# data[].attributes.body
De 2 personen die het meeste indruk op me hebben gemaakt naast Svenne, zijn Nils Dackeman en zijn vrouw Sonya. Nils Dackeman was de oprichter van de Partij Rechtvaardig zweden, waar Svenne secretaris van was. Dackeman was heel slim en deed alles op een manier waardoor hij vaak kreeg wat hij wilde. Hij had Svenne hard nodig, maar liet dat niet zien. Nog meer indruk, maakte Sonya op me. Ze vertelde al Dackeman zijn plannen aan Svenne, vertelde de waarheid, vertelde dat Dackeman hem wél nodig had. Ze was een onvoorspelbare vrouw. De ene keer deed ze heel afstandelijk, terwijl ze de andere keer niet bij je weg kan blijven. Ondanks dat wordt ze toch aangezien als een lieve vrouw en dat bewonder ik.

# data[].attributes.body
Ik vond het een mooi boek om te lezen, omdat het interessant en leerzaam was. Door de opbouwende spanning wilde ik al gauw verder lezen. In het begin vond ik het verhaal een beetje saai, zelfs zo saai dat ik op een gegeven moment ging plannen hoeveel bladzijdes ik nog moest lezen tot het weekend voor de week waarin ik mijn blog af wilde hebben. Ik hield me aan mijn planning, maar na verloop van tijd liep ik voor op schema voor ik het door had. Het was zo leuk en spannend dat ik niet wilde stoppen met lezen. Daarom zou ik dit boek aanraden, ook al vinden ze politiek niet overdreven interessant of vinden ze het actuele wereldnieuws niet boeiend, want de verhaallijn is leuk voor iedereen. Als je de verhaallijn leuk vindt, hebt je er geen last van dat het over politiek gaat, want dat merk je dan niet, terwijl je er wel over leert. Ik heb geen spijt dat ik dit boek heb gelezen. Het is een levend verhaal!

# data[].attributes.body
De schrijver, Per Nilsson (zie afbeelding), schrijft dit boek op zo'n manier dat je je goed kan inleven in de hoofdpersoon Svenne. Het verhaal wordt eigenlijk verteld door Svenne zelf en langzamerhand weten we wat er allemaal is gebeurd met hem, zijn familie en het land Zweden... Het wordt zo geschreven dat we stukje voor stukje alles te weten komen. Zou wordt de spanning opgebouwd, maar niet op een langdradige manier. In dit geval is het zo dat Svenne zich schuil houdt in een vakantiehuisje omdat hij op de vlucht is voor wraak. Door het verhaal heen wordt duidelijk waarom hij zich moet schuil houden. Ik vind het een heel origineel boek, omdat er niet veel over deze serieuze problemen geschreven wordt. Mensen die dit lezen, doen het meestal omdat het leuk is om boeken te lezen, maar op deze manier leer je er ook nog eens van.

# data[].attributes.headline
Taalgebruik bij dialogen en ontwikkeling

# data[].attributes.subject
Taalgebruik bij dialogen en ontwikkeling

# data[].attributes.body
Aan het taalgebruik van de dialogen kan je heel goed zien dat het verhaal wordt verteld door een 17-jarige jongen. Vooral aan het begin is duidelijk dat Svenne een van de typische hangjongeren is. Zijn taalgebruik, zijn manier van denken en doen laten dat zien. Ik vind het mooi om te zien dat Svenne's taalgebruik en manier van redeneren zich ontwikkelen door het verhaal heen. Dat komt zeker weten door Nils Dackeman, zijn 'baas', die hem van alles leert. Verder denk ik dat het ook te maken heeft met het feit dat Svenne steeds meer is betrokken bij de politiek en woorden van andere mensen overneemt.

# data[].attributes.body
Het verhaal begint bij Svenne op het Zweedse platteland, een plek war hij zich veilig voelt met zijn vrienden. Er hing altijd een leuke, gezellige sfeer. Het verhaal verplaatst zich naar Stockholm, waar het allemaal heel gezellig is, totdat Svenne wordt neergestoken. Later in het verhaal, als Svenne wordt gevraagd om mee te gaan naar Malmö (zie afbeelding), moet hij natuurlijk eerst aan alles wennen, waarna deze stad als zijn tweede thuis voelt. Er is niet overdreven veel variatie in de plaatsen, dus wat dat betreft is het verhaal niet heel origineel, maar zo blijft het overzichtelijk. De plaats waar het verhaal eindigt, is onbekend. Het was een vakantiehuisje op een geheime plek waar Svenne op de vlucht was (beeld achtergrond in).

# data[].attributes.body
'Ik Ben Geen Racist'  is geschreven door de schrijver Per Nilsson. Het boek is vertaald door Femke Blekkingh-Muller in 2007 en uitgegeven Nederland door Lemniscaat in 2006.

Het verhaal gaat over een Zweedse jongen van het platteland, Svenne, die zijn verhaal verteld aan iemand waarvan we niet weten wie het is. Vandaar ook aan het begin bij elk hoofdstuk: "Nu denk ik aan jou. Ik vertel dit aan jou. Ik denk: wie jou mag zien, is een gelukkige man." Hij wordt tijdens een weekendje naar Stockholm neergestoken door een allochtone jongen. Hij overleeft het en krijgt kort na het incident bezoek van Nils Dackeman. Hij vraagt of Svenne voor hem wil werken in Malmö, want Dackeman is bezig met het oprichten van een politieke partij: de Partij Rechtvaardig Zweden. Svenne wordt secretaris van deze partij. Het loopt uiteindelijk uit de hand, want de meeste hoofdzaken verdwijnen al snel naar de achtergrond en er wordt alleen nog maar over massa-immigratie en criminaliteit van allochtonen gepraat. Er gebeuren vreselijke dingen; hoofddoeken worden afgerukt allochtonen worden bedreigd en mishandeld. Svenne heeft het nooit zo bedoeld. Als iedereen hem toch als de oorzaak van deze problemen ziet en het geweld uit de hand loopt, moet hij vluchten.