν αρκετά για το νέο ξεκίνημά τους. Οι δύο φίλοι βάδιζαν μαζί στον ίδιο δρόμο. Πέρασαν μέσα από βουνά, ποτάμια, σοκάκια και πολλά άγνωστα μέρη, αλλά η μεγάλη πολιτεία δεν φαινόταν πουθενά. Ένιωθαν όμως ασφαλείς γιατί ο ένας είχε τον άλλον και σε οποιοδήποτε κίνδυνο εμφανιζόταν μπροστά τους δεν θα ήταν μόνοι τους. Οι μέρες κυλούσαν και οι προμήθειες που είχαν τελείωσαν. Άρχισαν να τρώνε ό,τι έβρισκαν και ευτυχώς που ήταν από χωριό και γνώριζαν ποια χόρτα τρώγονται. Μόνο που ο ένας έτρωγε κρυφά ότι έβρισκε ενώ ο άλλος το μοιραζόταν. Έπειτα από πολλές μέρες και νύχτες έφτασαν στον προορισμό τους και συνάντησαν έναν πλούσιο κτηματία. Ο χορτάτος νεαρός βρήκε αμέσως δουλειά, ενώ, ο δίκαιος φίλος του αναγκάστηκε να ζητάει χρήματα από διάφορους ανθρώπους. Ώσπου μια μέρα τον πλησίασε μια γριούλα που τον πρόσεχε καιρό και του είπε: «Ζω σ' ένα μεγάλο παμπάλαιο αρχοντικό με πολλά δωμάτια. Δεν έχω παιδιά να το προσέξουν, οι τοίχοι του ράγισαν, οι σοβάδες πέφτουν και τα πατώματα σαπίζουν. Μπορώ όμως να σε φιλοξενήσω γιατί ξεχώρισα σ' εσένα ευγένεια, καλοσύνη και μια όμορφη ψυχή». Ο νεαρός δέχτηκε. Συμμάζεψε το σπίτι, αγάπησε σαν μάνα του την γριούλα και μέχρι το τέλος της ζωής της, την φρόντισε όπως έπρεπε. Η διαθήκη της τον άφηνε μοναδικό κληρονόμο, όχι μόνο του παμπάλαιου σπιτιού αλλά και μιας μεγάλης περιουσίας. Ο φίλος του, ο αδελφικός του φίλος, όταν το έμαθε πήγε να τον συγχαρεί και να χαρεί με την χαρά του. Όμως ήταν πολύ αργά... η απογοήτευση, η πίκρα και το μάθημα που πήρε από την κακή συμπεριφορά του ήταν αρκετά για να τον βγάλει από την ζωή του και να τον ξεγράψει οριστικά.

# data[].attributes.body
Το κορίτσι της πόλης
Μια φορά και ένα καιρό στο κέντρο της Θεσσαλονίκης έμενε μια νεαρή κοπέλα η Μαρία. Πάντα φρόντιζε την εμφάνισή της, ήθελε να δείχνει όμορφη και περιποιημένη, ήθελε όλοι να έχουν τα μάτια τους πάνω της, δηλαδή αναζητούσε την προσοχή. Μια μέρα μια καινούργια κοπέλα εμφανίστηκε στο σχολειο ονομαζόταν Σοφία και ήταν από την Αθήνα. Αυτό εκανε του πάντες να της μιλούν να την ρωτάνε πράγματα για το πως είναι στην Αθήνα πως ήταν το σπίτι της και τέτοια. Η Μαρία είχε θυμώσει κανείς δεν της έδεινε σημασία πια. Ρώτησε έναν φίλο της τι καλύτερο έχει από αυτήν. Αυτή είναι άσχημη και δεν φοράει ωραια ρούχα γιατί όλοι τη θαυμάζουν και με παράτησαν έλεγε. Ο φίλος της απάντησε πως είναι πολύ ευγενικοί και μιλάει σε όλους τους ρωτάει αν είναι καλά και προσπαθεί να φτιάξει φιλίες ενώ εσύ θέλεις όλα τα μάτια να είναι πάνω σου και όλοι να σε ακολουθούνε όμως εσύ να τους συμπεριφέρεσαι με άσχημο τρόπο και να τους προσβάλεις. Γι’ αυτό όλοι κάνουν παρέα μαζί της και σε έχουν παρατήσει επειδή είναι ευγενική και όχι μόνο

# data[].attributes.body
Μια καινούργια αρχή

Μια φορά άκαιρη έναν καιρό στην θεσσαλονικη μετακόμισε η μικρή Μαρία, η οποία παλιά έμενε στην Αθήνα αλλα έφυγε διότι την κοροιδευαν για την εμφάνιση της. Πήγε λιπών πρώτη μέρα στο σχολείο, αλλα γύρισε σπίτι κλαίγοντας γιατί κανείς δεν την μιλούσε και όλοι την κοιτούσαν περίεργα. Δεύτερη μέρα στο σχολείο η Μαρια γνώρισε ένα κοριτσάκι την Σοφία, η οποία άρχισε να την μιλάει, της είπε ότι δεν βλέπει την εμφάνιση των άλλων αλλα τον χαρακτήρα και για αυτο θέλει να την γνωρίσει. Η Μαρια έκπληκτη χαμογέλασε και άρχισαν να μιλάει. Η Μαρία επιτέλους κατάλαβε ότι κάπου άνοικει.ένας μήνας πέρασε και η Μαρία είχε φτιάξει πολλές καινούριες φίλες .

# data[].attributes.attachment_caption
Το κατσικάκι και ο έξυπνος τυφλοπόντικας

# data[].attributes.headline
Κωνσταντίνος Κοσμάς

# data[].attributes.subject
Κωνσταντίνος Κοσμάς

# data[].attributes.body
Μία φορά και έναν καιρό ήταν ένα κατσικάκι.Κάθε μέρα έτσι όπως έπαιζε στο δάσος έβλεπε έναν τυφλοπόντικα να σκάβει μία βαθιά φωλιά στο χώμα.Μία μέρα πήρε την απόφαση να τον ρωτήσει γιατί έσκαβε στο χώμα συνέχεια αντί να παίζει και αυτός στο δάσος.Τότε εκείνος του απάντησε πώς έσκαβε για να προφυλαχτεί από τα άγρια ζώα που απειλούσαν τη ζωή του.Το κατσικάκι εκείνη τη στιγμή γέλασε και άρχισε να τον κοροϊδεύει.Εκείνη τη μέρα,το κατσικάκι αποφάσισε να παίξει μέχρι αργά.Ο χρόνος πέρασε και ο ήλιος άρχισε να δίνει τη θέση του στην αδερφή του την Σελήνη και το κατσικάκι συνέχιζε να παίζει μέχρι που ήρθε ο μεγάλος κακός λύκος και παρόλα αυτά το κατσικάκι συνέχιζε να παίζει.Όταν είδε τον λύκο μπροστά στα μάτια του τότε αυτό προσπάθησε να ξεφύγει αλλά ήταν ήδη πολύ αργά. Ο λύκος το είχε εγκλωβίσει και χωρίς να χάσει λεπτό το έκανε μία χαψιά...

# data[].attributes.headline
Βασιλης Ορεστιδης

# data[].attributes.subject
Βασιλης Ορεστιδης

# data[].attributes.body
Ο θλιβερός γάμος
Μια φορά κι έναν καιρό, η Άννα ζούσε σε ένα μεγάλο σπίτι. Επιθυμία της ήταν να παντρευτεί τον άντρα των ονείρων της, δηλαδή έναν όμορφο, επιτυχημένο, πλούσιο και κοινωνικά αναγνωρίσιμο άντρα. Ήταν πολύ δύσκολο να βρει κάποιον, αλλά μια μέρα βρήκε 2 διαφορετικούς άντρες. Ο ένας ήταν ο μιλτος ητανε  ομιλητικός, προσιτός, ευγενικός, καλοσυνάτος, επιστημονικά μορφωμένος αλλά και πολύ όμορφος .ο άλλος ήταν ο Μιχαήλ, ήταν μέτριος στην εμφάνιση, δεν είχε ειδική μόρφωση, ήταν εργάτης, άρα είχε μέτρια οικονομική κατάσταση, αλλά ήταν απόλυτα ειλικρινής.Αν και η Άννα γοητεύτηκε και από τους δύο, σύντομα έκανε σχέση με τον Μίλτο, τον οποίο παντρεύτηκε. Στην αρχή ο γάμος ήταν πολύ ευτυχισμένος, αλλά μετά ο Μίλτος άρχισε να γίνεται βίαιος, νευρικός, αλλά και πολύ συχνά ξέσπασε στην Άννα. Στο τέλος κατάλαβε ότι η επιλογή της ήταν λάθος και ότι αυτος αλλο εδειχνε και αλλο ητανε πραγματικα. .

# data[].attributes.attachment_caption
Ένα ξεχωριστό κορίτσι

# data[].attributes.body
Μια μέρα ένα κοριτσάκι , που το έλεγαν Γεωργία,  κοιταζόταν στον καθρέφτη και έλεγε στον εαυτό της ‘ ‘ Αχ είμαι τόσο παχιά! Τι θα κάνω;’ ’. Κάθε τι που έβλεπε πάνω της το έβρισκε αποκρουστικό. Κάθε μέρα στο σχολείο οι συμμαθητές της την κορόιδευαν και την αποκαλούσαν άσχημη. Δεν είχε φίλους, και ένιωθε πολύ μόνη. Mια μέρα όμως ένα άλλο κοριτσάκι την πλησίασε, η Βίκυ, και κάθισε μαζί της. Αρχίσανε να μιλάνε και γίνανε καλές φίλες. Η Γεωργία είπε στην Βίκυ τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Η Βίκυ μετά της απάντησε ότι άδικα στεναχωριόταν τόσο καιρό, γιατί είναι πολύ όμορφη. Σημασία, επίσης της είπε, ότι έχει ο εσωτερικός κόσμος κάποιου και όχι η εξωτερική του εμφάνιση. Όλοι αυτοί που την κορόιδευαν θα πρέπει να κοιτάξουνε πρώτα τον εαυτό τους, για να μπορέσουνε να την κρίνουνε. Κι όπως της είπε χαρακτηριστικά: ’’ Ποτέ μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλο’’. Η Γεωργία ένιωσε πολύ δυνατή με αυτά τα εμψυχωτικά λόγια, γιατί βρέθηκε κάποιος επιτέλους να της μιλήσει, αφού δεν τολμούσε να πει στους γονείς της τι της συνέβαινε.

# data[].attributes.body
Πριν περίπου 10 χρονια ένα όμορφο κοριτσάκι ήρθε στη ζωή , οι γονείς της δεν μπορούσαν να είναι πιο χαρούμενοι την περίμεναν εδώ και πολύ καιρό. Όλα κυλούσαν υπέροχα μέχρι που οι γιατροί ενημέρωσαν το ζευγάρι πως το μικρό τους κοριτσάκι γεννήθηκε τυφλό. Εκείνοι απλά κοιτούσαν τους γιατρούς αμίλητοι , μόλις έμειναν μόνοι τους στο δωμάτιο επικρατούσε ξανά απόλυτη σιωπή. Τότε λοιπόν μια φωνή ακούστηκε ήταν της μητέρας[Μαρίας] κράτησε τη μικρή στην αγκαλιά της και είπε '' ελπίδα '' '' το όνομα σου θα είναι ελπίδα ''
Τα χρόνια πέρασαν και η ελπίδα εξελίχτηκε σε ένα χαρισματικό πλάσμα το οποίο είχε μια μεγάλη ανασφάλεια το ότι δεν μπορούσε να δει. Ήταν  η πρώτη μέρα του σχολείου και  η Ελπίδα  είχε πολύ αχός δυστυχώς αυτό επαληθεύτηκε με το χειρότερο τρόπο.
Όταν κατάλαβαν πως η μικρή Ελπίδα ήταν τυφλή , της συμπεριφέρθηκαν με το πιο άσχημο τρόπο. Κάθε ήμερα έπρεπε να δέχεται αρνητικά σχόλια για την εμφάνισή της , να τη γελοιοποιούν μπροστά σε όλο το σχολείο, το κοριτσάκι δεν μιλούσα μόνο άκουγε, μόνο έκλαιγε όμως πότε δεν απάντησε με άσχημο τρόπο . Η μέρα που της άλλαξε τη ζωή πλησίαζε , ήταν Τετάρτη και ένας μεγάλος διαγωνισμός φυσικής  διοργανωνόταν και ο νικητής θα κέρδιζε Πανελλήνια διάκριση . Οι μέρες πέρασαν και το άγχος της Ελπίδας μεγάλωνε εως που βγήκαν τα αποτελέσματα η Ελπίδα κέρδισε. Τα χρόνια πέρασαν και η Ελπίδα κατάφερε να γίνει μια σπουδαία, αναγνωρισμένη επιστήμονας στο κλάδο της φυσικής.