# data[].attributes.body
Trening logopedyczny:

a.           ćwiczenia oddechowe:

Ø  zabawa w gotowanie zupy (wąchanie wywaru, dmuchanie na łyżkę z gorącą zupą, pochlipywanie, pokazywanie, że zupa jest bardzo pikantna),

Ø  chuchanie na zmarznięte dłonie (lub szybę / lustro, jeśli mama pozwoli – zabawa jest wtedy ciekawsza),

Ø  zabawy z piórkiem (kichanie na piórko, by spadło z ramienia lub zdmuchiwanie go z otwartej dłoni),

Ø  zabawa ze zwariowanym torcikiem (zdmuchiwanie bardzo niesfornych świeczek),

Ø  zabawa z chusteczką higieniczną lub woreczkiem (dmuchanie wolne i szybkie, jedno długie lub kilka krótkich, lekkie lub mocne),

Ø  zabawa z pomponami i rurką (zasysanie i przenoszenie pomponów do kubeczka);

b.           ćwiczenia podniebienia miękkiego:

Ø  chrapanie na wdechu i wydechu (senny ufoludek),

Ø  kasłanie z nisko opuszczoną żuchwą i językiem na dole jamy ustnej;

c.            ćwiczenia słuchowe – memo z jajek niespodzianek, zabawa w „szukanie uchem” dwóch jajek z identyczną zawartością.

# data[].attributes.headline
Pani logopeda się "zepsuła"... Chwilowo.

# data[].attributes.subject
Pani logopeda się "zepsuła"... Chwilowo.

# data[].attributes.body
Od jakiegoś czasu łapię infekcje jak gąbka... Mam nadzieję, że najbliższe L-4 i konieczność poważniejszego zadbania o zdrowie te moje częstsze nieobecności zniweluje i na wiosnę ruszę z kopyta, już bez dłuższych przerw. Jestem w trakcie dopracowywania padletów, byście Państwo mogli z dziećmi dodatkowo sobie ćwiczyć, kiedy mnie nie będzie. I trzymajcie za mnie kciuki, bo bardzo chcę wrócić do regularnych spotkań z moimi podopiecznymi :)

# data[].attributes.body
Od dość dawna spotykam się z taką postawą u dzieci, że winą za wszystko obarczają rodziców :) Oczywiście, stwierdzenie powyższe traktuję z przymrużeniem oka... Niemniej jednak warto zastosować kilka trików, by u dziecka nawyku zrzucania odpowiedzialności na cały wszechświat sobie na dobre nie utrwaliło.

1. metoda małych kroczków - warto dawać dzieciom małe wyzwania i obserwować efekty. Takim wyzwaniem może być pamiętanie w poniedziałek, by zabrać teczkę logopedyczną do przedszkola i włożyć do szafki;

2. drobne podpowiadanie - "Hm, a o czym trzeba pamiętać, Krzysiu?". I patrzymy w miejsce, gdzie leży teczka dziecka w domu (tak, warto mieć takie stałe miejsce). A w przedszkolu: "Agnieszko, dziś piątek, pamiętasz?". I pokazujemy gest otwierania i zamykania dłoni. Wierzcie mi, potem podpowiedzi nie będą potrzebne. W niczym.

3. uczenie odpowiedzialności - nie przepraszajcie swoich dzieci za ich "zapominajki", ale też ich nie zbywajcie żartem. Cóż, zapominanie się zdarza, ale trzeba się starać, by się to nie powtarzało. Zatem: "Nie zabrałaś/eś teczki? Trudno. Następnym razem na pewno już będziesz o tym pamiętać, prawda?". Te słowa bardziej malucha zmotywują niż uspokajanie, że to rodzic zawalił, bo był zajęty albo że to "Nie szkodzi". Szkodzi, w budowaniu poprawnego nawyku.

4. zauważanie sukcesów - kiedy wasze dziecko pierwszy raz wejdzie do przedpokoju z teczką, by się ubrać lub przywita was w piątek, niosąc ją do domu na ćwiczenia, ucieszcie się, zauważcie ten postęp, możecie nawet nagrodzić dziecko uściskiem czy przybiciem piątki. Bądźmy dumni z małych sukcesów, a na duże długo nie będziemy musieli czekać... :)

# data[].attributes.body
Głoski F i W powstają, gdy dmuchamy (nie bez przyczyny więc były te ćwiczenia oddechowe), opierając górne ząbki na dolnej wardze. Jak sprawdzić, czy robimy to dobrze? Testem dłoni: otwartą dłoń trzymamy na wysokości swoich ust. Kiedy dmuchamy, czujemy powietrze na czubkach palców. Kiedy mówimy F, powietrze zmienia kierunek (zamiast płynąć prosto, pod wpływem bariery zębów płynie na skos, nieco w dół) i powinniśmy to poczuć na środku dłoni właśnie. Jednak przy mówieniu W nasze gardło włącza dodatkowo taki motorek, który powoduje, że ta głoska dźwięczy. Możemy to sprawdzić, dotykając swojej krtani przy wymawianiu głosek F i W. Przy tej pierwszej nic nie czujemy pod palcami. Przy W da się wyczuć wibrację lub leciutkie łaskotanie.

Jak wywołać głoskę W (czyli takie nasze F z brzęczącym motorkiem)? Gdy mówimy dłuuuugie U i jednocześnie dociskamy palcem dolną wargę do zębów, prawdopodobnie usłyszymy ten dźwięk właśnie. Trzeba tylko potrenować przed lustrem.

A skąd wiemy, że te głoski są dla siebie opozycyjne? Wystarczy powiedzieć głośno wyraz kończący się na W, np. rów, staw, paw. Co usłyszycie na końcu?

F, oczywiście :)

# data[].attributes.body
Zdobywanie umiejętności pięknego mówienia przypomina wspinaczkę wysokogórską... To cała masa ciężkiej pracy, często męczących ćwiczeń do regularnego powtarzania oraz momentów, kiedy się przewracamy i musimy znowu zacząć się wspinać na szczyt. Ale na efekt zawsze warto zaczekać - zdobycie góry to ogromna satysfakacja i jakież piękne widoki na przyszłość! Zapraszam dzieci i ich rodziców do przeżycia tej przygody. To przestrzeń stworzona dla Was. Z pozdrowieniami - Wasza pani logopeda, Magdalena Toczek :)

# data[].attributes.headline
Formy pomocy specjalistycznej dla dzieci

# data[].attributes.subject
Formy pomocy specjalistycznej dla dzieci

# data[].attributes.body
Co jakiś czas wraca jak bumerang pytanie rodziców o te trzy formy pomocy.

Przedszkola stosunkowo rzadko realizują wwrd, bo takie zajęcia w formie indywidualnej oferuje bezpłatnie wiele placówek pozaprzedszkolnych. Rolą rodzica - po otrzymaniu orzeczenia o wczesnym wspomaganiu rozwoju dziecka - jest zapewnić maluchowi dostęp do takich zajęć w wybranej przez siebie poradni specjalistycznej.

Kształcenie specjalne to dokument uprawniający do indywidualnej terapii na terenie przedszkola (jeśli oczywiście dysponuje ono odpowiednimi specjalistami) lub poza placówka przedszkolną. Orzeczenie o kształceniu specjalnym jest jednak wydawane tylko w określonych przypadkach: to różnego rodzaju niepełnosprawności, spektrum autyzmu, afazja i niedostosowanie społeczne.

Z kolei pomocą psychologiczno-pedagogiczną (nie tylko psychologa i pedagoga, ale także logopedy czy terapeuty SI) można objąć właściwie każde potrzebujące wsparcia dziecko. W teorii. W praktyce wszystko zależy od możliwości organizacyjnych przedszkola i jego specjalistów, a także od ograniczeń nakładanych na placówki rozporządzeniem (np. w zakresie liczebności grup).

Na pewno warto przedyskutować kwestię możliwości w zakresie udzialanej pomocy z dyrektorem przedszkola, zwłaszcza jeśli dotyczy ona kształcenia specjalnego czy uzupełnienia terapii w ramach wczesnego wspomagania. Czasem lepsze efekty da poszukanie pomocy dla dziecka poza przedszkolem. Dotyczy to zwłaszcza takich specjalistów, których w placówce przedszkolnej znajdziemy rzadziej (np. balbutologopeda, surdopedagog, terapeuta SI, fizjoterapeuta, terapeuta ASD), a dostęp do ich usług jest trudniejszy.

# data[].attributes.body
Język polski jest niełatwy w opanowaniu ze względu na jego złożoność, tak brzmieniową, jak i gramatyczną. W rodzimym alfabecie znajdziemy głoski, które układają się w pary (bezdźwięczna i jej dźwięczny odpowiednik), ale i funkcjonują tylko jako dźwięczne (wszystkie samogłoski oraz M, Mi, N, Ń, J, L, Li, R) lub tylko jako bezdźwięczne (H/CH, choć w dawnej polszczyźnie też były realizowane dwojako, czego śladem jest dziś imię Bohdan).

Ktoś powie: Eee, tam! Dźwięczna, bezdźwięczna, co za różnica? To tylko jakieś literki. No właśnie, jakie konsekwencje ma brak rozróżnienia tych głosek i realizowanie tylko jednej grupy w mowie? Tych par fonetycznych, które mogą być wadliwie realizowane, jest aż 13 (nomen omen…) i często zdarza się, że użycie niewłaściwego dźwięku może zmienić znaczenie całego słowa (Tomek – Domek, Bąk – Pąk, BaBa – PaPa, Kura - Góra) albo tak je zdeformować, że w ogóle nie zrozumiemy, o co dziecku chodzi. Przykład: co oznaczają słowa: faka, pakasze czy szapa? Wpadlibyście na to, że chodzi o wagę, bagaże czy żabę? Z trudem, jak sądzę. Rodzice może jeszcze daliby radę, bo spędzają z dzieckiem sporo czasu, ale obce osoby? Kolejną konsekwencją ignorowania problemu będą trudności w opanowaniu przez dziecko umiejętności czytania i pisania i szkolne frustracje wynikające z reakcji rówieśników na „nietypowość mowy” ich kolegi czy koleżanki.

Przyczyn mowy bezdźwięcznej należy upatrywać najczęściej w problemach ze słuchem, czy to fizjologicznym (częste infekcje górnych dróg oddechowych wpływają na działanie naszych uszu i mogą doprowadzić do okresowego  niedosłuchu lub nawet całkowitej utraty słuchu), czy też fonematycznym (chodzi o dostrzeganie różnic między głoskami, co zwykle przychodzi nam samoistnie, ale w niektórych przypadkach wymaga wyćwiczenia). Rzadziej problem leży w funkcjonowaniu naszych strun głosowych czy koordynowaniu mięśni oddechowych i fonacyjnych. Zdarza się, że mowa bezdźwięczna wynika z uszkodzenia centralnego systemu nerwowego (afazja). We wszystkich przypadkach współpraca z innymi specjalistami jest koniecznością. „Samo się” nie naprawi, niestety.

Mowa bezdźwięczna może mieć w rozwoju dzieci charakter przejściowy. Jeśli jednak taki rodzaj wymowy utrzymuje się dłużej, wymaga terapii. Im szybciej, tym lepiej. Z założenia dzieci bardziej efektywnie pracują z logopedą niż młodzież czy dorośli. Większość wad wymowy da się skorygować. Kwestia tylko, jak długo to potrwa i jaką motywację do pracy będzie miał podopieczny logopedy :) Podstawą jest regularny trening. Gdy piszę o trudnościach, wspólnie z dziećmi je spróbujcie przepracować, drodzy Rodzice, w domu! Ja zadziałam w przedszkolu.

# data[].attributes.body
Kiedy idziesz do lekarza z konkretnym problemem (np. bólem zęba lub złamaną ręką), nie trafisz do przypadkowego gabinetu. Choć stomatolog i ortopeda to lekarze, każdy pomoże Ci w innym zakresie. Tak samo jest z logopedami. Też specjalizujemy się w pracy z określonymi pacjentami lub trudnościami… Jest to zawód o wiele bardziej wielokierunkowy niż by się mogło wydawać.

Do specjalizacji logopedycznych należą:

Logopeda ogólny – zajmuje się profilaktyką, stymulowaniem prawidłowego rozwoju mowy u dzieci, leczeniem wad wymowy u dzieci i dorosłych oraz zaburzeniami komunikacyjnymi.

Surdologopeda – zajmuje się osobami głuchymi oraz słabo słyszącymi. Stymuluje ich rozwój od wczesnego dzieciństwa, przed oraz po zaaparatowaniu lub zaimplantowaniu.

Neurologopeda – pracuje z pacjentami z szeroko pojętymi dysfunkcjami Ośrodkowego Układu Nerwowego, z zespołami genetycznymi, z dziećmi z nieprawidłowych ciąż i porodów oraz z  zaburzonymi odruchowymi reakcjami oralnymi, z rozszczepami podniebienia, z dorosłymi z afazją, dyzartrią oraz dysfagią (zaburzeniami połykania). Zajmuje się również rehabilitacją mowy laryngektomowanych (osób po operacji usunięcia krtani).

Specjalista wczesnej interwencji logopedycznej – zajmuje się wspomaganiem rozwoju dzieci urodzonych przedwcześnie, noworodków z grupy ryzyka okołoporodowego oraz dzieci z wadami genetycznymi.

Balbutologopeda – pracuje z osobami mającymi zaburzenia płynności mowy, jąkającymi się oraz odczuwającymi strach przed mówieniem (logofobia).

Oligofrenologopeda – zajmuje się wspomaganiem rozwoju mowy i komunikacji u osób z niepełnosprawnością intelektualną.

Glottodydaktyk – jest specjalistą w zakresie wychowania językowego dzieci, diagnozy, profilaktyki i terapii dzieci z trudnościami w czytaniu, pisaniu i dysleksją, dysgrafią, dysortografią.

Gerontologopeda – zajmuje się profilaktyką i diagnozą zaburzeń komunikacji językowej u osób starszych.

Specjalista logopedii medialnej / artystycznej – w obszarze jego zainteresowań są osoby na co dzień pracujące głosem zawodowo, a terapia obejmuje problemy wynikające z operowania słowem czytanym i mówionym.

Ortoepik – zajmuje się kulturą mówienia, odczytywania i interpretacji, tak zwaną sztuką żywego słowa.

Dodatkowo, osoby z wykształceniem w dziedzinach takich jak psychologia, filologia, kierunki medyczne, językoznawstwo czy medioznawstwo również mogą pracować jako logopedzi, wykorzystując swoją wiedzę w określonym obszarze.

# data[].attributes.body
Każda grupa w tym roku sepleni nieco inaczej... Grupa IV ma już doświadczenie w pionizowaniu języków przy szumkach i teraz będzie odróżniać je od syczków i ciszków. Grupy V i VIII to sporo osób dopiero rozpoczynających przygodę z głoską SZ, choć nie brakuje tu i "weteranów", którzy wcześniej za mało pracowali na swój sukces i jeszcze sztuki szumienia nie opanowali.

W tej sekcji najpierw przypomnę niektóre ćwiczenia pomocne w pionizowaniu języka.

# data[].attributes.attachment_link.title
Borys Szyc  przedstawia różne rodzaje SEPLENIENIA

# data[].attributes.attachment_link.title
Wady wymowy postaci z bajek | Nauka Wymowy 💬

# data[].attributes.body
Błyskotliwy pomysł graficzny pani Ani Szulc z GADUterapii służy mi od lat... Granice czasowe są przy rozwoju wymowy dzieci oczywiście umowne (około pół roku w obie strony): u niektórych maluchów głoski pojawiają się wcześniej, u innych trwa to nieco dłużej. Przykład: są dzieci realizujące głoskę R w wieku pomiędzy 5 i 6 rokiem życia, u innych dźwięk ten kształtuje się nawet po 7 urodzinach.

Ważne jednak, by pozostać czujnym. Jeśli czterolatek używa konsekwentnie tylko głosek syczących (s, z, c, dz) w miejscu szumków (sz, ż, cz, dż), czyli sepleni (mówi: safa, zaba, capka, dzem zamiast: szafa, żaba, czapka, dżem), warto zacząć w zabawach usprawniać język, by go przygotować do wymowy tych dźwięków mowy. Logopeda chętnie pomoże, a i w internecie jest już cała masa propozycji takich ćwiczeń.

I spokojnie należy podejść do hiperpoprawności w wymowie dziecka, gdy szczęśliwe, że już szumi, mówi na przykład: szukienka, żabawa, czukierek, dżwonek. To normalne i zwykle szybko mija, a nasz przedszkolak zaczyna dostrzegać różnicę między głoskami syczącymi i szumiącymi. Jeśli nie... Zawsze warto podpytać logopedę, co z tym robić. Często wystarczy jedynie subtelna korekta przy codziennych rozmowach (np. Mamo, ładna SZukienka? Piękna Sukienka, córeczko!), bez zwracania uwagi: Źle powiedziałaś, mówi się inaczej... Nie zawstydzajmy, bądźmy za to dobrym przykładem wymowy dla naszych dzieci.

Mam nadzieję, że rodzice zaniepokojeni rozwojem mowy swoich pociech chętnie z powyższej grafiki (oraz kilku moich wskazówek) skorzystają i będą spać nieco spokojniej :) Zatem smacznego, torcik podano! Pozdrawiam ciepło!

# data[].attributes.headline
Krótka historia o nosie superbohaterze...

# data[].attributes.subject
Krótka historia o nosie superbohaterze...

# data[].attributes.body
Nasz nos jest superbohaterem! Nie żartuję... Pełni wiele ważnych funkcji:

1. dzięki niemu oddychamy, to wydaje się oczywiste, ale mało kto uświadamia sobie, że to praca cała dobę, bez wytchnienia,

2. nos oczyszcza powietrze, którym oddychamy, z wszelkich zanieczyszczeń (dlatego często cierpi, np. na alergie),

3. nos również nawilża powietrze, którym oddychamy,

4. nos ogrzewa powietrze, które wdychamy, chroniąc tym samy gardło przed poważniejszymi infekcjami,

5. dzięki niemu rozróżniamy różne zapachy, przyjemne i nieprzyjemne, to nos ostrzega nas przed zagrożeniami, np. nieświeżym jedzeniem, to nos dba o nasz relaks, kiedy wdychamy miłe dla niego aromaty.

Nos przyjaźni się z naszym językiem i ustami. A wiecie dlaczego? Otóż, kiedy język przywiera do podniebienia, a usta są zamknięte - nos może spokojnie pracować. Dbajmy więc o jego higienę i prawidłowe funkcjonowanie. Szczególnie wtedy, gdy jest mały i bardzo wrażliwy, jak noski naszych dzieci:

> infekcje przytykają drogi oddechowe oraz dają pożywkę wirusom i bakteriom, dlatego warto zadbać o skuteczne leczenie, a to trwa zwykle około tygodnia lub nawet dłużej,

> zatkany nos wymusza oddychanie ustami, a to zawsze trudne dla naszego gardła i uszu, a w konsekwencji może także doprowadzić do kolejnych komplikacji,

> wysuszony nos utrudnia oddychanie i oczyszczanie powietrza z nieczystości.

# data[].attributes.body
Od najmłodszych lat dziecko poznaje i uczy się świata. Jest to dla niego intensywny okres, w którym doświadcza różnych emocji i trudności, które z kolei mogą przyczynić się do pojawienia się rozwojowej niepłynności mówienia.

Fizjologiczna niepłynność mówienia występuje w okresie intensywnego rozwoju systemu językowego u dziecka i zmniejsza się ona wraz z wiekiem.  Niepłynność ta powinna ustępować ok. 5-go roku życia, a ostatecznie wygasnąć wraz z rozpoczęciem nauki  w szkole.

W fizjologicznej niepłynności zauważa się momenty krytyczne, do których należą okresy przejściowe w rozwoju językowym. Jest to najczęściej okres pomiędzy drugim a trzecim rokiem życia. Dziecko chce dużo opowiedzieć najbliższym, ale nie jest w stanie z uwagi na niedostateczną sprawność narządów mownych.

Wśród przyczyn pojawienia się rozwojowej niepłynności mówienia można również wymienić sytuacje, w których dziecko:

chce mówić, ale chwilowo nie wie, co powiedzieć i jak przekazać informację słowną,

nie chce mówić, a mimo to nakłaniane jest do wypowiedzi słownych w konkretnej sytuacji,

ma trudności, by poprzez komunikaty słowne wyrazić swoje myśli,

doświadcza labilności emocjonalnej, takich jak zmiany nastroju czy gwałtownych emocji.

Te przyczyny mogą sprawić, że dziecko odczuwa stan niepokoju. Towarzyszyć temu mogą też trudności ze snem, brak elastyczności ruchu. Dziecko może być bardziej drażliwe i apatyczne.

Co ważne, rozwojowa niepłynność, nie jest uświadomiona przez dziecko i nie ujawnia się u niego lęk przed mówieniem (tzw. logo fobia). W przypadku jąkania u dziecka występuje świadomość tego zaburzenia, która pociąga za sobą strach, poczucie utraty wartości, frustrację czy agresję. Objawy nasilają się około piątego roku życia i jąkanie rozwija się w wieku wczesnoszkolnym.

Wskazówki, które warto zastosować, u dzieci, u których wystąpiła rozwojowa niepłynność mówienia:

nie zwracać dziecku uwagi na niepłynność mówienia, nie poprawiać, słuchać tego, o czym chce ono opowiedzieć, a nie w jaki sposób mówi,

nie zmuszać dziecka do wypowiadania się publicznie (np. na forum rodzinnym lub przy obcych mu osobach), jeśli nie ma na to ochoty,

dać dziecku czas na rozpoczęcie lub zakończenie wypowiedzi, nie przerywać dziecku w trakcie mówienia, nie kończyć za niego zdań

mówić do dziecka w sposób zrozumiały i w odpowiednim tempie, utrzymując kontakt wzrokowy,

wprowadzić stały rytm dnia, ponieważ daje to dziecku poczucie stabilności,

zapewnić odpowiednią ilość snu (ok. 10 godzin) i wyciszenie przed udaniem się do spania,

pomóc dziecku odczytywać jego uczucia i emocje, gdyż to wspomoże go w upraniu się z gwałtownymi emocjami,

zmniejszyć dodatkowe bodźce w domu, takie jak korzystanie z telewizji, telefonu czy komputera (max 10 do 30 minut dziennie w zależności od wieku),

zaproponować spacery i wspólne zabawy na świeżym powietrzu,

stwarzać okazje, by dziecko miało możliwość przejmowania inicjatywy podczas wspólnej zabawy (np. w odgrywaniu domowego teatrzyku),

zachęcać do zabaw oddechowych, takich jak dmuchanie na piórka, piłeczki, bibułki, bańki mydlane, wiatraczki,

śpiewać z dzieckiem znane piosenki oraz recytować wierszyki, wyliczanki i rymowanki,

proponować zabawy z instrumentami i inne aktywności związane z rytmem muzycznym, np. taniec

zachęcać dziecko do samodzielności i umożliwić mu odnoszenie sukcesów, np. w trakcie ubierania się,

KOCHAĆ I AKCEPTOWAĆ BEZ WZGLĘDU NA WSZYSTKO :)

Powodzenia i udanych wspólnych zabaw!

# data[].attributes.body
Nie, nie wydaje się Wam, drodzy Państwo! Dziecko nabywa różnych umiejętności przez całe życie. Nawet taki maluszek musi się przygotować do coraz bardziej dorosłych wyzwań. Dlatego tak istotne jest wspieranie jego rozwoju w każdym aspekcie. Od tych najprostszych umiejętności zaczynając...

# data[].attributes.body
Ten temat został wywołany zupełnie przypadkiem. Mamie, którą zdumiały moje słowa, bardzo dziękuję. Dlaczego? Jak wielu dorosłych czasem łapię się, że to co dla mnie stało się oczywiste, dla innych już takie oczywiste nie jest...

Tak właśnie było, kiedy to mnie zaskoczyła jedna z pań logopedek w ośrodku, w którym oczekiwałam z dwuletnią córką na zakończenie zajęć jej brata... Moja Zośka była uparciuchą, trudno jej było rozstać się z buteką i smoczkiem. Znacie to? :)

Pożegnałyśmy jednak ukochaną butlę Zosi, zastępując ją... czerwonym bidonem i bardzo praktycznymi butelkami z korkiem niekapkiem (baaardzo wygodne w samochodowych podróżach). I właśnie! Jakież było moje zdumienie, gdy wspomniana wcześniej pani logopeda, mijając Zosię na korytarzu, uśmiechnęła się do mnie i powiedziała: Ale tę butelkę to czas pożegnać... Jak to???

Ano, tak to! Spójrzcie, jak wygląda butelka ze smoczkiem, bidon, kubek niekapek czy butelka z korkiem niekapkiem... Wszystkie bez wyjątku mają wypustkę, którą dziecko radośnie omiata językiem, jak niegdyś matczyną pierś przy ssaniu. Ssaniu niemowlęcym, które powinno stopniowo zanikać w czasie, gdy maluch zaczyna przygodę z pokarmami stałymi. Wtedy zaczyna się nauka innego sposobu połykania. Wspomniane wyżej gadżety wcale temu procesowi nie pomagają.

Bardziej przydatne są kubek 360 stopni czy po prostu otwarty kubeczek oraz zwykła butelka na wodę. One pomogą twemu dziecku wyćwiczyć właściwy odruch przełykania.

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/shorts/lfV55hUM47o

Ten krótki filmik instruktażowy pokazuje doskonale, na co należy zwrócić uwagę:

1. nie opieramy krawędzi szklanki lub kubka na wysuniętych zębach czy wargach,

2. nie unosimy języka do góry, bo to uniemożliwia pobranie płynu ze szklanki lub kubka i prawidłowe przełknięcie,

3. krawędź szklanki lub kubka obejmujemy obydwoma wargami,

4. język przywiera do krawędzi szklanki lub kubka, tworząc dla płynu coś w rodzaju zwodzonego mostu do naszej buzi,

5. kiedy płyn znajdzie się w naszych ustach, podnosimy język do góry, by nic nie wylało się na zewnątrz :)

# data[].attributes.body
Nie od dziś temat wywoływany, a jednak... Żyjemy w czasach, kiedy przeciętny dorosły bez telefonu czuje się jak bez ręki. Problem w tym, że zbyt często - mniej lub bardziej świadomie - przerzuca to przywiązanie do ekraników wszelkiego typu na swoje dziecko. A to już duży błąd.

Najczęściej powtarzane wymówki?

> Wcześniej czy później dziecko musi się nauczyć obsługi elektronicznych gadżetów, to takie przydatne w życiu!

> E tam, tylko bajki tam troszkę ogląda...

> Jestem nowoczesnym rodzicem, smartfon musi być, klasyczne zabawki są nudne i passe.

Cóż, statystyki są jednak nieubłagane. Coraz młodsze dzieci - roczne lub dwuletnie - mają zbyt częsty kontakt z niebieskim światłem z ekraników. Zamiast uczyć się świata wszystkimi zmysłami, patrzą bezrefleksyjnie w ekran telewizora lub telefonu. Z bajką jednak nie da się porozmawiać, to zaleta obcowania z drugim człowiekiem, najlepiej mamą lub tatą. Wtedy młody mózg się rozwija, wtedy dbamy o budowanie umiejętności komunikowania się z innymi osobami i budowania z nimi relacji, wtedy wreszcie jesteśmy aktywni i kreatywni.

Niech nikogo nie zdziwi, że potem wasz maluch nie potrafi się skupić na niczym, mało i niechętnie rozmawia z wami, jest niespokojny przed snem i płaczliwy, kiedy nie dostanie na żądanie telefonu do zabawy lub nie puścicie mu bajki w telewizji. To pierwsze objawy uzależnienia od ekraników...

Rozważcie to, drodzy dorośli, zanim dla własnej wygody staniecie się tabletowymi rodzicami. To wasze dziecko i wasza odpowiedzialność...

# data[].attributes.body
Dziękuję mamie Piotrusia za wywołanie tematu... :) Zapytała mnie, jak może bawić się ze swoim synkiem, jednocześnie ćwicząc wymowę. Moja odpowiedź - planszówki!! Za mało mamy na nie czasu na zajęciach w przedszkolu, a w domu świetnie się sprawdzą, na przykład w taki deszczowy dzień jak dzisiaj.

Wiele firm proponuje logopedyczne gry planszowe. Bardzo doświadczona ekipa ekspertów KOMLOGO proponuje podwójne gry. Świetny materiał obrazkowy, z jedną wadą jednakże: bardzo małymi ilustracjami.

Bardziej komerycyjne wydawnictwa, takie jak Alexander czy Adamigo, oferują w swoich grach ciekawszą szatę graficzną i większe ilustracje plus propozycję wykorzystania ich na różne sposoby.

Tu - na prośbę wspomnianej mamy Piotrusia - pokazuję przykłady gier ćwiczących szereg szumiący (czyli głoski SZ, Ż, CZ, DŻ). W ofercie wydawnictw są oczywiście dostępne zabawy z innymi głoskami. Zachęcam do ich wykorzystania w codziennych ćwiczeniach z Waszymi dziećmi. Gwarantuję dobrą zabawę i życzę miło spędzonego czasu! :)

PS. A może już odkryliście z Waszymi dziećmi jakieś ciekawe zabawy logopedyczne? Jeśli tak, podzielcie się swoimi doświadczeniami ze mną i innymi rodzicami! Każda podpowiedź będzie na wagę złota :)

# data[].attributes.body
Ze słuchaniem to jak z nauką chodzenia: najpierw trzeba zacząć raczkować, potem odważyć się wstać, by wreszcie zrobić pierwszy samodzielny krok. Aby dziecko prawidłowo usłyszało mowę innych i swoją własną, musi potrenować.

Dzisiaj z dziećmi zaczęliśmy zabawę z instrumentami, czyli trening słuchu fizjologicznego (i muzycznego jednocześnie, w końcu trochę też graliśmy w wybranym rytmie). Pytacie Państwo o trening w przypadku np. mowy bezdźwięcznej... Właśnie tego typu zabawy uwrażliwiają uszko dziecka. Uczą je rozpoznawać dźwięki, definiować je, łączyć z określoną ilustracją. Wierzcie mi, to się potem bardzo przydaje przy analizie i syntezie zdaniowej, a potem sylabowej lub głoskowej.

Jak możecie się bawić? Dzieci dostały do teczek czarno- białe karty pracy. Jeśli macie w domu instrumenty, wykorzystajcie je, można też skorzystać z nagrań z internetu.

1. zawsze wszystkie dźwięki trzeba dziecku zaprezentować i nazwać, żeby jego uszy umiały je potem rozpoznać, a buzie - zdefiniować, co to.

2. schowajcie przed wzrokiem dziecka wybrany instrument i poproście, by rozpoznało dźwięk, a następnie wskazało właściwy obrazek.

3. a może zagrajcie na czymś, czego nie ma na ilustracjach? Pianinko? Zabawkowa gitara? Zwykłe drewniane pudełko, w które można postukać pałeczką lub palcem? Ciekawe, czy wasze dziecko da się nabrać?

4. potem przejdźcie do sekwencji: zagrajcie na dwóch instrumentach, a dziecko niech wybierze je spośród 3-4 obrazków do wyboru.

Udanej zabawy z muzyką!! :)

# data[].attributes.body
Jak brzmi? Z czego może wynikać?

https://www.youtube.com/shorts/Niqrg_HDKqg

# data[].attributes.body
To podstawa każdej terapii głosek realizowanych "u góry", czyli z językiem umiejscowionym w okolicy górnych zębów. To także dobre ćwiczenia dla dzieci ze słabym napięciem sfery orofacjalnej. Odsyłam do sekcji "Grupy jotującej" i wyzwań z rakietą i konikiem jedzącym marchewki :)

# data[].attributes.headline
Ćwiczenia buzi i języka z pieskami z Psiego Patrolu

# data[].attributes.subject
Ćwiczenia buzi i języka z pieskami z Psiego Patrolu

# data[].attributes.body
Ostatnio jedna z grup ćwiczyła ze mną buźki i pionizację języków. Wykorzystałam kartę z Psim Patrolem, która się bardzo dzieciom spodobała. Poniżej link do filmu, który był do tego inspiracją. Ćwiczeń tam więcej niż na proponowanej karcie pracy :)

https://www.youtube.com/watch?v=5FXqUMMh05Q

# data[].attributes.body
Pierwsza karta pracy dla dziecięcych języczków. I trzy wyzwania:

1. język leży swobodnie na dnie buzi (mówimy aaaa...), a kiedy rakieta startuje, język unosi się do góry i "leci" w stronę górnych zębów (jeśli dziecko już to wyćwiczy, jego język powiniem dotykać wałeczka dziąsłowego tuż za górnymi zębami). Rakieta stara się jak najdłużej utrzymać w górze.

2. astronauta tworzy mapę gwiazd, które rakieta minęła w kosmosie. Dotykamy czubkiem języka gwiazdek na niebie (czyli naszym podniebieniu), robimy kropeczki na mapie gwiazd. Spadającą gwiazdkę (np. rodzynkę) można dłużej przytrzymać u góry czubkiem języka.

3. rakieta wraca powoli na Ziemię. Przy otwartej szeroko buzi śpiewamy piosenkę "La, la, laaa", pokazując dłonią trasę rakiety. Na koniec mówimy: "Luuuu..." i rakieta opada bezpiecznie na Ziemię.

Otrzymana kartę pracy dzieci mogą pokolorować i włożyć do swoich teczek :)

# data[].attributes.body
Ta karta pracy służy wzmacnianiu języka. Konik rusza trasa w kierunku stajni, do przyjaciela. Po drodze pięknie stuka kopytami (a dzieci klaskają), a gdy znajdzie marchewkę, zjada ją ze smakiem (a dzieci mlaskają głośno na szerokich ustach i szerokim języku). Gdy konik dotrze do stajni, wita się z przyjacielem wesołym: "I-ha-ha!".

Za każdym razem po przejechaniu trasy dziecko koloruje jeden kwiatek na dole karty pracy. Na koniec może pokolorować cały obrazek wedle własnego pomysłu :)

# data[].attributes.body
Wystarczy zaśpiewać na "lalala" dowolna ulubioną piosenkę :) Ważne, by przy mówieniu głoski L pracował język, a nie żuchwa (czyli podtrzymujaca go "szufladka"). Jak to sprawdzić? Połóż na brodzie dziecka palec, a jeśli przy wymawianiu głoski L zaczyna on podskakiwać, to znaczy, że maluch pomaga sobie żuchwą, zamiast ruszać językiem. Wtedy trzeba więcej ćwiczyć, by wyrobić właściwy nawyk.

# data[].attributes.body
Śpiewanie kołysanki tym się różni od ćwiczenia powyżej, że trzeba dodatkowo ściszyć głos. Operowanie siłą śpiewania też jest ważną i przydatna umiejętnością.

Do żonglowania z kolei nie trzeba koniecznie piłki i cyrkowych umiejetności. Wystarczy podrzucić w górę np. misia czy poduszkę, wołając "le, le, le, le..." jak najszybciej, a potem złapać, dodając na zakonczenie krótkie: "Le!". To ćwiczenie przydaje się, gdy nie musimy już kontrolować tego, czy dziecko mówi ze wspomaganiem (patrzcie: wpis powyżej dotyczący żuchwy).

# data[].attributes.body
Przypominam, że aby wymowić prawidłowo SZ, trzeba:

1. zbliżyć język do górnych zębów (a właściwie nieco za nimi)

2. ułożyć usta w kółeczko

3. dmuchnąć nieco w czubek języka i zaszumieć :)

Potem możemy wykonac drugie wyzwanie:

1. wodzimy palcem po literce S, mówiąc długie: szszszsz... Powtarzamy to samo z literką Z.

2. potem dotykamy palcem każdej z kropek na literce S, mówiąc krótko SZ! (gdy dobrze wyżwiczymy wymowę głoski SZ, można spróbować wyzwania z kropkami na literce Z, których jest więcej).

Po każdej serii drugiego wyzwania można w nagrodę zamalować jedną kropkę na dowolny kolor. Tak, to oznacza duuużo ćwiczeń, ale warto! :)

# data[].attributes.body
Podstawą terapii mowy bezdźwięcznej jest "osłuchanie" dzieci z głoskami bezdźwięcznymi i dźwięcznymi. Ta karta pracy bazuje na skojarzeniach. Dźwięk F jest cichy i spokojny. A W brzmi bardziej ciężko i wierci w uchu.

# data[].attributes.body
Głoski L i R mają więcej wspólnego ze sobą niż się wielu osobom wydaje. Powstają podobnie: przy uderzeniu języka w wałek dziąsłowy za górnymi zębami. Przy głosce L wystarczy jedno wyraźne uderzenie językiem, przy R - kilka energicznych ruchów zamienia się w jego drżenie.

W obu terapiach podstawą jest dobre wyćwiczenie języka, o czym już wspominałam np. w sekcji dotyczącej sygmatyzmu.

Potem jednak kluczową rolę odgrywa przekształcanie głosek T, D, N w dźwięk zbliżony do R właśnie. Temu służą karty pracy poniżej :)

# data[].attributes.body
To cztery obrazki, które ćwiczą sprawność języka. Warto przypomnieć, że wymawianie głosek T, D, N wymaga pracy samego języka, nie żuchwy. Zwróćcie uwagę, czy wasze dziecko przy wymowie tych głosek rusza "szufladką", czy pracuje czubkiem języka. To ważne.

CHMURKA - powtarzamy głoskę T, najpierw wolno i dokładnie, potem coraz szybciej. Po jednej serii powtórzeń rysujemy kroplę deszczu pod chmurką.

SŁOŃCE - powtarzamy głoskę D, najpierw wolno i dokładnie, potem coraz szybciej. Po jednej serii powtórzeń rysujemy promyk słońca.

KAKTUS - powtarzamy naprzemiennie T i D, coraz szybciej i szybciej. Po każdej serii powtórzeń rysujemy na kaktusie kolejne kolce.

ŚPIEWAJĄCY JEŻYK - powtarzamy naprzemiennie głoski T, D, N. Zwiększamy tempo. Po każdej serii powtórzeń rysujemy jeżykowi kolejne kolce. W wersji rozszerzonej Norbercik śpiewa (La la la na dowolną melodię ulubionej piosenki), a po każdej serii powtórzeń można mu nad głową dorysować kolorowe nutki.

# data[].attributes.body
Po wyćwiczeniu głosek T, D, N w izolacji i sekwencjach (karta pracy z pustynią i śpiewającym jeżykiem Norbertem) czas na ćwiczenia z logotomami.

Powtarzamy szybko, lecz wyraźnie zbitki spółgłoskowe: TTA, TTA, TRA. TTE, TTE, TRE itd. Następnie to samo z głoską D: DDO, DDO, DRO. DDY, DDY, DRY itd.

Po każdej serii powtórzeń dziecko może pokolorować kolejne żarówki.

# data[].attributes.body
Na swoje zajęcia zapraszam dzieci od 4 roku życia. To czas, kiedy maluchy już dużo kolorują. Warto zwrócić uwagę, jak to robią, bo często wtedy właśnie kształtują się niewłaściwe nawyki, które w przyszłości zaowocują np. zmęczeniem dłoni przy rysowaniu czy pisaniu lub poważniejszymi urazami, wymagającymi nawet rehabilitacji.

W internecie jest cała masa filmików, które podpowiadają, jak dziecku pomóc. Szukajcie w nich inspiracji. Tu i poniżej proponuję dwa nagrania, moim zdaniem bardzo przejrzyste i przydatne dla rodziców przedszkolaków.

https://www.youtube.com/watch?v=OCagCzNtcXs

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak nauczyć dziecko prawidłowo trzymać kredkę? - Godmother

# data[].attributes.headline
Jak prawidłowo trzymać kredkę? Kilka bardziej zaawansowanych rad.

# data[].attributes.subject
Jak prawidłowo trzymać kredkę? Kilka bardziej zaawansowanych rad.

# data[].attributes.body
Teczka A4 na materiały dla Waszego dziecka to podstawa. Mamy listopad, a niektóre dzieci wciaż witają mnie usprawiedliwieniami, że rodzice jeszcze im teczki nie kupili. Efekt? Zagubione karty pracy i brak treningu w domu...

Teczka powinna być podpisana imieniem i nazwiskiem małego właściciela. Dziecko może ją dodatkowo ozdobić ulubionymi naklejkami lub obrazkami. Są rodzice, którzy swoim pociechom kupili teczki z ulubionymi postaciami, wyścigówkami, dinozaurami. I świetnie - dzieci wtedy chętnie się nimi chwalą i zwykle o nich pamiętają :)

Przypominajcie dzieciom w piątek, żeby zabrały teczki do domu. Obejrzyjcie ich zawartość, przećwiczcie z synem / córką karty pracy. Wasze dziecko ze spokojem pójdzie na zajęcia, by zaprezentować grupie i pani logopedzie, jak w domu ćwiczy. Nie wystarczy dać dziecku tylko obrazek do pokolorowania - brak trenowania kart pracy zawsze wychodzi, mimo sprytnie podrzucanych dziecku wymówek...

# data[].attributes.headline
Trzymać język za ząbkami - nie tak prosta sprawa...

# data[].attributes.subject
Trzymać język za ząbkami - nie tak prosta sprawa...

# data[].attributes.body
Często w pracy z dziećmi sepleniącymi międzyzębowo posługuję się dwoma metodami:

1. zabawami szpatułkowymi - przydają się na etapie wymawiania głosek w izolacji, pomagając dzieciom w utrzymaniu języka we właściwym miejscu (np. na dole, kiedy artykułujemy syczki). Dodatkową atrakcją dla dzieci mogą być wtedy drewniane szpatułki smakowe (np. firmy Puritan), a dla dzieci mających problemy sensoryczne - plastikowe szpatułki ze zwierzakami (np. firmy GIMA, jak na zdjęciu powyżej).

2. mówieniem na zwartych zębach - dzieci uśmiechają się i mówią przez zamknięte ząbki, aby uniemożliwić swoim niesfornym językom wychodzenie z buzi :) Mowa jest wtedy nieco zniekształcona, ale w tym wypadku chodzi o kształtowanie nawyku, a nie wyrazistość komunikatu.

# data[].attributes.headline
Kiedy długopis wygrywa z elektroniką, czyli jak pisanie wzmacnia nasz mózg i zmysły...

# data[].attributes.subject
Kiedy długopis wygrywa z elektroniką, czyli jak pisanie wzmacnia nasz mózg i zmysły...

# data[].attributes.body
Telefon w ręku na co dzień, a komputer w pracy - to nasza rzeczywistość. Tylko... My jesteśmy dorośli, szanowni Rodzice. A Wasze dzieci?

"Okazuje się, że zwykły zeszyt potrafi zrobić dla mózgu coś, czego nie da najbardziej zaawansowana elektronika." Badania neurobiologiczne na ten temat prowadzili ze swoimi zespołami naukowców m.in. Giuseppe Marano z Istituto Superiore di Sanità w Rzymie oraz Kuniyoshi L. Sakai z Uniwersytetu Tokijskiego.

Pisanie odręczne jest nie lada łamigłówką dla naszego mózgu: planujemy ruch, czujemy opór papieru, śledzimy wzrokiem kształt liter, zastanawiamy się nad treścią. To aktywuje w naszym mózgu szereg połączeń neuronalnych w rozmaitych obszarach. Aktywnie działa nasza kora ruchowa i przedruchowa, móżdżek, płaty ciemieniowe odpowiedzialne za orientację w przestrzeni, ośrodki mowy oraz rejony rozpoznawania słów.

Pisanie na klawiaturze komputera to powtarzalne stukanie w odpowiednie klawisze i śledzenie treści na ekranie. Korektor sam poprawi większość naszych błędów. Jeszcze mniej nam daje dyktowanie notatek.

Jakie korzyści przynosi umiejętność odręcznego pisania?

1. wolniejsze tempo pisania sprzyja aktywizacji naszej pamięci i zmusza nasz mózg do analizowania treści, którą tworzy ręka; nie bez przyczyny dzieci szybciej uczą się liter, kiedy je piszą, a dorośli lepiej zapamiętują treści, gdy je własnoręcznie notują;

2. papier stawia lekki opór, długopis zostawia ślad, palce czują nacisk - w trakcie pisania uruchamiają się nasze zmysły, a mózg - żeby skoordynować pracę - tworzy więcej połączeń neuronowych;

3. odręczne pisanie to też zabezpieczenie dla naszego mózgu na starość, by pozostawał sprawny - to po prostu codzienny trening, tak samo wymagający jak inne aktywności: taniec, granie na instrumentach, nauka języków obcych.

Warto więc czasem zrobić ukłon w stronę metod może nie tak nowoczesnych, ale niezwykle skutecznych i pomocnych w życiu.

/źródło: pl.alateia.org oraz PAP/

# data[].attributes.body
Drugim etapem terapii jest kontrolowanie oddechu przy wymowie głosek. Dzieci szukają literek F (podobnych do tej w chmurce), a potem statek podąża ich tropem, płynąc na wyspę.

A dzieci? Głęboki wdech i: fffff... Wydychamy głoskę F. Potem kolejny wdech i ffffff... Tak pracują fale morskie. Nie spieszą się nigdzie, są spokojne i dość ciche.

Tylko jak to F wymówić? Kiedy dmuchamy (np. świeczki na torcie), to palcem dociskamy dolną wargę do zębów. Powstanie dźwięk F :)

# data[].attributes.body
Z walcem sprawa ma się nieco inaczej. Do ułożenia ust i zębów przy głosce F dodajemy "motorek" w gardle. Nasze F zacznie brzęczeć i zamieni się w dźwięk W.

Szukamy literek W (takich jak ta w chmurce) i po nich jedziemy trasą do mety. Uwaga na rondzie, żebyście nie wjechali pod prad!

A wtedy bierzemy głęboki wdech i... WWWWWWW - staramy się na jednym wydechu jak najdłużej udawać silnik jadącego walca. Czy komuś uda przebyć na jednym wydechu cała trasę do mety? A może będziecie bili rekordy, kto to zrobi najdłużej?

# data[].attributes.body
Jeśli dzieci dobrze radzą sobie z artykułowaniem pojedynczej głoski F w opozycji do W, przechodzimy do sylab. Najpierw dzieci miały za zadanie pomóc znaleźć małym foczkom ich mamy. Maluchy szły za głosem swoich opiekunek (przedłużamy głoskę fffff, dodając kolejne samogłoski, każdą dla innej foczki, np. ffffffaaaa, ffffffoooo itd.) i po trasie wyznaczonej przez dzieci.

# data[].attributes.body
Kolejne wyzwanie to wyścigi samochodowe. Każda trasa ma swój kolor, do niej dobieramy odpowiedni pojazd. Włączamy silniki: WWW!! WWW!! i ruszamy w trasę. Uważajcie na słupki, bo was czeka dyskwalifikacja. Kto będzie pierwszy? Kto ma najlepszy czas? Komu silnik wysiadł i auto ma awarię? Grę można prowadzić w parach lub indywidualnie. Wtedy można mierzyć czas przejazdu i bić rekordy. Zadaniem dorosłego jest zwracanie uwagi, czy silnik działa (dziecko ciągle przedłuża wwww…), w przeciwnym razie będzie musiało wrócić na start, naprawić wyścigówkę i zaczynać od początku.

# data[].attributes.body
Jeśli karty pracy z foczkami i wyścigami to za mało, warto poćwiczyć na wisienkach. Na różne sposoby:

1. zgodnie z instrukcją dziecko koloruje tylko brzęczące wisienki (wa... wo... we... itd)

2. potem uczymy dziecko rozpoznawania tych sylab, poprzez wskazywanie sylab i ciche/głośne ich artykułowanie (ciche są sylaby z Ffff..., głośne - sylaby z Wwww!)

3. można wyciąć pary sylab i porozcinać na pół, a zadaniem dziecka jest prawidłowe ułożenie tych dwuelementowych puzzli; potem dziecko niech powkłada wisienki do dwóch koszyczków, jeden to koszyk cichych wisienek, a drugi to koszyk wiśni brzęczących

# data[].attributes.body
Zabawa polega na dobieraniu właściwym wujciom wąsów z podobnymi sylabami. Dzieci mogły wujciom dorysować oczy i uśmiechy, bo w końcu wujaszki to prawdziwi WEsołkowie w rodzinie.

Dzieci dostały ode mnie karty pracy z WUjciem WItkiem, który ma brata WOjtka. Każdy z braci jest WEsoły. Obaj mają WĄsy. Lubią WYcieczki latem, w czasie WAkacji. Prawdziwi z nich WĘdrownicy.

Czemu służą te karty? Utrwalaniu słuchowemu sylab i kojarzeniu ich z konkretnymi wyrazami (ten bank słówek będziemy wzbogacać o nowe wyrazy). Można to połączyć z zabawą kostką logopedyczną: Jakie słowo zaczyna się na sylabę...

# data[].attributes.body
Oto ciąg dalszy zabawy z wujciem Witkiem. Oczywiście, będzie on wybierał zawsze słowa z brzęczącą głoską W. Oznaczamy je czerwoną kropeczką (lub - jeśli dzieci potrafią - wpisujemy z miejsce kropek właściwe sylaby). Tu też trenujemy się słuchowo: na jaką sylabę zaczynają się wyrazy z ćwiczenia? I bawimy się w odkrywanie: jakie słowa znamy, jakie są nowe?

# data[].attributes.body
Moje dzieciaki dostały wersję biało-czarną do samodzielnego ozdobienia. Jednak jeśli ktoś nie lubi kolorowanek, można mu wydrukować gotową wersję.

Zabawa polega na zdobyciu pucharu zWYcięzcy, oczywiście. Kostkę i pionki możecie zrobić sami lub pożyczyć z innej planszówki. Kiedy dziecko stanie na sylabie, ma wyzwanie: wymyślić słowo zawierające tę sylabę. Jeśli to się nie uda, cofa się o jedno pole. Kiedy dziecko trafi na pole z obrazkiem, musi go prawidłowo nazwać. W grze wykorzystano następujące wyrazy: ołówek, sowa, wanna, walizka, krawat, waga, bałwan, worek, krowa, wałek, mewa, wazon, wełna (lub trudniejsze: włóczka), kawa. Wyzwaniem dla niektórych dzieci będą słowa zawierające głoski W-Ł. Jeśli są dla maluchów trudne i je przekręcają, podzielcie je najpierw na sylaby, zanim wymówicie w całości. To powinno pomóc.

# data[].attributes.body
Podstawa terapii mowy bezdźwięcznej jest zawsze różnicowanie słuchowe ćwiczonych głosek. Tu poziom trudności wzrasta, bo sylaba może pojawić się na początku, w środku lub na końcu słowa. Wykorzystane w karcie słownictwo to (od góry rzędami): laWA, alFAbet, szaFA, podkoWA, soFA, kraWAty, meWA, traWA, soWA.

Na początek proszę dzieci o pokolorowanie cegiełek z sylabami: FA na niebiesko, a WA na czerwono. Tymi kolorami łączymy obrazki z właściwą cegiełką sylabową.

Na przykładzie wyrazów: sofa i sowa tłumaczę też zawsze dzieciom, dlaczego rozróżnianie głosek F-W jest ważne. Czym innym jest sofa, a czym innym sowa :)

# data[].attributes.body
...czyli od wyrazu do wyrażenia :) Dzieci symbolicznie "wkładają" do kufra słówka z F, a do walizki - brzęczące wyrazy z W.

Starszaki zwykle dostają ode mnie dodatkowe wyzwanie z dodaniem określeń do wyrazów z karty pracy. A są to: wata, wełna, owoce, pantofle, agrafka, serwetka, futro, flet i krawaty. Watę i wełnę można pokolorować na kolory zawierające W lub F (np. czerwony, różowy, fioletowy) i już powstaje wyrażenie! Puśćcie wodze wyobraźni!