# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Anna stanęła jak oniemiała. Nie mogła w to uwierzyć, przecież jeszcze kilka chwil temu jej brat otrzymał od królowej list z zachwytem nad „jego" twórczością. Wynika z tego, że królowa nie spodziewała się, iż sprawy potoczą się w taki sposób. Coś tu było nie tak...

Dziewczyna rozejrzała się wokół. Tłum zbliżał się coraz śmielej do miejsca egzekucji, kierując oszczerstwa w stronę władczyni. Wśród wielu głosów Anna usłyszała złowrogie krzyki:

- Złodziejka! Morderczyni!

- Boże - powiedziała szeptem dziewczyna - przecież jeszcze wczoraj lud kochał sprawiedliwą i mądrą królową, która dbała o swoich poddanych....

Długo nie myśląc, dziewczyna odwróciła się za siebie i czym prędzej zaczęła biec w stronę domu. Gdy tylko skręciła w najbliższą uliczkę, zza rogu wyłoniła się potężna postać, która chwyciła Annę mocno za rękę. Dziewczyna pisnęła z bólu, po czym zakręciło jej się w głowie. Prawie upadła, ale nadal była podtrzymywana przez czyjś mocny uścisk. Podniosła twarz do góry i rozszerzyła oczy ze zdziwienia:

- Dokąd, młoda damo? - usłyszała głos mężczyzny, którego od razu poznała. Niewiele się zmienił. Nadal był wysokim, dobrze zbudowanym mężczyzną. W ręce trzymał płócienny worek i duży kij. Wyglądał schludnie, ale miał niespokojne oczy. Od razu go poznała, chociaż zgolił wąsy i brodę. To był Pierre Macary - niegdyś najlepszy przyjaciel jej ojca. Niestety ojca już nie ma. Został zamordowany.

- Niedobrze tak chodzić po mieście..., samej..., kiedy za chwilę spadnie wiele głów.... - powiedział już mniej spokojnym głosem.

- Nie chodzę. Idę do domu. - odpowiedziała Anna, choć czuła, że przepełnia ją strach i nadchodzą nad nią deszczowe chmury.

- Odprowadzę cię. Tu tak niebezpiecznie. - rzekł z chytrym uśmieszkiem Pierre, po czym - nie czekając na jej odpowiedź - pociągnął ją za sobą. Szła między ludźmi, cały czas trzymana przez mężczyznę, aż w końcu weszła za nim do wielkiego, murowanego domu. Macary posadził dziewczynę na krześle w niewielkim, ciemnym korytarzu i powiedział:

- Bądź rozsądna, poczekaj tu dopóki nie przyjdę. - następnie obrócił się na pięcie i wszedł schodami do górnej części domu.

Anna siedziała przestraszona. Nie wiedziała, gdzie jest i co się wydarzy dalej. Zaczęło jej burczeć w brzuchu. Marzyła o talerzu gorącej zupy. Czas mijał, zdawało się jej, że siedzi tu godzinami, choć z pewnością upłynęło dopiero kilka minut. Słyszała głosy dobiegające z góry, więc zebrała się na odwagę i weszła na schody. Coraz głośniejsze zdania dochodziły z głębi pomieszczenia, które zostało zamknięte. Stanęła przy drzwiach i z sercem łomoczącym w piersi zaczęła nasłuchiwać. Rozmowy były ciche, ale dało się słyszeć ich sens:

- Ta stara baba domyśliła się, o co chodzi z tym wierszem. Nie wiem, skąd jej przyszło do głowy, żeby czytać go od tyłu. Na szczęście ją mamy już z głowy. Tak jak się umawialiśmy, dosypałem jej ten proszek i podpisała wszystko, co jej podsunąłem. Zabrała poddanym wszystkie ziemie, skazując ich jednocześnie na śmierć głodową. Przy okazji mamy okazję na tym trochę zarobić, a królowej i jej rodzinki pozbyłem się raz na zawsze - teraz czeka na ścięcie...

-No dobrze, ale została jeszcze ta gówniara, ona w ogóle wie, że śmierć jej ojca to twoja sprawka? - zapytał nieznajomy głos.

-Nie i tak ma zostać! - ryknął - Muszę się nią zająć, a przede wszystkim pozbyć wszelkich dowodów i spalić kopie tego wiersza. Zresztą sama zobacz. - Pierre zatrzymał na chwilę głos, po czym dało się słyszeć odgłos przypominający otwieranie torby i wyciąganie kartki. Po chwili zaczął recytować.

„Dziś był najgorszy dzień w moim życiu

I nawet nie próbuj przekonać mnie, że

W każdym dniu dobro skrywa się

Odkryjesz, że świat to złe miejsce

Istnieją bogowie, którzy pojawiają się czasami,

Zadowolenie i radość nie trwają wiecznie.

To wszystko jest w głowie i w sercu

Przez najbliższy milion lat nie usłyszysz ode mnie, że

Tak właśnie brzmi ten wiersz, kiedy czyta się go od tyłu. Królowa chciała się mieszać, więc ma za swoje. Słuchaj kochana, jak to wszystko się skończy, to wyjedziemy wypocząć, obiecuję. Muszę tylko doprowadzić sprawę do końca.

Annie podczas tej rozmowy łzy same napływały do oczu. Nie mogła pojąć, jak najlepszy przyjaciel jej ojca mógł być odpowiedzialny za jego śmierć. Była na niego wściekła, a jednocześnie czuła się winna, ponieważ to przez jej wiersz królowa miała za chwilę zostać zamordowana. Nie mogła zebrać myśli, nagle cały świat zawirował jej przed oczami, straciła czucie w kończynach i osuwając się, strąciła obraz ze ściany, który upadając, huknął. Rozmowy ucichły...

# data[].attributes.attachment_link.description
Anna stanęła jak oniemiała. Nie mogła w to uwierzyć, przecież jeszcze kilka chwil temu jej brat otrzymał od królowej list z zachwytem nad „jego" twórczością. Wynika z tego, że królowa nie spodziewała się, iż sprawy potoczą się w taki sposób. Coś tu było nie tak... Dziewczyna rozejrzała się wokół.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ręka w górę, kto uczy (lub uczył się) w szkole, w której z okazji Dnia Dziecka organizowano dzień sportu? Wiecie, takie sobotnie święto, w którym im człowiek był starszy, tym bardziej nie chciało mu się brać udziału? No, gdzie te rączki, gdzie? [Proszę o komentarze z odpowiedziami :)]

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika Lekcje Polskiego (@lekcje_polskiego)

W szkole, w której uczę, nie mamy dnia sportu, ale Festyn Sportowo-Rodzinny. Jak sama nazwa wskazuje, na imprezę zaproszeni są uczniowie z rodzicami. Frekwencja co roku dopisuje, choć festyn jest zawsze w sobotę ;). Przychodzą na niego wszyscy - od najstarszego do najmłodszego (lub na odwrót), wpadają absolwenci z dziećmi, babcie, dziadkowe, panie nauczycielki na macierzyńskim z pociechami :).

Odkąd pamiętam, a w ZOSS w Bytomiu pracuję już osiem lat, festyn wglądał tak, że uczniowie mieli możliwość wykazania się w różnych konkurencjach - podbijaniu piłki siatkowej, Twisterze, skokach z miejsca, wiszeniu na drążku, przeciąganiu liny, kręceniu hula-hop, szachach, rzutach do rozmaitych celów... Chodziło o to, by - niezależnie od wieku i sprawności fizycznej - każdy mógł zdobyć za coś punkty. My, nauczyciele, mieliśmy przydzielone stanowiska przy konkretnych dyscyplinach. Za wykonanie zadania wręczaliśmy uczniom żetony. Odpowiednia ich liczba uprawniała do odebrania słodkości w bufecie festynowym :).

W tym roku bawiliśmy się trochę inaczej... Konkurencje sportowe pozostały, ale poloniści, anglistki, germanistki i koleżanka historyczka zostali poproszeni o wymyślenie konkurencji typowych dla swojego przedmiotu... Co wymyśliliśmy my-poloniści?

Nie byłabym sobą, gdybym nie wzięła kości opowieści... Zadanie było dziecinnie proste. Najmłodsza uczestniczka zabawy miała 4 lata i dała radę! Z rozsypanych kości uczniowie układali (oczywiście ustnie) krótką historyjkę. Liczba kości była dostosowana do wieku uczestników gry.

Nie znacie? Fajna rzecz! Już kiedyś robiłam coś takiego (chyba trzy razy), ale w sali lekcyjnej. Uczniowie (oraz rodzice) mogli tym razem pobiegać sobie na dworze oraz pracować parami bądź solo. Przygotowałam trzy różne teksty - po jednym dla I-III (fragment Kaczki dziwaczki), IV-VI (fragment Prośby o wyspy szczęśliwe) i gimnazjum (fragment Obrachunku z obserwunku gołąbkowego). Biorący udział w konkurencji na przepisanie tekstu mieli 1,5 minuty.

Konkurencja dla tych, co jeszcze nie bardzo ogarniają czytanie :). Labirynty drukujemy ze strony z labiryntami, bierzemy kredki i czekamy na niepiśmienne dzieci ;). Jeśli labirynt jest za trudny, pomocą służą poloniści, rodzice lub dziadkowie.

Konkurencję wymyślił kolega-polonista.

Nie wiem, czy ta zabawa ma jakąś fachową nazwę, ale na pewno ją znacie! Dajecie uczniom jakieś długie słowo (np. krasnoludek, karuzela, onomatopeja itd.), a ich zadaniem jest w np. minutę z liter tego słowa ułożyć inne wyrazy. Konkurencja prosta, do jej wykonania potrzebne są jedynie papier, coś do pisania i stoper (w telefonie, jak wiadomo).

Konkurencję wymyślił kolega-polonista.

Konkurencja przygotowana na kiepską pogodę, ale ponieważ obiecałam uczniom, że będą quizy, godzinę przed zakończeniem festynu przeniosłam się do sali z komputerem i rzutnikiem. Uczennice załapały się na quiz lekturowy (o Ani z Zielonego Wzgórza) i o przysłowiach. Konkurencja dobra raczej na pochmurny dzień. Na pogodny lepiej sprawdziłyby się patyczki z pytaniami, ale akurat nie miałam czasu ich kupić. Niemniej jednak to pomysł godny zapisania - może przydać się na następny rok.

A Wy jak się bawicie na szkolnych imprezach?

# data[].attributes.attachment_link.title
Co może polonista na festynie sportowym? Pięć prostych konkurencji

# data[].attributes.attachment_link.description
Ręka w górę, kto uczy (lub uczył się) w szkole, w której z okazji Dnia Dziecka organizowano dzień sportu? Wiecie, takie sobotnie święto, w którym im człowiek był starszy, tym bardziej nie chciało mu się brać udziału? No, gdzie te rączki, gdzie?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
O planowaniu całego roku już pisałam dramatyczne treści. Ostatecznie udało mi się - po rozpisaniu wszystkiego w formie mapy mentalnej - ułożyć plan pracy dla klasy III gimnazjum. Po raz pierwszy bez podręcznika! Trzymajcie kciuki :).

Planując rok pilnowałam, by nie zmarnować żadnej lekcji. Oczywiście, po drodze na pewno coś wypadnie... Ale na najważniejsze i najciekawsze rzeczy czas będzie. A skoro od początku planowałam zajęcia tak, by dobrze wykorzystać godziny, nie mogłam zapomnieć o tej pierwszej lekcji. Lekcji, która bardzo łatwo może być przegadana lub przesiedziana. Lekcji, na którą nie wszyscy są przygotowani - a to ktoś nie kupił zeszytu, a to ktoś nie ma długopisu... Umówmy się w tym miejscu, że zajęcia, na których przypominamy PSO, podajemy listę lektur i reguły obowiązujące w nowym roku szkolnym, czy zasady BHP, to lekcja 0 (zerowa). Musimy ją przeprowadzić, bez dwóch zdań. Ale potem trzeba już zacząć działać :).

Chcemy się uczyć!

Dobrze. Podaliśmy PSO i lektury. Porozmawialiśmy z uczniami o wakacjach. Zrobione. Teraz warto byłoby coś zrobić. Czegoś się nauczyć. A może nawet... coś napisać? Zapraszam na pierwszą lekcję w III gimnazjum...

Na początku lekcji rozdałam uczniom kolorowe karteczki. Każdy miał napisać jakie są jego cele (lub cel) na języku polskim w tym roku i jakie mają oczekiwania. To, co napisali, zostanie między mną a nimi, ale mogę powiedzieć, że generalnie wszyscy chcą zdać lub dobrze zdać egzamin.

Hej, do dzieła!

Jak tak, to... proszę bardzo! Na lekcję przygotowałam krótki, ale urozmaicony materiał. Części mowy i inne zagadnienia gramatyczne to zwykle zmora uczniów. Nie wiedzieć czemu nazwy i funkcje ciągle się mylą, a już te drobne, nieodmienne części mowy, zupełnie wypadają z głowy.

Na pierwszej lekcji gościł u nas wykrzyknik.

O, Kahoot!

O, jak ja lubię Kahoot! Tym razem zamiast quizu przygotowałam dla uczniów ankietę. Zawiera dziewięć identycznych pytań: W którym zdaniu jest więcej emocji? Uczeń ma do wyboru trzy odpowiedzi:

zdanie z wykrzyknikiem, np. Au, uderzyłem się!

zdanie bez wykrzyknika: Uderzyłem się!

stwierdzenie, że oba zdania niosą tyle samo emocji.

Ankieta jest dostępna publiczne i chciałabym, aby ktoś jeszcze z niej skorzystał --> klik!.

Wyniki były takie jak sobie po nauczycielsku założyłam - 99% ankietowanych wskazało, że więcej emocji jest tam, gdzie wykrzykniki. Hura! :)

Pora na teorię

Po ankiecie - podsumowanie. Co to za drobne części mowy, którymi różnią się zdania? Jaką pełnią funkcję? Do zeszytu powędrowała krótka notatka z przykładami.

Na koniec - działanie

Na scenę wkroczyły Story Cubes... Na podstawie wylosowanych kostek gimnazjaliści napisali prace (w większości były to dialogi), w których wykorzystali co najmniej pięć wykrzykników.

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika Lekcje Polskiego (@lekcje_polskiego)

Jak im poszło? Najpierw trochę pojęczeli, że jak to, już pisanie? Przecież to pierwsza lekcja! Cóż miałam odpowiedzieć... Ktoś tu chciał się uczyć :). Oceny były dobre i bardzo dobre. Krótkie prace sprawdziłam raz-dwa i omówiłam na kolejnej lekcji.

Mam nadzieję, że to wróży nam podobne wyniki na cały rok szkolny :).

# data[].attributes.attachment_link.title
Emocjami jesień się zaczyna. Lekcja z wykrzyknikiem

# data[].attributes.attachment_link.description
O planowaniu całego roku już pisałam dramatyczne treści. Ostatecznie udało mi się - po rozpisaniu wszystkiego w formie mapy mentalnej - ułożyć plan pracy dla klasy III gimnazjum. Po raz pierwszy bez podręcznika! Trzymajcie kciuki :). Planując rok pilnowałam, by nie zmarnować żadnej lekcji. Oczywiście, po drodze na pewno coś wypadnie...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dawno, dawno temu mieliśmy z VI SP lekcję... Lekcję poezji. Pisaliśmy wiersze! Okazało się, że w uczniach drzemią całkiem przyzwoici wierszokleci, trzeba im tylko trochę pomóc się ujawnić... Jak to zrobiliśmy? Zacznijmy od początku.

W podręczniku do VI jest jeden z moich ulubionych i bardzo nośnych dydaktycznie wierszy Zbigniewa Herberta: Pudełko zwane wyobraźnią. Pamiętam go jeszcze ze swoich czasów szkolnych. W ramach pracy domowej rysowaliśmy ilustrację do niego. Bardzo mi się to podobało! Postanowiłam zadać ją także swoim uczniom, ale poza tym zrobić jeszcze jedno - użyć na lekcji Story Cubes!

Co można wyciągnąć z pudełka?

Takie pytanie zadałam uczniom na początku. Na tablicy pojawił się nieudolnie przeze mnie narysowany prostopadłościan (albo spadłościan...) i propozycje uczniów. Najbardziej urzekł mnie ten krokodyl, bo przypomniał mi fragment książki Jędrek i inni. Znacie?

Po gorącej dyskusji, pełnej zwierząt, które mogłyby wypełnić nie tylko pudełko, ale arkę Noego, przeszliśmy do sformułowania wniosku: z pudełka można wyciągnąć niemal wszystko.

Potem padło kolejne pytanie (ach, ci nauczyciele, ciągle się o coś pytają!): czym może być pudełko w sensie przenośnym? Tutaj propozycji było mniej, ale były równie interesujące.

Na zdjęciu notatka z odpowiedziami na oba pytania:

Później przeczytaliśmy wiersz, zanalizowali i zinterpretowali. To chyba nie wymaga zbyt dużego komentarza :). Zwróciliśmy uwagę na środki poetyckie, obrazy poetyckie, na to, jakie części mowy służą wywoływaniu obrazów, na to, jak działa wyobraźnia...

W ramach pracy domowej uczniowie mieli stworzyć ilustracje do Pudełka..., które - ja widać - w pudełku nie wylądowała, ale zdobi ścianę w sali polonistycznej :).

Pora na kostki!

Tak, tak, na kolejnej lekcji przyszła pora na użycie naszych ulubionych Story Cubes! Tym razem postawiłam na zestaw podstawowy. Typowe ćwiczenia po omówieniu Pudełka zwanego wyobraźnią to dopisywanie własnych wersji/zwrotek wiersza. Uczniom można podać czasowniki, których powinni użyć, albo liczyć na ich inwencję. Można też rzucić kostkami i podać polecenie napisania własnych wersji wiersza Zbigniewa Herberta na ich podstawie. Uczniowie musieli użyć minimum 5 kostek. Pracowali w grupach. Wylosowaliśmy to:

Każdy jest poetą

Szóstoklasiści pracowali w pięciu grupach. Trzy grupy stworzyły wiersz zgodny z poleceniem, jedna - nie do końca. Uczniowie wykorzystali co prawda odpowiednią liczbę kostek, no i napisali wiersz, ale... nie w stylu Pudełka... Piąta grupa natomiast napisała tylko dwie linijki...

Uczniowie otrzymali piątki za wiersze w 100% zgodne z poleceniem, plusy za zgodność częściową i minusy za niewykonanie zadania.

Analizujemy... swoje wiersze!

To jednak nie był koniec pracy z uczniowską twórczością. Na kolejnej lekcji uczniowie we wszystkich tekstach szukali środków poetyckich :). Choć nie kazałam użyć np. jednego epitetu czy porównania na wiersz, okazało się, że i tak uczniowie ich użyli - w sposób naturalny, bo przecież pisali poezję! Mam nadzieję, że dzięki Wielkiej stopie - złodziejowi jabłek oraz Fantazji zwanej śmiercią [!] epitet, porównanie, metafora i rym już na zawsze pozostaną w uczniowskiej pamięci.

A teraz - zapraszam do lektury! :)

a zobaczysz tam rozświetloną

Z czaszy spadochrodnu wyskoczy sowa.

Sowa wywoła inwazję dzikich Indian,

Żarówka oświeci twój umysł,

drugą trzecią aż będzie Bank

mocny strach który zwiąże szałasy ze spadochronami

Wielka stopa - złodziej jabłek

W obozie Indian z białych namiotów

jest sad pełen czerwonych owoców

nieopodal Indian na wielkim

głazie siedzi wielka stopa -

nagle jabłka się skończyły,

tupnął, wrzasnął, się zdenerwował

poszedł do Indian i ich obrabował

# data[].attributes.attachment_link.description
Dawno, dawno temu mieliśmy z VI SP lekcję... Lekcję poezji. Pisaliśmy wiersze! Okazało się, że w uczniach drzemią całkiem przyzwoici wierszokleci, trzeba im tylko trochę pomóc się ujawnić... Jak to zrobiliśmy? Zacznijmy od początku. W podręczniku do VI jest jeden z moich ulubionych i bardzo nośnych dydaktycznie wierszy Zbigniewa Herberta: Pudełko zwane wyobraźnią.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kostki Story Cubes zyskują coraz to większe grono zwolenników. I rzeczywiście, jak mówią uczniowie - są fajne - bo możliwości ich wykorzystania jest tyle, ile pomysłów pojawi się w głowie nauczyciela lub wychowanków.

Jeszcze więcej radości i satysfakcji jest, kiedy kostki wykonają sami uczniowie, bo dlaczego nie wykorzystać ich twórczego potencjału?

Nasze SC powstały w związku z utrwalaniem wiadomości o liryce.

Uczniowie otrzymali szablon kostki (zob. tutaj). Chciałam, by wszystkie miały ten sam rozmiar i były większe niż oryginalne SC (ok. 5 cm wysokości).

Zadaniem uczniów było wybranie z dowolnego utworu lirycznego 6 znaków - symboli i przeniesienie ich w dowolnej formie na kostkę:

ci, którzy lubią rysować, wykonali ciekawe ikonki,

inni znaleźli zdjęcia i nakleili je na kostkę,

a jeszcze inni wykonali schematyczne rysunki odzwierciedlające słowa - klucze.

Teraz trzeba było pooglądać wytwory własnej pracy, pozachwycać się efektem końcowym, by w końcu móc na kostkach popracować (ale o tym będzie kolejny post).

Myślę, że kostki można świetnie wykorzystać nie tylko na języku polskim - sprawdzą się one również w czasie lekcji bibliotecznych, zajęć świetlicowych czy też w nauce języków obcych.
Jest wiele stron, które pomagają stworzyć własne SC, np. tutaj, a to daje kolejne możliwości. Naprawdę warto spróbować wykorzystać tę pomoc na swoich lekcjach a także promować ją jako bardzo interesujący sposób na urozmaicenie zajęć, tym bardziej, że wielu nauczycieli nie zna jeszcze Story Cubes:)

Story Cubes - wielkanocne

# data[].attributes.attachment_link.description
Kostki Story Cubes zyskują coraz to większe grono zwolenników. I rzeczywiście, jak mówią uczniowie - są fajne - bo możliwości ich wykorzystania jest tyle, ile pomysłów pojawi się w głowie nauczyciela lub wychowanków. Jeszcze więcej radości i satysfakcji jest, kiedy kostki wykonają sami uczniowie, bo dlaczego nie wykorzystać ich twórczego potencjału?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Maj to miesiąc, w którym zaczynamy powtarzać i utrwalać wiadomości i umiejętności, jakie zdobywali uczniowie w ciągu całego roku szkolnego.

W klasie I rozpoczęliśmy ten czas od przypomnienia sobie treści naszych lektur i ich bohaterów .

Działania zostały podzielone na kilka etapów.

Najpierw poprosiłam uczniów, by w domu przygotowali kostki (typu SC), na których ściankach będą widniały cytaty z poznanych w czasie lekcji książek. Aby właściwie przygotować tę pracę, uczniowie musieli raz jeszcze zajrzeć do lektur lub notatek, przypomnieć sobie, które słowa już wcześniej wzbudzały nasze zainteresowanie, kto je wypowiedział, w jakich okolicznościach.

Następnie, już w czasie lekcji, odkrywaliśmy wspólnie tytuły lektur, z których pochodzą zapisane na kostce zdania. Nie wszystko zawsze było jasne... uczniowie musieli kojarzyć słowa z tematyką lektury, rozpoznawać styl wypowiedzi, łączyć elementy charakterystyczne dla danej epoki literackiej ze wskazówkami pojawiającymi się w cytacie.

Kiedy już poznaliśmy źródło wszystkich cytatów... otworzyłam pudełko z kartami Dixit.

Każdy uczeń wylosował jedną kartę, a następnie odkrywała jej znaczenia.

Teraz przyszła pora na zadanie finałowe -

uczniowie, podzieleni na grupy, mieli stworzyć opowiadanie, których fabułę wyznaczały zarówno wylosowane karty (określały miejsce, czas, przygodę) jak i rzucona kostka (wskazywała na główne postacie, ich sposób zachowania się, życiowe doświadczenia).

To nie było łatwe... burza mózgów w grupach, wybór tematu wiodącego i praca ruszyła...

... z Chaosu wyłoniła się asteroida B-612;

... Uranos podjął walkę z Małym Księciem;

... Oskar musiał zmagać się nie tylko z chorobą, ale też z okrutnymi meduzami w królestwie Posejdona;

... przyjaźń Małego Księcia i Oskara sprawdziła się podczas podróży w nieznane;

... Julia nie mogła doczekać się swego Romea i gdyby nie pomoc Zbyszka wszystko mogłoby wyglądać zupełnie inaczej;

Z wielką przyjemnością dostrzegam, że tak prowadzone zajęcia aktywizują wszystkich uczniów w klasie, praca w grupie wspaniale mobilizuje do wysiłku intelektualnego i odkrywania pokładów kreatywności... a przecież właśnie o to chodzi :)

# data[].attributes.attachment_link.description
Maj to miesiąc, w którym zaczynamy powtarzać i utrwalać wiadomości i umiejętności, jakie zdobywali uczniowie w ciągu całego roku szkolnego. W klasie I rozpoczęliśmy ten czas od przypomnienia sobie treści naszych lektur i ich bohaterów . Działania zostały podzielone na kilka etapów.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jakiś czas temu podzieliłam się tutaj swoimi doświadczeniami w pracy ze Story Cubes. Zarówno pierwszy wpis (o opowiadaniach) jak i drugi (o sprawozdaniach) cieszą się niesłabnącym zainteresowaniem. I dobrze, tak miało być! Trzeba dzielić się dobrymi praktykami, zwłaszcza jeśli dotyczą dość prostych narzędzi - niedrogich lub takich, które można wykonać samemu, niewymagających specjalnego sprzętu, a jednocześnie innowacyjnych.

Zostawiliście mi pod wpisem, linkiem na moim Facebooku oraz na grupie Nauczyciele kilkanaście komentarzy mówiących o Waszych doświadczeniach ze SC. W tym wpisie pragnę je wypunktuję i polecę kilka wpisów na innych nauczycielskich blogach.

Joanna Waszkowska na swoim blogu Takie tam po polsku we wpisie "Działaj aktywnie" opisała kilka bardzo ciekawych zadań. Jednym z nich jest tworzenie opowiadań za pomocą Story Cubes. Joanna podpowiada jakie ograniczenia możemy narzucać uczniom w związku z tworzonymi opowieściami (np. dialogi, elementy fantastyczne). Warto zapoznać się z całym wpisem!

Asia Krzemińska, czyli Zakręcony belfer we wpisie "Kości opowieści" podzieliła się swoimi pierwszymi doświadczeniami ze SC. W komentarzu pod moim wpisem napisała natomiast: "Od czasu jego [tj. wpisu - dop. K. J.] powstania wielokrotnie korzystaliśmy z kości. Tworzyliśmy streszczenia lektur, opowiadania. Uważam, że to rewelacyjny środek pobudzający uczniowską kreatywność".

Ola z bloga Nauczyciel Trochę Inaczej również zostawiła komentarz pod moim postem: "Też używam Story Cubes. Na języku angielskim w gimnazjum. Nie powiem, żebym była jakoś bardzo kreatywna. Mam dwa zestawy - czyli większy i mniejszy (...). Każdy uczeń wybiera sobie jeden z zestawów i rzuca kośćmi. Większy zestaw daje szansę na 6. I piszą opowiadania. Ograniczeń nie ma żadnych, ale ma być ciekawie. Później te opowiadania czytają przed całą klasą. Powstają czasami niesamowite rzeczy".

Zdaniem Justyny z Konwersatoriów o filmie i kulturze SC sprawdzają się też na lekcjach języka polskiego jako obcego (czekamy na wpis!).

Ponownie polecam wpisy Darii z bloga Hummingbirdels: ten o Story Cubes oraz o Story Dice (kostkach, które można samodzielnie zaprojektować i wydrukować).

Autorka przytablicy.pl napisała: "Użyłam kości na lekcji języka polskiego i byłam zaskoczona efektem! Coś czuję, że będzie to jedno z moich ulubionych narzędzi" (czekamy na szczegóły!).

Poza tym na Facebooku pojawiły się takie przykłady wykorzystania Story Cubes:

na zajęciach indywidualnych i rewalidacji,

w pracy z uczniami z dysleksją (pomocne nie tylko w rozwijaniu wyobraźni, ale też po prostu jako ćwiczenie w składaniu zdań),

na zajęciach świetlicowych w grupie zróżnicowanej wiekowo (klasy I-VI SP): każdy gracz wykorzystywał jeden obrazek, dzięki czemu powstawała jedna historia opowiadana po kolei przez całą grupę.

Ja ostatnio użyłam SC po raz pierwszy na lekcji z poezją oraz podczas szkolnych obchodów Dnia Języka Ojczystego. Doświadczeniami oczywiście podzielę się niebawem :).

Osobom, które z jakichś powodów nie mogą stać się posiadaczami zestawów Story Cubes polecam strony, na których można samodzielnie zaprojektować kostki:

Dziękuję raz jeszcze za wszystkie komentarze, podpowiedzi i linki do wpisów ze SC!

# data[].attributes.attachment_link.title
Jaka jest Twoja historia? Story Cubes nie tylko na moich lekcjach

# data[].attributes.attachment_link.description
Jakiś czas temu podzieliłam się tutaj swoimi doświadczeniami w pracy ze Story Cubes. Zarówno pierwszy wpis (o opowiadaniach) jak i drugi (o sprawozdaniach) cieszą się niesłabnącym zainteresowaniem. I dobrze, tak miało być! Trzeba dzielić się dobrymi praktykami, zwłaszcza jeśli dotyczą dość prostych narzędzi - niedrogich lub takich, które można wykonać samemu, niewymagających specjalnego sprzętu, a jednocześnie innowacyjnych.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W pierwszym poście o Story Cubes pisałam o tym, że moi uczniowie dzięki kostkom ćwiczyli opowiadanie oraz sprawozdanie. Opowiadania udały się nadzwyczajnie i okazuje się, że sprawozdania także wyszły nieźle... Doszlifowania wymaga uwypuklenie różnic między tymi dwiema formami wypowiedzi, ale, ogólnie - nie jest źle!

Nie jest źle i kolejny raz zostałam zaskoczona uczniowską wyobraźnią! Przypominam, że kostki kazały nam pisać takie sprawozdanie:

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika Lekcje Polskiego (@lekcje_polskiego)

Prace, pisane na lekcji, miały być krótkie - do jednej strony A4. Odejmując czas związany na wytłumaczenie zadania, wylosowanie kostek, ustalenie, co one oznaczają, na napisanie pozostało ok. pół godziny.

Poniżej zamieszczam trzy losowo wybrane sprawozdania uczniów klasy VI. Przeczytajcie i oceńcie sami, jak wypadło :) to ćwiczenie.

W pracach poprawiłam jedynie błędy ortograficzne i interpunkcyjne (nieliczne), reszta to już słowa szóstoklasistów.

Sprawozdanie 1.

Dnia 26.05.2003 r. w [!] moskiewskim zamkniętym stadionie odbyły się zawody w piłce krzyknej. Wybrałem się na mecz z byłym mistrzem tej dyscypliny Janem Krzykaczem.

O 18.30 na boisko weszli sędziowie, którzy usiedli na ławach. O 18.45 krzykarze weszli na boisko. Sędzia krzyknął do bocznych sędzi: "Czytać!" i zaczął się mecz. Sędziowie czytali 50 minut i mecz skończył się. 10 krzyków dla Krzyku Milan do 5 krzyków dla FC Krzyk. Po meczu okazało się, że krzykarze to czytelnicy.

Lepszej krzykowej dyscypliny nie widziałem. Choć było głośno, było świetnie.

Sprawozdanie 2.

14.06.2015 mój kolega Marek był w pakistańskiej bibliotece. Czytał spokojnie książkę.

Nagle na budynek obok spadła bomba. Cały budynek nagle się posypał. Gruzy budynku zatarasowały wejście do biblioteki. Marek zaczął krzyczeć i wołać o pomoc. Na szczęście nie trafił go żaden odłamek z wybuchu. Marek był tak zapalonym czytelnikiem, że przestał krzyczeć i znowu zaczął czytać.

Na szczęście ratownicy w ciągu dwóch godzin odtarasowali [!] wejście i poszli do Marka. Wszystko skończyło się dobrze i było świetnie.

Sprawozdanie 3.

Dnia 28.04.16 r. odbyły się zawody na najgłośniejszy krzyk. Zawody odbyły się w szpitalu pschiatrycznym o zaostrzonych zasadach bezpieczeństwa.

Zawodnicy zebrali się przed wejściem do izolatki o godzinie 10.00. Każdy pacjent szpitala wchodził do pomieszczenia i krzyczał jak najgłośniej potrafił. Na samym końcu do izolatki wszedł ostatni zawodnik, który był najgroźniejszym pacjentem w psychiatryku. Niestety mężczyzna został zdyskwalifikowany z zawodów [!], gdyż przy wejściu powalił dwóch strażników na ziemię.

Zawody były bardzo ekscytującym wydarzeniem i wszystko było świetnie!

# data[].attributes.attachment_link.title
Kości zostały rzucone, a sprawozdania napisane

# data[].attributes.attachment_link.description
W pierwszym poście o Story Cubes pisałam o tym, że moi uczniowie dzięki kostkom ćwiczyli opowiadanie oraz sprawozdanie. Opowiadania udały się nadzwyczajnie i okazuje się, że sprawozdania także wyszły nieźle... Doszlifowania wymaga uwypuklenie różnic między tymi dwiema formami wypowiedzi, ale, ogólnie - nie jest źle! Nie jest źle i kolejny raz zostałam zaskoczona uczniowską wyobraźnią!

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by Karolina Starnawska (Jędrych) (@lekcje_polskiego)

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by Karolina Starnawska (Jędrych) (@lekcje_polskiego)