# data[].attributes.body
Op 17 april schreef ik het volgende in mijn logboek: We hebben volledige chaos om de hoofdvraag. Wat willen wij nou en met wie? Waarom wordt er dusdanig meer gezopen in Heerenveen in tegenstelling tot andere gemeentes, zoals in Amsterdam? Hoe komen wij tot die huiskamer? Die keet? Waar vinden we het antwoord?

23 april 22:22
Aan: Jessica de Jaeger; Emiel Copini; Emma Berentsen;
CC: Sigrid Wijnja;

Hallo allemaal,

Zo fijn al jullie feedback! Hele begrijpelijke vragen en opmerkingen, dank! Maar na een plotselinge dead end van De Tjongerschans, geen reactie van het Buurtteam Heerenveen en de moed die ons in de schoenen zakten, besloten wij naar een ander totaal andere vraag en plek te kijken.

We gooiden het roer om. De vragen formuleren, de doelgroep kiezen én zoeken, het lukte niet. Ik vond het lastig om dit te accepteren, want er zat al veel werk in. Maar zowel voor Sigrid als voor mij was het vuurtje wat we hadden voor dit onderzoek uit. Ik leerde door dit proces dat het beter was om opnieuw te starten. Ik leerde dat ik mij moet kunnen verbinden aan een onderzoek om tot een concept te komen waar ik volledig achter sta.

Op 8 mei presenteerden wij ons concept op school en werden wij langzaam weer warm van het maken van een onderzoek. We kregen inspiratie. We kregen gekke ideeën, onmogelijke ideeën en we besloten het gewoon te doen. Ik belde Robert de hoofdconciërge van mijn schoollocatie en hij zei ook: ''We gaan het gewoon doen!''
Op 17 mei had ik een training voor werk en ik vond het boek Collecting Design in de werkkamer. Hierin werd een quote gedeeld van de Italiaanse designer, architect en fotograaf Carlo Mollino: ➡️

En dit is precies wat het is! Zolang je zelf achter je fantastische idee staat en je kan vertellen waarom dit zo urgent is, dan willen mensen met je meewerken. Dan zijn losse stenen in een schoolgebouw toelaatbaar.

# data[].attributes.attachment_caption
Excursie Amsterdam Kunst, engagement en impact, 26-27 maart 2023

# data[].attributes.body
''Hoe maak je jezelf hoorbaar en zichtbaar als kunstenaar of als docent in een kunstvak?'' vraag ik aan Jolanda Spoel, directeur van het Bijlmerpark theater. De vraagt popte bij mij op door het horen van de geschiedenis van het theater. Jolanda antwoordde: ''Ga in besturen, adviesgroepen, neem plaats in jury’s. Ik zit zelf bij twee ondernemersbelangen en woon de vergaderingen bij...''  (J. Spoel, persoonlijke communicatie, 27 maart 2023).
Ik heb twee dramalokalen ter grootte van wat het Bijlmerpark theater heeft. Door het zien van dit theater voel ik mij er rijk door, maar ook binnen mijn werksetting moet ik ervoor strijden dat die lokalen mij niet worden ontnomen. Dat mijn uren worden gekort of dat drama volledig uit het curriculum wordt gehaald. Want sinds 2 jaar is er al gekort op de kunstvakken...
Ik wil meer van mijzelf en mijn vak laten zien, daarom heb ik geluisterd naar haar advies en heb ik een aantal stappen ondernomen. Sinds 27 maart heb ik twee gesprekken gehad met de directeur over de mogelijkheden van meer kunst in het onderwijs. Ik ben als verantwoordelijke benoemd van de Module Ontwikkelingsgerichte Activiteiten waar ik onderwijs voor schrijf en kunsteducatieve gastlessen voor organiseer.
Ik heb samen met mijn collega van Sport en bewegen een subsidieaanvraag gedaan en die hebben wij gekregen. We hebben voor volgend studiejaar €10.000 te besteden om ons eigen vak Spelcoach te ontwikkelen. Een vak waarbij studenten de verdieping aangaan op het gebied van spel, theaterspel en beweging binnen de leeftijdscategorie van 0 t/m 12 jaar.

Daarnaast zit ik nu in het netwerk van Diversiteit en Inclusie, onder leiding van onder andere Elmar Nooteboom. Ook ben ik lid van het netwerk SPEL. Een netwerk van theater, spel en bewegingsdocenten van mbo en hbo scholen uit de provincie Utrecht. Ik ben mij ervan bewust dat dit netwerken zijn die alsnog bekend zijn binnen de creatieve (onderwijs)setting, maar het is een eerste stap vooruit.

# data[].attributes.body
Op 26 mei zijn Sigrid en ik naar de Netwerkbijeenkomst van de master Kunsteducatie van de HKU geweest. Ik kwam alleen binnen. Sigrid sloot later aan, omdat Utrecht een rampenstad is om een auto te parkeren. Vol goede moed liep ik naar binnen. Dat lukt mij wel, dacht ik. Ik liep de HKU in en zei tegen een (voor mij) bekend gezicht: “ik ken jou!” Later, onder het genot van een biertje, hoorde ik van de persoon in kwestie hoe overdonderd hij was door mijn zelfvertrouwen. Oeps..

Ik ontmoette ook Sarah en zij bleek ook te werken voor het ROC Midden Nederland. Op de afdeling Verpleegkunde en op de locatie Maatweg te Amersfoort. Voor ik het wist gaf zij haar nummer en e-mailadres aan mij en de uitnodiging om de artistieke interventie bij hen te voeren. “Natuurlijk! En wat een gaaf idee, ken je Ouafa Lamrini-Wahabi dan ook? Zij is bij de COG en ik vraag haar maandag direct wel even! Leuk joh!”

Wow. Binnen no time had ik nieuwe contacten, nummers en blijkbaar collega’s. Waarom doe ik dit niet vaker?!? Misschien geeft mijn vaste baan mij zo'n veiligheid op het gebied van werk en contacten, dat ik zelden verder kijk en mijn horizon verbreed. Dit moet ik vaker doen! Vooral als ik zelf een kunsteducatief onderzoek doe over zichtbaarheid. ;)

# data[].attributes.headline
Netwerkbijeenkomst HKU, dit is wel een samenwerking waar ik mij in kan vinden:

# data[].attributes.subject
Netwerkbijeenkomst HKU, dit is wel een samenwerking waar ik mij in kan vinden:

# data[].attributes.body
Op 5 juni hebben Sigrid en ik een gezamenlijk tutorgesprek met Astrid en Emma gehad. We bespraken de keuze om stenen te gebruiken voor onze artistieke interventie. Astrid gaf ons de tip om ons meer te verdiepen in het gebruik van ons materiaal stenen. Om bijvoorbeeld naar de werken van kunstenaar Richard Long te kijken. Hij is beeldhouwer en werkt met natuurproducten, zoals stenen. In een video van Museum De Pont in Tilburg vertelde hij hoe hij graag vanuit bekende figuren of vormen werkt en denkt om ze toegankelijk te maken, zoals hij zegt: ''ze zijn van ons allemaal'' -Richard Long (2019). Dit sprak mij aan en ik maakte de koppeling naar onze artistieke interventie. Ik wil graag dat onze 'Steuns' verder gaat rijken. Dat we door middel van een eenvoudige uitleg en vorm komen tot een uitkomst die impact maakt en dus zichtbaarheid vergroot. Een werk dat voortkomt uit co-creatie. Want dan zijn de stenen van ons allemaal.

# data[].attributes.body
“Je hebt het al gedaan.” Zegt vertrouwenspersoon Justi Borst terwijl ze mij aankijkt via haar webcam. “Nou is dit niet zo erg en vind ik tof wat je doet hoor. Maar wat nou als je allemaal nep wapens op de gang had gehangen!” (een letterlijk idee wat Sigrid, Astrid en ik hadden besproken tijdens de les van 8 mei). Ik schrik van haar uitspraak en raak geïrriteerd. Vorig jaar stonden deze mensen te springen als je iets organiseerde om de zichtbaarheid te vergroten. En nu doen we zo? Daarnaast, ik werk altijd op deze manier! Zo geef ik les! Ik experimenteer altijd! Ik voel hoe ik rood word en zie rechtsonder in beeld hoe ik uit frustratie met met mijn haar zwaai.

Ik besluit even niets te zeggen en de vertrouwenspersonen het woord te doen. Ik blijf stil en besluit een paar keer goed door te ademen. Door hen aan te horen krijg ik een inzicht. Ik besef dat mijn aanpak voor anderen kan voelen alsof ik op de zaken vooruit loop, de kast over de kop trek en de zooi achterlaat.
Terwijl nee, ik organiseer een weloverwogen interventie en haal daar uit mijn informatie uit. Maar helaas, ik kan er niet vanuit gaan dat iedereen dit accepteert en trekt. De vertrouwenspersonen passeren was niet de intentie en door hun gezichten te lezen werd ik bewust van hoe mijn aanpak shockerend en onprettig kan zijn voor betrokkenen. Op de website van de correspondent (2011) wordt er in een artikel geschreven over de shock-functie van kunst: “Kunst die ophef veroorzaakt leert ons veel over de wereld: de ophef zegt meer over de maatschappij waarin hij ontstaat dan over de kunst die hem veroorzaakt.” Maar hoe ver je gaat, hoe groot de shock is, heeft natuurlijk te maken binnen welk kader je werkt. Na het gesprek heb ik met de vertrouwenspersonen afgesproken dat ik elke stap met hen doorneem en niets onderneem voordat ik hun akkoord heb. Zodoende kan mijn artistieke interventie wel shockeren met mogelijke impact maar niet als een onaangename verrassing komen voor de betrokkenen.

# data[].attributes.body
Cousijn, M. (2016, 10 mei). Kunst die ophef veroorzaakt leert ons meer over de wereld. De Correspondent. Geraadpleegd op 18 juni 2023, van https://decorrespondent.nl/4477/kunst-die-ophef-veroorzaakt-leert-ons-meer-over-de-wereld/ec230aa7-f361-0a0c-01cb-bc7a921678cd

De Pont museum. (2019, 17 maart). Richard Long in De Pont (2019) [Video]. YouTube. Geraadpleegd op 18 juni 2023, van https://www.youtube.com/watch?v=niprgf4QjMA

Lindemann, Adam (2010). Collecting Design (1ste editie). Taschen Gmbh.