# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Aleksandra Kubala-Kulpińska

Życie we współczesnym świecie nabrało bardzo szybkiego tempa, jest niezwykle intensywne i pełne sytuacji, które mogą być przyczyną stresu. To zupełnie naturalne zjawisko, gdyż stres jest naszą reakcją na pewne okoliczności. Zdarza się jednak, że jego oddziaływanie jest ogromnie dysfunkcyjne, wręcz patologiczne, co utrudnia nam prawidłowe funkcjonowanie. Dzieje się tak w sytuacji stresu chronicznego, przewlekłego lub gdy jednostka nie posiada zasobów strategii do radzenia sobie w sytuacjach stresogennych.

W przypadku dzieci, jeśli są stale obciążone stresem, ich szansa na powrót do równowagi jest mała, a także wymaga wiele czasu. Każdy z nas na swojej drodze spotyka tzw. niegrzecznych uczniów: impulsywnych, wybuchowych, mających problemy z panowaniem nad własnymi emocjami, ulegających zmiennym nastrojom, rozproszonych, niepotrafiących się odnaleźć. Być może warto przyjrzeć się dokładnie tym młodym ludziom i zastanowić się nad tym, czy to nie stres jest przyczyną zaistniałej sytuacji.

Co dzieje się w mózgu w sytuacji stresowej?

Paul MacLean wprowadził model mózgu składający się z trzech elementów: kora nowa, paleolityczny mózg ssaczy i mózg gadzi (choć taki obraz to duże uproszczenie). Górna warstwa mózgu - kora nowa jest odpowiedzialna za wspieranie funkcji wyższych, np. język, myślenie, czytanie, samokontrola. Pod tą warstwą znajduje się mózg ssaczy; zawiera on układ limbiczny, a jego działanie jest związane z emocjami i popędami. Najstarsza część, czyli mózg gadzi, współdziała z układem limbicznym w kwestii regulowania pobudzenia i czujności.

Jeśli pojawia się zbyt wiele stresorów, układ limbiczny może stać się nadmiernie wrażliwy i reagować na wszelkie, nawet niewielkie oznaki zagrożenia. W konsekwencji wskaże, że dany bodziec jest zagrożeniem, nie dopuszczając do głosu kory przedczołowej (która powinna zweryfikować, czy zagrożenie jest realne) i wszczynając alarm w postaci wyrzutu neuroprzekaźników, których zadaniem jest wsparcie w radzeniu sobie podczas niebezpiecznych sytuacji poprzez przełączenie organizmu na tryb walki lub ucieczki. Charakterystycznymi hormonami dla tego typu zdarzeń są adrenalina i kortyzol. Neuroprzekaźniki powodują szereg reakcji prowadzących do tego, że alarm wciąż pozostaje włączony, a organizm jest cały czas w trybie walki lub ucieczki, wyzwalając hormony stresu. Niestety, ich nadmiar zakłóca prawidłowe funkcjonowanie narządów i układów, może również prowadzić do uszkodzeń komórek w pewnych obszarach mózgu dziecka. Zdarzają się też sytuacje, w których ta strategia nie działa, wówczas zamiast trybu uciekaj albo walcz uruchamia się tryb zamrożenia.

Tryb uciekaj albo walcz

Ciągłe pobudzenie i reakcje zachodzące w związku z tym w organizmie prowadzą do braku energii, która musi być pobierana z jakiegoś miejsca. Tryb alarmowy sam poszukuje układów, w których według niego energia nie jest istotna i może zostać przekazana na rzecz ogólnego działania organizmu (przykładem może być układ trawienny, odpornościowy). W rzeczywistości deficytów energii nie można uzupełnić w ten sposób, liczy się równowaga, a wszelkie braki poważnie zakłócają pracę poszczególnych układów i są zagrożeniem dla zdrowia, a nawet życia. W trybie walki lub ucieczki do głosu zostają dopuszczone prymitywne mechanizmy, których celem jest przetrwanie za wszelką cenę. To w dużej mierze tłumaczy niektóre, często niezrozumiałe dla nas zachowania uczniów. Uczeń będący w tym trybie nie potrzebuje zbyt wiele, by wytrącić go z równowagi, a jego reakcje i zachowania nie są przejawem złej woli, a raczej oznaką stanu, w jakim młody człowiek się znajduje.

Doktor Stuart Shanker wskazuje następujące typy naturalnych biologicznych reakcji na zagrożenie:

zaangażowanie społeczne;

walka lub ucieczka;

zamrożenie;

dysocjacja, czyli poczucie bycia „poza własnym ciałem" - to stan, w którym człowiek odnosi wrażenie, że to, co mu się przydarza, dotyczy kogoś innego; stan ten najczęściej pojawia się w wyniku długotrwałego stresu.

W dzisiejszym świecie trudno rozpoznać, kiedy dziecko staje się ofiarą nadmiernego stresu. Wokoło jest wiele ukrytych czynników stresogennych, co znacznie komplikuje sytuację. Ponadto często zdarza się, że stresory występują równocześnie w kilku obszarach, co intensyfikuje doznania i powoduje, że zmniejsza się próg odporności na stres. W konsekwencji liczba dystraktorów rośnie w szybkim tempie, a cała sytuacja przypomina jazdę samochodem bez hamulców. Uczeń nie jest w stanie się zatrzymać i odzyskać równowagę. Tabela 1 prezentuje pięć obszarów, na poziomie których możemy odczuwać stres.

Warto zauważyć, że uczeń może przejawiać większość symptomów, dlatego tak ważne jest, aby nauczyciel nie wydawał oceny, jednocześnie kategoryzując dziecko jako niegrzeczne i sprawiające trudności, ale zastanowił się nad tym, w jaki sposób ułatwić jego funkcjonowanie i pomóc mu odzyskać równowagę.

Uczeń będący w trybie ucieczki lub walki nie potrzebuje zbyt wiele, by wytrącić go z równowagi, a jego reakcje i zachowania nie są przejawem złej woli, a raczej oznaką stanu, w jakim młody człowiek się znajduje.

Tab. 1. Obszary odczuwania stresu

Biologiczny

Obejmuje układ nerwowy i procesy fizjologiczne, które zużywają energię i odbudowują jej zasoby. Warto podkreślić, że równowaga podaży i popytu na energię jest kwestią indywidualną w zależności od danej sytuacji

nieodpowiednia dieta,

niewystarczająca ilość snu,

brak lub zbyt mała ilość aktywności fizycznej,

trudności motoryczne lub sensomotoryczne,

hałas,

bodźce wzrokowe, dotykowe, zapachowe i inne formy stymulacji,

zanieczyszczenie,

alergeny,

skrajnie wysoka lub niska temperatura

niski poziom energii,

ospałość,

nadmierna ruchliwość,

trudności z przechodzeniem pomiędzy czynnościami wymagającymi większej i mniejszej aktywności,

bóle brzucha i głowy,

wrażliwość na hałas lub dźwięki, może to być wrażliwość na natężenie i ton głosu nauczyciela,

trudności z siedzeniem na twardych powierzchniach lub siedzeniem bez ruchu dłużej niż kilka minut,

niezdarność ruchowa lub trudności z małą motoryką,

reagowanie uczuciem przytłoczenia na bodźce, które dla innych byłyby zwykłą stymulacją lub wywołałyby tylko przeciętny stres

Emocjonalny

Jest to obszar kluczowy, ponieważ emocje zajmują niezwykle ważne miejsce w naszym codziennym życiu. Połączenia neuronalne są tak silne, że emocje mogą wpłynąć na natężenie odczuć fizycznych,

np. odczuwanie bólu. Sprawia to, że dzieci mogą stać się bardziej lub mniej wrażliwe na stresory biologiczne

silne emocje,

nowe lub złożone emocje,

uwikłanie emocjonalne

wyczerpanie z zasobów energetycznych,

brak panowania nad sobą,

rozchwianie emocjonalne

Poznawczy

Strefa ta odnosi się do myślenia i uczenia się oraz obejmuje takie procesy umysłowe, jak: pamięć, uwaga, przetwarzanie informacji, rozumowanie, rozwiązywanie problemów i samoświadomość. Podstawą sprawnego myślenia jest odpowiednia uwaga. Optymalna regulacja w tym wymiarze oznacza, że uczeń potrafi ignorować dystraktory, utrzymywać uwagę i przenosić ją - jeśli istnieje taka potrzeba, myśleć sekwencyjnie, utrzymywać w myślach jednocześnie kilka informacji oraz planować i realizować poszczególne etapy planu, aby osiągnąć cel. Nie ulega wątpliwości, że to ogromne wyzwanie dla młodego człowieka

ograniczona świadomość wewnętrznych i/lub zewnętrznych bodźców,

informacje w modalności, z przyswojeniem której dziecko ma problemy, np. modalność wzrokowa, słuchowa lub dotykowa,

wrażenia sensoryczne, które dziecku trudno zrozumieć, ponieważ nie potrafi dostrzec w nich żadnego schematu,

zbyt wiele informacji lub zbyt wiele etapów, z którymi musi sobie poradzić,

informacje podane zbyt szybko lub zbyt wolno,

informacje zbyt abstrakcyjne lub bazujące na pewnych podstawowych pojęciach, których dziecko jeszcze nie opanowało,

wymagania dotyczące czasu skupienia uwagi niezgodne z predyspozycjami i możliwościami rozwojowymi dziecka

trudności z utrzymaniem uwagi,

trudności w uczeniu się,

niska samoświadomość,

problemy z przełączeniem się między zadaniami,

nieumiejętność radzenia sobie z frustracją lub niska motywacja

Ważne!
Uczeń, który ma kłopoty w obszarze poznawczym, zazwyczaj doświadcza również nadmiernego stresu w obszarze biologicznym i emocjonalnym. Jeśli
zwrócisz uwagę na tamte obszary i pomożesz zmniejszyć stres, to jednocześnie uczeń uwolni więcej energii na potrzeby zadań poznawczych

Społeczny

Obszar ten jest związany ze zdolnością do dostosowania zachowania i myślenia do sytuacji społecznych. Obejmuje inteligencję społeczną oraz umiejętność nawiązywania i podtrzymywania relacji, a także zdolność do uczenia się i wykorzystywania zachowań akceptowalnych społecznie.
Uczeń z właściwym poziomem samoregulacji w tym wymiarze potrafi wychwytywać sygnały społeczne (w tym wskazówki niewerbalne, np. ton głosu), a także zrozumieć je i właściwie na nie zareagować.
Potrafi na przemian mówić i słuchać podczas rozmowy, ,,naprawiać" błędy z komunikacją oraz rozumie, w jaki sposób emocje wpływają na człowieka

sytuacje, które wywołują dezorientację lub sprawiają trudności,

konflikty interpersonalne,

sytuacje, w których dziecko jest ofiarą lub świadkiem przemocy,

konflikty w grupie wynikające z braku zrozumienia wpływu własnych działań i wypowiedzi na inne osoby

kłopoty z zawieraniem lub podtrzymywaniem przyjaźni,

trudności z działaniem w grupie,

brak umiejętności podtrzymywania rozmowy,

problemy z rozumieniem sygnałów społecznych,

wykluczenie lub wycofanie się z życia towarzyskiego,

agresja społeczna, zastraszenie lub mobbing

...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?

10 wydań magazynu "Głos Pedagogiczny"

Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online

Możliwość pobrania materiałów dodatkowych

...i wiele więcej!

# data[].attributes.attachment_link.description
Życie we współczesnym świecie nabrało bardzo szybkiego tempa, jest niezwykle intensywne i pełne sytuacji, które mogą być przyczyną stresu. To zupełnie naturalne zjawisko, gdyż stres jest naszą reakcją na pewne okoliczności. Zdarza się jednak, że jego oddziaływanie jest ogromnie dysfunkcyjne, wręcz patologiczne, co utrudnia nam prawidłowe funkcjonowanie.

# data[].attributes.headline
 Edulyke - materiały, które pozwolą Ci się rozwinąć

# data[].attributes.subject
 Edulyke - materiały, które pozwolą Ci się rozwinąć

# data[].attributes.body
https://edulyke.pl/category/glowa-i-cialo/

# data[].attributes.attachment_link.description
Poznaj Annę - młodą kobietę mieszkającą w dużym polskim mieście i pracującą w międzynarodowej korporacji. W życiu Anny oraz jej znajomych, tak jak w życiu każdego z nas, często pojawia się stres. Historie opisujące jej przeżycia są tłem do poruszenia ważnych aspektów związanych z odczuwanym przez nas napięciem.

# data[].attributes.body
https://www.malecharaktery.pl/artykul/w-jaki-sposob-wspierac-wysoko-wrazliwe-dziecko?a=78502/1&promo=78502/1&f=salesmanago&utm_medium=salesmanago&utm_campaign=78502/1&utm_source=email&c=null&chc=workflow&smclient=2de91088-7147-4be5-9340-affaf5cf91c4

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tymczasem niedokładnie o to chodzi. Fakt, że źle reagujemy na hałas, nie czyni z nas jeszcze osób wysoko wrażliwych. Żyjemy w świecie, w którym naprawdę łatwo o przebodźcowanie. Nawet ściany żłobków i przedszkoli atakują nas często feerią jaskrawych barw, a do tego dochodzi hałas i muzyka. W szkole także mamy do czynienia z hałasem oraz innymi bodźcami podczas przerw. Po szkole i pracy robimy zakupy w głośnym centrum handlowym. To wszystko wpływa na nasz nastrój. Mamy prawo być rozdrażnieni. Tym bardziej ma do tego prawo uczeń.

Emocje u dzieci są ważnym czynnikiem - pomagają w przetwarzaniu informacji i pokazują wagę zdarzeń. Są jednak dzieci, które przeżywają różne bodźce jeszcze mocniej!

Czy Twoje dziecko jest wysoko wrażliwe?

Okazuje się, że szansa na to, by Twoje dziecko było wysoko wrażliwe, jest względnie wysoka, bo sięga aż 15-20%! Mowa tu więc o co siódmym, a być może nawet co piątym człowieku. Jak w takim razie możemy rozpoznać wysoko wrażliwe dziecko?

Elaine Aron wyróżniła cztery najważniejsze cechy. Jeśli choć jedna z nich nie dotyczy Twojej pociechy, nie masz do czynienia z nadwrażliwością.

Gdy mówimy o wysoko wrażliwym dziecku, najczęściej mamy przed oczami kogoś, kto szybko ulega nadmiarowi bodźców. W rzeczywistości jednak nacisk postawiony jest na przejawy głębszego myślenia o otaczającym świecie.

W jaki sposób możesz to rozpoznać?

Dziecko mimo wyjścia z wieku przedszkolnego nie przestało zadawać mnóstwa pytań. Często są to tematy filozoficzne lub religijne.

Posługuje się złożonymi komunikatami w stosunku do swojego wieku.

Potrzebuje więcej czasu, by podjąć decyzję.

Ma inteligentne poczucie humoru.

Oczywiście nie wszystkie te oznaki będą występować u konkretnej osoby. Każde wysoko wrażliwe dziecko będzie jednak charakteryzować się większą skłonnością do refleksyjności.

Jesteśmy w domu! To właśnie z przestymulowaniem kojarzone są dzieci nadwrażliwe. Bywa to mylące, gdyż w dzisiejszym świecie, szczególnie w środowisku miejskim, o nadmiar bodźców łatwo.

Człowiek, o którym mowa, bardziej świadomie przeżywa to, co dzieje się w jego otoczeniu, jak również mocniej odczuwa własne uczucia. W przypadku przestymulowania powoduje to brak sił fizycznych oraz psychiczne znużenie. Wysoko wrażliwe dziecko może stać się płaczliwe, marudne, mieć problemy ze snem i nauką, a we wczesnych latach szkoły nawet wpadać w histerię.

U ucznia szkoły podstawowej często nadmiar bodźców występuje właśnie w szkole. Mowa nie tylko o wszechobecnym hałasie, ale i jaskrawych dekoracjach czy kolorach występujących na ścianach, za wysokiej lub zbyt niskiej temperaturze lub nadmiarze elektroniki. Coraz popularniejsze są choćby tablice interaktywne, tak chętnie używane przez nauczycieli. Nie ma powodu, by je demonizować, warto jednak znaleźć złoty środek i używać względnie krótko.

Mocne odczuwanie emocji często wiąże się z mocniejszym ich uzewnętrznianiem, szczególnie przy niewielkiej odporności emocjonalnej.

Empatia zaś spowodowana jest większym zainteresowaniem otoczeniem. Wysoko wrażliwe dziecko baczniej obserwuje przestrzeń, a więc uczy się, jak reagować na czyjeś emocje oraz szybciej je dostrzega. Jest więc wyczulone na emocje swoje i innych.

Fakt wyostrzenia jednego ze zmysłów jest u człowieka czymś normalnym. Różnimy się pod tym względem - jeden z nas odczuwa mocniej zapachy, innego cechuje lepsze spostrzeganie. Jednak dzieci wrażliwe emocjonalnie mają jeszcze mocniej wyostrzone zmysły.

Może więc się zdarzyć, że pociecha będzie się źle czuła się w sali szkolnej, z której dochodzi ledwo dostrzegalny zapach kurzu, farby albo czegoś innego lub cały dzień będzie mocno rozdrażniona z powodu metki w bluzie. Warto wiedzieć, że wyczulenie na bodźce znika lub też zostaje ograniczone w chwili przebodźcowania.

Z czym możemy pomylić nadwrażliwość emocjonalną u dziecka?

Opisane objawy dotyczą nie tylko wysokiej wrażliwości. Dlatego jeśli coś Cię niepokoi w zachowaniu Twojej pociechy, warto skonsultować ten fakt z psychologiem. Istnieją bowiem zaburzenia, które mogą wyglądać podobnie.

Autyzm - mimo że jest zaburzeniem typowo społecznym, przy którym trudniej spostrzega się emocje u drugiego człowieka, mylić może między innymi nadwrażliwość fizyczna i emocjonalna, a także łatwość, z jaką dziecko ulega przestymulowaniu.

ADHD - również występować może zadawanie mnóstwa pytań oraz reaktywność emocjonalna.

Zaburzenia opozycyjno-buntownicze - tu ciekawostka! Takie zaburzenia mogą rozwinąć się jako wtórne w wyniku zaniedbania potrzeb wysoko wrażliwego dziecka.

Zaburzenia integracji sensorycznej - szczególnie jeśli występuje ze wzmożoną wrażliwością na bodźce.

Jak wspierać wysoko wrażliwe dziecko?

To, na co stawia się największy nacisk podczas wspierania dziecka wrażliwego emocjonalnie, to więź między dzieckiem a rodzicami. Pociechy muszą wiedzieć, że mają kogoś, kto pomoże im, gdy nie będą radzić sobie z nadmierną ilością bodźców lub emocjami. Poczucie bezpieczeństwa płynące ze strony najbliższych sprawi, że łatwiej zmierzą się ze światem.

Dlatego tak ważna jest odpowiednia reakcja na nastroje dziecka! Rodzic musi niejako „dostroić się" do swojego potomka, pokazując, że rozumie jego uczucia i także je odbiera. W jaki sposób? Choćby reagując radością na radość dziecka i będąc przy nim w chwilach smutku.

Pod koniec 9 roku życia mały człowiek powoli staje się zdolny do samoregulacji, czyli obserwacji siebie, własnych emocji, a w następstwie tego wypracowywania własnych mechanizmów radzenia sobie ze stresem i wrażliwością. Warto w tym pomóc wysoko wrażliwemu dziecku, rozmawiając z nim o jego uczuciach i próbując razem z nim wyłapać, jakie sytuacje w jego codzienności są dla niego najbardziej stresujące.
Co jeszcze możesz zrobić, by wesprzeć swoje dziecko?

Zapomnij o etykietach! „Nieśmiała", „beksa", „nadwrażliwy" sprawiają, że wysoko wrażliwe dziecko zaczyna myśleć o sobie negatywnie. Zamiast tego podkreślaj wartościowe cechy, takie jak empatia.

Zaakceptuj dziecko. Przekuj to, co nazywasz wadą wynikającą z nadwrażliwości, w zalety.

Nazywajcie wspólnie emocje. Jeśli pociecha mówi o swoich uczuciach, nie zaprzeczaj im. Dzięki temu dziecko będzie czerpało radość z pozytywnych emocji i łagodniej odczuje te negatywne.

Nie porównuj. Każdy z nas ma inną wrażliwość i to, że „Kasia" nie płacze gdy się zdenerwuje, nie oznacza, że ktoś inny nieprawidłowo przeżywa swoje zdenerwowanie.

Jeśli potomek chce się wyciszyć, pozwól mu na to.

Nie zmuszaj wysoko wrażliwego dziecka do aktywności, które są emocjonalnie ponad jego siły. Spróbuj jednak pokazywać inne drogi. Dziecko nie chce iść na urodziny, bo obawia się hałasu? Zachęć je, by poszło, ale na chwilę, dopóki nie poczuje się gorzej. Uszanuj jednak, jeśli się nie zgodzi.

W regulacji emocji bardzo pomaga uregulowany tryb życia. Uświadamiaj, jak ważna jest odpowiednia ilość snu, zdrowe odżywianie i aktywność ruchowa.

Bądź przy dziecku, gdy odczuwa negatywne emocje. Czasem wystarczy sama obecność bliskiej osoby.

Pamiętaj o wyregulowaniu swoich emocji! Spokój i równowaga udzieli się potomkowi, a Tobie pomoże radzić sobie z jego trudnymi uczuciami.

Czy wysoko wrażliwe dziecko da się „wyleczyć"?

Wysoka wrażliwość to w żadnym wypadku nie choroba ani nawet nie zaburzenie! Jest to cecha osobowości, z którą się rodzimy. Podobnie więc jak nie da się wyleczyć ekstrawertyzmu czy introwertyzmu, tak samo nie da się wyleczyć wysokiej wrażliwości. Wysoko wrażliwe dziecko staje się wysoko wrażliwym dorosłym.

To, co możemy jednak zrobić, to pomóc potomkowi zrozumieć swoje emocje, zbadać w jakim momencie się pojawiają oraz nauczyć radzić sobie ze stresem i negatywnymi emocjami. W przypadku trudności wychowawczych warto skonsultować się z psychologiem.

Wysoka wrażliwość utrudnia życie czy jest zaletą?

W wychowaniu wysoko wrażliwego dziecka można napotkać kilka przeszkód sugerujących, że taka cecha, niczym niepełnosprawność, utrudnia znacznie życie. Tak jednak nie jest, choć niektórzy ludzie mogą czasem różnie odbierać osobę, która na przykład unika imprez urodzinowych. Wsparcie bliskiej osoby pomaga jednak dziecku poczuć swoją wartość.

Istnieją także zalety, które są związane z wrażliwością - warto zwrócić na nie uwagę, by je rozwijać. Są to między innymi:

dociekliwość, dokładność,

kreatywność, szukanie rozwiązań „głębiej",

empatia, rozumienie uczuć drugiej osoby,

łatwość wykonywania zadań, które wymagają skupienia się i ponadprzeciętnego spostrzegania.

Jeśli pomożemy wysoko wrażliwemu dziecku w samoregulacji, stanie się ono bardzo wartościowym dorosłym, który uważnie myśli i widzi świat w szerszej perspektywie oraz dostrzega zależności rządzące emocjami i zagrożenia wynikające z nadmiaru bodźców. Świat potrzebuje takich ludzi!

# data[].attributes.attachment_link.title
W jaki sposób wspierać wysoko wrażliwe dziecko?

# data[].attributes.attachment_link.description
Termin „wysoko wrażliwe dziecko” robi w mediach zawrotną karierę. Nasze dziecko nie lubi przebywać w supermarkecie? Drażni go hałas samochodu ciężarowego? A może reaguje histerią na każdą zmianę w rytmie dnia? Od razu zastanawiamy się czy przypadkiem nasza pociecha nie jest wysoko wrażliwa.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Widok smutnego, płaczącego lub przestraszonego dziecka martwi każdego rodzica. Co zrobić, gdy nasze dziecko się boi - przytulić, zapewnić, że nie ma powodu do strachu, odwrócić uwagę, a może zostawić w samotności? Aby znaleźć rozwiązanie, najpierw powinniśmy odpowiedzieć sobie na pytanie - co chcemy osiągnąć podejmując dane działanie? Naszym celem jest, aby dziecko przestało zadawać pytania odnośnie pandemii, baby jagi czy odgłosów zza ściany? A może zależy nam, by w przyszłości potrafiło samodzielnie wytłumaczyć sobie, co się dzieje?

Strach jest czymś naturalnym. Pojawia się, kiedy wkraczamy w nieznane lub nie mamy wystarczających informacji na ważny dla nas temat. Jak zachowuje się dziecko, które się boi? Naturalną reakcją jest ucieczka w bezpieczne miejsce - czyli do rodzica. Jeśli nasze dziecko nadal uważa, że mama i tata to bezpieczne miejsce ucieczki, powinniśmy się cieszyć ponieważ, bo oznacza to, że nam ufa. Należy więc docenić zaufanie i zrobić wszystko, aby go nie stracić.

Wystarczy, że jesteś

Część rodziców nie docenia wagi bycia blisko dziecka. Wystarczy jednak, że może się ono przytulić, posiedzieć koło kogoś lub potrzymać za rękę, aby poczucie bezpieczeństwa wkroczyło w miejsce strachu. Fizyczna bliskość pozwala dziecku oddać kontrolę, odpowiedzialność i finalnie - strach w ręce rodziców. Zatem warto zostawić na chwilę codzienne (nawet te nie cierpiące zwłoki) sprawy i po prostu pobyć chwilę razem. Nie ważne, ile dziecko ma lat, każdy czasem potrzebuje bliskości.

Pozwól dziecku wyrazić emocje

Jeśli dziecko ma trudność w nazwaniu lub opisaniu swojego strachu, nie oznacza to, że emocje są mniej prawdziwe. Jeśli słowami nie potrafi wyrazić, co je wystraszyło lub czego się obawia, niech narysuje obrazek lub odegra teatrzyk lalkami czy misiami. Pozwoli mu to oddalić się emocjonalnie od strachu i skupić na zadaniu. W tym czasie rodzic będzie mógł bardziej obrazowo poznać obawy dziecka.

Niecierpliwość jest Twoim wrogiem

Brak możliwości zrozumienia dziecka lub znalezienia pomysłu, jak mu pomóc, mogą sprawiać, że tracimy cierpliwość. Jeśli zaczniemy pokazywać zniecierpliwienie, dziecko może poczuć się winne tej sytuacji. W dłuższej perspektywie będzie unikało takiego dyskomfortu i z czasem swoje kroki po pomoc skieruje gdzie indziej. To nic złego pod warunkiem, że akceptujemy osobę, do której udaje się ono po wsparcie, np. starsze rodzeństwo, dziadkowie. Należy również pamiętać o pewnej pułapce - w efekcie dziecko oddali się od rodzica w chwili, gdy czuje strach, chcąc zaoszczędzić sobie dyskomfortu opisanego powyżej. Rodzice mogą wtedy zostać wykluczeni z listy "miejsc" bezpiecznych dla dziecka, a taka postawa może w przyszłości nie być korzystna dla jego rozwoju.

Omówmy temat

Możliwość wyrażenia uczuć przez dziecko jest bardzo istotna. Jeśli naszym dzieckiem targają emocje, warto dać sobie i jemu przestrzeń, aby móc zrozumieć te uczucia. Niezależnie od wieku wszyscy przeżywamy to samo, ale każdy z nas w inny sposób. To, że 10-latek płacze, bo się boi nie jest niczym złym. Nie powinien przestawać, tylko dlatego, że jest już duży. Poświęcając dziecku czas, jeden na jeden, bez rodzeństwa, telefonu czy innych dystraktorów sprawimy, że dziecko poczuje się wysłuchane, zauważone, a jego strach okiełznany.
Dziecko będzie zadawało mnóstwo pytań często rozłożonych w czasie. Dlaczego tak jest?

1. Nie wszystko na raz zapamiętało.

2. Chce usłyszeć ponownie to samo, aby się przekonać, że nic się nie zmieniło.

3. Słysząc ponownie odpowiedź potwierdzającą, że "wszystko jest ok", utrwala doświadczenie o braku strachu, starając się jednocześnie kontrolować swoje emocje.

Bądź współczującym rodzicem

Nawet jeśli powód strachu dziecka wydaje się błahy, ważne jest, aby rodzic pokazał zrozumienie. Rodzice winni popatrzeć na sytuację z perspektywy dziecka, tak jak ono ocenia rzeczywistość. W ten sposób zrozumieją, skąd się wziął jego strach. Jeśli nie ma realnego zagrożenia i powodu do strachu (w naszej perspektywie), pamiętajmy - to wcale nie oznacza, że emocje dziecka nie są prawdziwe. Ich bagatelizowanie lub wyśmiewanie nie zmniejszy poczucia lęku u dziecka - wręcz przeciwnie, może je nasilić.

Doceniaj i świętuj postępy

Zachęcanie dziecka do działania i chwalenie jego postępów, nawet tych najmniejszych, jest motywujące. Należy docenić to, że dziecko przyszło do rodzica po pomoc, dając mu swój czas i uwagę. Stawianie czoła strachowi jest powodem do dumy. Jest kolejnym krokiem w rozwoju. Warto doceniać każdy wysiłek włożony w zwalczanie strachu. Zdania "jestem z Ciebie dumna, cieszę się, że już się nie boisz się..." będą nie do przecenienia.

Strach, radość, obawa, gniew dziecka są warte uwagi. Podkreślając ważność emocji i uczuć dziecka, wychowujemy emocjonalnie inteligentnego dorosłego. Zatem, bez obaw - pokażmy dziecku, jak radzić sobie z emocjami.

Malva Gasowski
Międzynarodowy trener biznesu i coach. Absolwentka Uniwersytetu Wrocławskiego kierunku Literatura amerykańska i Metodyka Nauczania. Magister Pedagogiki i Poradnictwa z DSWE TWP. Studiowała Psychologię i Socjologię na Uniwersytecie w Toronto. Ukończyła Szkołę Trenerów Biznesu MODERATOR oraz Szkołę Coachingu Managerskiego MODERATOR. Organizator letnich obozów szkoleniowych dla młodzieży z całego świata dla firmy Tomorrow's America Foundation. Tłumacz i autorka artykułów i opracowań szkoleniowych oraz produktowych dla międzynarodowego miesięcznika Bliżej Biznesu. Prowadziła szkolenia m.in. w zakresie zarządzania talentami, komunikacji, negocjacji, zarządzania ludźmi, technik przygotowywania i prowadzenia prezentacji, autoprezentacji, uważności i zarządzania stresem. Założyciel Coaching - Mother and all firmy zajmującej się wsparciem coachingowym w zakresie parentingu dla rodziców i opiekunów dzieci.

# data[].attributes.attachment_link.title
Co robić, gdy dziecko się boi? Jak z nim o tym rozmawiać?

# data[].attributes.attachment_link.description
Widok smutnego, płaczącego lub przestraszonego dziecka martwi każdego rodzica. Co zrobić, gdy nasze dziecko się boi - przytulić, zapewnić, że nie ma powodu do strachu, odwrócić uwagę, a może zostawić w samotności? Aby znaleźć rozwiązanie, najpierw powinniśmy odpowiedzieć sobie na pytanie - co chcemy osiągnąć podejmując dane działanie?

# data[].attributes.body
dziecku...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ulotki dla rodziców dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi

Prawidłowe organizowanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej opiera się min. na uświadamianiu rodzicom, jak ważna jest ich współpraca ze szkołą. Prezentowane ulotki zawierają wskazówki, które pomogą rodzicom aktywnie uczestniczyć w udzielaniu pomocy dzieciom ze specjalnymi [...]

# data[].attributes.attachment_link.description
Ulotki dla rodziców dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi Prawidłowe organizowanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej opiera się min. na uświadamianiu rodzicom, jak ważna jest ich współpraca ze szkołą. Prezentowane ulotki zawierają wskazówki, które pomogą rodzicom aktywnie uczestniczyć w udzielaniu pomocy dzieciom ze specjalnymi [...]

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pewnego dnia mały Tomek Edison wrócił ze szkoły i wręczył swojej matce złożoną kartkę mówiąc: „Mój nauczyciel dał mi to i kazał przekazać tobie". Pani Edison spokojnie otworzyła liścik. Jej oczy zachodziły łzami, w miarę jak odczytywała na głos swemu dziecku jego treść:
Pani syn jest geniuszem. Nasza szkoła i pedagodzy nie są w stanie zapewnić mu wystarczająco dobrych warunków do rozwijania talentów. Zwracam się z prośbą o zorganizowanie mu nauczania indywidualnego.
Upłynęło wiele lat. Matka Edisona zmarła, a on sam stał się jednym z najwybitniejszych wynalazców stulecia. Pewnego dnia przeglądał rodzinne pamiątki, gdy w rogu komody znalazł złożoną kartkę, tę samą którą wiele lat temu wręczył mu nauczyciel. Powoli ją otworzył i przeczytał jej treść:
Pański syn jest opóźniony w rozwoju. Nie ma możliwości by kontynuował naukę w normalnej szkole. Proszę go zabrać z naszej placówki.
Edison płakał bardzo długo, po czym napisał w swoim dzienniku: Tomasz Edison był chłopcem opóźnionym w rozwoju, który dzięki swojej wspaniałej matce został geniuszem stulecia.

Wspaniała historia. Pokazuje jak wielka jest siła oddziaływania rodzicielskiej miłości. To miłość bezwarunkowa, która nas kształtuje.

Rodzice są dla dzieci najważniejszymi dorosłymi - to od nich uczą się, jakimi prawami rządzi się świat, są dla dziecka nauczycielami, towarzyszami, opiekunami. Na bazie tego, co rodzice myślą, mówią, przekazują dziecku w bezpośrednim kontakcie z nim, maluch buduje obraz samego siebie i poczucie własnej wartości - zaczyna w określony sposób myśleć o sobie, wyobrażać sobie siebie. To, co dziecko o sobie słyszy staje się podstawą do myślenia o sobie samym.

Dbajmy o to, by wzmacniać dzieci pozytywnie. Unikajmy etykiet (bałaganiarz, niezdara) by dziecko nie zaczęło zachowywać się zgodnie z rolą, jaką się mu przypisuje, dlatego że zaczyna wierzyć w to, co słyszy na swój temat. Nigdy nie pomijajmy przejawów dobrych zachowań. Zauważajmy i doceniajmy podjęty wysiłek, nowe osiągnięcia dziecka .

To, co warto robić, by nie wpisywać dziecka w negatywne role to skupiać się na pozytywnych zachowaniach dziecka. Doceniać to, co w nim dobre i stwarzać mu takie warunki by mogło rozwijać swoje pozytywy.

# data[].attributes.attachment_link.title
O niezwykłej sile rodzicielskiej miłości - Ciało Pedagogiczne

# data[].attributes.attachment_link.description
Pewnego dnia mały Tomek Edison wrócił ze szkoły i wręczył swojej matce złożoną kartkę mówiąc: „Mój nauczyciel dał mi to i kazał przekazać tobie". Pani Edison spokojnie otworzyła liścik. Jej oczy zachodziły łzami, w miarę jak odczytywała na głos swemu dziecku jego treść: Pani syn jest geniuszem.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Współczesny świat definiuje wiele pojęć. Jednym z nich jest technologia. Nie potrzeba tęgiego umysłu, by stwierdzić że wychowanie dzieci dziś jest inne niż w czasach sprzed ipoda, iphona, komputerów, internetu i wszystkich innych gadżetów.

Dawniej dzieci godzinami bawiły się na podwórku, grały w karty, klasy, państwa-miasta. Beztrosko kopały piłkę i nie zajmowały się łapaniem pokemona na ekranie telefonu. Spędzały dużo czasu na powietrzu i wracały do domu dopiero po zmroku. Aktualnie wychowujemy dzieci zupełnie inaczej niż robili to nasi rodzice dwadzieścia czy też trzydzieści lat temu. Może właśnie nastał czas, by choć trochę wrócić do podstaw.

Nie da się ukryć, że to jest zupełnie inny świat. Dzieciom w nim wychowywanym automatycznie wręcza się gadżety, by zapewnić im rozrywkę (i edukację!). Ale czy czegoś przypadkiem nie tracimy? Psychologowie z uniwersytetu Harvard wielokrotnie analizowali czynniki wpływające na dobre wychowanie dziecka. Doszli do wniosku, że istnieje kilka czynników które są ponadczasowe. Oto one:

1. Spędzaj czas ze swoimi dziećmi.

Codzienność stawia przed nami wiele wyzywań. Tydzień to wielokrotnie znacznie więcej niż 40 godzin pracy. Jesteśmy nieustannie zabiegani, podenerwowani, przeciążeni obowiązkami i na dodatek stajemy na głowie starając się wszystkiemu podołać. W pracy w realizacji zadań z pomocą przychodzi nam wszechobecna technologia. Niestety często dominuje ona aż nadto nasze życie. To nie tylko media społecznościowe, wiadomości, maile, teksty; to ciągłe bycie online, w pełnej gotowości do działania nadweręża nasze relacje. Niestety przyzwyczailiśmy się do tego i bywa tak, że sami dajemy dziecku elektroniczną zabawkę lub konsolę, by było zajęte.

Spędzanie czasu z dziećmi wymaga odłożenia wszystkiego na bok. To wspólne czytanie książki, zabawa piłką, granie w gry planszowe czy karty. W najprostszych słowach - chodzi tu o zwyczajną interakcję dwóch bliskich sobie osób. Wspólna zabawa, chwile pełne rodzinnej radości to sytuacje, które twoje dziecko zapamięta. Szybko zapomni o kolejnej kupionej zabawce, natomiast czas spędzony z dzieckiem owocuje.

2. Rozmawiaj z dziećmi.

Większość rodziców i opiekunów przyznaje, że troska o dziecko to sprawa priorytetowa. To nie tylko zapewnienie bezpieczeństwa i dobrobytu. Chodzi tu o spędzanie czasu z dzieckiem, o bycie z nim, nie obok niego. Ważne, by być z dzieckiem na tyle blisko, by wiedzieć co dzieje się w danym momencie w jego życiu. Należy rozmawiać na bieżąco nie tylko z nim, ale także z jego nauczycielami, trenerami i innymi osobami, które spędzają z nim dużo czasu - to bardzo istotne by zauważyć ewentualną zmianę zachowania dziecka. Pozwól zatem swojemu dziecku czuć się na tyle swobodnie, by mogło przyjść i z tobą porozmawiać. Twoje dziecko potrzebuje usłyszeć, że jest ono najważniejsze w twoim życiu. Tej potrzeby nie da się zrealizować przez kupowanie nowych rzeczy. Dzieci potrzebują słów, by to wiedzieć. Słowa są ważne. Zaproś dziecko, by usiadło obok ciebie i podzieliło się historią ze szkoły, rozmawiaj z nim o przyjaciołach, zadaniach domowych itd.

3. Pokazuj dziecku jak rozwiązywać problemy bez naciskania na wynik.

Jednym z największych darów, który możesz dać swemu dziecku jest umiejętność analizowania i rozwiązywania problemów. Postaraj się obdarzyć swoje dziecko zaufaniem w podejmowaniu jego własnych decyzji. To zdrowe podejście, by pozwolić mu doświadczać życia na własnej skórze. Jeśli chcesz pomóc swojemu dziecku stać się samodzielnym, pozwól mu przyjść do siebie i podzielić się swoimi problemami. Przyjmij rolę przewodnika-doradcy, jeśli chcesz by twoje dziecko dokonywało możliwie jak najlepszych wyborów. Ciężko jest jako rodzić stać krok za swoim dzieckiem i patrzeć jak popełnia błąd, ale musisz pamiętać o tym, że jest to część procesu wchodzenia w dorosłość i uczenia się niezależności. Pragniesz przecież, by było szczęśliwe i zadowolone z tego co zrobiło, a nie spełniało twoje rodzicielskie oczekiwania.

Współcześnie jako rodzice jesteśmy nader skoncentrowani na szczęściu naszych dzieci. Zastanówmy się przez chwilę czy przypadkiem nie popychamy naszych dzieci by osiągały tylko sukcesy? Naciskanie na osiągnięcie sukcesu może mieć wiele negatywnych skutków - to sprawia ze dzieci są mniej szczęśliwe. Pokazujmy zatem wachlarz możliwych rozwiązań, uczmy nasze dzieci życiowej zaradności bez naciskania na efekt końcowy.

4. Pokaż dziecku jak okazywać wdzięczność.

Badania dowodzą, że osoby które potrafią okazywać wdzięczność są daleko bardziej szczere, pomocne, empatyczne. Jestem zdania, że rodzice powinni zlecać dzieciom wykonywanie drobnych prac domowych, ale też wyrażać uznanie za ich wykonanie. To ważne, by dzieci widziały, że wdzięczność to niesamowity dar. Kiedykolwiek coś robią, zawsze zauważ to i doceń

Jako rodzice jesteśmy zobligowani, by uczyć nasze dzieci bycia empatycznym wobec innych. Dzieci uczą się na przykładach. Zabierz je do ośrodka dla bezdomnych, schroniska dla zwierząt, skonfrontuj z inną sytuacją społeczną. Pozwól im być świadkiem jakimi szczęściarzami są mając to, co mają w domu. Bądź zawsze otwarty względem swojej pociechy. Okazuj wdzięczność i uznanie za najmniejsze dokonania, także te poza szkołą czy domem.

5. Naucz swoje dzieci widzieć większy obraz.

Prawie wszystkie dzieci z natury są bardzo empatyczne i dbają o osoby w najbliższym rodzinnym otoczeniu. Naucz swoje dziecko by potrafiło słuchać, wchodzić w interakcję bez używania technologii. Pokazuj jak być empatycznym wobec innych osób spoza rodziny; naucz je, by nie osądzać ludzi na podstawie religii czy narodowości. Nasze dzieci to przedstawiciele nowego pokolenia, które ma niewątpliwie szansę by być wielkim w zmienianiu naszego świata. Wystawianie dziecka na inne kultury pomaga kształtować miłą, otwartą i kochającą osobę.

To ty jesteś odpowiedzialny za wychowanie wspaniałego człowieka. Naucz go, by potrafił nawigować świtem kierując się ponadczasowymi wartościami jak dobroć, otwartość czy też tolerancja i szacunek.

Wychowanie „dobrego dziecka" to ciężka praca, ale to coś, co każdy z nas jest w stanie zrobić. I cokolwiek byśmy nie mówili, nie ma żadnej innej bardziej ważnej i satysfakcjonującej pracy.

# data[].attributes.attachment_link.title
To co robią rodzice, którzy wychowują „dobre" dzieci - Ciało Pedagogiczne

# data[].attributes.attachment_link.description
Współczesny świat definiuje wiele pojęć. Jednym z nich jest technologia. Nie potrzeba tęgiego umysłu, by stwierdzić że wychowanie dzieci dziś jest inne niż w czasach sprzed ipoda, iphona, komputerów, internetu i wszystkich innych gadżetów. Dawniej dzieci godzinami bawiły się na podwórku, grały w karty, klasy, państwa-miasta.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Któż z nas nie lubi przygód? Przygoda to podróż w nieznane, niezwykłe zdarzenie spotykające kogoś, odbiegające od zwykłego trybu życia tej osoby. Czy możliwe jest zatem, by postrzegać nauczanie jak przygodę?

Spodziewam się, że jest to coś o czym niewiele się mówi. To dlatego, że przygoda kojarzy się z czymś ekscytującym, przyjemnym, a w naszej pracy ... cóż, różnie to bywa. Nie obce są nam pedagogom momenty, gdy wspinamy się na emocjonalne wyżyny. Tak jest, gdy słyszysz inspirującą wiadomość, lub gdy masz głowę pełną nowych pomysłów. Wówczas jesteś zapalony do działania i czujesz się gotowy na wszystko (mam nadzieję, że tak też poczujesz się po tym wpisie).

Świetnie, tylko co się dzieje potem? Przekraczasz próg szkoły w poniedziałek rano i cała rzeczywistość zdaje się ciebie przytłaczać. Twoja praca staje się znowu monotonna i niesatysfakcjonująca. Czujesz się zniechęcony i przybity kiedy pojawia się kolejny problem. Wszystko czego się nauczyłeś i wszystko co cię motywowało odeszło wraz z nadejściem jesieni i po raz kolejny przełączasz się na tryb przetrwania, wracając do swoich starych nawyków.

W takich właśnie sytuacjach należy myśleć o nauczaniu jako o przygodzie. Co dla ciebie jest przygodą? Skoki spadochronowe? Przemierzanie nowego miasta bez mapy? Wyjazd do nieznanego kraju?

Istnieją zasadniczo trzy elementy przygody, o których musisz pamiętać. Po pierwsze przygoda zawiera w sobie element niewiadomy. Nie ma przygody bez niepewnego wyniku, to wiemy z definicji. Nie możesz być pewien, co się stanie podczas przygody. To właśnie sprawia, że przygody są tak ekscytujące. Jeśli pracujesz w klasie gdzie dominuje monotonia i nuda, to najprawdopodobniej oznacza, że nie podejmujesz żadnego ryzyka. Uczucie monotonii jest znakiem, że bierzesz się jedynie za rzeczy oczywiste, unikasz tego co nowe, nieznane i niewygodne pod względem jakichkolwiek kosztów. Z uporem maniaka trzymasz się starych metod nauczania i osiągasz wciąż te same, nudne rezultaty. Najwyższy czas, by zburzyć ten stary porządek, podjąć ryzyko, wypróbować czegoś nowego.

A może twoim problemem nie jest wcale monotonia tylko frustracja? Może przychodzisz do pracy pełen zapału i pozytywnej energii, gotowy do gry, a 10 minut później znowu jesteś zniechęcony? To może oznaczać, że pozwalasz, by to co nieprzewidywalne zwalało cię z nóg i podcinało ci skrzydła. Wszystko co dzieje się w szkole, niezależne od tego jak bardzo jest frustrujące, czasochłonne, pozornie bezsensownie, może być okazją do realizacji swojej własnej wizji, nauczenia się czegoś nowego, polepszenia techniki nauczania i relacji z uczniami. Każda przygoda wymaga postawienia stopy na nowym, nieznanym gruncie. Nie chowaj się zatem w swojej klasie, nie uciekaj przed technologią, innowacjami edukacyjnymi, nowymi zaleceniami, nie warcz złowrogo na coś co jest ci nieznane i wyjdź naprzeciw przygodzie.

Kolejny aspekt przygody, to możliwość porażki. Jest duża szansa, że sprawy nie pójdą tak, jak to sobie zaplanowałeś. Mogą pójść lepiej lub gorzej. Woody Allen powiedział, że „jeśli nie odstajesz od czasu do czasu, to znak że nie robisz niczego innowacyjnego".

Nie obawiaj się wypróbowania czegoś. Podejmij się realizacji nowego projektu edukacyjnego, stwórz swój własny webquest, przyłącz się do międzynarodowych grup nauczycieli w różnych programach. Bierz pod uwagę ogromny sukces, nie wykluczając możliwości niepowodzenia. Czego się boisz? Że inni zobaczą, że nie jesteś doskonały? Nie popełnia błędów ten, kto nic nie robi. Błędy są przecież istotnym elementem w nauczaniu tzn. uczenie się na ich podstawie, wyciąganie wniosków. Pokazuj uczniom jak podejmować nowe wyzwania, jak podnosić się z porażki, jak uczyć się z rzeczy które nie poszły ci najlepiej. Miej pozytywny stosunek do tego: porażka, to nie popełniony błąd czy brak widocznego sukcesu po pierwszej próbie. Porażką jest stanie w miejscu, brak rozwoju. Porażką jest to, że się nie rozwijamy.

I po trzecie, przygoda zawiera w sobie jakiś element niewygody, niedogodności czy też poświęcenia. Być może podjęcie nowych wyzwań sprawi, że będziesz miał mniej wolnego czasu, że przynajmniej na początku będziesz bardzo zmęczony. Zapytałam kiedyś moją koleżankę, która trzęsie się na samą myśl o locie samolotem: „Jak to możliwe, że przy twoim lęku do latania tak wiele podróżujesz?". Odpowiedziała mi bez zastanowienia: „Tak, to prawda nie znoszę latać, ale uwielbiam zwiedzać niesamowite miejsca. Warto przemęczyć się trochę, aby potem doświadczyć czegoś niesamowitego".

Proces ten składa się z kilku etapów, które musisz przejść, jeśli chcesz doświadczać przygody. W nauczaniu, musisz znieść całą tę papierkową robotę, sprawdziany, testy, sprawy związane z zachowaniem uczniów, spotkania z rodzicami i resztę spraw, które nie przyprawiają o euforię. Po prostu zabierasz się do pracy, bo wiesz że po drugiej stronie tego jest coś, co jest warte wysiłku, wydatku energii, niewygody i niedogodności.

Przyglądanie się jak dzieci uczą się, rosną, poznają świat jest największą przygodą dla dobrego nauczyciela. Masz przywilej patrzenia na dziecko, obserwujesz jego emocjonalny rozwój, przyglądasz się, jak pokonuje kolejne stopnie edukacji. Codziennie zostawiasz pracę wiedząc, że dzisiejsze popołudnie dla wielu twoich uczniów było lepsze niż ich dzisiejszy poranek; że pod koniec dnia twoi uczniowie i wychowankowie są mądrzejsi niż byli kilka godzin temu; że lepiej czytają, piszą, liczą i wiele więcej dzięki ciężkiej pracy którą włożyłeś w ten proces.

Nie pozwól, by trudne elementy naszej pracy okradły cię z poczucia spełnienia i wiary w wielkość pracy którą wykonujesz. Nie pozwól by strach przez nieznanym zachwiał twoją pewnością siebie. Nigdy nie wiesz, co wydarzy się gdy przekraczasz próg szkoły. Nigdy nie wiemy, jaki będzie wynik podjętych przez nas działań, co dane dziecko wypowie, co wydarzy się w klasie; to nie jest problem - to właśnie ta część, która przełamuje monotonię w naszej pracy. Rzuć wyzwanie nauczaniu jako przygodzie. Celebruj sukcesy, ale też pamiętaj że twoje i ich porażki są istotną częścią tej podróży.

Zamiast kontrolować wszystko, zamiast utrwalać przewidywalność, podejmij przygodę wraz ze wszystkimi jej aspektami. Nauczaj tak, byś każdego dnia oprócz przekazywania wiedzy, sam uczył się czegoś nowego i aby każdy dzień pracy był dla ciebie przygodą.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak postrzegać nauczanie jako przygodę? - Ciało Pedagogiczne

# data[].attributes.attachment_link.description
Któż z nas nie lubi przygód? Przygoda to podróż w nieznane, niezwykłe zdarzenie spotykające kogoś, odbiegające od zwykłego trybu życia tej osoby. Czy możliwe jest zatem, by postrzegać nauczanie jak przygodę? Spodziewam się, że jest to coś o czym niewiele się mówi. To dlatego, że przygoda kojarzy się z czymś ekscytującym, przyjemnym, a w naszej pracy ...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nauczyciele spędzają mnóstwo czasu z uczniami podczas całego roku szkolnego. W wyniku setek codziennych interakcji, wywierają oni wpływ na swoich uczniów iwielokrotnie wykorzystują to, by przekazywać wiedzę o tym, co w życiu ważne. Takie lekcje życia okazują się niejednokrotnie ważniejsze, niż podręcznikowa wiedza przekazywana na co dzień.

Nauczyciele wykorzystują zarówno te bezpośrednie, jak i pośrednie sytuacje, by przekazać ważne prawdy życiowe. Te pośrednie dużo bardziej zapadają w pamięci, odnoszą się często do sytuacji, która miała miejsce, do wypowiedzianych słów czy też jakichś mniej lub bardziej pożądanych zachowań. Bywa tak, że bodźcem do rozwinięcia tematu może być pytanie ucznia czy też temat lekcji. Wówczas przestajemy być nauczycielami przedmiotu i automatycznie zmieniamy się w uważnego słuchacza, doradcę, współrozmówcę z troszkę większym bagażem doświadczeń i rozmawiamy o tym, czego nie ma w podręcznikach. Przerabiamy nasze szkolne lekcje życia.

Istnieje wiele prawd, przekonań, postaw, na które warto zwrócić uwagę naszych wychowanków, bez potrzeby ingerencji w świat ich rodzinnych wartości. Oto niektóre z nich:

1. Możesz być kimkolwiek chcesz.

Brzmi jak frazes? Być może, ale to wartościowa lekcja, której nie możemy zaniedbać. Z doświadczeń doskonale wiemy, że rodzina, miejsce zamieszkania, środowisko to czynniki, które w dużym stopniu determinują nasz los. Gdy uczeń z różnych powodów rodzinnych, materialnych czy osobowościowych traci wiarę, tym większa nasza rola. Nigdy nie wolno nam poddawać się i tracić nadziei na dotarcie do ucznia, by pomóc mu przezwyciężyć trudności, zapewniając wiarę że jest w stanie osiągnąć wiele i być tym, kim chce.

2. Współpraca z innymi przynosi korzyści wszystkim.

Współpraca w grupie jest niezwykle ważną umiejętnością. Szkoła to z reguły miejsce, gdzie po raz pierwszy mamy okazję pracować razem, z innymi dziećmi, które mogą być inne. Umiejętność pracy w grupie jest niezbędna do sukcesu. Uczniowie muszą wiedzieć, że indywidualna praca każdego z nich przyczynia się do sukcesu grupowego. Z drugiej strony, jeśli jedna część zawiedzie, ktoś zrezygnujez zadania, nie wykonuje go właściwie, wówczas wszyscy na tym tracą. To doskonała lekcja odpowiedzialności.

3. Dobre decyzje prowadzą do sukcesu.

Podejmowanie dobrych decyzji jest zasadnicze dla indywidualnego sukcesu, choć nie zawsze jest to najłatwiejsza decyzja. W wielu przypadkach bywa najtrudniejsza. Uczniowie powinni być nagradzani, chwaleni za dokonywanie dobrych wyborów, tak często jak to tylko możliwe. Nauczyciele mogą pomagać uczniom tak, by pewien nawyk w rozsądnym ich podejmowaniu towarzyszył im całe życie.

4. Złe decyzje prowadzą do poważnych konsekwencji.

Oczywiście nie wszystkie, ale większość z nich. To ważna życiowa lekcja. Podejmowaniedecyzji towarzyszy nam na każdym kroku. To nasza codzienność począwszy od wyboru ubrania, dania w szkolnej stołówce, po sposób reakcji czy zachowanie. Powinniśmy uczyć uczniów podejmowania przemyślanych decyzji, bez pośpiechu i zbędnych emocji. Powinni też być przygotowani na to, że zawsze będą musieli zmierzyć sięz konsekwencjami.

5. Szanuj innych, a będziesz szanowany.

Dobrzy nauczyciele dają dobry przykład. Okazują swoim uczniom szacunek, wiedząc że tym sposobem uczniowie będą ich szanowali. Często mamy do czynienia z uczniami, którzy pochodzą ze środowisk, w których szacunek nie jest zbyt popularną rodzinną wartością. Szkoła może być wtedy jedynym miejscem, gdzie szacunek dziecku jest okazywany i oczekuje się, że uczeń będzie ten szacunek okazywał innym.

6. Jak wiele możnanauczyć się na błędach.

Nikt z nas nie jest doskonały. Wszyscy popełniamy błędy, ważne jednak czy wyciągamy z nich jakieś wnioski. Tak jak nie ma perfekcyjnego nauczyciela, tak samo nie istnieje też perfekcyjny uczeń. Nasi podopieczni popełniają błędy i rolą nauczyciela jest wskazanie błędu, tak by został on zrozumiany, naprawiony, przepracowany, według strategii które sprawiają, by tych błędów więcej nie powtarzać i wyciągnąć z nich naukę na przyszłość.

7. Różnice powinny zostać zaakceptowane.

Zastraszanie i przemoc to największy problem współczesnej szkoły. U jego podstaw często leży brak umiejętności zaakceptowania różnicw zachowaniu, wyglądzie, sposobie reagowania innych. Świat wokół nas pełen jest niepowtarzalnych, wyjątkowych jednostek. Te różnice, niezależnie jakie one są, powinny być zauważone, wyjaśnione i zaakceptowane. W wielu szkołach naukę na temat różnic wplata się w naturalny tok lekcji, by uczyć dzieci jak szanować inne osoby różniące się od nas.

8. Pozostań wierny sobie.

Ostatecznie i tak to, co myślą o tobie inni, ma małe znaczenie. Z pewnością nie zgodzi się z tym żaden 12-latek. Nasze decyzje nie mogą być podyktowane pobożnymi życzeniami innych. Nauczyciele muszą uświadamiać uczniów, że postępowanie według czyiś oczekiwań, w celu zdobycia uznania, pozycji w grupie nie wiedzie do niczego dobrego. Należy raczej uczyć zaufania sobie, swoim instynktom, swojej wiedzy, ustalonym celom, by ostatecznie być wiernym sobie, budując poczucie własnej wartości.

9. Ciężka praca się opłaca.

Ci którzy ciężko pracują zazwyczaj wiele osiągają. Nauczyciele doskonale wiedzą, że jedni uczniowie są bardziej utalentowani niż inni, ale nawet ci super zdolni nie osiągną zbyt wiele jeśli będą leniwi. Jest prawie niemożliwe osiągnąć sukces w czymkolwiek jeśli nie jesteś gotów pracować ciężko.

10. Jesteś wyjątkowy.

To chyba najważniejsza wiadomość, jaką powinien przekazać nauczyciel swoim uczniom i ich rodzicom. Każdy z nas ma swojetalenty i cechy, które czynią nas wyjątkowymi. Zbyt wiele dzieci czuje się nieważnych, niedowartościowanych. Powinniśmy za wszelką cenę starać się wzbudzić w nich wiarę w siebie i budować poczucie wartości.

Nikt z nas nie jest nauczycielem jednego przedmiotu. Oczywiście, uczymy języka polskiego, matematyki, biologii czy techniki... ale każdy z nas na co dzień przekazuje uczniom o wiele więcej niż wiedzę z zakresu programu nauczania.

To od nas w dużej mierze zależy, na ile zaangażujemy się w naukę „poza podręcznikową". Jak daleko pozwolimy odejść sobie „od tablicy" i odłożyć książki na bok, by poruszyć kwestie które są istotne, ponieważ kształtują charakter, poglądy i postawy naszych uczniów.

Pracujemy z ludźmi, którzy za kilka lat będą samodzielni i chcąc nie chcąc mamy na nich wpływ. Niech zatem nasze lekcje będą czymś więcej niż wykładem dla anonimowej publiczności, a wówczas z całą pewnością zyskają na tym wszyscy. Zachęcam. U mnie to działa 🙂

# data[].attributes.attachment_link.title
To czego uczą nauczyciele, gdy odkładają podręcznik na bok - Ciało Pedagogiczne

# data[].attributes.attachment_link.description
Nauczyciele spędzają mnóstwo czasu z uczniami podczas całego roku szkolnego. W wyniku setek codziennych interakcji, wywierają oni wpływ na swoich uczniów iwielokrotnie wykorzystują to, by przekazywać wiedzę o tym, co w życiu ważne. Takie lekcje życia okazują się niejednokrotnie ważniejsze, niż podręcznikowa wiedza przekazywana na co dzień.

# data[].attributes.body
Rodzicu! Potrzebujemy Twojego wsparcia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Okres pandemii to sytuacja trudna dla wszystkich, zarówno dla uczniów, nauczycieli, jak i rodziców. Z dnia na dzień stanęliśmy przed nowymi wyzwaniami. Uczniowie dwoją się i troją w wynajdywaniu pomysłów jak przetrwać, w obliczu przesytu interakcji tabletowo-smartphonowych, bez codziennych kontaktów z kumplami. Dla wielu nauczycieli aktualna rzeczywistość jest dość stresująca. Martwią się realizacją podstawy programowej, brakiem sprzętu, dostatecznych umiejętności cyfrowych. A rodzice?! Nie dość, że pracują z domu, co wiąże się z ciągłym przeskakiwaniem między laptopem, telefonem od szefa, wideokonferencją, a skaczącą piłką, porozrzucanymi klockami czy też mieszaniem zupy. Do codziennych obowiązków domowych, czytaj: pranie, sprzątanie, gotowanie itd. dodajmyjeszcze wcielanie się w rolę nauczyciela/egzekutora procesu edukacyjnego własnych dzieci. Tylko przyjazne nastawienie nas wszystkich, próba wzajemnego zrozumienia może sprawić, że nie oszalejemy w tej rzeczywistości. Niezbędne będą również spore pokłady cierpliwości wobec systemu szkolnego, który co tu dużo mówić, nie był zupełnie przygotowany na taką sytuację.

Aby zapewnić funkcjonowanie szkołom, a nauczycielom warunki do realizacji podstawy programowej konieczne jest nauczanie na odległość. Należy pamiętać, że odpowiedzialność za nauczanie spoczywa na szkole, ale bez wsparcia rodziców realizacja tych działań byłaby fikcją. Rodzice spełniają tu ogromnie ważną rolę przede wszystkim w kontekście wspierania dziecka w przestrzeganiu instrukcji nauczycieli i szkoły. Nauczanie na odległość przybiera różne formy, w zależności od miejsca i organów prowadzących. Starsi uczniowie mogą w dużym stopniu ponosić odpowiedzialność za niezależny kontakt z nauczycielami i szkołą, na przykład za pomocą programów takich jak Google Classroom itp. Młodsze dzieci potrzebują zdecydowanie większego wsparcia. Ważne jest, aby rodzice, niezależnie od wieku dzieci nadzorowali i tworzyli możliwie najlepsze warunki i atmosferę wokół swoich pociech.

Zadbaj o spokój i stały rytm

Staraj się zachować stały rytm dnia. Zaplanuj wspólnie z pozostałymi domownikami aktywności, które zamierzacie podjąć. Pamiętaj o regularnych godzinach snu. Znajdź czas na rozmowę z dziećmi na temat aktualnej sytuacji, wyjaśnij dlaczego nie chodzą do szkoły, na plac zabaw.

Rozmawiaj otwarcie na temat szkoły i nauki. Omówcie wspólnie zmienioną organizację dnia, wyjaśniając że teraz gdy duża część nauki odbywa się w domu ważna jest dobra organizacja czasu, aby nauczanie zdalne przynosiło dobre efekty.

Pozwól dzieciom współtworzyć harmonogram dnia. Bierz pod uwagę ich pomysły. Znajdź czas na małe, wspólne przyjemności. Jeśli twoje dzieci będą miały poczucie współtworzenia dnia, tym łatwiej będzie im zaakceptować strukturę. Ustal limit czasu spędzony przed monitorem komputera, pamiętając o przeznaczeniu czasu na ruch i relaks. Równowaga jest tutaj kluczowym aspektem.

Miejmy realistyczne oczekiwania

W mojej opinii bardzo ważne jest, aby zachować równowagę w oczekiwaniach wobec nauczycieli, dzieci i rodziców. Praca domowa jest niezaprzeczalnie świetnym narzędziem na utrwalenie poznanego materiału, pamiętajmy jednak o tym, że aktualnie wielu rodziców również pracuje z domu. Postawmy realistyczne wymagania wobec dzieci i dorosłych, i nie twórzmy dodatkowych wymagańdotyczących pracy domowej. Bądźmy raczej kreatywni w naszym podejściu i znajdźmy mądre i ciekawe propozycje, by pomóc rodzicom w łączeniu wielu obowiązków.

Rodzicu, nie porównuj siędo innych.

Nie ma jednej właściwej drogi postępowania w aktualnej rzeczywistości, dlatego nie staraj się być doskonały. Miej rozsądne oczekiwania względem siebie i innych. Rób to, co Ci odpowiada, i przede wszystkim postaraj się zaufać nauczycielom. Wszyscy gramy do jednej bramki dlatego nasza dobra współpraca na rzecz dziecka jest tak istotna. Wdomowej codzienności uwzględniaj wszystkie potrzeby twojego dziecka, pamiętając o potrzebie ruchu, interakcji z rówieśnikami, zapewnienia poczucia bezpieczeństwa i bliskości.

Prawdą jest, że to szkoła ponosi odpowiedzialność za nauczanie, ale to rodzice tworzą strukturę.

Rodzice nigdy nie zajmą miejsca nauczyciela, nie wejdą z dnia na dzień w buty doświadczonego pedagoga, specjalisty w swojej dziedzinie, ale ich wsparcie jest nieocenione.

Współpraca rodziców z nauczycielem jest aktualnie ważniejsza niż kiedykolwiek wcześniej! Rodzice powinni przede wszystkim wspierać dzieci w przestrzeganiu instrukcji nauczycieli. Pomagać dziecku w korzystaniu z oprogramowania do nauczania na odległość, jeśli jest to stosowne. Nie we wszystkich szkołach nauczanie on-line działa tak jak powinno - w takich sytuacjach kontaktuj się z nauczycielem, by znaleźć inne rozwiązania, aby uczeń mógł korzystać z pomocy nauczycieli, z zasobów portali i stron www, czy też brać udział w przynajmniej niektórych projektach.

Pamiętajmy o robieniu przerw

Zaplanuj czas na ruch i przebywanie na świeżym powietrzu, nawet jeśli jest to tylko wyjście do ogrodu lub na balkon. W końcu zawsze możesz poćwiczyć w pomieszczeniu, korzystając z szerokiej darmowej oferty fitness clubów. Zjedz wspólny posiłek z rodziną, skorzystaj z okazji, aby wspólnie ugotować lub coś upiec.

Upewnij się, że masz określony limit pracy w domu. To ważne, by wieczór był czasemrelaksu. Praca zdalna nie może odbywać się kosztem życia rodzinnego. Zadbaj o dobro dzieci na pierwszym miejscu. Usiądź z rodziną na kanapie, porozmawiajcie o tym, jak minął dzień. Odnajdźcie w każdym minionym dniu chwilę radości, zaskoczenia, odkrycia czegoś nowego. Okazujmy życzliwość zarówno naszym dzieciom, jak i nam samym.

Bądźmy w kontakcie

Uczniowie liceów i studenci całkiem dobrze odnajdują się w nowej rzeczywistości on-line.Oczywiście nie wszystko da się przełożyć na wirtualne realia, nie mniej jednak nauczyciele mogą tworzyć środowiska on-line wokół różnych grup czy prac projektowych, na platformach, czy też korzystając z powszechnie używanych komunikatorów.Technologia umożliwia nam utrzymywanie kontaktów towarzyskich. Wspierajmy się nawzajem, mając na uwadze, że mogą być wśród nas osoby, na przykład niektórzy rodzice w klasie, z ograniczonymi możliwościami w tym zakresie.

Skupmy się na tym co trwałe i ważne.

Otoczmy troska naszych bliskich, dbajmy o siebie nawzajem.

Dołóżmy wszelkich starań, by nasze życie, mimo wielu trudności i ograniczeń, płynęło jak dawniej, by nasz dom był oazą spokoju w tym niespokojnym świecie.

Głęboko wierzę, że razem przez to przejdziemy.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rodzicu, potrzebujemy Twojego wsparcia - Ciało Pedagogiczne

# data[].attributes.attachment_link.description
Okres pandemii to sytuacja trudna dla wszystkich, zarówno dla uczniów, nauczycieli, jak i rodziców. Z dnia na dzień stanęliśmy przed nowymi wyzwaniami. Uczniowie dwoją się i troją w wynajdywaniu pomysłów jak przetrwać, w obliczu przesytu interakcji tabletowo-smartphonowych, bez codziennych kontaktów z kumplami. Dla wielu nauczycieli aktualna rzeczywistość jest dość stresująca.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wielu rodziców zadaje sobie pytanie: Co zrobić, by moje dziecko było pewne siebie?Nie jest to właściwie postawione pytanie, bowiem nie można zrobić czegoś, by nasze dziecko było pewne siebie. Można zrobić coś, by dziecko zjadło więcej warzyw, uczesało się, ubrało, stosując proste triki i metody. Niestety, nie istnieją żadne metody ani jednorazowe działanie, żeby dziecko było pewne siebie.

Pewność siebie budujemy codziennie. Tak jak dom, który w oparciu o plan, budujesz od fundamentów, konsekwentnie i wytrwale. Pamiętaj, że jest proces wieloletni, zwieńczony konkretym efektem końcowym, który nie pozostawia złudzeń czy zrobiłeś to dobrze, czy źle. Jeżeli mowa o domu, to nawet jak zbudujesz go źle, możesz go rozebrać i zbudować na nowo. Jest to trudne ale realne. Natomiast jeśli wychowasz i ukształtujesz człowieka, to tego już zmienić nie możesz. Twoje oddziaływania są ograniczone w czasie. Wychowuj dziecko świadomie, gdyż tego czasu tak naprawdę masz niewiele - zwróć uwagę ma każde twoje działanie, na wszystko co robisz ...

Nie wyręczaj i nie pomagaj kiedy nie trzeba

Jeżeli samo potrafi założyć skarpetki, to niech je zakłada, nawet jeśli to trwa długo. Nie wyręczaj. Nie ma tym polega twoja rola.

Naucz dziecko przegrywać

Nie podkładaj się w grach, nie dawaj pustej satysfakcji. Nie ograniczaj możliwości poniesienia porażki i doświadczania frustracji. Pewny siebie człowiek to nie jest człowiek, który nie doświadcza porażek. To taki, który umie sobie z nimi poradzić.

Doceniaj wysiłki dziecka

Zauważaj każdy postęp, nawet jeśli nie osiągnęło sukcesu. Jeżeli w tabliczce mnożenia popełniło 10 błędów, to co to oznacza? Jeśli wcześniej zrobiło 6, teraz 10 - to się nie postarało. Ale jeżeli wcześniej zrobiło 15, to powinnaś powiedzieć: „O! Widzę, że idzie ci coraz lepiej!". 10 błędów nic nie oznacza, ważne jest to, co było wcześniej, że widać rozwój. Nawet jeśli to jeden błąd mniej, zauważ to i doceń.

Nie chwal za byle co

Nie wpadaj w zachwyt, że zjadło warzywo albo owoc. Nie powtarzaj bez przerwy: „Jesteś najlepszy". Co to znaczy? To wielka krzywda, jaką możesz mu wyrządzić. Skoro samo to, że urodziło się sprawia, że jest najlepsze - to nie zmobilizuje go to do niczego.

Zastanów się w jaki sposób chwalisz dziecko. Powstrzymaj się od krytyki starań i wysiłków dziecka. Jeśli prosisz o posprzątanie biurka, to nie mów: „No dobra, ale z tej komody nie mogłeś posprzątać?". Nie było takiego polecenia. Dziecko się starało, chciało to zrobić. Nie krytykuj, doceń staranie.

Nie ochraniaj nadmiernie

Pozwól mu upaść, zarówno fizycznie, nie bój się zadrapanych kolan, jak i emocjonalnie. Czasami ktoś mu powie, że jest głupi i gruby. To jest normalny element dorastania. Nie musisz zaraz biec do dyrektora szkoły i robić awanturę, zabierać go stamtąd, bo tam go nie szanują. Daj spokój. Porażki są naturalną częścią życia.

Unikaj kar i nagród ale określaj i buduj zasady

Nie stosuj kar, po co? Nie stosuj też nagród - w ten sposób będziesz mogła zbudować motywację wewnętrzną. Dziecko będzie podejmowało działania samo z siebie. Jeżeli dasz 5 zł za sprzątnie, to kolejne sprzątanie będzie cię również kosztowało. A co będzie dalej? A przecież chodzi o nauczanie i pokazanie, że pewne obowiązki domowe dzielimy między sobą, robimy to dla siebie, by nam wszystkim było przyjemniej. Patrz zatem długowzrocznie na te sprawy.

Pozwól dziecku samodzielnie rozwiązywać problemy

Jeśli coś się zepsuło, oderwało, wyleciało - to nie biegnij od razu, nie naprawiaj tego, tylko powiedz: „Pomyśl, spróbuj to zrobić, teraz tak, zobacz, dałeś radę!". To jest pewność siebie. Niech samo pomyśli i spróbuje rozwiązać problem, taki który oczywiście może rozwiązać. Okazuje się, że dzieci są bardziej kreatywne, zaradne i spostrzegawcze niż nam się wydaje.

Nie odmawiaj dziecku stanowczości, ale bądź stanowczym rodzicem

Rodzic nie jest kumplem dziecka, jest rodzicem. Rodzic wyznacza zasady i określa granice. Nie ulegaj, określi zasady współpracy z dzieckiem.

Pozwól na nudę

Wszyscy boją się nudy, bo to straszne, gdy dziecko jęczy: „Mamo, nudzę się!". Ale ty nie jesteś animatorem dziecka. Nuda jest stanem, który jest niesamowicie kreatywny, bo z nudy człowiek wymyśla różne rzeczy. Jeśli chcesz by twoje dziecko było twórcze i kreatywne, pozwól mu się ponudzić.

Pobudzaj ciekawość

Rób to wszędzie, gdziekolwiek jesteście. Rozmawiajcie podczas jazdy samochodem. Nie rzucaj dziecku tableta. Zapytaj o kierunek jazdy, czy skręcamy w prawo, czy w lewo, o znaki drogowe. Spójrz na listek, drzewo, powiedz jak rośnie; zwróć uwagę jak są ubrani ludzie, jaka to pora roku. Możesz cały czas konwersować. Idziesz ulicą - zapytaj jaki to sklep? co się tam sprzedaje? skąd się biorą różne produkty? Utrzymuj umysł dziecka w ciekawości poznania.

Pewność siebie jest jednym z największych darów, jakie rodzice mogą przekazać dziecku. Zobaczcie sami, jak wielki wpływ na budowanie poczucia wartości naszego dziecka mają nasze codzienne, konsekwentne działania. Powodzenia!
Na podstawie: Doradca Rodzicielski, Mariola Kurczyńska

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak budować i wzmacniać poczucie własnej wartości u dziecka? - Ciało Pedagogiczne

# data[].attributes.attachment_link.description
Wielu rodziców zadaje sobie pytanie: Co zrobić, by moje dziecko było pewne siebie?Nie jest to właściwie postawione pytanie, bowiem nie można zrobić czegoś, by nasze dziecko było pewne siebie. Można zrobić coś, by dziecko zjadło więcej warzyw, uczesało się, ubrało, stosując proste triki i metody.

# data[].attributes.headline
Czym jest pomoc psychologiczno - pedagogiczna

# data[].attributes.subject
Czym jest pomoc psychologiczno - pedagogiczna

# data[].attributes.body
Przepisy prawa...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
System oświaty zapewnia dzieciom i młodzieży możliwość korzystania z pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Realizacja zajęć z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej jest jedną z podstawowych form działalności dydaktyczno-wychowawczej przedszkola, szkoły i placówki.

Pomoc psychologiczno-pedagogiczna udzielana dzieciom i młodzieży w przedszkolu, szkole i placówce polega na:

rozpoznawaniu indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych dzieci i uczniów, jak również czynników środowiskowych wpływających na ich funkcjonowanie w przedszkolu, szkole i placówce,

zaspokajaniu potrzeb rozwojowych i edukacyjnych uczniów.

Celem w celu wspierania potencjału rozwojowego i stwarzania warunków do jego aktywnego i pełnego uczestnictwa w życiu przedszkola, szkoły i placówki oraz w środowisku społecznym. Udzielanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej jest istotną częścią pracy każdego nauczyciela.

Zapewnienie uczniom pomocy psychologiczno-pedagogicznej, adekwatnej do rozpoznanych potrzeb w tym zakresie, należy do kompetencji dyrektora przedszkola/szkoły, który:

w porozumieniu z organem prowadzącym podejmuje decyzje m.in. dotyczące zatrudnienia nauczycieli i specjalistów wykonujących zadania z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej, w szczególności psychologów, pedagogów, logopedów i doradców zawodowych,

ustala formy udzielania tej pomocy, okres ich udzielania oraz wymiar godzin, w którym poszczególne formy będą realizowane z danym dzieckiem/uczniem.

Na poziomie lokalnym - w jednostce systemu oświaty - podejmowane są decyzje m.in. o sposobach zaspokajania potrzeb dzieci i młodzieży czy wymiarze godzin, które wynikają z rzeczywistych, rozpoznanych potrzeb w tym zakresie, w tym dotyczące zatrudniania nauczycieli specjalistów.

W celu zwiększenia dostępności pomocy psychologiczno-pedagogicznej dla uczniów, Minister Edukacji Narodowej określił w formie rozporządzenia wykaz zajęć prowadzonych bezpośrednio z uczniami lub wychowankami albo na ich rzecz m.in. przez pedagogów, psychologów, logopedów, terapeutów pedagogicznych i doradców zawodowych w przedszkolach, szkołach i placówkach.

Przepisy określają, jakie zajęcia dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze prowadzone bezpośrednio z dziećmi/uczniami lub na ich rzecz, są realizowane w ramach tzw. „pensum" przez nauczycieli pedagogów, psychologów, logopedów, terapeutów pedagogicznych i doradców zawodowych.

Kolejnym działaniem, które przekłada się na zwiększenie dostępności dzieci i młodzieży do pomocy psychologiczno-pedagogicznej jest wprowadzenie w podziale subwencji oświatowej na rok 2019 dwóch wag na realizację działań z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej.

Wagi obejmują uczniów z kategorii dzieci i młodzież (wszystkich, a nie tylko objętych pomocą) w szkołach ogólnodostępnych realizujących obowiązek szkolny lub nauki. Zróżnicowanie tych wag wynika z odsetka osób korzystających z pomocy psychologiczno-pedagogicznej w danym typie szkoły.

Dane w Systemie Informacji Oświatowej wskazują, że w szkole podstawowej i gimnazjum średnio w kraju 35% uczniów jest objętych pomocą psychologiczno-pedagogiczną, w szkołach ponadpodstawowych ok. 19%.

Szacuje się, że tymi wagami zostanie objętych 4,4 mln uczniów, a naliczone środki w wyniosą 556 mln zł. Średnio na ucznia korzystającego z pomocy będzie przypadała kwota ok. 340 zł.

# data[].attributes.attachment_link.title
Pomoc psychologiczno-pedagogiczna - Ministerstwo Edukacji Narodowej - Portal Gov.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
System oświaty zapewnia dzieciom i młodzieży możliwość korzystania z pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Realizacja zajęć z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej jest jedną z podstawowych form działalności dydaktyczno-wychowawczej przedszkola, szkoły i placówki. Pomoc psychologiczno-pedagogiczna udzielana dzieciom i młodzieży w przedszkolu, szkole i placówce polega na: rozpoznawaniu indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych dzieci i uczniów, jak również czynników środowiskowych wpływających na ich funkcjonowanie w przedszkolu, szkole i placówce, zaspokajaniu potrzeb rozwojowych i edukacyjnych uczniów.