# data[].attributes.headline
Στο συνεργατικό αυτό ε

# data[].attributes.body
Στο συνεργατικό αυτό εργαλείο θα ανεβάσετε τις εργασίες σας για το Παρίσι ώστε α)να γνωρίζουμε εκ των προτέρων τα αξιοθέατα που θα επισκεφτούμε και β) να δημιουργήσουμε έναν συνοπτικό αλλά περιεκτικό οδηγό.

Δίπλα στο όνομά σας αναγράφεται το θέμα της εργασίας σας.Μπορείτε να την αναρτήσετε πατώντας το (+) που βρίσκεται ακριβώς από κάτω .

# data[].attributes.headline
Οι κήποι του Λουξεμβούργου 

# data[].attributes.subject
Οι κήποι του Λουξεμβούργου 

# data[].attributes.body
Οι Κήποι του Λουξεμβούργου στο Παρίσι αποτελούν έναν από τους πιο μαγευτικούς και ιστορικούς χώρους πρασίνου της Γαλλίας. Δημιουργήθηκαν το 1612 από τη βασίλισσα Μαρία των Μεδίκων, η οποία επιθυμούσε να αναπαραστήσει την ομορφιά των ιταλικών κήπων της πατρίδας της. Στην καρδιά των κήπων δεσπόζει το επιβλητικό Παλάτι του Λουξεμβούργου, που σήμερα φιλοξενεί τη Γαλλική Γερουσία, προσδίδοντας στον χώρο ιδιαίτερη ιστορική και πολιτική σημασία.

Οι κήποι εκτείνονται σε περίπου 25 εκτάρια και συνδυάζουν το αυστηρό, συμμετρικό γαλλικό στυλ με το πιο φυσικό και ελεύθερο αγγλικό. Οι επισκέπτες εντυπωσιάζονται από τα πολύχρωμα παρτέρια λουλουδιών, τις δεντροστοιχίες, τα κομψά αγάλματα και τα εντυπωσιακά σιντριβάνια. Ξεχωρίζει η μεγάλη οκταγωνική λίμνη, όπου μικροί και μεγάλοι απολαμβάνουν να βλέπουν τα παραδοσιακά ξύλινα καραβάκια να πλέουν στο νερό — μια εικόνα που έχει γίνει σύμβολο των κήπων.

Πέρα από τη φυσική ομορφιά, οι Κήποι του Λουξεμβούργου προσφέρουν ζωντάνια και δραστηριότητες για όλους. Υπάρχουν παιδικές χαρές, γήπεδα τένις, θέατρο μαριονέτας και ήσυχες γωνιές με χαρακτηριστικές πράσινες καρέκλες, όπου οι επισκέπτες χαλαρώνουν διαβάζοντας ή απολαμβάνοντας τον ήλιο. Αποτελούν αγαπημένο σημείο συνάντησης για Παριζιάνους και τουρίστες, καθώς συνδυάζουν ιστορία, πολιτισμό και γαλήνη στο κέντρο μιας πολυσύχναστης πόλης. Οι Κήποι του Λουξεμβούργου δεν είναι απλώς ένα πάρκο, αλλά ένα ζωντανό κομμάτι της παρισινής ζωής που μαγεύει κάθε επισκέπτη.

# data[].attributes.headline
Συντριβάνι Μεδίκων 

# data[].attributes.subject
Συντριβάνι Μεδίκων 

# data[].attributes.body
Το Συντριβάνι των Μεδίκων βρίσκεται στους Κήπους του Λουξεμβούργου στο Παρίσι και κατασκευάστηκε γύρω στο 1630 με εντολή της Μαρίας των Μεδίκων, βασίλισσας της Γαλλίας, η οποία ήθελε να θυμίζει τα ιταλικά συντριβάνια της πατρίδας της. Αρχικά βρισκόταν σε διαφορετική θέση, αλλά τον 19ο αιώνα μετακινήθηκε και ανακατασκευάστηκε στο πλαίσιο της αναμόρφωσης του Παρισιού. Μπροστά του δημιουργήθηκε μια μακριά ορθογώνια δεξαμενή νερού, που προσθέτει ηρεμία και συμμετρία στο τοπίο. Στο κέντρο του συντριβανιού υπάρχει γλυπτό εμπνευσμένο από την ελληνική μυθολογία, το οποίο απεικονίζει τον Πολύφημο να παρακολουθεί τον Άκι και τη Γαλάτεια. Σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά και ρομαντικά σημεία των Κήπων του Λουξεμβούργου.

# data[].attributes.headline
Μουσείο του Λούβρου 

# data[].attributes.subject
Μουσείο του Λούβρου 

# data[].attributes.body
Το Λούβρο αρχικά ήταν αμυντικό φρούριο και υπάρχουν διάφορες εκδοχές για την ονομασία του. Σύμφωνα με την πρώτη, ονομάστηκε Λούβρο λόγω του τοπωνυμίου της περιοχής όπου οικοδομήθηκε: αυτή λεγόταν Λουκαλανιά. Το Λούβρο έγινε μουσείο μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Μέχρι τότε ήταν ανάκτορο των βασιλέων της Γαλλίας και πιο πριν απλώς φρούριο. Συγκεκριμένα το κτίριο που σήμερα στεγάζει το μουσείο οικοδομήθηκε σταδιακά στο πέρασμα των αιώνων αλλάζοντας σημαντικά μορφή ανάλογα με τις χρήσεις του. Με το πέρασμα των αιώνων, οι βασιλείς της Γαλλίας φρόντιζαν να αποκτούν και διάφορα πολύτιμα αντικείμενα - άλλα ήταν λάφυρα πολέμων και άλλα αγορές ή δωρεές προς αυτούς. Τα αντικείμενα αυτά, στην πλειοψηφία τους ζωγραφικοί πίνακες, αποτέλεσαν σταδιακά τη λεγόμενη «βασιλική συλλογή» που υπήρξε και ο αρχικός πυρήνας του μουσείου ,όταν από ανάκτορο μεταβλήθηκε σε κέντρο τέχνης και μουσείο μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Ο Φραγκίσκος ήταν εκείνος που απέκτησε (το 1519) τη Τζοκόντα του Λεονάρντο ντα Βίντσι, όπως και την «Ωραία Κηπουρό» και την «Αγία Οικογένεια» του Ραφαήλ. Επί Φραγκίσκου αποκτήθηκε η προσωπογραφία του (έργο του Τιτσιάνο) και ο «Ευαγγελισμός» του Φρα Μπαρτολομέο. Ο Φραγκίσκος, επίσης, επέκτεινε σημαντικά τις πτέρυγες του χώρου για να προβάλλεται πιο λαμπρά η βασιλική συλλογή. Η Γαλλική Επανάσταση υπήρξε σταθμός για το Λούβρο, αφού χάρη σε αυτήν αποφασίστηκε το κτιριακό συγκρότημα να μετατραπεί οριστικά σε μουσείο και να ονομαστεί «Κεντρικό Μουσείο των Τεχνών», «Μουσείο της Δημοκρατίας» και μετά «Γαλλικό Μουσείο». Άρχισε να λειτουργεί ως μουσείο τον Αύγουστο του 1793. Τα ¾ των εκθεμάτων του προέρχονταν από τις βασιλικές συλλογές του παρελθόντος και το υπόλοιπο 1/4 προερχόταν από την κατασχεθείσα εκκλησιαστική περιουσία και τη δήμευση της περιουσίας των ευγενών της χώρας. Ο Ναπολέων ονειρευόταν να δημιουργήσει στο Παρίσι το μεγαλύτερο μουσείο στον κόσμο. Τα εκθέματα του μουσείου εμπλουτίστηκαν πράγματι εντυπωσιακά με τους Ναπολεόντειους πολέμους οι οποίοι απέφεραν αναρίθμητες αρχαιότητες από την Ιταλία, την Αυστρία, τη Γερμανία, την Ελλάδα, την Αίγυπτο, τη Μέση Ανατολή και άλλες περιοχές. Ο Ναπολέων καθιέρωσε μάλιστα στους όρους ειρήνης να προβλέπεται η πολεμική αποζημίωση σε είδος και, συγκεκριμένα, σε έργα τέχνης που εκτιμούνταν από Γάλλους ειδικούς.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το μουσείο του Λούβρου ( γαλλικά: Musée du Louvre) είναι ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα μουσεία τέχνης στον κόσμο. Βρίσκεται στο κέντρο του Παρισιού στις όχθες του Σηκουάνα και εκθέτει 35.000 έργα τέχνης - το 8% των αποκτημάτων του, που υπολογίζονται στα 445.000 κομμάτια. Οι μόνιμες συλλογές του μουσείου καταλαμβάνουν συνολικά έκταση 60.600 τετραγωνικών μέτρων και ανάμεσα σε αυτές είναι και οι ελληνικές, που καλύπτουν 25 αίθουσες ή χώρους.

Το Λούβρο αρχικά ήταν αμυντικό φρούριο και υπάρχουν διάφορες εκδοχές για την ονομασία του. Σύμφωνα με την πρώτη, ονομάστηκε Λούβρο επειδή λόγω του τοπωνυμίου της περιοχής όπου οικοδομήθηκε - αυτή λεγόταν Λουκαλανιά. Πιθανολογείται ότι η περιοχή ονομαζόταν έτσι επειδή είχε πολλούς λύκους (στα λατινικά lupus και το θηλυκό, δηλαδή λύκαινα, στην καθομιλουμένη της εποχής εκείνης στη Γαλλία, λεγόταν lupara). Μια άλλη εκδοχή είναι ότι η ονομασία προέρχεται από την σαξωνική λέξη lauer ή lower, η οποία στα ελληνικά αποδίδεται ως "οχυρωμένο φρούριο". Τρίτη εκδοχή: από τη φράση "L'oeuvre" για το αριστουργηματικό έργο, που όμως δεν είναι ιδιαίτερα πιθανή, αφού το κτίσμα αναφέρεται ως Λούβρο ήδη από το 1200, όταν ακόμα στο φρούριο δεν υπήρχε καμία συλλογή.

Το Λούβρο έγινε μουσείο μετά την Γαλλική επανάσταση. Μέχρι τότε ήταν ανάκτορο των βασιλέων της Γαλλίας και πιο πριν απλώς φρούριο. Συγκεκριμένα το κτίριο που σήμερα στεγάζει το μουσείο οικοδομήθηκε σταδιακά στο πέρασμα των αιώνων αλλάζοντας σημαντικά μορφή ανάλογα με τις χρήσεις του.

Αρχικά, το 1190, οικοδομήθηκε εκεί ένα μεγάλο οχυρό από τον βασιλιά Φίλιππο Β΄ Αύγουστο. Άλλαξε πολύ η αρχιτεκτονική και η μορφή του απ' τους διαδόχους, προκειμένου να το χρησιμοποιήσουν ως ανάκτορο, καθιστώντας το σημαντικά πολυτελέστερο και πιο καλλιτεχνικό. Παράλληλα, με το πέρασμα των αιώνων, οι βασιλείς της Γαλλίας φρόντιζαν να αποκτούν και διάφορα πολύτιμα αντικείμενα - άλλα ήταν λάφυρα πολέμων και άλλα αγορές ή δωρεές προς αυτούς. Τα αντικείμενα αυτά, στην πλειοψηφία τους ζωγραφικοί πίνακες, αποτέλεσαν σταδιακά τη λεγόμενη "βασιλική συλλογή" που υπήρξε και ο αρχικός πυρήνας του μουσείου όταν από ανάκτορο μεταβλήθηκε σε κέντρο τέχνης και μουσείο μετά τη γαλλική επανάσταση.

Αυτό που σήμερα στο μουσείο ονομάζεται "Στοά του Απόλλωνα" δημιουργήθηκε περίπου το 1602 από την σύζυγο του Ερρίκου Δ΄, τη Μαρία των Μεδίκων, που θέλησε εκεί να διαμορφώσει μια αίθουσα τέχνης με προσωπογραφίες βασιλέων και την ονόμασε "Αίθουσα των Πινάκων". Το 1639 προστέθηκε στο κτίσμα ο "Πύργος του Ρολογιού".

Η "βασιλική συλλογή" αυξήθηκε σημαντικά και επί Λουδοβίκου ΙΓ΄, χάρη όμως μάλλον στον καρδινάλιο Ρισελιέ παρά στον ίδιο. Ο Ρισελιέ είχε αποκτήσει μια μεγάλη προσωπική συλλογή έργων τέχνης και μετά το θάνατό του το 1642, αυτή πέρασε ως κληροδότημα στον βασιλιά της Γαλλίας και από αυτόν στη βασιλική συλλογή. Ανάμεσα στα έργα που είχε αποκτήσει ο Ρισελιέ και σήμερα ανήκουν στο Λούβρο ήταν και το "Δείπνο στην Εμμαούς", του Βερονέζε. Το 1625 στη βασιλική συλλογή (και σήμερα στου μουσείου του Λούβρου) προστέθηκαν 24 πίνακες του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς με θέμα τη ζωή της Μαρίας των Μεδίκων συζύγου του Ερρίκου Δ΄.

Όταν πέθανε ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ ανέλαβε τα ηνία της χώρας ουσιαστικά ο Καρδινάλιος Μαζαρέν, ο οποίος κατάφερε να εμπλουτίσει σημαντικά το Λούβρο. Το 1661 πέθανε ο Μαζαρέν και την ίδια χρονιά εκδηλώθηκε στα ανάκτορα μεγάλη πυρκαγιά που απείλησε και τη βασιλική συλλογή. Στη συνέχεια ανέλαβε πλήρως τη διακυβέρνηση της χώρας ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ που ήταν επίσης φιλότεχνος. Θεωρείται ότι για τη βασιλική συλλογή σημαντικότεροι υπήρξαν ο Φραγκίσκος ο Α΄, ο Λουδοβίκος ο ΙΔ΄ και αργότερα ο Ναπολέων. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ ανέθεσε στον πρωθυπουργό του Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ να κάνει συστηματικά αγορές και να ψάχνει ευκαιρίες. Επί της βασιλείας του το Λούβρο απέκτησε, το 1662, τη συλλογή του τραπεζίτη Ζαμπάκ -σε αυτήν περιλαμβάνονταν 60 έργα τέχνης, μεταξύ των οποίων πολλά έργα των Βερονέζε και Τιτσιάνο. Δέκα χρόνια αργότερα η βασιλική συλλογή εμπλουτίστηκε με άλλα 101 έργα, ανάμεσα στα οποία ήταν "Η Υπαίθρια συναυλία" και "Ο άνθρωπος με το γάντι" του Τιτσιάνο καθώς και "Η κοίμηση της Θεοτόκου", του Καραβάτζο. Το 1678 ολοκληρώθηκε η μεγάλη Τετράγωνη Αυλή ύστερα από εργασίες 18 ετών. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό για το μετέπειτα μουσείο του Λούβρου, όμως παράλληλα ο Λουδοβίκος αποφάσισε να μετακινηθεί στο ανάκτορο των Βερσαλλιών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το κτίριο του Λούβρου να παραμεληθεί -κάποιες πτέρυγές του κυριολεκτικά αφέθηκαν να καταρρεύσουν. Ο Κολμπέρ προσπάθησε να περισώσει τη βασιλική συλλογή αλλά ματαιοπονούσε γιατί άλλα κομμάτια μεταφέρθηκαν τότε στις Βερσαλλίες και άλλα σε ιδιωτικές κατοικίες ευγενών.

Όταν πέθανε ο Λουδοβίκος ο ΙΔ΄ η κατάσταση επιδεινώθηκε, γιατί ο διάδοχός του Λουδοβίκος ο ΙΕ΄ καθιέρωσε να δανείζει ή να νοικιάζει σπουδαία έργα τέχνης σε διάφορους αριστοκράτες ώστε να διακοσμούν τις αίθουσες των κατοικιών τους.

Η επανάσταση υπήρξε σταθμός για το Λούβρο, αφού χάρη σε αυτήν αποφασίστηκε το κτιριακό συγκρότημα να μετατραπεί οριστικά σε μουσείο και να ονομαστεί "Κεντρικό Μουσείο των Τεχνών", "Μουσείο της Δημοκρατίας" και μετά "Γαλλικό Μουσείο". Άρχισε να λειτουργεί ως μουσείο τον Αύγουστο του 1793. Τα ¾ των εκθεμάτων του προέρχονταν από τις βασιλικές συλλογές του παρελθόντος και το υπόλοιπο 1/4 προερχόταν από την κατασχεθείσα εκκλησιαστική περιουσία και τη δήμευση της περιουσίας των ευγενών της χώρας.

Το 1797 άνοιξε η "Στοά του Απόλλωνα" και δύο χρόνια αργότερα η "Μεγάλη Στοά" με έργα κυρίως Φλαμανδών και Ολλανδών ζωγράφων, ενώ το 1800 λειτούργησε για πρώτη φορά και το τμήμα έργων τέχνης που δεν είχε συγκροτηθεί αποκλειστικά από ζωγραφικούς πίνακες -ουσιαστικά το τμήμα ελληνικών αρχαιοτήτων. Το 1803, το μουσείο διέθετε 19 αίθουσες και ονομαζόταν "Μουσείο Ναπολέοντα" -όμως αυτή η ονομασία δεν άντεξε στο χρόνο. Μετά την ήττα του Ναπολέοντα στο Βατερλό το 1815, οι περισσότεροι λαοί που είχαν χάσει έργα τέχνης, απαίτησαν να τους επιστραφούν. Οι επιμελητές του Λούβρου έκρυψαν τότε πολλά έργα τέχνης στις ιδιωτικές συλλογές τους, ώστε να μην απογυμνωθεί το Λούβρο πλήρως από τα ξένα έργα τέχνης που εξέθετε. Τα άλλα κράτη πληροφορήθηκαν τον "ελιγμό" των διευθυντών του Λούβρου και έστειλαν στο Λονδίνο διπλωματικές αποστολές με στόχο την αναζήτηση βοήθειας από τους Βρετανούς. Με την πίεση που ασκήθηκε, το Λούβρο αναγκάστηκε να αποδώσει αρκετά έργα, παρότι κάποια από αυτά είχαν ουσιαστικά διασωθεί ή αποκατασταθεί από τους φροντιστές του μουσείου. Τότε το Λούβρο αναγκάστηκε να αποδώσει πάνω από 5.000 αντικείμενα τέχνης. Μετονομάστηκε για άλλη μια φορά και τώρα λεγόταν "Βασιλικό Μουσείο".

Στη συνέχεια ο εμπλουτισμός του συνεχίστηκε, αλλά αυτή τη φορά όχι πλέον με πίνακες, αλλά με αποκτήματα από ανασκαφές που γίνονταν με πυρετώδεις ρυθμούς σε όλες τις μεσογειακές χώρες και στη Μέση Ανατολή.

Το 1824 εγκαινιάστηκε το Μουσείο Γαλλικής Γλυπτικής που σήμερα λέγεται "Τμήμα Γλυπτικής του Λούβρου", όπου και εκτίθενται οι "Σκλάβοι" του Μιχαήλ Αγγέλου. Το 1847 έγιναν τα εγκαίνια της "Ασυρριακής Αίθουσας" που μετέπειτα αποτέλεσε τον πυρήνα του τμήματος Ανατολικής Τέχνης. Το 1850 το μουσείο διέθετε πλέον 44 αίθουσες.

Ο Ναπολέων Γ' (1852-1857)προχώρησε σε ριζική ανακαίνιση του Λούβρου μετονομάζοντας το σε "Αυτοκρατορική Πόλη" και δημιουργώντας "Μουσείο Ηγεμόνων". Στις πτέρυγες της αυλής Ναπολεόν ανεγέρθηκε μια σειρά 86 ανδριάντων επιφανών ανδρών της Γαλλίας.

Η συλλογή του Λούβρου εμπλουτίστηκε σημαντικά το 1863, με την απόκτηση της συλλογής του μαρκησίου Τζιάν Πέτρο Καμπάνα, που έφερε από τη Ρώμη χιλιάδες αντικείμενα τέχνης -ανάμεσά τους 646 έργα ζωγραφικής, αρχαία ελληνικά αγγεία, ετρουσκικές τερακότες, γλυπτά κ.α. Λίγο αργότερα, το 1869, το Λούβρο αποκτά τη συλλογή του Λουί λα Καζ, τμήμα της οποία ήταν και "Η Βηθσαβέε με το γράμμα του Δαβίδ" του Ρέμπραντ.

Πολλά έργα προστέθηκαν μεταξύ 1852 και 1870, με αποτέλεσμα το Λούβρο να βρεθεί στα τέλη του αιώνα αυτού με 20.000 νέα αποκτήματα στις διάφορες συλλογές του. Κάποια έργα αποτελούσαν και δωρεές ιδιωτών όπως η Πιετά της Βιλνέβ-λε-Αβινιόν. Το 1863 μια εκστρατεία απέφερε στους Γάλλους τη Νίκη της Σαμοθράκης. Αν και το έργο τέχνης είχε καταστραφεί σημαντικά, θεωρήθηκε ένα από τα σημαντικότερα αποκτήματα και τέθηκε σε περίοπτη θέση από το 1884. Το μουσείο απέκτησε επίσης χιλιάδες έργα παίρνοντας τις συλλογές Ντυράν, Σαλτ, και Ντροβέτι.

Το 1870, με την ανακήρυξη της Γ' Δημοκρατίας, το Λούβρο έγινε κρατική περιουσία και ονομάστηκε "Εθνικό Μουσείο του Λούβρου". Η φωτιά της Κομμούνας κατά την εξέγερση του 1871 στο ανάκτορο του Κεραμεικού, το οποίο επικοινωνούσε με μουσειακούς χώρους, προκάλεσε αρκετές καταστροφές αλλά οι περισσότερες ζημίες ήταν αποκαταστάσιμες. Αποφασίστηκε έκτοτε να απομακρυνθούν από το μουσείο όλες οι ξένες προς αυτό υπηρεσίες - έμεινε μόνον μια υπηρεσία του υπουργείου Οικονομικών στην πτέρυγα Ρισελιέ.

Το 1888 προστέθηκαν τα ευρήματα του Γάλλου αρχαιολόγου Μαρσέλ Ντιελαφουά από τα Σούσα του Ιράν.

Το 1914 λόγω του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου το μουσείο έκλεισε για να ξανανοίξει σταδιακά μετά το 1918. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο η επέκταση του μουσείου επιβραδύνθηκε σημαντικά με εξαίρεση τη δωρεά του Ρότσιλντ Το 1922 άρχισε να λειτουργεί η πτέρυγα στην οποία εκτίθενται αντικείμενα Ισλαμικής τέχνης. Στο μεταξύ αποφασίστηκε το μουσείο να μη φιλοξενεί εκθέματα που είχαν φιλοτεχνηθεί μετά το 1848.

Όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος το Λούβρο άδειασε για άλλη μία φορά και έμειναν εκεί μόνον έργα που ήταν δευτερεύουσας αξίας ή ήταν αδύνατον να μετακινηθούν. Η Τζοκόντα λέγεται πως "πέρασε" 4 χρόνια μέσα σε ένα φορτηγό, το οποίο μετακινείτο διαρκώς. Γενικά όλα τα πολύτιμα εκθέματα πακεταρίστηκαν πυρετωδώς μέσα σε δύο μέρες και φορτώθηκαν σε εκατοντάδες φορτηγά που ξεκίνησαν προς πολλούς διαφορετικούς και μυστικούς προορισμούς ώστε τα έργα να μην καταστραφούν από βομβαρδισμούς αλλά και γενικά το μουσείο να μην απογυμνωθεί από λεηλασίες. Τα περισσότερα εκθέματα μεταφέρθηκαν κυρίως σε φρούρια (châteaux) της περιοχής του Λίγηρα (Loire). Με τη λήξη του πολέμου άρχισε και η επάνοδος των έργων στο Λούβρο.

Σε όλο αυτό το διάστημα συνεχιζόταν και ο εμπλουτισμός του μουσείου, με αξιολογότερο απόκτημα τη συλλογή Ουόλτερ Γκιγιώμ το 1966, που περιλάμβανε 145 έργα των Ανρί Ματίς, Πικάσο, Αμεντέο Μοντιλιάνι, Ουτριλό κ.α.

Το 1961 η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα απομακρύνει οριστικά από τους χώρους του Λούβρου το Υπουργείο Οικονομικών, επεκτείνοντας έτσι τους χώρους του Μουσείου. Το 1964, με εντολή του τότε υπουργού Πολιτισμού Αντρέ Μαλρώ (André Malraux) εκσκάπτεται μια (ξηρή) τάφρος γύρω από το Μουσείο. Η οριστική αποχώρηση του Υπουργείου, ωστόσο, γίνεται το 1981 με εντολή του Προέδρου Φρανσουά Μιτεράν (Francois Mitterrand), ο οποίος παρουσιάζει και το μεγάλο σχέδιο ανασυγκρότησής του ολοκληρωτικά πλέον ως Μουσείου. Η επιμέλεια ανανέωσής του ανατίθεται στον σινοαμερικανό αρχιτέκτονα Ι.Μ. Πέι, στον οποίο ανήκει και η σχεδίαση της γυάλινης πυραμίδας που κοσμεί σήμερα την είσοδο στο Μουσείο.

Η συλλογή του επαυξάνεται συνεχώς και το 1986 εμφανίζεται κρίση χώρου. Για την αντιμετώπισή της πολλά εκθέματα μεταφέρονται από το Λούβρο στο νεοδημιουργηθέν Μουσείο Ορσέ (Musée d'Orsay). Το 1997 ξεκινά η δεύτερη φάση αναδιοργάνωσης του Μουσείου με άνοιγμα νέων χώρων.

Το σημερινό Λούβρο διαθέτει τέσσερις πτέρυγες, οι οποίες ονομάζονται Denon, Richelieu, Sully και Napoléon. Η είσοδος των επισκεπτών γίνεται πλέον υπόγεια και όχι από τις θύρες των προσόψεων (πιθανότατα για λόγους ασφαλείας).

Σήμερα το μουσείο έχει κατηγοριοποιήσει τα έργα του σε διάφορα τμήματα και τα κομμάτια εκτίθενται σε πολλές και διαφορετικές αίθουσες. Οι συλλογές αυτές είναι οι εξής:

Στο τμήμα αυτό ανήκουν έργα διαφόρων χωρών από την Ινδία και το Αφγανιστάν μέχρι την Τουρκία, τη Συρία αλλά και την Κύπρο Χωρίζεται σε τρεις συλλογές: της Μεσοποταμίας (με εκθέματα Σουμερίων, Βαβυλωνίων, Ασσυρίων κ.ά,), του Ιράν και των χωρών της Μέσης Ανατολής. Στο τελευταίο τμήμα περιλαμβάνονται έργα από την Κύπρο, την Παλαιστίνη, την αρχαία Φοινίκη ή το σημερινό Λίβανο, τη Συρία, την Ιορδανία και τη Σαουδική Αραβία) Ξεχωρίζει ένα αγγείο του 4.000 π.Χ. από τα Σούσα, ανδρική κεφαλή από ορείχαλκο του 2.100 π.Χ. ύψους 1,5 μέτρου, κιονόκρανο με τις κεφαλές δύο ταύρων από το ανάκτορο του Δαρείου από ασβεστόλιθο, του 500 π.Χ., ύψους περίπου 7,5 μ., η ζωοφόρος των τοξοτών, από τα Σούσα, ίδιας εποχής κ.α. Ως τμήμα αυτονομήθηκε το 1881 και περιλάμβανε ευρήματα από τις ανασκαφές που έκανε το 1847 στο βόρειο Ιράκ ο Γάλλος πρόξενος εκεί Πωλ Εμίλ Μποτά, ο Ερνέστ Ρενάν στη Φοινίκη το 1862, ο Μόργκαν στα Σούσα, ο Σέφερ στην Εγκώμη της Κύπρου.

το τμήμα ελληνορωμαϊκών μνημείων είναι μετά τους ζωγραφικούς πίνακες το αρχαιότερο τμήμα του Λούβρου και λειτουργεί από το 1800 - τότε ως "Μουσείο Αρχαιοτήτων". Μεταξύ των εκθεμάτων ήταν και ο Λαοκόων που επιστράφηκε όμως το 1814 στην Ιταλία από όπου το είχε πάρει ο Ναπολέων. Επεκτάθηκε όμως ξανά το μουσείο με την απόκτηση της συλλογής των Μποργκέζε και του Καμπάνα. Όταν ο Καμπάνα χρεωκόπησε, αγόρασε τη συλλογή του ο Ναπολέων Γ΄ και απέκτησε έτσι πάνω από 300 αρχαία αγάλματα ελληνικά και ρωμαΪκά. Ανάμεσα στα εκθέματα που ξεχωρίζουν είναι:

η Αφροδίτη της Μήλου Προσφέρθηκε από τον μαρκήσιο ντε Ριβιέρ στον Λουδοβίκο το 1821

η Νίκη της Σαμοθράκης Το Λούβρο αναφέρει ότι ανακαλύφθηκε το 1863 από τον Σαμπουαζό

κεφάλι γυναικείου ειδωλίου από τις Κυκλάδες (2700 - 2300 π.Χ.)

ο "Ιππέας του Ραμπέν", από την Αθήνα, μάρμαρο, χρονολογημένο στο 550 π.Χ. Αποκτήθηκε το 1896. Οι Γάλλοι είχαν μόνο το κεφάλι, αλλά αναπαρέστησαν τον Ιππέα όπως τον έχει το Μουσείο της Ακρόπολης

ανδρικός κορμός από τη Μίλητο, χρονολογημένος στο 475 π.Χ. ύψους 1,32 μ.

ο "Ηρακλής και ο ταύρος της Κρήτης", από τη δυτική μετόπη του ναού του Δία στην Ολυμπία (460 π.Χ.), μάρμαρο, 1,60 Χ 1,50 μ. Προσφέρθηκε στο Λούβρο από την Ελληνική Γερουσία ως δώρο μετά την αρχαιολογική αποστολή των Ντιμπουά και Μπλουέ

οι "Εργαστίνες", τμήμα της ζωοφόρου του Παρθενώνα, χρονολογείται στο 447-438 π.Χ., μάρμαρο, ύψος 96 εκ. Χ 2,07 μ. μήκος, το οποίο κάποιοι θεωρούν έργο του Φειδία Αυτό το κομμάτι βρέθηκε στην κατοχή του κόμη ντε Σουαζέλ - Γκουφιέ, που ήταν πρεσβευτής των Γάλλων στην Κωνσταντινούπολη από το 1785 έως το 1792 και είχε συγκεντρώσει μεγάλη αρχαιολογική συλλογή. Είχε προμηθευτεί το ανάγλυφο από τον αριστοκράτη συλλέκτη Λουί Φρανσουά Σεμπαστιάν Φωβέλ, που ήταν πρόξενος των Γάλλων στην Αθήνα. Το ανάγλυφο στάλθηκε στη Γαλλία και βρέθηκε στο Λούβρο αλλά δεν εκτέθηκε αμέσως. Το 1801 ο Φοβέλ βρέθηκε στο Παρίσι και υποστήριξε ότι ήταν εκείνος που είχε ανακαλύψει το ανάγλυφο σε ερείπια στο ναό της Αθηνάς και ότι τώρα τα έβλεπε ανάμεσα σε διάφορα γλυπτά σχεδόν παραπεταμένο στον κήπο του μουσείου του Λούβρου. Ο Ναπολέοντας παρενέβη και ρώτησε αν μεταξύ των γλυπτών υπήρχαν έργα του Φειδία και ο διευθυντής του απάντησε ότι "αποδίδεται στο Φειδία ένα έργο από τη συλλογή Γκουφιέ", ο Ναπολέων διέταξε την έκθεσή του. Από τότε, δηλαδή το 1802, έως σήμερα το "ανάγλυφο των Παναθηναίων", στο οποίο διασώζονταν ακόμη και ίχνη έγχρωμης διακόσμησης, εκτίθεται με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους στις αίθουσες του Λούβρου.

"Κενταυρομαχία", κομμάτι από μετόπη του Παρθενώνα. Φιλοτεχνήθηκε σε πεντελικό μάρμαρο γύρω στο 440-447 π.Χ. Το εντόπισε στην Ακρόπολη των Αθηνών το 1788 ο Φοβέλ. Το έργο, όπως αναφέρει το Λούβρο, αγοράστηκε το 1818. Το κεφάλι του κένταυρου εξαφανίστηκε και το δεξί του χέρι βρίσκεται το Μουσείο της Ακρόπολης.

ο Αγασίας ο Εφέσιος, γυμνός παλαιστής, από τη συλλογή Μποργκέζε

η Αφροδίτη της Κνίδου που είναι ρωμαϊκό αντίγραφο ελληνικού έργου του Πραξιτέλη

αρχαϊκά εκθέματα από την Άσσο που δόθηκαν από τον σουλτάνο Μαχμούτ το Β΄

εκθέματα από το ναό της Αρτέμιδας στη Μαγνησία

αρχαιότητες από τη Σάμο που αποκτήθηκαν το 1881 (αποστολή Μίλερ),

αρχαιότητες από τάφους της Τανάγρας το και τη Μύρινα, αμφορείς μέσω του βαρώνου ντε Βίτε

κεφαλή αττικού αλόγου του 6ου π.Χ. αιώνα (αγοράστηκε σε δημοπρασία τον Οκτώβριο του 2004)

25 επιγραφές που καλύπτουν χρονολογικά το διάστημα περίπου από το 400 π.Χ. μέχρι το 250 μ.Χ. και δείχνουν την εξέλιξη της ελληνικής γραφής αλλά και τον τρόπο με τον οποίο γραφόταν (και μιλιόταν) η ελληνική γλώσσα σε διάφορες περιοχές (Ελλάδα, Ιωνία, Κριμαία, Λιβύη, Αφγανιστάν)

σε άλλο χώρο εκτίθενται έργα του 480-450 π.Χ., κυρίως κορμοί κορών και κούρων και μικρά χάλκινα αγαλματίδια

στην αίθουσα της Ολυμπίας υπάρχει μακέτα του αρχαίου ναού του Ολυμπίου Διός με αναπαράσταση του αγάλματος του Δία με χρυσό, μεγέθους περίπου 1Χ2 μέτρα, και εκθέματα από τον αρχαιολογικό τόπο -κεφαλή Αθηνάς, αγαλματίδια νικητή από τη Φωκίδα κ.α. Επίσης εκεί υπάρχουν και τμήματα μετώπης του ναού, που αποτελούν δωρεά της Ελληνικής Γερουσίας το 1830. Στα κομμάτια φαίνονται αλλού κεφαλές από τα άλογα του Διομήδη και τμήματα παραστάσεων από άθλους του Ηρακλή, όλα έργα που χρονολογούνται στο 460 π.Χ

κομμάτια από την αρχαιολογική αποστολή των Ωζέ και Ντωμέ το 1863, όπως οι κόρες με το λουλούδι, σε μάρμαρο, έργο που αφιερώθηκε στο ναό του Ολυμπίου Διός μάλλον από Θεσσαλούς

ο "Απόλλων και οι Νύμφες", μαρμάρινο ανάγλυφο έργο διαστάσεων 1Χ2, της αρχαιολογικής αποστολής Μίλερ, που αποκτήθηκε το 1865, όπως και το επόμενο

Τα γλυπτά των Μαγεμένων της Θεσσαλονίκης, τα οποία αποσπάστηκαν το 1864 από τον Μίλερ.

"Ερμής Αγοραίος και Νύμφες", της ίδιας εποχής

μαρμάρινος κορμός άνδρα του 480 π.Χ. που αποκτήθηκε με άγνωστο τρόπο από τον Ρότσιλντ και που δωρήθηκε στο Λούβρο το 1873

"Κεφαλή Ίριδος" που επίσης προέρχεται από τον Παρθενώνα και που φιλοτεχνήθηκε σε πεντελικό μάρμαρο μεταξύ 448 και 432 π.Χ. -έχει ύψος 40 εκατοστά Μετά την κατάληψη της Αθήνας το 1687 από τον Μοροζίνι, ο γραμματέας του, Σαν Γκάλλο, έφερε αυτό το κεφάλι στη Βενετία. Το βρήκε εκεί και το πήρε ή το αγόρασε ο συλλέκτης Βέμπερ το 1824. Το κεφάλι βρέθηκε το 1844 στην κυριότητα του μαρκήσιου του Λαμπόρντ και το 1928 πουλήθηκε στο Λούβρο.

μαρμάρινο άγαλμα της Αθηνάς ύψους 2,60 μ.-λείπει το κεφάλι του Το άγαλμα στάλθηκε στο Παρίσι από τον ζωγράφο Ενγκρ που ήταν υπεύθυνος της συλλογής στη βίλα των Μεδίκων στη Ρώμη

στην "Αίθουσα των Καρυάτιδων" εκτίθενται 59 έργα ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων, άλλα από τα οποία αποτελούν ρωμαϊκά αντίγραφα ελληνικών αγαλμάτων και άλλα αποτελούν ελληνικά έργα τέχνης που οι Ρωμαίοι μετέφεραν στην Ιταλία από όπου και τα πήρε το Λούβρο.

στην 18η αίθουσα του Λούβρου εκτίθενται 159 έργα αρχαϊκής εποχής, κούροι, ανάγλυφα, αμφορείς κ.α.

βλέπε και λήμμα Κατάλογος έργων του Λούβρου

Στην αρχή το μουσείο εξέθετε αποκλειστικά αγάλματα που ανήκαν στην περίοδο της αρχαιότητας με εξαίρεση γλυπτά του Μιχαήλ Άγγελου .Μετά το 1824 όμως άρχισε να εκθέτει και γλυπτά άλλων εποχών, στις οποίες έχει αφιερώσει πέντε αίθουσες -έργα από την Αναγέννηση μέχρι τον 18ο αιώνα. Το 1850 η διεύθυνση του μουσείου άνοιξε και αίθουσα για γλυπτά του Μεσαίωνα. Πάντως μέχρι και τότε τα γλυπτά ανήκαν ως τμήμα στον τομέα Αρχαιοτήτων και μόλις το 1871 ή το 1893 αποφασίστηκε να αποδεσμευτούν και να αυτονομηθεί ο τομέας γλυπτικής. Εκεί είναι τοποθετημένα εν γένει γλυπτά που δεν ανήκουν στο ελληνικό, ετρουσκικό ή ρωμαϊκό τμήμα. Το 1986 όλα τα έργα που ήταν μεταγενέστερα του 1850 μεταφέρθηκαν στο Μουσείο Ορσέ (Musée d'Orsay). Ξεχωρίζουν ο "Δανιήλ και οι λέοντες", η "Ανάσταση του Χριστού", "Η Λουομένη" όπως και το " Έρως και ψυχή" του Αντόνιο Κανόβα.

Αυτό το τμήμα δημιουργήθηκε το 2003 συγκεντρώνοντας έργα που προέρχονται από την Ισπανία και την βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Αραβία και την Ινδία. Τα έργα είναι διαφόρων περιόδων, αλλά πάντως από το 622 μ.Χ μέχρι τον 19ο αιώνα. Στη βασιλική συλλογή που λεγόταν και "συλλογή του στέμματος" ξεχωρίζει το "Βαπτιστήριο του Αγίου Λουδοβίκου", μια κολυμπήθρα που φιλοτεχνήθηκε στη Συρία ή στην Αίγυπτο στο μεταίχμιο του 13ου και 14ου αιώνα,που είναι ανάγλυφος ορείχαλκος με ασήμι και χρυσό και διάμετρο μισό μέτρο, ένας αστρολάβος ινδοπερσικής προέλευσης του 18ου αιώνα, η πυξίδα (από ελεφαντόδοντο) του αλ-Μουγίρα που βρέθηκε στην Κόρδοβα και είχε φιλοτεχνηθεί το 968

- Μεταξύ των εκθεμάτων που ανήκουν στο τμήμα αυτό είναι και κοσμήματα ή μπιμπελό και αγαλματίδια, βιτρώ, κασετίνες, γενικά μικρά αντικείμενα τέχνης. Επίσης στον τομέα αυτό περιλαμβάνονται και μεγαλύτερα αντικείμενα τέχνης, όπως έπιπλα εποχής -από το μεσαίωνα μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. Αρχικά ήταν υποκατηγορία του τμήματος γλυπτικής αλλά αυτονομήθηκε. Η συλλογή Ντυράν το 1825 απέφερε όμως στο Λούβρο πολλά βιτρό και έργα τέχνης που δεν μπορούσαν πια να εντάσσονται στη γλυπτική ενώ 800 αντικείμενα ποικίλων χρήσεων δόθηκαν και από τον Πιέρ Ρεβουάλ. Προστέθηκε ύστερα η δωρεά Σωβαζό με 1.500 μεσαιωνικά έργα και το 1862 προστέθηκαν επίσης χρυσά κοσμήματα και άλλα αντικείμενα του 15ου και 16ου αιώνα με τη συλλογή Καμπάνα. Τα περισσότερα αντικείμενα τέχνης εκτίθενται στην πτέρυγα Ρισελιέ και στην Στοά ή Γκαλερί του Απόλλωνα -αυτή ονομάστηκε έτσι από το ζωγράφο Σαρλ Λε Μπρεν στον οποίο ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ (γνωστός και ως "Βασιλιάς Ήλιος") ανέθεσε να διακοσμήσει το χώρο με θέματα εμπνευσμένα από τον ήλιο.

βλέπε και λήμμα Κατάλογος έργων του Λούβρου

Στο τμήμα αυτό ανήκουν σήμερα γύρω στους 6.000 πίνακες που φιλοτεχνήθηκαν από το μεσαίωνα μέχρι το 1848. Τα 2/3 των έργων αυτών είναι Γάλλων καλλιτεχνών, όπως του Ντελακρουά, του Νταβίντ και άλλων.

Στα εκθέματα περιλαμβάνεται μία από τις μεγαλύτερες συλλογές (1.200 έργα) βόρειων καλλιτεχνών -της Ολλανδίας, της Φλάνδρας και της Γερμανίας- με 15 έργα του Ρέμπραντ, 51 έργα του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, έργα του Γιοχάννες Βερμέερ, του Άλμπρεχτ Ντύρερ, του Χανς Χολμπάιν του νεότερου κ.α. Πολύ πλούσια είναι και η ιταλική σχολή, με περίπου 1.100 έργα Ιταλών ζωγράφων, ανάμεσα στα οποία είναι η Τζοκόντα (και άλλα έργα) του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, 15 έργα του Πάολο Βερονέζε, 15 πίνακες του Τιτσιάνο, 10 του Ραφαήλ κ.α.

Η ισπανική συλλογή περιλαμβάνει έργα του Βελάσκεθ, του Μουρίλο του Ριβέρα και του Γκόγια. Οι Γάλλοι στην ισπανική συλλογή περιλαμβάνουν και τα έργα του Ελ Γκρέκο, τον οποίο έχουν σε περίοπτη θέση.

Σε αυτό το τμήμα ανήκουν σχέδια σε χαρτί και χαλκογραφίες, όπως και γραμματόσημα και καλλιτεχνικά βιβλία.

Το Λούβρο βρίσκεται στο κέντρο του Παρισιού στη δεξιά όχθη του ποταμού Σηκουάνα (La Seine) και στο 1ο Δημοτικό διαμέρισμα (1re Arrondissement). Πλάι του βρίσκονται οι κήποι του Κεραμεικού (Jardins des Tuilleries), που δημιουργήθηκαν το 1564 από την Αικατερίνη των Μεδίκων (το παλάτι του Κεραμεικού, που επίσης βρισκόταν δίπλα, καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1871). Πρόσβαση στο Μουσείο είναι δυνατή είτε με λεωφορειακές γραμμές είτε με το μετρό (σταθμοί Μυζέ ντε Λουβρ και Λουβρ-Ριβολί). Η είσοδος (2018) στοιχίζει 15 ευρώ.

Ένας από τους λόγους που μπορεί κάποιος να επισκεφθεί το Λούβρο και να μη δει το έκθεμα για το οποίο ταξίδεψε, είναι και η συντήρηση των εκθεμάτων -για να μη φθείρονται, εκθέτουν κάθε απόκτημα για περίπου 3 μήνες και μετά το ξαναφυλάσσουν προσεκτικά σε κατάλληλες συνθήκες, εναλλάσσοντάς τα με άλλα. Όσα έργα δεν εκτίθενται ποτέ είναι είτε σε κακή κατάσταση είτε έχουν δευτερεύουσα αξία είτε συντρέχουν και άλλοι λόγοι.

Το Μουσείο του Λούβρου το 2006 είχε προϋπολογισμό 186 εκατομμύρια ευρώ -για τους μισθούς των 2.000 ατόμων που απασχολεί (οι 1.100 είναι φύλακες και φρουροί), αγορές νέων έργων, επεκτάσεις ή επισκευές των πτερύγων του. Από το ποσό αυτό το 60% διατέθηκε από κρατική επιχορήγηση και το 40% από άλλες πηγές: τα εισιτήρια εισόδου, τις δωρεές, τον επί πληρωμή δανεισμό συλλογών του σε άλλα μουσεία για διαφόρους περιόδους έκθεσης σε αυτά κ.λπ. Επίσης έχει προσόδους και από άλλες πηγές -π.χ. πήρε 2,5 εκατομμύρια δολάρια για να επιτρέψει να γίνουν στους χώρους του τα γυρίσματα της ταινίας "Κώδικας ντα Βίντσι". Σημαντικό εισόδημα προσδοκούν οι διευθυντές του και από ένα καινοτόμο σχέδιο, την ίδρυση του "Λούβρου του Άμπου Ντάμπι", το οποίο προγραμματίζουν να ανοίξει για το κοινό το 2013 και για το οποίο πάντως έχει ασκηθεί πολεμική και έχουν εκφραστεί αρκετές διαφωνίες.

Παύλου Δρανδάκη, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια'

Λούβρο, των Mario Bonetti και Sylvia Bruno

Η επίσημη ιστοσελίδα του μουσείου του Λούβρου

# data[].attributes.attachment_link.title
Μουσείο του Λούβρου - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Το μουσείο του Λούβρου ( γαλλικά: Musée du Louvre) είναι ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα μουσεία τέχνης στον κόσμο. Βρίσκεται στο κέντρο του Παρισιού στις όχθες του Σηκουάνα και εκθέτει 35.000 έργα τέχνης - το 8% των αποκτημάτων του, που υπολογίζονται στα 445.000 κομμάτια.

# data[].attributes.headline
Πύργος του Άιφελ 

# data[].attributes.subject
Πύργος του Άιφελ 

# data[].attributes.body
Ο Πύργος του Άιφελ κατασκευάστηκε το 1889 με αφορμή την Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού, η οποία γιόρταζε τα 100 χρόνια από την Γαλλική Επανάσταση. Σχεδιάστηκε από τον Γάλλο μηχανικό Γκιστάβ Άιφελ και την ομάδα του. Αρχικά, πολλοί καλλιτέχνες και κάτοικοι της πόλης διαφωνούν με την κατασκευή του, θεωρώντας ότι δεν ήταν όμορφος. Ο πύργος είναι κατασκευασμένος από σίδερο και έχει ύψος 330 μέτρα μαζί με την κεραία του. Αποτελείται από 3 επίπεδα που είναι ανοιχτά στο κοινό. Για την κατασκευή του χρειάστηκαν περίπου 2 χρόνια και περισσότερα από 18.000 μεταλλικά κομμάτια. Ο Πύργος του Άιφελ δεν είναι μόνο ένα αρχιτεκτονικό έργο, αλλά και ένα σημαντικό ιστορικό και πολιτιστικό σύμβολο. Παρά τις αρχικές αντιδράσεις, σήμερα θεωρείται ένα από τα ομορφότερα μνημεία του κόσμου.

# data[].attributes.headline
 Το Καρτιέ Λατ

# data[].attributes.body
Το Καρτιέ Λατέν (γαλλικά: Quartier latin, κυριολεκτικά λατινική συνοικία) είναι περιοχή στο 5ο και 6ο διαμέρισμα του Παρισιού. Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, γύρω από τη Σορβόννη και είναι γνωστό για τη φοιτητική ζωή και τα μπιστρό του. Στο Καρτιέ Λατέν βρίσκονται τα πιο διάσημα πανεπιστημιακά κτίρια του Πανεπιστημίου του Παρισιού και των πανεπιστημίων που το διαδέχτηκαν μετά τον Μάη του '68, όπως το Πανεπιστήμιο Παντεόν-Σορμπόν και το Πανεπιστήμιο Παντεόν-Ασσάς, καθώς και άλλα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως το Κολλέγιο της Γαλλίας (Collège de France), το ψυχιατρικό νοσοκομείο Λανγκ-Μαρτινέζ, το École des Mines de Paris και η Schola Cantorum. Άλλα ιδρύματα, όπως η Εκόλ Πολιτεκνίκ (Πολυτεχνική Σχολή (Γαλλία)), μετακινήθηκαν πρόσφατα σε πιο ευρύχωρο περιβάλλον.

Στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, πολύ συχνά συγχέεται με το επίσης κομψό και αριστοκρατικό Saint Germain, το 5ο διαμέρισμα της γαλλικής πρωτεύουσας που γειτονεύει με το Quartier Latin και το ανταγωνίζεται στις συνειδήσεις των πιο ιντελεκτουέλ επισκεπτών της πόλης. Ωστόσο, το Saint Germain, με τη μεγάλη ομώνυμη λεωφόρο μοιάζει να γίνεται «ένα» με την πιο σύγχρονη μορφή του τεράστιο, χαοτικό πολλές φορές, Παρίσι, τη στιγμή που το περίτεχνο, ξεχωριστό Quartier Latin διατηρεί πάντα ζωντανό ένα κομμάτι από τη μαγεία του «χθες».

Μία βόλτα στα δαιδαλώδη σοκάκια είναι αρκετή για να νιώσετε τη γλύκα αυτής της συνοικίας να ακουμπά πάνω σας μαζί με το ασίγαστο πάθος των ανθρώπων που έμειναν κάποτε εδώ και «έχτισαν» μία ολόκληρη ζωή και ένα μεγάλο κοινωνικό και καλλιτεχνικό όραμα στους ίδιους δρόμους, τα ίδια μαγαζιά, τα ίδια που θα δείτε να σας περιτριγυρίζουν.

Μόνο τυχαίο δεν είναι πως το Quartier Latin αποτελεί το «σπίτι» της Σορβόννης, ενός εκ των πιο φημισμένων πανεπιστημίων στον πλανήτη, έναν ζωντανό χώρο συνεχόμενης ανταλλαγής προοδευτικών ιδεών, αλλά και η γειτονιά που πέρασαν ένα σημαντικό μέρος της ζωής τους μερικά από τους πιο ταλαντούχους και χαρισματικούς ανθρώπους που έζησαν ποτέ στο Παρίσι. Από τη Marie Curie μέχρι τον Ernest Hemingway το Quartier Latin δεν είναι απλά μία συνοικία της Πόλης του Φωτός. Είναι το μέρος όπου κάποτε συνέβησαν όλα. Υπό μία έννοια συμβαίνουν ακόμα.

Πάνθεον

Ένα σπουδαίο, καθηλωτικό τοπόσημο, ένα από τα πιο σημαντικά που θα επισκεφθείτε σε ολόκληρο το Παρίσι βρίσκεται στην εμβληματική συνοικία Quartier Latin, αποτελώντας το πιο γνωστό αξιοθέατο που θα δείτε στην περιοχή.Το πανέμορφο Πάνθεον κατασκευάστηκε το 1758, στα πρότυπα που αντίστοιχου μνημείου που υπάρχει στην καρδιά της Ρώμης, με σκοπό να λειτουργήσει ως εκκλησία, αλλά κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης που ξέσπασε 30 χρόνια αργότερα μετατράπηκε σε ένα συγκινητικό «ιερό» αφιερωμένο στους μεγάλους ήρωες του επαναστατικού αγώνα.

Σίγουρα μία στάση στο εσωτερικό του αξίζει τον κόπο για να θαυμάσετε από κοντά αυτόν τον τόσο σημαντικό χώρο μέσα στον οποίο ο Φουκώ παρουσίασε για πρώτη φορά στον κόσμο το περίφημο εκκρεμές του. Ακόμα, στο Πάνθεον βρίσκονται θαμμένοι μερικοί από τους σπουδαιότερους Γάλλους που πέρασαν ποτέ από την ιστορία: O Victor Hugo, η Marie Curie, o Pierre Curie, o Louis Braille, o Ab, o Βολταίρος, ο χημικός Marcellin Berthelot και η σύζυγός του Sophie (η πρώτη γυναίκα που θάφτηκε εδώ), ο Emile Zola και ο ήρωας του αντιστασιακού αγώνα κατά της ναζιστικής Γερμανίας Jean Moulin. Από εκεί θα αρχίσουν όλες οι βόλτες σας προς όλες τις κρυφές γωνιές του μαγευτικού Quartier Latin, αλλά και προς τους καταπράσινους Κήπους του Λουξεμβούργου, όπως και προς το γειτονικό 6ο διαμέρισμα της Πόλης του Φωτός, το εξίσου καλλιτεχνικό και σοφιστικέ Saint-Germain.

Boulevard Saint-Michel

Ένας πολύ μεγάλος δρόμος, από τους εμβληματικότερους και ωραιότερους του Παρισιού, τον οποίο οραματίστηκε και σχεδίασε ο Βαρώνος Georges-Eugène Haussmann τον 19ο αιώνα, ο άνθρωπος που επιλέχθηκε από τον Ναπολέοντα προκειμένου να δημιουργήσει μία νέα, φρέσκια και εκσυγχρονισμένη εικόνα του κεντρικού Παρισιού. Η λεωφόρος Saint Michel αποτελεί τη δεύτερη κεντρικότερη οδό στο 5ο και το 6ο διαμέρισμα της γαλλικής πρωτεύουσας, μαζί με την εξίσου εντυπωσιακή λεωφόρο Saint Germain. Τη θρυλική οδό από το Pont Saint Michel με κατεύθυνση νότια μέχρι να συναντήσετε το ιστορικό πανεπιστήμιο της Σορβόννης και από εκεί προχωρήστε προς τα όρια του 5ου διαμερίσματος και τους Κήπους του Λουξεμβούργου για να τελειώσετε τη διαδρομή σας στην πλατεία Camillie Jullian. Στο τέλος της εξερεύνησης σας δεν θα έχετε ανακαλύψει μόνο μία ολόκληρη, τόσο σημαντική, γειτονιά του Παρισιού, αλλά θα έχετε περπατήσει στα ίδια πεζοδρόμια που κάποτε σπουδαίοι επιστήμονες και άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων έζησαν, έδρασαν, αντάλλαξαν ιδέες και θεωρίες αλλάζοντας για πάντα τον τρόπο σκέψης της κοινωνίας όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και όλης της υπόλοιπης Ευρώπης.

Σήμερα αμέτρητα καταστήματα, καφέ, bistro, κινηματογράφοι και θέατρα βρίσκονται απλωμένα σε αυτή τη γοητευτική, δεντρόφυτη λεωφόρο που μοιάζει να ενώνει την τεράστια, αχανή Πόλη του Φωτός με τα κομψά, μικρά και δαιδαλώδη στενά δρομάκια του Quartier Latin.

# data[].attributes.body
Το Σαιντ-Σαπέλ είναι ένα από τα πιο σημαντικά γοτθικά μνημεία του Παρισιού και βρίσκεται στο ιστορικό νησί Île de la Cité. Πρόκειται για βασιλικό παρεκκλήσι του 13ου αιώνα, το οποίο κατασκευάστηκε μέσα στον χώρο του παλιού βασιλικού παλατιού. Αν και δεν είναι μεγάλο σε μέγεθος, θεωρείται ένα από τα πιο εντυπωσιακά μνημεία της μεσαιωνικής Ευρώπης.

Χτίστηκε μεταξύ 1242 και 1248 από τον βασιλιά Λουδοβίκο Θ΄, γνωστό και ως Άγιο Λουδοβίκο. Ο βασιλιάς ήταν βαθιά θρησκευόμενος και επιθυμούσε να δημιουργήσει έναν ειδικό χώρο για τη φύλαξη πολύτιμων χριστιανικών κειμηλίων. Το σημαντικότερο από αυτά ήταν το Ακάνθινο Στεφάνι του Χριστού. Με την κατασκευή του Σαιντ-Σαπέλ, το Παρίσι απέκτησε μεγάλη θρησκευτική και πολιτική σημασία στον Μεσαίωνα.

Κατά τη Γαλλική Επανάσταση το μνημείο υπέστη ζημιές, όμως τον 19ο αιώνα αποκαταστάθηκε. Σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά και επισκέψιμα μνημεία της Γαλλίας.

# data[].attributes.headline
Η αρχιτεκτονική και τα βιτρό του Σαιντ Σαπέλ

# data[].attributes.subject
Η αρχιτεκτονική και τα βιτρό του Σαιντ Σαπέλ

# data[].attributes.body
Το Σαιντ-Σαπέλ αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα γοτθικής αρχιτεκτονικής. Το κτίριο χωρίζεται σε δύο επίπεδα: το κάτω παρεκκλήσι, που χρησιμοποιούσε το προσωπικό του παλατιού, και το άνω παρεκκλήσι, το οποίο προοριζόταν για τον βασιλιά και τη βασιλική οικογένεια. Το άνω παρεκκλήσι είναι το πιο εντυπωσιακό, καθώς οι τοίχοι είναι πολύ λεπτοί και αφήνουν χώρο στα μεγάλα παράθυρα.

Τα βιτρό παράθυρα είναι το πιο γνωστό στοιχείο του μνημείου. Αποτελούνται από δεκαπέντε μεγάλα παράθυρα που απεικονίζουν σκηνές από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Όταν το φως του ήλιου περνά μέσα από τα χρωματιστά γυαλιά, το εσωτερικό του ναού γεμίζει έντονα χρώματα και δημιουργείται μια μοναδική ατμόσφαιρα, η οποία εντυπωσιάζει κάθε επισκέπτη.

Χάρη σε αυτή τη χρήση του φωτός, το Σαιντ-Σαπέλ θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα της γοτθικής τέχνης και ένα σύμβολο της πολιτιστικής κληρονομιάς της Γαλλίας.

# data[].attributes.attachment_link.title
3 Facts About the Sainte-Chapelle in Paris

# data[].attributes.headline
Η Αψίδα του Θριάμβου 

# data[].attributes.subject
Η Αψίδα του Θριάμβου 

# data[].attributes.body
Το μνημείο της Αψίδας του Θριάμβου (γαλλ. Arc de triomphe de l'Étoile, συχνά αναφερόμενο απλά ως Arc de Triomphe) είναι νεοκλασικό αρχιτεκτόνημα - μνημείο μορφής θριαμβικής αψίδας. Βρίσκεται στο κέντρο του Παρισιού επί της πλατείας του Αστέρα (Place de l'Étoile), σήμερα ονομαζόμενης πλατείας Σαρλ ντε Γκωλ(Place Charles de Gaulle). Επιπλέον, βρίσκεται στο κέντρο της νοητής ευθείας που σχηματίζουν τρεις αψίδες, δημιουργώντας ένα επιβλητικό θέαμα, για το οποίο και ο Ναπολέων θα ήταν περήφανος. Ο αυτοκράτορας ήταν ο εμπνευστής των δυο πρώτων. Τοποθέτησε την Αψίδα του Θριάμβου στην ίδια ευθεία με την Αψίδα του Θριάμβου του Καρουσέλ μπροστά από το Λούβρο, η οποία επίσης ανεγέρθηκε προς τιμήν της νίκης του 1805. Το 1989 η τριάδα συμπληρώθηκε με την ανέγερση της μεγάλης αψίδας στη Λα Ντεφάνς.

Επίσης, η πρόσβαση στην Αψίδα του Θριάμβου γίνεται μέσω ενός υπόγειου περάσματος. Οι επισκέπτες μπορούν είτε να χρησιμοποιήσουν τον ανελκυστήρα και να ανέβουν 46 σκαλιά είτε να ανέβουν τα 284 σκαλιά, όπου από την κορυφή υπάρχει πανοραμική θέα, με τις 12 λεωφόρους που ξεκινούν απο δω και απλώνονται σαν πλοκάμια προς την πόλη σε πρώτο πλάνο.

Οι εργασίες για την ύψους 50 μ. αψίδα ξεκίνησαν το 1806, προς τιμήν της Ναπολεόντειας νίκης στο Austerlitz, αλλά ολοκληρώθηκαν το 1836 από τον τελευταίο βασιλιά της Γαλλίας. Το μνημείο αυτό σχεδιάστηκε από τον Jean Chalgrin, ο οποίος εμπνεύστηκε από την ρωμαϊκή Αψίδα του Τίτου. Τέσσερα χρόνια αργότερα, η πομπή της κηδείας του Ναπολέοντα πέρασε κάτω από αυτήν. Σήμερα η αψίδα είναι τόπος δημόσιων εκδηλώσεων και είναι αφιερωμένη στη μνήμη του αγνώστου στρατιώτη που σκοτώθηκε στον Α’ και Β Παγκόσμιο πόλεμο, ενώ παράλληλα καίει η αιώνια φλόγα προς τιμή του.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, το μνημείο άρχισε να μαυρίζει, γι’ αυτό και κατά την διάρκεια του 1965-1966 η Αψίδα του Θριάμβου καθαρίστηκε με αμμοβολή. Το 2007, εμφάνισε πάλι το ίδιο πρόβλημα.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
αψίδα του θριάμβου 

# data[].attributes.headline
Μέγαρο των Απομάχων 

# data[].attributes.subject
Μέγαρο των Απομάχων 

# data[].attributes.body
Το Μέγαρο των Απομάχων ή επίσης γνωστό ως Les Invalides, είναι ένα σύμπλεγμα κτηρίων στο 7ο διαμέρισμα του Παρισιού, που περιέχει μουσεία, μνημεία και εκθέματα ανεκτίμητης αξίας από την στρατιωτική σκοπιά της ιστορίας της Γαλλίας, καθώς επίσης και ένα νοσοκομείο και έναν οίκο ευγηρίας για βετεράνους πολέμου, ο οποίος άλλωστε ήταν ο αρχικός σκοπός του κτιρίου.

Σε αυτό το σύνολο κτιρίων, στεγάζεται το Musée de l'Armée, το μουσείο του στρατού της Γαλλίας, το Musée des Plans-Reliefs, και το Musée d'Histoire Contemporaine, καθώς επίσης και το Dôme des Invalides, μια μεγάλη εκκλησία που στεγάζει τους τάφους εξέχοντων στρατιωτικών προσωπικοτήτων και μερικών από τους μεγαλύτερους πολεμικούς ήρωες της Γαλλίας. Αποτελεί κατ’ επέκταση και τελευταία κατοικία του ιστορικού Ναπολέοντα.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Συνεισφέροντες στα εγχειρήματα Wikimedia

# data[].attributes.attachment_link.title
Μέγαρο των Απομάχων - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

# data[].attributes.headline
ΓΕΦΥΡΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ 

# data[].attributes.subject
ΓΕΦΥΡΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ 

# data[].attributes.body
Η Pont Alexandre III (Γέφυρα του Αλέξανδρου Γ΄) είναι μία από τις πιο εντυπωσιακές και πολυτελώς διακοσμημένες γέφυρες στο Παρίσι, που διασχίζει τον Σηκουάνα και συνδέει την περιοχή των Champs-Élysées με το συγκρότημα των Les Invalides. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1896 και 1900 για την Παγκόσμια Έκθεση του 1900 και ονομάστηκε προς τιμήν του Ρώσου Τσάρου Αλέξανδρου Γ΄ της Ρωσίας, συμβολίζοντας τη γαλλορωσική συμμαχία της εποχής. Έχει μήκος περίπου 160 μέτρα και πλάτος 40 μέτρα, ενώ ξεχωρίζει για το εντυπωσιακό της στυλ Belle Époque, τα επιχρυσωμένα αγάλματα, τις νύμφες, τα φτερωτά άλογα και τα κομψά φανάρια αρ νουβό. Από τη γέφυρα προσφέρεται υπέροχη θέα προς τον Πύργο του Άιφελ, γεγονός που την καθιστά ιδιαίτερα δημοφιλή σε επισκέπτες και φωτογράφους.

# data[].attributes.headline
Η Νίκη της Σαμοθράκης

# data[].attributes.subject
Η Νίκη της Σαμοθράκης

# data[].attributes.body
Η Νίκη της Σαμοθράκης είναι μαρμάρινο γλυπτό αγνώστου καλλιτέχνη της ελληνιστικής εποχής που βρέθηκε στο ιερό των Μεγάλων Θεών στη Σαμοθράκη και παριστάνει φτερωτή τη Θεά Νίκη. Το γλυπτό εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου από το 1884. Είναι μία από τις τρεις φτερωτές Νίκες που βρέθηκαν στον Ναό της Σαμοθράκης. Οι άλλες δύο εκτίθενται η μεν πρώτη, που αποτελεί ρωμαϊκό αντίγραφο και το βρήκαν Αυστριακοί αρχαιολόγοι, στο Μουσείο Kunsthistorisches Museum της Βιέννης και η δεύτερη, που βρέθηκε από την αμερικανική αποστολή του Karl Lehmann και της Phyllis Williams-Lehmann το 1949, στο αρχαιολογικό Μουσείο της Σαμοθράκης. Ο Lehmann και η σύζυγός του βρήκαν αργότερα (το 1950) σε ανασκαφές και τμήματα του δεξιού χεριού του αγάλματος[1]. Λίγους μήνες μετά το ίδιο ζευγάρι αρχαιολόγων εντόπισε και δάχτυλα του δεξιού χεριού της ίδιας Νίκης στο προαναφερόμενο αυστριακό μουσείο, που τα είχε ακαταχώρητα και δεν γνώριζε ότι ανήκαν σε εκείνην. Η δεξιά παλάμη της ανασυστάθηκε αποκαλύπτοντας ότι δεν κρατούσε σάλπιγγα, όπως πολλοί πίστευαν μέχρι τότε, και εκτίθεται επίσης στο Λούβρο, σε χωριστή βιτρίνα κοντά στο άγαλμα. Το άγαλμα έχει ύψος 3,28 μ. (με τα φτερά) και 5,58 μ. με τη μαρμάρινη πλώρη πλοίου πάνω στην οποία είναι τοποθετημένο σήμερα. Φιλοτεχνήθηκε για να τιμήσει τη θεά Νίκη αλλά και μια ναυμαχία – δεν είναι βέβαιο ποια. Ήταν αφιερωμένο σε ναό της Σαμοθράκης και χρονολογείται μεταξύ και 220 και 190 π.Χ. – οι περισσότερες εκτιμήσεις συγκλίνουν στο 190 π.Χ. Σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου είναι τοποθετημένο σε βάση και αυτή με τη σειρά της είναι στερεωμένη σε μαρμάρινη πλώρη πλοίου. Στην αρχαιότητα εικάζεται ότι εκείνος που αφιέρωσε το έργο στο ναό της Σαμοθράκης (τόπο φημισμένο στην αρχαιότητα για την ιερότητά του) είχε δώσει παραγγελία να σχεδιαστεί ένα μικρό σύμπλεγμα θεάς και πλοίου. Το άγαλμα αποτελείται από ένα μεγάλο κομμάτι κάτω από το στήθος μέχρι τα πόδια, από ένα δεύτερο κομμάτι που είναι ο άνω κορμός, το αριστερό φτερό (το δεξί προστέθηκε αντιγράφοντας το αριστερό) και από το κεφάλι – αυτό δεν βρέθηκε ποτέ από όσο γνωρίζουν οι ειδικοί. Τα χέρια, τα φτερά και τα πόδια, όπως και πολλά κομμάτια του ενδύματος, σμιλεύονταν τότε χωριστά και μετά το άγαλμα συναρμολογείτο. Τα φτερά ήταν από δύο μεγάλα μάρμαρα που ήταν συνδεδεμένα στην πλάτη χωρίς εξωτερική στήριξη και αυτό δημιουργούσε πρόβλημα ισορροπίας στο άγαλμα, το οποίο ο γλύπτης ωστόσο έλυσε χρησιμοποιώντας την πλώρη ως αντίβαρο. Τον Αύγουστο του 1939 η «Νίκη της Σαμοθράκης» μεταφέρθηκε με μεγάλη δυσκολία με μια ξύλινη ράμπα, ώστε να απομακρυνθεί, όπως και όλα τα πολύτιμα εκθέματα του Μουσείου, σε ασφαλέστερη τοποθεσία λόγω του πολέμου -φυλάχτηκε μαζί με την Αφροδίτη της Μήλου και τους «Σκλάβους» του Μιχαήλ Αγγέλου στο Château de Valençay. Το 1950 συναρμολογήθηκε και η δεξιά παλάμη της οπότε και εκτέθηκε και αυτή.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Η Νίκη της Σαμοθράκης

# data[].attributes.headline
Αφροδίτη της Μήλου

# data[].attributes.subject
Αφροδίτη της Μήλου

# data[].attributes.body
Η Αφροδίτη της Μήλου είναι πολύ γνωστό μαρμάρινο άγαλμα, του τέλους ελληνιστικής - αρχών ρωμαϊκής εποχής (περί το 150 - 50 π.Χ.), το οποίο βρέθηκε, την άνοιξη του 1820, σε αγροτική περιοχή της Μήλου. Το άγαλμα βρέθηκε σε πάνω από 6 χωριστά κομμάτια και κατέληξε ένα χρόνο αργότερα στο Μουσείο του Λούβρου, όπου και εκτίθεται μέχρι σήμερα. Στο μουσείο της Μήλου υπάρχει πιστό αντίγραφό του, το οποίο στάλθηκε αργότερα ως δωρεά από το Λούβρο. Η Αφροδίτη της Μήλου θεωρείται καταπληκτικό έργο της ελληνιστικής τέχνης, το οποίο συνδυάζει αρμονικά τη γυναικεία ομορφιά και θηλυκότητα. Άλλοτε θεωρείτο έργο του Πραξιτέλη, σήμερα όμως είναι σαφές ότι ο δημιουργός της είναι άλλος. Είναι σήμα κατατεθέν της Μήλου ή προσδιοριστικό στοιχείο του τουρισμού της και οπωσδήποτε ένα από τα σημαντικότερα αποκτήματα του Λούβρου. Η Αφροδίτη της Μήλου είναι σκαλισμένη σε παριανό μάρμαρο και έχει ύψος 2,02 μ. Χρονολογείται γύρω στο 150 - 50 π.Χ. και παριστάνει την Αφροδίτη, παρότι αρχικά κάποιοι θεωρούσαν ότι μπορεί να παριστάνει την Αμφιτρίτη. Βρέθηκε ακρωτηριασμένη και εικάζεται πως η θεά στο αριστερό της χέρι κρατούσε μήλο ή καθρέφτη ή ότι με τα δύο χέρια της κρατούσε την ασπίδα του Άρη. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι δεν έκανε τίποτε από αυτά και ότι ήταν έτοιμη να λουστεί. Για τα χέρια της υπάρχει ο μύθος ότι έσπασαν πάνω σε καβγά Γάλλων αρχαιολόγων και Ελλήνων κατά τη μεταφορά του αγάλματος, αλλά αυτό δεν ευσταθεί γιατί το έργο είχε βρεθεί εξαρχής δίχως τα χέρια. Εκείνο που πιθανόν αληθεύει είναι ότι τμήματα των χεριών είχαν βρεθεί σε διάφορα σημεία και ότι το αριστερό κρατούσε μήλο, αλλά χάθηκε κατά τη μεταφορά ή ότι επάνω στη συμπλοκή (η οποία όντως συνέβη για την απόκτησή της), κάποια από αυτά τα κομμάτια που συνόδευαν το γλυπτό (όπως το αριστερό χέρι) έπεσαν στη θάλασσα από τα βράχια και χάθηκαν για πάντα. Το έργο έχει δουλευτεί σε χωριστά κομμάτια, τα δύο βασικά από τα οποία στη συνέχεια ο δημιουργός συνέδεσε στους γλουτούς, εκεί που πέφτουν και οι πτυχώσεις του ενδύματος. Χωριστά είχε δουλευτεί και το αριστερό χέρι αλλά και το αριστερό πόδι, όπως και το δεξί. Η θεά στα μαλλιά φέρει κεφαλόδεσμο (ταινία) από την οποία πίσω ξεφεύγουν βόστρυχοι. Έφερε επίσης κοσμήματα όπως φαίνεται από τα σημάδια που απέμειναν στα αυτιά (σκουλαρίκια) και ίσως περιδέραιο και διάδημα -όπως επίσης φανερώνουν κάποια χαρακτηριστικά σημάδια. Πιθανόν να ήταν και πολύχρωμο έργο[2], αλλά το χρώμα από το παριανό μάρμαρο έχει πια χαθεί και δεν μπορούμε να εικάσουμε με σιγουριά τα χρώματα που ίσως είχαν χρησιμοποιηθεί. Κάτω από τον δεξιό μαστό υπάρχει μία τρύπα για τη μεταλλική στήριξη του δεξιού χεριού που λείπει. Επειδή η δεξιά πλευρά ήταν πιο καλοδουλεμένη και οι ειδικοί εικάζουν ότι είχε προορισμό να τοποθετηθεί σε σημείο που ο κόσμος θα έβλεπε τη θεά από τα δεξιά της. Η τεχνοτροπία δείχνει ότι ήταν έργο μιας εποχής κατά την οποία παρατηρείτο στροφή στον κλασικισμό. Στις 8 Απριλίου του 1820 (και 28 Μαρτίου με το παλιό ημερολόγιο που ίσχυε τότε στη Μήλο) ο Κεντρωτάς φέρεται να έσκαβε στο πεζούλι του και έβγαζε πέτρες από αρχαία ερείπια που υπήρχαν εκεί. Τον βοηθούσε πιθανόν ο 18χρονος γιος του Αντώνης και ένας 20χρονος ανηψιός του. Λίγο πιο πέρα Γάλλοι αξιωματικοί έκαναν ανασκαφές για αρχαία. Όταν ο Κεντρωτάς βρήκε πελεκημένο μάρμαρο έτρεξαν να τον βοηθήσουν δύο Γάλλοι ναύτες που συμμετείχαν στις γειτονικές ανασκαφές.Ο Κεντρωτάς προσπάθησε να ξανακαλύψει το άγαλμα γιατί φοβήθηκε ότι οι Γάλλοι θα το άρπαζαν ή θα απαιτούσαν να το αγοράσουν πιο φτηνά-δεν στάθηκε δηλαδή τόσο αφελής όσο τον παρουσιάζει ο μύθος. Οι Γάλλοι, από αυτά που γράφουν αργότερα σε επιστολές τους, φαίνεται πως τον θεωρούν ανόητο επειδή προφανώς ο Κεντρωτάς άρχισε να συμπεριφέρεται επίτηδες με περιφρόνηση για τα ευρήματα ώστε να τους ξαποστείλει και να εκμεταλλευτεί το άγαλμα αργότερα με την ησυχία του χωρίς τη φορτική παρουσία και τις πιέσεις που σωστά πίστευε ότι θα του ασκούσαν. Εντούτοις οι Γάλλοι δεν αποχωρούσαν με τίποτε από την περιοχή και τον πίεζαν να συνεχίσουν όλοι μαζί το σκάψιμο, ώσπου βρέθηκε και το δεύτερο τμήμα του αγάλματος, οπότε πια ο Κεντρωτάς δεν μπορούσε να παριστάνει τον ανήξερο, αλλά ούτε και να περιφρουρήσει το έργο που είχε βρει στο χωράφι του.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
αφροδιτη της μηλου

# data[].attributes.headline
Η Γκαλερί Λαφαγιέτ

# data[].attributes.subject
Η Γκαλερί Λαφαγιέτ

# data[].attributes.body
Η Γκαλερί Λαφαγιέτ είναι ένα από τα πιο διάσημα αξιοθέατα στο Παρίσι μετά τον Πύργο του Άιφελ, καθώς αυτό το πολυκατάστημα ελκύει χιλιάδες επισκέπτες από όλο τον κόσμο.

Είναι ένα από τα τρία καταστήματα της μάρκας αυτής, και είναι τοποθετημένο στην ιστορική οδό La Boetie. Το 1929 μέχρι το 1931 o Andre Arfvison σχεδίασε το κτίριο σε στυλ Art Deco.

Το κτίριο στέγαζε τα γαλλικά κεντρικά γραφεία της αμερικανικής τράπεζας, καθώς και πολυτελείς μπουτίκ και εμπορικά γραφεία. Στο υπόγειο, το κεντρικό τμήμα του κτιρίου καταλαμβάνεται από μια θόλο κατασκευασμένη εξ ολοκλήρου από οπλισμένο σκυρόδεμα και αποτελείται από δύο επίπεδα (το πρώτο υπόγειο για τους πελάτες και το δεύτερο για την τράπεζα).Ο πρώτος όροφος στεγάζει τα γραφεία εξυπηρέτησης πελατών και διοίκησης της τράπεζας. Ένα μεγάλο μέρος του δεύτερου ορόφου καταλαμβάνεται επίσης από διάφορα τμήματα της τράπεζας. Οι όροφοι από τον τρίτο έως τον έκτο χρησιμοποιούνται ως γραφειακοί χώροι. Από πάνω, στην ταράτσα, βρίσκεται και η βεράντα του κτιρίου, η οποία προσφέρει την καλύτερη πανοραμική θέα σε όλο το Παρίσι που κόβει την ανάσα. Επίσης η βεράντα διαθέτει μπαρ και εστιατόριο, για να απογειωθεί η εμπειρία της επίσκεψης.

Το πολυκατάστημα αυτό φιλοξενεί μαγαζιά μεγάλων οίκων μόδας και αρωμάτων, και προσφέρει επίσης πολλές επιλογές εστιατορίων, ζαχαροπλαστείων και φούρνων.

Ιωάννα Μακρυπόδη

# data[].attributes.attachment_caption
Ο θόλος της Γκαλερί Λαφαγιέτ

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.headline
Ο κήπος του Κεραμεικού 

# data[].attributes.subject
Ο κήπος του Κεραμεικού 

# data[].attributes.body
Ο κήπος βρίσκεται στο 1ο διαμέρισμα του Παρισιού, στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Εκτείνεται ανάμεσα στο Μουσείο του Λούβρου και την Place de la Concorde, ενώ πολύ κοντά ρέει ο ποταμός Σηκουάνας.

Ο κήπος αποτελεί μέρος της ιστορικής «βασιλικής αξονικής γραμμής» του Παρισιού, μιας ευθείας που ξεκινά από το Λούβρο και καταλήγει στη σύγχρονη περιοχή της La Défense.

Δημιουργήθηκε το 1564 από τη βασίλισσα Αικατερίνη των Μεδίκων, όταν έχτισε το παλάτι των Τουιλερί.

Το όνομα «Tuileries» προέρχεται από τη γαλλική λέξη tuile (κεραμίδι), επειδή στην περιοχή υπήρχαν παλιά εργαστήρια κεραμικών.

Το 1664 ο διάσημος αρχιτέκτονας τοπίου André Le Nôtre αναδιαμόρφωσε τον κήπο σε αυστηρό γεωμετρικό γαλλικό στυλ (ίσιες γραμμές, συμμετρία, μεγάλες προοπτικές).

Το παλάτι των Τουιλερί καταστράφηκε το 1871, αλλά ο κήπος διατηρήθηκε.

Από τον 17ο αιώνα άρχισε να είναι ανοιχτός στο κοινό και σήμερα αποτελεί δημόσιο πάρκο.

Ο κήπος είναι παράδειγμα κλασικού γαλλικού κήπου:

•Μεγάλοι, ευθείς διάδρομοι

• Συμμετρικά παρτέρια

•Σιντριβάνια και λίμνες

• Προσεκτικά κλαδεμένα δέντρα

Στο κέντρο υπάρχει μια μεγάλη οκταγωνική λίμνη ,όπου οι επισκέπτες μπορούν να καθίσουν στις χαρακτηριστικές πράσινες καρέκλες.

Το παλάτι των Τουιλερί ήταν τόπος σημαντικών γεγονότων της Γαλλικής Επανάστασης.

Το 1792 επαναστάτες εισέβαλαν στο παλάτι και συνέλαβαν τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΣΤ΄.

Ο κήπος λειτουργεί σαν υπαίθριο μουσείο. Φιλοξενεί γλυπτά από διαφορετικές εποχές, από την Αναγέννηση μέχρι τη σύγχρονη τέχνη.

Στα άκρα του κήπου βρίσκονται δύο σημαντικά μουσεία:

•Musée de l’Orangerie – διάσημο για τα «Νούφαρα» του Claude Monet.

•Jeu de Paume – κέντρο φωτογραφίας και σύγχρονης τέχνης.

•Το καλοκαίρι διοργανώνεται μικρό λούνα παρκ (Fête des Tuileries).

•Οι Παριζιάνοι πηγαίνουν για τρέξιμο, διάβασμα ή χαλάρωση.

•Συχνά γίνονται εκθέσεις και πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα σύγχρονη λεπτομέρεια είναι ότι ο κήπος και η γύρω περιοχή χρησιμοποιούνται σε μεγάλα διεθνή γεγονότα.

Για παράδειγμα, στους Θερινούς Ολυμπιακους Αγώνες 2024 στο Παρίσι, η ευρύτερη περιοχή των Τουιλερί και της Place de la Concorde αξιοποιήθηκε για αγωνίσματα και πολιτιστικές εκδηλώσεις.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Ο κήπος του Κεραμεικού

# data[].attributes.headline
Όπερα Γκαρνιέ 

# data[].attributes.subject
Όπερα Γκαρνιέ 

# data[].attributes.body
Η Όπερα Γκαρνιέ στο Παρίσι αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά και ιστορικά κτίρια της Γαλλίας. Η κατασκευή της ξεκίνησε το 1861 και ολοκληρώθηκε το 1875, έπειτα από εντολή του Ναπολέοντα Γ΄. Το κτίριο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Charles Garnier, από τον οποίο πήρε και το όνομά του. Η αρχιτεκτονική της συνδυάζει πολυτέλεια και καλλιτεχνική λεπτομέρεια, με μάρμαρο, χρυσές διακοσμήσεις και εντυπωσιακά γλυπτά. Στο εσωτερικό της δεσπόζει η περίφημη κεντρική σκάλα, ενώ η αίθουσα παραστάσεων φημίζεται για την εξαιρετική ακουστική της. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η οροφή, η οποία ζωγραφίστηκε από τον διάσημο καλλιτέχνη Marc Chagall, προσδίδοντας στον χώρο μοναδική καλλιτεχνική αξία. Σήμερα, η Opéra Garnier παραμένει σημαντικό πολιτιστικό σύμβολο και φιλοξενεί παραστάσεις όπερας και μπαλέτου, προσελκύοντας επισκέπτες από όλο τον κόσμο.

# data[].attributes.headline
Το Παλέ Γκαρνι

# data[].attributes.body
Το Παλέ Γκαρνιέ (γαλλικά: Palais Garnier) είναι μία όπερα1.979 θέσεων στο Παρίσι, η οποία κτίστηκε από το 1861 μέχρι το 1875, προορισμένη να γίνει η έδρα της Όπερας του Παρισιού. Αρχικά ονομαζόταν Salle des Capucines (Αίθουσα των Καπουτσίνων) επειδή βρισκόταν στο Boulevard des Capucines στο 9ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού, αλλά σύντομα έγινε γνωστό ως Palais Garnier (Παλάτι του Γκαρνιέ) σε αναγνώριση της χλιδής και του αρχιτέκτονά του, Σαρλ Γκαρνιέ. Το θέατρο αποκαλείται και Opéra Garnierκαι ιστορικά είναι γνωστό ως Opéra de Paris (Όπερα του Παρισιού) ή πιο απλά Opéra, καθώς ήταν η πρωταρχική λυρική σκηνή στο Παρίσι, αλλά και έδρα του Μπαλέτου της Όπερας του Παρισιού, μέχρι το 1989, όταν η Opera Bastille άνοιξε τις πύλες της στην περιοχή της Βαστίλλης. Η αίθουσα του Παλέ Γκαρνιέ χρησιμοποιείται πλέον κυρίως για παραστάσεις μπαλέτου.

# data[].attributes.body
🗺️ Τοποθεσία και Γεωγραφική Ταυτότητα

✦Η Montmartre αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές συνοικίες του βόρειου Παρισιού χτισμένη στον λόφο Butte Montmartre, το υψηλότερο φυσικό σημείο της πόλης (περίπου 130 μέτρα υψόμετρο). Από την κορυφή της προσφέρει πανοραμική θέα που αγκαλιάζει τις στέγες της γαλλικής πρωτεύουσας, δημιουργώντας μια αίσθηση ποιητικής υπεροχής και αποστασιοποίησης από τον αστικό παλμό. Η περιοχή ανήκει διοικητικά στο 18ο διαμέρισμα (18e arrondissement) και διατηρεί ακόμη τον χαρακτήρα ενός παλαιού χωριού που ενσωματώθηκε στην πόλη.

📜 Ιστορική Διαδρομή

✱Η ονομασία «Montmartre» προέρχεται πιθανώς από το λατινικό Mons Martyrum («Όρος των Μαρτύρων»), συνδεδεμένο με τον θρύλο του Αγίου Διονυσίου (Saint Denis), ο οποίος φέρεται να μαρτύρησε εκεί κατά τον 3ο αιώνα.

Κατά τον 19ο αιώνα, η Μονμάρτη εξελίχθηκε σε καταφύγιο καλλιτεχνών, διανοουμένων και μποέμ πνευμάτων. Η σχετική απομόνωση και τα χαμηλά ενοίκια προσέλκυσαν ζωγράφους και ποιητές που αναζητούσαν δημιουργική ελευθερία μακριά από τα αυστηρά κοινωνικά πρότυπα της εποχής. Σταδιακά, η συνοικία μετατράπηκε σε λίκνο πρωτοποριακών καλλιτεχνικών ρευμάτων.

🎨 Καλλιτεχνική και Πολιτιστική Ακτινοβολία

✦Η Μονμάρτη υπήρξε το επίκεντρο του μεταϊμπρεσιονισμού και της πρωτοπορίας. Καλλιτέχνες όπως ο Pablo Picasso, ο Vincent van Gogh και ο Henri de Toulouse-Lautrec έζησαν και δημιούργησαν εδώ, αντλώντας έμπνευση από τη ζωντάνια και τις αντιθέσεις της περιοχής.

Στην καρδιά της συνοικίας βρίσκεται η πλατεία Place du Tertre, όπου ακόμη και σήμερα καλλιτέχνες στήνουν τα καβαλέτα τους, διατηρώντας μια παράδοση αιώνων. Η καλλιτεχνική αύρα της περιοχής διαποτίζει τα στενά λιθόστρωτα δρομάκια, τα μικρά ατελιέ και τα παλαιά καφέ.

⛪ Αρχιτεκτονικά Ορόσημα

✧Στην κορυφή του λόφου δεσπόζει η εντυπωσιακή βασιλική της Sacré-Cœur, με τον λευκό τρούλο της να ξεχωρίζει στον ορίζοντα. Ο ναός, που ολοκληρώθηκε το 1914, αποτελεί μνημείο θρησκευτικής και εθνικής σημασίας, αλλά και σημείο συγκέντρωσης επισκεπτών από όλο τον κόσμο.

Στα χαμηλότερα σημεία της Μονμάρτης σώζονται ανεμόμυλοι του 17ου αιώνα, όπως ο Moulin de la Galette, υπενθυμίζοντας το αγροτικό παρελθόν της περιοχής πριν από την αστική της ενσωμάτωση.

# data[].attributes.headline
Πλατεία Κονκόρντ (Place de la Concorde) 

# data[].attributes.subject
Πλατεία Κονκόρντ (Place de la Concorde) 

# data[].attributes.body
Η πλατεία Κονκόρντ είναι η μεγαλύτερη πλατεία στο Παρίσι και βρίσκεται αναμεσα στους κήπους του Jardin des Tuileries και τη λεωφόρο Champs-Elysées .Αποτελεί ένα από τα πιο ιστορικά και γνωστά σημεία της Γαλλίας.

Κατασκευάστηκε τον 18ο αιώνα και αρχικά ονομαζόταν πλατεία Λουδοβίκου ΙΕ' ,προς τιμήν του βασιλιά Λουδοβίκου XV. Kατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης μετονομάστηκε σε πλατεία της επανάστασης και εκεί έγιναν εκτελέσεις, μεταξύ των οποίων του Λουδοβίκου XVI και της Μαρίας Αντουανέτας. Το 1975 πήρε το σημερινό της όνομα που σημαίνει ομόνοια.

Στο κέντρο της πλατείας βρίσκεται ο εντυπωσιακός Luxor Obelisk(Obélisque de Louxor), αιγυπτιακό μνημείο ηλικίας άνω των 3000 ετών. Επίσης υπάρχουν μεγάλα συντριβάνια και ιστορικά κτίρια όπως το Hôtel de la Marine.

Η πλατεία Κονκόρντ είναι σήμερα σημαντικό τουριστικό και ιστορικό σύμβολο της Γαλλίας συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν.

# data[].attributes.body
Το

Λε Μαραί (Le Marais) είναι μια από τις πιο εμβληματικές και ιστορικές συνοικίες του Παρισιού, εκτεινόμενη στο 3ο και 4ο διαμέρισμα της πόλης. Το όνομά του σημαίνει κυριολεκτικά «βάλτος», καθώς η περιοχή ήταν αρχικά ελώδης πριν αποστραγγιστεί τον 12ο αιώνα.

Σήμερα αποτελεί έναν μοναδικό συνδυασμό «παλιού Παρισιού» και σύγχρονης ζωντάνιας. Τα κυριότερα χαρακτηριστικά του περιλαμβάνουν:

Ιστορική Αρχιτεκτονική: Είναι από τις λίγες περιοχές που διατήρησαν τη μεσαιωνική και αναγεννησιακή τους όψη, με στενά πλακόστρωτα δρομάκια και εντυπωσιακά αρχοντικά (hôtels particuliers) του 17ου αιώνα.

Σημαντικά Αξιοθέατα:

Place des Vosges: Η παλαιότερη σχεδιασμένη πλατεία του Παρισιού, γνωστή για την απόλυτη συμμετρία της.

Musée National Picasso-Paris:Στεγάζεται σε ένα αρχοντικό του 17ου αιώνα και φιλοξενεί χιλιάδες έργα του καλλιτέχνη.

Musée Carnavalet: Αφιερωμένο στην ιστορία της πόλης του Παρισιού.

Πολιτιστικοί Πυρήνες: Φιλοξενεί την ιστορική Εβραϊκή συνοικία (γύρω από την οδό Rosiers), ενώ θεωρείται και το κέντρο της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας της Γαλλίας.

Lifestyle: Φημίζεται για τις μοντέρνες μπουτίκ, τις γκαλερί τέχνης και τη γαστρονομική του ποικιλία, από παραδοσιακά μπιστρό μέχρι το διάσημο φαλάφελ της περιοχής.

# data[].attributes.headline
 Το Πετί Παλαί, αναφέρ

# data[].attributes.body
Το Πετί Παλαί, αναφέρεται και ως Πτι Παλαί, είναι μουσείο τέχνης στο 8ο διαμέρισμα του Παρισιού της Γαλλίας. Κατασκευάστηκε για την Παγκόσμια έκθεση του 1900 για να στεγάσει μια μεγάλη έκθεση έργων τέχνης και στεγάζει τώρα το Μουσείο Καλών Τεχνών του Παρισιού.Η κατασκευή του Πετί Παλαί ξεκίνησε τον Οκτώβριο 1897 και ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 1900. Το συνολικό κόστος της κατασκευής ανήλθε στις 400.000 λίβρες.

Το Πετί Παλαί είναι διατεταγμένο γύρω από μια ημικυκλική εσωτερική αυλή με κήπο. Η πρόσοψη πλαισιώνεται από περιστύλιο με κολόνες ιονικού ρυθμού και έχει μεγάλη σκεπαστή είσοδο και έναν εντυπωσιακό θόλο. Η διακόσμηση της πρόσοψης συμπληρώνεται από πολυάριθμα ανάγλυφα και αγάλματα. Οι εκθεσιακοί χώροι βρίσκονται στον πρώτο όροφο, ενώ στο ισόγειο βρίσκονται τα γραφεία.

Αρχιτέκτονες: Σαρλ Ζιρώ, Αλφόνς Ντεφράς

Αρχιτεκτονικό στιλ: Αρχιτεκτονική Beaux -Ats (Μποζ-Αρ)

# data[].attributes.headline
Μουσείο Ορσέ 🏛️

# data[].attributes.subject
Μουσείο Ορσέ 🏛️

# data[].attributes.body
Το Μουσείο Ορσέ στο Παρίσι είναι ένας από τους πιο όμορφους χώρους τέχνης στον κόσμο. Αυτό που το κάνει ξεχωριστό είναι ότι στεγάζεται σε έναν παλιό, εντυπωσιακό σιδηροδρομικό σταθμό δίπλα στον ποταμό Σηκουάνα. Το κτίριο διατηρεί ακόμα τα μεγάλα ρολόγια και τη γυάλινη οροφή του, δίνοντας μια μοναδική ατμόσφαιρα στους επισκέπτες.

Στο εσωτερικό του μπορεί κανείς να δει μερικά από τα πιο διάσημα έργα του ιμπρεσιονισμού. Εκεί φιλοξενούνται πίνακες σπουδαίων ζωγράφων ,όπως ο Μονέ, ο Ρενουάρ και ο Βαν Γκογκ. Οι συλλογές του καλύπτουν την περίοδο από τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 20ού, δείχνοντας πώς η τέχνη πέρασε από το παλιό στο μοντέρνο στυλ. Εκτός από ζωγραφική, θα βρείτε υπέροχα γλυπτά και παλιές φωτογραφίες. Είναι ένας «ναός» της τέχνης που μαγεύει ακόμα και όσους δεν είναι ειδικοί, χάρη στο φως και τα ζωντανά χρώματα των έργων του.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Μουσείο Ορσέ 

# data[].attributes.headline
Εθνοσυνέλευση

# data[].attributes.subject
Εθνοσυνέλευση

# data[].attributes.body
Το μέγαρο αυτό αποτελεί έναν από τους πιο επιβλητικούς και φορτισμένους με ιστορία χώρους της πολιτικής ζωής της Ευρώπης. Χτισμένο ως παλατινή κατοικία τον 18ο αιώνα και μετασχηματισμένο σταδιακά σε κέντρο δημόσιας εξουσίας, το κτήριο σήμερα φιλοξενεί την κύρια νομοθετική δραστηριότητα της χώρας μέσα σε αίθουσες και διαδρόμους γεμάτους έργα τέχνης και ιστορικά αντικείμενα. Η λειτουργία του συνδέεται στενά με την εργασία της Εθνοσυνέλευσης της Γαλλίας, που αποτελεί την κάτω βουλή του γαλλικού κοινοβουλίου.

Βρίσκεται στο κέντρο του Παρισιού, σε περίοπτη θέση στις όχθες του Σηκουάνα, και κοιτάει προς την ιστορική Πλατεία Κονκόρντ. Αυτή η τοποθέτηση, ανάμεσα σε σημαντικούς δημόσιους χώρους και σε κλασικά αστικά τοπία, το καθιστά όχι μόνο λειτουργικό κέντρο αλλά και οπτικό σύμβολο της σύνδεσης ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και την πόλη.

Αρχιτεκτονικά, το μέγαρο συνδυάζει στοιχεία νεοκλασικά με παλαιότερες αυθεντικές μορφές, προσφέροντας μια αίσθηση προοπτικής και βαρύτητας: η πρόσοψη με τους κίονες, τα ανάγλυφα στο τρίγωνο της αετωματικής ζώνης και οι μεγάλες εσωτερικές αίθουσες δημιουργούν ένα περιβάλλον που προορίζεται για δημόσιο λόγο, αντιπαράθεση και τελετουργία. Το ημικυκλικό σχήμα της κύριας αίθουσας συνεδριάσεων προάγει τον διάλογο και την ορατότητα μεταξύ των εκπροσώπων, ενώ τα διακοσμητικά στοιχεία φέρουν την υπογραφή εποχών και ρευμάτων που πέρασαν από τη χώρα.

Στη διάρκεια των αιώνων, το μέγαρο υπήρξε μάρτυρας σημαντικών πολιτικών αλλαγών, αναμετρήσεων και αποφάσεων· από στιγμές μεγάλης έντασης έως περιόδους συμβιβασμού και νομοθετικής δουλειάς. Σήμερα λειτουργεί ως χώρος, όπου οι νόμοι συζητιούνται, οι επιτροπές συνεδριάζουν και οι πολιτικές δοκιμάζονται στην πράξη. Παράλληλα, διατηρεί τη δυνατότητα να ανοίγει τις πόρτες του στο κοινό με οργανωμένες ξεναγήσεις, προσφέροντας στους επισκέπτες μια εικόνα της καθημερινής εργασίας των θεσμών και της ιστορικής συνέχειας.

Για τον επισκέπτη, η επίσκεψη προσφέρει ένα διττό όφελος: ιστορική γνώση και κατανόηση του τρόπου λειτουργίας μιας σύγχρονης δημοκρατίας. Εσωτερικά δωμάτια, αίθουσες συνεδριάσεων και προθαλάμια αφηγούνται το παρελθόν, ενώ οι σύγχρονες υποδομές μαρτυρούν την προσαρμογή στις ανάγκες της σύγχρονης κοινοβουλευτικής δραστηριότητας.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
πλατεία Κονκόρντ 

# data[].attributes.headline
Η Λεωφόρος των Ηλυσίων

# data[].attributes.body
Η Λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων (γαλλικά: Avenue des Champs-Élysées) είναι μεγάλη λεωφόρος στο 8ο διαμέρισμα του Παρισιού, με 1,9 χιλιόμετρα μήκος και 70 μέτρα πλάτος, που ξεκινάει από την πλατεία Σαρλ ντε Γκωλ, όπου βρίσκεται και η Αψίδα του Θριάμβου και καταλήγει στην πλατεία Κονκόρντ (Πλατεία Ομονοίας). Είναι διάσημη για τα θέατρα, τις καφετέριες, τα πολυκαταστήματα, τους κινηματογράφους της, αλλά και για τις στρατιωτικές παρελάσεις που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο στις 14 Ιουλίου, εθνική εορτή της Γαλλίας.Μέχρι τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ΄, η περιοχή όπου σήμερα βρίσκεται η λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων ήταν ακατοίκητη, υπήρχαν μόνο δάση, χωράφια και λαχανόκηποι. Ο δρόμος σχεδιάστηκε αρχικά το 1667 από τον Αντρέ Λε Νοτρ ως επέκταση του κήπου του Κεραμεικού που περιέβαλαν το παλάτι του Κεραμεικού, το οποίο, αρχικά κατασκευασμένο το 1564, ο Λε Νοτρ είχε ξαναχτίσει με το δικό του ύφος για τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ το 1664. Ο Λε Νοτρ σχεδίασε έναν ευρύ χώρο περιπάτου μεταξύ του παλατιού και της σύγχρονης πλατείας Σαρλ ντε Γκωλ, με δύο σειρές φτελιών εκατέρωθεν, και παρτέρια στο συμμετρικό στυλ του γαλλικού τύπου κήπου. Η νέα λεωφόρος ονομάστηκε αρχικά Μεγάλος δρόμος ή Μεγάλος περίπατος. Πήρε το σημερινό όνομα των Ηλυσίων Πεδίων το 1709.Πήρε το όνομά της από τα Ηλύσια Πεδία, τα οποία κατά την ελληνική μυθολογία ήταν μία από τις περιοχές του Άδη και ήταν ο τελικός προορισμός της ψυχής των ηρώων και των ενάρετων.

Η Λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων αποτελεί τμήμα του Ιστορικού άξονα του Παρισιού.

Η κομψή συνοικία των Ηλυσίων Πεδίων χαρακτηρίζεται από την πλατιά ομώνυμη λεωφόρο που συνδέει την Αψίδα του Θριάμβου με τη χαοτική κυκλική πλατεία Place de la Concorde. Μοντέρνα καταστήματα και λαμπερά γραφεία κοσμούν την περιοχή, δίπλα σε κομψά εστιατόρια και λιτά καταστήματα με πρόχειρο φαγητό. Η περιοχή φιλοξενεί επίσης τον κομψό κήπο των Ηλυσίων Πεδίων και μουσεία τέχνης, όπως το Grand Palais με τις πασίγνωστες εκθέσεις.

# data[].attributes.headline
Η Παναγία των Παρισίων 

# data[].attributes.subject
Η Παναγία των Παρισίων 

# data[].attributes.body
Η Παναγία των Παρισίων (Notre Dame de Paris), είναι ο Μητροπολιτικός Ρωμαιοκαθολικός Ναός του Παρισιού και αποτελεί ένα από τα πιο θαυμαστά αρχιτεκτονικά μνημεία σε γοτθικό (ή αλλιώς οξυκόροφο) ρυθμό. Βρίσκεται στο τέταρτο δημοτικο διαμέρισμα του Παρισιού, στη νησίδα Ιλ ντε λα Σιτέ του ποταμού Σηκουάνα, στο κέντρο της πρωτεύουσας.

Άρχισε να κατασκευάζεται το 1160 και την θεμέλιο λίθο έθεσε ο Πάπας Αλέξανδρος Γ' και ο βασιλιάς Λουδοβίκος Ζ' της Γαλλίας. Κάποια σημεία του ναού ,που αξίζουν ιδιαίτερη προσοχή, δείχνουν την εντυπωσιακή αρχιτεκτονική του όπως η υπέροχη πύλη με τον υπεράνω αυτής τεράστιο ρόδακα και τις 2 εκατέρωθεν αυτής πύλες, τα περίφημα γλυπτά, ο εσωτερικός διάκοσμος με τα υαλογραφήματα (βιτρώ) στα παράθυρα και άλλα.

Πριν εμφανιστεί η θρησκεία του Χριστιανισμού στη Γαλλία, εκεί όπου βρίσκεται η Παναγία των Παρισίων σήμερα, υπήρχε ένας ρωμαϊκός Ναός αφιερωμένος στο θεό Δία. Πριν τον ναό , θεμελιώθηκαν 4 εκκλησίες επάνω στα θεμέλια του ναού προς τον Δία. Στις 4 Δεκεμβρίου 1804 ο Ναπολέων Βοναπάρτης στέφθηκε αυτοκράτορας εκεί. Ο συγγραφέας Βίκτωρ Ουγκώ με έμπνευση τον ναό της Παναγίας των Παρισίων, έγραψε αργότερα το κλασσικό μυθιστόρημα "Η Παναγία των Παρισίων", που αργότερα έγινε και κινούμενο σχέδιο.

Στις 15 Απριλίου 2019 ξέσπασε πυρκαγιά στο ναό , οδηγώντας στη κατάρρευση της οροφής και του κεντρικού οβελίσκου της εκκλησίας. Αποκαταστάθηκε και τα θυρανοίξια πραγματοποιήθηκαν στις 7 Δεκεμβρίου 2024.

Η είσοδος στον καθεδρικό ναό γίνεται από τις 3 πύλες στα δυτικά , οι οποίες είναι στολισμένες με γλυπτά. Σε μεσαιωνικές, επίσης, τοιχογραφίες παρουσιάζονται ο βίος της Παρθένου, η Δευτέρα παρουσία και η ζωή της Αγίας Άννας. Επάνω από τις τις πύλες βρίσκεται η στοά με τα αγάλματα των βασιλέων της Ιουδαίας και του Ισραήλ.

# data[].attributes.headline
Η Εκκλησία της Μαντλέν

# data[].attributes.subject
Η Εκκλησία της Μαντλέν

# data[].attributes.body
Η Εκκλησία της Μαντλέν βρίσκεται στο κέντρο του Παρισιού, κοντά στην Πλατεία Κονκόρντ και τη λεωφόρο Σανζ Ελιζέ. Είναι αφιερωμένη στην Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή και είναι μία από τις πιο εντυπωσιακές εκκλησίες της πόλης.

Η κατασκευή της ξεκίνησε το 1764, αλλά διακόπηκε πολλές φορές εξαιτίας της Γαλλικής Επανάστασης. Κάποια στιγμή ο Ναπολέων ήθελε να τη μετατρέψει σε «Ναό της Δόξας» για να τιμήσει τον στρατό του. Τελικά όμως αποφασίστηκε να γίνει κανονικά εκκλησία και ολοκληρώθηκε το 1842.

Αυτό που την κάνει ξεχωριστή είναι η εξωτερική της μορφή. Μοιάζει με αρχαίο ελληνικό ναό, γιατί έχει 52 μεγάλες κορινθιακές κολόνες γύρω γύρω. Δεν έχει καμπαναριό όπως οι περισσότερες εκκλησίες, και αυτό την κάνει διαφορετική.

Στο εσωτερικό της υπάρχει ένας μεγάλος και εντυπωσιακός πίνακας που δείχνει την Ανάληψη της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής. Υπάρχουν επίσης όμορφα γλυπτά και ένας τεράστιος εκκλησιαστικός όργανο (όργανο με σωλήνες), που θεωρείται ένα από τα καλύτερα στη Γαλλία. Στην εκκλησία γίνονται λειτουργίες, αλλά και συναυλίες κλασικής μουσικής, επειδή έχει εξαιρετική ακουστική.