# data[].attributes.headline
ศึกษาประวัติความเป็นมาการแสดง เซิ้งกระโป๋

# data[].attributes.subject
ศึกษาประวัติความเป็นมาการแสดง เซิ้งกระโป๋

# data[].attributes.headline
สิรภพ น้อยฉลาด ม.5/2เลขที่9

# data[].attributes.subject
สิรภพ น้อยฉลาด ม.5/2เลขที่9

# data[].attributes.headline
นางสาวอรอุมา สกุลนุ่ม เลขที่27ม.5/2

# data[].attributes.subject
นางสาวอรอุมา สกุลนุ่ม เลขที่27ม.5/2

# data[].attributes.headline
วีรากร จันทขัน ม5/2 เล

# data[].attributes.body
วีรากร จันทขัน ม5/2 เลขที่8

# data[].attributes.headline
นาย อาณัฐพนธ์  รอดภัย ม.5/2 เลขที่11

# data[].attributes.subject
นาย อาณัฐพนธ์  รอดภัย ม.5/2 เลขที่11

# data[].attributes.headline
สาวิตรี มัชณิมสถิตย์ 5

# data[].attributes.body
สาวิตรี มัชณิมสถิตย์ 5/2 เลขที่25

# data[].attributes.headline
น.ส ปัญญาพร ทานะ ม.5/2 เลขที่2

# data[].attributes.subject
น.ส ปัญญาพร ทานะ ม.5/2 เลขที่2

# data[].attributes.headline
นาย พลกฤษณ์  ถึงถิ่น ม

# data[].attributes.body
นาย พลกฤษณ์ ถึงถิ่น ม5/2

# data[].attributes.headline
น.สประภัสสร สมบุญ ม.5/2 เลขที่22

# data[].attributes.subject
น.สประภัสสร สมบุญ ม.5/2 เลขที่22

# data[].attributes.headline
นางสาว กนกกาญจน์ ยงกำลัง ม.5/2 เลขที่ 13

# data[].attributes.subject
นางสาว กนกกาญจน์ ยงกำลัง ม.5/2 เลขที่ 13

# data[].attributes.headline
นาย.ปริยากร กาญจนคีรีวงศ์ ม.5/2 เลขที่5

# data[].attributes.subject
นาย.ปริยากร กาญจนคีรีวงศ์ ม.5/2 เลขที่5

# data[].attributes.headline
นายนิพนธ์ ธนะบัตร เลขที่ 3 ม.5/2

# data[].attributes.subject
นายนิพนธ์ ธนะบัตร เลขที่ 3 ม.5/2

# data[].attributes.body
สุชิตา ขจัดภัย ม.5/2 เลขที่26

# data[].attributes.headline
นาย สุริยะชัย ใยบัวทอง เลขที่28

# data[].attributes.subject
นาย สุริยะชัย ใยบัวทอง เลขที่28

# data[].attributes.body
ประวัติ

ต้นกำเนิดและพัฒนาการ

• ภูมิภาคต้นกำเนิด: ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย (อีสาน)

• ลักษณะเด่น: มีจังหวะเร้าใจ ใช้เครื่องดนตรีพื้นบ้านอย่างแคน กลองยาว ฉาบ และโปงลาง

• ที่มา: รำเชิ้งเกิดจากการผสมผสานของการละเล่นพื้นบ้าน งานบุญ และประเพณี เช่น บุญบั้งไฟ บุญผะเหวด หรือเทศกาลต่าง ๆ ที่ต้องการความครึกครื้น

• เชิ้งกะโป๋: เป็นรูปแบบหนึ่งที่เน้นการแสดงแบบตลก ท่ารำที่อาจมีท่าทางเปิ่น ๆ หรือเย้าแหย่กัน เป็นการรำที่ไม่เน้นความเป๊ะของท่าทาง แต่เน้นอารมณ์ร่วมและเสียงหัวเราะ

เครื่องดนตรี

เครื่องดนตรีหลักที่ใช้ใน “รำเชิ้งกะโป๋”

1. กลองยาว – ให้จังหวะหลัก สนุก สนั่น เสียงหนักแน่น

2. ฉิ่ง / ฉาบเล็ก – สร้างเสียงกระทบเสริมจังหวะให้ครึกครื้น

3. แคน – เครื่องดนตรีเอกลักษณ์ของอีสาน ให้ทำนองหลัก ฟังแล้วรู้เลยว่า “อีสานมาแล้ว”

4. โปงลาง – เครื่องเคาะที่ให้เสียงคล้ายระฆังไม้ เล่นเป็นทำนองเสริม

5. พิณ – บางวงจะมีเพื่อเพิ่มเมโลดี้ ให้ความรู้สึกกลมกล่อม ฟังเพลิน

6. กรับไม้ – ใช้เคาะประกอบจังหวะ เหมาะกับท่ารำที่มีการตบมือหรือเคลื่อนไหวแรง ๆ

7. โหวด – เครื่องลมอีสาน ให้เสียงสูง ๆ แหลม ๆ เพิ่มบรรยากาศพื้นถิ่น

# data[].attributes.headline
นางสาว จารุวรรณ ภู่ทอง ม.5/2 เลขที่16

# data[].attributes.subject
นางสาว จารุวรรณ ภู่ทอง ม.5/2 เลขที่16

# data[].attributes.body
ประวัติการแสดงเซิ้งกระโป๋

เซิ้งกระโป๋เป็นการแสดงพื้นบ้านของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (อีสาน) ของประเทศไทย มีต้นกำเนิดจากวัฒนธรรมของชาวอีสาน ซึ่งนิยมใช้ในการแห่ขบวนบุญ เช่น บุญบั้งไฟ หรือบุญเดือนหก "กระโป๋" หมายถึง "ภาชนะที่ทำจากไม้ไผ่" หรือ "ภาชนะสำหรับใส่น้ำหรือของใช้" ในการแสดงจะมีการแต่งกายพื้นเมืองและถือกระโป๋เป็นอุปกรณ์ประกอบการเต้นเซิ้ง ใช้จังหวะสนุกสนาน เน้นความพร้อมเพรียง ความรื่นเริง และความมีชีวิตชีวา เพื่อสร้างความบันเทิงและความสุขแก่ผู้ชม

---

เครื่องดนตรีประกอบการแสดงเซิ้งกระโป๋

ดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดงเซิ้งกระโป๋ มักเป็นวงโปงลางหรือดนตรีพื้นบ้านอีสาน ประกอบด้วย:

โปงลาง – เครื่องดนตรีไม้คล้ายระนาด มีเสียงไพเราะ

แคน – เครื่องเป่าพื้นบ้านของอีสาน ทำจากลำอ้อ ให้เสียงเป็นเอกลักษณ์

กลองยาว – ใช้สร้างจังหวะสนุกสนานเร้าใจ

ฉาบ – ช่วยเน้นจังหวะให้คึกคัก

โหวด – เครื่องเป่าทำจากไม้ไผ่ ให้เสียงนุ่มนวล (บางชุดอาจใช้)

# data[].attributes.body
ประวัติการแสดงเซิ้งกระโป๋ง

เซิ้งกระโป๋ง เป็นการแสดงพื้นบ้านภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (อีสาน) ของไทย ซึ่งมีจุดเริ่มต้นมาจากวิถีชีวิตชาวบ้าน โดยเฉพาะการเล่น “กระโป๋ง” หรือ “กะโป๋ง” ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีพื้นบ้านชนิดหนึ่ง ทำจากกระป๋องหรือภาชนะโลหะเก่า แล้วนำมาทุบให้เกิดเสียงจังหวะ ประกอบจังหวะการฟ้อนหรือเซิ้ง

การแสดงเซิ้งกระโป๋งมักนิยมแสดงในงานบุญหรืองานเทศกาลประจำหมู่บ้าน เช่น บุญบั้งไฟ บุญข้าวจี่ หรือประเพณีท้องถิ่นอื่น ๆ โดยผู้แสดงจะฟ้อนรำอย่างสนุกสนาน พร้อมกับตี “กระโป๋ง” เพื่อสร้างจังหวะ ประสานกับดนตรีพื้นเมือง เช่น แคน โหวด และกลอง

เครื่องดนตรีประกอบการแสดงเซิ้งกระโป๋ง

1. กระโป๋ง – เครื่องตีทำจากกระป๋องหรือภาชนะโลหะ ให้เสียงคล้ายฉิ่งฉาบพื้นบ้าน

2. แคน – เครื่องเป่าประจำถิ่นอีสาน ทำจากไม้ไผ่ มีเสียงที่เป็นเอกลักษณ์

3. กลองยาว – ใช้สร้างจังหวะและบรรยากาศสนุกสนาน

4. โหวด – เครื่องดนตรีเป่าทำจากไม้ไผ่ ให้เสียงสูงและไพเราะ

5. ฉิ่ง ฉาบ กรับ – เครื่องประกอบจังหวะเพิ่มเติม

# data[].attributes.headline
นาย.ปริยากร กาญจนคีรีวงศ์ เลขที่5 ม.5/2

# data[].attributes.subject
นาย.ปริยากร กาญจนคีรีวงศ์ เลขที่5 ม.5/2

# data[].attributes.body
ประวัติการแสดงเซิ้งกระโป๋ง

เซิ้งกระโป๋ง เป็นการแสดงพื้นบ้านภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (อีสาน) ของไทย ซึ่งมีจุดเริ่มต้นมาจากวิถีชีวิตชาวบ้าน โดยเฉพาะการเล่น “กระโป๋ง” หรือ “กะโป๋ง” ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีพื้นบ้านชนิดหนึ่ง ทำจากกระป๋องหรือภาชนะโลหะเก่า แล้วนำมาทุบให้เกิดเสียงจังหวะ ประกอบจังหวะการฟ้อนหรือเซิ้ง

การแสดงเซิ้งกระโป๋งมักนิยมแสดงในงานบุญหรืองานเทศกาลประจำหมู่บ้าน เช่น บุญบั้งไฟ บุญข้าวจี่ หรือประเพณีท้องถิ่นอื่น ๆ โดยผู้แสดงจะฟ้อนรำอย่างสนุกสนาน พร้อมกับตี “กระโป๋ง” เพื่อสร้างจังหวะ ประสานกับดนตรีพื้นเมือง เช่น แคน โหวด และกลอง

เครื่องดนตรีประกอบการแสดงเซิ้งกระโป๋ง

1. กระโป๋ง – เครื่องตีทำจากกระป๋องหรือภาชนะโลหะ ให้เสียงคล้ายฉิ่งฉาบพื้นบ้าน

2. แคน – เครื่องเป่าประจำถิ่นอีสาน ทำจากไม้ไผ่ มีเสียงที่เป็นเอกลักษณ์

3. กลองยาว – ใช้สร้างจังหวะและบรรยากาศสนุกสนาน

4. โหวด – เครื่องดนตรีเป่าทำจากไม้ไผ่ ให้เสียงสูงและไพเราะ

5. ฉิ่ง ฉาบ กรับ – เครื่องประกอบจังหวะเพิ่มเติม

# data[].attributes.body
เซิ้งกะโป๋ เป็นการละเล่นที่เน้นความสนุกสนานเป็นหลักโดยใช้กะโป๋ หรือ กะลามะพร้าว เป็นอุปกรณ์ที่สำคัญในการเล่น เป็นที่น่าสังเกตว่าประเทศต่างๆ ในแถบเอชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ฟิลิปปิน อินโดนีเซีย โดยเฉพาะมาเลเซีย มีการละเล่นซึ่งใช้กะลาประกอบอยู่ ซึ่งเมื่อเสร็จจากการเก็บเกี่ยวชาวมาเลย์ก็จะมีการรื่นเริงและฉลองกัน บ้างก็ช่วยกันขูดมะพร้าวและตำน้ำพริก จึงได้นำเอากะลามะพร้าวมาเคาะประกอบจังหวะกันเป็นที่สนุกสนาน ระบำกะลาของมาเลเซียมีชื่อเป็นภาษามาเลย์ว่า “เดมปุรง” หรือแม้แต่ประเทศกัมพูชาก็มีการละเล่นที่ใช้กะลาเป็นอุปกรณ์เช่นเดียวกัน เซิ้งกะโป๋คงได้แบบอย่างมาจากระบำกะลาที่นิยมเล่นกันในกัมพูชาและแถบอีสานใต้ ระบำกะลามีจังหวะเนิบนาบ จึงมีการปรับปรุงใหม่โดยใช้เพลงพื้นเมืองอีสาน และยังนำเอาเพลงพื้นเมืองของอีสานใต้มาใช้ประกอบอยู่คือเพลง เจรียงซันตรูจ

เคื่องดนตรีในการประกอบการเเสดง

เครื่องดีด: พิณ, ไหซอง.

เครื่องสี: ซออีสาน.

เครื่องตี: โปงลาง, กลองหาง.

เครื่องเป่า: แคน, โหวด.

# data[].attributes.body
ประวัติการแสดง

เป็นการแสดงที่ได้ดัดแปลงมาจากการละเล่นของชาวอีสานใต้ ซึ่งได้แก่ในบริเวณจังหวัด สุรินทร์ บุรีรัมย์ และศรีสะเกษ เป็นการแสดงที่มีความสนุกสนานรื่นเริง โดยใช้กะลาที่ขัดผิวจนมันเป็นอุปกรณ์หลักในการประกอบจังหวะ

เครื่องดนตรีประกอบการแสดง

• เครื่องดีด: พิณ ไหซอง

เครื่องสี: ซออีสาน

เครื่องตี: โปงลาง กลองหาง

เครื่องเป่า: แคน โหวด

# data[].attributes.headline
นาย นิพนธ์ ธนะบัตร เลขที่ 3 ม.5/2

# data[].attributes.subject
นาย นิพนธ์ ธนะบัตร เลขที่ 3 ม.5/2

# data[].attributes.body
เซิ้งกะโป๋ง เป็นการละเล่นที่เน้นความสนุกสนานเป็นหลักโดยใช้กะโป๋ หรือ กะลามะพร้าว เป็นอุปกรณ์ที่สำคัญในการเล่น เป็นที่น่าสังเกตว่าประเทศต่างๆ ในแถบเอชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ฟิลิปปิน อินโดนีเซีย โดยเฉพาะมาเลเซีย มีการละเล่นซึ่งใช้กะลาประกอบอยู่ ซึ่งเมื่อเสร็จจากการเก็บเกี่ยวชาวมาเลย์ก็จะมีการรื่นเริงและฉลองกัน บ้างก็ช่วยกันขูดมะพร้าวและตำน้ำพริก จึงได้นำเอากะลามะพร้าวมาเคาะประกอบจังหวะกันเป็นที่สนุกสนาน ระบำกะลาของมาเลเซียมีชื่อเป็นภาษามาเลย์ว่า “เดมปุรง” หรือแม้แต่ประเทศกัมพูชาก็มีการละเล่นที่ใช้กะลาเป็นอุปกรณ์เช่นเดียวกัน เซิ้งกะโป๋คงได้แบบอย่างมาจากระบำกะลาที่นิยมเล่นกันในกัมพูชาและแถบอีสานใต้ ระบำกะลามีจังหวะเนิบนาบ จึงมีการปรับปรุงใหม่โดยใช้เพลงพื้นเมืองอีสาน และยังนำเอาเพลงพื้นเมืองของอีสานใต้มาใช้ประกอบอยู่คือเพลง เจรียงซันตรูจ

เครื่องแต่งกาย เซิ้งกะโป๋จะแบ่งผู้แสดงออกเป็น 2 ฝ่าย คือ หญิงและชาย ฝ่ายหญิงนุ่งซิ่นพื้นเมืองอีสาน สวมเสื้อแขนกระบอก เกล้าผมมวยใช้แพรมนรัดมวย ฝ่ายชายนุ่งกางเกงขาก๊วย สวมเสื้อคอกลม มีผ้าขาวม้าผูกเอว

เครื่องดนตรี ใช้ดนตรีพื้นเมืองอีสาน แต่เล่นลายพื้นเมืองของอีสานใต้คือ เจรียงซันตรูจ

เครื่องดนตรีประกอบการแสดงเซิ้งกระโป๋ง

1. กระโป๋ง – เครื่องตีทำจากกระป๋องหรือภาชนะโลหะ ให้เสียงคล้ายฉิ่งฉาบพื้นบ้าน

2. แคน – เครื่องเป่าประจำถิ่นอีสาน ทำจากไม้ไผ่ มีเสียงที่เป็นเอกลักษณ์

3. กลองยาว – ใช้สร้างจังหวะและบรรยากาศสนุกสนาน

4. โหวด – เครื่องดนตรีเป่าทำจากไม้ไผ่ ให้เสียงสูงและไพเราะ

5. ฉิ่ง ฉาบ กรับ – เครื่องประกอบจังหวะเพิ่มเติม

# data[].attributes.body
คือกะลามะพร้าว ชาวอีสานรู้จักการใช้ประโยชน์จากกะลามะพร้าวมาเป็นวัสดุและอุปกรณ์ที่ใช้ในการแสดงเป็นการแสดงที่ได้ดัดแปลงมาจากการละเล่นของชาวอีสานใต้ ซึ่งได้แก่ในบริเวณจังหวัด สุรินทร์ บุรีรัมย์ และศรีสะเกษ เป็นการแสดงที่มีความสนุกสนานรื่นเริง โดยใช้กะลาที่ขัดผิวจนมันเป็นอุปกรณ์หลักในการประกอบจังหวะ และที่น่าสังเกตคือ ประเทศต่างๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ฟิลิปปินส์  อินโดนีเซีย กัมพูชา และมาเลเซีย ก็มีการละเล่นเกี่ยวกับการเคาะกะลาเช่นเดียวกัน

เครื่องดนตรี

เครื่องดีด: เช่น พิณ.

เครื่องสี: เช่น ซออีสาน.

เครื่องตี: เช่น โปงลาง กลอง.

เครื่องเป่า: เช่น แคน โหวด.

# data[].attributes.headline
นาย อาณัฐพนธ์  ภัย ม.5/2 เลขที่ 11

# data[].attributes.subject
นาย อาณัฐพนธ์  ภัย ม.5/2 เลขที่ 11

# data[].attributes.body
เซิ้งกะโป๋ เป็นการละเล่นที่เน้นความสนุกสนานเป็นหลักโดยใช้กะโป๋ หรือ กะลามะพร้าว เป็นอุปกรณ์ที่สำคัญในการเล่น เป็นที่น่าสังเกตว่าประเทศต่างๆ ในแถบเอชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ฟิลิปปิน อินโดนีเซีย โดยเฉพาะมาเลเซีย มีการละเล่นซึ่งใช้กะลาประกอบอยู่ ซึ่งเมื่อเสร็จจากการเก็บเกี่ยวชาวมาเลย์ก็จะมีการรื่นเริงและฉลองกัน บ้างก็ช่วยกันขูดมะพร้าวและตำน้ำพริก จึงได้นำเอากะลามะพร้าวมาเคาะประกอบจังหวะกันเป็นที่สนุกสนาน ระบำกะลาของมาเลเซียมีชื่อเป็นภาษามาเลย์ว่า “เดมปุรง” หรือแม้แต่ประเทศกัมพูชาก็มีการละเล่นที่ใช้กะลาเป็นอุปกรณ์เช่นเดียวกัน เซิ้งกะโป๋คงได้แบบอย่างมาจากระบำกะลาที่นิยมเล่นกันในกัมพูชาและแถบอีสานใต้ ระบำกะลามีจังหวะเนิบนาบ จึงมีการปรับปรุงใหม่โดยใช้เพลงพื้นเมืองอีสาน และยังนำเอาเพลงพื้นเมืองของอีสานใต้มาใช้ประกอบอยู่คือเพลง เจรียงซันตรูจ

เครื่องแต่งกาย เซิ้งกะโป๋จะแบ่งผู้แสดงออกเป็น 2 ฝ่าย คือ หญิงและชาย ฝ่ายหญิงนุ่งซิ่นพื้นเมืองอีสาน สวมเสื้อแขนกระบอก เกล้าผมมวยใช้แพรมนรัดมวย ฝ่ายชายนุ่งกางเกงขาก๊วย สวมเสื้อคอกลม มีผ้าขาวม้าผูกเอว

เครื่องดนตรี ใช้ดนตรีพื้นเมืองอีสาน แต่เล่นลายพื้นเมืองของอีสานใต้คือ เจรียงซันตรูจ

# data[].attributes.headline
พรรษวัฏ แป้นแก้ว เลขที่6 ม.5/2

# data[].attributes.subject
พรรษวัฏ แป้นแก้ว เลขที่6 ม.5/2

# data[].attributes.body
เป็นการแสดงที่ได้ดัดแปลงมาจากการละเล่นของชาวอีสานใต้ ซึ่งได้แก่ในบริเวณจังหวัด สุรินทร์ บุรีรัมย์ และศรีสะเกษ เป็นการแสดงที่มีความสนุกสนานรื่นเริง โดยใช้กะลาที่ขัดผิวจนมันเป็นอุปกรณ์หลักในการประกอบจังหวะ และที่น่าสังเกตคือ ประเทศต่างๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ฟิลิปปินส์  อินโดนีเซีย กัมพูชา และมาเลเซีย ก็มีการละเล่นเกี่ยวกับการเคาะกะลา

วงโปงลาง ประกอบด้วย:

เครื่องดีด: พิณ, ไหซอง

เครื่องสี: ซออีสาน

เครื่องตี: โปงลาง, กลองหาง

เครื่องเป่า: แคน, โหวด

# data[].attributes.body
เป็นการแสดงที่ได้ดัดแปลงมาจากการละเล่นของชาวอีสานใต้ ซึ่งได้แก่ในบริเวณจังหวัด สุรินทร์ บุรีรัมย์ และศรีสะเกษ เป็นการแสดงที่มีความสนุกสนานรื่นเริง โดยใช้กะลาที่ขัดผิวจนมันเป็นอุปกรณ์หลักในการประกอบจังหวะและที่น่าสังเกตคือ ประเทศต่างๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ฟิลิปปินส์  อินโดนีเซีย กัมพูชา และมาเลเซีย ก็มีการละเล่นเกี่ยวกับการเคาะกะลาเช่นเดียวกัน

ปัจจุบัน วิทยาลัยนาฏศิลปร้อยเอ็ดมีความเห็นควรว่า คำว่า 'เซิ้ง' ไม่ได้มีความหมายถึงการฟ้อนรำของชาวอีสานเพราะ เซิ้ง คือการขับกาพย์ ซึ่งมักจะมีการฟ้อนประกอบด้วย ไม่นับเป็นการร่ายรำ ดังนั้น จึงได้บัญญัติคำว่า 'ฟ้อน' ซึ่งเป็นคำที่ใช้เรียกกริยาการฟ้อนรำของชาวอีสาน ชุดการแสดงใดๆที่เคยเรียกว่า เซิ้ง ก็เปลี่ยนมาเป็น ฟ้อน เช่น เซิ้งแหย่ไข่มดแดง เปลี่ยนเป็น ฟ้อนแหย่ไข่มดแดง ยกเว้น เซิ้งบั้งไฟและเซิ้งนางด้ง เพราะเป็นการแสดงเซิ้งอย่างตรงตัวอยู่แล้ว

คือกะลามะพร้าว ชาวอีสานรู้จักการใช้ประโยชน์จากกะลามะพร้าวมาเป็นวัสดุและอุปกรณ์ที่ใช้ในชีวิตประจำวัน เช่นกระบวยตักน้ำ และสามารถทำเป็นเครื่องดนตรี เช่น พิณกระแสเดียว และซอของชาวอีสานใต้ เป็นต้น