# data[].attributes.body
Ik sta eigenlijk nooit stil bij milestones waar ik wel heel hard naartoe werk. Daarom heb ik ook de sectie kwaliteiten & overige positiviteit in mijn portfolio gezet. Ik verdien het om terug te kijken op de prestaties die ik gericht heb en ook nog goede prestaties ook. Ik ben iemand die meer focust op het zien van mijn valkuilen dan mijn kwaliteiten. Het hebben van deze sectie zorgt ervoor dat ik dat wel doe en langzamerhand trots kan zijn op de dingen die ik al gedaan heb. Want dat mag ik ook gewoon. Ik zal het alleen voelen zodra ik mijn brein programmeer om het positieve meer te zien i.pv. al het negatieve.

# data[].attributes.body
Ik vond het heel lastig om dit leerdoel goed te formuleren. Eerst heeft dit leerdoel ook assertiever geheten. Dit is echter niet het enige waar het leerdoel over gaat. Het leerdoel gaat vooral over het uitspreken/in gesprek gaan over mijn behoeftes/gedachtes/ervaringen en het stellen van meer vragen. Het is mijn grootste leerdoel deze afstudeerstage. Ik noem het voor nu, met het geen beter woord ervoor hebben, meer communiceren.

# data[].attributes.body
Ik heb gewoon alles behaald wat ik wilde halen aan het begin van de stage periode. Ik ben nu officieel op de helft! Qua stage tijd maar ook stage taken. Ik hoef volgend jaar bij mijn nieuwe stage niet meer dingen van mijn oude stage nog te doen. Ik ben daar heel erg blij mee. Nu kan ik het hoofdstuk van Leviaan volledig afsluiten. Ik ben erg trots op mezelf dat ik dit gehaald heb. Al voel ik de trotsheid niet helemaal weet ik dat het later wel zal inzinken. Dit komt namelijk ook deels door het negatieve zelfbeeld die ik over mezelf heb en wat ik heb meegekregen vanuit huis. Het kan (en moet) altijd beter. Dit zorgt er ook voor dat ik me altijd vergelijk met anderen. Altijd bij die vergelijkingen zet ik het andere persoon op een troon en zie ik wat ik mis. Ik ben daar nu mee bezig met de psycholoog om mijn eigen eigenschappen en kwaliteiten te zien en te geloven.

# data[].attributes.body
Nadat ik bij de gevangenis geprobeerd had om een afstudeerstage te krijgen en ik was afgewezen wist ik het even niet meer. Sinds het begin van deze studie was het mijn verlangen om stage te lopen in een gevangenis. Nu had ik die kans en miste ik hem. Door te weinig ervaring zeiden ze. Dit kon ik begrijpen totdat ik in de klas stond en hoorde dat een andere student ook bij de gevangenis had gesolliciteerd en door ging naar de volgende ronde, alleen het uiteindelijk niet leuk genoeg vond. Daar kwam de criticus weer, ik was natuurlijk ontiegelijk dom dat ik mijn dromen niet eens waar kon maken. Dit gevoel ebde wat meer weg met tijd. Toen kwam ik laatst bij de stagemarkt onverwachts de defensie tegen. Hoop borrelde op, een nieuwe kans om die wens binnen mij te kunnen vervullen. Ik zou later namelijk graag met de politie of defensie willen werken. Voordat ik deze studie nam twijfelde ik ook erg om de politie opleiding te doen of naar de defensie te gaan. Door persoonlijke redenen heb ik dat toen niet gedaan (overmatig zweet) maar nu was er verdomme een nieuwe kans. Ik zou gek zijn om die kans niet met beide handen te pakken. Dus dat deed ik ook. En ja hoor, ik mocht op gesprek. En uiteindelijk mocht ik ook op een vervolggesprek komen in Zeeland zelf. Is dat heel ver en betekent dat dat mijn sociale leven bijna zal verdwijnen voor de maanden dat ik er ben, hoogstwaarschijnlijk wel. Maar deze kans afwijzen zou gekkenwerk zijn en zal ik mezelf altijd voor haten. Ik gaf me alles, ik perste alles eruit om zo sociaal mogelijk over te komen. Om mezelf zo goed mogelijk te verkopen. En het hielp. Ik mag stage lopen bij de defensie. God wat voelt dat toch is goed in zo'n slechte tijd. Het bewijs dat ik toch wel ergens goed genoeg voor ben. Heb ik nu al stress over het feit dat ik ze moet bewijzen dat ik goed genoeg ben en al die goede woorden die ik over mezelf zei ook moet waarmaken? Zeer zeker. Maar dat is voor later. Nu houd ik mij graag in de mindset dat ik er al mag komen en is het een punt om naar uit te kijken. Om deze laatste weken alles ervoor te geven zodat ik daar heen kan.

# data[].attributes.body
Reflectieverslag 26-5-2023

Zoals besproken tijdens het evaluatiegesprek ben ik tot en met volgende week bezig om de nodige informatie te achterhalen voor het onderzoek. Ik zal bij Humphrey en Paul nog mijn best doen om een gesprek te beginnen erover en ik heb een gesprek staan met Carina van het Kalf om te kijken hoe ze het daar hebben gedaan tegen weerstand. Mijn handelen zal ik volgende week laten beoordelen en voor ontwerpen is mijn plan om een flyer te maken wanneer ik volgend jaar niet blijf als stagiaire. Uit mijn onderzoek zal een advies komen waar een volgend stagiair aan kan beginnen voor een mogelijk boekje voor bewoners over de uitstroom. De flyer zal zijn voor de bewoners om meer zelfvertrouwen te krijgen voor de uitstroom en meer duidelijkheid.

Naast mijn schooltaken gaat het eigenlijk prima. Ik heb meerdere gesprekken al gehad met bewoners en de drempel die ik eerst voelde (om hun te vragen voor een gesprek) is met de dag aan het verdwijnen. Ik krijg positieve reacties vanuit bewoners over mijn plek hier en dat vind ik ook erg fijn. Omdat ik het bij Paul al is geprobeerd heb om een gesprek te voeren vind ik het wel wat spannend maar dat moet goed komen. Ik zal me houden aan mijn 1,2,3 regel (tellen tot 3 en dan gewoon doen). Ook zal ik me vasthouden aan de positieve ervaringen die ik hier al heb gehad met bewoners.

Binnenkort zal ik weten of ik naar de defensie ga of niet volgend jaar voor stage en dat zal ik dan ook gelijk doorkoppelen naar jullie hier. Voor de rest heb ik elke dag wel dingen op de planning staan en ben ik altijd wel bezig. Grappig om te zien hoe groot alles verschilt met het begin van de stage. Ik ben heel veel gegroeid en ben van plan om zo door te gaan

# data[].attributes.body
In het beoordelingsgesprek van mijn handelen werd het al benoemd door de docenten maar daarvoor merkte ik het ook al op bij sommige begeleiders op stage. In het begin dat ik er was, kreeg ik al vaak 'disclaimers' over cliënten. Dit zorgde ervoor dat ik het heel spannend vond wanneer ik die cliënten zag en ze probeerde te ontwijken. Nu zijn die cliënten echter aardig voor mij en voel ik mij schuldig dat ik zo blindelings de opmerkingen van collega's overnam tot mijn eigen mening zonder hun echt te ontmoeten. Daarnaast wordt er buiten inloop tijden om veel gepraat over cliënten, wat natuurlijk heel normaal is want je werkt samen en wilt geüpdated blijven over hoe het gaan met cliënten. Soms kwamen er echter uitspraken tussendoor die mij niet zo goed bevielen. De cliënt bij wie ik mijn handelen heb gedaan, heb ik vaak gesproken met mijn stagebegeleider. Toen ik bij die casus kwam vertelde mijn stagebegeleider al veel over de cliënt. Hij is lui, komt zijn afspraken niet na en doet nooit open. Het is trekken aan een dood paard en hij is triest. Toen vond ik al zo'n introductie van een cliënt vooraf al apart. Het schetste voor mij al een heel negatief beeld over de cliënt terwijl ik hem nog helemaal niet ontmoet had. Het voelt ook naar om zo negatief over iemand te praten. Had hij gelijk? Grotendeels wel: hij komt inderdaad zijn afspraken niet na en doet niet open soms. Maar daar zijn ook geldige redenen voor hem voor. Daarnaast merk ik ook erg dat mijn stagebegeleider en ik qua werkwijze erg verschillen. Waar ik misschien iets te zachtaardig te werk ga, vind ik hem snel koud te werk gaan. Een voorbeeld hiervan is een cliënt die op de app aangeeft dat ze zich niet goed voelt. Na een paar korte doorvragen zegt hij al meteen 'kunnen wij wat voor je betekenen' en wanneer zij het niet weet, wordt het gesprek afgerond. Tijdens het gesprek keek ik mee en toen hij het appje wilde sturen over of wij wat konden doen, gaf ik hem ook een optie om wat meer door te vragen op wat er fout gaat en of er dingen zijn die ze kan doen wat een leuk gevoel kan geven, zei hij dat dat teveel zou oproepen bij haar en dat hij niet uren aan de telefoon met haar wil zitten. Wat ik begrijp, een cliënt heeft een bepaald uren begeleiding per week, maar toch voelde het niet zo goed om er zo over te denken. Dit werk heeft als doel om mensen te helpen, het voelt dan erg dubbel om expres een gesprek af te ronden omdat je niet teveel begeleiding wilt geven. Nu werkt hij al jaren in dit veld en zal dat ook echt wel zo zijn dat ze niet zo gewend moeten raken aan begeleiding en alles. Maar het voelt ook menselijk om door te vragen wat er nou precies aan de hand was en de cliënt kunnen helpen.

# data[].attributes.body
De regisseur:

# data[].attributes.headline
Bespreken van casussen en acties cliënten

# data[].attributes.subject
Bespreken van casussen en acties cliënten

# data[].attributes.body
Tijdens de inloopmomenten en mini-ups op stage zijn er heel veel mogelijkheden van contact met cliënten. Aangezien deze werksetting en de problematiek van cliënten geheel nieuw voor mij is, vond ik het in het begin van de stage heel spannend om met hun te praten. Ik was bang dat ik uit mijn ontwetendheid over de problematiek maar ook hoe Leviaan werkt, niet goed zou reageren op cliënten. Dit leer je deels door eigen ervaringen op te doen en ook leren van je fouten. Toch wilde ik in de tussentijd wat meer handvaten hoe ik om kan gaan met cliënten en bij welke het een beter werkt dan het ander. Zo ben ik nadat ik mee ging met contactmomenten of wanneer ik cliënten tegen kwam op de inloop/mini-up, naar collega's gelopen om te vragen hoe zij zouden reageren op de cliënt en of dat overeenkomt met de acties die ik heb ondernomen. Dit hielp mij erg om meer zicht te krijgen in mijn eigen kunnen en mijn weg naar professional. Wanneer hun acties matchten met de acties die ik heb gedaan, gaf me dat het zelfvertrouwen om door te blijven gaan met wat ik doe en dat wat ik al doe al op de goede weg is. Wanneer ik feedback, nouja feedforward, krijg van de collega's over mijn acties weet ik ook meteen waar ik mij nog ik kan verbeteren als professional en begeleider. Daarnaast vind ik het bespreken van casussen met collega's sowieso al heel interessant. Ik krijg daardoor meer inzicht in de problematiek van cliënten en hoe daar mee omgegaan kan worden.

# data[].attributes.headline
Interviews met andere locaties (Leviaan)

# data[].attributes.subject
Interviews met andere locaties (Leviaan)

# data[].attributes.body
Voor het onderzoek heb ik de zorgbemiddeling en twee begeleiders van andere locaties geïnterviewd. Hoewel het gesprek goed ging, was ik constant bezig met de kleinste bewegingen in hun gezicht. Het was een online call (Teams) en doordat ik niet de sfeer kon proeven zoals ik dat kan face to face was ik bezig met gezichtsuitdrukkingen en de directie die hun ogen namen. Tijdens het gesprek was ik gestresst en probeerde ik het zoals normaal weg te schuiven door veel te praten. Ik voelde me vooral gestresst omdat ik professioneel over wil komen, niet als een 'stagiair'. Ik wilde bewijzen dat ze hun tijd niet verdoen door met mij te praten. Aan het einde van het gesprek merkte ik dat ze dat helemaal niet deden (al dacht ik dat het wel zo was). Ze waren juist enthousiast dat ik dit aanpakte en zeiden dit ook. Al gaf het me een goed gevoel, ik kreeg er ook wat stress van. De druk is erdoor groter geworden, zoveel mensen die weten dat ik dit onderzoek doe en voor wie ik het goed moet doen.

# data[].attributes.body
Wow. Een heel jaar alweer voorbij. Het is zo snel voorbij gegaan!

Ik ben mezelf zo erg tegen gekomen dit half jaar stage. In oktober begon het af te dalen bij mijn mentaliteit. Toen de stage eraan kwam zat ik al zo laag dat ik bang was dat het niks zou worden. De stress die ik elke dag ervaarde voor stage waardoor ik helemaal kapot was en fysiek pijn kreeg als buikpijn, hartkloppingen en paniekaanvallen. Nee het was zeker niet makkelijk. Toch is er ergens diep binnen me de kracht gehaald om door te zetten door het eind en maar te blijven werken, ook al had ik nergens zin meer in. Ik denk dat het beeld van mezelf over een jaar die de diploma vasthield heel erg heeft geholpen. Als volgend jaar ook academisch goed gaat dan kan ik me diploma vasthouden en extra trots zijn dat ik heb doorgepakt. Ik weet dat het aan de ene kant niet goed is om liever een diploma te hebben dan mentaal goed gezond zijn maar op dit moment geeft het me die drive om door te gaan. Ik ben er nog niet heel erg aan onder door gegaan en hoop dat dat zo blijft.

# data[].attributes.body
Ik moet eerlijk zeggen dat zodra ik mijn laatste bewijsstuk had ingeleverd en gehaald, ik niks voelde. Het enige wat ik dacht was: 'dat is ook weer gedaan, nu door naar me portfolio'. Bij het vertellen aan mijn ouders voelde ik ook geen trots gevoel. Daarom wil ik er nu een berichtje over schrijven. Want ik heb het toch gewoon geflikt, al mijn bewijsstukken done en alles voldaan. Mijn afstudeerstage zit er, bijna, op. Het is echt voorbij gevlogen. Het besef van afstuderen daalt nu echt op me neer. Naast dat het nieuwe stress brengt voor de volgende stap na mijn diploma, brengt het ook een enorme last van mijn schouders. Ik heb dit jaar heel veel stappen naar voor en naar achter gezet, ben mezelf enorm tegengekomen, heb nieuwe inzichten in mijzelf en vooral het leven gekregen en leer mezelf beetje bij beetje steeds beter kennen. Als ik vorig jaar zou zeggen dat ik mijn afstudeerstage o.a. bij de DEFENSIE zou lopen had ik mezelf echt uitgelachen. Maar het is me gewoon gelukt om binnen te komen en er als stagiaire aan de slag te gaan. En wat een ervaring was dat zeg.

# data[].attributes.body
PTSS, persisterende depressie, sociale angst en een negatief zelfbeeld.

Zo op papier wordt het toch wel echt de realiteit. Nu helpt het wel dat ik dus echt wat heb en dat ik me niet aanstel (en die gedachtegang is dus eigenlijk al niet goed), maar deze drukke periode maakt het er niet makkelijker op. Omgaan met zoveel druk terwijl ik eigenlijk de zin van het leven niet in kan zien op het moment voelt onmogelijk. Maar ik vind het geen optie om te stoppen met stage en een half jaar eruit te gaan. Dit komt grotendeels door de grote overtuiging dat langer over je studie doen dan nodig zwak is en dom maar ook omdat ik bang ben dat als ik nu stop, niks meer zal doen en juist dieper in de put zal zakken. Ik zit een beetje in dubio of ik mezelf voor de gek hou met de gedachte dat ik het mij moet lukken en dat ik dit aan kan of niet. Ik heb bij mijn lb'er aangegeven dat ik bij de psycholoog loop maar niet voor welke problemen. Toen was het ook nog niet bekend wat de diagnose was maar er was wel al aardig een schatting van wat het zou zijn. Door het te vertellen aan de docenten heb ik het idee dat ik toegeef dat ik het niet red en hulp nodig heb en dat vind ik erg lastig. Nu ik de diagnose heb is het wel van belang dat ik doelen voor mezelf opstel voor deze stage periode. Dat ik het heb is nu een feit, nu moet ik er mee omgaan. Mijn doelen tot eind juni zijn dan ook: - Onderzoeken 1,2,3, Handelen 1&2 sowieso voldoende hebben en hopelijk ontwerpen 1&2 - Eerlijk tegen mezelf zijn wanneer ik merk dat iets niet goed gaat - Wanneer iets niet goed gaat melden bij lb'er

# data[].attributes.body
De ziener:

# data[].attributes.body
Bij de eerste dag van stage ben ik eigenlijk al alleen gelaten na een korte introductie van hoe alles werkt. Er stonden een paar e-learnings klaar online die ik kon doen en er is elke dag een inloop voor cliënten van 9-12 uur maar dat was het. Mijn stagebegeleiders vertelden mij ook dat ik geen caseload zou krijgen van een cliënt. Toen ik dit hoorde schrok ik wel. Ik twijfelde meteen hoe ik dan mijn bewijsstukken zou kunnen doen voor handelen en wat ik überhaupt zou kunnen doen in een werkdag. Ik ben goed de regisseur van mijn eigen leerproces geweest. Ik heb het touw in eigen handen genomen door steeds meer te vragen aan collega's of ik mee kan met afspraken. Ik heb daarnaast ook een mail gestuurd naar alle medewerkers (omdat dit een wat lagere drempel voor mij was dan iedereen het steeds fysiek te vragen). Door het vele vragen raakte ik ook meer gewend aan de plek aangezien ik kon kijken hoe anderen het deden en wie de cliënten waren. Dit nam mijn onzekerheid in mijn kunnen ook wel weg omdat ik kon zien dat het handelen van mijn collega's niet heel anders is dan dat van mij. Ook heeft het meegaan naar cliënten er uiteindelijk voor gezorgd dat ik bij één cliënt nu het voortouw neem in de begeleiding en bij een andere cliënt ook standaard contactmomenten heb staan. Daarnaast doe ik nu ook veel dingen vanuit de interventielijst zoals de dagopening bij cliënten die dat hebben en contactmomenten met andere cliënten.

Doordat ik dit heb gedaan merk ik echt dat ik het beste uit deze stage heb kunnen halen. De cliënten zijn grotendeels bevriend met me en zo hier en daar ga ik met hun wat leuks doen. Nu ik zelf meer een programma heb ga ik niet zo vaak meer met collega's mee. Wel ga ik mee met vergaderingen.

# data[].attributes.body
De kwaliteit en compliment die ik mijzelf zou aanwijzen is doorzettingsvermogen. Ik heb veel tegenslagen gehad dit studiejaar en heel veel momenten gehad dat ik er gewoon helemaal klaar mee was. Toch heb ik uiteindelijk steeds weer een wil gevonden om de draad op te pakken en door te gaan. Dit was deels omdat ik mezelf dom zou vinden als ik een tussenjaar zou nemen en het niet zou halen maar ook deels de visie dat ik mijn diploma vast zou houden en extra trots op mezelf kan zijn dat ik het toch heb gedaan. Want dat is het de hele tijd, ik maak vervelende dingen mee maar toch blijf ik door gaan.

Nu ik terugkijk op mijn afstudeerstage heeft onder andere deze kwaliteit mij erdoorheen gesleept. Als ik iets doe, dan doe ik het ook maakt niet uit wat er in de weg staat. De quote die ik altijd in mijn hoofd heb is: 'If it is to be, it's up to me'. Deze quote heb ik ook meegekregen vanuit mijn jeugd.

# data[].attributes.body
Gesprek over de afgelopen weken

In het gesprek hebben we besproken hoe ons vorig opgestelde doel (meer communiceren) gaat. Hierin is er al verbetering maar merk ik erg dat het vanuit mij nog wat moeite vergt omdat ik er niet zo goed in ben. Daarbij is besproken hoe de leertaken gaan en wat de verantwoordelijkheden zijn voor jou als begeleider. Wat kun jij voor mij betekenen en wat heb ik daarin nodig. Voor de vragenlijst en interviews is besloten dat dit tegelijkertijd gedaan zal worden aangezien de respons van de vragenlijsten langzaam gaat. Nieuwe actiepunten waar ik aan ga werken zijn:

-       Kijken met wie ik interviews wil doen van de respondenten

-       Interviewleidraad opstellen

-       Tijdlijn maken van taken

# data[].attributes.body
Reflectieverslag 19-05

Ik zit na afgelopen week nog steeds een beetje met de spanning bij het vragen van cliënten of ze met mij in gesprek willen gaan voor het onderzoek. Ik heb wel zojuist aan Michael gevraagd of hij in gesprek wil erover (na wat minuten uitstellen). Nu is hij wel iemand die daar sowieso wel goed op zou reageren vond ik het toch nog wat spannend.

Van de week ben ik met Louky in gesprek gegaan over het onderzoek en dat verliep eigenlijk heel goed. Ik heb mijn vragen kunnen stellen met gemak en we hebben een mooi gesprek gehad. Dit heeft me wel goed gedaan. Nog steeds blijft de spanning voor andere cliënten dan wel, vooral met cliënten waar ik het idee heb dat ik niet zo’n hele goede band heb. Deels doordat ik nog niet echt een keer met hen heb gesproken maar ook deels omdat ik het idee heb dat ik bij sommige niet echt in de ‘good graces’ val. Dat maakt de drempel om aan hen te vragen of ze willen praten groter. Echter besef ik me nu wel na het evaluatiegesprek met mijn stagebegeleiders dat ik niet persé aan hen moet vragen of ze willen afspreken voor een gesprek maar ook gewoon het gesprek zou kunnen starten over hoe het met hen gaat en wat hun blik is op de toekomst en van daaruit voortborduren. Ik heb al meteen na het gesprek een appje gestuurd naar een andere BW-cliënt waar ik wel al wat mee heb gepraat. Voor volgende week is het mijn bedoeling om alle gesprekken gedaan te hebben en mijn onderzoeken 2 daarbij af te hebben. Dan kan ik dat over twee weken inleveren.

- Pb’er Humphrey betrekken bij gesprek over onderzoek, afspraak maken voor wandeling/gesprekje

- Hein gesprek voor BZW-verhaal !!

- Marco??

- Reginald vragen ??

- Paul ?? inloop

# data[].attributes.body
1-11, de eerste dag van mijn traumatraject bij de psycholoog. Ik wist niet wat ik moest verwachten. EMDR heb ik al een keer gedaan toen ik 16 was, alleen heeft dat toen niet veel effect gehad. Na de eerste sessie was ik echter helemaal kapot. Dit ging zo door voor een goed aantal dagen. Mijn brein aanzetten was gewoon onmogelijk, zelfs voor de kleinste dingetjes. Dit bracht veel stress mee omdat er genoeg dingen te doen zijn voor stage en school en er op stage ook het in de begeleiding ook niet goed loopt. Ik ben toen begonnen om kalmeermiddeltjes te nemen. Hoewel dit wel hielp, leek het erop alsof het in de avond daardoor twee keer zoveel terug kwam, de stress maar ook het fysieke wat het meebrengt (hartkloppingen, zweten, duizelig). Om deze stress bij de volgende sessie te voorkomen heb ik mijzelf een doel gegeven om voor de sessie wat meer te werken aan stage zodat ik na de sessie de dag erna rustiger aan kan doen. Buiten school om zorg ik er ook voor dat mijn weekenden ruimte hebben voor rust. Ook heb ik het aangegeven bij de begeleider van stage dat ik met een traumatraject bezig ben en dat het mogelijk effect kan hebben in mijn concentratie en werk.

# data[].attributes.body
Midden in oktober heeft mijn vader uitslag gekregen van een buurtonderzoek waar hij even dacht aan mee te doen. Er zaten poliepen in de darm van mijn vader. Een daarvan was net te groot om niet gevaarlijk te kunnen zijn. Deze moet onderzocht worden of hij kwaadaardig is of niet. Er werd gebeld om voor de uitslag toch maar fysiek langs te komen de volgende dag. Daar zit je dan, in een zwarte put met geen enkel idee wat er kan gebeuren. Kanker is het zeker, maar dan in welke mate? Is het zo kwaadaardig dat hij nog maar maanden, jaren of zelfs weken te leven heeft? Is het iets kleins? Het enige waar ik aan kon denken is het ergste van het ergste: ik raak mijn vader kwijt. Dit heeft enorme impact gehad op mijn mentale stand en niet alleen voor mijn vader maar ook mijn kijk op het leven. Wat is het nut om zo hard te werken terwijl je er geen echte plezier aan beleeft als je leven zo maar voorbij kan zijn? School zou me wel kunnen afleiden om niet de hele dag te wanen in alle mogelijke doemscenario's maar elke keer als ik mijn boeken of laptop open deed kon ik het nut er niet van in zien. Wat maakt een schoolopdracht nou uit in vergelijking tot mijn vader.

Gelukkig kwam het nieuws dat alhoewel hij darmkanker heeft, het niet verder in zijn darm zat. Nu kwam echter de volgende rollercoaster: zit het ergens anders nog wel? Hier ging twee weken over heen. Twee weken in de stress voor school en het omzetten van mijn gedachtes om ook daadwerkelijk er wat voor te doen.

Uiteindelijk is het nieuws gekomen dat mijn vader niet een operatie hoefde voor het eruit halen van het gedeelte waar kanker in zit. Dit hoefde alleen als procedure. Een stoma hoefde dus niet. Achteraf kan er gezegd worden dat het allemaal heel erg meevalt. Hij is nu kankervrij en hoeft over een aantal jaar weer terug te komen om te checken. Ze waren er heel vroeg bij. Het voelt dan stom om zo erg verdriet te lijden terwijl het uiteindelijk niet echt nodig is geweest. Mijn kijk op het leven is erdoor wel heel erg veranderd. Ik wil werken naar een leven waarin ik gelukkig ben en waarin ik doe wat ik wil. Niet leven om over een paar maanden of jaren pas gelukkig te zijn, wie weet of ik dat wel haal.

# data[].attributes.body
Laatste reflectieverslag 23-06-2023

Daar zijn we dan, de laatste keer samen werken! Ik heb er een erg dubbel gevoel bij. Ik vind het erg leuk en spannend dat ik straks bij de defensie zal lopen maar ga het hier wel echt missen. Ik heb een band opgebouwd met cliënten en begeleiding en het is gek om die niet meer te zien. Er zijn ook dingen waarin ik heb gemerkt wat niet zo voor mij is: ik heb toch redelijk smetvrees en een sensitieve neus. Dat was een van de dingen waar ik wel het meest aan moest wennen in het begin van de stage. Nog steeds eigenlijk wel. Sommige problematiek blijf ik ook wel lastig vinden. Zoals schizofrenie. Dit komt ook vooral door wie ik ben en hoe ik geneigd ben om over mijn grenzen heen te gaan voor een ander. Ik merk dat ik daardoor het erg spannend vind om met een Tamara te praten. Daar komt natuurlijk ook bij kijken dat ik nog steeds wel ‘bang’ ben voor een negatieve reactie. Ik weet namelijk dat ik dit snel persoonlijk kan nemen en nog lang over na kan denken/piekeren.

Nu ik terugkijk op hoe ik was aan het begin van de studie is er echt wel een verschil in mij te zien. In het begin was ik erg zenuwachtig elke keer als ik hier naartoe ging en had ik ook wel buikpijn van de spanning. Na een stage dag was ik dan ook echt kapot. Ik vond koffiemomenten en contactmomenten erg spannend. Ik wist niet goed wat ik kon verwachten van mensen met de problematiek die ze hier hebben bij Leviaan. Ik was ook erg onzeker in mijn eigen kunnen en of ik deze stage aan kon. Nu ben ik echter met veel cliënten aan de praat als ik ze zie en ga ik met een aantal wel is wat doen. Bo en Ivo zijn bijvoorbeeld twee cliënten die ik wekelijks sowieso wel zie en spreek. Ik ben nu ook meer zeker in mijn eigen kunnen al vergeet ik inderdaad soms om echt bepaalde theorie toe te passen zoals ik heb gedaan bij coachende gesprekken op school. Dit ook omdat ik bang was dat cliënten zouden denken dat ik stom was ofzo omdat ik dan met dingen kwamen die zij hoogstwaarschijnlijk allang al hebben gehad bij psychologen etc. Het voelde ook als opdrachten die niet helpend zullen zijn voor hun ofzo.

Ook het vragen aan collega’s om met hen mee te gaan vond ik spannend. Ik wilde niet tot last zijn bij de collega’s als groentje wat niks weet en mee moet kijken. Nu ik echter ook zo’n band heb gemaakt met collega’s gaat het veel makkelijker om dingen te vragen en te bespreken. Doordat ik elke dag wel wat te doen heb ga ik ook niet al te veel meer met collega’s mee.

Het grootste doel wat ik mee ga nemen voor mijn volgende stage is (ook wat gezegd is tijdens het driegesprek) assertiever zijn. Ik ga werken aan meer zeker zijn over mijzelf en mijn kunnen en om mijn grenzen aan te geven en te bewaken. Daarnaast wil ik ook meer communicatief zijn en begeleiders op de hoogte te houden van mijn taken. Ik wil om zo mijn zelfstandigheid en verantwoordelijk te tonen het zelf doen en daardoor vergeet ik jullie (tijdig) op te hoogte te houden.

# data[].attributes.body
Vorige stage doel winnaarsdriehoek:

Om te werken naar de winnaarsdriehoek moet ik mij inhouden. Ik ben er nu wel heel erg mee bezig door mijn grenzen te bewaren. Zo ga ik niet meteen in de modus om te helpen maar wacht ik af totdat iemand om hulp vraagt. Wanneer iemand om hulp vraagt dan neem ik hun probleem niet over maar praat ik op een coachende manier met de ander. Ik ben er om hun te helpen maar zij moeten zelf hun problemen oplossen. Zo kunnen zij ook leren om zelfstandig hun problemen op te lossen en niet afhankelijk zijn van hulp. Grenzen aangeven vind ik wel nog lastig en daar ben ik nog echt naar aan het werken. Ik doe het door te vertellen aan de ander dat ik even moet kijken of het kan. Dit geeft mij de tijd om na te denken over de situatie en te kijken of ik nu mijn reddersrol in ga stappen.

Mijn plannen om de winnaarsdriehoek te bereiken in dit jaar:

Ik ben onderweg naar de winnaarsdriehoek om niet alleen assertief te zijn die altijd terugkomt bij mij als doel maar ook kwetsbaar te zijn. Met kwetsbaar zijn begint het mee. Zodra ik mij kwetsbaar opstel naar anderen is de drempel om assertief te zijn daarna lager voor mij. Er is dan een band gebouwd met het persoon doordat ik heb iets van mij gedeeld heb met iemand en de ander ook met mij. Dit heb ik gedaan door het gesprek aan te gaan met beide begeleiders. Bij de een heb ik al een kwetsbaar gesprek gehad alleen bij de andere nog niet. Hierbij kan ik vragen wat ik nodig heb en ook assertief zijn door aan te geven wat ik wel en niet wil.

# data[].attributes.headline
Evaluatie met praktijkbegeleider eerste twee weken Defensie

# data[].attributes.subject
Evaluatie met praktijkbegeleider eerste twee weken Defensie

# data[].attributes.body
Evaluatie eerste weken van de afstudeerstage bij de Luchtmacht

Tijdens de eerste week stond de kennismaking centraal. Ik maakte kennis met mijn praktijkbegeleider Frank maar ook met het Team Opleidings Psychologen. Ik vond het twee erg interessante en informatieve dagen. Ik kwam veel te weten over de praktische zaken en dat gaf mij een zelfverzekerd gevoel voor het begin van mijn stage.

De tweede week gaf mij meer inzicht in het werk dat Frank deed en zijn we naar Vught gegaan. Naast dat ik de technische termen niet begreep vond ik het een interessante vergadering. Ik heb kennis gemaakt met andere militairen en heb de kazerne verkend. We hebben deze week ook al de bewijsstukken besproken voor de leeruitkomsten van school. Deze ideeën bracht ik mee naar school.

De derde week hebben we de leervragen weer bekeken en het idee voor het onderzoek bij Hanna gelegd. Die gaf hier ook goedkeuring naar. Ik heb geleerd hoe de (ingevulde) leertaakboeken eruitzien en ook mee mogen luisteren bij een assessment ervan. Als laatste hebben Frank en ik de evaluatie besproken van de eerste weken.

Momenten waar ik tegen aanliep:

Hoewel de eerste twee inwerkdagen heel fijn waren was de planning ervan niet geheel geordend. Zo zat ik een moment twee uur alleen door een foutje in de planning. Deze twee uur heb ik wel een boekje over de prestatiepsychologie kunnen lezen en daarover geleerd.

Waar ik bij mezelf tegen aan liep/loop is dat ik nog verlegen ben om dingen te vragen zoals afkortingen of andere informatie. Ik wil iemands gesprek/werk niet verstoren daarmee. Daardoor doe ik sneller als of ik sommige afkortingen begrijp.

Afspraken voor de toekomst:

De afspraak die samen met Frank is gemaakt voor de toekomst is om beter te communiceren met elkaar. Zo moet ik de vragen stellen die ik wil stellen i.p.v. ze achterhouden. Ik kan daardoor sneller de Defensie wereld begrijpen en aan de slag gaan.

# data[].attributes.headline
Gesprek met praktijkbegeleider over trauma traject

# data[].attributes.subject
Gesprek met praktijkbegeleider over trauma traject

# data[].attributes.body
Na mijn eerste trauma sessie bij de psycholoog merkte ik dat ik een week mijn brein bijna niet meer kon gebruiken. Ik was constant moe en er niet helemaal meer bij. Ik had nog niet aangegeven aan mijn begeleider dat ik bij de psycholoog liep omdat ik vond dat het niet nodig was. Nu besefte ik me echter dat met het door gaan van de edmr sessies er geen andere keuze op zit dan het vertellen omdat mijn werk erdoor wordt beïnvloed. Ik vond dit heel erg spannend. Ik heb een goede band met mijn begeleider maar ik vind het heel ongemakkelijk om over mijzelf te praten en al helemaal over mijn gevoelens en 'mankementen'. Het is een stukje openbaar opstellen wat ik erg moeilijk vind. Het geeft namelijk de mogelijkheid tot een oordeel, wat ik zie als kritiek. Het gesprek ging echter heel goed. Ik heb het gesprek geopend met het houden van een reflectiegesprek. Toen heb ik daarna aangegeven dat ik momenteel bij de psycholoog loop. Hieruit kwam de aanleiding dat ik bezig ben met een traumatraject bij de psycholoog. Ik wilde dit vooral aangeven omdat ik het effect ervan heb gemerkt en wil dat mijn begeleider ervan op de hoogte is als het effect heeft op mijn werk en stage. Mijn begeleider reageerde heel goed en geïnteresseerd. Tot op een zeker level heb ik met hem gesprekken gevoerd over de traumatische situaties die bij mij hebben gespeeld totdat hij iets te dicht bij kwam. Toen heb ik aan hem aangegeven dat daar mijn grens ligt met het bespreken ervan. Mijn begeleider gaf aan dat hij het goed vond dat ik dit heb aangekaart en dat ik mijn grenzen in het gesprek ook heb aangegeven. Ik voel mij nu ook meer op mijn gemak bij mijn begeleider omdat hij er in ieder geval wat van af weet.

# data[].attributes.body
S: Coachee kan tweede gesprek niet. Dit betekent dat we nog maar 1 sessie hebben voordat ik het verslag moet inleveren. Het is de week voor de kerstvakantie. Een volgend gesprek zou pas 8 januari kunnen maar dan zou ik wel zeker moeten weten dat hij die dag kan. Coachee reageert echter niet meer.

Mijn eerste reactie toen ik geen bericht meer kreeg van mijn coachee over een vervolggesprek was verdriet en angst. De stress schoot binnenin me meteen zo hoog dat ik wel in tranen kon uitbarsten. Ik wist ook even niet meer wat ik moest doen. Na mezelf een minuutje geven van stress ben ik naar de wc gelopen om een plens water over me gezicht heen te gooien. Ik heb toen ik terugkwam meteen een berichtje gestuurd naar medestagiairs van de KMSL en of iemand toevallig ergens bij geholpen wil worden. Het enige wat ik nu nog kon doen was alvast mijn verslag zo goed mogelijk voor te bereiden voor wanneer ik de gesprekken gedaan heb. Een stagiaire gaf aan dat zij graag op gesprek wil komen en toen heb ik met haar ook meteen datums vast gesteld zodat ik zekerheid had dat het zou gaan lukken. Ik vertikte het om met mijn laatste bewijsstuk mijn afstudeerstage net niet te halen. Uiteindelijk heb ik een mailtje gekregen van de militair dat hij de ziektewet is in gegaan maar dat hij me wel nog zou willen helpen als het niet anders kon. Ik heb hem aangegeven het vervelend voor hem te vinden dat hij de ziektewet in ging en te bedanken voor zijn moeite. Ik heb echter de keuze gemaakt om de militair niet meer te coachen en gewoon de stagiaire te coachen. Ik twijfelde heel erg in die keuze maar dit leek mij de beste oplossing omdat hij voorlopig niet meer op werk zal zijn en zijn coachvraag had te maken met zijn werk. Dat is nu wel het laatste waar hij aan denkt. Ik vond het lief om te horen dat hij me wel nog wilde helpen ookal zat hij in de ziektewet.

# data[].attributes.body
Het grootste doel wat ik mee ga nemen voor mijn volgende stage is (ook wat gezegd is tijdens het driegesprek) assertiever zijn. Ik ga werken aan meer zeker zijn over mijzelf en mijn kunnen en om mijn grenzen aan te geven en te bewaken. Daarnaast wil ik ook meer communicatief zijn en begeleiders op de hoogte te houden van mijn taken. Ik wil om zo mijn zelfstandigheid en verantwoordelijk te tonen het zelf doen en daardoor vergeet ik jullie (tijdig) op te hoogte te houden.

Bij de defensie heb ik het beeld dat ik wel assertief en communicatief moet zijn. De defensie komt over als een mannelijke wereld waar er niet psychologische aanleg is zoals de begeleiders hadden bij mijn huidige/vorige stage. Het zal dus echt aan mij zijn om hulp te vragen en mijn grenzen te bewaken en aan te geven. Dit zal een grote uitdaging worden. Ik zal mijn doel die ik bij Leviaan had over mijn grenzen aanvullen waar mogelijk.

S: Ik wil assertiever zijn en meer communicatief zijn door proces te delen, vragen te stellen en hulp te vragen.

M: Als ik dit doel heb bereikt zal ik daar positieve feedback over krijgen van collega's en mijn stagebegeleider. Ook is het meetbaar doordat ik dan meer feedback heb gekregen van mijn naasten op werk.

A: Ik sta achter dit doel omdat ik niet alleen het beste uit me stage wil halen maar ook graag wil groeien in assertief en communicatief zijn. Het zal mij veel voordelen bieden en ik kan dan ook meer kansen krijgen op stage.

R: Dit doel is realistisch omdat het sowieso moet gaan gebeuren op mijn stage.

T: Ik hoop dit doel al redelijk ontwikkeld te hebben met de psycholoog voor september en dit doel echt te behalen in oktober/november zodat ik nog tijd heb om de voordelen ervan mee te maken.

# data[].attributes.body
De Ziener 1e stage: rood

De Ziener 2e stage: paars

De Regisseur 1e stage: wit

De Regisseur 2e stage: geel

# data[].attributes.body
Tijdens de kennismaking met mijn stagebegeleider en de man waarmee ik in het team zal zitten werd er gezegd dat huidige stagiairs 4x in de week werken en daarvan drie dagen op kantoor zijn. Voor mij zal dat echter lastig zijn. Aangezien school op woensdag is, kan ik niet 3 dagen op locatie zijn achter elkaar. Dit zal betekenen dat ik twee keer heen en weer moet reizen in de week naar locatie. Dat zou per week dus 8 uur reizen zijn. Ik voel mij hier erg dubbel om. Het lijkt me heel vet om drie dagen daar fysiek te zijn maar het is lastig door dat reizen aangezien dat veel tijd kost en ik mezelf wel ken dat het zwaar gaat zijn.

Na veel wikken en wegen heb ik een appje gestuurd naar mijn stagebegeleider om te vragen wat hij ervan vindt als ik twee dagen er fysiek ben en eentje thuis werk. Ik vond dat heel spannend aangezien ik mijn grenzen niet zo goed kan bewaren. Toen ik het appje ook schreef wilde ik al meteen erbij zetten dat ik ook drie dagen kan als dat gewild is. Dit heb ik mezelf echter afgezegd. Eerst even afwachten wat de stagebegeleider zegt.

Reactie van de stagebegeleider is positief. Fijn om te zien hoe je als je regie neemt op je werk en stagedagen (hoeveel kan je aan en wat zou te veel zijn), er ook een positieve reactie is.

# data[].attributes.headline
Opmerken van situatie en in gesprek gaan met stagebegeleiders

# data[].attributes.subject
Opmerken van situatie en in gesprek gaan met stagebegeleiders

# data[].attributes.body
Bij het solliciteren voor de stage bij de Defensie, solliciteerde ik voor een plek bij de Opleidingspsychologen. Mijn stagebegeleider heeft me echter ergens anders geplaatst in de organisatie. Dit ook met goedkeuring van mij. Al wist ik niet wat dit verschil precies zou zijn in de stage, ik wilde heel graag bij de Defensie stage lopen en mijn stagebegeleider zei op de hoogte te zijn van mijn luksen die ik moet aanleveren. Tijdens de introdagen van de stage werd ik nog meegenomen door de opleidingspsychologen en mocht ik ook een LinkedIn foto maken. Echter werd al snel duidelijk dat ik niet bij hun team hoorde toen zij op de team foto gingen en ik erbij mocht staan. Een ander deel van de intro mocht ik er ook niet bij zijn aangezien dat alleen voor de opleidingspyschologen was. Dit kon ik begrijpen want ik zou te werk gaan in een ander 'team', mijn praktijkbegeleider. Mijn stagetaak is grotendeels het doen van het onderzoek waar ik nu mee bezig ben. Van de andere tp stagiaires bij de opleidingspsychologen hoor ik echter dat zij mee mogen kijken wanneer de opleidingspsychologen leerlingen/instructeurs gaan coachen en ook gesprekken mogen voeren met leerlingen en instructeurs. Hier wordt ik niet in mee getrokken. Wanneer ik vraag om bij een grensverleggende oefening te zijn omdat ik dat erg interessant vind om te zien hoe de reactie is van de leerlingen mag dat niet omdat er dan teveel mensen komen en het 'potten kijken' wordt. Ik ervaar hier veel moeite mee. Ik weet van mijzelf dat ik snel negatieve aannames neem over de mening van anderen over mij. Ik vind het echter wel dat deze aannames er niet zomaar zijn gekomen. Ik wil als vierde jaars Tp'er graag inzichten in de banen die ik mogelijk zou kunnen hebben als Tp'er. Daarvoor is de afstudeerstage ook bedoelt. Omdat ik alles uit deze stage wil halen en meer inzicht wil hebben in hoe een baan als Tp'er bij de Defensie zou kunnen zijn, wil ik graag ook mee kijken met het coachen en betrokken worden bij soortgelijke zaken. Ik heb dit besproken met mijn praktijkbegeleider. Hij begreep mijn situatie en stelde voor om voor mij op gesprek te gaan met de stagebegeleider. Dit heb ik in eerste instantie geaccepteerd. Toen ik de volgende week echter weer op de basis kwam had hij mijn stagebegeleider nog niet gezien. Dit was voor mij de echte reden dat ik zelf naar haar toe moest stappen en heb haar een berichtje gestuurd. Nu hebben we morgen het gesprek en heb ik net wat punten opgeschreven die ik wil benoemen.

Dit heeft veel te maken met mijn leerdoel om assertief te zijn op mijn stage bij de Defensie. Deze had ik vooraf al gesteld voor mezelf.

# data[].attributes.headline
Onzekerheid bij vragen aan collega's (Leviaan)

# data[].attributes.subject
Onzekerheid bij vragen aan collega's (Leviaan)

# data[].attributes.body
24-2 Wat ik wilde bereiken deze week was dat ik zou vragen bij collega’s of ik met hun mee kan kijken en mee gaan met cliënten. Er zijn meerdere situaties geweest waarin ik de optie had om dat te doen. Elke keer wanneer zo’n mogelijkheid zich voordeed merkte ik dat ik heel erg ging nadenken. Ik wil collega’s niet lastig vallen tijdens hun werk door te vragen of ik met hun mee mag of kan kijken. Ik heb dan snel de aanname dat ze geïrriteerd zullen zijn dat er iemand met hun mee moet lopen en in hun nek zit te hijgen (letterlijk en figuurlijk). Aan de andere kant weet ik juist dat Leviaan dit wil van stagiairs. Deze gedachte verstopt zich echter snel weer onder de negatieve. Ik ervaar hierbij ook veel spanning omdat ik het gevoel heb dat ik achterloop door niks te vragen en overkom als een lakse/luie stagiair. Ik wil graag dat mensen mij mogen en ben dan ook een echte people pleaser. Dit uit zich in deze situaties. Ik wil erg graag dat iedereen mij mag en ben daardoor bang dat ze me niet mogen als ik vragen stel. Ik wil dan ook mijn leerdoel van vorige week: ‘vragen aan collega’s (meelopen/mening van handelen)’ doorzetten voor volgende week. De knoop moet zo snel mogelijk gehakt worden zodat het me niet opvreet. 3-3 Wat ik wilde bereiken deze week was het vragen aan collega’s of ik met hun mee kan kijken of gaan bij cliënten. Dit is elke dag in ieder geval één keer gebeurd en daar ben ik wel blij mee. Dit mag zeker nog meer gebeuren en bij andere collega’s maar ik vind het wel een goed begin. Ook heb ik het mailtje gestuurd naar de collega’s. 10-3 Contactmomenten met cliënten bijwonen is gelukt. Ik heb aan een andere collega ook gevraagd of ik mee kon met een contactmoment. Hier ben ik blij mee aangezien ik merk dat ik steeds minder spanning ervaar om het te vragen aan collega’s. Bij de contactmomenten waar ik mee ben geweest ging het vooral over praktische zaken, hierdoor kon ik niet echt mijn input geven. Toch heb ik op sommige momenten wel iets van mij laten horen in ieder geval 24-3 Doen in plaats van denken blijft toch altijd wel helpen. Ik zou vandaag eigenlijk ook nog een contactmoment met een cliënt hebben maar die gaf aan dat ze al voldoende aandacht zou krijgen. Ik ben toen vergeten om aan andere collega’s te vragen of ik mee kon met hun. Dit heb ik maandag echter wel gedaan en ik heb toen meegelopen met het medicatierondje en een contactmoment 31-3 Mijn doel voor vandaag (vrijdag) is dan ook om te kijken of ik met collega’s mee kan of dat ik zelf een afspraak maak met een cliënt. Ik merk aan mezelf dat ik het toch snel weer kan vergeten of niet doe. Bij verschillende collega’s gaat me dit gemakkelijker af dan bij anderen. Bij de collega’s die erg open zijn ervaar ik het relatief makkelijk om te vragen of ik met ze mee kan. Bij collega’s die naar mijn idee wat meer gesloten zijn en druk bezig zijn met hun werk voel ik mij beladen om het te vragen. Bij hun voel ik me nog niet zo op me gemak en wil ik

goed overkomen. Ik vind het dan extra spannend als ik met hun mee zou gaan omdat ik dan een zware druk voel om het goed te moeten doen en om bij cliënten een geode input te hebben

# data[].attributes.headline
Eerste keer 'uitgescholden' worden door cliënt

# data[].attributes.subject
Eerste keer 'uitgescholden' worden door cliënt

# data[].attributes.body
Uitschelden is het nou ook weer niet. Maar aardig was het vooral niet. Nu weet ik dat in dit werkveld (ggz met cliënten met psychische problemen) het vaak voorkomt dat een cliënt boos wordt of irritatie toont (het is natuurlijk ook menselijk). Toch bouwde de spanning in de loop van mijn stage wel op voor zo'n uitbarsting. Het maakte me zenuwachtig om met bepaalde cliënten te praten omdat ik weet dat die je opeens kunnen uitschelden. Wanneer ik met cliënten praatte dan wilde ik ook vooral niet al te diep graven om zo niet snel iets fouts te zeggen wat de bom zou kunnen ontploffen. Die spanning veranderde langzamerhand in verwachting en lichtelijke hoop dat het zo gebeuren, dan was ik er tenminste van af en kon ik ook zien wat het met mij deed. Nou daar kwam het moment, ik vroeg aan een cliënt die bij de inloop er was hoe het ging en of ze koffie wilde. Dit wilde ze niet. Nadat ze bleef staan en voor zich uit bleef kijken en ik met andere cliënten ook een klein gesprek had gevoerd wilde ik haar vragen of ze ook bij de mini-up was vanmiddag. Voordat ik de vraag kon afronden kreeg ik een 'hou is op, ik word helemaal gek van jou Gabrielle' en liep ze weg. Zo daar was ie dan. Nog niet eens een scheldwoord of iets maar het raakte me wel. Niet persé het feit dat ze het zei, dit doet ze namelijk vaker naar begeleiding en ik weet dat ik niets fouts heb gedaan maar het feit dat er cliënten en begeleiders bij zaten die het zagen. De cliënten die me met vragende ogen aankijken. Ik schaamde me verrot. Dus wat deed ik? Ik zei 'is goed naam cliënt, tot ziens' en haalde me schouders op naar cliënten en liep naar het kantoor om mezelf even te verstoppen. Een begeleider vroeg nog wat er was gebeurd en daar reageerde ik op, toen zei zij dat ik het niet persoonlijk moest opvatten, zo is zij gewoon als je er net pakt op het verkeerde moment. Dat wist ik wel, en dat voelde ik ook. Maar het feit dat andere mensen een zwakke kant van mij zagen deed me pijn. Dit komt vanuit mijn sociale angst. Ik wil niet falen maar al helemaal niet in het zicht van anderen.

# data[].attributes.body
Je neemt, met een hoog niveau van autonomie, verantwoordelijkheid voor eigen (studie)werk en functioneren in de praktijkcontext. Je toont initiatief, bent proactief en communiceert over jouw proces met relevante stakeholders. Je werkt planmatig en procesmatig aan je eigen toekomstplan als professional. Je realiseert (eigen) doelen en zet daarbij je kwaliteiten en talenten in.

# data[].attributes.body
Ik heb altijd al grote trekken gehad van de reddersrol in de dramadriehoek. Ik probeer op automatische piloot mensen altijd te redden zonder dat ze het vragen aan mij. Ik heb dan het idee dat ik ze ergens bij kan helpen en dan doe ik het ook graag voor ze. Dit zorgt er echter voor dat ik me eigen grenzen verwaarloos en een verkeerde dynamiek creëer met de ander. Ik maak wel een aantal keren mee dat mensen daardoor steeds vaker naar me toe komen met problemen en verwachten dat ik er wat aan doe. Dat geeft mij de druk om het te blijven doen en is het een gewoonte geworden. Terwijl het voor mezelf heel veel frustraties brengt dat ik steeds maar voor anderen alles doe en ik niet hetzelfde terug krijg. Mijn vader heeft me altijd vertelt dat je krijgt wat je erin stopt. Hoewel dit in vele gevallen vaak zo is, is het bij mij heel vaak niet zo geweest. Ik stop er namelijk te veel in en dat zorgt ervoor dat anderen mensen wat achterover gaan zitten terwijl ik ook graag hulp wil hebben. Dit durf ik alleen niet te vragen. Mijn verwachtingen zijn soms erg groot en dat weet ik. Maar mijn verwachtingen zoals een vraag hoe het gaat met mij, komen vaak ook niet waar. Op stage merk ik erg de reddersrol door de hele tijd de problemen van cliënten op te willen lossen. Hun problemen worden mijn problemen en ik moet hun helpen. Het geeft mij een schuldig gevoel wanneer ik ze ook niet kan helpen omdat ik in een helpende positie voor hun sta als begeleider. Door hun problemen proberen op te lossen geef ik hun niet de regie om hun eigen problemen op te lossen en dat staagt groei. Om te werken naar de winnaarsdriehoek moet ik mij inhouden. Klinkt heel simpel eigenlijk. Maar gaat zo tegen mijn nature in. Ik ben er nu wel heel erg mee bezig door mijn grenzen te bewaren. Zo ga ik niet meteen in de modus om te helpen maar wacht ik af totdat iemand om hulp vraagt. Wanneer iemand om hulp vraagt dan neem ik hun probleem niet over maar praat ik op een coachende manier met de ander. Ik ben er om hun te helpen maar zij moeten zelf hun problemen oplossen. Zo kunnen zij ook leren om zelfstandig hun problemen op te lossen en niet afhankelijk zijn van hulp. Grenzen aangeven vind ik wel nog lastig en daar ben ik nog echt naar aan het werken. Ik doe het door te vertellen aan de ander dat ik even moet kijken of het kan. Dit geeft mij de tijd om na te denken over de situatie en te kijken of ik nu mijn reddersrol in ga stappen. Naast de reddersrol had ik ook wat trekjes van de slachtofferrol in de dramadriehoek. Ik was in het begin van de stage erg in het donker aan het tasten. Ik wist het allemaal niet meer en was ervan overtuigd dat ik het niet kon. Het niet kunnen heb ik nog steeds wel, dit komt vooral uit het negatieve zelfbeeld wat diep geworteld in mij zit. Op stage durfde ik in het begin ook niet om dingen te doen uit angst dat ik een negatieve reactie zou krijgen. Ik durf ook niet hulp te vragen. Ik voel me dan erg zeurderig en wil mensen niet tot last zijn. Het voelt ook zwak om hulp nodig te hebben van anderen. Ik ben er erg mee bezig om aan te geven wanneer ik een probleem heb. Soms heb je gewoon even de kijk/hulp van een ander nodig om zelf weer verder te kunnen gaan. Zij hoeven het niet op te lossen voor mij, dat zal ik zelf wel doen maar een mening van iemand kan vaak wel helpen over een situatie. Zo heb ik ook met mijn lb'er besproken wat mij kan helpen tijdens de stage. Mijn stagebegeleider is ook op de hoogte van het feit dat ik bij de psycholoog loop.

# data[].attributes.body
Extra voor bij defensie:

A: Het is ook acceptabel omdat ik er veel voordelen aan vast zitten. Ik zal mezelf niet steeds wegcijferen en daardoor mijn negatieve zelfbeeld in stand houden.

R: Ik verwacht hierbij dat ik dit leerdoel al grotendeels heb kunnen afronden en dit dus al beter of zelfs goed kan. Ik heb er veel van geleerd bij deze stage en daardoor verwacht ik van mezelf dat het realistisch is om te halen bij de volgende stage.

T: Het is dus de bedoeling dat hij zo goed als behaald is in de eerste maand of twee maanden van mijn stage. Ik zal mijn eigen grenzen zien en kunnen bewaken zodat ik mezelf niet wegcijfer voor anderen. Ik zal dit evalueren met mijn lb'er en begeleider op stage.

# data[].attributes.body
Je reflecteert, met behulp van feedback en feedforward, methodisch en overkoepelend op je eigen professioneel handelen. Hierbij laat je zien inzicht te hebben in je kwaliteiten, talenten, waarden en ontwikkelpunten. Je gebruikt deze reflectie bij jouw processtappen en belangrijke keuzes die je maakt in jouw professionele ontwikkeling.

# data[].attributes.body
Mijn eerste stage dag bestond uit een kleine uitleg over hoe alles werkte en voor de rest was het 'succes'. Er zijn wat trainingen die ik moet doen als inwerkprogramma voor stagiaires maar voor de rest kan ik doen wat ik maar wil. Ik vond het een fijn idee om zelf te kunnen beslissen wat ik doe en zelf daar naar te werken maar zo even in het diepte gegooid te worden vind ik wel spannend. Ik probeer zoveel mogelijk bij koffiemomenten te zijn om de cliënten wat beter te leren kennen. Wanneer die band wat meer is opgebouwd dan kan ik ook op een gegeven moment bij ze langs en ze spreken.

De doelgroep die bij Leviaan komt heeft allemaal een bepaalde psychische problematiek. Dit verschilt natuurlijk per persoon maar er zijn verschillende cliënten die automutilatie hebben als coping, depressie, schizofrenie hebben. Al heb ik op school wel les gekregen over de psychopathologie voel ik mij er erg onzeker in om goed met hun problematiek om te kunnen gaan. Vooral schizofrenie lijkt me spannend. Bij de e-learning zijn ook verschillende cursussen voor problematiek beschikbaar. Om mezelf wat meer in te lezen over de problematiek heb ik de cursussen: 'omgaan met agressie binnen de maatschappelijke opvang en beschermd wonen', 'angststoornissen', 'psychopathologie', 'suïcidepreventie voor woon- persoonlijk en participatiebegeleiders', 'stemmingsstoornissen' en 'motiverende gespreksvoering in de RIBW'.

# data[].attributes.headline
Bewijsstukken en de onzekerheden daarbij

# data[].attributes.subject
Bewijsstukken en de onzekerheden daarbij

# data[].attributes.body
De stress die bij het inleveren van mijn schoolstukken altijd komt kijken wordt verdriedubbelt door het feit dat er nu ook studenten bij zullen zijn die het stuk lezen, beoordelen en in mijn hoofd waarschijnlijk meteen denken dat ik het domste persoon op aarde ben en hoe ik de studie tot nu toe heb gehaald. Heel overdreven natuurlijk, maar toch blijft dat stemmetje in mijn hoofd zitten en hoor ik hem veel duidelijker dan het stemmetje die weet dat ik wat heb ingeleverd op niveau en dat feedback krijgen hoort bij het leven: niet alles is in een keer perfect. Nou eigenlijk kan niks perfect zijn. Toch verlangt elke cel in mijn lichaam daarnaar. Mijn brein kan alleen niet de koppeling maken met het feit dat je juist feedback nodig hebt om dichter bij perfectie te komen. Dus dat wordt uitstellen tot ik de druk en stress niet meer aan kan. Uiteindelijk heeft het me meer stress gebracht door het uit te blijven stellen maar er wel nog constant aan te denken. Als ik het gewoon eerder doe, scheelt het zoveel stress en buikpijn. Hoe komt het dan dat ik het toch elke keer doe? Waarom wil ik mezelf liever zoveel pijn geven dan het stukje bij stukje te doen? Eerlijk gezegd weet ik dat antwoord nog steeds niet. Wat ik wel weet is dat ik altijd wanneer ik aan school zit of eraan moet iets pak als afleiding. En dan het liefst zo breinloos mogelijk: scrollen op tiktok of instagram. Waarschijnlijk om mijn criticus binnen mij te sussen door mijn gehele brein uit te zetten tot het punt dat het weer even wakker schiet, vanuit zichzelf of dat ik iets zie op tiktok/instagram wat me herinnert aan school. De eerste keer inleveren was enorm stressvol. De minuten die voorbij gingen terwijl de docent en studenten mijn werk nakijken voelde als eeuwen. Niet verrassend was het dan ook dat ik in die tijd op instagram zat te scrollen. Alles om die stem zoveel mogelijk op dempen te zetten. En toen kwamen de verlossende woorden: voldaan. De blijheid die ik verwachte te voelen kwam echter niet. De stress zat al zo erg in mij dat ik alleen maar kon denken aan alles wat ik nog moest doen. Wel maakte het iets in mij los op het gebied van inleveren, het gaf me wel wat meer zelfvertrouwen dat ik het kon. Dat de stress niet voor niks was. De tweede keer dat ik wat ging inleveren (mijn handelen), was ik daardoor wat minder gestresst. Nouja, tot het punt dat het echt ging gebeuren. Studenten die aan mij vragen waar mijn beoordeling plaats zou vinden en of mijn video's op het grote tv konden gaven me zoveel paniek dat ik het gevoel in mijn vingers zowat verloor. Fragmenten aanklikken met trillende vingers, dingen weg lachen of opmerkingen maken om de spanning die door mijn lijf gierde niet op te laten merken. Tot het horen van de zin 'je kan hem al stoppen, ik heb genoeg gezien'. God wat voelde ik me meteen dom. Alles in me schreeuwde dat het niet was, dat ik het niet goed heb gedaan. Het is niet alsof ik mijn handelen zo slecht vond, ik was er eigenlijk wel trots op. Maar dat alles wordt weggeschoven om plaats te maken voor die criticus. Toch kwam het woord 'voldaan' weer, en weer voelde ik er niks bij. Amber die lief mijn kwaliteiten benoemde, docent die mijn kwaliteiten benoemde, het kwam niet binnen. Ik kan geen complimenten of goede dingen over mijzelf geloven. Nu ben ik hier ook mee bezig met de psycholoog, is het wel van veel belang voor mijn studie op dit moment. Hoe wil je deze zware tijden (studie druk) door komen als je er toch niet in geloofd.

Ik ben nu bezig om een 'witboek' bij te houden. Dingen bij te houden die goed gaan op een dag, dingen die ik goed heb gedaan. Om zo mijn brein te laten wennen aan positieve gedachtes over mijzelf. Heel onwerkelijk klinkt het nu, maar het is het proberen waard. Dus voor nu zal dit stuk een 'to be continued' zijn.

# data[].attributes.body
oordat ik aan de stage echt begon, was er een plan vanuit Leviaan om elke week een evaluatiegesprek te houden met mijn stagebegeleiders. Dit zou een reflectieverslag van ongeveer een half A4’tje moeten hebben van de afgelopen week. Verder gaven ze geen informatie voor wat er precies in moest.

Ik heb voor de stage twee doelen voor mezelf gezet voor de aankomende maanden: initiatief nemen en beter mijn grenzen bewaren en aangeven. (zie post van leerdoelen)

Daarbij heb ik elke week in het reflectieverslag doelen en acties benoemt die ik wil halen voor de volgende week.

- Mijn eigen (coachende) input geven bij het praten met cliënten

- Contactmomenten met cliënten bijwonen

- Met cliënten wat gaan doen

- Verdiepen in problematiek

- Ingaan op de wat zwaardere onderwerpen

- Uit de rol van stagiair (die ik in mijn hoofd heb) stappen en dus experimenteren

Dit heb ik gedaan omdat ik weet van mezelf dat ik snel me zo erg kan verdiepen in de stage en de drukte die erbij komt kijken dat ik vergeet wat ik allemaal bereikt heb en me daar ook mee bezig hou. Door elke week een paar doelen en acties voor mezelf te zetten zorgde ervoor dat ik meer ben gegroeid als stagiair en professional. Ik ben nu bewust bezig met mijn eigen proces en merk daardoor ook sneller op waar ik nog valkuilen heb en kan daar doelen op baseren.

Na het hebben van een evaluatiegesprek heb ik soms ook nog aanvullende doelen en punten benoemt in mijn reflectie verslagen. Door het met mensen over je doelen te hebben krijg je toch weer nieuwe inzichten.

# data[].attributes.body
Mijn stage heeft vanaf het begin al laten weten dat ik niet alleen alles zelf kon beslissen hoe en wat ik wilde doen voor mijn leeruitkomsten en stagetaken maar ook dat ik geen eigen caseload of contactmomenten zou krijgen met cliënten. Dat vond ik erg fijn maar dus ook lastig, hoe kon ik dan mijn handelen laten zien? Na meerdere keren met mijn stagebegeleider mee te zijn geweest naar een cliënt zag ik al een optie om mijn handelen te tonen waar de stagebegeleider bij is. Toen kwam echter ook nog het feit dat de cliënt niet opgenomen wilt worden, geluid of beeld maakt daarbij niet uit. Dit zorgde ervoor dat ik in een wat lastige positie stond om te kunnen laten zien aan docenten hoe ik zou handelen. Ik heb het toen gevraagd aan een docent die veel ervaring heeft met bewijsstukken nakijken en zij gaf aan dat er een student is geweest die een gespreksverslag had gemaakt. Dat gaf me al iets meer verduidelijking: een coachverslag is dus ook weer mogelijk. Toch twijfelde ik of het nog steeds niet te weinig was als bewijs. Ik heb toen besloten om met mijn stagebegeleider te kijken of ik mijn handelen kon tonen tijdens de gesprekken en hij op de achtergrond zou blijven om me uiteindelijk feedback en feedforward te geven op de leeruitkomsten en mijn handelen in het algemeen. In eerste instantie deed ik dat al onofficieel met mijn stagebegeleider omdat ik graag wilde weten waar ik in kon groeien. Toen besefte ik me tijdens de les dat mijn leeruitkomsten er goed in verworven konden worden. Ik heb met mijn stagebegeleider de laatste paar keren mijn feedbackgesprek opgenomen om zo te laten zien wat ik heb gedaan tijdens het gesprek (met voorbeelden) en mijn stagebegeleider erbij was om dat te beamen. Ook gaf mijn stagebegeleider dan feedforward zodat ik het niet meteen in mijn e-portfolio kon zetten maar ook kan laten zien de volgende keer dat ik het feedforward heb toegepast.

Ik wilde eerst hetzelfde doen als ik moet doen bij life coaching: een coachverslag maken en daarbij dingen in kleuren die verwijzen naar de leeruitkomsten. Toen ik echter bezig was leek het me sterker om een hoofdstuk te wijden aan de methodiek die ik heb toegepast.

# data[].attributes.body
Mijn hele leven lang ben ik ingesteld om mensen tevreden te houden. Het is daardoor erg lastig om één reden te geven. Ik zal gebruik maken van de ijsbergmethode om hier dieper op in te gaan. Op het zichtbare punt van de ijsberg kijk je naar wat je doet. Ik toon het gedrag dat ik graag people please. Zo geef ik bijna niet mijn grenzen aan en bewaar ik ze ook niet goed. Ik doe bijna alles wat mensen van me vragen. Ik geef dingen op zodat anderen het kunnen hebben. Als ik iets niet kan doen voor mensen voel ik me enorm schuldig. Ik hecht mijn zelfbeeld aan hoe mensen mij zien en wat ze van mij vinden. Wat denk ik dus, ik denk dat als ik mensen tevreden houd ik ook tevreden kan zijn over mezelf. Ik heb de overtuiging binnen in mij dat ik niet goed genoeg ben. Hieruit stamt ook mijn negatieve zelfbeeld en depressie. Als ik bijvoorbeeld toetsen haal dan denk ik niet aan dat ik het goed heb gedaan maar dan zie ik de punten waarin het nog beter kon. Ik zie het als bewijs dat ik goed genoeg ben wanneer mensen tevreden met mij zijn en lief tegen mij zijn. Ik wil geaccepteerd worden om wie ik ben maar daardoor vervorm ik me juist naar hoe ik denk dat anderen willen dat ik ben ipv dat ik mijn echte zelf ben. Dit patroon zit er al in sinds ik kind ben. Bij mijn thuissituatie was het zo dat mijn zus zoveel aandacht eiste dat ik ook niet voor problemen wilde zorgen. Ook ben ik vroeg gepest door mijn beste vriendinnen omdat ze ergens niet over tevreden waren van mij. Hieruit is mijn people pleasen ontstaan heel kort gezegd. Door mijn gedrag en overtuigingen verwacht ik ook wel wat terug van mensen. Maar ik merk erg dat ze mij snel voor lief nemen omdat ik toch altijd wel terug kom en niks zeg als ze wat vervelends doen. Dat kan mij erg kwaad maken Wat ik dan ook wil is om een positief zelfbeeld te hebben. Ik wil niet de acceptatie en liefde van anderen nodig hebben om mezelf goed genoeg te vinden. Ik wil mezelf kunnen zijn en niet veel waarde hechten of iemand mijn echte ik leuk vind of niet. Er zijn mensen die mijn echte ik wel leuk zullen vinden en mensen die mijn echte ik niet leuk zullen vinden. Zo gaat dat in het leven, dat ik heb ik zelf ook dus is alleen maar logisch dat anderen dat ook hebben. Dit betekent echter niet dat ik geen leuk of goed persoon ben. Het levert mij ook niks op deze gedachtes en gedrag. Ik word er alleen maar verdrietiger van. Ik ben constant bezig met microexpressies van mensen om te peilen wat ze van me vinden. Het is zo vermoeiend. Wat mij nu drijft is de psycholoog waar ik nu bij loop en de vakantie die ik zal hebben. Bij de psycholoog werk ik nu aan een witboek om de gewoonte van negatieve aannames en censuur weg te nemen en meer aan positieve dingen te denken

# data[].attributes.body
S: Na het versturen van de mailtjes naar de coachee heb ik begin januari antwoord gekregen van de coachee dat hij de ziektewet in is gegaan. Dit betekent dat ik geen gesprekken meer met hem kan voeren. Ik heb dus alleen het intakegesprek met hem gedaan. Een training geven als bewijsstuk is ook geen optie aangezien de training die ik heb voorbereid is verplaatst naar maart vanwege uitval in de AMO (algemene militaire opleiding).

T: Het is van belang dat ik mijn bewijsstukken haal en iemand kan vinden die gecoacht kan worden.

A: Ik heb de oude coachee bedankt voor de moeite en medewerking zover dat kon. Ik heb toen de coachee nog niet reageerde al gehandeld. Mijn begeleider is met verlof dus heb ik in de stagiaire groep van de KMSL gezegd dat ik een coachee zoek voor mijn school en of er iemand is die ergens vastloopt zodat wij elkaar kunnen helpen daarbij. Een stagiaire heeft geantwoord dat zij graag op gesprek wil komen. Toen ik het nieuws kreeg van de coachee dat hij in de ziektewet zit, heb ik de stagiaire benaderd om twee sessies te plannen.

R: Ik heb nu twee gesprekken gepland met de stagiaire en weet ook een beetje welke richting zij op wil gaan met de coachvraag. Ik heb alvast het eerste gesprek voorbereid met de methodes die ik toe wil gaan passen en wat ik moet laten zien in het gesprek.

R: Dit was een enorm stressvolle situatie. Veel erger dan dit kon het bijna niet worden. Ik vind dat ik goed heb gehandeld om meteen een plan b vast te stellen toen de coachee maar niet reageerde. Nu is het wel nog stressvol om het allemaal last minute te doen maar dat is nu eenmaal zo. Ik heb hierdoor goed stappen gemaakt in mijn leerdoel initiatief nemen door een plan b al te hebben.

# data[].attributes.body
Mijn tweede lowstake was groen! Mijn lb'er en ik hebben een goed gesprek gehad over de knelpunten die ik ervaarde bij de vorige lowstake en hoe ik die heb verbeterd in de tussentijd. Ik heb niet heel erg het goede balans gevonden tussen studie en privé maar het is wel al wat verbeterd! De stress die ik ervaarde rond de tijd van mijn eerste lowstake is echt gedaald. Ik krop heel erg mijn emoties op en kan daardoor mezelf niet echt de ruimte geven om te huilen. Wanneer ik dat doe dan komen de tranen gewoon niet. Om die deur toch even te openen zodat ik kan ventileren komen er veel zielige tiktoks langs. Hierbij jank ik dan ook bijna meteen. Vaak komen de filmpjes onverwacht dus dan kan ik me niet zo goed beschermen tegen de emotie burst, net als toen bij de eerste lowstake. Ik ben wel nog erg geneigd om in mijn reddersrol te blijven en over mijn eigen grenzen heen te gaan zodat een ander een goed gevoel heeft. Een typische people pleaser. Dit is ook de feedforward van mijn lb'er en (blijft) ook mijn doel voor mijn volgende stage: bewaar eigen grenzen en geef ze aan. Ik cijfer mezelf te snel weg waardoor ik uiteindelijk alleen maar meer in de knoop kom met de situatie en mezelf. Ik ben er wel bewust van dat ik dit gedrag vertoon, ook op het moment zelf. Toch vind ik het heel lastig om het te veranderen omdat het uit een sterke wil komt van binnen mij. Ik ben er nu wel steeds meer mee bezig om maar niet alles te accepteren.

Ik ben altijd erg bang voor afwijzing van mensen. Dit werd alleen maar erger op mijn stage waar er cliënten zijn waarvan gewend is dat ze je een keer zullen uitschelden. Ik wil heel graag leuk en een goede coach gevonden worden en daardoor hield ik gesprekken vaak een beetje oppervlakkig en ging ik er niet op in wanneer cliënten en rare of vervelende opmerking maken naar begeleiding toe. Ik mag wat liever naar mezelf toe zijn. Door mijn grenzen aan te geven en die ook te bewaken kom ik bij de winnaarsdriehoek. Ik voel me op mijn stage ook meer op mijn gemak en heb meer zelfvertrouwen in wat ik kan, daardoor toon ik meer initiatief (in mijn geval bedoel ik vooral met initiatief vooral vragen stellen aan collega's). Ik geef meer mijn eigen input bij contactmomenten en zie en hoor van collega's dat mijn input waardevol is. Dit geeft me een erg fijn gevoel.

# data[].attributes.headline
Gesprek stagebegeleider over stagetaken en verwachtingen

# data[].attributes.subject
Gesprek stagebegeleider over stagetaken en verwachtingen

# data[].attributes.body
S: Ik wil als vierde jaars Tp'er graag inzichten in de banen die ik mogelijk zou kunnen hebben als Tp'er. Daarvoor is de afstudeerstage ook bedoelt. Omdat ik alles uit deze stage wil halen en meer inzicht wil hebben in hoe een baan als Tp'er bij de Defensie zou kunnen zijn, wil ik graag ook mee kijken met het coachen en betrokken worden bij soortgelijke zaken. Ik heb dit besproken met mijn praktijkbegeleider. Hij begreep mijn situatie en stelde voor om voor mij op gesprek te gaan met de stagebegeleider. Dit heb ik in eerste instantie geaccepteerd. Toen ik de volgende week echter weer op de basis kwam had hij mijn stagebegeleider nog niet gezien. Dit was voor mij de echte reden dat ik zelf naar haar toe moest stappen en heb haar een berichtje gestuurd. Nu hebben we morgen het gesprek en heb ik net wat punten opgeschreven die ik wil benoemen (het document hierboven).

T: Het is mijn taak als stagiaire en toekomstig professional om een goed beeld te krijgen van een mogelijke baan bij de Defensie. Daarbij is het ook van belang dat ik mijn competenties goed kan uitvoeren of informatie over kan krijgen op de werkplek. Een goede communicatie en band met de stagebegeleider helpt hierbij.

A: Ik heb een berichtje via de mail naar mijn stagebegeleider gestuurd (ze was niet op locatie) met de vraag of wij even konden praten de volgende dag. Toen ik hoorde van een collega dat mijn stagebegeleider er niet zou zijn deze week vanwege lekkage, heb ik een Teams gesprek met der ingepland. In het gesprek heb ik gevraagd of ik meer betrokken kan zijn bij het coachen en daarbij verteld dat ik dat graag wil omdat coachen een competentie is die ik graag wil ontwikkelen. Ik heb de situatie over het niet mee mogen met dingen omdat ik niet bij hun in het team zit niet benoemd in dit gesprek. Dit vond ik te spannend en online niet zo'n goed idee. In het gesprek hebben we het ook gehad over het onderzoek en daarbij heb ik ook de andere luksen benoemd. Toen kwam de vraag vanuit de stagebegeleider: 'je doet een afstudeerstage toch?'. Hierop reageerde ik ja en gaf ik aan dat ik naast het onderzoek dus nog ontwerpen en handelen heb. Hierop zei ze: 'En dat doe je dan in een andere stage?'. Ik heb haar uitgelegd dat het de bedoeling is dat ik al de luksen in één stage doe. Deze onwetendheid van mijn stagebegeleider schokte mij, ze gaf bij mijn sollicitatie aan bekend te zijn met tp'ers van de HvA en de luksen en nu opeens is dat niet zo. Dit maakt wel duidelijk waarom ze zo zat op het onderzoek, zij was van mening dat dit een scriptie was. Ik heb haar ook verteld dat het onderzoek daarom gerichter moet, omdat ik dus nog anderen luksen heb die ik ook moet doen. Bij het invullen van de andere luksen kwamen we al snel op een oplossing. Het ontwerpen zal betrekking hebben op het advies dat van het onderzoek komt, wat nu al erg neigt naar een Sharepoint pagina op het intranet van de Defensie waar BGO en dergelijk wordt uitgelegd. Voor handelen hebben we afgesproken dat ik iemand ga coachen aangezien daar mijn passie ligt.

R: Mijn luksen die ik deze stage ga doen zijn nu uitgedacht en mijn stagebegeleider heeft een beeld van wat ik moet doen in mijn stage. Ik wordt nu ook meegenomen in het coachen van leerlingen en andere projecten met betrekking op psychologie. Wel hoor ik nog van de andere stagiaires dat zij leuke dingen als team op de planning hebben staan waar ik niet mee bij mag.

R: Ik ben erg blij dat ik eindelijk het gesprek aan ben gegaan. Ik heb heel veel stress gehad de laatste weken hierover en ook veel verdriet omdat ik me erg buitengesloten voelde. Nu is het buitensloten gevoel en de situatie niet benoemd in het gesprek omdat ik dat te spannend vond en via online ook niet zo slim. Wel heeft dit gesprek de drempel wat verlaagd voor mij. Ik ben ook trots dat ik dit helemaal zelf heb gedaan en niet mijn praktijkbegeleider het heb laten doen. Al was dat wel een makkelijkere optie geweest voor mijn eigen gemoedstand, kan dit ervoor zorgen dat er iets in de communicatie gebeurd wat ik zelf niet in de hand heb. Het beeld van mijn stage is nu ook helder bij mijn stagebegeleider. Naar mijn mening een beetje te laat maar het is er nu in ieder geval wel.

# data[].attributes.body
De eerste lowstake die ik had met mijn lb'er verliep niet zoals verwacht. Ik dacht zelf dat het wel goed zou komen maar uiteindelijk barste ik in tranen uit wanneer het ging over of ik al dingen in gang heb gezet voor de leeruitkomsten. Dit was wel zo, maar ik ervaarde zoveel stress omdat ik het idee had dat ik heel erg achter liep, dat het er allemaal uitkwam. Daarbij had ik die morgen ook de psycholoog en dat heeft toch wel effect om mijn dag. Die sessie ging ook vooral over negatieve gedachtes en overtuigingen. Hierdoor overviel ik mijn lb'er. We hebben het erover gehad waar nou precies de tranen vandaan kwamen en hoe zwaar ik het had op dat moment. We hebben toen de afspraak gemaakt dat ik hem zou sturen wat ik nodig heb van hem en van mezelf voor de rest van de stage.

Dit is het mailtje wat ik hem heb gestuurd:
Hierbij mijn mailtje naar aanleiding van ons gesprek vorige week. Allereerste bedankt voor je reactie van vorige week. Het geeft me een fijn gevoel dat er met me mee gekeken wordt. Daarbij wil ik nog sorry zeggen dat ik je zo overviel nadat ik niet zoveel van me heb laten horen in de vorige lessen. Ik vind het heel erg spannend om naar de lessen te komen en om met medestudenten en docenten te praten over mijn leeruitkomsten die volgens mijn gevoel te slecht zijn.

Wat mij kan helpen en wie dat zou kunnen om overzicht te krijgen voor mijn stagetaken en planning daarbij is grotendeels ikzelf. Ik zal een planning gaan maken voor mijn leeruitkomsten en wanneer ik die wil doen. Deze planning zal ik een keer meenemen naar de les en als het mogelijk is graag bespreken met jou. Als het kan zou ik het fijn vinden als we elke les een momentje (al is het kort) kunnen nemen om te praten over de voortgang en stand van zaken. Als laatste heb ik nog een paar vragen om wat meer overzicht en duidelijkheid te krijgen. Ik kan geen duidelijkheid krijgen over het leeruitkomst handelen en hoeveel gesprekken er vastgelegd moeten worden. Ik kan/mag de gesprekken bij mijn stage namelijk niet opnemen dus ik zal het als verslag moeten doen maar ik vind het nog erg lastig hoe dat verslag er dan uit moet zien en hoelang dat moet zijn.

Ik heb gehoord dat je eerst feedback vanuit je stage moet hebben gekregen en vanuit school voordat je je werk kan laten beoordelen. Morgen staat er echter dat er geen sparsessies zijn (alleen beoordelingen) en volgende week is het vakantie. Ik ben nu ook een beetje onzeker of ik morgen naar de les moet komen als het alleen beoordelingen zijn aangezien ik niks heb om te beoordelen.

Als laatste heb ik een vraag over het bronnengebruik voor mijn probleemanalyse. Ik hoor van veel studenten en docenten dat er veel bronnen toegevoegd moeten worden. Mijn onderzoek dat ik doe komt vanuit Leviaan en het onderwerp heeft bijna geen externe bronnen. Ik twijfel nu erg wat ik moet doen.

Hopelijk zijn het vragen dat je kunt beantwoorden en spreek ik je snel.
---------------------------------------------
We hebben afgesproken om elke week even een momentje te nemen waarin ik vertel hoe het gaat en waar ik mee bezig ben. Dit vind ik erg fijn. Het geeft voor mij wat druk om elke week aan school te werken, ookal vind ik het heel erg stressvol, het geeft mij ook een stok achter de deur om te praten over hoe het gaat en of ik het allemaal red. Ik ben gewend om niet te praten over mijn gedachtes/problemen omdat ik anderen niet lastig wil vallen. Door het binnen mijzelf te houden wordt het echter alleen maar erger en voel ik me alleen maar meer alleen. Dit ben ik nog erg aan het leren om te doen dus door elke week een momentje te hebben waar het kan, verlaagt de drempel al.

# data[].attributes.headline
Onzekerheid bij omgang met cliënten en mijn kunsten (Leviaan)

# data[].attributes.subject
Onzekerheid bij omgang met cliënten en mijn kunsten (Leviaan)

# data[].attributes.body
17-2: Het gaat bij mij dus vooral over mijn onzekerheid over het onwetende en mijn handelen. Ik heb van mezelf een grote criticus in mijn hoofd die het altijd meteen goed wilt doen. Als ik een fout maak dan is dat heel erg in mijn hoofd. Hier komt ook nog bij dat ik rond collega’s zit die in dit vak al een tijd werken en veel ervaring hebben en kunst. Dit zorgt er snel voor dat die criticus groeit in mijn hoofd en vind ik het spannend om bijvoorbeeld een vraag te stellen aan een collega of een telefoon op te nemen wanneer een cliënt belt zonder te weten wat ik moet doen. Het nadeel hiervan is dat het ervoor kan zorgen dat ik dingen niet onderneem en niet alles eruit haal wat erin zit. Ik kom dan niet tot mijn volle potentie en dit is zonde voor de afstudeerstage en mijzelf. Daarnaast weet ik wel dat dit ook komt omdat ik nog nieuw ben hier en nog erg moet wennen aan alles. Om mezelf wat zekerheid te bieden zal ik mij meer inlezen over de problematiek van de meeste cliënten hier en vragen aan collega’s hoe zij kijken naar de cliënten en wat zij doen bij een cliënt voordat ik er heen ga.

10-3 Ik heb zojuist de dagopening gedaan met een cliënt. Ik vond dit wel een beetje spannend omdat het de eerste keer is dat ik iets 1 op 1 met een cliënt doe dat meer is dan alleen praten. Het was een fijn gesprek en ik kon goed met haar praten. Ik ben trots met hoe het ging. Ik heb ook aangegeven dat als ze het zou willen, ik samen met haar kan wandelen. (Na evaluatiegesprek) Ik merk snel dat wanneer een cliënt tussen neus en lippen door wat negatiefs meld ik mijn aandacht sneller besteed aan het positieve. Hierdoor mis ik een mogelijk contact moment. Ik heb dit omdat ik er ten eerste niet altijd erg bewust van ben totdat het te laat is en ten tweede het idee heb dat ik het daar niet over moet hebben aangezien ze al met hun wb/wa/pd-ers het hierover hebben.

Als tweede leerdoel wil ik meer experimenteren door echt die zwaardere gesprekken aan te gaan en niet in mijn rol als stagiair te blijven. Ik ben bang dat cliënten mij als een stagiair gaan zien en niet met mij in gesprek willen gaan, maar door het niet ingaan op zwaardere onderwerpen is het mogelijk dat ik juist dat beeld creëer bij cliënten. Kortom, ik moet minder denken en meer doen. Ik heb van mijzelf snel heel veel twijfels en aannames en dat komt ook grotendeels door mijn angststoornis. Het

enige waardoor ik die twijfels en aannames kan uitdagen is om het doen. Dan pas weet ik of die twijfels en aannames juist waren of (in het goede geval) juist niet. Ik zal ook mee blijven lopen bij de medicatie rondes. Hier kan ik contact opbouwen met de cliënten en kan ik hun vragen om iets te doen samen of bij het koffiemoment te zitten.

17-3 Ik heb nu ook een afspraak met een cliënt elke maandag en doe de dagopening bij twee cliënten. Ik vind dit erg fijn. Ik voel me ook nu bijna helemaal op mijn plek en vindt het ook gezellig maar interessant met de collega’s. Bij de cliënten merk ik ook dat ik steeds meer op mijn plekje kom en steeds meer een band bouw. Ik ben deze week ook op bezoek geweest bij een cliënt en heb ook een spelletje op de kern gespeeld met een cliënt. Ik had eerst dat ik nog niet zo diep durfde te gaan met het gespreksonderwerp omdat ik deels onzeker was over mijn kunnen en deels niet cliënten wilde overprikkelen om weer over zware onderwerpen te praten met iemand aangezien ze al zoveel begeleiders hebben die wat van hun moeten. Vandaag bij de dagopening ben ik echter dieper op haar gevoel in gegaan en haar stemming. Ik heb een beetje coaching kunnen inzetten en dat geeft mij een erg fijn gevoel nu. Ik krijg hier ook meer zekerheid door in mijzelf en maak een veranderend beeld van de ‘stagiar’. 24-3 Op zwaardere onderwerpen ingaan gaat nu ook beter. Ik wilde het eerst ook met I maar merkte al snel op dat het dan lastig is om het gesprek in controle te houden. Bij B gaat dit wel goed, ik heb ook het idee dat ze wel wat meer met mij deelt nu. Ik wil voor de aankomende weken mij focussen op de afspraken die ik nu heb staan met een cliënt en kijken of ik weer met collega’s

mee kan of zelf kan naar een cliënt. 14-4 Afgelopen weken ben ik verder gegaan met mijn doelen. Door ziekte kreeg ik de mogelijkheid om alleen contactmomenten te doen bij twee cliënten. Hoewel ik dit eerst wel spannend vond heeft dit me wel goed gedaan. Zo kon ik 1 op 1 een band met hun bouwen en comfortabeler worden in mijn kunnen. Zelfs op de kern merk ik het verschil ook, ik voel me zelfverzekerder en nu ik ook steeds meer een band heb met andere cliënten gaat dat koffiemoment soepel. Eerst vond ik het koffiemoment altijd nog wel heel spannend want ik voelde toch een druk om altijd het gesprek bezig te houden en het gezellig te maken voor de cliënten. Ik wist alleen dan nooit wat ik moet zeggen/vragen en kreeg daar wel stress van. Nu heb ik veel meer aanspreek punten bij cliënten en vind ik het ook oké als er een stilte valt; soms hebben cliënten dit zelfs liever. Bij alle collega’s voel ik me ook steeds meer op mijn plek. Gisteren had ik met Martijn afgesproken om samen naar Ivo te gaan maar dat ik het voortouw zou nemen in het gesprek en dat hij mij achteraf feedback en –forward zou geven. Hier merkte ik toch wel enkele spanning bij. Ik wil het dan heel graag perfect doen en leg dan een grote druk op mijzelf.

# data[].attributes.body
Stage Defensie leerdoel:

# data[].attributes.body
12-5 Sinds de afgelopen maanden heb ik nu ongeveer wel een vaste planning met cliënten per werkdag. Zo heb ik contactmomenten bijna elke werkdag wel een contactmoment met Ivo en Bo. De laatste twee weken heb ik ook van Luc contactmomenten overgenomen (Reginald, Isaura). Met cliënten omgaan is nu voor mijn gevoel echt normaal. Ik heb geen spanningen meer hierbij. Ik merk dat ik bij gesprekken met cliënten ook meer durf om de diepte in te gaan. Dit gaat wel altijd gepaard met een kleine onzekerheid. Ik ben dan toch nog wat bang om een gevoelige snaar te raken wat een agressieve of emotionele reactie kan veroorzaken. In mijn hoofd betekent dit dat ze mij dan niet meer mogen en dat wil ik niet. Hierdoor ontstaat er een kleine drempel voor mij. Daarnaast blijf ik ook wel de onzekerheid houden of ik dan goed kan handelen wanneer dat gebeurt. Dit leer ik echter alleen wanneer ik het ook mee maak en ermee ervaring op doe.

mij dus vooral over mijn onzekerheid over het onwetende en mijn handelen. Ik heb van mezelf een grote criticus in mijn hoofd die het altijd meteen goed wilt doen. Als ik een fout maak dan is dat heel erg in mijn hoofd. Hier komt ook nog bij dat ik rond collega’s zit die in dit vak al een tijd werken en veel ervaring hebben en kunst. Dit zorgt er snel voor dat die criticus groeit in mijn hoofd en vind ik het spannend om bijvoorbeeld een vraag te stellen aan een collega of een telefoon op te nemen wanneer een cliënt belt zonder te weten wat ik moet doen. Het nadeel hiervan is dat het ervoor kan zorgen dat ik dingen niet onderneem en niet alles eruit haal wat erin zit. Ik kom dan niet tot mijn volle potentie en dit is zonde voor de afstudeerstage en mijzelf. Daarnaast weet ik wel dat dit ook komt omdat ik nog nieuw ben hier en nog erg moet wennen aan alles. Om mezelf wat zekerheid te bieden zal ik mij meer inlezen over de problematiek van de meeste cliënten hier en vragen aan collega’s hoe zij kijken naar de cliënten en wat zij doen bij een cliënt voordat ik er heen ga. 10-3 Ik heb zojuist de dagopening gedaan met een cliënt. Ik vond dit wel een beetje spannend omdat het de eerste keer is dat ik iets 1 op 1 met een cliënt doe dat meer is dan alleen praten. Het was een fijn gesprek en ik kon goed met haar praten. Ik ben trots met hoe het ging. Ik heb ook aangegeven dat als ze het zou willen, ik samen met haar kan wandelen. (Na evaluatiegesprek) Ik merk snel dat wanneer een cliënt tussen neus en lippen door wat negatiefs meld ik mijn aandacht sneller besteed aan het positieve. Hierdoor mis ik een mogelijk contact moment. Ik heb dit omdat ik er ten eerste niet altijd erg bewust van ben totdat het te laat is en ten tweede het idee heb dat ik het daar niet over moet hebben aangezien ze al met hun wb/wa/pd-ers het hierover hebben.

Als tweede leerdoel wil ik meer experimenteren door echt die zwaardere gesprekken aan te gaan en niet in mijn rol als stagiair te blijven. Ik ben bang dat cliënten mij als een stagiair gaan

zien en niet met mij in gesprek willen gaan, maar door het niet ingaan op zwaardere onderwerpen is het mogelijk dat ik juist dat beeld creëer bij cliënten. Kortom, ik moet minder denken en meer doen. Ik heb van mijzelf snel heel veel twijfels en aannames en dat komt ook grotendeels door mijn angststoornis. Het

enige waardoor ik die twijfels en aannames kan uitdagen is om het doen. Dan pas weet ik of die twijfels en aannames juist waren of (in het goede geval) juist niet. Ik zal ook mee blijven lopen bij de medicatie rondes. Hier kan ik contact opbouwen met de cliënten en kan ik hun vragen om iets te doen samen of bij het koffiemoment te zitten.

17-3 Ik heb nu ook een afspraak met een cliënt elke maandag en doe de dagopening bij twee cliënten. Ik vind dit erg fijn. Ik voel me ook nu bijna helemaal op mijn plek en vindt het ook gezellig maar interessant met de collega’s. Bij de cliënten merk ik ook dat ik steeds meer op mijn plekje kom en steeds meer een band bouw. Ik ben deze week ook op bezoek geweest bij een cliënt en heb ook een spelletje op de kern gespeeld met een cliënt. Ik had eerst dat ik nog niet zo diep durfde te gaan met het gespreksonderwerp omdat ik deels onzeker was over mijn kunnen en deels niet cliënten wilde overprikkelen om weer over zware onderwerpen te praten met iemand aangezien ze al zoveel begeleiders hebben die wat van hun moeten. Vandaag bij de dagopening ben ik echter dieper op haar gevoel in gegaan en haar stemming. Ik heb een beetje coaching kunnen inzetten en dat geeft mij een erg fijn gevoel nu. Ik krijg hier ook meer zekerheid door in mijzelf en maak een veranderend beeld van de ‘stagiar’. 24-3 Op zwaardere onderwerpen ingaan gaat nu ook beter. Ik wilde het eerst ook met I maar merkte al snel op dat het dan lastig is om het gesprek in controle te houden. Bij B gaat dit wel goed, ik heb ook het idee dat ze wel wat meer met mij deelt nu. Ik wil voor de aankomende weken mij focussen op de afspraken die ik nu heb staan met een cliënt en kijken of ik weer met collega’s mee kan of zelf kan naar een cliënt. 14-4 Afgelopen weken ben ik verder gegaan met mijn doelen. Door ziekte kreeg ik de mogelijkheid om alleen contactmomenten te doen bij twee cliënten. Hoewel ik dit eerst wel spannend vond heeft dit me wel goed gedaan. Zo kon ik 1 op 1 een band met hun bouwen en comfortabeler worden in mijn kunnen. Zelfs op de kern merk ik het verschil ook, ik voel me zelfverzekerder en nu ik ook steeds meer een band heb met andere cliënten gaat dat koffiemoment soepel. Eerst vond ik het koffiemoment altijd nog wel heel spannend want ik voelde toch een druk om altijd het gesprek bezig te houden en het gezellig te maken voor de cliënten. Ik wist alleen dan nooit wat ik moet zeggen/vragen en kreeg daar wel stress van. Nu heb ik veel meer aanspreek punten bij cliënten en vind ik het ook oké als er een stilte valt; soms hebben cliënten dit zelfs liever. Bij alle collega’s voel ik me ook steeds meer op mijn plek. Gisteren had ik met Martijn afgesproken om samen naar Ivo te gaan maar dat ik het voortouw zou nemen in het gesprek en dat hij mij achteraf feedback en –forward zou geven. Hier merkte ik toch wel enkele spanning bij. Ik wil het dan heel graag perfect doen en leg dan een grote druk op mijzelf. 12-5 Sinds de afgelopen maanden heb ik nu ongeveer wel een vaste planning met cliënten per werkdag. Zo heb ik contactmomenten bijna elke werkdag wel een contactmoment met Ivo en Bo. De laatste twee weken heb ik ook van Luc contactmomenten overgenomen (Reginald, Isaura). Met cliënten omgaan is nu voor mijn gevoel echt normaal. Ik heb geen spanningen meer hierbij. Ik merk dat ik bij gesprekken met cliënten ook meer durf om de diepte in te gaan. Dit gaat wel altijd gepaard met een kleine onzekerheid. Ik ben dan toch nog wat bang om een gevoelige snaar te raken wat een agressieve of emotionele reactie kan veroorzaken. In mijn hoofd betekent dit dat ze mij dan niet meer mogen en dat wil ik niet. Hierdoor ontstaat er een kleine drempel voor mij. Daarnaast blijf ik ook wel de onzekerheid houden of ik dan goed kan

handelen wanneer dat gebeurt. Dit leer ik echter alleen wanneer ik het ook mee maak en ermee ervaring op doe.

# data[].attributes.body
11-10-2023

Van:

S: Onderzoek binnen het 133 sqn bestaat uit 98 personen. Er zijn veel verwachtingen van mijn begeleiders. De een verteld dat hij mij een hele goede toegepaste psycholoog vindt en vindt het mooi hoe ik te werk ga. Dit vind ik erg lastig omdat ik nu erg de druk voel om die verwachtingen na te komen. De ander communiceert alleen met de vraag of mijn stukken al klaar en af zijn. Hierbij ervaar ik veel onduidelijkheid van hoe betrokken zij is en heb ik niet echt een band met haar wat ervoor zorgt dat ik me niet zo comfortabel bij haar voel.

T: Het is mijn taak als stagiair om een goed onderzoek te doen die de organisatie helpt.

A: Veel uitstellen door de stress. Geen vragen durven stellen. Niet vragen om feedback.

R: Meer onduidelijkheid en onzekerheid. Weet niet of het goed gaat en daardoor heb ik nog meer stress.

R: Ik moet meer het heft in eigen handen nemen. De duidelijkheid zal pas komen als ik vragen stel en hun feedback laat geven. Door feedback kan het onderzoek alleen maar beter worden.

Naar:

T: Het is echter ook mijn taak als tp'er en stagiair om mijn gedachtes en gevoelens uit te spreken zodat zij ook op de hoogte zijn van hoe ik erover denk. Vanuit daar kan er een gesprek opgestart worden en actie genomen worden.

A: Ik ben een gesprek aangegaan met mijn praktijkbegeleider over de ongemakken die ik ervaar met de andere begeleider. Hierin heb ik verteld dat ik het lastig vind dat de communicatie tussen haar en mij nihil is en dat ik in andere zaken ook niet betrokken kan zijn. Mijn praktijkbegeleider begreep mijn verhaal. Hij gaf aan dat hij wel met haar kon praten hierover voor me. Ik heb gezegd dat ik dat zelf moet doen om zo ook aan mijn leerdoelen te werken.

R: Ik heb een gesprek met haar gepland staan.

R: Ik vind het knap van mezelf dat ik mij erover heen heb gezet om een gesprek aan te gaan met mijn praktijkbegeleider. Hoewel ik een goede band met hem heb, vind ik gesprekken aangaan over mijn gevoelens en behoeftes heel spannend.

# data[].attributes.body
S: Begin december heb ik met mijn begeleiders afgesproken dat ik zal coachen voor mijn handelen bewijsstukken. Mijn praktijkbegeleider gaf aan een idee te hebben voor een coachee aangezien er een militair bij hem is geweest die aangeeft motivatie tekort te hebben voor zijn opleiding. Hij zou met de militair gaan praten of de militair dit zelf ook zou willen. Na twee weken was het echter nog steeds niet gebeurd.

T: Het is mijn taak als regisseur van mijn stage om mijn bewijsstukken te regelen zodat ik mijn stage en school kan afronden. Het is mijn taak als persoon met leerdoel 'assertiviteit' om aan te geven aan mijn begeleider dat ik een coachee nodig heb en er achter aan gaan dat dit gebeurd.

A: Ik ben de eerst volgende stage dag naar mijn begeleider gegaan om te vragen hoe het zat met de coachee. Hij gaf aan dat hij er achteraan zou gaan en dat de militair vandaag en morgen op locatie zou zijn. De volgende dag zou ik er echter niet zijn tot volgende week. Ik heb mijn begeleider verteld dat ik nu wel concrete data moet hebben wanneer ik kan beginnen met coachen aangezien het einde van de stage eraan zit te komen. Toen mijn praktijkbegeleider de deur van het kantoor opende liep de militair net toevallig langs en spraken we hem aan. De militair vind het goed om gecoacht te worden. De datum voor het eerste gesprek is geregeld.

R: Ik heb nu de datum dat ik de coachgesprekken heb met mijn nieuwe coachee. Ook heb ik een stap dichter bij mijn 'assertiever zijn' doel gezet. Ik heb nu 3 datums waarin ik de coachee zal coachen en fragmenten uit kan kiezen.

R: Ik ben blij dat ik mijn voet achter de deur heb gezet om een coachee te regelen. Anders had dit nog een week kunnen duren terwijl ik daar geen tijd voor heb. Ik moet dit de volgende keer wel echt eerder regelen. Als ik het eerder regel scheelt het mij veel meer stress die ik dan ervaar. Echter is dit nog iets waar ik mee aan het werk ben. Ik moet niet te snel te veel van mezelf willen.

# data[].attributes.body
S: Coachee kan tweede gesprek niet. Dit betekent dat we nog maar 1 sessie hebben voordat ik het verslag moet inleveren. Het is de week voor de kerstvakantie. Een volgend gesprek zou pas 8 januari kunnen maar dan zou ik wel zeker moeten weten dat hij die dag kan.

T: Het is mijn taak om mijn bewijsstukken te halen. Afwachten is zo goed als geen optie hierin. Er wordt van mij verwacht dat ik mijn bewijsstukken inlever op school en mijn bewijsstukken regel.

A: Ik heb de coachee meteen een mailtje gestuurd nadat hij heeft aangegeven via de mail dat hij niet kon (zie bijlage). Hierin heb ik duidelijk gemaakt dat ik wel een deadline heb die ik moet halen en dat ik dus zeker moet weten dat hij de volgende afspraak wel kan. Stel dat het hem niet zou lukken dan heb ik nog tijd om iemand anders te vinden. Twee dagen na het mailtje heb ik in de groep van stagiaires bij de KMSL gevraagd of er iemand is die mogelijk coachgesprekken wil voeren over iets waar hij/zij meer vastloopt. Mijn begeleider is met verlof dus heb ik hierin zelf actie ondernomen. Een stagiaire heeft geantwoord dat zij graag op gesprek wil komen als mijn andere coachee niet lukt.

R: De coachee heeft een reactie gegeven dat hij het mij die dag nog zou laten weten, echter is er tot het heden (29 dec) niks van hem te horen. Ik heb een plan b die zeker staat voor als de coachee niks meer laat horen.

R: Ik baal er erg van dat een tweede gesprek voor de vakantie niet is gelukt. Ik had graag in de vakantie het verslag willen afmaken en 90% klaar hebben voordat ik weer begin (8 jan) maar dat is nu niet zo. Ik vind dat ik goed heb gehandeld om duidelijk naar de coachee te mailen dat het van belang is dat ik mijn deadline van school haal en dat ik een datum wil waarin ik zeker weet dat het door gaat. Dit vond ik heel spannend maar vind ik wel een hele goede stap richting mijn doel van assertiviteit. Ook heb ik nu een plan b mocht de coachee niet reageren. Dat vind ik erg sterk van mezelf.

# data[].attributes.body
Driegesprek samenvatting:

Bij mijn vorige stage heb ik elke week een reflectiegesprek gehad met mijn begeleiders. Bij mijn huidige heb ik geen vaste dagen gehad om te reflecteren met mijn begeleider. Dit heb ik zo besloten voor mijn eigen ontwikkeling zodat ik daarachteraan kan gaan. Ik heb tijdens deze stage geleerd dat het uniform niet zo eng is als ik eerst dacht. Je spreekt niet met het uniform maar met het mens eronder. Bij deze stage is psychologie een niet zo herkend woord. Het komt pas sinds kort steeds meer bij de Defensie aan bod. Ik vond dit in het begin erg spannend maar zodra je gesprekken voert met de militairen over het onderwerp komen ze er vaak wel achter dat het niet zo stom is dat psychologie. Ik heb vooral ook geleerd om het los te laten dat niet iedereen zijn blik positief zal veranderen op psychologie. Het is niet mijn taak om hun negatieve beeld te veranderen naar een positief beeld als zij dat niet willen. Ik heb een beter beeld gekregen over hoe de Defensie in elkaar zit en of ik er mogelijk kan werken. Ik zit nu te denken aan het kijken naar de keuringspsychologen in Amsterdam.

Mijn kwaliteiten volgens begeleider:

-       Gabrielle heeft heel veel bijdrage geleverd aan het bewust worden van de medewerkers met psychologie en iemand zien op de werkvloer die daar mee bezig is

-       Gabrielle heeft een open houding waardoor mensen makkelijk naar haar toe stappen. Ze is een stukje ontwapenend.

Uitgangspunten driegesprek:

Mijn leerdoel is om assertiever te zijn, begeleider is het hier juist niet mee eens. Ik ben een wat teruggetrokken persoon, dit zorgt er volgens mijn begeleider juist echter voor dat mensen mij meer waarderen en opzoeken. In deze organisatie is dat juist heel goed. Mijn persoonlijkheid past goed bij de organisatie volgens mijn begeleider. Ik zie die kracht ook wel in. Ik denk alleen wel zelf dat ik naar begeleiders toe meer assertiever kon zijn zoals vragen stellen die ik heb en dingen die ik desnoods zou missen. Het regelen voor de dingen die ik wil vind ik namelijk nog erg lastig. Mijn begeleider verteld dat ik in het begin inderdaad niet assertief was maar dat ik nu wel aangeef wat ik nodig heb, wat ik moet doen en of hij dat kan faciliteren voor mij. Dit ziet hij niet als een manko zoals ik dat zie. Hij vindt dat ik het op het juiste moment heb laten weten wat ik nodig heb. Ik merk vooral dat ik vanuit het perspectief spreek over waar ik nu nog op vastloop en wat dus beter kan en dat mijn begeleider vooral spreekt over mijn gehele stage bij de Defensie.

-       Het niet durven van assertiever zijn en de angst die daarbij komt. Het komt ergens vandaan en het is goed om daar rekening mee te houden.  Het meer openen over mezelf zorgt ervoor dat de band versterkt met een ander waardoor de drempel kleiner wordt om uit te spreken.

Interessant inzicht:

Ondanks dat je bepaalde leerdoelen hebt, dat wie je gewoon eigenlijk bent gewoon heel positief effect kan hebben.

Grootste waar ik tegenaan liep deze stage was:

Durven aangeven van behoeftes. Ik heb expres geen vaste reflectie dagen waardoor ik mezelf het meest ben tegengekomen bij dit leerdoel tijdens de stage aangezien de drempel werd verhoogd. Ook heb ik tijdens deze stage steeds meer inzichten gekregen in mijn core overtuigingen door het trauma traject waar het uitspreken van behoeftes erg koppelt met een negatieve ervaring en overtuiging binnenin mij. Ik ben in de tussentijd van deze stage meer van deze ervaringen en overtuigingen meer bewust geworden. Dit heeft mij geholpen in het beter begrijpen van mezelf en dat op zichzelf geeft al wat meer mentale rust.

Grootste ontwikkelpunt vanuit begeleider:

Bewust inzetten van mijn ontwapenendheid (eerst terughoudend zijn en dan daarna steeds meer assertiever). Wees voornamelijk gewoon jezelf. Je zorgt voor aansluiting met mensen, je bent heel empathisch. Ondanks dat je niet militair bent. Heel veel militairen praten met militairen omdat ze dezelfde taal spreken. Vaak met militairen die bagage hebben, willen ze dat alleen overleggen met mensen die diezelfde ervaringen hebben. Door Gabrielle haar overkomen was dat geen enkel probleem. Dat vind ik goed om te zien. Ze voelen zich gehoord en gezien door haar. Dit doe je vooral door jezelf te zijn. Ik weet niet of het zo nodig is om assertiever te worden. Eigen krachten benutten.

Ontwikkelpunt en feedback op regisseur vanuit begeleider op regisseur:

We hadden meer reflectiegesprekken kunnen hebben denk ik. We hebben ze soms wel afgesproken alleen dan kwamen we ze beide niet na. Ik denk dat daar nog wel wat ontwikkeling valt te behalen voor de rol regisseur. Voor de rest vind ik dat je goed initiatief hebt getoond naar je bewijsstukken en daar ook actief mee bezig bent geweest.

# data[].attributes.body
De stress die ik ervaar als ik naar school ga en op school ben is bijna net zo intens als het vorig jaar was. Het lastige ervan is dat het heel snel fysiek wordt, hartkloppingen, koud zweet, duizelig, black-out. Ik heb wel een kalmeringssiroop (?) gekregen van mijn vader wat redelijk helpt. Wel heeft dit wat effect op mijn productiviteit van mijn brein heb ik het idee en komt het in de avond tweemaal terug. Maar al om al is het beter dan niks gelukkig. Ik ervaar de stress vooral wanneer ik zonder Amber naar school ga. Dit omdat ik met de rest van de klas niet zo heel erg close ben. Amber is daarin echt mijn steunpilaar. Wel heb ik de laatste twee keer dat ik alleen naar school ben geweest. De eerste keer was een hel voor me, ik was er al een week of 2 niet geweest dus wist niet precies hoe alles zou gaan en had niet echt iemand om mee te praten. De tweede keer ging het echter juist goed en ik merk dat dat altijd de oplossing blijft: gewoon blijven doen. Blijven gaan ookal is Amber er niet of hoef ik niks in te leveren. Het helpt om mijn associatie met school te verbeteren.

Voor nu zal ik het kalmeringssiroop blijven gebruiken als steun, hoogstwaarschijnlijk is dit ook een klein placebo effect. Ik ga ook kijken naar mogelijkheden zoals mediteren voordat ik naar school ga, of ademhalingsoefeningen onderweg. Misschien dat dit überhaupt verstandig is om te gaan doen naast stage en werk. Mijn lichaam is gebouwd op stress en kan er niet meer zonder bijna.

# data[].attributes.headline
Band met collega's/begeleiders op stages

# data[].attributes.subject
Band met collega's/begeleiders op stages

# data[].attributes.body
Tijdens mijn afstudeerstage heb ik bij beide bedrijven goede banden gecreëerd met mijn begeleiders en collega's. Dit heb ik ook een keer terug gekregen vanuit de docenten en medestudenten tijdens feedback gesprekken met mijn stagebegeleider van Leviaan (mijn eerste stage). Ik vind dit een goede kracht van mijzelf. Bij Leviaan heb ik snel een goede band gecreëerd met mijn stagebegeleiders en collega's waar ik erg trots op ben. Door deze band heb ik de drempel lager voor mezelf gemaakt om stappen te maken in mijn leerdoelen. De band met mijn collega's daar was ook snel opgebouwd. Bij de Defensie heb ik ook een goede band met mijn praktijkbegeleider en collega's.

Ik denk dat dit komt omdat ik heel sociaal ben, al vertel ik niet veel van mijzelf. Ik hou er niet van om over mezelf te praten en ben het ook niet gewend. In conversaties toon ik dan ook vooral interesse in het andere persoon. Daarbij weet ik het balans te vinden in een luchtig gesprek en een serieus gesprek. Ik ben iemand die grapjes maken leuk vind en doet. Dit alles zorgt ervoor dat er een band ontstaat. Door die band zal ik uiteindelijk ook meer van mezelf delen naar de ander waardoor de band sterker wordt.

Na driegesprek met begeleider over deze kwaliteit ben ik erachter gekomen dat mijn begeleider dit ook zo ziet en mij ook meegeeft dat ik een open houding heb en wat ontwapenends in de eerste minuten dat je mij ontmoet. Ik vind dit een enorm mooi compliment en fijn dat wat ik zie ook door anderen wordt gezien.

# data[].attributes.headline
Onzekerheid band met stagebegeleider en mij buitengesloten voelen

# data[].attributes.subject
Onzekerheid band met stagebegeleider en mij buitengesloten voelen

# data[].attributes.attachment_caption
G-schema over onzekerheid bij het vragen

# data[].attributes.headline
Onzekerheid bij vragen voor dingen aan mijn praktijkbegeleider

# data[].attributes.subject
Onzekerheid bij vragen voor dingen aan mijn praktijkbegeleider

# data[].attributes.body
G schema

# data[].attributes.body
In het derde lowstake hebben we het vooral over mijn leerdoel assertiviteit. Momenteel ben ik op zoek naar een coachee voor mijn leeruitkomst Handelen. Mijn begeleider zou er een voor me regelen alleen is daar nog niks van gekomen en we zijn 2 weken verder. We hebben het erover dat er wel al stappen worden gemaakt naar het leerdoel door gesprekken aan te gaan zoals het gesprek met mijn stagebgeleider. Bij het erachter na gaan van een coachee vinden loop ik nu tegenaan aangezien ik me schuldig voel om de hele tijd aan hem te blijven vragen waar die coachee blijft. Ik voel me dan schuldig omdat ik zie hoe druk hij het heeft. Ik weet dat ik als stagiaire recht heb op begeleiding en dat zij als bedrijf ervoor moeten zorgen dat ik mijn leeruitkomsten kan uitvoeren op hun stage. Ik durf het echter niet zo aan hem te vragen omdat ik hem niet tot last wil zijn. Ik zie mezelf als een extra last bij hem. Ik ben toch maar die ene stagiaire. Wie ben ik om hem op zijn plek te wijzen en eisen dat ik een coachee moet. Alhoewel ik weet dat het niet op zijn plek wijzen en eisen is, voelt het wel zo voor mij. Ik ben erg onzeker in mijn kunsten als stagiaire (zie ook obstakel sectie over zelfbeeld) en ben bang dat mijn begeleider dat ook van mij vind. Tijdens de lowstake heb ik met mijn lb'er besloten om concrete afspraken te maken met mijn begeleider voor het regelen van een coachee en om te kijken of ik anderen hierbij kan betrekken voor hulp.

# data[].attributes.body
Deze kwaliteit heeft me veel goeds maar ook veel slechts bezorgd maar het blijft desalniettemin een kwaliteit. De kwaliteit heeft ervoor gezorgd dat ik goed en hard aan mijn verslagen heb gewerkt. Het heeft ervoor gezorgd dat door alle twijfels die ik had in mijn eigen verslagen, ik de verslagen heb verbeterd. Ja, het brengt me vooral veel onzekerheid maar door die onzekerheid werk ik wel extra hard aan mijn verslagen en komen ze op een hoger niveau.

# data[].attributes.body
Tijdens de Defensie ben ik geen grote obstakels tegen gekomen bij dit leerdoel. Situaties die voorgevallen zijn die te maken hebben met dit leerdoel is onder andere het bewaken van mijn grenzen in het reizen naar de locatie. Ik heb voor de stage al met mijn praktijkbegeleider afgesproken dat ik er maandag en dinsdag op locatie zal zijn en donderdag vanuit huis zal werken. Hier ging de praktijkbegeleider mee akkoord. Tijdens de stage heb ik echter wel meerdere keren de vraag van de praktijkbegeleider gekregen of ik er woensdag ook zal zijn. Hoewel deze vraag niet meteen zou betekenen dat hij vindt dat ik er moet zijn, wordt mijn people pleaser in mij wel aangewakkerd hierdoor en voel ik me schuldig dat ik er niet ben. Ik heb echter goed mijn grenzen bewaard door aan te geven dat ik er niet zal zijn.

Tijdens de zoektocht naar een coachee op deze stage is er ook een situatie voorgevallen waar ik mijn grenzen heb bewaakt. De coachee gaf namelijk aan dat hij na het eerste gesprek de ziektewet in is gegaan. Wel wilde hij mij graag nog helpen door nog steeds een tweede gesprek te houden. Ik wist eigenlijk al dat dit niet goed/werkend zou zijn. Zijn hoofdvraag ging over zijn opleiding volgen op werk. Nu hij echter in de ziektewet zit zal het nog wel even duren voordat hij weer aan de slag zal gaan. Tijdens het eerste gesprek was ook duidelijk geworden dat het hoogstwaarschijnlijk een mentaal probleem is als mogelijke depressie of burn-out. Ik wilde hem nog steeds heel graag helpen. Dat komt weer uit de people pleaser in mij. Ik voel me dan schuldig dat ik hem niet heb kunnen helpen. Alleen wist ik wel dat als ik het gesprek met hem zou aangaan dat. het dan niet meer coachen zou zijn maar therapie. Als bewijsstuk voor school zal dit niet gaan helpen. Ik heb de coachee toen bedankt voor de moeite en de hulp die hij mij al heeft gegeven maar dat ik een andere coachee zal zoeken. Ik heb nu een coachee gehad waarbij ik echt kon coachen en mijn bewijsstuk goed heb ingevuld.

# data[].attributes.headline
Angst voor kritiek in combinatie met zelfbeeld

# data[].attributes.subject
Angst voor kritiek in combinatie met zelfbeeld

# data[].attributes.body
Mijn leerdoel 'meer communiceren' blijf ik lastig vinden omdat ik een angst heb voor kritiek. Ik heb wel liever tips dan alleen tops, maar wanneer ik een tip krijg zie ik het meteen als bevestiging dat ik niks goed heb gedaan (in plaats van iets niet goed heb gedaan). Ik ben erg onzeker in mijn kunnen en ben elk moment bang dat ik door de mand val en dat de mensen om mij heen het ook zien. In mijn hoofd ben ik overtuigd dat ik het helemaal niet zo goed doe, zelfs als ik bewijsstukken haal of als ik stappen maak richting mijn leerdoelen voelt het alsof zij een fout hebben gemaakt om mijn werk goed te keuren. Ik zie eigenlijk alleen wat beter kan en kan niet goed mijn behaalde doelen zien.

Ik ben hier al mee bezig met de psycholoog maar wil hier ook nog een stap in maken in de overige weken van mijn stage. Dit wil ik doen door het gesprek te openen over mijn angst met mijn begeleider. Ik ben ook bezig met een witboek waarin ik de positieve punten van de dag en mijn kwaliteiten en prestaties.

# data[].attributes.body
Bij dit leerdoel is mijn andere grote obstakel het aangeven van mijn behoeftes/het heel bot gezegd vragen om meer aandacht. Deze angst eigenlijk, komt voort uit een jeugd waarin mijn behoeftes niet vervuld werden. Binnen het gezin en erbuiten. Ik ben dus niet gewend om mijn behoeftes aan te kaarten bij anderen in de angst dat ze weer niet vervuld zullen of kunnen worden. Ik bevind me nu in mijn comfortzone: ik weet dat mijn behoeftes niet vervuld worden en ben dat gewend. In die comfortzone krijg ik ook geen bevestiging van dat ook anderen mensen mijn behoeftes niet kunnen of willen vervullen. Door in die comfortzone te blijven krijg ik in mijn hoofd geen extra 'pijn'. Ik krijg het echter juist wel omdat mensen niet aan mij kunnen ruiken wat mijn behoeftes zijn en dus onbewust mijn behoeftes niet zullen kunnen vervullen. Alleen door het aangeven ervan kan ik de jarenlange cyclus verbreken en is er kans dat mijn behoeftes wel vervuld worden.

Ik ben deze ervaringen in mijn jeugd momenteel aan het behandelen met mijn trauma traject. Ik zal hier pas begin mei mee 'klaar' zijn. Er is dus nog een lange weg te gaan. In de tussentijd wil ik mij meer focussen op niet het beschermen van mijn 'kleine ik' maar het omarmen van mijn 'kleine ik' en er meer afstand van te nemen. Zo wordt mijn angst voor bevestiging van mijn angsten minder en ben ik in de huidige tijd niet meer zo bezig met het verleden.

Ik ga mij bezig houden om de grootste overtuigingen in mijn lichaam te ontdekken zoals ik dat nu doe bij mijn psycholoog. Ook ga ik meer op zoek naar het 'healen van mijn inner child' op het internet en bespreek ik het met mijn vriendinnen die heel dicht bij mij staan.

# data[].attributes.headline
Afsluitingsgesprek met begeleider -> mijn aversie tegen complimenten

# data[].attributes.subject
Afsluitingsgesprek met begeleider -> mijn aversie tegen complimenten

# data[].attributes.body
Na het driegesprek heb ik met mijn begeleider nog een gesprek gevoerd. Hij kwam eigenlijk meteen nadat ik uit de teamsvergadering voor het driegesprek ging met de klapper: 'je het lastig als er over je gepraat wordt, dat vind je echt niet tof he? Is het lastig om te horen als je iets goed doet?'. Daar heeft hij eigenlijk groot gelijk in. Ik vind het niet fijn om complimenten te moeten zeggen of horen over mijzelf.

Wat mijn begeleider nog meer tegen mij heeft gezegd:

Je mag best wel zeggen dat wat je doet, dat je daar goed in bent en je blijft het maar gewoon wegstoppen en door te zeggen dat het onbewust is. Het is helemaal niet onbewust, dat doe je gewoon bewust. Je bent je echt wel bewust dat je weet waar je het over hebt, je bent er gewoon goed in en dat mag je echt wel zeggen tegen jezelf. Dat weiger je gewoon. Is dat gewoon zo raar. Mag ik je niet op een voetstuk plaatsen? Ik snap niet waarom ik dat niet mag.

Wanneer iemand mij complimenten geeft, krijg ik de druk dat ik het wel in stand moet houden van hun beeld van mij en dat het nog beter moet. Als mensen zeggen dat ik iets goed doe, dan moet ik het goed blijven doen van mezelf want ik mag hun beeld van mij niet negatief beïnvloeden. 'Je mag gewoon fouten maken, daar leer je van'. Zo gaat dat niet in mijn hoofd. Ik moet het goed doen, en het liefst allemaal in één keer. Falen is een angst. Deze angst voor falen komt vanuit mijn angststoornis die gekoppeld is aan mijn jeugd. Ik heb het gevoel gehad dat ik altijd moest presteren en elke fout die ik maakte werd afgestraft. Als iemand mij een compliment geeft kan ik dat dus niet in zien, want het had beter gekund.

In het gesprek met mijn begeleider geeft hij ook aan dat de reden achter deze dingen belangrijk zijn om te benoemen bij mijn portfolio, dat wordt van mij gevraagd vanuit school. De vorige keer dat ik een diep gesprek met mijn begeleider heb gehad, is er een moment geweest wanneer ik ook heb gezegd dat ik er wel over wil praten maar tot een bepaalde grens. School wilt echter achter die grens zien.

# data[].attributes.headline
Ondanks dat je bepaalde leerdoelen hebt, heeft het zijn wie je gewoon eigenlijk bent al een heel positief effect.

# data[].attributes.subject
Ondanks dat je bepaalde leerdoelen hebt, heeft het zijn wie je gewoon eigenlijk bent al een heel positief effect.

# data[].attributes.body
Tijdens mijn driegesprek heb ik een heel mooi compliment van mijn begeleider gekregen die ik hier ook in wil zetten om mezelf eraan te herinneren:

'Ondanks dat je bepaalde leerdoelen hebt, heeft het zijn wie je gewoon eigenlijk bent al een heel positief effect.'

Het heeft me laten in zien dat al dat werken naar mijn leerdoelen en die hebben goed is, maar dat ik niet moet vergeten dat ik al een goed aantal kwaliteiten bezit en al een positief effect heb op mijn werken. De quote van mijn begeleider helpt mijn obstakels over mijn zelfbeeld en mijn complex met het alleen maar beter willen doen, kleiner te maken.

# data[].attributes.body
Ik ben iemand die, ondanks de chaos die in me hoofd afspeelt, rustig overkomt. Dit zorgt ervoor dat anderen mensen rust kunnen vinden in mij. Ik kan ook druk zijn, maar ik kan goed peilen wanneer iemand rust nodig heeft en wanneer iemand drukte nodig heeft. Ik vind dat een mooie kwaliteit van mij en ik heb het idee dat mensen het fijn vinden, vooral in het vakgebied van psychologie. Ik hoor ook van anderen dat ze mijn rustige uitstraling fijn vinden.

# data[].attributes.headline
Niet stilstaan bij prestaties of kwaliteiten + onzekerheid

# data[].attributes.subject
Niet stilstaan bij prestaties of kwaliteiten + onzekerheid

# data[].attributes.body
Ik ben niet gewend om stil te staan bij wat al goed gaat. Ik zie namelijk alleen verbeteringen die gedaan moeten worden. Dit zit in mij omdat ik dit vanuit huis meegekregen heb. Tijdens waterpolo bijvoorbeeld heb ik hier enorm last van gehad. Dit komt ook doordat ik, wanneer ik een wedstrijd won, nog steeds een uur tips kreeg van mijn vader hoe het beter kon. Ik weet dat hij altijd goede bedoelingen heeft gehad maar door zulke momenten is het bij mij erin geprent dat het altijd beter kan. Als ik fouten maakte tijdens de wedstrijd dan kreeg ik van mijn coach een hele preek waar iedereen bij was over mijn fouten en wat ik wel had moeten doen. Ik was toen 15. Het maakt niet uit dat ik een wedstrijd heb gewonnen, een goed cijfer heb gehaald of andere prestaties heb gericht, nee het kan en moet altijd beter. Want als ik een 7 heb gehaald is het dus geen 9, en dat moet wel.

Het is voor mij gek om stil te staan bij dingen die goed gaan. Dit valt momenteel te merken door het driegesprek. Ik ben in het driegesprek vooral aan het kijken naar alles wat nog beter kan terwijl mijn begeleider juist meer doelt op wat allemaal al goed gaat. Ik ben heel erg aan het denken dat het beter kan maar het gaat al beter dan in het begin van mijn afstudeerstage. Ik weet ook wel dat het beter dan eerst gaat maar ik zie nog een aantal verbeteringen. Ik zie dat het nu wel beter gaat, maar het is nog niet goed. Mijn onzekerheid helpt hier ook niet bij. Ik geloof er ook gewoon niet zo in dat ik goede kwaliteiten bezit en dingen echt aan mij liggen als iets goed gaat. Het hebben over mijn eigen kwaliteiten vind ik ook erg naar. Het voelt alsof ik dan erg arrogant ben. Ik kan in mijn hoofd wel wat kwaliteiten zien, maar het delen met anderen kan ik niet.

# data[].attributes.body
In dit lowstake hebben we het gehad over de acties die ik heb gedaan ten opzichte van het derde gesprek. Ik ben achter mijn begeleider aangegaan en een coachee geregeld. Echter zou ik met hem een tweedegesprek hebben en heeft hij die afgezegd. Ik heb hem een mailtje gestuurd dat ik een deadline heb voor het coachen en dat ik dus zeker moet weten of hij het gaat redden of niet (zie onder sectie bij regisseur ook stukjes hierover). In de tussentijd heb ik een plan b geregeld. De feedforward die ik heb gekregen van mijn lb'er zal ik toepassen door meer informatie te geven over mezelf als last zien en het reflecteren over het voorgeval met mijn coachee.