# data[].attributes.headline
Απόσπασμα από το ποιήμα του Κωστή Παλαμά "Λεπτομέρειες για σπίτια που παλιώνουν"

# data[].attributes.subject
Απόσπασμα από το ποιήμα του Κωστή Παλαμά "Λεπτομέρειες για σπίτια που παλιώνουν"

# data[].attributes.body
Στο απόσπασμα αυτό παρατηρούμε πως η οικία είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό καταφύγιο. Είναι ένα μέρος όπου ο άνθρωπος κουβαλά το παρελθόν του και φαντάζεται το μέλλον του, όπως ο τάφος διατηρεί την μνήμη των νεκρών. Επομένως θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τον τάφο ως ένα "σπίτι", μια "φωλιά".

# data[].attributes.attachment_link.title
Κωστής Παλαμάς

# data[].attributes.headline
Η Φωλια του Παντελή Χανδρή

# data[].attributes.subject
Η Φωλια του Παντελή Χανδρή

# data[].attributes.body
ένα γλυπτό που συμβολίζει την αναζήτηση καταφυγίου και ασφάλειας. Συνδέει τη φύση με την ανθρώπινη ύπαρξη, δείχνοντας την ανάγκη για ρίζες και προστασία. Η αντίθεση φυσικών και βιομηχανικών υλικών εκφράζει τη σύγκρουση μεταξύ φύσης και τεχνολογίας, θέτοντας ερωτήματα για την ισορροπία του ανθρώπου με το περιβάλλον του.

# data[].attributes.headline
Tom Van der Borght “Act 1: a safe cocoon”

# data[].attributes.subject
Tom Van der Borght “Act 1: a safe cocoon”

# data[].attributes.body
Ο Tom Van der Borght δημιουργεί μια σειρά από 7 τελετουργίες ως οδηγό επιβίωσης για περιόδους μοναξιάς και αποκλεισμού, βασισμένες στις προσωπικές του εμπειρίες. Μέσα από μόδα, περφόρμανς και εικαστική τέχνη, εξερευνά και γιορτάζει τα μη κανονιστικά σώματα. Στην «Πράξη 01», ο περιορισμός γίνεται εργαλείο πειραματισμού, ενώ η έννοια του κουκουλιού λειτουργεί ως σύμβολο προστασίας και αναγέννησης.

# data[].attributes.attachment_caption
λέξη "κλειδί"

# data[].attributes.body
Το όστρακο συμβολίζει τη φωλιά ως έναν φυσικό τόπο προστασίας και απόσυρσης από τον έξω κόσμο. Όπως ένα κοχύλι αγκαλιάζει το σώμα που το κατοικεί, έτσι και ο άνθρωπος αναζητά καταφύγιο σε έναν χώρο οικειότητας, όπου μπορεί να είναι ευάλωτος αλλά ασφαλής. Η είσοδος και η έξοδος από αυτό το καταφύγιο αντικατοπτρίζει τη διαρκή πάλη μεταξύ εσωτερικότητας και εξωτερικού κόσμου, μοναξιάς και κοινωνικής ύπαρξης.

# data[].attributes.attachment_link.title
Evendi Goriets_ Woman, Seashell and Jug, 1991

# data[].attributes.attachment_caption
λέξη "κλειδί"

# data[].attributes.body
Το περιτύλιγμα συμβολίζει τη φωλιά ως έναν προσωρινό άμφυο προστασίας και απόκρυψης. Όπως ένα σώμα τυλίγεται για να προστατευτεί ή να κρυφτεί, έτσι και η οικειότητα λειτουργεί ως ένα λεπτό, διάφανο όριο μεταξύ του εαυτού και του κόσμου. Είναι ταυτόχρονα ένα καταφύγιο και ένας περιορισμός, μια πράξη αυτοσυντήρησης αλλά και μετάβασης, που μπορεί είτε να προφυλάξει είτε να εγκλωβίσει.

# data[].attributes.attachment_caption
λέξη "κλειδί"

# data[].attributes.body
Σε αυτήν την περίπτωση, η φυλλωσιά γίνεται φωλιά, ένας οργανικός μανδύας προστασίας και σύνδεσης με τη φύση. Αγκαλιάζει το σώμα σαν μια φυσική μήτρα, υπενθυμίζοντας τη βαθύτερη σχέση του ανθρώπου με τη γη. Είναι ένα καταφύγιο ηρεμίας και επιστροφής στην αρχέγονη οικειότητα, εκεί όπου η ύπαρξη γίνεται ένα με το περιβάλλον, απορρίπτοντας κάθε τεχνητό όριο.

# data[].attributes.body
Ο πίνακας εκφράζει την αντίφαση μεταξύ επιθυμίας και απομόνωσης. Η γυναίκα, ανίκανη να φτάσει το σπίτι, συμβολίζει την ανθρώπινη ανάγκη για καταφύγιο και την απροσπέλαστη απόσταση μεταξύ του εαυτού και του ανήκειν. Το τοπίο εντείνει τη μοναξιά, ενώ η φιγούρα της αποτυπώνει την πάλη μεταξύ ελπίδας και αδυναμίας. Είναι ένα βαθιά υπαρξιακό σχόλιο για την αναζήτηση ενός τόπου στον κόσμο.

# data[].attributes.body
Η φωλιά γίνεται σύμβολο της ανθρώπινης ύπαρξης, της ανασφάλειας και της εμμονής με την προστασία. Ο ανώνυμος χαρακτήρας χτίζει το καταφύγιό του, μα δεν βρίσκει ποτέ γαλήνη· ο φόβος της εισβολής και του αγνώστου τον καταδιώκει.

Φιλοσοφικά, ο άνθρωπος καθρεφτίζεται σε αυτή την αέναη μάχη με την αβεβαιότητα—χτίζει συστήματα, τοίχους, ταυτότητες, όμως πάντα παραμένει ευάλωτος. Το καταφύγιο γίνεται φυλακή του ίδιου του εαυτού του, καθώς το άγχος της διατήρησής του τον εμποδίζει να ζήσει.

# data[].attributes.headline
Παιδικο καταφυγιο

# data[].attributes.body
Παιδικο καταφυγιο

# data[].attributes.headline
Μέσα από την πρόχειρη 

# data[].attributes.body
Μέσα από την πρόχειρη κατασκευή με κουβέρτες, μαξιλάρια, καρέκλες, σκούπες και παιχνίδια, αναδύεται η εικόνα ενός παιδικού “καταφυγίου” – ενός χώρου που αποτυπώνει την ανάγκη για προστασία, οικειότητα και δημιουργικότητα. Η φωτογραφία θυμίζει τις φωλιές που φτιάχναμε παιδιά, όπου ο κόσμος έξω έμοιαζε να σβήνει και όλα περιορίζονταν σε μια μικρή, προσωπική πραγματικότητα. Το παιχνίδι με τα καθημερινά αντικείμενα μεταμορφώνει το συνηθισμένο σε κάτι μαγικό: μια φωλιά. Όπως τα πουλιά υφαίνουν προσεκτικά κλαδάκια για να δημιουργήσουν ένα ασφαλές σημείο για τα μικρά τους, έτσι και το παιδί, με ό,τι έχει διαθέσιμο, χτίζει έναν χώρο ζεστασιάς και ασφάλειας. Η φωλιά εδώ λειτουργεί ως σύμβολο επιστροφής στη ρίζα, στην αίσθηση του ανήκειν και της ελευθερίας που προσφέρει ένα μέρος φτιαγμένο από τα ίδια μας τα χέρια.