# data[].attributes.body
Το γουδί αυτό είναι από τη Μικρά Ασία και το έφερε η προ προγιαγιά μου που την έλεγαν Διαμάντω και ήταν πολύ πλούσια. Λογικά το πήρε γιατί είναι βαρύ και ήθελε να προστατεύσει τον εαυτό της.

# data[].attributes.attachment_caption
Σερβίτσιο τσαγιού 

# data[].attributes.body
Σερβίτσιο τσαγιού από την Κωνσταντινούπολη

# data[].attributes.headline
κ. Μαρία Στ1

# data[].attributes.subject
κ. Μαρία Στ1

# data[].attributes.body
Εξαιτίας αυτού του σκεύους το γλυκό ονομάστηκε "του κουταλιού¨.
Τρώμε το γλυκό από το κουταλάκι απ' το βάζο και στην συνέχεια το αφήνουμε στο πιατέλο.
Αυτό το πήρε η προγιαγιά μου Αργυρώ από τα Βούρλα της Σμύρνης για προίκα στη μεγάλη της κόρη,  Καίτη.  Στη συνέχεια, επειδή παντρεύτηκε πρώτη η γιαγιά μου η Μαρία, η Ανδρονικαίισα,  στη Θεσσαλονίκη , το πήρε αυτή. Μετά το έδωσε στη θεία Πόπη, τη μεγάλη της κόρη, κι αυτή το έδωσε σε εμένα, γιατί ήμουν η πρώτη εγγονή που παντρεύτηκε.

# data[].attributes.attachment_caption
Εικόνα Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης 

# data[].attributes.headline
Ανδρονίκη  Δ. Ε2

# data[].attributes.subject
Ανδρονίκη  Δ. Ε2

# data[].attributes.body
Η εικόνα αυτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης άνηκε στην οικογένεια της προγιαγιάς μου που ζούσε στην περιοχή "Κουκλουτζάς". Ο Κουκλουτζάς ήταν ένας οικισμός 6 χιλιόμετρα ανατολικά της Σμύρνης και ο πληθυσμός της ήταν αμιγώς ελληνικός και αριθμούσε περίπου 5.000  κατοίκους.  Η ονομασία του χωριού σημαίνει μυρωμένο βουνό πάνω στην παλιά ονομασία της βυζαντινής εποχής "κουκουλάς". Η σημερινή ονομασία στην τουρκική γλώσσα είναι Αλτίν Νταγκ.
Η οικογένεια της προγιαγιάς μου έφυγε στα πρώτα επεισόδια και όχι στον τελικό διωγμό. Τελευταία στιγμή η προγιαγιά άρπαξε την εικόνα στα χέρια της με τάμα να σωθούν αλλά και να επιστρέψουν και η εικόνα, μόλις έφταναν στεριά, να ασημωθεί.
Η εικόνα ασημώθηκε, αφού σαν από θαύμα δεν χάθηκε κανένας τους. Όμως δεν επέστρεψαν ποτέ.
Το γύρω γύρω πλαίσιο (κάδρο) το άλλαξε η γιαγιά μου πριν από 10 χρόνια περίπου, γιατί είχε καταστραφεί με τα χρόνια.

# data[].attributes.body
Κειμήλιο της προγιαγιάς μου Γαρυφαλλιάς που ζούσε στα Καράπουρνα της Μ. Ασίας.
Με το αετουδάκι στόλιζε  τα μελομακάρονά της τα Χριστούγεννα.

# data[].attributes.body
Ταμπακάς: Μεταλλικό σκεύος μεταφοράς φαγητού στο χωράφι, σημερινό τάπερ.
Η προγιαγιά μου, Γαρυφαλλιά, αγόρασε το σκεύος αυτό από μια Τουρκάλα στα Παράκοιλα Λέσβου στον διωμό του 1922.
Με την ανταλλαγή των πληθυσμών η προγιαγιά μου αναγκάστηκε να φύγει από τα Καράπουρνα της Μ. Ασίας, ενώ η Τουρκάλα ετοιμαζόταν να περάσει στα απέναντι παράλια...

# data[].attributes.headline
 Αντωνίνα  Κ. Ε2

# data[].attributes.subject
 Αντωνίνα  Κ. Ε2

# data[].attributes.body
Ένα κειμήλιο που έχει η οικογένειά μου από την εποχή της Μικρασιατικής Καταστροφής είναι η εσάρπα της γιαγιάς μου. Πέρα από τα ρούχα που φορούσε ήταν τυλιγμένη με αυτήν την εσάρπα και δεν είχε φέρει τίποτα άλλο μαζί της.

# data[].attributes.headline
  Γιάννης Κ. & Φωτεινή Κ.  Γ1

# data[].attributes.subject
  Γιάννης Κ. & Φωτεινή Κ.  Γ1

# data[].attributes.body
Τα αετουδάκια  ήταν κουλουράκια που τα έφτιαχναν στη Σμύρνη και στα παράλια της Μικράς Ασίας την Πρωτοχρονιά. Τα έβαζαν στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι μπροστά στο μεγαλύτερο μέλος της οικογένειας για να ευχηθεί πρώτος λέγοντας:
" Όπως τον αετό, έτσι όμορφα και περήφανα να πετάει και η οικογένειά μου.
'Υστερα φιλούσαν από σεβασμό το χέρι του κι εκείνος τα μοίραζε σε όλη την οικογένεια.