# data[].attributes.attachment_link.title
Interactive image by amanda.dabrowska1 on Genial.ly

# data[].attributes.attachment_link.description
Interactive image by amanda.dabrowska1 on Genial.ly

# data[].attributes.headline
Terroryzm, ISIS, Uchodźcy, Najważniejsze konflikty XX w., Przyczyny konfliktów

# data[].attributes.subject
Terroryzm, ISIS, Uchodźcy, Najważniejsze konflikty XX w., Przyczyny konfliktów

# data[].attributes.body
ISIS - Mateusz Pociecha

# data[].attributes.headline
Dzień dobry! W ustawieniach = należy wpisać temat oraz skład grupy . V. Kozłowska

# data[].attributes.subject
Dzień dobry! W ustawieniach = należy wpisać temat oraz skład grupy . V. Kozłowska

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sebastian Wojciechowski - Kraje Unii Europejskiej ze względu na znaczenie polityczne i ekonomiczne, a także z uwagi na występujące w nich różnice kulturowo-społeczne, stanowią istotny cel ataków terrorystycznych. Rozpatrując współczesne zagrożenie terrorystyczne na terytorium UE warto posłużyć się modelem terrorystycznej triady uwzględniającym trzy kluczowe komponenty: gdzie - pytanie o lokalizację ataków, dlaczego - pytanie o przyczyny działania sprawców, jak - pytanie o główne metody stosowane przez terrorystów. GDZIE? LOKALIZACJA ATAKÓW Instytut Zachodni
Terroryści dobierając cele ataków często zwracają uwagę na możliwość uzyskania jak największego rozgłosu medialnego dążąc przy tym do maksymalizacji liczby ofiar. Odzwierciedlają to między innymi działania podejmowane w pobliżu obiektów sportowych, centrów handlowych, miejsc rozrywki czy uczęszczanych szlaków komunikacyjnych, takie jak ataki w Brukseli, Londynie, Manchesterze, Paryżu czy Sztokholmie.

Jak wynika z raportów Europolu (TE-SAT, European Union Terrorism Situation and Trend Report) w latach 2013-2015 na obszarze Unii Europejskiej sukcesywnie wzrastała liczba ataków terrorystycznych, zarówno tych nieudanych lub udaremnionych jak i przeprowadzonych. W 2013 r. było ich łącznie 152, w 2014 r. - 201, a w 2015 r. - 211. Zmiana powyższego trendu nastąpiła w 2016 r., kiedy odnotowano spadek liczby ataków (142). W minionym roku miały one miejsce w: Wielkiej Brytanii (76), Francji (23), Włoszech (17), Hiszpanii (10), Grecji (6), Niemczech (5), Belgii (4) i Holandii (1). Od kilku lat na zbliżonym poziomie utrzymuje się w Unii Europejskiej liczba ofiar i osób poszkodowanych w wyniku aktów terroru. W 2015 r. w całej UE zginęło 151 osób, a 360 zostało rannych, natomiast rok późnej zabito 142 osoby, a raniono 379.
Ryc. 1. Liczba aresztowanych za działalność terrorystyczną motywowaną ideologią dżihadystyczną,
DLACZEGO? PRZYCZYNY TERRORYZMU W UE Źródło: TE-SAT, European Union Terrorism Situation and Trend Report 2017, Europol, https://www.europol.europa.eu/activities-services/main-reports/eu-terrorism-situation-and-trend-report-te-sat-2017 (19.09.2017).
Kolejny ważny aspekt to liczba osób aresztowanych w państwach Unii Europejskiej pod zarzutem terroryzmu. W 2013 r. dotyczyło to 535 przypadków, w 2014 r. - 774, a w 2015 r. - już 1077. Zmiana trendu nastąpiła w 2016 r., kiedy odnotowano niewielki spadek tego wskaźnika - 1002. W tym kontekście szczególnie niepokojącą tendencją jest odnotowany wzrost liczby aresztowanych za działalność terrorystyczną motywowaną ideologią dżihadystyczną. W 2012 r. - było to 159 osób, w 2014 r. - 395, a w 2016 r. już 718. Podkreślić należy, iż w minionym roku około 70% wszystkich zatrzymanych za działalność terrorystyczną stanowili islamiści, a dla porównania dwa lata wcześniej wskaźnik ten wynosił 50%. W 2016 r. najwięcej takich przypadków zarejestrowano we Francji - 429 (łącznie w tym państwie za różne działania związane z terroryzmem zatrzymano 456 osób). W czołówce znalazły się też: Hiszpania (69), Belgia (62), Holandia (36), Austria (30), Włochy (28), Niemcy (25). Warto zaznaczyć, że w 2016 r. do żadnego aresztowania na tle islamistycznym nie doszło w Wielkiej Brytanii, choć to właśnie tam zamieszkuje jedna z największych w Europie społeczności muzułmańskich, a tamtejszą grupę radykalnych islamistów szacuje się obecnie na około 20 tys. Ponadto, jak już zaznaczono, w Wielkiej Brytanii w 2016 r. odnotowano najwięcej aktów terroru (ale tylko o podłożu separatystycznym). Zakres tego zjawiska w poszczególnych państwach członkowskich UE ukazuje poniższe zestawienie.

Wbrew częstym opiniom, do tej pory w krajach Unii Europejskiej nie dominowały zamachy o podłożu islamistycznym (dżihadystycznym). W 2013 r. żaden z 152 ataków terrorystycznych, zarówno nieudanych, udaremnionych jak i skutecznie przeprowadzonych, nie miał takiego charakteru. W 2014 r. wśród 201 zdarzeń tylko 2 zaliczono do tego nurtu. Z kolei w 2015 r. na łączną liczbę 211 ataków 17 wynikało z motywacji islamistycznej, 6 miało charakter separatystyczny, 13 - skrajnie lewicowy, 9 - skrajnie prawicowy, a aż 109 przypadków nie zostało zakwalifikowanych do żadnej z powyższych kategorii. Ostatni raport Europolu za 2016 r. informuje natomiast, że wśród wszystkich ataków (142) zdecydowanie przeważały te o charakterze separatystycznym (99), a pozostałe zaklasyfikowano jako: skrajnie lewicowe (27), islamistyczne (13), niesklasyfikowane (2) oraz skrajnie prawicowe (1). Ataki separatystyczne miały miejsce w Wielkiej Brytanii (76), Francji (18) oraz Hiszpanii (5). Do zamachów inspirowanych poglądami skrajnie lewicowymi doszło we Włoszech (16), w Grecji (6) i Hiszpanii (5). Islamscy terroryści zaatakowali natomiast we Francji (5), w Belgii (4) i Niemczech (4). Pojedyncze przypadki ataków niesklasyfikowanych zarejestrowano w Niemczech i Włoszech, a skrajnie prawicowy w Holandii.

Powyższa sytuacja może ulec zmianie w 2017 r. głównie za sprawą działalności tzw. Państwa Islamskiego (PI) oraz osób utożsamiających się z jego ideologią. PI ponosząc kolejne porażki w Syrii i Iraku potrzebuje spektakularnych sukcesów aby mobilizować swoich zwolenników. Jest to też przejaw realizacji strategii PI polegającej na tworzeniu nowych frontów walki przy wykorzystaniu determinacji części sympatyków. Wielokrotnie zwracał na to uwagę dyrektor Europolu Rob Wainwright, podkreślając, że tzw. Państwo Islamskie podjęło decyzję o wysłaniu m.in. do Europy fanatyków celem odwrócenia uwagi od kolejnych porażek, a dokonywanie spektakularnych ataków w państwach UE jest metodą utrzymania morale i zademonstrowania własnej siły.
JAK? METODY DZIAŁANIA SPRAWCÓW
Potwierdzają to dane zawarte w najnowszym raporcie Departamentu Stanu USA (Country Reports on Terrorism 2016, June 2017). Wynika z nich, iż obecnie największym zagrożeniem terrorystycznym w wielu częściach świata jest tzw. Państwo Islamskie oraz powiązane z nim grupy. W ciągu roku łączna liczba przeprowadzonych przez te podmioty ataków wzrosła o 17%, osób w nich zabitych o 48%, a porwanych i przetrzymywanych o 75%. PI oraz ich sojusznicy podejmowali działania terrorystyczne w ponad 20 państwach, w tym głównie w Iraku, Syrii, Nigerii, Afganistanie, Pakistanie, Egipcie czy Libii. Pierwsze trzy kwartały 2017 r. pokazały, że z eskalacją działalności PI mamy do czynienia również na terytorium Unii Europejskiej.

Inne związane z tym zagadnienie to napływ migrantów do Unii Europejskiej traktowany jako potencjalny czynnik generujący zagrożenie atakami terrorystycznymi. Z jednej strony dotyczy to działalności prowadzonej przez islamskich terrorystów ukrywających się lub szukających wsparcia wśród imigrantów czy uchodźców. Z drugiej zaś uwzględnić trzeba przypadki stosowania terroryzmu przez grupy ekstremistyczne (prawicowe lub lewicowe) negujące albo wspierające, z różnych względów, proces napływu lub pobytu imigrantów/uchodźców w krajach UE.

Jak podkreśla dyrektor Europolu Rob Wainwright, zmienia się profil sprawców ataków w UE. Co raz częściej są to kobiety, które w 2015 r. stanowiły 18% ogółu zatrzymanych za działalność terrorystyczną, a w 2016 r. już 26%. Gwałtownie wzrasta też rola tzw. samotnych wilków. Ponadto terroryści cały czas modyfikują taktykę i strategię działania. Do najbardziej niebezpiecznych scenariuszy należy tzw. zamach sekwencyjny polegający na równoczesnym ataku w różnych, mniej lub bardziej, oddalonych od siebie miejscach. Taka sytuacja miała miejsce w Paryżu w 2015 r.
KOMENTARZ Zagrożenia terroryzmem na terytorium Unii Europejskiej nie można utożsamiać wyłącznie z działalnością fundamentalistów islamskich. W krajach europejskich nadal niebezpiecznym nurtem jest terroryzm separatystyczny, skrajnie lewicowy czy prawicowy. Największym zagrożeniem w przypadku terroryzmu islamistycznego nie są osoby, które walczyły w szeregach tzw. Państwa Islamskiego, a później z różnych przyczyn i w różnorodny sposób wróciły do Unii Europejskiej. Można je bowiem na ogół monitorować. Podobna uwaga dotyczy islamistów mieszkających w UE, którzy prowadzą radykalną działalność m.in. na forach internetowych czy w meczetach. Najbardziej niebezpieczne są osoby utożsamiające się z fundamentalizmem islamskim i skłonne stosować terroryzm, ale nie ujawniające publicznie swoich przekonań.
Analizując modus operandi terrorystów zauważyć należy, że z jednej strony coraz częściej wykorzystują oni do ataków narzędzia powszechnie dostępne (np. samochody) z drugiej zaś są w posiadaniu środków masowego rażenia (chemicznych, biologicznych czy radiologicznych), posługują się również cyberterroryzmem i nowoczesnymi technologiami (drony). W styczniu 2017 r. Ben Wallace brytyjski minister ds. bezpieczeństwa informował, że w trakcie operacji policyjnej skierowanej przeciwko islamskim terrorystom w Maroku odkryto laboratorium, które mogło służyć do produkcji broni chemicznej i biologicznej. Państwo Islamskie dysponuje trudnym do oszacowania arsenałem broni masowego rażenia przejętym w Iraku, Syrii czy Libii, ma także w swych szeregach specjalistów w tej dziedzinie.

Specjaliści zwracają uwagę, że powszechnie niedocenianym zagrożeniem jest możliwość użycia przez terrorystów broni biologicznej. W tym kontekście wskazuje się na potencjalne wykorzystanie do ataku terrorystycznego pałeczek dżumy, które na początku 2017 r. zostały uznane przez Światową Organizację Zdrowia za największe współcześnie zagrożenie biologiczne. Na taką ocenę wpływ ma kilka czynników - pałeczki dżumy są stosunkowo łatwe do pozyskania i namnożenia, choroba rozprzestrzenia się w szybkim tempie i charakteryzuje się wysokim współczynnikiem śmiertelności, patogen jest relatywnie łatwy do przewiezienia przez granicę.

# data[].attributes.attachment_link.title
Współczesne oblicze terroryzmu w Unii Europejskiej

# data[].attributes.attachment_link.description
Sebastian Wojciechowski - Kraje Unii Europejskiej ze względu na znaczenie polityczne i ekonomiczne, a także z uwagi na występujące w nich różnice kulturowo-społeczne, stanowią istotny cel ataków terrorystycznych. Rozpatrując współczesne zagrożenie terrorystyczne na terytorium UE warto posłużyć się modelem terrorystycznej triady uwzględniającym trzy kluczowe komponenty: gdzie - pytanie o lokalizację ataków, dlaczego - pytanie o przyczyny działania sprawców, jak - pytanie o główne metody stosowane przez terrorystów.

# data[].attributes.body
ISIS- co to jest?
- co ma na celu?
- gdzie się znajduje?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nazwa ISIS pochodzi od słów Islamic State of Iraq and Sham i oznacza salaficką organizację terrorystyczną, która od 29 czerwca 2014 roku podaje się za Państwo Islamskie. W rzeczywistości jest to samozwańczy kalifat znajdujący się na terytorium Iraku i Syrii. Oficjalnym celem tego ugrupowania jest utworzenie islamskiego państwa opartego na zasadach szariatu regulującego zwyczaje nie tylko religijne, ale też organizację władzy religijnej oraz codzienne życie każdego muzułmanina. Jako, że w skład ISIS wchodzą sunniccy ekstremiści, swoje cele realizuje w sposób bezwzględny. Zrzesza ona również obcokrajowców (m.in. z terytoriów Unii Europejskiej, Czeczenii, Chin oraz krajów Arabskich).
Pochodzenie ISIS

Powstanie ugrupowania datuje się na rok 2003, podczas trwania drugiej wojny w Zatoce Perskiej, kiedy to USA dokonało inwazji na Irak. Wtedy ISIS nosiło nazwę Dżama?at at-Tauhid wa-al-Dżihad i było odnogą Al-Ka?idy. Wówczas dowodził nim Abu Musaba az-Zarkawi, jordański terrorysta. Sam dawał przykład swoim podwładnym, sunnickim oraz zagranicznym degeneratom, chwytając się brutalnych sposobów na osiągnięcie swoich celów: porwań i egzekucji zagranicznych zakładników, zamachów samobójczych ? wszystko na oczach opinii publicznej, z rozmachem. W imię wolności.

W październiku 2004 roku zmieniono nazwę na Tanzim Ka?idat al-Dżihad fi Bilad ar-Rafidajn (czyli Baza Dżihadu w Kraju nad Dwiema Rzekami). Oficjalnie nazywano ich już Al-Ka?idą w Iraku. Abu Musab az-Zarkawi już nie tylko walczył z najeźdźcami przybywającymi z zewnątrz, ale również wypowiedział szyitom wojnę religijną wewnątrz. Zginął jednak podczas amerykańskiego nalotu 6 czerwca 2006 roku, oddając tym samym władzę Abu Abdiemu Allahowi ar-Raszid al-Baghdadiemu. 15 października 2006 roku kolejny raz zmieniono nazwę organizacji na Islamskie Państwo w Iraku, jednak metody walki z siłami obcymi stacjonującymi w ich ojczyźnie pozostały tak samo brutalne. Trudnili się głównie partyzancką wojną oraz atakami terrorystycznymi. Kres organizacji przypadł na lata 2008-9, a w rok później 19 kwietnia 2010 roku al-Baghdadi został zabity podczas ataku rakietowego na dom, w którym się ukrywał.

Następnym przywódcą tego ugrupowania został Abu Bakr al-Baghdadi, którego władza przypadała na okres wycofywania się amerykańskich sił z Iraku. To go wcale nie powstrzymało przed wszczęciem kolejnej fali ataków terrorystycznych, która skupiła się nie tylko na obcych wojskach, ale również na szyitach, prowadząc Irak na skraj wojny religijnej. Konflikt religijny, mający miejsce w sąsiedniej Syrii miał również wpływ na działalność członków Islamskiego Państwa w Iraku.

Działalność ISIS

8 kwietnia 2013 roku ponownie zmieniono nazwę organizacji na Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie, zawiązując kolejne koalicje z syryjskimi ekstremistami z grupy zwanej Dżabhat an-Nusra oraz z Al-Ka?idą, walcząc przeciwko prezydentowi Syrii Baszszarowi al-Asadowi, by go obalić i ustanowić islamski kalifat, ale także przeciw opozycyjnej wobec prezydenta - Wolnej Armii Syrii. Eskalacja nastąpiła 11 lipca 2013 roku, gdy ISIS zamordowało członka Najwyższej Rady Wojskowej Wolnej Armii Syrii - Kamala al-Hammamiego, co spowodowało otwarte wypowiedzenie wojny. Na północy Syrii organizacja terrorystyczna rozpoczęła walkę z Kurdami, a potem otwarcie wypowiedziała wojnę chrześcijanom oraz muzułmanom na terytorium Syrii. I tak zaczęła się prawdziwa religijna wojna, podczas której przelewana jest krew chrześcijan, alawitów, szyitów, Kurdów oraz sunnitów. Jedyną opcją, która mogła ocalić ludzkie życia było wymuszane przejście na Islam.

Na początku 2014 roku od działalności ISIS odcięli się byli sojusznicy Dżabhat an-Nusra oraz Al-Ka?ida. Przeciw nim wystąpił również Front Islamski oraz Wolna Armia Syrii. To jednak nie osłabiło ISIS, które 29 czerwca 2014 roku ogłosiło powstanie kalifatu Państwa Islamskiego, na czele którego stanął Abu Bakr al-Baghdadi, a wg ISIS stał się on przywódcą muzułmanów całego świata. Oczywiście USA nie uznało deklaracji suwerenności tego nowego państwa i po dziś dzień próbuje rozwiązać kwestię istnienia i działalności tej organizacji terrorystycznej.

Okrucieństwo ISIS

ISIS chwyta się wszystkich najbrutalniejszych sposobów, by wzburzyć opinię publiczną. Pisząc ten artykuł autorka natknęła się na ogrom brutalnych materiałów zdjęciowych, głównie niewinnych ludzi, na których dokonano dekapitacji, tortur, gwałtów, spaleń, ataków oraz pozostałych bestialskich egzekucji. Dla człowieka żyjącego w miejscu, gdzie panuje pokój, w kraju cywilizowanym, ciężko jest zrozumieć skalę i motywy takiego postępowania. Najgorsze w tym jest jednak to, iż dzieci członków ISIS uczone są tej nienawiści, tego okrucieństwa oraz bezwzględności, a patrzenie na to staje się dla nich czymś naturalnym. Autorka niniejszego artykułu nie będzie umieszczać linków do tych najbrutalniejszych zdjęć i materiałów filmowych, jednak niech przykładem będzie siedmioletni syn australijskiego terrorysty, członka ISIS, który z dumą trzyma odciętą głowę syryjskiego żołnierza. Ci, którzy jeszcze żyją, zmuszeni są uciekać. W Turcji jest przynajmniej 66 tysięcy Kurdów, którzy zmuszeni zostali do opuszczenia zagrożonych terenów. W sumie do Turcji przybyło już ponad 1,2mln syryjskich uchodźców.

>>> Czytaj także: Państwo Islamskie ? nowa jakość w zagrożeniu bezpieczeństwa międzynarodowego <<<

Kto za to płaci?

Cash flow organizacji terrorystycznej nie opiera się tylko na czerpaniu zysków z okupów, przemytu czy handlu kobietami - choć jest to zapewne największa część ich dochodu. Amerykański wywiad odkrył, iż głównymi sponsorami ISIS są pojedyncze jednostki z Krajów Zatoki Perskiej, głównie z Kataru. Zwane są one ?Aniołami Biznesu?, co zakrawa na niesamowitą ironię, gdyż zamiast wspierać przedsiębiorczość, oni wspierają organizację terrorystyczną, nierzadko dając grupom podobnym do ISIS kapitał początkowy na start. Oczywiście Rząd Kataru wypiera się jakiegokolwiek wspierania Islamskiego Państwa. Amerykański wywiad szacuje, iż dziennie przychód samego ISIS wynosi ponad milion dolarów ze wszystkich źródeł.
>>> Czytaj także: Propaganda w Państwie Islamskim (ISIS) <<<
Przyszłość ISIS

Projekt przedstawiony przez kalifat Państwa Islamskiego odnośnie edukacji młodych ludzi zakłada, że wycofane zostaną ze szkół przedmioty typu geografia, chemia, fizyka, muzyka, historia narodowa, sztuka, filozofia, psychologia, nauka o Islamie czy chrześcijaństwie. W zamian za to zostaną wprowadzone ?adekwatne? przedmioty, pomagające wyprać młodych ludzi z ciekawości innych kultur, religii czy wiedzy ogólnej. Zamiast tego szkoła będzie wypuszczać nietolerancyjnych, bo nie znających innych sposobów na życie, podatnych na wpływ przyszłych terrorystów.

Tymczasem informacje prasowe donoszą, iż brytyjskie i amerykańskie jednostki specjalne tworzą grupę zwaną Task Force Black, która ma walczyć z ISIS w Iraku. Tworzyć ją ma - SAS, brytyjscy szpiedzy, Delta Force oraz Navy Seals - Team Six. Ciężko stwierdzić czy to przyniesie skutek, gdy na taką masową skalę dokonywane są egzekucje niewinnych ludzi. Pocieszający jest jednak fakt, iż świat widzi, co się dzieje, choć są to bardzo okrojone i ocenzurowane informacje. Pozostaje mieć nadzieję, że kraje arabskie zaczną kulturalnie szybciej dojrzewać, by dorosnąć do współczesnego świata, który je otacza. I walczyć będą nie o wpływy wewnątrz, o różnice religijne, a o wolność słowa, lepsze jutro, zamożność obywateli oraz o pokój i dobrobyt. Dopóki organizacje takie jak ISIS będą miały wpływy, ciężko będzie osiągnąć taki efekt, jako że nie jest to celem istnienia tych ugrupowań.
>>> Czytaj także: W jakim kierunku zmierzają działania ISIS <<<
Komentarze

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
» isis ? nowe islamskie państwo  nowa strategia

# data[].attributes.attachment_link.description
Nazwa ISIS pochodzi od słów Islamic State of Iraq and Sham i oznacza salaficką organizację terrorystyczną, która od 29 czerwca 2014 roku podaje się za Państwo Islamskie. W rzeczywistości jest to samozwańczy kalifat znajdujący się na terytorium Iraku i Syrii.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sianie strachu, lęku, paniki, dezorientacji, poczucia przerażenia i niepewności. To zasadnicze sposoby działania terroryzmu, którego cechą definicyjną jest grożenie dużym społecznościom, często państwowym, przez stosunkowo niewielkie ugrupowania mające określone cele gospodarcze, religijne, najczęściej polityczne. Wykorzystują różne formy przemocy, począwszy od gróźb, poprzez tortury i upubliczniane egzekucje, aż po masowe morderstwa, współcześnie dokonywane często w zamachach inicjowanych przez przeszkolonych samobójców. Zasadnicze modus operandi terroryzmu jest brutalnie proste: cel uświęca środki.

Co to jest terroryzm?

Terroryzm ma długą historię, u której początków przedstawiciele rozmaitych mniejszości politycznych, pozbawieni innych możliwości działania, uciekali się do zabójstw osób rządzących. Za akty terroru można uznać zasztyletowanie Juliusza Cezara oraz skryte uśmiercanie starożytnych i średniowiecznych władców, zazwyczaj tyranów. Początki zorganizowanego terroryzmu łączy się z XII-wieczną aktywnością Nizarytów, zwanych także Asasynami, reprezentujących jeden z odłamów islamu. Walcząc o rząd dusz nad muzułmanami, na terenach obecnego Iranu, Nizaryci byli w znaczącej mniejszości, dlatego - zapewne nie widząc innego efektywnego sposobu - dokonywali skrytobójczych zamachów na kolejnych politycznych, duchowych, urzędowych przedstawicieli wrogiej władzy. Jedna z zasad nakazywała im wtapianie się w terroryzowaną społeczność, działanie z ukrycia. Ta zasada przetrwała do dzisiaj, skutecznie nakręcając spiralę lęku, bo o ile konkretnym zagrożeniom można przeciwdziałać, lub przynajmniej próbować je eliminować, o tyle z wrogiem realnym, lecz niewidocznym, i być może ukrytym „wśród swoich", nie wiadomo co robić. Można go co najwyżej wypatrywać, zachowując czujność i nieufność, powodujące coraz silniejszy stres i poczucie niepewności.

Pojęcie terroru oznacza maksymalne natężenie strachu albo działania, które taki strach wywołują - gwałty, okrucieństwa, morderstwa. Zaczęto go używać w trakcie rewolucji francuskiej na określenie krwawych jakobińskich represji. Sposób sprawowania przez nich rządów wyznacza jeden z dwóch zasadniczych nurtów terroryzmu polegający na tym, że wykorzystują go ludzie znajdujący się, często od niedawna, u władzy, w celu zmodyfikowania dotychczasowego układu sił ideowo-politycznych w społeczeństwie. Zasadniczo bezbronna, bo cywilna, ludność systematycznie zastraszana, zgadza się na wprowadzanie i utrwalanie zmian niezgodnych z własną tradycją lub dla siebie niekorzystnych. Tego typu terroryzm wykorzystywali dyktatorzy ubiegłego wieku - Mao Zedong, Adolf Hitler, Józef Stalin, Pol Pot.

Drugi nurt terroryzmu polega na tym, że ekstremistyczne ugrupowania stosują przemoc wobec losowych przedstawicieli ludności cywilnej: przemocy lub jej groźby doświadczają zwyczajni ludzie, osoby z ulicy, niemające możliwości zrealizowania ekstremistycznych żądań. Celem jest wywarcie „oddolnej" presji na rządzących, skłonienie ich do spełnienia warunków stawianych przez terrorystów. Jeżeli ugrupowanie jest aktywne w obrębie własnego kraju, presja taka może bazować na tzw. spirali przemocy - po akcji następują rządowe represje skierowane na sympatyzującą z tym ugrupowaniem ludność, co zwiększa poparcie opinii publicznej dla terrorystycznych roszczeń. Taką spiralę przemocy wykorzystywała m.in. baskijska ETA w Hiszpanii, stosuje ją Al-Kaida w państwach muzułmańskich.

Jeśli terroryści działają w kraju obcym, ich celem jest zwykle wywołanie wymiernych strat. W ostatnich czasach - zabicie jak największej liczby ludzi, w miarę możliwości połączone ze zniszczeniem jakiegoś kulturowo lub logistycznie ważnego obiektu - a w efekcie zyskanie możliwie szerokiego rozgłosu medialnego i poruszenia społecznego. Jeśli terrorystom powiedzie się zamach, mogą być pewni, że ich żądania zostaną dostrzeżone i nagłośnione w kraju zaatakowanym, zazwyczaj też w międzynarodowej społeczności. W „wariancie idealnym" terroryści mogą liczyć na rozważenie swoich roszczeń, co może doprowadzić do ich spełnienia. Nawet jeśli przydarza się to rzadko, po skutecznym zamachu z pewnością spotka terrorystów jakaś nagroda, choćby właśnie poczucie skuteczności oraz akceptacji i uznania ze strony zwolenników, co może owocować rekrutacją kolejnych członków.

Mieszkańców współczesnych krajów demokratycznych dotyka przede wszystkim terroryzm ostatniego rodzaju: akty przemocy lub ich groźby, dokonywane przez ugrupowania zasadniczo obce, usiłujące za wszelką - dosłownie wszelką - cenę upublicznić swoje racje. Podstawowa przyczyna tego terroryzmu jest prosta - chodzi o walkę o władzę, o kontrolowanie lokalnych lub światowych zasobów i rozprzestrzenianie własnej ideologii. Gdyby ekstremistyczne ugrupowania mogły stanąć ze swoimi przeciwnikami do bezpośredniej walki, przypuszczalnie zrobiłyby to. Nie mogą - jakkolwiek wydają się groźne, są na to za słabe. Chociaż Al-Kaida, czyniąca największe spustoszenia wśród ludności krajów Zachodu, może być świetnie zorganizowana i wyposażona, to liczba jej ofiar jest nikła w zestawieniu z tym, co np. uczynili Czerwoni Khmerzy.

Jednakże skutki aktywności terrorystów są dla obywateli zachodnich demokracji bolesne. Po pierwsze - terroryzm stał się swoistą plagą zwiększającą obszar codziennej niepewności. Mieszkańcy Zachodu doświadczają zawirowań ekonomicznych, zmian kulturowych wzorców relacji międzyludzkich i pracy, są przesyceni informacjami, których nie potrafią trafnie selekcjonować. Coraz trudniej im znaleźć punkty oparcia w sobie i własnej kulturze. Jeśli dodamy do tego ataki terrorystyczne, poziom stresu, doświadczanego jako poczucie niepokoju i lęk, staje się nieznośny - co przekłada się na obniżanie jakości życia. Po drugie, terroryzm doprowadził w niektórych krajach Zachodu, ze Stanami Zjednoczonymi na czele, do wprowadzenia ustaw i podejmowania działań niezgodnych z prawami człowieka, podkopujących wypracowane przez stulecia systemy wartości. Po trzecie, wielu mieszkańców współczesnych demokracji odczuwa wobec terroryzmu bezradność, bo go nie rozumie.

Dlaczego terroryści mordują?

Jak można zamordować tyle niewinnych osób, zabijając przy tym siebie? - to pytanie po kolejnym zamachu terrorysty samobójcy dodatkowo pogłębia dezorientację i poczucie zagrożenia. Z psychologicznego punktu widzenia - można. Potrzebna jest do tego motywacja i zaktywizowanie określonych mechanizmów psychicznych, co ułatwia zideologizowane, dobrze zaplanowane szkolenie.

Ludzkie motywy są po części warunkowane kulturowo-społecznie, jednak w dużej mierze - zwłaszcza przy niezaspokojeniu potrzeb podstawowych - są determinowane biologicznie. Potencjalne motywacje osób przyłączających się do ugrupowań terrorystycznych są następujące:

* Ubóstwo, niemożność zaspokojenia najważniejszych potrzeb własnych i swoich bliskich. Nierówność podziału światowych zasobów jest oczywista. Terroryści wywodzą się często ze środowisk żyjących w biedzie, dla przeciętnego człowieka Zachodu niewyobrażalnej. Przystąpienie do ugrupowania terrorystycznego zapewnia dach nad głową, ubranie, regularne wyżywienie. Śmierć w samobójczym zamachu jest zwykle poprzedzona kontraktem zapewniającym rodzinie środki umożliwiające przetrwanie. Dołączające do tych ugrupowań kobiety często wcześniej straciły mężów - jedynych żywicieli rodziny, których w społecznych realiach krajów Wschodu nie są w stanie zastąpić.

* Poczucie przynależności. Struktura wielu ugrupowań jest podobna do rodziny. Owe „rodziny" są autorytarne, mają silnego lidera, jednak - o ile człowiek stosuje się do wewnętrznych reguł - ich członkowie wzajemnie się o siebie troszczą, oferując sobie poczucie bezpieczeństwa, budują w sobie poczucie grupowej i osobistej mocy.

* Potrzeba pozytywnej tożsamości. W niedemokratycznych, ubogich krajach, w których społeczeństwo ma niewielkie prawa, a codzienne życie obwarowano licznymi restrykcjami - uczestnictwo w organizacji terrorystycznej jest jednym ze sposobów zyskania poczucia osobistej siły, wpływu na bieg zdarzeń, nawet jeśli byłoby to „tylko" medialne nagłośnienie żądań organizacji. Poczucie mocy i kontroli daje ludziom już samo włożenie im broni do rąk. Zamachowiec ma szansę doświadczenia poczucia kontroli maksymalnego, ostatecznego - nad życiem ludzkim. Jeśli w trakcie zamachu zginie, doświadczy czegoś wyjątkowego, dostępnego nielicznym.

* Potrzeba klarownego systemu wartości. Jedną z cech ugrupowań terrorystycznych jest ich zideologizowanie, oparcie na prostych, spójnych systemach wartości. Wyraża się to m.in. opisywaniem i doświadczaniem świata w kategoriach „my-oni". My jesteśmy uciśnieni, spychani na margines, dumni; wierzący, znający prawdę, oświeceni. Oni są wzbogaceni naszym kosztem, imperialistyczni; ignoranccy, niewierni i godni pogardy. Im intensywniej mieszkańcy krajów rozwiniętych konsumują dobra dla innych niedostępne - a dzięki mediom mieszkańcy pozostałych krajów świetnie to wiedzą - tym bardziej ci drudzy są sfrustrowani i w konsekwencji podatni na fundamentalistyczne ideologie.

* Poczucie sprawiedliwości i chęć zemsty. Spójny system wartości pozwala jasno określić, co jest dobre, a co złe, co sprawiedliwe, a co nie. Członkowie ugrupowań terrorystycznych niekoniecznie walczą o abstrakcyjną ideę sprawiedliwości, często kieruje nimi dążenie do zemsty, wynikające z doświadczenia przemocy i utraty bliskich. Irakijczyk, który doświadczył terroru zarówno ze strony przedstawicieli własnego narodu, jak i amerykańskich okupantów, stawał się dla ekstremistycznych ugrupowań nieomalże idealnym rekrutem, niewymagającym już oddziaływań ideologicznych.

* Związki emocjonalne. Chociaż w naszym rozumieniu terroryzm i miłość w parze nie idą, bywa tak dosyć często. W przypadku kobiet ważnym motywem bywa emocjonalne zaangażowanie w relację z mężczyzną terrorystą. Znaczenie miewa przywiązanie do rodziców namawiających do czynnego udziału np. w dżihadzie.

* Potrzeba oczyszczenia. Dla czeczeńskich Czarnych Wdów, podobnie jak dla Tamilek ze Sri Lanki i Afganek, aktywny terroryzm był lub jest jedyną dostępną formą odzyskania honoru, godności, miejsca w społeczeństwie, „zmazania grzechu", polegającego często na doświadczeniu gwałtu.

* Potrzeba transcendencji. Dżihadyści wierzą, że przyczyniająca się do krzewienia islamskiej wiary śmierć, w połączeniu z wiarą i modlitwą, przenosi człowieka do dżannah - krainy wiecznej szczęśliwości. Muzułmanin, który zginie w samobójczym zamachu, jest za to nagradzany po wsze czasy. Fundamentalistyczny muzułmanin wierzy w to głęboko. A czymże jest parędziesiąt lat ziemskiego życia w perspektywie wieczności?

Ostatnia motywacja wywołuje w ludziach Zachodu prawdopodobnie największy niepokój. Chęć wyrwania się z nędzy, zapewnienia bytu bliskim, posiadania społecznie znaczącej grupy odniesienia, zdobycia poczucia osobistej mocy, poczucie sprawiedliwości - są dla nas względnie zrozumiałe i oczywiste. Jesteśmy w stanie pojąć nawet zakochanie się w terroryście czy - empatyzując z sytuacją kobiet - chęć społecznego „oczyszczenia". Jak jednak ktokolwiek mógłby sobie wyobrażać wstąpienie do raju dzięki odebraniu życia innym ludziom? A taka motywacja jest przecież równie możliwa, jak typowe dla chrześcijan zabieganie o zbawienie poprzez wiarę w Boga, modlitwę i dobre uczynki.

Warunki umożliwiające jakąś formę przedłużonego lub wiecznego, choćby symbolicznego, trwania, w różnych kulturowych kręgach są rozmaicie definiowane. Starożytni Egipcjanie organizowali sobie, w miarę zależnych od statusu możliwości, mumifikację. Japońscy kamikaze ginęli, narażając na znaczne straty nieprzyjaciela, bo byli wychowani w społeczeństwie kolektywnym. Chrześcijanie dbają o swoje życie wieczne, nie zgadzając się, przynajmniej w czasach pokoju, na skracanie życia doczesnego, własnego ani cudzego. Współczesnym muzułmanom zbawienie gwarantuje śmierć, także samobójcza. Przy okazji oferując status męczennika, zapewniający przetrwanie ich rodzinom.

Kim jest terrorysta?

Jak to się dzieje, że terrorysta, który na co dzień utrzymuje z innymi normalne relacje - bo przecież dba o swoich bliskich - w akcie przemocy porzuca empatię i inne naturalne, ludzkie odruchy? Jakim sposobem terrorysta samobójca hamuje swój instynkt przetrwania? Fenomen ten można wyjaśnić działaniem mechanizmów psychicznych, które sprawiają, że - jak to ujmuje znany psycholog Philip Zimbardo w swojej książce „Efekt Lucyfera" - zwyczajni, a nawet całkiem dobrzy ludzie są w stanie robić innym krzywdzę. W aktach terrorystycznych to przede wszystkim:

* Konformizm, który sprawia, że człowiek działa, często też myśli, zgodnie z normami grupy, do której przystąpił lub został zwerbowany. W przypadku ugrupowania terrorystycznego konformistyczną normą może być np. zabijanie wroga.

* Uległość wobec autorytetu prowadzi do bezkrytycznego wykonywania rozkazów przywódcy ugrupowania, często traktowanego nie tylko jako autorytet moralny i kompetencyjny, lecz także jako wszechwładnego „ojca" - oferującego schronienie, pożywienie i wymierzającego kary za niewykonanie rozkazu; wzbudzającego poczucie bezpieczeństwa i zarazem zagrożenia.

* Deindywiduacja, czyli anonimowość, potęgowana tym, że organizacje terrorystyczne z zasady działają z ukrycia, a ich członkowie są nierozpoznawalni.

* Dehumanizacja ofiar, zaliczanie ich do abstrakcyjnej kategorii „oni-wrogowie", nieposiadający indywidualnych cech „obcy".

* Odłączenie moralne, którego teoretyczny model stworzył Albert Bandura: w toku wychowania i wrastania w społeczeństwo ludzie uwewnętrzniają sobie środowiskowe - także moralne - normy, które z czasem stają się dla nich wewnętrznymi standardami działania. Kierując się tymi standardami, większość z nas na ogół podejmuje zachowania moralnie neutralne lub pożądane, a unika zachowań szkodzących innym, antyspołecznych. Jednocześnie jednak ludzie potrafią „odłączyć" się od własnych standardów i zarazem codziennych prospołecznych norm - tak jakby ich umysły były samochodami jadącymi drogą moralności na włączonym biegu i przestającymi to robić, gdy wrzucą na luz. Według Bandury na „odłączanie" się od moralności pozwalają człowiekowi cztery mechanizmy poznawcze.

Pierwszym z nich jest przedefiniowanie swoich, krzywdzących innych, zachowań, związane zwykle z samousprawiedliwieniem ( My zabijamy tylko kilkunastu cywilów, oni skazują cały nasz naród na głód) oraz stosowanie eufemizmów ( Uboczne koszty ludzkie). Mechanizmem drugim jest negowanie związku między własnymi działaniami a ich skutkami, zmniejszanie osobistej odpowiedzialności ( Tylko wykonuję rozkazy). Trzeci mechanizm polega na manipulowaniu definicją efektów swoich zachowań ( Przecież nic takiego się nie stało, to tylko kilku niewiernych). W przypadku terrorystów samobójców brak konfrontacji ze skutkami dokonanego zamachu jest dla nich prawie pewny. Mechanizm czwarty opiera się na obciążaniu ofiar winą za to, co je spotyka (Z asłużyli na to; oni nie są ludźmi takimi jak my).

Aktywizacji ostatniego mechanizmu sprzyja dehumanizacja ofiar - tworzenie ich „nienawistnego wyobrażenia", opisywanego przez psychologizującego amerykańskiego filozofa Sama Keena. Nieprzypadkowo mechanizmy przełączające ludzi w „tryb terroryzmu" są takie same jak te, które czynią ich gotowymi do ludobójstwa. Oba rodzaje przemocy są związane z zawieszeniem zwyczajnych, moralnych reguł postępowania, na co dzień obowiązujących we wszystkich społecznościach. Za oboma stoi zwykle ideologia oparta na strachu, więc siejąca w umysłach zamęt i jednocześnie dająca złudne poczucie pewności - co najmniej na temat tego, kto jest z nami, a kto jest wrogiem.

Terroryści są celowo szkoleni i to głównie różni ich od sprawców ludobójstw. Ludziom idącym masowo zabijać innych wystarcza często wsparcie systemu władzy i społecznej większości. Ugrupowania terrorystyczne, zawsze działające z pozycji mniejszości, muszą budować w swoich członkach poczucie słuszności sprawy, wdrażać ich w konformizm i poczucie deindywiduacji, wmontowywać w nich mechanizmy odłączenia moralnego. Robią to, izolując się w stosunkowo niewielkich, spójnych grupach, oferujących swoim uczestnikom przyjęcie nowej, dającej poczucie siły tożsamości, konstruowanej na „jedynym słusznym" przekazie ideologicznym. Takie działanie nazywa się potocznie praniem mózgu. Jego skutkiem jest gotowość przejścia, w odpowiednim miejscu i czasie, na jałowy bieg moralności.

Kto stoi za zamachem terrorystycznym

Ludzie Zachodu chętnie klasyfikują sprawców ataków terrorystycznych jako psychopatów. Psychopatyczność terrorystów rozwiązywałaby nasz intelektualny i emocjonalny problem, związany z tym, co spostrzegamy jako brak racjonalizmu i empatii. I rzeczywiście, psychopatia mogłaby być wśród terrorystów pożądana, jako cecha sprawiająca, że nawet w warunkach skrajnych człowiek nie odczuwa szczególnych emocji, co daje mu jasny ogląd sytuacji. Terrorysta samobójca i zarazem psychopata, teoretycznie bez problemu, bo beznamiętnie, odnalazłby w pociągu miejsce, gdzie detonując ładunki wybuchowe, zabiłby maksymalną liczbę ludzi, żeby wywrzeć na opinii publicznej jak największe wrażenie. Psychologiczne fakty są jednak takie, że psychopaci, do których należą seryjni zabójcy, są skrajnie egocentryczni, często też narcystyczni. Oznacza to, że dobierają swoje ofiary według osobistego klucza i zabijają je na własnych warunkach. Są aspołeczni, więc nie zrzeszają się, nie mają potrzeby posiadania przywódców. Psychopaci nie wstępują do ugrupowań terrorystycznych.

Zgodnie z inną popularną teorią, terroryści są psychicznie zaburzeni, co wyjaśniałoby ich brak „zdrowego rozsądku" oraz zdolności współodczuwania. Spróbujmy - na moment - zidentyfikować się z warunkami życia ugrupowań terrorystycznych. Pozostają w ukryciu, funkcjonują zwykle w ograniczonej przestrzeni. Ich członkowie pozostają ze sobą w ścisłych związkach, są od siebie zależni. W takich warunkach ludzie - i terroryści nie stanowią tu wyjątku - będą unikać włączania w skład swojej grupy osób niepanujących nad własnym myśleniem lub emocjami. Tym bardziej że terrorystyczne działania wymagają precyzji wręcz zegarmistrzowskiej, warunkowanej pozostawaniem „przy zdrowych zmysłach". Przypisywanie terrorystom zaburzeń jest kolejnym błędnym myślowym tropem, podważanym badaniami, które wykazały, że odsetek odstępstw od normy wśród członków organizacji terrorystycznych nie różni się od zwyczajnych populacji.

Owszem, terroryści mają skłonność do autorytaryzmu, polegającą na postrzeganiu rzeczywistości w czarno-białych kategoriach, ułatwiającą im klasyfikowanie ludzi jako „nas dobrych" i „ich złych". Jednak autorytaryzm jest cechą dość powszechną nie tylko wśród terrorystów i nie tylko w ich przypadku ma niekorzystne skutki. Badanie przeprowadzone przez Tomasza Kubika i Małgorzatę Kossowską wykazało, że autorytaryzm - definiowany jako tendencja do podporządkowania się władzy, agresja ukierunkowana na ludzi przeciwstawiających się porządkowi społecznemu oraz konwencjonalizm - współwystępuje z uprzedzeniami wobec terrorystów.

Liczne badania sugerują, że stosunek człowieka wobec terroryzmu zależy od jego sposobu postrzegania rzeczywistości. Ludzie zorientowani na dominację, traktujący świat jako arenę walk o władzę, dostrzegają w terrorystach przede wszystkim chęć przejęcia kontroli społecznej. Polacy, których pradziadkowie i prababki w czasach zaborów występowali w rolach partyzantów i powstańców, stosunkowo często widzą w terrorystach bojowników, z braku innych możliwości wykorzystujących wszelkie dostępne środki.

Terroryści w istocie rzeczy mają tylko (aż?) dwie cechy odróżniające ich od zwykłych mieszkańców Zachodu. Pierwszą z nich jest ich pochodzenie z krajów, które nie są zapraszane do stołu współczesnej konsumpcji. Drugą - określona formacja środowiskowa, oparta częściowo na ubóstwie, braku fundamentalnych praw człowieka, a częściowo na celowo przeprowadzanym „praniu mózgów".

Ludzie Zachodu także mają swoją, opozycyjną wobec terroryzmu, cechę szczególną. Jest nią myślenie w kategoriach indywidualizmu, prowadzące do tzw. podstawowego błędu atrybucji. Dokonywanie atrybucji polega na określaniu przyczyn zdarzeń, m.in. ludzkich działań. Robienie tego ma sens, bo jeśli człowiek trafnie zdefiniuje przyczynę zachowania innego człowieka, pozwoli mu to przewidywać jego przyszłe zachowania i planować własne postępowanie. Sęk w tym, że żyjąc w kulturze sprzyjającej koncentracji na cechach i motywacjach osobistych, ukształtowani jej ideami, nie widzimy działań innych ludzi w sposób realistyczny. Uważamy, że przyczyny tych działań tkwią w ludziach; nietrafnie oceniamy, że źródła ich zachowań są zupełnie inne niż te, które powodują nami. Nie dostrzegamy wpływu, jaki wywierają na nich sytuacja i system - gospodarczy, światopoglądowy, polityczny. I płacimy za to wysoką cenę - poczuciem lęku, przerażenia, dezorientacji i bezradności.

# data[].attributes.attachment_link.title
Skąd się bierze terroryzm i kim są zamachowcy?

# data[].attributes.attachment_link.description
Sianie strachu, lęku, paniki, dezorientacji, poczucia przerażenia i niepewności. To zasadnicze sposoby działania terroryzmu, którego cechą definicyjną jest grożenie dużym społecznościom, często państwowym, przez stosunkowo niewielkie ugrupowania mające określone cele gospodarcze, religijne, najczęściej polityczne. Wykorzystują różne formy przemocy, począwszy od gróźb, poprzez tortury i upubliczniane egzekucje, aż po masowe morderstwa, współcześnie dokonywane często w zamachach inicjowanych przez przeszkolonych samobójców.

# data[].attributes.body
były przywódca ISIS

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Abu Bakr al-Baghdadi ( arab. ‏أبو بكر البغدادي‎ Abū Bakr al-Baġdādī; ur. 28 lipca 1971 w Samarrze, zm. 27 października 2019 w miejscowości Barisza), znany także jako Abu Du'a lub kalif Ibrahim Awwad Ibrahim Ali al-Badri as-Samarra'i - były przywódca sunnickiej organizacji terrorystycznej Państwo Islamskie w Iraku i Lewancie (ISIL) oraz samozwańczy kalif Państwa Islamskiego, które miało objąć okupowane przez tę organizację terytoria północno-wschodniej Syrii oraz zachodniego Iraku. Jeden z 8 kandydatów do tytułu „Człowiek Roku" 2015 magazynu „ Time ".

Al-Baghdadi (jest to pseudonim) urodził się w Samarrze, zaś w momencie inwazji amerykańskiej na Irak był imamem w jednym z meczetów w rodzinnym mieście. Ukończył studia na Uniwersytecie Bagdadzkim. Według niepewnych podejrzeń jeszcze za rządów Saddama Husajna należał do radykalnej organizacji islamskiej, według innej wersji amerykańscy żołnierze przetrzymywali go przez cztery lata w Camp Bucca (został zwolniony w 2009) i to tam jego poglądy religijne silnie się zradykalizowały. Według jeszcze innych informacji al-Baghdadi został członkiem al-Ka'idy krótko po wybuchu wojny amerykańsko-irackiej i służył pod rozkazami Abu Musaba az-Zarkawiego, początkowo zajmując się przerzucaniem przez granicę zagranicznych bojowników islamskich, następnie zaś został samozwańczym emirem Rawy. Tam miał zasłynąć z brutalności jako przewodniczący założonego przez siebie sądu szariackiego i inicjator publicznych egzekucji osób podejrzewanych o wspieranie wojsk amerykańskich.

Al-Baghdadi nauczał w różnych meczetach w Iraku i kierował mniejszymi bojówkami sunnickimi, po czym wszedł do „Rady Konsultacyjnej" Państwa Islamskiego w Iraku i Lewancie, a następnie w 2010 został jego przywódcą. Utrwalając swoją władzę dopuścił się szeregu zamachów bombowych na cywilów szyickich, jak również zabójstw lokalnych przywódców sunnickich.

Jego znaczenie wzrosło podczas rozmów - zakończonych ostatecznie niepowodzeniem - o połączeniu ISIS i innej powiązanej z Al-Ka'idą organizacji, walczącej w wojnie domowej w Syrii - Dżabhat an-Nusra. Al-Baghdadi odmówił wykonania rozkazów przywódcy Al-Ka'idy Ajmana az-Zawahiriego, który wzywał ISIS do skupienia się na walce w Iraku, podczas gdy Syria byłaby obszarem działania an-Nusry. Jako swój cel przedstawiał budowę kalifatu na terytorium Iraku i Syrii, który następnie rozwinąłby się w jedno państwo islamskie, zamieszkane przez wszystkich sunnitów.

W 2011 Stany Zjednoczone oficjalnie uznały al-Baghdadiego za terrorystę i wyznaczyły nagrodę w wysokości 10 mln dolarów za informacje, które pozwolą pojmać go żywego lub martwego.

Al-Baghdadi w rozmowach z dowódcami swoich oddziałów występuje w masce, nie publikował również (jak Ajman az-Zawahiri lub wcześniej Usama ibn Ladin) żadnych nagrań z przesłaniami dla zwolenników. Do lipca 2014 znane były jedynie dwa zdjęcia, na których jest z pewnością widoczny.

29 czerwca 2014 ogłosił się władcą Państwa Islamskiego, obejmującego okupowane przez jego organizację terytoria północno-wschodniej Syrii oraz zachodniego Iraku. Posługiwał się odtąd tytułem kalifa i imieniem Ibrahim ibn Awwad. Według jego zwolenników należał do plemienia Kurajszytów, do którego należał także prorok Mahomet, co predestynować miało go do objęcia tronu kalifa. 5 lipca 2014 Abu Bakr al-Baghdadi po raz pierwszy opublikował wideo ze swoim udziałem, by zdementować w ten sposób pogłoski o jego śmierci w nalocie wojsk irackich. Na filmie zarejestrowano przemowę, jaką wygłosił w piątek 4 lipca w meczecie an-Nuri w Mosulu.

14 czerwca 2016 związana z Państwem Islamskim agencja informacyjna podała, że al-Baghdadi zginął podczas amerykańskiego nalotu dwa dni wcześniej. Jako miejsce śmierci wskazywano Ar-Rakkę lub Mosul. Przedstawiciele Stanów Zjednoczonych stwierdzili, że nie mogą potwierdzić śmierci terrorysty. W listopadzie 2016, podczas bitwy o Mosul, opublikowane zostało wezwanie al-Baghdadiego do kontynuowania wojny przeciwko „niewiernym" w prowincji Niniwa, do organizacji zamachów w Arabii Saudyjskiej oraz do ataku na Turcję. Według Iraqi News zginął 10 czerwca 2017 w Rakce.

Pod koniec kwietnia 2019 Państwo Islamskie opublikowało w internecie materiał filmowy, w którym Al-Baghdadi opowiada o niedawno przeprowadzonych zamachach na Sri Lance, co oznaczało, że pogłoski o jego śmierci nie były prawdziwe.

27 października 2019 roku o godz. 14:00 czasu środkowoeuropejskiego, prezydent Stanów Zjednoczonych Donald Trump poinformował o śmierci Al-Baghadiego w operacji sił specjalnych USA w Syrii (w pobliżu granicy z Turcją) poprzedniej nocy. W akcji, oprócz przywódcy ISIL, zginęło „wielu" bojowników państwa islamskiego, przy braku strat po stronie amerykańskiej. Ranny został tylko jeden pies wojskowy. Doniesienia o śmierci Baghdadiego zostały potwierdzone przez badania DNA przeprowadzone przez Pentagon. Siły amerykańskie tuż po północy przeprowadziły nalot przy pomocy ośmiu helikopterów. Sam przywódca ISIS, zapędzony do ślepego tunelu, popełnił samobójstwo wysadzając się w powietrze. "W wybuchu zginęło także troje jego dzieci, które zabrał ze sobą, skazując je tym samym na pewną śmierć".

# data[].attributes.attachment_link.description
Abu Bakr al-Baghdadi ( arab. ‏أبو بكر البغدادي‎ Abū Bakr al-Baġdādī; ur. 28 lipca 1971 w Samarrze, zm. 27 października 2019 w miejscowości Barisza), znany także jako Abu Du'a lub kalif Ibrahim Awwad Ibrahim Ali al-Badri as-Samarra'i - były przywódca sunnickiej organizacji terrorystycznej Państwo Islamskie w Iraku i Lewancie (ISIL) oraz samozwańczy kalif Państwa Islamskiego, które miało objąć okupowane przez tę organizację terytoria północno-wschodniej Syrii oraz zachodniego Iraku.

# data[].attributes.body
https://pl.wikipedia.org/wiki/Al-Ka%E2%80%99ida
https://opracowania.pl/opracowania/geografia/konflikty-na-swiecie,oid,1704

# data[].attributes.body
Jednym z najbardziej znanych konfliktów jest wojna pomiędzy USA, a Al-Ka’idą czyli sunnicką organizacja posługująca się metodami terrorystycznymi, stworzona w 1988 roku przez Abd Allaha Azzama. Przyczyną konfliktu tego jest chęć zwalczania wpływów Izraela, Stanów Zjednoczonych w krajach muzułmańskich. Najbardziej znanym nam atakiem Al-ka'idy był zamach na World Trade Center (WTC). Całkowicie nie da się zakończyć konfliktu międzykontynentalnego, lecz może go zmniejszyć np. Wydać rozkaz na wycofanie się wojsk USA i innych państw Europy z terytoriów na których działa Al-ka'ida.

# data[].attributes.headline
w linku filmik na temat opinii Polaków na temat przyjecia uchodzców do Polski

# data[].attributes.subject
w linku filmik na temat opinii Polaków na temat przyjecia uchodzców do Polski

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Trzeba najpierw obliczyć, ile możemy przyjąć. Bo to jest kwestia jedzenia, spania, pracy", "Powinniśmy przede wszystkim podejść do tego bardzo po ludzku i z człowieczeństwem. Musimy też pamiętać, ze Polska wiele lat temu też potrzebowała pomocy", "Chciałabym pomóc, lubię pomagać, ale boję się. Inwazji na naszą kulturę, wiarę, zwyczaje", "Jakie oni dostaną zasiłki? Ile oni dostaną pieniążków? I jak ja mam żyć?". I chociaż większość opinii była za pomocą imigrantom, to dr Konrad Pędziwiatr nie ma wątpliwości. - Stosunek Polaków do uchodźców jest coraz bardziej negatywny - mówi w rozmowie z WP. Jego zdaniem winne temu są stereotypy.

- Analizując ostatnie badania dotyczące uchodźców widać, że narastający kryzys negatywnie odbija się na naszym stosunku do napływu obcokrajowców do Polski - mówi Wirtualnej Polsce socjolog i antropolog dr Konrad Pędziwiatr z Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie. Naukowiec przywołuje badania Fundacji "Inna Przestrzeń" z 2013 roku. 67 proc. badanych negatywnie odpowiedziało na pytanie, czy Polska powinna bardziej niż do tej pory zachęcać obywateli Afryki i Azji do tego, by osiedlali się w naszym kraju. 64 proc. Polaków uważa, że imigranci zabiorą nam pracę, 58 proc. jest zdania, że większa liczba imigrantów naruszyłaby polską tradycję i jedność narodową, a jedynie 35 proc. z nasz zgodziło się z tezą, że wszędzie na świecie imigranci talentem i ciężką pracą wspierają rozwój kraju, w którym się osiedlają.

- Polacy patrzą na imigrantów bardziej z obawą niż nadzieją na dobre, wspólne funkcjonowanie. Ambiwalentnego stosunku do imigrantów nie zmieniają nawet nasze migracyjne doświadczenia - podkreśla dr Pędziwiatr. - Kluczowy jest tu nasz stosunek nie tyle do procesów migracji, co do islamu i muzułmanów. W Polsce toczy się publiczna debata na temat tego, czy i kogo mamy przyjąć. I o tym, że powinniśmy przyjąć tylko chrześcijan mówią najważniejsi politycy w państwie z byłym ministrem sprawiedliwości na czele. To jest absolutnie nie do przyjęcia. To łamanie nie tylko humanitarnych zasad, ale też niedopuszczalne z punktu widzenia tego, co dzieje się w Syrii. Kule pociski, bomby nie rozróżniają tożsamości religijnej - mówi rozmówca WP i podkreśla, że ta kategoryzacja bazuje na naszych lękach.

- Europejskie badania pokazują to, że stosunek Polaków do islamu i muzułmanów jest o wiele bardziej krytyczny niż w krajach, w których muzułmanie rzeczywiście mieszkają. Polacy też znacznie przeszacowują liczbę muzułmanów w naszym kraju. Myślą, że jest ich tu nawet 5 proc. ,a tak naprawdę jest to 0,1 proc. To pokazuje skalę lęków, jaka jest w społeczeństwie. A politycy, licząc na szybkie przedwyborcze zyski, jeszcze te emocje podsycają. Są krytyczni, ale nie merytoryczni. Wykorzystują muzułmanów do wywoływania miniwojenek religijnych - wyjaśnia ekspert. - Mamy do czynienia z tworzeniem mitów do potęgi. Według badań prawie 90 proc. z nas nie miało do czynienia ani z islamem, ani z muzułmanami. Na czym więc bazuje ta negatywna opinia? Przede wszystkim na przekazach medialnych. A te zwykle dotyczą zamachów terrorystycznych Państwa Islamskiego i podrzynania głów. To bardzo skrzywiony obraz - przekonuje socjolog.

- Tymczasem Polska bardzo potrzebuje imigrantów. Rolą państwa jest stworzenie takiej polityki, żeby chcieli do nas przyjechać i nas ubogacać. Katastrofa demograficzna jest naprawdę na widnokręgu, a imigrantów nie widać. Polacy są otwarci na odmienność, są jej ciekawi, a jednocześnie ta ciekawość jest podszyta stereotypami - mówi rozmówca WP.

Odnosząc się do sondy Wirtualnej Polski przeprowadzonej na ulicach Warszawy, w której większość opowiedziała się za przyjmowaniem uchodźców do Polski dr Pędziwiatr wskazuje na kilka czynników. - Przede wszystkim poprawność polityczna. Nie wypada mówić przed kamerą wprost, że się uchodźców nie przyjmie. Łatwiej jest to wyrazić w sondażu anonimowym. Po drugie są to wypowiedzi zebrane w największym polskim mieście. W Warszawie postawy są bardziej kosmopolityczne niż w mniejszych ośrodkach - tłumaczy Konrad Pędziwiatr.

Z ostatniego sondażu dla "Faktów" TVN i TVN24 wynika, że większość Polaków opowiedziała się za przyjęciem do Polski uchodźców . "Tak" powiedziało 51 proc. ankietowanych, "nie" 44 proc., zaś 5 proc. nie miało na ten temat zdania.

# data[].attributes.attachment_link.title
Polacy podzieleni w sprawie uchodźców: "Boję się inwazji na naszą kulturę, wiarę, zwyczaje"

# data[].attributes.attachment_link.description
"Trzeba najpierw obliczyć, ile możemy przyjąć. Bo to jest kwestia jedzenia, spania, pracy", "Powinniśmy przede wszystkim podejść do tego bardzo po ludzku i z człowieczeństwem. Musimy też pamiętać, ze Polska wiele lat temu też potrzebowała pomocy", "Chciałabym pomóc, lubię pomagać, ale boję się. Inwazji na naszą kulturę, wiarę, zwyczaje", "Jakie oni dostaną zasiłki?

# data[].attributes.body
konflikt toczony pomiędzy Talibami, Pasztuninami , Tadżykami, Uzbeikam , wojskami stabilizacyjnymi w Afganistanie. Przyczyną konfliktu jest Wojna domowa pomiędzy talibami (islamskimi fundamentalistami) a innymi mieszkańcami Afganistanu. Po ataku na WTC do wojny włączyły się Stany Zjednoczone. Dzięki ich pomocy rozbite zostały oddziały talibów i władzę w kraju przejęły siły demokratyczne. Nie da się dokońca zakończyć konfliktu, ale można go załagodzić poprzez odszkodowanie pieniężna dla poszkodowanych stron co skutkowałoby wycofaniem wojsk danej strony.

# data[].attributes.body
https://spark.adobe.com/sp/design/video/672178cc-a304-4e6b-a84b-0879a0ab60dd