# data[].attributes.attachment_link.title
Dziecko z FASD w edukacji - dr Teresa Jadczak-Szumiło

# data[].attributes.attachment_link.title
home.pl: Nr 1 w Polsce. Domeny, Hosting, Serwery WWW, Strony, eSklep, Office 365

# data[].attributes.attachment_link.description
Obsługę techniczną domeny poradnie.powiat.poznan.pl zapewnia home.pl - największy w Polsce dostawca usług internetowych. Copyright © 1997-2023 . All Rights Reserved. Kontakt: https://home.pl/kontakt, 504 502 500

# data[].attributes.headline
Szkolenia dla Rodziców - Terenowy Komitet Ochrony Praw Dziecka w Poznaniu

# data[].attributes.subject
Szkolenia dla Rodziców - Terenowy Komitet Ochrony Praw Dziecka w Poznaniu

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Celem zajęć jest wsparcie w szukaniu satysfakcjonujących rozwiązań codziennych trudności rodzinnych i wychowawczych oraz wzrost kompetencji wychowawczych rodziców. Podczas zajęć będziemy się zajmować komunikacją z dziećmi, konstruktywnym rozwiązywaniem konfliktów, budowaniem więzi rodzinnych w sytuacji rozstania.
Najbliższy termin: czerwiec-lipiec br., pierwsze spotkanie 6 czerwca 2020 r.
Warsztat dla rodziców „Jak radzić sobie z nastolatkiem?" cz. 1
Trzydniowe warsztaty dla rodziców nastolatków uwzględniające problemy wieku dorastania.
Najbliższy termin: czerwiec-lipiec br., pierwsze spotkanie 16 czerwca 2020 r.
Warsztat dla rodziców „Jak radzić sobie z nastolatkiem?" cz. 2
Rozwinięcie zagadnień omawianych wstępnie podczas zajęć części pierwszej.
>>więcej...
Szkoła dla rodziców „Mądre wychowanie"
Szkoła dla rodziców i opiekunów „Mądre wychowanie - budowanie relacji dorosły-dziecko" - skierowana jest do wszystkich rodziców. Jej głównym celem jest wspieranie rodziców i wychowawców w radzeniu sobie w codziennych kontaktach z dziećmi i młodzieżą. Szkoła obejmuje 11 3-godzinnych spotkań realizowanych raz w tygodniu.
>>więcej...
Grupa psychoedukacyjna dla kobiet doświadczających przemocy
Grupa psychoedukacyjna stworzona jest dla kobiet które w swoim życiu osobistym zetknęły się z przemocą lub w niej nadal tkwią. Grupa ma charakter zamknięty, w spotkaniach uczestniczy zwykle od 8-12 kobiet, które nie tylko uzyskują różne ważne informacje na temat przemocy i tego jak sobie z nią radzić, ale co ważniejsze dają sobie wzajemnie wsparcie i przyjaźń.
>> więcej...
Warsztat dla rodziców „Lepiej rozmawiać"
Celem warsztatów jest pomoc w szukaniu satysfakcjonujących rozwiązań w trudnych sytuacjach rodzinnych i ochronie dzieci przed konfliktem dorosłych. Podczas zajęć będziemy się zajmować komunikacją z dziećmi i partnerami/małżonkami, konstruktywnym rozwiązywaniem konfliktów i budowaniem więzi rodzinnych w sytuacji kryzysu rozstania.

Warsztat dla rodziców „Rola dorosłych we wspieraniu rozwoju seksualnego dziecka"
Weekendowy warsztat, którego celem jest przekazanie rodzicom podstawowych informacji dotyczących rozwoju seksualnego w okresie dzieciństwa i dorastania oraz roli wychowawczej dorosłych wobec seksualności dzieci i młodzieży.
>>więcej...
Warsztat dla rodziców „Mądre wychowanie"
Warsztat dla rodziców i opiekunów „Mądre wychowanie" skierowany jest do wszystkich rodziców. Jego głównym celem jest wspieranie w radzeniu sobie w codziennych kontaktach z dziećmi i młodzieżą. Nauka umiejętności lepszego porozumiewania się, refleksja nad własną postawą wychowawczą, wymiana doświadczeń, to małe kroki ku głębszej relacji, dającej zadowolenie, poczucie wzajemnej bliskości. To także nauka dialogu i kształtowanie więzi opartych na wzajemnym szacunku.
>>więcej...
Warsztat dla rodziców „Wychowywanie rodzeństwa"
Trzydniowy warsztat dla rodziców rodzeństwa lub osób przygotowujących się do wychowywania więcej niż jednego dziecka.
>>więcej...

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
konwencja o prawach dziecka z 20.11.1989

# data[].attributes.attachment_link.description
Celem zajęć jest wsparcie w szukaniu satysfakcjonujących rozwiązań codziennych trudności rodzinnych i wychowawczych oraz wzrost kompetencji wychowawczych rodziców. Podczas zajęć będziemy się zajmować komunikacją z dziećmi, konstruktywnym rozwiązywaniem konfliktów, budowaniem więzi rodzinnych w sytuacji rozstania. Najbliższy termin: czerwiec-lipiec br., pierwsze spotkanie 6 czerwca 2020 r. Warsztat dla rodziców „Jak radzić sobie z nastolatkiem?"

# data[].attributes.headline
O co pytają rodzice - krótki przewodnik po świecie przeżyć 

# data[].attributes.subject
O co pytają rodzice - krótki przewodnik po świecie przeżyć 

# data[].attributes.body
Myślę pozytywnie

# data[].attributes.attachment_link.title
Medytacja mindfulness skanowanie ciała / bodyscan

# data[].attributes.headline
Dobro tkwi w szczegółach – psychologiczna siła życzliwości

# data[].attributes.subject
Dobro tkwi w szczegółach – psychologiczna siła życzliwości

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Życzliwość. Czym jest? Większość z nas, całkiem intuicyjnie powie, że to zrobienie czegoś miłego. Czegoś dobrego. Dla innych. Niektórzy zwrócą uwagę, że można być życzliwym i dobrym także dla samego siebie. Czy życzliwość jest trudna? Nie. Jest łatwa. Jest tak łatwa i często tak prozaiczna, że zupełnie o niej zapominamy. O małych prostych gestach i o ich niesamowitej sile opowiada psycholog Anna Cwojdzińska.

Empatia i współczucie

Czym życzliwość jest? Wg Random Acts of Kindness Foundation, amerykańskiej fundacji, propagującej ideę życzliwości, jest to „naturalna właściwość, wyrażana poprzez akty dobrej woli, odzwierciedlające troskę o siebie i innych". Jednym z jej głównych źródeł są empatia i współczucie - te, które odczuwamy w stosunku do innych, ale także takie, które jesteśmy w stanie skierować do siebie samych.

W niektórych formach terapii, na przykład w Terapii Akceptacji i Zaangażowania (ACT) pojawiają się konstrukty, jak self - compassion, czyli zdolność do życzliwego dbania o siebie. Zdolności te są uznawane za kluczowy czynnik dla psychologicznego i społecznego dobrostanu, dodatkowo empatia jest ujemnie skorelowana z agresją i przemocą (Arbour, Signal, & Taylor, 2009), co oznacza, że im bardziej jesteśmy empatyczni tym mniejsze mamy skłonności do krzywdzenia innych.

Zdrowie

Chodzi jednak i o zdrowie jednostki. W badaniu skuteczności programu rozwijającego zdolność współodczuwania z sobą samym „Making friends with yourself" (Zostań swoim przyjacielem) okazało się, że wśród uczestników zanotowano poprawę w zakresie objawów obniżonego nastroju, niższy poziom lęku i niepokoju oraz niższy spostrzegany poziom stresu, za to wyraźnie wzrosła nie tylko zdolność współodczuwania z sobą samym oraz poziom satysfakcji z życia (Bluth, Gaylord, Campo, Mullarkey, & Hobbs, 2016). Poczuli się lepiej, gdy nauczyli się, że warto się sobą zaopiekować, gdy otrzymali wiedzę na temat tego, jak to zrobić.

Celowe życzliwe działanie na rzecz innych i zauważanie życzliwości w zachowaniach innych osób ma pozytywny wpływ na poziom zdrowia psychicznego, włączając w to zmniejszenie objawów depresyjnych, zwiększenie subiektywnie spostrzeganego poziomu szczęścia oraz satysfakcji z życia.

Wdzięczność

Za jedną z odsłon życzliwości można uznać także wdzięczność. Może to życzliwe podziękowanie w stosunku do świata? W każdym razie jest ona silnie powiązana z życzliwością i ma podobny efekt. Badania wskazują, że wyrażanie wdzięczności podnosi poziom dobrostanu (Froh et al., 2014), zwłaszcza w przypadku osób, które nie są w zbyt dobrym nastroju (Froh, Kashdan, Ozimkowski, & Miller, 2009).

Robienie dobrych rzeczy dla wielu z nas jest też po prostu okazją do zrobienia czegoś nowego. To sprawia, że fundujemy sobie trening elastyczności, zwiększa się nasza zdolność adaptowania się do zmieniających warunków. Obie te rzeczy - dobro i rzeczy nowe w odpowiednim natężeniu, także podnoszą poziom satysfakcji z życia (Buchanan, 2010).
Literatura dotycząca rozwoju sugeruje, że trening współczucia i uważności w okresie dorastania może promować zachowania prospołeczne, empatię, zdolność przyjmowania perspektywy innych osób, oceniania siebie i innych ze współczuciem oraz wpływają korzystnie na zdolność samo-regulacji i świadomość emocji. Wdzięczność natomiast ma zarówno natychmiastowe, jak i długoterminowe skutki powiązane ze wzrostem optymizmu, dobrostanu, poczucia satysfakcji z życia (Kaplan, deBlois, Dominguez, & Walsh, 2016). Podejmowanie zachowań prospołecznych podnosi także stopień w jakim jesteśmy akceptowani przez grupę oraz, co w tym kontekście dość zrozumiałe zwłaszcza przypadku osób w okresie dorastania - subiektywny dobrostan (Layous, Nelson, Oberle, Schonert-Reichl, & Lyubomirsky, 2012).

Życzliwość a poczucie szczęścia

Badania z udziałem osób dorosłych pokazują, że celowe życzliwe działanie na rzecz innych i zauważanie życzliwości w zachowaniach innych osób ma pozytywny wpływ na poziom zdrowia psychicznego, włączając w to zmniejszenie objawów depresyjnych, zwiększenie subiektywnie spostrzeganego poziomu szczęścia oraz satysfakcji z życia. Praktykowanie współczucia natomiast powiązane jest ze zwiększeniem poziomu pozytywnego afektu, poczucia łączności z innymi oraz podniesienia poziomu osobistych zasobów, jak zdrowie somatyczne, poczucie sensu życia, samoakceptacji, uważności i pozytywnych relacji z innymi (Kaplan et al., 2016).

Zarazić życzliwością?

Nie od dziś w psychologii wiadomo, że zarażamy się złymi emocjami (Dishion & Tipsord, 2011) - czy jesteśmy w stanie zarażać się także tymi dobrymi?

W dużym stopniu tak. Rodzina, na przykład, ma wpływ na kształtowanie postaw. Wiemy, że styl wychowania wpływa na zdolność do regulacji emocji (Morris, Silk, Steinberg, & Robinson, 2009), a postawa uważności i zaangażowania może mieć pozytywny wpływ na radzenie sobie w rodzinie z trudnymi zachowaniami dzieci (Bögels, Hellemans, van Deursen, Römer, & van der Meulen, 2014). Zgodnie z teorią modelowania społecznego, dzieci obserwujące życzliwe zachowania rodziców, same mają większą tendencję do ich podejmowania. Co więcej - jeśli w ich szkole, klasie, grupie kolegów obowiązuje podobna norma, sprawia to, że działanie na rzecz dobra innych staje się wręcz oczywistością.

Dla wielu rodziców ważne jest to, jak ich dzieci radzą sobie w szkole. Okazuje się, że rozwijanie kompetencji społeczno - emocjonalnych jest kluczem do sukcesu w szkole i w życiu. Liczne badania wskazują, że wysoki poziom kompetencji społecznych i emocjonalnych jest powiązany z wyższym poziomem dobrostanu i lepszymi wynikami w nauce, podczas gdy trudności w tym zakresie mogą prowadzić do całej gamy problemów osobistych, społecznych i związanych z nauką (Durlak, Weissberg, Dymnicki, Taylor, & Schellinger, 2011). Dzieci, które są empatyczne i troskliwe, podejmują aktywności prospołeczne, lepiej wypadają w czasie oceny dojrzałości społecznej i poziomu umiejętności społecznych, badane następnie testami gotowości szkolnej są też oceniane jako bardziej „poznawczo gotowe" do podjęcia nauki szkolnej (Hyson & Taylor, 2011). Jest to jeden z powodów, dla których rośnie zainteresowanie nauczaniem życzliwości w szkołach (Kaplan et al., 2016).

Wiedza o tym, że czynione dobro do nas wraca nie jest niczym nowym. Ludzkość wie to od tysięcy lat. Mówią o tym religie, zwraca na to uwagę filozofia. Teraz także nauka dostarcza nam dowodów na to, że dobre uczynki, przyjazne nastawienie, życzliwa troska o siebie i innych są tym, co czyni nasze życie pełnym, sensownym, tym co sprawia, że czujemy się dobrze. Wystarczy miłe słowo. Wystarczy uśmiech. Wystarczy spojrzenie. I możemy zmieniać świat.

O autorce

Anna Cwojdzińska - psycholog, terapeuta, pracuje z dziećmi, młodzieżą i rodzinami. Absolwentka UAM w Poznaniu, obecnie doktorantka Uniwersytetu SWPS w Warszawie i wykładowca Uniwersytetu SWPS w Poznaniu, członek Association for Contextual Behavioral Science (ACBS), prezes zarządu Stowarzyszenia KIND Kolektyw, propagującego ideę życzliwości w Polsce

Bibliografia

Arbour, R., Signal, & Taylor, &. (2009). Teaching Kindness: Th e Promise of Humane Education. Society and Animals, 17, 136-148. http://doi.org/10.1163/156853009X418073

Bluth, K., Gaylord, S. A., Campo, R. A., Mullarkey, M. C., & Hobbs, L. (2016). Making friends with yourself: A mixed methods pilot study of a mindful self-compassion program for adolescents. Mindfulness, 7, 479-492. http://doi.org/10.1007/s12671-015-0476-6

Bögels, S. M., Hellemans, J., van Deursen, S., Römer, M., & van der Meulen, R. (2014). Mindful parenting in mental health care: Effects on parental and child psychopathology, parental stress, parenting, coparenting, and marital functioning. Mindfulness, 5(5), 536-551. http://doi.org/10.1007/s12671-013-0209-7

Buchanan, K. E. (2010). Acts of Kindness and Acts of Novelty Affect Life Satisfaction, 150(3), 235-237.

Dishion, T., & Tipsord, J. (2011). Peer contagion in child and adolescent social and emotional development. Annu Rev Psychol, (62), 189-214. http://doi.org/10.1146/annurev.psych.093008.100412.Peer

Durlak, J. A., Weissberg, R. P., Dymnicki, A. B., Taylor, R. D., & Schellinger, K. B. (2011). The impact of enhacing students' social and emotional learning: A meta-analysis of school-based universal interventions. Child Development, 82(1), 405-432. http://doi.org/10.1111/j.1467-8624.2010.01564.x

Froh, J. J., Bono, G., Fan, J., Emmons, R. A., Henderson, K., Harris, C., ... Wood, A. M. (2014). Nice thinking! An educational intervention that teaches children to think gratefully. School Psychology Review, 43(2), 132-152. http://doi.org/10.1007/s10902-005-3648-6

Froh, J. J., Kashdan, T. B., Ozimkowski, K. M., & Miller, N. (2009). Who benefits the most from a gratitude intervention in children and adolescents? Examining positive affect as a moderator. The Journal of Positive Psychology, 4(February 2013), 408-422. http://doi.org/10.1080/17439760902992464

Hyson, M., & Taylor, J. L. (2011). Caring about caring: What adults can do to promote young children's prosocial skills. YC Young Children, 66(4), 74-83.
Kaplan, D. M., deBlois, M., Dominguez, V., & Walsh, M. E. (2016). Studying the teaching of kindness: A conceptual model for evaluating kindness education programs in schools.

Evaluation and Program Planning, 58, 160-170. http://doi.org/10.1016/j.evalprogplan.2016.06.001

Layous, K., Nelson, S. K., Oberle, E., Schonert-Reichl, K. A., & Lyubomirsky, S. (2012). Kindness Counts: Prompting Prosocial Behavior in Preadolescents Boosts Peer Acceptance and Well-Being. PLoS ONE, 7(12), 7-9. http://doi.org/10.1371/journal.pone.0051380

Morris, A. S., Silk, J. S., Steinberg, L., & Robinson, L. R. (2009). The Role of the Family Context in the Development of Emotion Regulation Amanda. Soc Dev, 16(2), 1-26. http://doi.org/10.1111/j.1467-9507.2007.00389.x.The

# data[].attributes.attachment_link.title
Dobro tkwi w szczegółach - psychologiczna siła życzliwości

# data[].attributes.attachment_link.description
Życzliwość. Czym jest? Większość z nas, całkiem intuicyjnie powie, że to zrobienie czegoś miłego. Czegoś dobrego. Dla innych. Niektórzy zwrócą uwagę, że można być życzliwym i dobrym także dla samego siebie. Czy życzliwość jest trudna? Nie. Jest łatwa. Jest tak łatwa i często tak prozaiczna, że zupełnie o niej zapominamy.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak przetrwać epidemię COVID-19 z dziećmi w kwarantannie

Szkoły, przedszkola i żłobki zamknięte, wielu rodziców, jeśli ich zawód na to pozwala, przeszło na pracę zdalną. Rekomenduje się, aby seniorzy zostali w domach i nie podejmowali się opieki nad wnukami. Wszystko po to, aby zapobiec zgubnemu w skutkach przeciążeniu służby zdrowia. Chcąc nie chcąc, wielu z nas jest zamknięta z dziećmi w czterech ścianach, w niepewnej sytuacji, która sama w sobie wywołuje sporo napięcia.

Na portalu „Psychology today" pojawił się artykuł dr R. Schrag ze wskazówkami dla rodziców jak przetrwać kwarantannę, a nawet wyjść z tej sytuacji obronną ręką. Postanowiłam go przetłumaczyć dodając nieco od siebie. Ufam, że te wskazówki okażą się pomocne zarówno dla rodziców jak i dzieci.

Jak pomóc dzieciom (i sobie) przetrwać kwarantannę

Bądź dorosły.

W tej trudnej sytuacji możesz stanowić dla swojego dziecka źródło rzetelnych informacji. Możesz zainicjować rozmowę z dzieckiem pytając o to, co już wie, aby skorygować błędne przekonania. Odpowiadaj na pytania szczerze, uwzględniając możliwości Twojego dziecka. Małe dzieci gubią się w słowach - lepiej rozumieją wypowiedzi konkretne i krótkie (do 10 słów).

A co z telewizją i programami informacyjnymi? Preadolescenci (czyli dzieci w wieku od 9-12 lat) sami podkreślają, że chcą znać najnowsze wiadomości (Kleemans, Schlindwein, Dohmen, 2017) i często lubią oglądać programy informacyjne. Jednocześnie badania Buijzen (2007) wykazały, że dzieci w wieku 8-12 lat lepiej reagują na straszne wiadomości, jeśli rodzice z nimi rozmawiają na temat informacji z telewizji. Zabranianie dzieciom w tym wieku dostępu do programów informacyjnych wzmaga napięcie (tamże). Zachowanie umiaru to odpowiedzialność rodziców, nie wszystkie programy są odpowiednie dla dzieci.

Rozmawiaj o tym, co się zmieniło.

Nie chodzisz do szkoły, do przedszkola. Mama pracuje z domu. O wiele częściej myjemy ręce (może tak już zostanie?). Nie wyjeżdżamy na wczasy, nie chodzimy do kina. Robimy większe zakupy, ale rzadziej chodzimy do sklepu.

Rozmawiaj o tym, co się nie zmieniło.

Za to na śniadanie nadal są naleśniki. Nadal myjemy zęby. Nadal ścielimy łóżka i możesz oglądać swoje ulubione książeczki czy bajki.

Baw się.

Dzieci radzą sobie ze swoimi problemami przez zabawę, za pomocą lalek, kostiumów, pluszaków itd. Nie bez powodu wśród praw dziecka ONZ uwzględniło prawo do zabawy. Zabawa to niezwykła aktywność, bo nie jest ukierunkowana na cel. Chodzi o przyjemność z doświadczania zabawy samej w sobie. Zabawa jest po prostu kompletna, nie zależy od zewnętrznej nagrody i dostosowuje świat do pojęć dziecka (Landreth 2016). Kiedy się bawicie pozwól dziecku decydować co się będzie działo, niech ono wybiera zabawki, prowadzi akcję. W tej trudnej sytuacji, na którą praktycznie nie mamy wpływu, dziecko dzięki Tobie uzyska możliwość sprawowania kontroli w czasie zabawy. Będziesz zaskoczony tym, dokąd poprowadzi Was zabawa kierowana przez dziecko. Jeśli będzie chciało walczyć z wirusem armią żołnierzyków to ok, ale nie zmuszaj go do tego. Zapewne stworzy swój własny, indywidualny sposób opracowania tych nowych doświadczeń.

Odkładaj telefon od czasu do czasu.

Dzieci doskonale zdają sobie sprawę z tego, kiedy rodzic jest nieobecny duchem, niedostępny. Mamrotanie „mhmmm" kiedy dziecko opowiada historię, podczas gdy Ty skrolujesz fejsa nie jest pomocne. Po prostu sygnalizuj swoje zamiary: „Teraz mam dla Ciebie czas i odkładam telefon na półkę" oraz „Teraz zamierzam przez chwilę sprawdzić telefon i za 5 minut znowu się pobawimy" powinno dać radę.

Struktura i rutyna to Twoi przyjaciele.

Mimo, że sytuacja się zmieniła nadal możesz wprowadzić przewidywalny plan dnia, o którym będziesz informować dzieci. Plan zadziała jeszcze lepiej, jeśli dzieci będą go współtworzyć (Nelsen 2019). Świat może się wydawać chaotyczny i nieprzewidywalny, ale w Twoim domu nadal wiadomo czego się spodziewać.

Uprawomocnienie uczuć dzieci (i swoich).

To rzeczywiście do kitu, że odwołali wycieczkę na którą czekałeś. To faktycznie okropne, że nie możemy przenocować Twoich przyjaciółek. Wiesz, to w porządku płakać w takiej sytuacji, albo walnąć poduchę, a nawet krzyczeć przez chwilę. Przyjęcie trudnych uczuć dziecka pozwala im zaistnieć i minąć. Kiedy je zauważymy spełnią swoją informacyjną funkcję i nie będą się dłużej dobijać - w końcu to przecież prawda, że pod wieloma względami jest do kitu.

Jednocześnie modeluj pozytywne przewartościowanie.

Podczas gdy pod wieloma względami jest do kitu, jednocześnie nasza sytuacja stwarza nowe możliwości. Mamy na przykład więcej czasu dla rodziny. Być może jest to okazja do wspólnej zabawy, rozpoczęcia jakiegoś projektu, na który brakowało czasu? Dla każdej rodziny może to być coś innego. Zapraszam do dzielenia się pomysłami w komentarzach!

Akcentuj działanie.

Zastanówcie się wspólnie, co możecie zrobić, aby powstrzymać rozprzestrzenianie się wirusa. W końcu nie siedzimy biernie w domu - to jest nasz wkład w działania całego świata nastawione na zduszenie epidemii. To jest akt solidarności z najsłabszymi, dlatego dzielnie myjemy ręce, piszemy artykuły na bloga 😉 itd. Siedzimy w tej kwarantannie niczym superbohaterowie!

Odpowiadaj na pytania szczerze i konkretnie a potem zamilknij.

Jeśli dziecko zada Ci pytanie odpowiedz na nie i poczekaj na ciąg dalszy. Jeśli dziecko jest gotowe na odpowiedź zada bardziej szczegółowe pytania. Dzieci są mądre - jeśli czymś się nie ciekawią, to jest to zbędne lub na ten moment nieodpowiednie.

Jeśli dziecko w kółko pyta o to samo, zwróć mu na ten fakt uwagę.

„A czy my się zarazimy?", „A ty się zarazisz?" „A babcia i dziadek się zarażą?"

Jeżeli Twoje dziecko pyta w kółko o to samo, lub treść pytań jest zbliżona najprawdopodobniej szuka zapewnienia, że wszystko będzie w porządku, co jest sygnałem lęku i niepokoju. W takiej sytuacji można powiedzieć: "Czasem kiedy się martwimy pytamy w kółko o to samo. Zmartwienie oszukuje nas, że wtedy poczujemy się lepiej, ale tak się nie dzieje".

Następnie pomóż dziecku się uspokoić.

Jeszcze nikt nie uspokoił się po słowach „nie panikuj". To co rzeczywiście pomaga pozbyć się napięcia i niepokoju to zaangażowanie ciała („Hej, zróbmy kilka pajacykjów!") i uspokojenie oddechu („Wyobraź sobie, że wąchasz ciasteczka dopiero co wyjęte z piekarnika.... A teraz dmuchnij na nie bo są bardzo gorące"). „A wiesz co sprawia, że martwienie się zwiększa? Martwienie się martwieniem!" jeśli dziecko odpowie „I martwienie się martwieniem się martwieniem!" już macie okazję do zabawy, a sprawy nie wydają się aż tak poważne. To tylko przykład - może masz swoje pomysły?

Możesz czegoś nie wiedzieć lub potrzebować czasu na odpowiedź.

Dzieci oczekują spokojnej, wyważonej pewności. To, że dziecko może na tobie polegać nie oznacza, że masz wiedzieć wszystko. Zastanów się. Poszukaj informacji. Zapytaj zaprzyjaźnionego rodzica jak on poradziłby sobie z odpowiedzią na takie pytanie.

Ruszaj się.

Połączenie ciała i ducha to naukowo dowiedziony fakt. Kiedy poczujesz się lepiej na ciele, także Twój stan psychiczny ulegnie poprawie. To samo dotyczy dzieci. Rodzinne tańce? Streatching? Gimnastyka?

Skoncentruj się na społeczności.

Mów głośno o tym, jak zamierzasz zatroszczyć się o starsze osoby w Twojej okolicy. Jak można sprawdzić czy czegoś nie potrzebują? Zgaduj ile osób na Waszym osiedlu myje ręce w tym samym czasie co wy. Nie jesteście w tym sami - Wasza rodzina jest częścią większej całości. Na całym świecie ludzie współpracują aby zneutralizować zagrożenie.

Pozwól się bawić w dzidziusia.

Sposobem małych dzieci na to, by uzyskać poczucie komfortu jest zabawa w bobasa. Mogą o to poprosić wprost („Pobawmy się, że jestem twoim dzidziusiem") albo np. używając dziecięcego języka (tzn. bardziej dziecięcego niż zazwyczaj). Możesz pozwolić toczyć się tej zabawie: „Och moje maleństwo, pozwól, że Cię podniosę i utulę". Może Ty też miałbyś ochotę na to, by ktoś Cię ukoił?

Przygotuj się na regres.

Kiedy dzieci stają przed koniecznością przystosowania się do zupełnie nowej sytuacji, lub kiedy wyczuwają narastający niepokój w około - ich rozwijający się układ nerwowy może być przeciążony. Zasoby, których używały do opanowywania i utrzymywania nowych umiejętności są teraz potrzebne gdzie indziej (zob. self-reg). Nie zdziw się jeśli Twój samodzielny przedszkolak nagle zmieni się w przylepę, a dwulatek od czasu do czasu zapomni jak się korzystało z nocnika. To samo dotyczy starszych dzieci - czasem oczekujemy od nich dojrzałości, bo są duże i powinny rozumieć różne rzeczy, a one tymczasem przekomarzają się z młodszym rodzeństwem i nie chcą ustąpić zupełnie jakby znowu miały 4 lata. Jeśli zastanawiasz się, czemu ten młody człowiek zachowuje się totalnie nieadekwatnie do wieku i na dodatek jego zachowanie odbiega od tego, do czego Cię przyzwyczaił - najprawdopodobniej masz do czynienia z regresją. Takie zachowania należy traktować jak mechanizm obronny.

Utrzymuj łączność ze społecznością.

Możesz urządzić telekonferencję z bliskimi a nawet umożliwić dzieciom rozmowę z ich kolegami. Gry komputerowe online w zaistniałej sytuacji mogą pełnić rolę podwórka. Wciąż pojawiają się nowe inicjatywy umożliwiające łączność z ludźmi: wspólne tańce, rozmowy, biesiadowanie na Skype czy wspólna modlitwa. Każdy znajdzie coś dla siebie, jeśli poszuka.

Dbaj o siebie.

Utrzymanie zdrowego rozsądku wymaga sporo wysiłku, to prawie jak balansowanie na linie - między paniką a zaprzeczaniem. Popadanie w każdą ze skrajności niesie ze sobą ryzyko bolesnego upadku, a utrzymanie równowagi zużywa zasoby zarówno dorosłych jak i dzieci.

To, czego dziecko potrzebuje aby zachować spokój w trudnych czasach to opanowany opiekun. Jeżeli sam czujesz się rozregulowany, zaniepokojony i zestresowany zrób co możesz, aby samemu się uspokoić zanim wejdziesz w kontakt ze swoimi dziećmi. Jeżeli zaczniesz uspokajać dziecko samemu będąc w napięciu, ono natychmiast wyłapie ten dysonans i będzie jeszcze bardziej zaniepokojone. Więcej osiągniesz szczerością: „Jestem teraz trochę przytłoczony i potrzebuję wziąć kilka głębokich wdechów zanim porozmawiamy. Chcesz usiąść obok mnie, żebyśmy pooddychali razem?"

Poszukaj profesjonalnej pomocy.

Jeśli stan psychiczny Twój lub Twojego dziecka jest dla Ciebie niepokojący poszukaj profesjonalnej pomocy. Możesz ją uzyskać nawet bez wychodzenia z domu - coraz więcej specjalistów otwiera się na pracę zdalną. To sytuacja nowa dla nas wszystkich. Nie musisz przechodzić przez to samotnie.
Bibliografia:
Na podstawie: Parenting During COVID-19 A bulleted list to stick up on the fridge. Rebecca Schrag Hershberg Ph.D.

Kleemans, M., Schlindwein, L. F., & Dohmen, R. (2017). Preadolescents' Emotional and Prosocial Responses to Negative TV News: Investigating the Beneficial Effects of Constructive Reporting and Peer Discussion. Journal of Youth and Adolescence, 46(9), 2060-2072. doi:10.1007/s10964-017-0675-7

Buijzen, M., Walma van der Molen, J. H., & Sondij, P. (2007). Parental Mediation of Children's Emotional Responses to a Violent News Event. Communication Research, 34(2), 212-230. doi:10.1177/0093650206298070

Nelsen J. Erwin C, Duffy R.A. Pozytywna Dyscyplina, pierwsze 3 lata życia, Milanówek 2019, CoJaNaTo.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rodzicielstwo i kwarantanna | Medycyna Holistyczna Marcin Sitarz

# data[].attributes.attachment_link.description
Szkoły, przedszkola i żłobki zamknięte, wielu rodziców, jeśli ich zawód na to pozwala, przeszło na pracę zdalną. Rekomenduje się, aby seniorzy zostali w domach i nie podejmowali się opieki nad wnukami. Wszystko po to, aby zapobiec zgubnemu w skutkach przeciążeniu służby zdrowia.

# data[].attributes.headline
Złość nastolatków – emocjonalne tornado i remont w mózgu

# data[].attributes.subject
Złość nastolatków – emocjonalne tornado i remont w mózgu

# data[].attributes.attachment_link.title
Złość nastolatków – emocjonalne tornado i remont w mózgu – Katarzyna Kaniecka

# data[].attributes.headline
"Bycie rodzicem zaczyna się od bycia dobrym dla siebie"

# data[].attributes.subject
"Bycie rodzicem zaczyna się od bycia dobrym dla siebie"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rozmowa z Katarzyną Kalinowską, psycholożką, trenerką Fundacji Familylab Polska, autorką projektu Przystanek Relacja.
Ewa Dziemidowicz: Gdy myślimy o problemie nadużywania nowych technologii przez dzieci i młodzież, najczęściej skupiamy się właśnie na nich: zastanawiamy się, czy już mają problem; jakie zasady powinniśmy wprowadzić, żeby nie spędzały przed ekranami tyle czasu; jak dopilnować, żeby te ustalenia były przestrzegane. Chciałabym, żebyśmy popatrzyły na to zagadnienie z trochę innej perspektywy i porozmawiały o rodzicach. Kim są rodzice dzieci wpatrzonych w ekrany, jakie są ich potrzeby?
Katarzyna Kalinowska: Cieszę się, że zaczęłaś od perspektywy rodzica i jego potrzeb. Temat nadmiernego korzystania z multimediów przez dzieci jest bardzo nośny i powoduje wśród rodziców mnóstwo lęku, toteż wszyscy skupiamy się na tym, żeby zająć się dzieckiem i jego potrzebami, a mało jest działań skierowanych do rodziców, z uwzględnieniem ich potrzeb. Rodzice często są zagubieni, gdyż narracja w tym temacie posiłkuje się rozmaitymi zastraszającymi danymi. Rodzice, z którymi się spotykam w mojej pracy, już trochę wiedzą, czego nie chcą w relacjach z dziećmi, jakiego rodzaju relacji z dziećmi nie chcą budować. Nie chcą karać, nagradzać, krzyczeć, nie chcą wykorzystywać strachu, idą raczej w kierunku szacunku, zaufania, podążania za potrzebami dziecka. Ale ta świadomość dopiero się buduje w społeczeństwie, zatem rodzice są dość bezradni. Nie potrafią ocenić, na ile sobie mogą pozwolić; czy to, co robią, jest dobre, mają mało zaufania do swoich rodzicielskich kompetencji, do swojej intuicji. Łatwo jest im się pogubić w gąszczu różnego rodzaju porad, głosów ekspertów, presji wywieranej przez społeczeństwo tudzież przez innych rodziców. Tymczasem to, co by im pomogło, to właśnie zaufanie do swoich kompetencji, ale też „wioska wsparcia", w której mogliby odbudowywać swoje zasoby, czuć się widziani, słyszani ze swoimi trudnościami, w której mogliby poświętować swoje małe sukcesy i po prostu się wzmocnić.
ED: Ta „wioska wsparcia" to bliscy, rodzina, specjaliści...?
KK: Owszem, ale również zupełnie obcy ludzie, poznani na forach internetowych, na zajęciach dla rodziców z dziećmi; rodzice dzieci chodzących np. do tego samego przedszkola mogą być „wioską wsparcia". Rodzice tęsknią za tym, by móc się podzielić swoją bezradnością, frustracją, złością, lecz jednocześnie trudno jest im poszukać takiego miejsca lub poprosić o pomoc. Dopiero kiedy już naprawdę są u kresu wytrzymałości i gdzieś, anonimowo na jakiejś grupie internetowej, wyznają, że nie dają rady albo przeczytają, że inna mama czy inny tata dzieli się swoimi, podobnymi, doświadczeniami, przychodzi ulga: uff, inni też tak mają; też bywają w takich opałach jak ja; też nie wiedzą, na ile pozwalać dziecku korzystać z multimediów, z ekranów; też się czują bezradni, kiedy ich dziecko za długo siedzi przed telefonem; też nie mają pojęcia, co zrobić.
ED: Rzeczywiście potrzebne jest „odczarowanie" idealnego rodzicielstwa; przekonania, że musimy wszystko wiedzieć i wszystko powinno nam wychodzić, bo inaczej coś jest z nami nie tak. Chciałabym, żebyśmy porozmawiały teraz chwilę o przewodnictwie. A czy możesz opowiedzieć o tym, co to znaczy być przewodnikiem swojego dziecka? W szczególności co to oznacza w świecie cyfrowym.
KK: Jest to bliskie pojęciu przywództwa, o jakim pisał Jesper Juul. W tym przywództwie zawierają się między innymi takie wartości jak bycie zorientowanym na dialog, na troskę o dziecko, bycie zainteresowanym światem dziecka, zapraszanie go również do swojego świata, bycie empatycznym, proaktywnym i elastycznym.

To wszystko wydaje się w kontrze do tego, co wciąż jest promowane w naszym społeczeństwie: że trzeba być konsekwentnym, jednomyślnym z partnerem, trzymać się ściśle ustalonych zasad, że nie należy zbytnio podążać za dzieckiem, bo ono za chwilę wejdzie nam na głowę i sobie nie poradzimy; wreszcie - że zaufanie i szacunek do dziecka przeczy idei bycia dla niego autorytetem.

O byciu autorytetem, przewodnikiem, dobrym rodzicem rzekomo świadczy to, na ile moje dziecko mnie słucha. A kiedy dziecko zgłasza swoje potrzeby oraz mówi „nie", to niektórzy rodzice pojmują to jako sygnał, że dziecko nie współpracuje, nie słucha i nie szanuje. Z tego miejsca łatwo jest podejmować decyzje nawykowe, automatyczne, które często nam samym są znane z dzieciństwa, a które powodują jeszcze więcej chaosu i zamieszania w relacji z dzieckiem, oddalają nas od siebie. Pomiędzy nami a dzieckiem wyrasta mur nieporozumień i

zbyt sztywnych zasad; przestajemy się nawzajem dobrze widzieć. Z takiej pozycji trudno jest wierzyć, że słuchanie tego, co mówi dziecko, obserwowanie go bez konieczności natychmiastowej reakcji czy wchodzenia w rolę sędziego lub negocjatora naprawdę wystarczy. Tymczasem jeśli zabraknie w nas owego elementu zatrzymania się i obserwacji dziecka, dania sobie czasu na oddech, na zastanowienie się, co takiego robi mi to, co się teraz dzieje z dzieckiem - to w gruncie rzeczy strzelamy na oślep, „zadziała albo nie zadziała". A skoro nie działa, frustrujemy się, jeszcze bardziej dokręcamy dziecku śrubę, myśląc, że trzeba robić jeszcze więcej tego samego, bo może w którymś momencie „zaskoczy".

Moment obserwacji, oddechu powoduje, że mamy czas, żeby dopasować odpowiedź do tego, co nam pokazuje dziecko. Może w ogóle nie powinienem teraz reagować, bo sytuacja nie wymaga mojego komentarza?
ED: Niełatwo jest nie reagować
Pomyślmy chwilę o konfliktach między dziećmi. Z dorosłej perspektywy widzimy, że któremuś dziecku dzieje się krzywda, że któreś jest poszkodowane, więc rwiemy się do tego, by pójść, rozsądzić: „ten winny, tamten niewinny", tego skarcę, tamtego pocieszę... Lecz gdybyśmy dali sobie wówczas ów moment zatrzymania się, być może okazałoby się, że te dzieci w ogóle nie potrzebują pomocy, bo już za chwilę same się świetnie dogadają między sobą. Możliwe, że to wcale nie jest konflikt, tylko jakaś forma zabawy, jakiś sposób na ich kontakt, turlanki, przewracanki, nic, co wymagałoby interwencji.

Krótko mówiąc - tak, masz rację: niełatwo jest się zdobyć na ten moment zatrzymania. Żyjemy w czasach wszechobecnej presji i pędu. Kiedy mówię rodzicom o tej pauzie, to często ich pierwszą reakcją jest: „Jak to, przecież na to nie ma czasu, jak teraz nie zareaguję, to będzie za późno".
ED: Z drugiej strony rodzice, którzy trafiają z dziećmi do nas, do poradni Dziecko w Sieci, z powodu ich nadmiernego korzystania z urządzeń ekranowych, często przychodzą, kiedy dziecko spędza przed ekranem wiele, wiele godzin. Czasem jest to 5-6 godzin dziennie, a kiedy rodzic chce to w jakikolwiek sposób ograniczyć pojawiają się bardzo duże emocje. Zatem reakcja też jest ważna i rozumiem zagubienie rodziców w materii „kiedy reagować, a kiedy zostawić dziecko i pozwolić mu decydować o sobie". Jak to widzisz?
KK: Znów się cieszę, że padło takie pytanie, bo w tym, co mówiłam wcześniej, nie wybrzmiało, że ważna jest równowaga pomiędzy odpuszczeniem i niereagowaniem a zasadami: granie tylko w soboty, tylko od 10 do 11:30 itp. Wyważenie miejsca, w którym i nam, i dziecku jest komfortowo, korzystanie z urządzeń elektronicznych sprzyja jego rozwojowi, nie jest nadmiarowe.
ED: Jak to ustalić, a następnie skutecznie moderować?
KK: Sugeruję, aby bardziej niż na wyznaczaniu sztywnych zasad skupić się na sprawdzeniu, jak cała nasza rodzina korzysta z multimediów, nie tylko dziecko. Mam poczucie, że często wygląda to tak: dziecko gra na komputerze czy na telefonie, podchodzi mama lub tata, mówi: „Przestań już grać, za dużo grasz, zajmij się czymś innym". I tu jest kropka. Dziecko zostaje z komunikatem: „wiem, czego mam nie robić, mam nie grać, ale nie mam nic w zamian". Kończy to granie, idzie do rodziców i widzi mamę, która scrolluje Facebook, tatę, który robi coś na komputerze, powstaje dysonans: „Ja mam nie grać, nie używać, rodzice siedzą w telefonie, w komputerze, a ja mam coś porobić. Co mam porobić...? Proponuje mamie, tacie: „Pograjmy w coś, zróbmy coś razem". „Poczekaj, tylko dokończę, poczekaj, tylko sprawdzę, jeszcze odpiszę na dwa maile".

Wiem, jak łatwo w to wpaść, zwłaszcza jeżeli dużą część pracy wykonuje się online, kiedy narzędziami pracy są telefon i komputer. Jednak jeżeli nie dam dziecku alternatywy, nie zaproponuję czegoś, co możemy razem porobić, zamiast siedzenia przed ekranem, to ryzyko, że dziecko za chwilę znów sięgnie po telefon czy komputer, jest dużo, dużo większe.
ED: Często to właśnie my, dorośli, jesteśmy cyfrowo rozproszeni i sami sięgamy po telefon lub też spędzamy bardzo dużo czasu z ekranami. Czy faktycznie zdajemy sobie sprawę, jak to wpływa na relacje z naszymi dziećmi, co one czują, kiedy rodzic, zajęty ekranem, mówi: „Zaraz, zaraz, nie teraz", albo odpowiada coś w nieobecny sposób?
KK: Pomocne może być przełożenie sobie tego na relacje z dorosłymi, czyli zastanowienie się, jak to jest dla mnie, dorosłej, kiedy proszę o coś męża, a on z nosem w ekranie zbywa mnie półsłówkami. Albo jak to wpływa na moją relację z koleżanką, jeśli ona przez pół rozmowy wpatruje się w telefon lub nerwowo co chwila na niego zerka. Mnie, dorosłej, automatycznie

robi się wtedy trudno, ciężko, smutno, czuję się sfrustrowana, niewidziana, niesłyszana, niebrana pod uwagę; czuję, że między mną a tą drugą osobą stoi metaforyczny mur.

Dokładnie tak samo jest w przypadku dzieci, z tym że dzieci są jeszcze bardziej niż dorośli pomiędzy sobą zależne od nas. Za jakość relacji z dziećmi w stu procentach odpowiadamy my, dorośli. Pozbawiając dzieci swojej uważności, nie widząc ich, nie słysząc, cały czas będąc z głową w komputerze, ze wzrokiem wbitym w ekran telefonu, wysyłamy im komunikat: „To jest dla mnie ważniejsze niż moja relacja z tobą".
ED: To bardzo przykry komunikat.
KK: Owszem. To, że dzieci wybierają komputer, telefon, media, to wierzchołek góry lodowej, pokazujący, że nie mają innej alternatywy, toteż uciekają w równoległy świat. Jeżeli da się dziecku zamiennik: „Skończmy na dzisiaj to granie, już tego było dużo, niech twoje ciało trochę odpocznie, chodź, pójdziemy się poruszać, pobiegać, na spacer, pogramy w piłkę, w planszówki", to praktycznie każde dziecko wybierze relację z mamą czy z tatą, a nie siedzenie w komputerze, w ekranie telefonu.
ED: Rzeczywiście jest tak, że kiedy brakuje więzi, to dzieciom łatwo „ucieczkowo" skierować swoją uwagę w stronę ekranu. Rodzice chcą być blisko dzieci, ale to często nie wychodzi, i dzieci jednak czują się samotne, nie przychodzą do dorosłych ze swoimi sprawami czy problemami. Od czego zacząć budowanie relacji z małym dzieckiem, ze starszym dzieckiem? Jakby rodzice chcieli zacząć tu i teraz, od dzisiaj, to co byś im podpowiedziała?
KK: Zanim przejdziemy do relacji z dzieckiem, najpierw przyjrzyjmy się relacji z samym sobą. Jeżeli jako dorosły mam małą wiarę w to, że moje potrzeby, moje emocje są ważne, że bycie w kontakcie ze swoim ciałem jest ważne, to mam także mało wiary w to, że w relacji z dzieckiem zdołam być w kontakcie z jego emocjami i potrzebami. Poczuję bezradność, frustrację, uznam, że to jest strata czasu, że nic nie daje, że trzeba znaleźć jakiś algorytm na to wszystko, jakiś sposób, złotą receptę, że na pewno jest jakiś ekspert, który podpowie, co zrobić, aby moje dziecko nie płakało albo się nie frustrowało. Tymczasem podstawą jest zajęcie się samym sobą. Żeby rodzic miał zasoby na wspieranie dziecka, potrzebuje najpierw mieć zasoby na wsparcie samego siebie. Jeżeli rodzic nie poświęci sobie uwagi, czasu, nie będzie dla siebie łagodny, życzliwy, nie będzie miał poczucia, że cały czas się uczy, że może popełniać błędy, że liczy się proces, a nie nastawienie na efekt i oczekiwania, to trudno mu będzie zbudować mocne relacje z dzieckiem. To nie działa tak - nawet gdybyśmy bardzo chcieli - że wszystko, co najlepsze, wszystko, co mam najlepszego w sobie, daję dziecku, tam pakuję całą energię, a sobie nie daję przy tym nic. Mogę tak robić tylko do pewnego momentu, potem pojawiają się frustracja, rozłam w tej relacji, właśnie dlatego, że ja już nie mam z czego dawać, a dziecko wciąż czegoś chce. Daj najpierw sobie, dla siebie poszukaj wsparcia, przyjmij wsparcie od kogoś innego, zadbaj o swoją energię, o swoje zasoby, bądź dla siebie delikatny, życzliwy i łagodny. To fundament relacji. Jeżeli rodzice będą zaopiekowani, to i dzieci będą zaopiekowane.
ED: Bycie dobrym rodzicem zaczyna się od bycia dobrym dla siebie.
KK: Zdecydowanie. We własnym, prywatnym życiu mogę precyzyjnie wskazać moment, kiedy naprawdę bardzo się skupiałam na moim dziecku; na tym, żeby je naprawić, żeby „doskoczyło" do moich oczekiwań. Córka zawsze wydawała mi się za intensywna w jednym obszarze albo że mogłaby podgonić nieco w innym. Tymczasem dziecko dawało mi coraz wyraźniejsze znaki: „Mamo, nie tędy droga". W końcu doszłam do ściany i spróbowałam inaczej. Skupiłam się trochę bardziej na sobie, na tym, żeby samej mieć zasoby, poznać swoje potrzeby i emocje. Nauka obsługi własnych emocji, samoregulacji, koregulacji, czyli regulacji przez relacje, to coś, co rodzice mogą dać dziecku jako dar na całe życie. Osobiście nie wierzę w kary i nagrody, wierzę właśnie w regulację. Pokażmy dzieciom, czym i po co są emocje, jak je nazywać, jak o nich rozmawiać.
ED: To ogromnie ważne, bo niekonstruktywne strategie radzenia sobie ze stresem, z emocjami, to jedna z przyczyn nadmiernego korzystania z internetu.
KK: Relacje to jedno, drugie - to fakt, że dzieci nie znają innych strategii, jak regulować swoje napięcie. Widzą u dorosłych, że oni także nie mają dobrych strategii. Rodzic albo ogląda telewizję, albo siedzi na Facebooku, albo pali papierosa za papierosem, nie ma takiej praktyki, że gdy jest trudno, to dzwonię do kogoś, szukam wsparcia, korzystam z pomocy terapeuty czy chodzę na warsztaty albo po prostu siadam, popłaczę i wreszcie przyznaję: „Tak, teraz jest mi trudno, płaczę, potrzebuję tego". Dziecko powinno widzieć rodzica, który przyjmuje wszystkie swoje emocje: frustrację, złość, bezradność, wszystkie te określane mianem trudnych...
ED: Ale jednocześnie nie wyraża ich do dziecka, tylko sam się nimi zajmuje, nazywa je.
KK: Otóż to. Jeżeli dziecko widzi rodzica przeżywającego emocje i radzącego sobie z nimi, to się uczy, że tak jest dobrze, że w porządku jest mieć emocje. Emocje są ważną informacją o moich potrzebach, o tym, co się u mnie dzieje, i można się nimi zajmować na różne sposoby. O to właśnie chodzi, żeby pokazywać dziecku różne strategie, zamiast zabierać mu jedyną jaką ma, czyli w tym przypadku regulowanie napięcia poprzez kontakt z komputerem, z telefonem i niedawanie niczego w zamian. Powiedzenie mu: „Idź porobić coś innego", to za mało.
ED: Rodzic, który jest przewodnikiem dziecka, również w świecie cyfrowym, to między innymi taki rodzic, który pomaga radzić sobie z emocjami, pomaga te emocje regulować, widzi, jakie potrzeby zaspokajają nowe technologie czy urządzenia ekranowe, i szuka alternatyw zaspokajania tych potrzeb. Ale co jeszcze? Czy rodzice muszą wiedzieć wszystko o nowych technologiach - aplikacjach, portalach? To bywa dla dorosłych frustrujące, że tego jest tak dużo, i trudno być na bieżąco. Czy to jest rzeczywiście potrzebne?
KK: Nie sądzę. Moim zdaniem dużo większy sens ma podejście do dziecka, kiedy ono gra na telefonie, na komputerze, i zapytanie: „Hej, pokażesz mi, w co grasz? Co tam jest dla ciebie ciekawego?". Wtedy nie zostawiam dziecka sam na sam z urządzeniem, tylko trochę zbliżam się do jego świata, daję się zaprosić. Warto poznać nazwy gier, w które gra dziecko, dowiedzieć się, co ono lubi w tej grze, czego nie lubi, z czym mu łatwo, a z czym trudno, czasem nawet po prostu posiedzieć obok. Obok dziecka, ramię w ramię, noga przy nodze, tak też się buduje więź. Tyle że to wymaga od nas trochę świadomego wysiłku, bo dużo łatwiej jest uznać, że to głupie, to strata czasu, to nie ma sensu, lepiej pouczyłbyś się w tym czasie.

Dziecko siedzące przed komputerem marnotrawi swoje energię i czas, nie widzimy w tym żadnych pozytywów, żadnych zasobów, żadnych korzyści dla niego. Wychodząc z takiego założenia, trudno wzbudzić w sobie ciekawość, otwartość na to, co w tym świecie dziecka się dzieje.
ED: Dużo pracujesz z rodzicami właśnie w kontekście budowania relacji z dziećmi, ale też budowania relacji rodziców samych ze sobą. Co jest dla nich szczególnym wyzwaniem?
KK: Trudne są dwie rzeczy: zatrzymanie się, o którym wcześniej rozmawiałyśmy, oraz zanurkowanie pod to, co się kryje pod konkretnym zachowaniem. Wyobrażenie sobie, że dane zachowanie dziecka jest czubkiem góry lodowej. Trudność sprawia rodzicom sprawdzenie, jakie potrzeby się za tym kryją. Wszyscy odczuwamy podobne potrzeby, tylko że mamy różne strategie ich zaspokajania. Rodzicom trudno jest przyjąć, że dziecko będące w napięciu, mające potrzebę równowagi, potrzebę zadbania o siebie, na przykład obgryza paznokcie, bo to jest jego strategia regulacji. Rodzic się denerwuje, że dziecko tak robi, ponieważ on sam robi inaczej.
ED: Albo nawet tak samo - w przypadku ekranów, to i dla nas dorosłych, są one często sposobem na zredukowanie napięcia i stresu. Rodzicielskie obawy wzbudzają zarówno zachowania dzieci, odmienne od naszych, których nie rozumiemy, ,jak również te, które świetnie znamy z własnego doświadczenia.
KK: O, jak najbardziej. Dziecko szuka kontaktu, zabawy, spokoju, różnych form odreagowania po całym dniu w przedszkolu czy w szkole, może też na przykład chcieć spędzić trochę czasu przed komputerem, żeby się zresetować. My, dorośli, robimy dokładnie to samo. Sama najchętniej właśnie tak się resetuję po ciężkim dniu; dosłownie czuję, że potrzebuję zrobić coś, co nie wymaga ode mnie wysiłku intelektualnego, po prostu scrolluję Facebook. Drażni nas, że dzieci robią to, co my, i trudno nam przyjąć, że w ten sposób one też się mogą regulować, często od nich oczekujemy więcej niż od siebie.
ED: Mówimy: „Moje dziecko jest uzależnione", nie mówimy: „Moje dziecko nie wie, jak regulować swój stres czy napięcie". Ta narracja jest bardzo ważna, bo zależnie od określenia szukamy zupełnie innych rozwiązań.
KK: To jest bardzo ważne spostrzeżenie. To, jakich używamy słów, ma wpływ na to, w jakim jesteśmy miejscu, stanie, z jakiej pozycji zaczynamy działać. Inaczej się zachowujemy, powodowani lękiem i strachem, a zupełnie inaczej, kiedy bierzemy oddech, czujemy lekkość, większe zaufanie, że poradzimy sobie z tym.

Nie musimy osiągnąć zwycięstwa w ciągu najbliższych 5-10 minut, mieć na wszystko rozwiązania od ręki. Dziecko nie musi natychmiast przestać grać i być spokojne. To jest proces, on może trochę potrwać i możemy w nim mieć różne fazy i próbować różnych rzeczy. Podejdźmy do tego z otwartością, elastycznie, sprawdzajmy, co w naszym przypadku okaże się dobrą metodą. Usiądźmy, pogadajmy, może wymyślimy coś innego. Zaprośmy do tego dziecko. Korzystajmy z mądrości dzieci, nie bierzmy całego ciężaru, monopolu na wiedzę - na siebie.
ED: Czyli przestańmy pędzić, zacznijmy być, zatrzymajmy się, weźmy oddech oraz szukajmy potrzeb, które się kryją pod zachowaniem dzieci.
KK: Zdecydowanie.
ED: Dziękuję bardzo.

# data[].attributes.attachment_link.title
Bycie dobrym rodzicem zaczyna się od bycia dobrym dla siebie

# data[].attributes.attachment_link.description
Rozmowa z Katarzyną Kalinowską, psycholożką, trenerką Fundacji Familylab Polska, autorką projektu Przystanek Relacja. Ewa Dziemidowicz: Gdy myślimy o problemie nadużywania nowych technologii przez dzieci i młodzież, najczęściej skupiamy się właśnie na nich: zastanawiamy się, czy już mają problem; jakie zasady powinniśmy wprowadzić, żeby nie spędzały przed ekranami tyle czasu; jak dopilnować, żeby te ustalenia były przestrzegane.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Samotne rodzicielstwo budzi dużo pytań i obaw. Czy jeden rodzic może być i tatą i mamą jednocześnie? Jak zrekompensować dziecku brak jednego z opiekunów?

Samotne wychowanie potomstwa jest coraz częstsze. Przeważnie to kobietyzostają „samotnymi mamami", niemniej przybywa ojców zajmujących się dziećmi w pojedynkę. Niezależnie od tego, czy drugi rodzic utrzymuje kontakt z dzieckiem - czy nie - codzienna odpowiedzialność za dziecko spoczywa na rodzicu, z którym dziecko mieszka. To może być przyczyną stresu i niepokoju. Jako samotny rodzic, na co dzień z nikim nie dzielisz odpowiedzialności. Z mnóstwem spraw musisz radzić sobie sam.

Po rozstaniu

Niekiedy samotne rodzicielstwo, pojawia się w sytuacji, gdy jeden z rodziców umiera.

Zdarza się też, że rodzice dziecka nigdy nie mieszkali razem. Najczęściej, jednak, przyczyną samotnego rodzicielstwa jest rozstanie, czy rozwód rodziców.

Niezależnie od trudnych uczuć, których doświadczasz jako samotny rodzic, dziecku jest jeszcze trudniej. To nie od niego zależy rozwój sytuacji. Ma też ograniczoną możliwość szukania wsparcia u innych. Dobrze, żeby miało rodziców, na których może się oprzeć w tych trudnych chwilach. Warto rozmawiać z dzieckiem, mówić o prawdziwych przyczynach dla których się rozstaliście. Nie rozumiejąc, maluch będzie próbował samodzielnie szukać wytłumaczenia wokół siebie. Często w sytuacji braku informacji od rodziców dziecko dochodzi do wniosku, że to ono jest winne rozpadowi rodziny.

Ważne by pamiętać, że za konflikt między rodzicami odpowiedzialni są tylko dorośli. Dlatego też od rodziców zależy, w jakim stopniu dziecko doświadczy konsekwencji rozstania. Najbezpieczniejszym i najkorzystniejszym rozwiązaniem dla dziecka jest współpraca i porozumienie między rodzicami, w kwestii opieki nad dzieckiem. Jest to w gestii decyzji obojga rodziców.

Nie zawsze to jest możliwe. Drugi rodzic może nie chcieć lub nie móc utrzymywać kontaktów z dzieckiem. Nierzadko się zdarza, że pokojowe kontakty nie są, w danym momencie, osiągalne dla dorosłych. W nowej trudnej sytuacji pochłonięci własnymi emocjami, zranieni czy z poczuciem winny, obawiający się kłótni, nieradzący sobie z sytuacją rozstania, nie są w stanie dostrzec dobra dziecka.

By móc pomóc dziecku w takiej sytuacji, warto byś jako rodzic zaopiekował się sobą:

Zadbaj o swoje emocje, zatroszcz się o Siebie. Dobry rodzic, to rodzic, który nie zaniedbuje swoich potrzeb. Masz prawo do wszystkich uczuć, które przeżywasz. To naturalne, że jesteś wściekła/y, rozżalona/y, zagubiona/y, boisz się tego, co będzie dalej. Dziel się swoim bólem z bliskimi dorosłymi. Wyrażaj swój żal.

Szukaj wsparcia u innych. Rozmawiaj z przyjaciółmi i rodziną o tym, co przeżywasz - bólu, lęku, obciążeniach. Przyjmuj pomoc innych i proś o nią. Jeśli sytuacja cię przerasta skorzystaj z profesjonalnej pomocy - grup wsparcia dla rodziców, warsztatów edukacyjnych, konsultacji psychologicznych.

Przebywaj z ludźmi. Korzystaj z kontaktu z rodzicami w sytuacji podobnej do twojej. Doceń towarzystwo osób, które chętnie spędzają czas z tobą i twoim dzieckiem. Spędzaj czas ze znajomymi.

Rozstanie rodziców jest dla dzieci bardzo trudne. To od rodziców zależy jak będą wyglądać ich wzajemne relacje rodzicielskie, i w konsekwencji - jak będzie się czuło wasze dziecko. Niezależnie, od gotowości i możliwości współpracy z drugim rodzicem, istotne jest by dziecko miało poczucie, że jest kochane przez obydwoje rodziców i że jest nadal dla was ważne. Dziecku potrzebne jest potwierdzenie, że pomimo rozstania, żaden z rodziców nie rozstanie się z nim - że będziecie jego rodzicami na zawsze. Jak dziecko potraktuje odejście jednego z rodziców, zależy od tego, jak zachowacie się wy - dorośli. Dla dziecka ważne jest dostrzeżenie i zrozumienie jego przeżyć.

Warto spojrzeć na sytuację rozstania dorosłych z perspektywy dziecka. Czego potrzebuje dziecko, by odnaleźć się w sytuacji, gdy rodzice już ze sobą nie są? O czym powinieneś pomyśleć jako rodzic?
Oto kilka wskazówek dla samotnego rodzica, jak działać, by nowa sytuacja nie oznaczała dla dziecka katastrofy:

Nie staraj się być dla dziecka matką i ojcem. Dziecko potrzebuje obojga współpracujących rodziców. Jeśli jednak jesteś w konflikcie z byłym małżonkiem postaraj się oddzielić relacje z byłym partnerem od łączącej was relacji rodzicielskiej. Jeżeli rodzice niezależnie od napiętej relacji między sobą potrafią razem zadbać o dziecko, to dostaje ono sygnał, że mimo rozstania ma pozwolenie na bycie blisko z mamą i tatą jednocześnie.

Nie daj odczuć dziecku, że jest winne rozstania rodziców. Dzieci potrzebują informacji o zaistniałej sytuacji. Najlepiej, gdy o zmianie informuje obydwoje rodziców, a mamie i tacie uda się wypracować wspólną wersję rozmowy z dzieckiem. Poważna rozmowa pozwala dziecku zrozumieć sytuację i nie czuć się winnym. Jeżeli dziecko nie uzyska konkretnego wyjaśnienia, to będzie go szukało w zapamiętanych z przeszłości sytuacjach i pomyśli, że to ono jest winne. Musicie dostosować informację do wieku waszego dziecka, ale warto rozmawiać nawet z maluchem - nie czekajcie, aż dziecko dorośnie i wtedy będziecie mogli my wytłumaczyć co się stało: nawet małe dzieci wiedzą, że rodzice już nie są razem i muszą zrozumieć czemu się tak stało.

Zapewniaj dziecko o swojej miłości. Dla dziecka ważne jest poczucie, że ma oparcie w kimś, kto je pocieszy, pozwoli się wypłakać, zaakceptuje emocje, wysłucha, przytuli. Niezależnie od faktu czy drugi rodzic jest dostępny, czy nie, dziecko potrzebuje kogoś, kto je akceptuje.

Ułatwiaj dziecku kontakty z drugim rodzicem. Staraj się cieszyć z kontaktów dziecka z drugim rodzicem. Nie odsuwaj się, gdy dziecko mówi ci, że tęskni za nim, że jest mu smutno. To oznacza, że czuje się przy tobie bezpiecznie, ma do ciebie zaufanie i nie obawia się okazywania nieprzyjemnych uczuć. Jeżeli jest to możliwe, zapewnij dziecku sposobność spotykania drugiego rodzica, wtedy kiedy tego potrzebuje. Dla dzieci cenne są też kontakty z pozostałymi członkami rodziny - babcią, dziadkiem czy ciocią.

Nie mów źle o drugim rodzicu. Nie próbuj łagodzić rozłąki z drugim rodzicem, udowadniając, że jest zły. Zaufaj swojemu dziecku, ono samo najlepiej oceni swojego rodzica. Dla dziecka, które powstało z mamy i z taty, cenny jest dobry obraz obojga.

Nie wypominaj dziecku podobieństwa do nieobecnego rodzica. Dziecko nie jest winne, że jest podobne do mamy i taty. Wypunktowanie negatywnych podobieństw niszczy poczucie własnej wartości.

Nie obarczaj dziecka odpowiedzialnością za swoje samopoczucie. Nie zamieniaj się z dzieckiem rolami. Nie jest ono twoim dzielnym rycerzem - nie będzie cię zawsze rozweselało, nie będzie twoim powiernikiem. To ty jesteś odpowiedzialny za malucha - nie on za ciebie!

Zapewnij dziecku bezpieczeństwo. Czasami przyczyną rozstania jest obrona dziecka przed krzywdzeniem. Zapewnienie dziecku bezpiecznych warunków życia bywa trudne i jest długotrwałym procesem - nie wahaj się korzystać ze wsparcia innych osób i profesjonalnej pomocy.

Autorka: Magadalena Wróblewska
Grafika: Ewa Brejnakowska- Jończyk
Więcej na ten temat możesz znaleźć m.in. w tych publikacjach:

1. Jakubowska B., Markiewicz J., „Gdy rodzice się rozstają, jak pomóc dziecku", Stowarzyszenie OPTA
2. Jakubowska B. (2001), „Jak mądrze kochać dzieci. Poradnik dla zagubionych rodziców. ", WAB
3. http://singleparents.about.com/od/support/Support_for_Single_Parents.htm

Podstawowym prawem dziecka jest prawo do wychowywania się i dorastania w rodzinie. W przypadku, gdy dziecko pozbawione jest naturalnej ochrony ze strony rodziców (z różnych powodów, m.in. braku danych o rodzicach lub rażących zaniedbań ze strony rodziców w stosunku do [...]

Spotkanie edukacyjne z cyklu "Ważne tematy dla mamy i taty". Dzieci zadają różne pytania, często dotyczą one śmierci czy choroby. Mogą być one trudne dla dorosłych bo sami dorośli nie znają na nie odpowiedzi. Są one trudne bo nie wiedzą ile mogą powiedzieć dzieciom, jakich słów użyć. [...]

Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę rozpoczęła rekrutację na drugą edycję studium "Depresja w okresie okołoporodowym - praca terapeutyczna z kobietą i jej rodziną".

# data[].attributes.attachment_link.title
Rodzicielstwo po rozwodzie - Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę

# data[].attributes.attachment_link.description
Samotne rodzicielstwo budzi dużo pytań i obaw. Czy jeden rodzic może być i tatą i mamą jednocześnie? Jak zrekompensować dziecku brak jednego z opiekunów? Samotne wychowanie potomstwa jest coraz częstsze. Przeważnie to kobietyzostają „samotnymi mamami", niemniej przybywa ojców zajmujących się dziećmi w pojedynkę. Niezależnie od tego, czy drugi rodzic utrzymuje kontakt z dzieckiem - czy [...]

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Śmierć bliskiej osoby wywiera ogromny wpływ na życie całej rodziny, także na dzieci i młodzież, niezależnie od wieku, w jakim się znajdują. Pomaganie dzieciom w tym okresie, nawet własnym, nie jest zadaniem łatwym, tym bardziej gdy także sami musimy się uporać z trudnymi emocjami.
Musimy jednak pamiętać, że pełne przeżycie żalu i smutku, wyrażenie własnych emocji to etapy procesu żałoby, które są niezbędne, by dziecko mogło odbudowywać swoją przyszłość i poczucie bezpieczeństwa. My, dorośli, możemy mu w tej drodze towarzyszyć. Jak to zrobić, gdy sami czujemy się zagubieni? Istnieją pewne uniwersalne zasady, które mogą okazać się pomocne podczas wpierania dziecka i nastolatka w żałobie. Mamy nadzieję, że niniejszy poradnik okaże się inspiracją i wsparciem.

Inne serwisy

# data[].attributes.attachment_link.description
Śmierć bliskiej osoby wywiera ogromny wpływ na życie całej rodziny, także na dzieci i młodzież, niezależnie od wieku, w jakim się znajdują. Pomaganie dzieciom w tym okresie, nawet własnym, nie jest zadaniem łatwym, tym bardziej gdy także sami musimy się uporać z trudnymi emocjami.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Obowiązujące obostrzenia nie zakłóciły pracy instytucji świadczących pomoc osobom dotkniętym przemocą. W Poznaniu niezmiennie działają miejskie instytucje i współpracujące z miastem organizacje. Ze względu na obecną sytuację wsparcie udzielane jest głównie zdalnie, ale w niektórych miejscach, w szczególnych sytuacjach możliwe jest także spotkanie osobiste.

Pomoc adresowana jest do osób dotkniętych przemocą domową - zarówno dorosłych, jak i dzieci czy młodzieży. Odpowiednie wsparcie otrzymać mogą ponadto osoby stosujące przemoc domową, zmotywowane do zmiany zachowania. Reagować powinni również świadkowie przemocy - w takiej sytuacji także warto nawiązać kontakt z profesjonalistami, aby zgłosić niepokojące sytuacje przemocowe.

- Proszenie o pomoc w tak trudnej sytuacji jaką jest przemoc nie jest dowodem na słabość, to dowód na siłę - siłę do rozpoczęcia drogi ku lepszemu życiu. Na tej drodze wesprą nas odpowiednio do tego przygotowani specjalistki i specjaliści - tłumaczy Stella Gołębiewska, pełnomocniczka prezydenta ds. polityki równościowej.

Poniżej prezentujemy listę miejskich instytucji i współpracujących z miastem organizacji pozarządowych udzielających bezpłatnego, specjalistycznego wsparcia w sytuacjach związanych z przemocą domową.
JEDNOSTKI MIEJSKIE: Punkt Interwencji Kryzysowej
- dzieci i młodzież doświadczająca przemocy domowej,

- dorośli doświadczający przemocy domowej,

- świadkowie przemocy,

- dorośli stosujący przemoc domową.

Wsparcie: telefoniczne, mailowe, osobiste po wcześniejszym umówieniu, lokalowe (w ramach Hostelu Interwencji Kryzysowej i Specjalistycznego Ośrodka Wsparcia dla Ofiar Przemocy w Rodzinie).

Pomoc specjalistów pierwszego kontaktu (psychologiczna, prawna)

Wsparcie oferowane całodobowo

kontakt: tel. 61 835 48 65 lub 61 835 48 66, e-mail: pik@m.poznan.pl

Telefon zaufania - codziennie: 19:00-7:00, w niedziele i święta: całodobowo, numer: 61 835 49 04

Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Poznaniu
- dzieci i młodzież doświadczająca przemocy domowej,

- dorośli doświadczający przemocy domowej,

- świadkowie przemocy,

- doroślistosujący przemoc domową.

Zespół Wsparcia Specjalistycznego - Grunwald: tel. 61 878 57 61

Zespół Wsparcia Specjalistycznego - Jeżyce: tel. 61 840 23 09

Zespół Wsparcia Specjalistycznego - Nowe Miasto: tel. 61 872 36 14

Zespół Wsparcia Specjalistycznego - Stare Miasto: tel. 61 878 18 65

Zespół Wsparcia Specjalistycznego - Wilda: tel. 61 878 19 16
JEDNOSTKI PROWADZONE PRZEZ ORGANIZACJE POZARZĄDOWE WSPÓŁPRACUJĄCE Z MIASTEM: Okręgowy Ośrodek Pomocy Pokrzywdzonym Przestępstwem przy Fundacji "Dziecko w Centrum"
- dzieci i młodzież doświadczająca przemocy domowej,

- dorośli doświadczający przemocy domowej.
Fundacja "Dziecko w Centrum"
- dzieci i młodzież skrzywdzona przemocą domową,

- rodzice dzieci oraz opiekunowie zastępczy/wychowawcy.
Terenowy Komitet Ochrony Praw Dziecka w Poznaniu
- dzieci i młodzież doświadczająca przemocy domowej,

- dorośli doświadczający przemocy domowej,

- świadkowie przemocy.

Wsparcie: telefoniczne, mailowe, komunikatory internetowe

Pomoc psychologiczno-pedagogiczna:poniedziałek - piątek 9:00-17:00

Pomoc prawna:w poniedziałki i piątki w godzinach 9:00-13:00

Fundacja PCPS - Poznańskie Centrum Profilaktyki Społecznej
- dorośli doświadczający przemocy domowej,

- świadkowie przemocy,

- doroślistosujący przemoc domową.

Wsparcie: telefoniczne, komunikatory internetowe

Pomoc psychologiczno-pedagogiczna: poniedziałek: 16.00 - 20.00, wtorek: 12.00 - 16.00, środa: 16.00 - 20.00, czwartek: 16.00 - 20.00, piątek: 8.00 - 12.00

kontakt:tel. 61 221 11 12

Fundacja Restart
- dorośli doznający przemocy domowej.

Wsparcie:telefoniczne, mailowe

Pomoc psychologiczno-pedagogiczna:poniedziałek - piątek, w godz. 17:00-20:00

kontakt:tel. 510 009 603, e-mail: doscprzemocy@fundacjarestart.com

Stowarzyszenie Monar, Poradnia Profilaktyki, Leczenia i Terapii Uzależnień
- dzieci i młodzież doświadczająca przemocy domowej,

- dorośli doświadczający przemocy domowej,

- świadkowie przemocy,

- dorośli stosujący przemoc domową

szczególnie, gdy związane jest to z nadużywaniem/uzależnieniem od substancji psychoaktywnych

Wsparcie: telefoniczne, komunikatory internetowe, osobiste po wcześniejszym umówieniu

Pomoc psychiatryczna:wtorek: 16:00-18:00, piątek: 15:00-17:00

Pomoc prawna:wtorek 16:00-18:00

Pomoc specjalistów terapii uzależnień - zapisy: poniedziałek-piątek: 9:00-12:00

kontakt:tel.61 868 72 27

AJ

# data[].attributes.attachment_link.description
Osoby doświadczające krzywdy w Poznaniu nie są pozostawione bez pomocy. Poniżej przedstawiamy bazę miejskich instytucji i współpracujących z miastem organizacji pozarządowych udzielających bezpłatnego, specjalistycznego wsparcia w sytuacjach związanych z przemocą domową. Oferują one nie tylko porady psychologiczne i prawne, ale również - w przypadku Punktu Interwencji Kryzysowej - pomoc lokalową.

# data[].attributes.headline
POMOCNE TEMATY,  MATERIAŁY I ĆWICZENIA NA CZAS IZOLACJI I NIE TYLKO!

# data[].attributes.subject
POMOCNE TEMATY,  MATERIAŁY I ĆWICZENIA NA CZAS IZOLACJI I NIE TYLKO!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Z powodu epidemii koronawirusa COVID-19 życie ludzi na całym świecie zmieniło się nie do poznania.

A jak zmienił się Twój świat?

Niezależnie od tego kim jesteś, chcielibyśmy Tobie pomóc.

Ta strona ma służyć ludziom, którzy poddawani są kwarantannie w związku z dużym ryzykiem zakażenia i doświadczają trudności w odnalezieniu się w tej sytuacji. Służy temu, byś wykorzystał czas odosobnienia na nauczenie się radzenia w sytuacji stresowej.
Nie wymagamy i nie zbieramy żadnych danych dotyczących Ciebie. Zebraliśmy natomiast naszą wiedzę i doświadczenie zawodowe, żeby przygotować program na ten czas, w którym jesteś odizolowany od ludzi i od swojego dotychczasowego życia.
W okresie, w jakim jesteś, poddawany kwarantannie możesz doświadczać wielu trudnych emocji. Dotyczyć mogą one różnych sfer życia: społecznego, rodzinnego i zawodowego. Wiemy też, że ten czas może wpływać na Twój stan zdrowia: sen, nawyki żywieniowe, aktywność fizyczną, stosunek do używek i może nasilać problemy z tym związane.

Proponujemy Tobie zadania na kolejne dni, które pomogą zredukować napięcie, odzyskać spokój wewnętrzny, a także możesz nauczyć się nowych umiejętności. Będziesz miał okazję poznać techniki relaksacji, wizualizacji, pozytywnego dialogu wewnętrznego. Przygotowaliśmy również dla Ciebie zestaw ćwiczeń podtrzymujących sprawność fizyczną mimo odosobnienia. Oprócz tego będziemy mieli dla ciebie także propozycje, które pozwolą na poradzenie sobie z nudą.

Nasz zespół uznał, że epidemia koronawirusa wymusza obecnie bardzo dotkliwą dla niektórych ludzi zmianę życia. Jako społeczeństwo będziemy jeszcze długo doświadczać skutków tego wydarzenia. Wobec tego ważne jest uzbroić się w pozytywne myślenie oraz pielęgnować ducha walki mimo wielu obaw co do przyszłości. Zamiast popadania w bezradność, działaj!
Liczymy, że techniki pracy z emocjami oraz metody planowania własnej aktywności przydadzą się Tobie w życiu po odbytej kwarantannie. Te 14 dni programu, jaki wypełniliśmy wskazówkami i zadaniami, będą dla Ciebie oparciem w trudnościach.
Pracownicy Wydziału Psychologii i Instytutu Kultury Fizycznej
Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy

# data[].attributes.attachment_link.description
Z powodu epidemii koronawirusa COVID-19 życie ludzi na całym świecie zmieniło się nie do poznania. A jak zmienił się Twój świat? Niezależnie od tego kim jesteś, chcielibyśmy Tobie pomóc. Ta strona ma służyć ludziom, którzy poddawani są kwarantannie w związku z dużym ryzykiem zakażenia i doświadczają trudności w odnalezieniu się w tej sytuacji.

# data[].attributes.headline
"Jak wzmacniać poczucie wartości u dzieci?"

# data[].attributes.subject
"Jak wzmacniać poczucie wartości u dzieci?"

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak wzmacniać poczucie wartości u dzieci - Magdalena Sękowska

# data[].attributes.attachment_link.title
Wielka księga uczuć - Tęsknota (Piotr Osak)

# data[].attributes.attachment_link.title
Taśmociąg zmartwień. Ćwiczenie uważności dla dorosłych

# data[].attributes.attachment_link.title
Jennifer Senior: For parents, happiness is a very high bar

# data[].attributes.attachment_link.description
The parenting section of the bookstore is overwhelming -- it's "a giant, candy-colored monument to our collective panic," as writer Jennifer Senior puts it. Why is parenthood filled with so much anxiety? Because the goal of modern, middle-class parents -- to raise happy children -- is so elusive.

# data[].attributes.body
https://forumprzeciwdepresji.pl/wazne-telefony-antydepresyjne

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Forum Przeciw Depresji | Kampania Społeczna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Antydepresyjny Telefon Forum Przeciw Depresji
(czynny w każdą środę - czwartek od 17.00 do 19.00)
koszt połączenia jak na numer stacjonarny
wg taryfy Twojego operatora telefonicznego
Telefon zaufania dla osób dorosłych
w kryzysie emocjonalnym
(poniedziałek-piątek od 14:00-22:00, połączenie bezpłatne)
Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży ITAKA - Antydepresyjny telefon zaufania
Czynny od poniedziałku do piątku tel. 22 484 88 01
od 15:00 do 20:00
ITAKA - Telefon Zaufania Młodych
tel. 22 484 88 04
Dyżury psychologów od poniedziałku do soboty, od 12:00 do 20:00

Warszawski Ośrodek Interwencji Kryzysowej
woik.waw.pl
Pomoc udzielana jest nieodpłatnie w poniższych lokalizacjach na terenie m.st. Warszawy.

Interwencja Kryzysowa i Krótkoterminowa Pomoc Psychologiczna
Punkt Interwencyjny (Śródmieście)
Pl. Dąbrowskiego 7, 00-057 Warszawa
tel./fax: 22 837 55 59, kom. 535 430 902
czynne od poniedziałku do piątku w godzinach 8.00-20.00

Dział Interwencji Kryzysowej (Ursynów)
ul. 6-go Sierpnia 1/5, 02-843 Warszawa
tel./fax: 22 855 44 32, kom. 514 202 619
interwencjakryzysowa@woik.waw.pl
czynne całodobowo

Przeciwdziałanie Przemocy w Rodzinie
Poradnia ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie (Mokotów)
ul. Belgijska 4, 02-511 Warszawa
tel/fax: 22 845 12 12, kom. 667 833 400
poradnia-przemocdomowa@woik.waw.pl
czynne od poniedziałku do piątku w godzinach 8.00-20.00
Bezpłatna linia wsparcia dla osób po stracie bliskich Telefoniczna Pierwsza Pomoc Psychologiczna Telefon interwencyjny w sprawie zaginionych dzieci - Linia Nadziei
Stowarzyszenia Animo - Odważ się żyć!
Wsparcie psychologiczne osób trudności z powodu zaburzeń lękowych.

tel. 22 270 11 65
Infolinia (w języku polskim) czynna jest od poniedziałku do czwartku w godzinach 18:00-21:00

Porady mailowe (w języku polskim i angielskim) pod adresem:
psycholog@stowarzyszenieanimo.pl

Więcej o stowarzyszeniu:
stowarzyszenieanimo.pl
facebook.com/StowarzyszenieAnimo/

POMOC DLA NAUCZYCIELI I RODZICÓW
Całodobowa bezpłatna infolinia dla dzieci, młodzieży, rodziców i nauczycieli Telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawie bezpieczeństwa dzieci Infolinia dla wychowawcy - pierwszy ogólnopolski telefon zaufania dla nauczycieli POMARAŃCZOWA LINIA - program informacyjno-konsultacyjny dla rodziców dzieci pijących alkohol i zażywających narkotyki
POMOC DLA DZIECI I MŁODZIEŻY
Całodobowa bezpłatna infolinia dla dzieci, młodzieży, rodziców i nauczycieli
Biuro Rzecznika Praw Pacjenta
Bezpłatna infolinia

Dziecięcy Telefon Zaufania
Rzecznika Praw Dziecka
Infolinia Rzecznika Praw Obywatelskich Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży Młodzieżowy Telefon Zaufania
Młodzieżowy telefon zaufania do rozmów o seksie
Piątkowe Pogotowie Pontonowe
Telefon dla dzieci i nastolatków zaniedbanych, seksualnie wykorzystywanych, których rodzice piją - Telefon Stowarzyszenia Opta
(poniedziałek-piątek od 15:00 do 18:00)

POMOC DLA OFIAR PRZEMOCY
Ogólnopolski Telefon Dla Ofiar Przemocy w Rodzinie
„Niebieska Linia"Poradnia Telefoniczna „Niebieskiej Linii"Policyjny Telefon Zaufania
ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie
tel. 800 120 226
(poniedziałek-piątek, od 9.30-15.30, połączenie bezpłatne)
Telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawie bezpieczeństwa dzieci Całodobowy telefon dla kobiet doświadczających przemocy Anonimowa policyjna linia specjalna - zatrzymać przemoc Telefon zaufania dla kobiet w ciąży i rodziny Telefon zaufania - Centrum Praw Kobiet Telefon Interwencyjny - Centrum Praw Kobiet Telefon zaufania dla osób dotkniętych przemocą seksualną w Kościele
Telefon wsparcia działa we wtorki w godzinach 19:00-22:00.
Kontakt telefoniczny przeznaczony jest przede wszystkim dla osób,
które same doświadczyły wykorzystywania seksualnego, oraz ich najbliższych.
Inicjatywę tworzą świeccy katolicy, telefon świadczy pomoc osobom dorosłym.
Więcej informacji: www.zranieni.info

POMOC DLA OSÓB Z UZALEŻNIENIAMI
Ogólnopolski Telefon Zaufania „Uzależnienia behawioralne"
tel. 801 889 880
(Czynny codziennie od godz. 17.00-22.00 z wyjątkiem świąt państwowych)
Dzwoniąc płacisz tylko za pierwszy impuls połączenia
Ogólnopolski Telefon Zaufania
„Narkotyki - Narkomania"
tel. 801 199 990
(codziennie od godz. 16.00-21.00)
Dzwoniąc płacisz tylko za pierwszy impuls połączenia
Infolinia stowarzyszenia Karan (problemy narkotykowe)Infolinia pogotowia makowego „POWRÓT Z U"
tel. 801 109 696
(poniedziałek - piątek od 10:00 do 20:00, sobota od 10:00 do 19:00)
Narkomania - pomoc rodzinie infolinia towarzystwa rodzin i przyjaciół dzieci uzależnionych „POWRÓT Z U"
CENTRUM POSZUKIWAŃ LUDZI ZAGINIONYCH

Numery 24/H - linie wsparcia
Telefon w sprawie zaginionego dziecka i nastolatka
tel. 116 000
POMOC ZWIĄZANA Z OBAWĄ ZAKAŻENIA HIV/AIDS
Telefon Zaufania HIV/AIDS
tel. 22 692 82 26 lub 801 888 448
(poniedziałek-piątek od 9:00 do 21:00)
połączenie płatne tylko za pierwszą minutę

# data[].attributes.attachment_link.title
Ważne telefony antydepresyjne | Forum Przeciw Depresji

# data[].attributes.attachment_link.description
POMOC W KRYZYSIE PSYCHICZNYM Antydepresyjny Telefon Forum Przeciw Depresji tel. 22 594 91 00 (czynny w każdą środę - czwartek od 17.00 do 19.00) koszt połączenia jak na numer stacjonarny wg taryfy Twojego operatora telefonicznego Telefon zaufania dla osób dorosłych w kryzysie emocjonalnym tel.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Marlena Trąbińska-Haduch

Karanie a ponoszenie konsekwencji

Kara to najczęściej wybierana metoda wychowawcza, po którą sięgają rodzice, gdy dziecko nie zachowuje się zgodnie z ich oczekiwaniami. Kara ma nauczyć dziecko właściwego postępowania, często przybiera ona formę nakazów, zakazów, rozkazów, bicia, klapsów, manipulacji, krzyków, porównań, dawania szlabanów, prawienia kazań, straszenia, przekupywania. Wszystko dla dobra dzieci - po to, aby były dobre, umiały przestrzegać reguł i praw, potrafiły kochać, szanowały siebie i innych, były otwarte, samodzielne, ciekawe świata, szczęśliwe, przyjacielskie, itd.

Grafika: Ewa Brejnakowska-Jończyk

Stop.
Czy wcześniej wymienionymi sposobami da się to osiągnąć? Na pewno NIE.

Kara, choć na pierwszy rzut oka wydaje się skuteczna (dziecko zaprzestaje danego zachowania), na dłuższą metę jest mało przydatna, gdyż pociąga za sobą wiele skutków ubocznych, widocznych nie tylko na ciele dziecka (siniaki, zranienia), ale także na jego psychice. Kary wywołują u dzieci różne przykre emocje z którymi trudno im sobie poradzić. Dzieci przestają się zachowywać w niewłaściwy sposób z powodu lęku, a nie dlatego, że zrozumiały, dlaczego nie wolno czegoś robić. Dlatego zazwyczaj raz wymierzona kara nie wystarcza - dzieci nie rozumieją, co zrobiły źle, więc zachowanie, które wywołało karę, będzie się powtarzać. Często dzieci uczą się, że ważna jest nie zmiana zachowania, ale to, aby nie dać się przyłapać rodzicom. Te z dzieci, które nie otrzymują od rodziców pozytywnej uwagi, będą wręcz powtarzały niewłaściwe zachowania, w myśl zasady: "lepiej być skrzyczanym i zbitym, niż ignorowanym". Dla dziecka najważniejsza jest uwaga rodzica, więc gdy rodzic skupia się wyłącznie na złym zachowaniu dziecka, powoduje wzmacnianie niepożądanego zachowania.

Co w takim razie robić?
Czy mamy akceptować niewłaściwe zachowania dziecka?

Nie.
Dziecko musi odczuć konsekwencje swojego złego zachowania.
Konsekwencje wychowują. Kary ranią.

Konsekwencje są naturalnym wynikiem zachowania dziecka. Bywają pozytywne i negatywne. Pokazują dziecku jak należy postępować i czego więcej nie robić. Aby taka sytuacja mogła zaistnieć, dziecko musi znać reguły panujące w domu. Jest to dla niego bardzo ważne, gdyż wiedza o tym, jakie zachowania akceptujemy, a jakie nam się nie podobają, buduje jego poczucie bezpieczeństwa. Gdy dajemy dziecku odczuć konsekwencje jego zachowania, dajemy mu szansę na zastanowienie się, jak to zachowanie zmienić, jak np. naprawić wyrządzoną komuś krzywdę.

Konsekwencje powinny być sformułowane jako reguły zachowania. Nie jest konieczne, aby dziecko (szczególnie małe, ze starszym można je ustalać wspólnie) się na nie zgadzało - to rodzic je wyznacza. Jeśli je ustalimy, powinniśmy stanowczo i konsekwentnie ich przestrzegać, a jeśli coś w nich zmieniamy, dziecko powinno być o tym uprzedzone.

Jeśli wskazujemy na konsekwencje, powinniśmy je odnosić do konkretnego czynu, zachowania, a nie do dziecka, jako takiego (" jestem zła, że stłukłeś mój kubek", zamiast: " jesteś niedorajdą").

Warto pamiętać, aby konsekwencje były dostosowane do wieku i możliwości dziecka oraz aby doświadczenie konsekwencji było możliwe. Na przykład nie jest możliwe, żebyśmy rano, spiesząc się do pracy, zostawili dziecko w domu, jako konsekwencję tego, że zbyt wolno się ubiera. Stwierdzenie " Jak się zaraz nie ubierzesz, to zostaniesz sam w domu" byłoby straszeniem, a nie wyciąganiem konsekwencji z zachowania dziecka.

Dzieci najskuteczniej uczą się przyjmowania odpowiedzialności za swoje działania na podstawie konsekwencji własnych zachowań:
* "Jeśli tylko bawisz się jedzeniem, to najwyraźniej już się najadłeś i możesz odejść od stołu",
* "Jeżeli dokuczasz młodszemu bratu, on nie będzie się z tobą bawił",
* "Jeśli wydasz całe kieszonkowe w jeden dzień, to przez resztę tygodnia nie będziesz miał ani grosza".

Racjonalne konsekwencje łamania reguł pomagają dzieciom w coraz lepszym ich rozumieniu i przestrzeganiu.

Oto kilka pomocnych sposobów, które warto zastosować zamiast karania:
1. Wyraź swoje uczucia, nie atakując charakteru dziecka. 2. Określ swoje oczekiwania. 3. Wskaż dziecku, jak może naprawić zło. 4. Zaproponuj wybór.
6. Wspólnie rozwiąż problem.
"Możemy ustalić, że jeśli będziesz potrzebował pomocy przy sprzątaniu poprosisz mnie o pomoc, a potem wspólnie pooglądamy bajkę".
"Możesz bawić się wszystkimi zabawkami, ale musisz je sprzątać zanim pójdziesz oglądać bajkę. Jeśli nie posprzątasz zabawek, nie będziesz mógł oglądać bajki. Decyduj sam".
"Misie poukładaj na półce a samochodziki i klocki do pudełek".
"Oczekuję, że zabawki będą posprzątane."
"Złoszczę się, kiedy widzę porozrzucane zabawki w twoim pokoju".
5. Przejmij inicjatywę.
DZIECKO: Dlaczego telewizor jest wyłączony i nie mogę oglądać bajki?
OJCIEC: Ty mi powiedz dlaczego?
Pozwól dziecku samodzielnie znaleźć odpowiedź na dręczące je pytanie, dzięki temu dostrzeże konsekwencje swojego postępowania.

Przemoc w rodzinie to każde działanie jednego z członków rodziny lub zaniedbanie, które zagrażają życiu, cielesnej i psychicznej integralności lub wolności innego członka tej samej rodziny bądź poważnie szkodzą jego (jej) osobowości. Browne K., Herbert M. (1999), Zapobieganie przemocy w [...]

Warszawa Centrum Pomocy Dzieciom Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę Przybyszewskiego 20/24 01-849 Warszawa tel. (22) 826 88 62 e-mail: cpd@fdds.plwww.fdds.pl Placówka udziela pomocy dzieciom - ofiarom przemocy fizycznej, przemocy psychicznej, wykorzystywania seksualnego, zaniedbania. Dostępne formy pomocy dziecku i rodzinie: * konsultacja psychologiczna, * diagnoza psychologiczna, [...]

Centrum Pomocy Dzieciom Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę ul. Przybyszewskiego 20/24 01-849 Warszawa tel./faks: 22 826-88-62, 22 826 14 34 e-mail: cpd@fdds.pl Placówka udziela pomocy dzieciom - ofiarom przemocy fizycznej, przemocy psychicznej, wykorzystywania seksualnego, zaniedbania. Dostępne formy pomocy dziecku i rodzinie: - konsultacja psychologiczna, - diagnoza psychologiczna, - [...]

# data[].attributes.attachment_link.title
Co zamiast klapsa? - Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę

# data[].attributes.attachment_link.description
Karanie a ponoszenie konsekwencji Kara to najczęściej wybierana metoda wychowawcza, po którą sięgają rodzice, gdy dziecko nie zachowuje się zgodnie z ich oczekiwaniami. Kara ma nauczyć dziecko właściwego postępowania, często przybiera ona formę nakazów, zakazów, rozkazów, bicia, klapsów, manipulacji, krzyków, porównań, dawania szlabanów, prawienia kazań, straszenia, przekupywania.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rufus Griscom + Alisa Volkman: Let's talk parenting taboos

# data[].attributes.attachment_link.description
Babble.com publishers Rufus Griscom and Alisa Volkman, in a lively tag-team, expose 4 facts that parents never, ever admit -- and why they should. Funny and honest, for parents and nonparents alike.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Akceptowanie uczuć jest niezaprzeczalnie wspaniałym narzędziem i potrafi zdziałać cuda. Zdarzają się jednak sytuacje, w których potrzebujemy czegoś więcej. Akceptowanie uczuć może nie zawsze być pomocne, gdy potrzebujemy szybko zapiąć pasy w foteliku albo gdy chcemy żeby nasze dziecko posprzątało pokój. Dużą część dnia spędzamy zastanawiając się jak zachęcić dzieci do współpracy. Wchodząc w buty dziecka jest to męcząca perspektywa ciągłego słuchania co mają robić, a co nie. Z perspektywy rodzica, też jest męcząco! Bo przecież tylko chcemy, aby nasze dziecko było czyste, zdrowe i najedzone. Nikt jednak nie lubi, gdy wydaje mu się polecenia. Nawet my, dorośli. Na pewno przypomnicie sobie wiele sytuacji, gdy zakazy typu „nie dotykaj" sprawiały, że właśnie mieliście ochotę dotknąć. Nigdy nie przekroczyliście linii na peronie kolejowym, której „nie wolno" przekraczać, tylko z powodu tego zakazu? Ja, wielokrotnie! Tak właśnie działa ludzka natura. Jak pisze Joanna Faber: „Bezpośrednie rozkazy wywołują bezpośredni sprzeciw. [...] Mamy nadzieję na skłonienie ich (dzieci) do posłuszeństwa, a budzimy odruch buntu w ich sercach."

Gdy przyjrzymy się naszemu językowi na co dzień, dla wielu znajomo zabrzmią zdania: „Zabrałeś jej zabawkę, przeproś!", „Gdybyś zapisał, co jest zadane do domu, to nie musiałbyś teraz wydzwaniać o kolegach!", „Nie baw się ogniem, bo podpalisz dom!", „Zaraz spadniesz!", „Dlaczego wylałaś sok? ". Są to komunikaty, których używamy, aby wyegzekwować coś od dzieci.

Rozkazy (To twój plecak? Podnieś go w tej chwili!)

Obwinianie i oskarżanie (Gdybyś się tak nie wierciła, to nie zrzuciłabyś szklanki!)

Przezywanie (Ale jesteś leniwy! Od tygodnia nie posprzątałeś pokoju!)

Ostrzeżenia (Zejdź ze stołu, bo zaraz spadniesz!)

Sarkazm (Popchnęłaś brata, bo chciałaś być pierwsza. Naprawdę jesteś wspaniałą siostrą...)

Pytania retoryczne (Dlaczego jesteś taki nieznośny?)

Kazania (Nikt nie lubi dzieci, które się nie dzielą z innymi. Nie będziesz mieć przyjaciół.)

Groźby (Jeśli nie zjesz wszystkiego co masz na talerzu, to nie odejdziesz od stołu.)

Kto z Was dobrze się czuje słysząc te zdania? Z pewnością zgodzicie się, że nie są to słowa, które zachęcają do współpracy czy budują bliższą więź z naszymi dziećmi. Z pomocą przychodzą nam Joanna Faber i Julie King, które proponują kilka kreatywnych sposobów, aby zachęcić nasze dzieci do współpracy.

Jak zachęcić dzieci do współpracy?

1. Posłuż się żartem

Wiem, że nie zawsze mamy siły i ochotę na żartowanie i zabawianie naszych dzieci, ale jeśli pozostało nam jeszcze trochę energii i poczucia humoru, to warto skorzystać z tego narzędzia.

Gadające przedmioty: Czy nie łatwiej włożyć w usta przedmiotów to, co chciałoby się przekazać samemu? Sprawdź reakcję dziecka, które usłyszy jak jego buty mówią: „ Czujemy się samotne, chciałybyśmy jakąś stopę w środku." Albo gdy pudełko na klocki woła: „Umieram z głodu! Nakarm mnie zielonymi klockami.". Istnieje duże prawdopodobieństwo, że na ustach malucha zagości uśmiech i zdecydowanie łatwiej i przyjemniej nakłonisz go do współpracy.

Zamiana nudnego zadania w grę: Zamiast mówić: „Wrzuć wreszcie to zabawki do pudełka" zaproponuj grę, w której zmierzysz swojemu dziecku czas, jaki zajmie mu wrzucenie zabawek do pudełka. Zamiast mówić: „Natychmiast zdejmij brudną koszulkę", powiedz: „Ciekawe czy umiesz zdjąć tą koszulkę z zamkniętymi oczami".
Użyj głosu postaci z kreskówki, zamiast mówić żeby dziecko stało chwilę nieruchomo, zaproponuj zabawę, w której jest posągiem, udawaj, że nie wiesz czy rękaw powinnaś włożyć na nogę, a skarpetę na głowę. Dziecko zaraz przyjdzie Ci z pomocą! Wierzę, że Wasza kreatywność nie zna granic, dlatego pewnie sami wpadniecie na mnóstwo podobnych zabaw. Wiem, że możecie czuć się zmęczeni na samą myśl, ale zastanówcie się czy faktycznie więcej energii będzie was kosztować zamiana obowiązku w zabawę czy kazanie dziecku, aby coś zrobiło i zmaganie się z jego oporem i niezadowoleniem?

2. Daj wybór

Danie dziecku wyboru ma ogromną moc. W ten sposób oddajemy dziecku część odpowiedzialności za siebie, sprawiamy, że czuje się ważne i wzięte pod uwagę. Rozwijamy w nim poczucie sprawczości i dajemy przyjemność z podejmowania decyzji w sprawach, które jego dotyczą. Dlatego łatwiej nakłonimy dziecko do współpracy pytając: „Wolisz dotrzeć do auta skacząc na jednej nodze czy biegnąc najszybciej jak potrafisz?", niż mówiąc: „Wychodzimy w tej chwili. Idziemy do auta!". Zamiast: „Wkładaj piżamę!", może przyjemniej będzie zapytać: „Wolisz włożyć piżamę na lewą czy prawą stronę?". Ważne jest, aby dwie opcje były przyjemne. Inaczej z dawania wyboru zrobimy groźbę, mówiąc: „Albo idziesz ze mną, albo zostajesz sama w tym sklepie!".

3. Pozwól dziecku za coś odpowiadać

Oddanie dziecku odpowiedzialności, nawet w małej sprawie, oszczędzi Ci pracy, a dziecku da dużo radości. Wyobraź sobie, że codziennie kłócisz się z dzieckiem o to, czy trzeba zakładać kurtkę. Rozwiązaniem tego, może być naklejenie na termometr obrazków z rodzajem kurtki, odpowiednim na daną pogodę. Możesz zaangażować dziecko do sprawdzania ile stopni jest na zewnątrz i wybraniu w związku z tym, ubrania odpowiedniego do temperatury.

4. Powiedz to jednym słowem

Czasem wygląda to tak, że do znudzenia powtarzamy naszym dzieciom te same prośby. My znamy je na pamięć i one też. Dlatego zamiast powtarzania po raz kolejny tej samej formuły, czasem warto ograniczyć się do użycia jednego słowa, po którym dziecko i tak będzie wiedziało o co nam chodzi. Czyli zamiast mówienia: „Znowu nie zamknąłeś za sobą drzwi. Kiedy w końcu zapamiętasz to, o co Cię proszę?", wystarczające będzie powiedzenie: „drzwi". Dziecko słysząc słowo „drzwi", samo wpadnie na to, żeby zamknąć za sobą drzwi. Plusem tego narzędzia jest to, że możesz je stosować niezależnie od nastroju w jakim się znajdujesz i nie wymaga ono tyle nakładów energii co pozostałe.

5. Opisz to co czujesz

Od rodziców oczekuje się ogromnych pokładów cierpliwości i spokoju mistrza Zen. A ja mówię, że rodzice to też ludzie i empatyczne odpowiadanie na potrzeby dziecka nie zawsze jest możliwe. Co więcej, dziecko głównie od rodziców uczy się o tym jakie są emocje, jak je przeżywamy i wyrażamy, dlatego szczególnie ważne wydaje się, aby rodzice byli w tym autentyczni. Widząc jak starsza siostra bije młodszą, można wyrazić to stwierdzeniem: „Jestem wściekła, gdy widzę, że bijesz swoją młodszą siostrę", zamiast ocenić lub nadać etykietę złośliwego dziecka. Kiedy widzimy nasze dziecko stojące blisko krawędzi stołu możemy powiedzieć: „Gdy jesteś tak blisko krawędzi stołu, to boję się, że możesz spaść. Chcę żebyś stał bliżej środka.".

6. Napisz liścik

Znowu pora na przywołanie magicznej mocy słowa pisanego. Brzmi prosto i takie w sumie jest. Wyobraźcie sobie, że Wasze dzieci wciąż zapominają ściągnąć buty po wejściu do domu. Was to irytuje, zwłaszcza kiedy jest zima i zaraz robi się w domu brudno. Ile można powtarzać tą samą prośbę? Jeśli dochodzicie do momentu, w którym już sami nie możecie siebie słuchać, to jest to najwyższy czas na napisanie liściku lub narysowanie waszego symbolu zdejmowania butów. Jeśli powiesicie taki liścik w miejscu widocznym dla wchodzących dzieci, możecie być pewni, że tym razem buty pozostaną w korytarzu. Taką przypominajkę trudno zignorować.
Artykuł został oparty na rozdziale książki Joanny Faber i Julie King „Jak mówić żeby maluchy nas słuchały. Poradnik przetrwania dla rodziców dzieci w wieku 2-7 lat.". Faber, A., & Mazlish, E. (2013). Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły. Poznań: Media Rodzina.
Faber, J., & King, J. (2017). Jak mówić żeby maluchy nas słuchały. Poradnik przetrwania dla rodziców dzieci w wieku 2-7 lat. Media Rodzina.

# data[].attributes.attachment_link.title
Uczucia są ważne, a zęby myć trzeba - Blisko dzieci

# data[].attributes.attachment_link.description
Akceptowanie uczuć jest niezaprzeczalnie wspaniałym narzędziem i potrafi zdziałać cuda. Zdarzają się jednak sytuacje, w których potrzebujemy czegoś więcej. Akceptowanie uczuć może nie zawsze być pomocne, gdy potrzebujemy szybko zapiąć pasy w foteliku albo gdy chcemy żeby nasze dziecko posprzątało pokój. Dużą część dnia spędzamy zastanawiając się jak zachęcić dzieci do współpracy.

# data[].attributes.body
https://www.mindheart.co/descargables

# data[].attributes.attachment_link.title
Ćwiczenie jogi „młyn”, z książki "Moja supermoc"

# data[].attributes.headline
Jak rozmawiać z dziećmi i wspierać je w tym czasie?

# data[].attributes.subject
Jak rozmawiać z dziećmi i wspierać je w tym czasie?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
https://podcasts.apple.com/us/podcast/strefa-psyche-uniwersytetu-swps/id1437994794?mt=2

https://open.spotify.com/episode/6gqS0A43h0IZoVrCTzuvM9

https://soundcloud.com/swpspl/koronawirus-jak-rozmawiac-i-wspierac-dzieci-w-tym-czasie-dr-m-sniegulska-i-zofia-szynal-01

https://lectonapp.com/pl/audiobook/e84072a7-2eef-44fd-823a-36beeaa85cf0?_lst

Czas panowania koronawirusa to trudny okres dla nas wszystkich. Niełatwo nam pogodzić się z izolacją i przymusową rezygnacją z dotychczasowego trybu życia. Zmiany te tym bardziej trudno zrozumieć dzieciom, wyrwanym nagle ze swoich rytuałów, pozbawionym towarzystwa kolegów, a nawet możliwości spacerów w ulubione miejsca. Inaczej na tę sytuację zareaguje przedszkolak, a inaczej - dziecko w wieku szkolnym czy nastolatek, dlatego rozmowy na ten temat muszą przebiegać w sposób dostosowany do wieku dziecka. Jak więc rozmawiać? Jak zaopiekować się trudnymi emocjami dziecka - np. lękiem, złością - związanymi z pandemią? W jaki sposób wesprzeć dziecko, które tęskni za przedszkolem lub szkołą i znajomymi? Jak rodzeństwo może się wzajemnie wspierać?

Jak w tym wszystkim rodzic może zadbać sam o siebie? Rozmawiają o tym psycholożki i psychoterapeutki z Uniwersytetu SWPS - Zofia Szynal i dr Magdalena Śniegulska.

Ekspert

dr Magdalena Śniegulska - psycholożka, psychoterapeutka, dydaktyczka. Zajmuje się psychologią rozwojową dzieci i młodzieży, zaburzeniami zachowania i interwencją kryzysową. Członkini Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczo-Behawioralnej, European Association for Behavioural and Cognitive Therapies (EABCT), Polskiego Towarzystwa Etologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.

Prowadząca

Zofia Szynal - psycholog, psychoterapeuta poznawczo-behawioralny w trakcie certyfikacji. Specjalizuje się w seksuologii i diagnozie psychologicznej. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego i Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Poznawczej i Behawioralnej. Obecnie jest członkiem Zespołu Terapeutycznego w Centrum Zdrowia Psychicznego oraz prowadzi prywatną praktykę psychoterapeutyczną. Zajmuje się pracą z osobami cierpiącymi z powodu chorób i zaburzeń psychicznych, z doświadczającymi trudności w życiu seksualnym i relacjach interpersonalnych. Prowadzi wykłady i warsztaty psychoedukacyjne w ramach projektów Uniwersytetu SWPS: Strefa Psyche, Uniwersytet SWPS dla Młodzieży oraz w ramach cyklu Współcześni Romantycy.

Nasze kanały

Sprawdź, gdzie jeszcze możesz się z nami spotkać

# data[].attributes.attachment_link.title
Koronawirus: jak rozmawiać z dziećmi i wspierać je w tym czasie?