# data[].attributes.headline
Powody depresji                        u nastolatków 

# data[].attributes.subject
Powody depresji                        u nastolatków 

# data[].attributes.body
23 lutego przypada Światowy Dzień Walki z Depresją, zapraszamy do zapoznania się z zagadnieniami na temat tego zaburzenia, na swoich lekcjach wychowawczych można zainspirować się poniższą literaturą!

# data[].attributes.headline
Czym jest depresja? - coś dla starszych uczniów 

# data[].attributes.subject
Czym jest depresja? - coś dla starszych uczniów 

# data[].attributes.body
ul. ks. kard. S. Wyszyńskiego 4, telefon kontaktowy: 601-435-196. TYMCZASOWA LOKALIZACJA ul. Paczkowskiego 16

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
zgłoszenie do poradni nie wymaga skierowania,

korzystanie z pomocy jest bezpłatne i dobrowolne,

przy zgłoszeniu składa się pisemny wniosek podpisany przez obydwoje rodziców, gdzie podaje się powód, dla którego dziecko ma być przyjęte, (DRUKI WNIOSKÓW ZNAJDZIECIE PAŃSTWO W ZAKŁADCE"")

uczniowie pełnoletni mogą zgłaszać się bez zgody rodziców/opiekunów prawnych.

KOMU UDZIELAMY POMOCY?

dzieciom i młodzieży - do ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej,

rodzicom, opiekunom prawnym, nauczycielom,

swoim działaniem obejmujemy teren miasta Gniezna, gminy Gniezno, Trzemeszno, Niechanowo, Witkowo i Czerniejewo.

# data[].attributes.attachment_link.description
zgłoszenie do poradni nie wymaga skierowania , korzystanie z pomocy jest bezpłatne i dobrowolne , przy zgłoszeniu składa się pisemny wniosek podpisany przez obydwoje rodziców, gdzie podaje się powód, dla którego dziecko ma być przyjęte, (DRUKI WNIOSKÓW ZNAJDZIECIE PAŃSTWO W ZAKŁADCE " " ) uczniowie pełnoletni mogą zgłaszać się bez zgody rodziców/opiekunów prawnych.

# data[].attributes.body
Podstawa sukcesu to:

# data[].attributes.body
ul. Graniczna 1, telefon kontaktowy: 606-704-707

# data[].attributes.headline
Zespół Interdyscyplinarny w Gminie Czerniejewo

# data[].attributes.subject
Zespół Interdyscyplinarny w Gminie Czerniejewo

# data[].attributes.body
ul. Poznańska 8, tel. 61 429-13-16

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
miejsko-gminny ośrodek pomocy społecznej w czerniejewie

# data[].attributes.attachment_link.title
Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Czerniejewie

# data[].attributes.attachment_link.description
Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Czerniejewie

# data[].attributes.headline
Gminna Komisja                     ds. Rozwiązywania Problemów Alkoholowych przy UMiG Czerniejewo

# data[].attributes.subject
Gminna Komisja                     ds. Rozwiązywania Problemów Alkoholowych przy UMiG Czerniejewo

# data[].attributes.body
ul. Poznańska 8, tel. 61 429-13-34

# data[].attributes.body
Problem przemocy w wobec dzieci jest niestety ciągle obecny w naszym społeczeństwie. "Pandemia przemocy'' Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę to kampania, której celem jest zapobieganie przemocy wobec dzieci oraz reagowanie w sytuacji ich krzywdzenia. WARTO WIEDZIEĆ!

# data[].attributes.attachment_link.title
Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę - Pandemia przemocy

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tuż obok Nas, za naszą granicą, dzisiaj rano rozpoczęła się wojna.
Tuż obok nas są ludzie z Ukrainy - przyjaciele i przyjaciółki, koledzy i koleżanki dzieci ze szkoły/przedszkola, współpracownicy i współpracownice.
Tuż obok nas, czasami w towarzystwie nas obserwujemy rozpacz ludzi, których kraj rozpada się na kawałki, lęk o najbliższych, wybory: wracać, czy zostać? W nas jest mnóstwo lęku, smutku, złości, rozpaczy...
Tuż obok nas, w obliczu tych wszystkich wydarzeń są nasze dzieci. Jak je wspierać? Jak się o nie troszczyć? I (czy) rozmawiać z dziećmi o wojnie w Ukrainie?

Nigdy nie przypuszczałam, że napiszę taki tekst. Przyznam, że miałam problem, jak go zatytułować. Jak rozmawiać z dziećmi o wojnie? Jak troszczyć się o dzieci, kiedy w Ukrainie jest wojna? Jak radzić sobie z lękiem przed wojną?

Mam ochotę krzyczeć: to się nie dzieje.

I sama rozpadam się na kawałki, gdy kolejny raz włączam TV i widzę, że się dzieje i widzę co się dzieje.

Wiem też, jak bardzo potrzebują nas dzieci.

Wiem też, że to moment, na który (chyba) nikt nie jest przygotowany i nie zastanawiał się, jak wesprzeć dzieci i siebie.
Nigdy nie czytałam i nie posiadam książki/artykułu, na temat wspierania dzieci w obliczu wojny blisko nas, wojny w kraju ich koleżanek i kolegów.
Natomiast wiem, jak wspierać i jak rozmawiać z dziećmi, w sytuacji kryzysu, trudnych wydarzeń.
I to wszystko starałam się Wam jak najrzetelniej potrafię zebrać, dostosować do aktualnej sytuacji i tutaj zostawić.

Rozmawiaj i stwórz do tego przestrzeń.

Wiem, że dzisiaj pojawiło się mnóstwo pytań, „czy rozmawiać?" i „czy ukrywać przed dziećmi informację o wojnie w Ukrainie?".
Odpowiadając na to pytanie odniosę się do dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Odpowiedź brzmi: rozmawiać. Dzieci uczęszczają do placówek, mają kontakt z innymi dziećmi. Dzieci ze sobą rozmawiają, słuchają otaczającego świata. Dowiedzą się o wojnie, usłyszą słowo wojna.

To ważne, byśmy rozmawiali z dziećmi, pytali, czy mają pytania, zapewnili, że chcemy z nimi rozmawiać i odpowiadać na pytania.

To niezwykle ważne byśmy my - rodzice, ważni dorośli byli osobami od których dzieci będą otrzymywały informacje oraz osobami, które będą korygowały informacje zasłyszane poza domem.

Ważne, by nazwać, co się dzieje i nazwać dlaczego wokół nas- dorosłych tak często pojawia się temat wojny w Ukrainie.

Oczywiście język powinien być dostosowany do wieku dziecka i opierać się o fakty, na które dziecko jest gotowe.

„W Ukrainie rozpoczęła się wojna. To znaczy, że prezydent Rosji podjął decyzję o ataku na Ukrainę. Ludzie z Ukrainy walczą i jest to niebezpieczne. Martwimy się o nich",
„Ludzie rozmawiają o wojnie w Ukrainie, martwią się o ludzi, którzy tam mieszkają, smucą się i złoszczą, bo wojna jest zła".

„Chcę, żebyś wiedział, że chcę byś o tym ze mną rozmawiał i pytał mnie, o wszystko, o co potrzebujesz zapytać".

Nazywaj i akceptuj emocje. Wszystkie.

Boicie się? Ja się boję.

Smucicie się? Ja się smucę.

Złościcie się? Ja się złoszczę.

To zrozumiałe.
Dzieci też będą doświadczać mnóstwo emocji. To niezwykle ważne (zawsze, a teraz szczególnie), by się nimi zaopiekować i zaakceptować każdą emocję.

Zaprzeczanie, przykrywanie i udawanie, że „nic się nie dzieje", może przepełniać niepokojem, kiedy świat wokół mówi o zagrożeniu i dorośli i dzieci mają w sobie niepokój.

Często wspierające jest podzielenie się, że i my doświadczamy trudnych emocji.

„Widzę, że się boisz. Kiedy słyszymy o wojnie czujemy strach, bo nasz umysł odczytuje te słowa jako zagrożenie i wysyła nam o tym sygnał. To zrozumiałe. Też tak mam."

„Martwisz się o babcię swojej przyjaciółki. Opowiedziała Ci, że mieszka tam, gdzie jest wojna. Rozumiem to. Jestem przy Tobie."

To ważne, by dzieci mówiły o uczuciach.

Bardzo.

Bo tłumienie, chowanie to...cierpienie. To, co niewypowiedziane, chowa się „do środka". Męczy, dusi, przytłacza. Stąd tak ważne jest stworzenie przestrzeni do mówienia o uczuciach, która wejdzie do waszego codziennego schematu dnia.

I tu uwaga: nie oznacza to codziennego pytania się o wojnę. Nie, nie, nie..

Mam na myśli uważność na uczucia i otwarcie przestrzeni do rozmowy np. pytania

„Jak się czujesz?", „Jak się dziś czułaś?", „Jakie emocje cię odwiedziły?" lub kreatywne metody pokoloruj serce z emocjami - jakie dzisiaj uczucia je wypełniały (przykłady pomocy znajdziecie tu: ....)

Z drugiej strony pamiętajmy, że to my regulujemy i to my jesteśmy dorośli. Dzielenie się emocjami, pokazywanie, że doświadczanie lęku, smutku, złości jest zrozumiałe, nie oznacza, że mamy zalać dzieci naszymi emocjami i zmartwieniami.

Ważne jest tutaj uważnienie, że ma prawo być dziecku trudno i ma prawo czuć niepokój w świecie niepokoju, przy jednoczesnym zapewnieniu maksimum bezpieczeństwa i stabilności (i o tym, więcej dalej).

Bądź uważny na katastrofizację. U siebie u i dziecka. Skup się na tu i teraz.

Wokół nas jest wystarczająco dużo trudnych informacji.

Gdy czujemy lęk mamy tendencję do zniekształcania myśli i przewidywania dodatkowej katastrofy.

Ważne, by być uważnym na komunikaty, które kierujemy do dziecka i do innych wokół.

Ważne, by pytać dziecko o myśli, o to jakie zna fakty.

I jednocześnie nie kłamać.

Co mam na myśli:

Komunikaty: „Zaczyna się od Ukrainy, a potem może iść do Polski", „To tylko początek. Będzie trzecia wojna światowa" itp. One nie pomagają. Nie wiemy jak będzie. Dla dzieci, zbyt dużo to to, co jest. Nie dokładajmy.
Pytajmy dzieci: co o tym wiesz? Co myślisz? Czym się martwisz.
Dziecko: „Jasiu powiedział, że Putin zaatakuje też Polskę"

Odpowiedz: „Na ten moment Putin zaatakował Ukrainę. Nie ma żadnych informacji mówiących o tym, że chce zaatakować Polskę. Jestem przekonana, że Jasiu też takich nie posiada"

I najtrudniejsze: jednocześnie nie kłam, nie obiecuj tego, czego nie jesteś pewien. Chciałabym napisać: jesteśmy i będziemy bezpieczni. Nie wiem, czy będziemy. Dlatego nie jestem w stanie Wam tego obiecać.

Czy padnie pytanie: „Czy w Polsce będzie wojna?" Z dużym prawdopodobieństwem padnie.

Czy mamy odpowiedzieć: „może będzie"? Czy lepiej: „No gdzie, kochanie. Na pewno nie będzie"? Ani tak, ani tak.

TU i TERAZ.

To, co wiemy, dostosowane do dziecka + maksimum bezpieczeństwa.

„Na ten moment wojna jest tylko na Ukrainie. Nie ma żadnych informacji mówiących o tym, że Putin chce zaatakować Polskę. Polska ma wsparcie innych Państw, ma z nimi umowę i jeżeli ktokolwiek chciałby nas skrzywdzić inne państwa, i jest ich bardzo dużo, obiecały, że nam pomogą".

Bądź uważny na zmiany w zachowaniu dziecka.

Dzieci w różny sposób mogą przetwarzać trudne informacje. Mogą być bardziej zamyślone, rozkojarzone, spięte, częściej się złościć. Pamiętajmy, że najważniejsze jest to, czego nie widać.

Pod tzw. „trudnym" zachowaniem, przeważnie kryje się cierpienie- myśli, emocje, doświadczenia, z którymi dziecko nie może sobie poradzić. Jeżeli obserwujemy nowe, niepokojące zachowanie u dziecka warto nazwać to, co widzimy oraz okazać empatię i troskę.

Zdarza się, że pojawia się pytanie- czy nazywać zachowanie; to, co jest „na wierzchu"? Z mojego doświadczenia wynika, że tak i często dzieci wręcz czekają, aż dorosły powie „Widzę twój niepokój i strach. Wiem, że to skutek czegoś trudnego"
W jaki sposób mówić do dzieci, gdy dostrzegamy niepokojące zachowania? „Widzę, że w ostatnim czasie jesteś często zamyślony. Mam wrażenie, że coś cię martwi."

„Zauważyłam że trudno Ci kontrolować złość. Domyślam się, że sporo Cię przytłacza."

Wyłącz wiadomości w TV

Nie włączaj kanałów informacyjnych w TV przy dziecku. W aucie ustaw radio, gdzie leci wyłącznie muzyka. Rozmawianie, o tym co się dzieje nie oznacza, że mamy pokazywać dzieciom obrazy wojny.

To, co widzimy w telewizji jest często tak trudne, że sami nie mieścimy. Obrazy strzelania, bombardowania, cierpienie ludzi są dla dzieci za trudne, nie są w stanie tego przetworzyć.

Postaraj się zadbać o filtrowanie treści na YouTube i zabezpieczenie w telefonie stron informacyjnych.

I tu moja prośba do szkół i nauczycieli - zadbajcie o to samo. Nie jestem w stanie zliczyć sytuacji, w których usłyszałam, że dzieci oglądały niedozwolone treści - straszne filmy ala horror, nagrania gier dla dorosłych itp. na komputerach szkolnych. Filtr na treści erotyczne i pornograficzne to za mało.

Wprowadź ćwiczenia oddechowe i relaksacyjne

Głębokie oddychanie, medytacja dla dzieci, ćwiczenia z uważności, masażyki. To wspiera.

I my i dzieci doświadczamy dodatkowych trudnych emocji. Jest i będzie w naszych ciałach sporo dodatkowego napięcia.

Im więcej napięcia, tym trudniej nam to pomieścić (dosłownie pomieścić)... w sobie.
A nie chodzi o to, by je upychać w nas- przeciwnie: ważne by je uwalniać. Stąd w obecnym czasie ważne jest zatrzymanie się, relaksowanie, wprowadzenie ćwiczeń oddechowych i uwalnianie emocji. Doskonale sprawdzą się tutaj ćwiczenia oddechowe, bajki relaksacyjne.

Poczucie bezpieczeństwa - najważniejsze jest BYCIE razem.

Zapytaj siebie: co mogę zrobić, by dać sobie i mojemu dziecku maksimum bezpieczeństwa? Jak być blisko?

Bezpieczeństwo jest przede wszystkim w domu. Poczucie bezpieczeństwa tworzymy my. To co się dzieje jest trudne, dzieci mogą spotkać się z trudnymi informacjami, ale to na ile będą się czuły bezpiecznie, zależy przede wszystkim od nas.

Każdy z nas potrzebuje bezpieczeństwa. To podstawowa potrzeba każdego człowieka. Informacje o wojnie mogą je naruszyć, stąd istotne, by troszczyć się o tę potrzebę i dać sobie bliskość.

Przytulanie,

bycie razem,

zaplanowanie więcej wspólnego czasu,

zabawa

...i zwyczajność.

To ma znaczenie.

Ogromne.

Zwyczajność

Czasami mamy poczucie, że jak się dzieje coś ważnego, trudnego, to należy coś zmieniać.

Normalność, zwyczajność, rutyna - to pomaga.

To cenne, by wdrożyć dodatkowe rytuały (np. wspomniane relaksację, czy ćwiczenia oddechowe), ale to nie oznacza, że mamy przeorganizować dzień, codziennie robić godzinne medytacje, zamiast jeździć na zajęcia z robotyki.

Przeciwnie.

Szczególnie wtedy, gdy jest trudno, potrzebujemy troszczyć się o zwyczajność, o codzienność i toczyć zwyczajne życie.

Dbaj o siebie. Napełniaj emocjonalny kubeczek.

Gdy nasz kubeczek jest pusty lub prawie pusty - nasze potrzeby nie są zaspokojone, wówczas nie mamy także zasobów, energii, jesteśmy rozregulowani emocjonalnie, jest nam trudno. Trudno nam funkcjonować, a skąd troszczyć się o kubeczki naszych dzieci.

A cały ten artykuł jest o napełnianiu dziecięcego kubeczka.

Troszcz się o siebie, proś o pomoc partnera/partnerkę, stwórz sobie przestrzeń wsparcia, stabilny, zaopiekowany rodzic to podstawa - napełniaj swój kubeczek.

Podsumowanie:

Przesyłam Wam mnóstwo wsparcia.

Czekam na wasze myśli i refleksję po przeczytaniu artykułu.

Ukraino...

...jestem z Tobą.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak wspierać i (czy) rozmawiać z dziećmi o wojnie w Ukrainie? - Dziecięca psychologia

# data[].attributes.attachment_link.description
Tuż obok Nas, za naszą granicą, dzisiaj rano rozpoczęła się wojna. Tuż obok nas są ludzie z Ukrainy - przyjaciele i przyjaciółki, koledzy i koleżanki dzieci ze szkoły/przedszkola, współpracownicy i współpracownice. Tuż obok nas, czasami w towarzystwie nas obserwujemy rozpacz ludzi, których kraj rozpada się na kawałki, lęk o najbliższych, wybory: wracać, czy zostać?

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak rozmawiać z dziećmi i młodzieżą o agresji zbrojnej?

# data[].attributes.attachment_link.title
Увага! Допомога українською мовою 800 12 12 12

# data[].attributes.attachment_link.description
Увага! Допомога українською мовою 800 12 12 12 З середи 2 березня при безкоштовному Дитячому Телефоні Довіри Обмудсмена Прав Дитини буде чергувати україномовний психолог. Також можна отримати підтримку росїйською. Чергування психолога українською та російською: - з 15.00 до 22.00: середа 2 берез…

# data[].attributes.headline
Informacja dla rodziców dzieci przybywających z Ukrainy

# data[].attributes.subject
Informacja dla rodziców dzieci przybywających z Ukrainy

# data[].attributes.attachment_link.description
Pomagam uczniom rozwiązywać problemy z nauką i integracją w klasie.

# data[].attributes.headline
Wiedza najlepszą ochroną          w walce z wirusem.

# data[].attributes.subject
Wiedza najlepszą ochroną          w walce z wirusem.

# data[].attributes.body
Obecnie nie chodzicie do szkoły, zastanawiacie się jak długo potrwa epidemia. Zachęcamy do obejrzenia filmu. Znajdziecie tam wiele odpowiedzi na nurtujące Was pytania.

# data[].attributes.attachment_link.title
Krótki film o koronawirusie dla dzieci - video explainer by DINKSY

# data[].attributes.attachment_link.title
Viki Gabor - Moja i Twoja Nadzieja || Solidarni z Ukrainą 🇺🇦🇵🇱

# data[].attributes.headline
Pedagogizacja: Rola Rodziny w profilaktyce zachowań ryzykownych dzieci i młodzieży 

# data[].attributes.subject
Pedagogizacja: Rola Rodziny w profilaktyce zachowań ryzykownych dzieci i młodzieży 

# data[].attributes.headline
Szkolenie on-line Rzecznika Praw Dziecka "Jak rozmawiać z dziećmi o wojnie?"

# data[].attributes.subject
Szkolenie on-line Rzecznika Praw Dziecka "Jak rozmawiać z dziećmi o wojnie?"

# data[].attributes.attachment_link.title
Uwaga! Będzie drugie szkolenie „Jak rozmawiać z dziećmi o wojnie"

# data[].attributes.attachment_link.description
Zainteresowanie internetowym szkoleniem dla nauczycieli, pedagogów, opiekunów i rodziców dzieci, które Rzecznik Praw Dziecka organizuje w środę 2 marca, jest tak ogromne, że Mikołaj Pawlak zdecydował o przeprowadzeniu go po raz drugi. Kolejny termin, w którym można wziąć udział w szkoleniu „Jak rozmawiać z dziećmi o wojnie", to piątek 4 marca w godzinach 19-21.

# data[].attributes.headline
Porozmawiajmy o wojnie na Ukrainie - film dla dzieci

# data[].attributes.subject
Porozmawiajmy o wojnie na Ukrainie - film dla dzieci

# data[].attributes.attachment_link.title
Porozmawiajmy o wojnie w Ukrainie (film dla dzieci)

# data[].attributes.body
Miłej zabawy

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Create better lessons quicker

# data[].attributes.attachment_link.description
podziękuj komuś, wyraź podziękowanie jak najpiękniejszymi słowami, zrób coś miłego dla rodzeństwa, powiedz każdemu domownikowi komplement.

# data[].attributes.headline
Jak rozmawiać z dziećmi o wojnie - rekomendacje MEN

# data[].attributes.subject
Jak rozmawiać z dziećmi o wojnie - rekomendacje MEN

# data[].attributes.headline
Internetowa Platforma Specjalistyczno-Doradcza dla Uczniów i Nauczycieli - polecamy:)

# data[].attributes.subject
Internetowa Platforma Specjalistyczno-Doradcza dla Uczniów i Nauczycieli - polecamy:)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Potrzebujesz wsparcia specjalisty lub chcesz wziąć udział w szkoleniu?

Wybierz interesujące Cię treści:

Najnowsze artykuły:

Materiały edukacyjne

Publikacje, scenariusze, broszury, wideo i inne
публікації, сценарії, брошури та інше

Підтримка людей з України

# data[].attributes.attachment_link.description
Publikacje, scenariusze, broszury, wideo i inne публікації, сценарії, брошури та інше Підтримка людей з України

# data[].attributes.attachment_link.description
Pomagam ludziom z problemami psychicznymi.

# data[].attributes.body
Obowiązkowa lektura dla każdego Rodzica! Polecamy:)

# data[].attributes.attachment_link.title
broszura_Dzieci w wirtualnej sieci_2021 (1)

# data[].attributes.headline
Warsztaty z psychologiem w dniu 07.03.2023r.

# data[].attributes.subject
Warsztaty z psychologiem w dniu 07.03.2023r.

# data[].attributes.body
Rzecznika Praw Dziecka

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przemoc ze strony rówieśników, dyskryminacja, hejt w szkole i internecie. Brak zrozumienia przez dorosłych. Odebrana przez epidemię swoboda... Dramaty, które przeżywają młodzi ludzie, narastają błyskawicznie. Na pomoc medyczną trzeba długo czekać, ale wiele problemów można rozwiązać zwykłą rozmową. Od dziś działa przez całą dobę, siedem dni w tygodniu Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka 800 12 12 12 i specjalny czat internetowy - darmowa poradnia psychologiczna dla dzieci i młodzieży.

„Dręczą Cię w szkole, biją na podwórku, stałeś się celem ataku w internecie? Zostałeś sam, pogubiłeś się w życiu, straciłeś przyjaciela, nie masz z kim pogadać? Nie jesteś sam. Zadzwoń pod darmowy numer 800 12 12 12 lub napisz na internetowym czacie. Czekają tam na Ciebie ludzie, którzy Ci pomogą. Za darmo. Nie musisz się przedstawiać ani mówić, skąd dzwonisz. Możesz pozostać anonimowy. Eksperci pomogą Ci rozwiązać Twój problem, wyjaśnią, co robić, gdzie znaleźć konkretne wsparcie" - zachęca Rzecznik Praw Dziecka Mikołaj Pawlak.

Uruchomienie całodobowego telefonu zaufania i czatu internetowego jest działaniem wspierającym dzieci i młodzież w obliczu kryzysu systemu psychologicznej opieki zdrowotnej. Eksperci wskazują, że sytuacja od wielu lat się pogarsza, a z badań wynika, że już co drugi nastolatek padł ofiarą przemocy rówieśniczej, co szósty się okaleczał, a aż 7 proc. przyznaje się do próby samobójczej!

Rzecznik Praw Dziecka zwraca uwagę, że w czasach pandemii problemy występują ze zdwojoną siłą. Młodzi ludzie przestają sobie radzić z izolacją wynikającą z obostrzeń związanych z koronawirusem, w tym z problemami nauki zdalnej. To wszystko sprawia, że natychmiastowej pomocy psychiatrycznej potrzebuje już ponad 600 tys. dzieci i młodzieży.

Mikołaj Pawlak zwraca uwagę, że na efekty wdrażanej reformy opieki zdrowotnej, która ma na celu wzmocnienie pomocy psychologicznej i psychiatrycznej dla najmłodszych, trzeba będzie jeszcze poczekać, tymczasem pomoc ta jest konieczna już dzisiaj. Dlatego Rzecznik podjął decyzję o uruchomieniu całodobowej działalności Dziecięcego Telefonu Zaufania - 800 12 12 12 - oraz specjalnego internetowego czatu, także całodobowego, jako bardzo popularnego wśród młodych środka komunikacji.

Stworzony w 2008 roku telefon zaufania przez lata funkcjonował w dni powszednie, a po godzinach urzędowych można było zostawić wiadomość, na którą eksperci odpowiadali kolejnego roboczego dnia. Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka wspomogła Telekomunikacja Polska (obecnie Orange), jako operator telekomunikacyjny zaangażowany społecznie w pomoc dzieciom. Dzięki tej współpracy dzwoniący pod numer telefonu zaufania nie ponoszą żadnych kosztów.

Także czat jest darmowy, nie wymaga logowania ani instalowania aplikacji. Komunikacja odbywa się na stronie internetowej rzecznika - brpd.gov.pl.

# data[].attributes.attachment_link.title
Startuje całodobowy Dziecięcy Telefon Zaufania i czat internetowy

# data[].attributes.attachment_link.description
Przemoc ze strony rówieśników, dyskryminacja, hejt w szkole i internecie. Brak zrozumienia przez dorosłych. Odebrana przez epidemię swoboda... Dramaty, które przeżywają młodzi ludzie, narastają błyskawicznie. Na pomoc medyczną trzeba długo czekać, ale wiele problemów można rozwiązać zwykłą rozmową.

# data[].attributes.body
Mieć dobrą koleżankę, wspierającego kolegę, to wspaniałe doświadczenie dla każdego. Jak znaleźć taka osobę? Zajrzyjcie na poniższą stronę a znajdziecie mnóstwo podpowiedzi. Dajcie znać jak Wam idzie:)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Życzliwość to postawa charakteryzująca się życzeniem dobra innym i uczynnością. Zawiera w sobie: serdeczność, uprzejmość, wyrozumiałość, zrozumienie, współczucie i akceptację. To coś znacznie więcej niż bycie miłym.

W życzliwym środowisku jest dużo zrozumienia, współczucia i wzajemnego oddania. Automatycznie spada ilość konfliktów i zachowań agresywnych. Nawiązują się przyjaźnie, pojawia się bliskość, otwartość, radość oraz chęć wzajemnej pomocy. Dzieciom towarzyszy uśmiech, poczucie spełniania i bycia wystarczająco dobrym.

RAPORT "JAK BYŁO W SZKOLE?"RAPORT "KOLEŻEŃSKIE ZACHOWANIA WŚRÓD DZIECI"CO WPŁYWAŁO POZYTYWNIE NA DZIECI W CZASIE IZOLACJI?

# data[].attributes.attachment_link.title
Cartoon Network / Przyjazna sieć / Zostań przyjacielem

# data[].attributes.attachment_link.description
Życzliwość to postawa charakteryzująca się życzeniem dobra innym i uczynnością. Zawiera w sobie: serdeczność, uprzejmość, wyrozumiałość, zrozumienie, współczucie i akceptację. To coś znacznie więcej niż bycie miłym. W życzliwym środowisku jest dużo zrozumienia, współczucia i wzajemnego oddania. Automatycznie spada ilość konfliktów i zachowań agresywnych. Nawiązują się przyjaźnie, pojawia się bliskość, otwartość, radość oraz chęć wzajemnej pomocy.

# data[].attributes.headline
21 listopada Światowy Dzień Życzliwości i Pozdrowień                  

# data[].attributes.subject
21 listopada Światowy Dzień Życzliwości i Pozdrowień                  

# data[].attributes.body
Hallo World Day to święto wywodzące się ze Stanów Zjednoczonych. Powstało z inicjatywy braci Briana i Michaela McCormacków, którzy w 1973 roku zaprotestowali przeciwko konfliktowi zbrojnemu pomiędzy Egiptem a Izraelem. Jego idea do dziś jest niezmienna – bądźmy dla siebie życzliwi, rozwiązujmy problemy w sposób pokojowy, a nie siłowy.

# data[].attributes.body
Zadanie na dzisiaj: napisz miły sms lub e-mail do koleżanki lub kolegi. Wyzwanie dla śmiałków: a może napiszesz do kogoś z kim nie masz dobrych relacji? To może być początek czegoś dobrego...

# data[].attributes.headline
Podczas zdalnej nauki mogą pojawić się trudne emocje takie jak: złość, smutek, strach.

# data[].attributes.subject
Podczas zdalnej nauki mogą pojawić się trudne emocje takie jak: złość, smutek, strach.

# data[].attributes.body
Jak rozmawiać z dzieckiem? Jak go wesprzeć w sytuacji izolacji od rówieśników ? Oto kilka porad jakie dla Państwa zebrałyśmy.

# data[].attributes.headline
Jak mądrze wspierać życzliwe zachowania dzieci?

# data[].attributes.subject
Jak mądrze wspierać życzliwe zachowania dzieci?

# data[].attributes.headline
Złość to tylko wierzchołek góry lodowej. To co czujemy naprawdę ukryte jest głębiej.

# data[].attributes.subject
Złość to tylko wierzchołek góry lodowej. To co czujemy naprawdę ukryte jest głębiej.

# data[].attributes.body
Pamiętajmy o tym, gdy zetkniemy się z dziecięca złością.

# data[].attributes.body
Jesienna aura może sprzyjać obniżeniu nastroju u dzieci i młodzieży. Jak reagować, gdy dziecko się smuci? Oto podpowiedź.

# data[].attributes.body
Warto podczas edukacji zdalnej zadbać również o bezpieczeństwo w sieci. Pamiętajcie- złe Sieciuchy czają się również podczas Waszej nauki!

# data[].attributes.headline
Jak praktykować rodzicielstwo bliskości z dzieckiem w wieku szkolnym?

# data[].attributes.subject
Jak praktykować rodzicielstwo bliskości z dzieckiem w wieku szkolnym?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kategorie

Rodzicielstwo bliskości jest w Polsce popularne i propagowane. Jednakże niemal wszystkie rady, sugestie czy nawet same jego filary dotyczą opieki nad niemowlęciem, ewentualnie bardzo małym dzieckiem. A co potem? Przecież z bliskości nie wyrasta się jak z pieluch. Jak praktykować rodzicielstwo bliskości z dzieckiem w wieku szkolnym?

1. Stań się ekspertem w sprawie rozwoju swojego dziecka

Poczytaj o rozwoju dzieci i młodzieży. Dowiedz się co nieco o odmiennych typach temperamentu. Będziesz wiedzieć, czego możesz się spodziewać!

Postaraj się odkryć, w jaki sposób uczy się twoje dziecko. Jest wzrokowcem, słuchowcem czy może kinestetykiem? Będziesz wiedzieć, jakie bodźce najlepiej na niego działają!

Postaraj się, aby twoje oczekiwania były realne i adekwatne do wieku i możliwości dziecka.

Bądź dla niego wsparciem i uczestnicz w jego szkolnych doświadczeniach.

Dopasuj zajęcia pozaszkolne do zainteresowań dziecka.

Pobudzaj naturalny pęd do wiedzy, poprzez rozwijanie jego pasji i zainteresowań.

JAK DOBRZE, ŻE TO REKLAMA KSIĄŻEK

2. Bądź emocjonalnie wrażliwa/y

Szanuj uczucia swojego dziecka. Spróbuj spojrzeć na świat jego oczami. Dzieci nie postrzegają rzeczy i nie myślą w ten sam sposób jak dorośli, dlatego postaraj się dostosować swoje oczekiwania do możliwości dziecka.

Odzwierciedlaj uczucia swojego dziecka: jesteś zły, bo chciałbyś się dłużej pobawić, a musimy już iść. Stwórz środowisko, w którym twoje dziecko będzie mogło bezpiecznie wyrażać swoje emocje. Uważne słuchanie i adekwatne reakcje ułatwią mu to.

Bądź otwarta/y na swojego dziecko bez względu na to, jak się zachowuje. Bycie w kontakcie to najlepsze co możesz zrobić, aby pomóc mu przetrwać ciężkie chwile. Jeśli zachowanie twojego dziecka sprawia ci problemy i ciężko ci z tym, nie wahaj się zasięgnąć opinii specjalisty. Dzieci, których rodzice są empatyczni i wrażliwi na ich potrzeby, same stają się wrażliwymi i empatycznymi osobami.

3. Zadbaj o zdrowie i rozwój fizyczny

Zadbaj o wyrobienie prawidłowych nawyków żywieniowych od najmłodszych lat. Zachęcanie do zdrowej diety pomoże trzymać twoje dziecko z dala od fastfoodów. Wspólnie gotujcie zdrowe zamienniki.

Jeśli to konieczne, zmień swoje nawyki żywieniowe. Pamiętaj, że jesteś wzorem dla syna/córki.

Bądź na bieżąco z nowinkami w zakresie szczepień, suplementów itd. - pomoże ci to świadomie i racjonalnie dbać o twoje dziecko.

Zachęcaj dziecko do sportu i dbaj o to, aby miało dużo czasu, żeby się aktywnie wyszaleć.

JAK DOBRZE, ŻE TO REKLAMA KSIĄŻEK

4. Zadbaj o sen

Zadbaj o wieczorne wyciszające rytuały, takie jak ciepła kąpiel, czytanie bajek czy zwykła rozmowa o minionym dniu.

Pamiętaj o chwili czułości - także ze starszym dzieckiem.

Przestrzegaj stałych pór kładzenia do snu, zwłaszcza w trakcie roku szkolnego.

5. Dbaj o bliskość w waszych relacjach

Pamiętaj, że ciepło i dotyk drugiego człowieka jest bardzo ważny - bez względu na wiek. Okazuj swoje uczucia poprzez całusy i przytulanie. Starsi chłopcy mogą się sprzeciwiać zbytniemu okazywaniu uczuć, ale może głaskanie głowy albo masowanie pleców okaże się akceptowalną dawką czułości.

6. Bądź obecny i dostępny dla swoich dzieci

Także starsze dzieci pragną i potrzebują obecności rodziców. Twoja dostępność wzmocni poczucie bezpieczeństwa i pewności. Dziecko będzie czuło, że o nie dbasz. Sama fizyczna obecność nie wystarczy, chodzi przede wszystkim aktywne słuchanie, kontakt wzrokowy, czy znanie przyjaciół twoich dzieci. Tylko wtedy będziesz częścią ich małego świata.

7. Dbaj o pozytywną dyscyplinę

Ukazuj konsekwencje wynikające z zachowania zamiast karać za przewinienia.

Dzieci wychowane w bliskości mają zaufanie do rodziców i generalnie łatwiej je dyscyplinować - same chcą odpowiadać na oczekiwania swoich rodziców.

Pamiętaj o tym, że dziecko poprzez zachowanie okazuje swoje emocje. Spróbuj wczuć się w jego sytuacje, aby zrozumieć jego zachowanie. To będzie doskonała lekcja empatii!

Warto jeszcze przeczytać:

8. Zadbaj o równowagę w waszym życiu rodzinnym

Nie przesadzaj z nauką! Pozwól dziecku mieć czas wolny na czytanie, zabawę, rozmowy, spędzenie czasu z przyjaciółmi, gry czy po prostu rozwój wyobraźni.

Jedzcie wspólne posiłki - to cementuje rodzinę.

Uczcie dziecko celebrować rodzinne tradycje, małe święta. Jeśli Wy nie pokażecie dzieciom, że rodzina jest ważna, także one nie będą o nią dbać. Niektóre dzieci wolą spędzać czas z obojgiem rodziców, a niektóre chcą mieć mamę lub tatę na wyłączność. Zadbajcie także o takie momenty.

Organizujcie specjalne rodzinne eventy: np. noc filmowa, noc gier, noc muzyki. Dzieci to uwielbiają!

I wreszcie - zadbajcie o siebie. Jesteście nie tylko rodzicami, ale przede wszystkim parą. Tworzycie wzór dla swoich dzieci. Rozwijajcie swój związek i swoje pasje.

Tylko tyle i aż tyle!

Źródło:
csun.edu/~drnancyb/8idealsschoolage.pdf

Autor/ka: Ewa Krogulska

Psycholog, doula i promotorka karmienia piersią. Współautorka książki „Jak zrozumieć małe dziecko". Prowadzi zajęcia profilaktyczne dla dzieci i młodzieży oraz wykłady, warsztaty i konsultacje dla rodziców.

Zobacz wszystkie artykuły autora →

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak praktykować rodzicielstwo bliskości z dzieckiem w wieku szkolnym?

# data[].attributes.attachment_link.description
Kategorie Rodzicielstwo bliskości jest w Polsce popularne i propagowane. Jednakże niemal wszystkie rady, sugestie czy nawet same jego filary dotyczą opieki nad niemowlęciem, ewentualnie bardzo małym dzieckiem. A co potem? Przecież z bliskości nie wyrasta się jak z pieluch. Jak praktykować rodzicielstwo bliskości z dzieckiem w wieku szkolnym? 1.

# data[].attributes.headline
Bezwarunkowa akceptacja to nie rozpieszczanie

# data[].attributes.subject
Bezwarunkowa akceptacja to nie rozpieszczanie

# data[].attributes.body
To przyjęcie dziecka takim jakie jest i pokochanie go. Więcej w artykule

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Takim, jakie przyszło na świat wraz z jego wrodzonym temperamentem (dziecko może być bardzo ekspresyjne i bezpośrednie, empatyczne i szczególnie wrażliwe czy powolne i wstydliwe itd.), biologicznymi możliwościami, rozwojowymi potrzebami i kryjącymi się za nimi emocjami.

Bezwarunkowa akceptacja dziecka to zrozumienie, że doświadcza ono różnych stanów i emocji, a każda z nich jest ważna. Że w życiu dziecka poza radością, uśmiechem i zachwytem będą pojawiać się także złość, płacz, frustracja, smutek i strach. To dostrzeżenie , że wszystkie emocje są ważne, a uczenie dziecka rozumienia ich oraz umiejętnego wyrażania (bez krzywdy dla innych) jest kluczem do jego zdrowego rozwoju emocjonalnego i psychicznego.

JAK DOBRZE, ŻE TO REKLAMA KSIĄŻEK

seria rodzicielska

Jak zrozumieć małe dziecko

Książka, dzięki której poznasz zagadnienia związane z jedzeniem, snem, zabawą, odpieluchowaniem, bezpieczną relacją oraz adaptacją w przedszkolu małego dziecka.
Kompleksowy poradnik, który musisz przeczytać!
Bezwarunkowa akceptacja jest też ściśle powiązana z szacunkiem dorosłego wobec wyborów, jakich dokonuje dziecko (o ile nie naruszają one granic innych albo jego własnego bezpieczeństwa). Kiedy chce ono w jakimś newralgicznym okresie częściej bawić się statycznie np. godzinami rysować albo budować zamki z piasku, a my usilnie próbujemy przekonać do nauki jazdy na nartach albo rowerze, zamykamy dziecku dostęp do tego, co jest mu potrzebne w aktualnej fazie rozwoju. Bezwarunkowość w tym rozumieniu pozwala zbliżyć się do dziecka i wspierać jego rozwój w obszarze, w którym intuicyjnie ćwiczy nowe umiejętności, przygotowując się jednocześnie do nauki coraz bardziej złożonych kompetencji. Także, kiedy dziecko chce samodzielnie jeść, ubierać się czy decydować, co na siebie włoży. Swoją nieustępliwo ścią pra gnie ono jedynie dążyć do samodzielności.

Dlaczego boimy się bezwarunkowej akceptacji?

Przede wszystkim dlatego, że niejednokrotnie mylnie ją interpretujemy, a sama myśl o uznaniu wszelkich zachowań dziecka i każdej jego prośby wywołuje nasz opór i bunt. Trudno się temu dziwić, od pokoleń bowiem powtarza się nam, że nie można pozwolić dziecku sobą rządzić, nie można z gadzać się na wszystko, czego chce, i dać mu "wejść sobie na głowę" oraz że musi ono znać granice i z szacunkiem odnosić się do innych. I w istocie trudno z tym polemizować , ponieważ faktycznie ważnym zadaniem rodzica jest komunikować dziecku swoje granice i przyzwyczajać je do ich respektowania. Warto odłożyć na bok obawę o podporządkowanie się dziecku, a w zamian stać się mądrym przywódcą dziecięcego doświadczania.

Czytasz artykuł ... i bardzo dobrze

Piszemy i wydajemy książki, tworzymy magazyn dla rodziców, prowadzimy super księgarnię. Jeśli nas nie znasz... kliknij i

Jak mądrze uczyć dziecko szacunku wobec siebie i innych?

Aby dziecko mogło nauczyć się szacunku wobec siebie i innych , warto pamiętać o tym, że dzieci kształtują te ważne umiejętności naturalnie, w codziennym kontakcie z nami.

Oznacza to, że uczą się ich przede wszystkim przez:

doświadczanie ich na własnej skórze - rodzice szanują mnie i moje potrzeby, odnoszą się do mnie ze zrozumieniem, widzę, że taka forma komunikacji i postaw wobec innych jest naturalna, więc praktykuję ją/uczę się jej automatycznie, stopniowo ich naśladując,

obserwację podejścia rodziców do innych osób - dzieci są świetnymi obserwatorami, badają świat poprzez analizę, przyglądanie się naszym zachowaniom i relacjom z innymi ludźmi - rodzeństwem, ciocią, babcią i znajomymi. Oznacza to, że jeśli na co dzień odnosimy się do innych z szacunkiem i empatią, nasze dzieci zupełnie spontanicznie przyswajają taką formę komunikowania się i uznają ją za właściwą,

naśladowanie postaw rodziców wobec siebie samych - dzieci nieustannie przypatrują się swoim rodzicom i czerpią z nich inspirację. Kiedy mama czy tata szanują samych siebie, dbają o swoje potrzeby, jasno komunikują granice, odnoszą się z uważnością do swoich emocji i życzliwie traktują siebie, dzieci z tym rezonują, a więc takie podejście staje się zupełnie instynktownie sposobem na życie młodych ludzi.

Czym NIE jest bezwarunkowa akceptacja?

Aby dobrze zrozumieć znaczenie i istotę bezwarunkowej akceptacji dziecka, warto też przyjrzeć się, czym ona na pewno nie jest i uwolnić się od popularnych mitów na jej temat oraz zdać sobie sprawę z tego, jak na nas oddziałują. Do tych najczęściej wypowiadanych należą następujące:

Mit 1: Bezwarunkowa akceptacja oznacza zgodę rodzica na nieżyczliwe zachowanie dziecka wobec innych

Bezwarunkowa akceptacja nie ma nic wspólnego ze zgodą dorosłego na zachowania dziecka naruszające czyjeś granice czy bezpieczeństwo. Nie chodzi w niej o to, aby zaaprobować krzywdzące postawy dziecka wobec innych, a raczej postarać się zrozumieć, dlaczego dziecko postępuje w określony sposób i pomóc mu zrozumieć to, co się właśnie wydarzyło. Warto pamiętać o tym, że dzieci dopiero uczą się siebie i świata; uczą się bycia w relacji z innymi i odnajdywania w trudnych konfliktowych sytuacjach. Tylko my możemy im pomóc w tym ważnym okresie.

Warto powiedzieć np.: Widzę, że jesteś rozzłoszczony (nazywanie uczuć dziecka). Uderzyłeś kolegę, bo zabrał ci samochód. Kolega teraz płacze/jest mu trudno (obserwacja + zauważenie uczuć innych). Chciałabym, aby każdy czuł się tutaj bezpiecznie. Co możemy zrobić następnym razem inaczej? (Wyrażenie prośby i próba szukania nowych rozwiązań na przyszłość. Jeśli dziecko nie umie ich zwerbalizować, warto pomóc mu je określić/wymyślić). Oczywiście, kiedy dziecko jest rozemocjonowane i znajduje się w konflikcie, warto najpierw dostrzec jego trudne emocje i wesprzeć je w powrocie do równowagi np.: Widzę, że jesteś zdenerwowany/że jest ci trudno/przykro/smutno. Jestem przy tobie, czy chcesz się teraz przytulić?/Czego teraz potrzebujesz?.
Warto jeszcze przeczytać:
Mit 2: Dziecko akceptowane bezwarunkowo dostaje zawsze to, czego chce

Wprost przeciwnie - dziecko otoczone bliskością, zrozumieniem i empatią otrzymuje tylko to, co jest mu potrzebne do zdrowego rozwoju. Dostaje to, bez czego nie może prawidłowo się rozwijać. Nie można go tym rozpieścić ani zepsuć. Można je natomiast wzmocnić.

Jeśli dziecko tupie i krzyczy, w złości rzuca się na podłogę w sklepie, bo mama czy tata odmówili mu zakupu kolejnej zabawki, zadaniem rodziców jest wsparcie go w tych emocjach i umożliwienie mu wybrzmienia ich, a później porozmawianie o jego uczuciach i/lub wspólne szukanie innych rozwiązań na przyszłość. Chodzi o to, aby pomóc mu zrozumieć, co się z nim dzieje w emocjach, ponieważ ono wciąż się tego uczy; jego mózg nie dojrzał jeszcze do rozumienia i rzeczowego komunikowania swoich potrzeb i emocji.

Pochylenie się nad dzieckiem w takiej sytuacji poprzez przytulenie go i zaopiekowanie, nie oznacza zatem, że rodzic daje wejść isobie na głowę i godzi się na to, czego zażądał młody człowiek. Taka postawa dorosłego oznacza jedynie, że pragnie on "wychować" swoje dziecko na świadomego człowieka, o wysokim poczuciu własnej wartości, potrafiącego umiejętnie obchodzić się z emocjami, regulować je, budować konstruktywne relacje i podejmować nowe wyzwania.

JAK DOBRZE, ŻE TO REKLAMA KSIĄŻEK

Mit 3: Dziecko akceptowane bezwarunkowo może robić wszystko (gdzie chce i jak chce)

Dorosłym często wydaje się, że jeśli mają zaakceptować dziecko, to mają też dać mu wolna rękę co do wszelkich działań. Pozostawić je samym sobie nawet w chwilach, w których jest narażone na krzywdę. Bezwarunkowa akceptacja nie polega jednak na tym, aby dziecko doświadczało rzeczy, na które w istocie nie jest jeszcze gotowe, w sposób, który np. może naruszać jego poczucie bezpieczeństwa. Odmawianie dziecku w niektórych sytuacjach jest czymś zupełnie naturalnym i bardzo potrzebnym nawet, jeśli wiąże się ze złością czy gniewem młodego człowieka.

Kiedy jednak maluch chce wspiąć się na drzewo albo pokroić sałatkę warzywną, a rodzic jest blisko niego, uważnie mu towarzysząc, to jest to postawa wspomagająca naukę i rozwój nowych umiejętności, które przygotowują dziecko do prawdziwego życia.

Warto stale przypominać sobie o tym, że bezwarunkową akceptacją dziecka i wrażliwością na nie, uczymy je miłości do siebie, uważności na innych teraz i w przyszłości. I nawet jeśli efekty naszych działań nie są widoczne od razu, będą się one naturalnie i stopniowo ujawniać w niedalekiej przyszłości. Potwierdzają to liczne badania naukowe oraz doświadczenia dziesiątek tysięcy rodziców...

# data[].attributes.attachment_link.title
Bezwarunkowa akceptacja to nie rozpieszczanie

# data[].attributes.attachment_link.description
Takim, jakie przyszło na świat wraz z jego wrodzonym temperamentem (dziecko może być bardzo ekspresyjne i bezpośrednie, empatyczne i szczególnie wrażliwe czy powolne i wstydliwe itd.), biologicznymi możliwościami, rozwojowymi potrzebami i kryjącymi się za nimi emocjami. Bezwarunkowa akceptacja dziecka to zrozumienie, że doświadcza ono różnych stanów i emocji, a każda z nich jest ważna.

# data[].attributes.body
Do wykorzystania na zdalną lekcję wychowawczą.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jestem najbardziej dumna(y) z ..., Lubię, gdy inni..., Denerwuje mnie, gdy inni ludzie..., Moje największe hobby to..., Najciekawsza wycieczka, na której była(e)m to..., Chcę, żebyście wiedzieli o mnie, że..., Nie cierpię, gdy..., Lubię w sobie..., Moją mocną stroną są..., Uważam, że każdy człowiek..., Mój ulubiony przedmiot to..., ponieważ..., Moja największa pasja to..., Przyjaźń jest dla mnie..., Chciał(a)bym, aby moja klasa..., Marzy mi się, żeby klasa, w której będę..., Uważam, że fajnie by było, gdybyśmy wszyscy..., Chciał(a)bym, aby mój wychowawca..., Od moich rodziców nauczyła(e)m się, że..., Moje największe marzenie to..., Lubię ludzi, którzy..., W życiu ważne jest dla mnie..., W weekend najchętniej..., Chciał(a)bym, żebyśmy wszyscy razem..., Chciał(a)bym, aby w mojej szkole..., Gdy mam problem, to..., Mam nadzieję, że będziemy....

# data[].attributes.attachment_link.description
Jestem najbardziej dumna(y) z ..., Lubię, gdy inni..., Denerwuje mnie, gdy inni ludzie..., Moje największe hobby to..., Najciekawsza wycieczka, na której była(e)m to..., Chcę, żebyście wiedzieli o mnie, że..., Nie cierpię, gdy..., Lubię w sobie..., Moją mocną stroną są..., Uważam, że każdy człowiek..., Mój ulubiony przedmiot to..., ponieważ..., Moja największa

# data[].attributes.body
https://www.facebook.com/OdnovaRehabilitacjaSzkolenia

# data[].attributes.headline
Trening umiejętności społecznych - ćwiczenia          w domu          

# data[].attributes.subject
Trening umiejętności społecznych - ćwiczenia          w domu          

# data[].attributes.body
Kilka pomysłów na ćwiczenie oraz utrwalenie umiejętności społecznych w codziennej zabawie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dzieci w wieku przedszkolnym czy szkolnym, które zamknięte są w czterech ścianach, potrzebują rozrywki. Przymusowa izolacja (choroba, kwarantanna) to bardzo trudny czas zarówno dla dziecka jak i rodzica. Możemy spożytkować go w przeróżny sposób - rysowanie, zabawa w sklep, gry planszowe, nadrabianie zaległości edukacyjnych albo połączyć to wszystko razem i wspólnie z rodziną czerpać radość z bycia ze sobą i możliwości poznania się bliżej. Na co dzień żyjemy w biegu. Niewiele jest czasu, żeby pobyć razem, tak naprawdę być ze sobą, nie spiesząc się nigdzie i czerpać z tego radość.

Podczas, gdy Trening Umiejętności Społecznych nie może się odbywać poza domem, możemy te umiejętności poćwiczyć sami z naszym dzieckiem. Przedstawiam poniżej kilka pomysłów na ćwiczenie oraz utrwalenie umiejętności społecznych w codziennej zabawie.

Nauka rozpoznawania swoich emocji i potrzeb

Dzieciom radzenie sobie ze swoimi emocjami nie przychodzi tak łatwo jak dorosłym. Często nie są świadome swoich emocji, nie potrafią ich nazwać, ale również okazać prawidłowo, dlatego warto z nimi o nich rozmawiać, pokazywać mimikę twarzy i gestów. To jest dla nich naprawdę pomocne w zrozumieniu siebie i emocji innych!

1. Narysuj palcem. Rozsyp mąkę/kaszę/kakao na ciemnym talerzu. Poproś, aby dziecko narysowało palcem swój nastrój (oczy i buźkę). Porozmawiajcie jak się dziś czuje, co było powodem takiego stanu. Ty również opowiedz dziecku o swoim nastroju. Zachęcaj je do dłuższych wypowiedzi.

2. Balony z emocjami. Do kolorowych baloników wsyp mąkę ziemniaczaną. Dobrze zawiąż je, aby mąka nie wypadła. Narysuj na każdym z nich inny nastrój, porozmawiajcie.

3. Kalambury. Za pomocą gestów bądź rysunku zaprezentuj swój nastrój. Zadaniem członków rodziny jest odgadnąć co to za emocja.

4. Słoiki emocji. Znajdź 4 słoiki. Napisz na nich słowa złość, smutek, radość i strach. Spróbuj za każdym razem gdy odczujesz daną emocję wrzucić koralik, kamyczek, fasolkę (można tu wykorzystać naprawdę dowolny element) do danego słoika. Zbieraj je uważnie przez cały weekend. Dzięki temu dowiesz się jak minął ci weekend i ile sytuacji miałeś wesołych a ile przytrafiło się smutnych.

5. Kolorowe buzie. Z kolorowych czasopism wytnij twarze przedstawiające różne emocje. Przyklej je na kolorowe kartki i utwórz z nich tablice emocji. Teraz możecie porozmawiać jaki macie nastrój oraz co się wydarzyło, że się tak czujecie.

6. Opowiadajcie sobie historyjki o różnych zachowaniach wykorzystując przy tym zabawki, np. miś zabrał samochodzik koledze i nie chce oddać. Rozmawianie o tym, jak się czuje kolega i co miś może zrobić, aby było lepiej itp

Budowanie poczucia własnej wartości, dostrzeganie swoich mocnych stron

Zabawy te uświadamiają rodzicom i samym dzieciom ich pozytywne cechy i zdolności, które należy rozwijać, oraz te płaszczyzny, nad którymi należy popracować. Dzięki tym zabawom możemy sprawić, że dziecko będzie czuło się ważne i potrzebne. Będzie z siebie dumne, a tym samym nauczy się szacunku i akceptacji drugiego człowieka i będzie czerpać radość z kontaktów z innymi.

1. Dłoń - Na kartce dziecko odrysowuje swoje dłonie. Następnie w miejsce palców wpisuje 5 swoich mocnych stron, co w sobie lubi, z czego jest dumny, mniejsze dzieci mogą umieścić tam rysunki. Potem bierze drugą odrysowaną dłoń swojej mamy, taty, brata i wypisuje mocne strony osoby, której „dłoń" mamy. Na koniec zabawy tak uzupełnione rysunki dłoni można zawiesić w widocznym miejscu, by zawsze można było zerknąć na swoje mocne strony.

2. Worek zadowolenia - Do tej zabawy potrzebny będzie worek bądź torba. Należy przygotować również stos małych karteczek.

Każdego dnia razem z dzieckiem spisujecie, bądź rysujcie, co zrobiliście dzisiaj dobrze. Niech maluch sam decyduje ile karteczek danego dnia wykorzysta. Ważne, by na każdej karteczce napisać datę jej powstania. Rodzic też może zapisywać te wspaniałe rzeczy i wrzucać do worka, po kilku dniach kiedy sięgnięcie po kratki, sami zobaczycie ile się tego nazbierało, jak wiele rzeczy robicie dobrze, możecie być z siebie dumni.

1. Stokrotka - Przygotowujcie duży szablon stokrotki z zarysowanym środkiem oraz kilkunastoma płatkami wokół. W środku stokrotki dziecko wpisuje swoje imię lub wkleja swoje zdjęcie. Każdy płatek dziecko uzupełnia wpisując swoje charakterystyczne cechy/to, w czym jest wyjątkowe/umiejętności, których się ostatnio nauczyło. Stokrotkę można ozdobić w dowolny sposób.

2. Moja Sylwetka - Na kartce papieru dziecko rysują swoją sylwetkę. Na częściach ciała wpisują to, z czego są dumne, co czyni je wyjątkowymi (noga - świetnie strzelam gole, ręka - pięknie rysuję, głowa - potrafię grać w szachy, uśmiechnięte usta - jestem wesoły).

Komunikacja z innymi

Umiejętność prawidłowego komunikowania się z innymi jest bardzo ważna z perspektywy naszego rozwoju osobistego. Jest pomocna na drodze do budowania pozytywnych kontaktów z innymi, czy unikania konfliktów. Dzięki codziennym ćwiczeniom wyposażymy dzieci w niezbędne umiejętności do nawiązywania i utrzymywania właściwych relacji z otoczeniem.

Narysuj to co mówię. Jedna osoba ma za zadanie możliwie najwierniej opisać obrazek. Pozostali mają za zadanie go narysować bez zadawania pytań.

- Inną wersją bądź kolejnym etapem jest podobne zadanie jak powyżej, z tą różnicą, że w tym przypadku jedna osoba tłumaczy jak i co należy narysować, a pozostali mogą zadawać pytania pomocnicze.

1. Kodowanie. Na podłodze ułóż pojemnik na jajka, w którym każde z pól pomalowane jest na inny kolor. Obok pojemnika połóż plastikowe jajka/piłeczki ponumerowane od 1-10. Podawaj dzieciom instrukcje, w które miejsce mają ułożyć jajko z daną cyfrą. Pozostali mają za zadanie uważnie słuchać i wykonywać polecenia. Jeśli nie usłyszą lub zapomną, gdzie daną piłeczkę należy umieścić, mogą zadawać dodatkowe pytania. Po wykonaniu ćwiczenia należy sprawdzić czy poprawnie zostały ułożone jajka.

2. Umiejętność zadawania pytań. Zagrajcie w grę „Kim jestem?" Wylosuj kartę i umieść ją na czole. Zadaniem każdego z graczy jest odgadnięcie KIM SIĘ JEST, na podstawie zadawanych pytań i odpowiedzi reszty graczy. Podczas zabawy można udzielać jedynie odpowiedzi TAK lub NIE

3. Lubię gry planszowe. Każdy formułuje jakąś tezę dotyczącą jego zainteresowań np. wolę gry planszowe niż komputerowe. Zadanie grupy jest dowiedzieć się, dlaczego tak właśnie jest. Każda z osób zadaje po jednym pytaniu. Nie może to być pytanie zamknięte- czyli np. zaczynające się od "czy".

Przykładowy przebieg rozmowy:
Lubię gry planszowe -> Dlaczego lubisz gry planszowe? -> Jaka jest twoja ulubiona gra planszowa?-> A co jest w niej takiego fajnego? -Z kim najczęściej grasz w gry?

Magiczny telefon. Zróbcie wspólnie telefon z kubeczków połączonych sznurkiem. Spróbujcie porozmawiać przez niego o tym jak minął wam dzień, co lubisz najbardziej robić w wolnym czasie, gdzie chcielibyście spędzić wakacje itp.

Gry planszowe

Wszelkie gry planszowe są doskonałe w ćwiczeniu umiejętności wygrywania, ale również jakże trudnej umiejętności przegrywania.

- Urządźcie rodzinny teleturniej

- Wymyślcie własną grę planszową

- Zagrajcie w domino, grzybobranie, meteory czy każdą inną grę planszową itp.

Po rozegranej turze. Wygranej osobie powiedzieć możemy:
- Gratuluję, dobrze Ci poszło, miło mi było z Tobą grać
Natomiast osobie przegranej warto dodać otuchy i wzmocnić pozytywnym słowem. np.:
- Nic się nie martw, może kolejny raz Ci się uda, może zagramy w inną grę, dziękuję za grę, jesteś dobrym graczem.
To od odpowiedniej reakcji na przegraną bądź wygraną zależy czy chętnie będziemy grali z innymi, czy ten element zabawy nie będzie przyjemny, bo nacechowany strachem o przegraną czy reakcję współtowarzysza.

Pamiętaj, wszystkie te zabawy powinny odbywać się za zgodą dziecka. Nie powinniśmy go do niczego przymuszać bo odniesie to odwrotny skutek. Ma to być wyłącznie zabawa i okazja do tego, aby dziecko w miłej i przyjaznej atmosferze spojrzało na siebie, nauczyło nowych umiejętności i poznało swoje dobre, pozytywne strony. Mam nadzieję, że sporo z tych pomysłów wykorzystacie.

opracowała: pedagog, arteterapeuta, certyfikowany trener TUS Agnieszka Karbowska

Zapraszamy na konsultacje do psychologów i psychoterapeutów specjalizujących się w pracy z dziećmi.
Konsultacje online

# data[].attributes.attachment_link.title
Zabawy rozwijające umiejętności społeczne - nie tylko na czas kwarantanny - Consilia

# data[].attributes.attachment_link.description
Dzieci w wieku przedszkolnym czy szkolnym, które zamknięte są w czterech ścianach, potrzebują rozrywki. Przymusowa izolacja (choroba, kwarantanna) to bardzo trudny czas zarówno dla dziecka jak i rodzica. Możemy spożytkować ... Czytaj dalejZabawy rozwijające umiejętności społeczne - nie tylko na czas kwarantanny

# data[].attributes.body
Niepełnosprawność - normalna sprawa!

# data[].attributes.headline
Jak nauczyć nastolatka zarządzania czasem.

# data[].attributes.subject
Jak nauczyć nastolatka zarządzania czasem.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rodzice starają się wyrabiać w dzieciach różne nawyki, tymczasem ważne jest, aby uczyli ich również zarządzania czasem oraz radzenia sobie z nadmiarem bodźców. (Fot. Getty Images)

Rodzice skupiają się na tym, by wyrobić w dzieciach nawyk mycia zębów, zdrowego odżywiania i systematycznej nauki. Pedagożka i autorka książek dla młodzieży Ewa Nowak przekonuje jednak, że równie istotne - a może nawet ważniejsze - jest uczyć nastolatka, jak zarządzać czasem, radzić sobie z nadmiarem bodźców i cieszyć się życiem.
Na studiach uczyłam się, że przeciętnie podejmujemy 70-100 decyzji dziennie. Laureat Nagrody Nobla Daniel Kahneman − psycholog i ekonomista, który podważył model racjonalnego podejmowania decyzji − wyliczył, że najróżniejszych wyborów dokonujemy każdego dnia od dwóch do dziesięciu tysięcy! A nastolatki muszą ich dokonać więcej, gdyż nie mają jeszcze wykształconego automatyzmu wykonywania wielu czynności.

Dorastająca młodzież funkcjonuje dosłownie w huraganie bodźców: życie towarzyskie, wymagania szkolne i pozaszkolne, oczekiwania rodziców, społeczny przymus wyróżnienia się, a do tego obowiązkowo sport, jakieś wyszukane hobby, sympatia... Wszystkie te obszary generują mnóstwo bodźców, a każda decyzja w jednej sekundzie może odmienić nastrój nastolatka. Jutrzejszy sukces życiowy twojego dziecka będzie polegał na tym, że raz na zawsze wyrobi w sobie nawyk rozróżniania tego, co jest ważne, a co nie.

Skoro dziennie człowiek podejmuje aż tyle decyzji, dobrze postawić na to, żeby podejmować je mądrze. Bez względu na to, jak długo potrwa pandemia (na szkolnym krześle czy przed monitorem) twój nastolatek dokładnie teraz nabiera nawyków co do podejmowania decyzji. Warto go w tym dyskretnie wesprzeć. Już samo zaszczepienie wiedzy na ten temat bardzo mu w życiu pomoże.

Mniejsza dawka rodzica

Zacznijmy od najtrudniejszego, czyli od usunięcia się dorosłych na drugi plan. Kiedy twoje dziecko było dzieckiem, czyli do około 12. roku życia, byłeś w 100 proc. odpowiedzialny za to, jak ono radzi sobie z wyzwaniami. Miało prawo całkowicie polegać na tobie. Ten czas właśnie mija. Między 12. a 18. rokiem życia nastolatek musi płynnie przejść od całkowitego polegania na rodzicach i na podejmowanych przez nich decyzjach do całkowitego polegania wyłącznie na sobie. Jeśli to się nie uda, zdarzy się katastrofa. Wypuścisz z domu (albo wręcz nie wypuścisz) niesamodzielnego, nieumiejącego zadbać o siebie i swoje sprawy człowieka. Co to znaczy „zadbać"? Wiedzieć, na czym się skupić, co robić, w jakiej kolejności, kogo i kiedy poprosić o pomoc, jak nie zamęczyć samego siebie i najważniejsze: mieć długoterminową wizję swojego życia.

Nastolatek na pewno nauczy się po sobie sprzątać, nie umrze z głodu i zorientuje się, jak zrobić pranie. Nawet jeśli nie wyniesie tego z domu, nic strasznego się nie stanie, bo „na swoim" opanuje te umiejętności w trzy dni. Dużo ważniejsze jest wyposażenie dziecka w narzędzia, które ułatwią mu życie, czyli umiejętność zarządzania sobą.

W książce „7 nawyków skutecznego nastolatka" Seana Coveya (syna autora bestsellerowych „Siedmiu nawyków skutecznego działania") znalazłam zdanie:

„Jedną z podwalin mojej kariery były nawyki, które wyrobiłem w sobie jako nastolatek"

Kochany rodzicu, spójrz za siebie. Pomyśl, jakie są skutki twoich pozornie drobnych, jednostkowych decyzji, które podjąłeś w przeszłości. Wcale nie edukacja, ale kształtowanie charakteru jest najważniejszym zadaniem, jakie staje dziś przed młodym człowiekiem, a także przed jego rodzicami.

7 zasad Coveya

Nawet jeśli ty sam - dorosły rodzic młodego człowieka - masz problemy z zarządzaniem czasem, nic nie szkodzi. To świetna okazja, żeby wraz kształtowaniem nawyków u nastolatka wykształcić je w sobie. Popatrz na swoje dziecko - jak zabiera się do rozpoczęcia lekcji online lub odrobienia zadań na jutro. Czy ono wie, co robi, po co robi, co mu to da i jaki to ma sens? Zastanów się, czy na pewno udało ci się przekazać swojemu nastolatkowi, że - jak twierdzi Covey junior - fundamentem sukcesu w życiu jest siedem prostych zasad zarządzania czasem, decyzjami, czyli... sobą samym. Oto one:

1. Człowiek odpowiada za swoje decyzje. Dla ciebie to oznacza: uwolnić nastolatka od siebie. Pozwól mu być kowalem swojego losu. Nie pilnuj go stale, nie wypytuj, nie uprawiaj helikopterowego rodzicielstwa. Mówiąc krótko: zostaw go w spokoju. Niech popełni kilka drobnych błędów. Bez tego nie zrozumie, jak działa związek przyczynowo-skutkowy.

2. Zapisywanie celów pozwala utrzymać życiowy kurs. Zaproponuj, żeby zapisywał cele i to, jak zamierza je realizować. Zapisanie konkretów (po czym poznam, że to mi się udało, do kiedy itd.) daje ogromną siłę. Dlaczego nie uczymy się tego w szkołach, wciąż pozostaje dla mnie zagadką. Pamiętaj jednak, że cele to coś niezwykle intymnego. Nigdy nie zrozumiemy, dlaczego ktoś chce przebiec maraton, jeśli sami nie biegamy. Nie komentuj więc celów swojego nastolatka, a nawet nie staraj się dowiedzieć, jakie one są. Naucz go tylko, by je określał, zapisywał, czytał sobie od czasu do czasu. Samo to uruchomi w nim pokłady energii, o jakie siebie nie podejrzewał. A tak na marginesie - jakie cele ty, rodzicu, masz aktualnie zapisane?

3. Na początku najważniejsze. Jeśli twój nastolatek będzie robił to, co najważniejsze, z miejsca zdeklasuje rówieśników. Jeśli rano zrobi to, co najważniejsze, czyli nie przeglądanie fejsa, ale na przykład poćwiczenie na gitarze, narysowanie trzech stron komiksu, przebiegnięcie kilku kilometrów, wkucie tego, co zamierzał - to reszta pójdzie sama. Wielkie kamienie zrzucamy z barków na początku. Piasek dnia codziennego sypiemy potem. To dla dorosłych oczywiste, ale czy dla twojego nastolatka również?

4. Mentalność obfitości. Przekaż swojemu dziecku, że można mieć mentalność braku lub mentalność obfitości (charakterystyczną dla ludzi sukcesu). Nie ma pracy, wszystkie dobre stanowiska są już zajęte, liczą się znajomości, jest tylu poetów, po co nam kolejny, wygrany może być tylko jeden, nie wolno ci nigdy niczego stracić, bo już tego nie odzyskasz - to typowa mentalność braku. Przeciwieństwo to myślenie w stylu: starczy dla wszystkich. Jest wystarczająco dużo radości, miłości, pracy, klientów, ludzi. Nie musimy się o nic ścigać i koniecznie wygrywać, pokonywać wszystkich wokół i traktować ich jak wrogów. Strategia win-win (wygrany-wygrany) polega na tym, żeby życiowym paradygmatem nie był przymus zwyciężania, tylko kroczenia swoją własną drogą.

5. Słuchanie jest ważniejsze niż mówienie. Jeśli nastolatek nauczy się słuchać, będzie miał nawyk, żeby najpierw zrozumieć innych. Erudycja, ładna narracja, bogate słownictwo to ważne umiejętności, ale nic nie zastąpi umiejętności słuchania. Pokaż swojemu dziecku, jak utrzymywać kontakt wzrokowy, jak słuchać bez przerywania i zadawania denerwujących pytań. To nie idealizm. Wciąż istnieją ludzie sukcesu, którzy żyją lepiej niż inni tylko dlatego, że w młodości nauczyli się uważnie słuchać.

6. Doceniaj synergię. Człowiek to istota społeczna - powiedział Arystoteles, a powtórzył za nim Elliot Aronson. XXI wiek to wiek pracy zespołowej. Czas pandemii pokazał, jak bardzo potrzebujemy siebie nawzajem, co się dzieje z energią bez szerokiego kręgu ludzi blisko siebie. Synergia to potęga. Ze szkoły twój nastolatek wyniósł doświadczenie, że współpraca z innymi to porażka. Tymczasem nawyk korzystania z synergii ma ogromne znaczenie dla przyszłości, gdyż obejmuje umiejętność rezygnowania z kontaktów z osobami, które nas osłabiają, odbierają wiarę w siebie lub sprowadzają na manowce. Jeśli twoje dziecko będzie umiało dobierać sobie ludzi, którzy je wesprą i wydobędą z niego wszystko, co najlepsze - wygrasz walkę o jego szczęście.

7. Pokaż mu, jak i kiedy „ostrzyć piłę". Chodzi o czas na zbieranie sił. Czy twój nastolatek umie wyjść na rower, poczytać powieść, ugotować coś wyłącznie dla przyjemności? Sposób spędzania czasu wolnego to też nawyk, który notabene często decyduje o naszym życiowym sukcesie lub problemach (zdrowie psychiczne i fizyczne). Nawyk dotyczący regenerowania sił to zwykła, najczęściej wyniesiona z domu umiejętność.

Jeśli przeraziła cię ta lista - nie martw się. Po pierwsze, bez względu na to, co sądzisz o swoim dorastającym dziecku, ono takie nie jest. Obraz, jaki mają rodzice, zasadniczo odbiega od rzeczywistości, i to zarówno in plus, jak i in minus. A po drugie, cytuję za Seanem Coveyem:

„Człowiek jest silniejszy od wszystkich swoich nawyków"

Getting Things Done, czyli ogarnianie

W innej, także przeznaczonej dla nastolatków książce („Jak ogarnąć wiele spraw i zyskać mnóstwo czasu. Dla nastolatków") autorzy - David Allen, Mike Williams i Mark Wallace - twórcy metody Getting Things Done piszą o nastolatkach tak: „W ciągu zaledwie paru lat będą musieli zdobyć podstawy samodzielnego radzenia sobie z wolnością, rosnącą złożonością spraw i nieokiełznaną naturą życia". Podoba mi się, że autorzy dużą wagę przykładają do „bycia przygotowanym", bo to bolączka pokolenia dzisiejszych nastolatków, którym wmówiliśmy, że każdy ma jakiś talent i każdemu należy się wszystko, o czym tylko zamarzy. Zastanów się, co dokładnie masz zrobić, jak chcesz to zrobić, kogo poprosić o pomoc, jakie pułapki czekają na ciebie po drodze. Kto lub co ci przeszkodzi? Kto lub co zazwyczaj ci pomaga i czy masz do tego teraz dostęp?

Poza siedmioma nawykami, które wyszczególnia Sean Covey, pomóż swojemu nastolatkowi wykształcić trwale także inne ważne umiejętności, radzenia sobie z nadmiarem napływających bodźców.
Na co zwracają uwagę Allen, Williams i Wallace?
Rejestrowanie. Jak mówił Albert Einstein, mózg jest od wymyślania, a nie do przechowywania danych. Warto kierować się nawykami geniuszy, dlatego pokaż swojemu nastolatkowi, że robienie list pomaga w życiu, odciąża głowę i daje poczucie kontroli. Kalendarz w telefonie w przypadku nastolatka nie musi być wypełniony spotkaniami, ale zadaniami na każdy dzień. Warto dla przyszłego życia zawodowego i osobistego nauczyć dziecko odruchu sprawdzania listy rzeczy na dziś. Rano, żeby wiedzieć, co jest najważniejsze, i wieczorem, żeby zastanowić się, dlaczego tego nie zrobił, skoro było na liście.

Umiejętność zamykania spraw. Sprawy otwarte, wiszące nad człowiekiem są źródłem ogromnego stresu i napięcia, ponieważ człowiek ma ograniczone zapasy dziennej energii umysłowej. Autorzy „Getting Things Done" podpowiadają, jak tworzyć listy kontrolne spraw i jak te sprawy zamykać.

Albo się czymś zajmujesz, albo nie. Yoda z „Gwiezdnych wojen" uczył: „Robisz albo nie robisz, nie ma prób". Chodzi o to, żebyś przekazał swojemu dziecku, że odwalanie zadań to droga donikąd.

Prokrastynacja. Sama jestem klasycznym typem Smerfa Pracusia. Wszystko mam zawsze zrobione przed wymaganym terminem i nie rozumiem, jak można gotować sobie piekło udręki, jaką jest prokrastynacja. Jednak z obserwacji młodych ludzi wynika, że niemal wszyscy mają nawyk odkładania spraw, które i tak trzeba będzie wykonać - na ostatni moment lub po terminie. Gen masochizmu przybiera najróżniejsze formy, a jego konsekwencją, jak mówi teoria totalnej biologii, może być nawet choroba nowotworowa. Czy twój nastolatek wie, jak destrukcyjnym nawykiem jest odkładalnictwo?

Dorastający człowiek lubi zatracić się w tym, co robi. Kiedy już złapie za gryf gitary, to wióry lecą! Zapał jest cudowny, ale tylko ukierunkowany prawidłowo, czyli na cel. Warto wyrobić w nastolatku nawyk analizowania. Chwila przerwy, rozejrzenie się po własnym życiu, po metodach, jakie stosuję, i przypomnienie sobie, co w zasadzie chcę osiągnąć - to właśnie analizowanie. Nie chodzi o to, żeby cały czas być zajętym, co wielu ludzi lubi, ale o refleksję nad tym, dokąd moje działania prowadzą i czy na pewno to właśnie w tym miejscu zamierzam się znaleźć.

Praca domowa dla rodziców

Wyposażenie nastolatka w mocne, wiodące do sukcesu życiowego nawyki jest możliwe, ale na drodze na pewno stanie ci „falochron", czyli psychiczna zapora, którą wielu nastolatków ma w głowie (właściwie w uszach) przeciw... wszystkiemu, co mówią rodzice. Najskuteczniej przyjmuje się umiejętności i wiedzę, do których doszło się samodzielnie (lub ma się takie przekonanie). Twój nastolatek chce być lepszy, bo człowiek pragnie się zmienić i stawać lepszym. Mamy w sobie takie pragnienie i ono wesprze cię w projekcie wyrobienia w nastolatku nawyków „zarządzania swoim życiem", ale przygotuj się na to, że będzie stawiać opór, jeśli ty nachalnie będziesz tego wymagać. Dlatego:

Namów kogoś z rodziny, żeby podarował mu jedną (albo najlepiej od razu obie, bo nie da się z góry przewidzieć, która w nim znajdzie odbicie) z książek wspomnianych w tym tekście.

Opowiadaj nastolatkowi historie z drugiej ręki, czyli nie mówisz o tym, że taki leń jak on..., tylko że syn znajomej leżał godzinami i grał, aż nagle bach...

Szukaj okazji, żeby pogadać ze swoim dzieckiem, jaki wpływ mają twoje dawne, drobne decyzje na waszą teraźniejszość.

Pomyśl, co jest twoim słabym punktem w obszarze nawyków. Któreś zdanie tego tekstu znalazło w tobie silne odbicie? To znaczy, że ty też masz problem i nawet mimo woli przekazujesz go swojemu dziecku. Synergia kształcenia nawyków (w sobie i swoim dziecku) na pewno zadziała, a w każdym razie nic nie ryzykujesz, próbując.

Ewa Nowak, pedagog, terapeutka, autorka książek dla dzieci i młodzieży; najnowsza nosi tytuł „Orkan. Depresja".

# data[].attributes.attachment_link.title
Sztuka ogarniania. Jak nauczyć nastolatka zarządzania czasem? - Zwierciadlo.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Rodzice skupiają się na tym, by wyrobić w dzieciach nawyk mycia zębów, zdrowego odżywiania i systematycznej nauki. Pedagożka i autorka książek dla młodzieży Ewa Nowak przekonuje jednak, że równie istotne - a może nawet ważniejsze - jest uczyć nastolatka, jak zarządzać czasem, radzić sobie z nadmiarem bodźców i cieszyć się życiem.

# data[].attributes.headline
Agresja u dziecka. O czym świadczy i jak reagować?

# data[].attributes.subject
Agresja u dziecka. O czym świadczy i jak reagować?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Agresja u kilkulatka nie bierze się znikąd. Lepiej potraktować takie zachowania dziecka jak wołanie o pomoc. (fot. iStock)

Wszystko było w najlepszym porządku i nagle, bez żadnej wyraźnej przyczyny, z przedszkola czy szkoły zaczynają docierać do ciebie uwagi o agresji u dziecka.
Bije, gryzie, kopie, popycha, wyśmiewa albo przezywa. „Moje dziecko? To niemożliwe!" - dziwi się wiele mam. A jednak to jak najbardziej możliwe i może się zdarzyć każdemu, nawet najspokojniejszemu dziecku świata.

Kiedy po raz pierwszy słyszysz, że twoje dziecko uderzyło, kopnęło, przezwało kolegę, najczęściej myślisz, że to pomyłka. Być może tak jest istotnie: to tylko incydent. Druga uwaga na temat agresji dziecka musi jednak oznaczać bezwzględne zajęcie się tym problemem. Bagatelizowanie agresji dziecka jest bowiem wyrządzaniem mu krzywdy.

Każde agresywne zachowanie, to wielka prośba: „Mamo, nie radzę sobie". Bagatelizując problem agresji dziecka, zostawisz je samo z wielkim ciężarem.

Co robić, gdy dziecko zachowuje się agresywnie?

1. Pozbyć się wstydu. Nie jesteś złą mamą tylko dlatego, że twoje dziecko kogoś ugryzło czy opluło. Będziesz nią, jeśli się nad tym problemem nie pochylisz.

2. Spojrzeć na życie swojego dziecka pod kątem, czy nie ma w nim agresji. Czy ktoś z grona bliskich - rodzeństwo, opiekunowie, dalsza rodzina, nie zachowuje się agresywnie, tym samym nie ucząc dziecka zachowań agresywnych? (szturchańce, krzyki, pełne dezaprobaty miny lub spojrzenia). Czasem dziecko w domu jest bardzo ciche, wycofane, a w przedszkolu lub szkole bije, gryzie, kopie, dokucza innym. Warto zastanowić się, jaka jest pozycja dziecka w domu, bo być może ono odreagowuje swoje domowe role na gruncie rówieśniczym. Dzieci mają tendencję do powielania podpatrzonych zachowań. Jeśli w domu dziecko jest poddawane agresji, to na pewno będzie ją powielać na innym gruncie.

3. Ograniczyć filmy i gry, które wydają ci się zbyt brutalne. Dzieci mają rozwojową potrzebę odtwarzania tego, co widzą i co je pasjonuje. Być może agresja dziecka to udawanie postaci z gry lub filmu.

4. Przez jakiś czas oglądaj z dzieckiem wszystkie filmy i dużo mu czytaj. Komentuj wszystkie wydarzenia: „On nie powinien się tak zachować, zobacz, nikt nie lubi takich osób" itp.

5. Na wszelki wypadek wprowadź terapię z obcowaniem, czyli wróć do wspólnego spędzania czasu; baw się, wygłupiaj, śmiej, gotujcie razem, sprzątajcie. Bądźcie razem jak najwięcej. Dzieci na różne sposoby manifestują potrzebę kontaktu z dorosłymi.

6. Pomóż rozładować nadmiar energii za pomocą wybranego przez dziecko rodzaju aktywności sportowej, tanecznej, aktorskiej.

7. Dzieci agresywne są najczęściej bardzo nielubiane. Nieprawidłowym odruchem jest izolowanie dziecka agresywnego od innych dzieci. Dziecko musi mieć okazję do ćwiczenia dobrych relacji. Zapraszaj więc inne dzieci do was, ale po jednym-dwóch kolegów. Nadmiar dzieci sprzyja agresji.

8. W domu w żadnym razie nie wolno dopuszczać do tego, żeby dziecko mogło cokolwiek osiągnąć agresją. Zwracaj się do dziecka zawsze bardzo miło, uprzejmie i spokojnie.

9. Szukaj pomocy. Idź do psychologa. Dziecko agresywne narażone jest na nienawiść rówieśników. Kiedy tylko będzie okazja, jego „ofiary" zwrócą się przeciwko niemu. Trzeba mu pomóc. Niekoniecznie potrzebne jest orzeczenie od psychologa, czasem wystarczy tylko miękka forma terapii rodzinnej.

# data[].attributes.attachment_link.title
Agresja u dziecka - o czym świadczy i jak reagować? - Zwierciadlo.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Wszystko było w najlepszym porządku i nagle, bez żadnej wyraźnej przyczyny, z przedszkola czy szkoły zaczynają docierać do ciebie uwagi o agresji u dziecka. Bije, gryzie, kopie, popycha, wyśmiewa albo przezywa. „Moje dziecko? To niemożliwe!" - dziwi się wiele mam. A jednak to jak najbardziej możliwe i może się zdarzyć każdemu, nawet najspokojniejszemu dziecku świata.

# data[].attributes.body
A może je narysujesz?

# data[].attributes.headline
Depresja - Wielu z nas ma swojego "czarnego psa"

# data[].attributes.subject
Depresja - Wielu z nas ma swojego "czarnego psa"

# data[].attributes.attachment_link.title
Depresja - Wielu z nas ma swojego "czarnego psa"

# data[].attributes.body
Pomocne w pracy każdego wychowawcy

# data[].attributes.headline
Bezpłatny Kryzysowy Telefon Zaufania 116 123 działa w godzinach od. 14.00 do 22.00

# data[].attributes.subject
Bezpłatny Kryzysowy Telefon Zaufania 116 123 działa w godzinach od. 14.00 do 22.00

# data[].attributes.body
Telefon powstał z myślą o osobach, które z różnych powodów nie mają możliwości bezpośredniego kontaktu z psychologiem. Oferta Poradni kierowana jest do osób dorosłych w kryzysie emocjonalnym, potrzebujących wsparcia i porady psychologicznej, rodziców potrzebujących wsparcia w procesie wychowawczym oraz osób niepełnoprawnych. Poradnia Telefoniczna 116 123 udziela pomocy psychologicznej osobom doświadczającym kryzysu emocjonalnego, samotnym, cierpiącym z powodu depresji, bezsenności, chronicznego stresu.

# data[].attributes.body
Problemy przemocy w rodzinie czynna codziennie w godzinach 12.00-18.00

# data[].attributes.headline
Autyzm - znam, rozumiem,                           wspieram

# data[].attributes.subject
Autyzm - znam, rozumiem,                           wspieram

# data[].attributes.body
Piosenka z przesłaniem.
"Jeśli potrzebujesz kogoś by stanął po twojej stronie,
Jeśli potrzebujesz kogoś, kto cię zrozumie,
Jeśli potrzebujesz pomocnej dłoni,
O, TU JESTEM!"

# data[].attributes.attachment_link.title
Dolly Parton, Sia - Here I Am (Official Video)

# data[].attributes.body
Dzień Praw Dziecka- zapraszamy do zapoznania się z prezentacją oraz rozwiązywania umieszczonych zadań.

Miłej zabawy ! :)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
UNICEF,Przygotowanona podstawie materiałów udostępnionych przez,Agnieszka Martowicz,Dzień praw dziecka,20 listopada,Zaczynamy!,20 listopada,Ogólnopolski DzieńPraw dziecka,Ogólnopolski Dzień Praw Dziecka to właściwie dość młode święto.Ustanowione zostało w 2014r. dla upamiętnienia 25 rocznicy stworzenia Konwencji Praw Dziecka - międzynarodowego dokumentu, w którym zapisane zostały prawa dzieci.Pomysłodawcą tego święta był pan Marek Michalak - ówczesny Rzecznik Praw Dziecka.,Konwencja Praw Dziecka,20 listopada 1989r.,Konwencja Praw Dziecka została przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989r.Do dziś przyjęło ją ponad 190 państw świata.,Poznaj Swoje Prawa,Przewijaj suwakiem,Polska,i pomysł stworzenia konwencji,Czy wiedzieliście, że to właśnie nasz kraj był pomysłodawcą stworzenia dokumentu zawierającego prawa dziecka?,W 1978r. to nasi przedstawiciele złożyli przed Komisją Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych projekt tego ważnego dokumentu.,Konwencja Praw Dziecka,Została uchwalona w 1989r.Zaczęła obowiązywać w 1990r.Polska przyjęła ją w 1991r.,w Polsce,Na straży praw dziecka,W Polsce ustanowiono organ państwowy Rzecznika Praw Dziecka.Jego istnienie zapisano już w Konstytucji RPz 1997r. czyli w najważniejszym dokumencie państwowym, jednak pierwszy raz Rzecznika Praw Dziecka powołano dopiero w roku 2000.,Rzecznika Praw Dziecka,Zadania,Rzecznik Praw Dziecka stoi na straży przedstrzegania praw zapisanych dzieciom w Konstytucji RP oraz Konwencji Praw Dziecka.Rzecznikiem Praw Dziecka jest obecnie,Rzecznika Praw Dziecka,A czy Ty znasz swoje prawa?,Prawa dziecka powinien znać każdy człowiek!,Poczytaj o nich na kolejnych stronach!,Konwencja praw Dziecka,42 artykuły zawarte w Konwencji Praw Dziecka zawierają zapis praw przysługujących najmłodszym.,Przysługują one każdemu dziecku, to znaczy każdej osobie, która nie ukończyła 18 lat.,i poznaj swoje prawa,kliknij w obrazek,Artykuły 1-7,Poznajswoje prawa,Filmdla najmłodszych,kLIKNIJ W OBRAZEK,i poznaj swoje prawa,Artykuły 8-14,Sprawdź się,Quiz dla młodszych,Zagraj!,Quiz dla starszych,Zagraj!,z UNICEF,Dzień Praw dziecka,Fundusz Narodów Zjednoczonych na Rzecz Dzieci,UNICEF,UNICEF został założony w 1946 roku, aby nieść pomoc dzieciom, które ucierpiały na skutek II Wojny Światowej i w swoich działaniach kieruje się postanowieniami Konwencji o prawach dziecka.,Każdego dnia pracownicy UNICEF działają w 190 krajach i terytoriach, nierzadko w najtrudniejszych miejscach na ziemi, aby dotrzeć z pomocą do najbardziej potrzebujących dzieci. Od ratujących życie szczepień, przez budowę szkół, po natychmiastową pomoc w sytuacji klęski humanitarnej - UNICEF robi wszystko, aby dzieciom żyło się lepiej.Pracuje w małych wioskach i z rządami państw, bo uważa, że każde dziecko, niezależnie od miejsca urodzenia, koloru skóry czy religii, ma prawo do zdrowego i bezpiecznego dzieciństw,i poznaj swoje prawa,kliknij w obrazek,Artykuły 15-21,kLIKNIJ W OBRAZEK,i poznaj swoje prawa,Artykuły 22-28,i poznaj swoje prawa,kliknij w obrazek,Artykuły 29-35,kLIKNIJ W OBRAZEK,i poznaj swoje prawa,Artykuły 36-42

# data[].attributes.attachment_link.title
Dzień Praw Dziecka by Agnieszka Martowicz on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
UNICEF,Przygotowanona podstawie materiałów udostępnionych przez,Agnieszka Martowicz,Dzień praw dziecka,20 listopada,Zaczynamy!,20 listopada,Ogólnopolski DzieńPraw dziecka,Ogólnopolski Dzień Praw Dziecka to właściwie dość młode święto.Ustanowione zostało w 2014r.

# data[].attributes.headline
Wszystkiego dobrego z okazji       Dnia Życzliwości! 

# data[].attributes.subject
Wszystkiego dobrego z okazji       Dnia Życzliwości! 

# data[].attributes.body
Dużo pozdrowień przesyła pedagog i psycholog szkolny :)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
21 listopada

Dzień Życzliwości i Pozdrowień

Światowy Dzień Życzliwości i Pozdrowień (World Hello Day), to święto wywodzące się ze Stanów Zjednoczonych. Powstało z inicjatywy braci Briana i Michaela McCormacków, którzy w 1973 roku zaprotestowali przeciwko konfliktowi zbrojnemu pomiędzy Egiptem a Izraelem.Idea tego dnia jest do dziś jest niezmienna - bądźmy dla siebie życzliwi, rozwiązujmy problemy w sposób pokojowy, a nie siłowy.Inicjatywa życzliwości miała za zadanie przekonać rządzących, żeby rozwiązywali problemy w sposób pokojowy, a nie zbrojny. Celem Dnia Życzliwości jest także uzmysłowienie i przypomnienie ludziom o tym, że tylko wzajemna życzliwość może stać się podstawą do budowania pokoju.Jak powinniśmy obchodzić ten dzień?Najlepiej uśmiechnąć się do drugiego człowieka, powiedzieć miłe słowo, przesłać ciepłe spojrzenie. Pamiętajmy, że pozytywna energia, którą przekazujemy innym, wraca do nas z nawiązką.Obecnie Światowy Dzień Życzliwości i Pozdrowień jest obchodzony w ponad 180 krajach i ma nieco inny wymiar - mniej polityczny, a bardziej społeczny. Jego cele są proste: uwrażliwianie ludzi oraz wzbudzanie w nich pozytywnych emocji, zachęcanie do dialogu międzypokoleniowego, jak również wyrażanie protestu przeciwko nienawiści, antypatii i nietolerancji.Co charakteryzuje człowieka życzliwego?Słownikowa definicja informuje, że to osoba nastawiona przychylnie, przyjaźnie, dobra i serdeczna.Co składa się na życzliwość?Wystarczy uśmiech, miłe słowo i ciepłe spojrzenie. Słowa: „Dziękuję za to, że jesteś...", „Wszystkiego dobrego..." czy „Miłego dnia..." - to proste, znane wszystkim zwroty, dzięki którym możemy mieć pewność, że wywołają radość i uśmiech u innychŹródło

A może sms do przyjaciela?

Zastanów się, co możesz Ty zrobić, żeby okazać ludziom wokół Ciebie życzliwość, dobroć, troskę?Czy widzisz kogoś, kto potrzebuje Twojej pomocy, wsparcia?Jeśli znalazłeś taką osobę, spróbuj okazać jej życzliwość - czasami wystarczy uśmiech

Kilka myśli o dobroci i życzliwości

Życzliwość trudno oddać, ponieważ zawsze wraca. ~ Marcel Proust

Dobre słowa nie kosztują dużo, choć czynią wiele dobrego. " ~ Blaise Pascal

Mam nadzieję, że jeżeli dzisiaj spróbują nieco życzliwości, jutro się w niej rozsmakują.~ Pan Browne

Kiedy masz wybór, czy dać dowód swojej racji, czy dobroci, daj dowód swojej dobroci.~ Wayne W. Dyer

Czas na działanie!

Klikaj na kolejne cyferki, zrób zadania i baw się dobrze.Zachęcam szczególnie do podzielenia sięefektami zadania 3.

1

2

3

Znajdź osobę, dla której przygotujesz kartkę z pozdrowieniami. Wykonaj ją własnoręcznie, pięknie wypisz, zrób zdjęcie i prześlij e-mailemalbo dostarcz w inny, bezpieczny sposób Zadbaj też o siebie i pamiętaj - dobro wraca!Swoją życzliwą kartką możesz się także podzielić z nami!Prześlij jej zdjęcie na adres biblioteki:biblioteka@sp2.czarnkow.plZrobimy kolekcję "życzliwych kartek"!

Wspaniałego świętowaniaDnia Życzliwości i Pozdrowień

Dziękuję za uwagę

W prezentacji wykorzystałam materiały ze strony: https://dobrewiadomosci.net.pl/27753-21-listopada-swiatowy-dzien-zyczliwosci-i-pozdrowien/, YouTube oraz grafikę z pixabay.Wykonanie: Anna Nowak

# data[].attributes.attachment_link.title
Dzień życzliwości i pozdrowień 2021 by Anna M. Nowak on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
21 listopada Dzień Życzliwości i Pozdrowień Światowy Dzień Życzliwości i Pozdrowień (World Hello Day), to święto wywodzące się ze Stanów Zjednoczonych. Powstało z inicjatywy braci Briana i Michaela McCormacków, którzy w 1973 roku zaprotestowali przeciwko konfliktowi zbrojnemu pomiędzy Egiptem a Izraelem.Idea tego dnia jest do dziś jest niezmienna - bądźmy dla siebie życzliwi, rozwiązujmy problemy w sposób pokojowy, a nie siłowy.Inicjatywa życzliwości miała za zadanie przekonać rządzących, żeby rozwiązywali problemy w sposób pokojowy, a nie zbrojny.

# data[].attributes.attachment_link.title
Specjalni czyli nowe technologie w szkołach specjalnych

# data[].attributes.headline
"Mój czarny pies"- obrazkowa książka o depresji mogąca pomóc w zrozumieniu choroby, jaką jest depresja.

# data[].attributes.subject
"Mój czarny pies"- obrazkowa książka o depresji mogąca pomóc w zrozumieniu choroby, jaką jest depresja.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mój Czarny Pies. Depresja, Matthew Johnstone (tekst i ilustracje), przekład Joanna Nowakowska, Wydawnictwo Media Rodzina, Poznań 2010, ISBN: 978-83-7278-419-3; wiek 15+

Według danych Komendy Głównej Policji w roku 2018 prawie 2000 nastolatków w Polsce targnęło się na swoje życie. Przyczyną większości prób samobójczych była depresja. „Mój czarny pies" to książka obrazkowa o depresji, która może stanowić pomoc dla młodych osób zmagających się z tą chorobą (świadomie lub nie) i dla ich bliskich.

Autor nazywa depresję (za Winstonem Churchillem) Czarnym Psem i przy pomocy krótkich zdań i przemawiających do wyobraźni ilustracji opowiada o swoim życiu z chorobą. Książka w metaforyczny, a jednocześnie prosty i zrozumiały, sposób pokazuje charakterystyczne objawy choroby, takie jak brak apetytu, problemy ze snem, obniżona sprawność psychofizyczna, spadek energii, nieodczuwanie przyjemności itd.

„Czarny Pies lubił mnie zaskakiwać, składając wizytę bez okazji i wyraźnej przyczyny".

„Zajęcia, które kiedyś sprawiały mi przyjemność, przestały mnie cieszyć".

„Wykonanie zwykłej czynności lub wyjście dokądkolwiek wymagało nadludzkiego wysiłku".

Poza symptomami depresji autor/bohater opisuje swoje próby (mniej lub bardziej udane) poradzenia sobie z chorobą. Początkowo starał się ukrywać chorobę przed otoczeniem, wstydził się jej, nie przyznawał się nawet przed najbliższymi. Ale, jak sam stwierdza, „to tak jakby tuszować epilepsję, atak serca czy cukrzycę". Próbował radzić sobie przy pomocy używek, ale to tylko pogarszało sytuację. Kiedy całkiem stracił chęć do życia, postanowił poszukać profesjonalnej pomocy. I to był pierwszy krok w drodze do wyzdrowienia. Bohater zaczął coraz lepiej poznawać chorobę (dowiedział się, że depresja ma wiele twarzy i może dotknąć każdego), jakie są sposoby leczenia choroby (farmakoterapia, psychoterapia) i jak można pomóc sobie samemu (mówienie o chorobie, aktywność fizyczna, unikanie stresu, prowadzenie dziennika nastrojów itp.). Dzięki temu przestał się bać Czarnego Psa i nawet nauczył go kilku sztuczek...

Matthew Johnstone zachorował na depresję jako dorosły człowiek, ale książkę (i filmik na youtube, który znajduje się tutaj: https://www.youtube.com/watch?v=d6_8eLGW9hg0) z powodzeniem można zaproponować młodzieży.

Jak książka o Czarnym Psie może im pomóc? Niejeden młody człowiek czytając opisane przez autora objawy pomyśli „Też tak mam!" i zastanowi się, czy jego obniżony nastrój to rzeczywiście tylko efekt przemęczenia albo zwykła chandra. Wspierająca będzie na pewno informacja, że miliony osób na świecie borykają się z tym samym problemem. Dodatkowo uświadomienie sobie przez młodego człowieka, że przyczyną jego problemów w związku, w domu czy w szkole, jest choroba, uwalnia od poczuci winy. Bardzo cenne jest też pokazanie, że choroba może się pojawić nagle i bez specjalnego powodu, ponieważ wiele osób bagatelizuje swój stan, uważając, że skoro nie mają za sobą traumatycznych przeżyć, to nie mogą chorować na depresję. W książce młodzi ludzie znajdą konkretne (sprawdzone nie tylko przez autora) porady, co robić, żeby poczuć się lepiej

„Czarny Pies żywi się stresem i zmęczeniem".

„Czarny Pies jest tłusty i leniwy. Odpowiada mu kiedy leżysz w łóżku i użalasz się nad sobą. Nie cierpi aktywności fizycznej [...] Powinieneś się ruszyć właśnie wtedy, kiedy najmniej ci się chce".

I przede wszystkim znajdą zachętę do szukania pomocy u najbliższych i specjalistów. A pozytywne zakończenie (autor stwierdza, że być może, choroba będzie mu już towarzyszyć przez całe życie, ale nauczył się „przywoływać Czarnego Psa do nogi") daje osobom w podobnej sytuacji nadzieję, że i im się uda.

To również bardzo cenna lektura dla bliskich. Pokazuje, że człowiek może bardzo cierpieć mimo że, w naszej opinii, ma wszystko, czego potrzeba do szczęścia. I zachęcająca do większej empatii i uważności na samopoczucie dzieci (zamiast zarzucania im z góry lenistwa, braku ambicji czy niedoceniania tego, co mają).

Autor nie bagatelizuje choroby, ale dzięki ilustracjom trudny temat został przedstawiony w sposób lekki i zabawny (np. lek na depresję nazywający się „Dobudyx").

Kontynuacją „Mojego Czarnego Psa" jest książka „Życie pod psem, który wabi się Depresja", która opisuje depresję z punktu widzenia najbliższych osoby dotkniętej chorobą. Znajdziemy tu wiele wskazówek, jak mądrze wspierać chorego i pomagać mu (jednocześnie nie zapominając o sobie):

„Nie mów, że wielu ludzi na świecie jest w dużo gorszym położeniu. To tylko pogłębi poczucie winy i beznadziejności"

Na końcu książek jest lista instytucji, do których można zgłosić się po pomoc, oraz lista polecanych książek i przydatnych adresów internetowych.

# data[].attributes.attachment_link.title
Mój Czarny Pies. Depresja - Biblioteczka-apteczka

# data[].attributes.attachment_link.description
Według danych Komendy Głównej Policji w roku 2018 prawie 2000 nastolatków w Polsce targnęło się na swoje życie. Przyczyną większości prób samobójczych była depresja. „Mój czarny pies" to książka obrazkowa o depresji, która może stanowić pomoc dla młodych osób zmagających się z tą chorobą (świadomie lub nie) i dla ich bliskich.

# data[].attributes.headline
Negatywne doświadczenia młodzieży w czasie pandemii.

# data[].attributes.subject
Negatywne doświadczenia młodzieży w czasie pandemii.

# data[].attributes.body
Raport z badań przeprowadzonych przez FDDS

# data[].attributes.headline
Problem nadmiernego korzystania przez dzieci z mediów elektronicznych i internetu.

# data[].attributes.subject
Problem nadmiernego korzystania przez dzieci z mediów elektronicznych i internetu.

# data[].attributes.body
Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę przygotowała krótką prezentację. Prezentacja przeznaczona jest dla Rodziców dzieci, głównie tych najmłodszych. Nie zapominajmy, że problemy związane z obcowaniem dzieci w sieci dotyczy również uczniów z klas 1-3. Warto zwracać uwagę na to, co dzieci robią i z jakich stron internetowych korzystają.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
WIELKA MOC | Budowanie bezpiecznej więzi rodzic-dziecko

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kampania „Wielka Moc" ma na celu zwrócenie uwagi na budowanie bezpiecznej więzi rodzic-dziecko. Więź z rodzicem to relacja dwustronna, która ma wpływ na zachowanie dziecka w ciągu całego życia. Wczesne bezpieczne doświadczenia więzi mają wpływ na późniejszy społeczny i emocjonalny rozwój dziecka poprzez oddziaływanie na: rozwój mózgu; sposób reagowania na doświadczane emocje; oczekiwania i sposób reagowania w bliskich relacjach.

Kampania organizowana jest przez Stowarzyszenie Moc Wsparcia wraz z Województwem Śląskim - Regionalnym Ośrodkiem Polityki Społecznej Województwa Śląskiego i Partnerem Miastem Sosnowiec

Jakość opieki jaką otrzymują małe dzieci od swoich opiekunów jest istotnym elementem potrzebnym do wykształcenia się relacji jaką w psychologi nazywa się bezpiecznym stylem przywiązania

W bezpiecznym stylu przywiązania dziecko uczy się, że jest ktoś, kto zaspokoi jego potrzeby i zadba o jego komfort. W oparciu o te doświadczenie kształtuje obraz świata i swojej osoby. W przyszłości będzie je przekładać na relacje z innymi osobami, które spotka na swojej drodze. Relacja jaką budujesz z dzieckiem od najwcześniejszych chwil Waszego wspólnego życia, staje się matrycą jego funkcjonowania w przyszłości. Tego jak będzie przeżywał siebie i otoczenie, oraz jak będzie regulowało swoje emocje.

Kiedy Twoja dostępność dla dziecka jest zakłócona, jest jej za mało, za dużo, albo cechuje ją duża zmienność i nieprzewidywalność, Twoje dziecko może nie mieć możliwości zbudowania poczucia bezpieczeństwa, stałości i przewidywalności reakcji otoczenia i własnych. Najprawdopodobniej rozwinie pozabezpieczny styl przywiązania. Jego poczucie siebie i samoocena mogą być zależne od oceny i odpowiedzi innych osób, a przy tym mało stabilne i nietrwałe. Dziecko nauczy się, że jest na świecie samo i nie może liczyć na niczyje wsparcie.

Dziecko może nie wierzyć w możliwość uzyskania pomocy i stworzy iluzję, że samo sobie poradzi - bo musi! Świat może stać się miejscem zagrażającym, gdzie współpraca i zależność od innych będą oznaczać przegraną i słabość, podobnie zresztą jak emocje, z którymi nie będzie wiedziało co robić.

Nie nabędzie zdolności do uspokajania się więc doświadczany lęk i niepokój rozładowywane będą na drodze niekorzystnych dla niego zachowań - często postrzeganych jako „niegrzeczne zachowanie".

Budowanie trwałych i dojrzałych relacji z innymi może nie być możliwe. Nowe sytuacje mogą budzić w nim lęk i niepewność. Nie ma bezpiecznej bazy, są jedynie niepewne i zagrażające wyspy, pełne moczar, bagien i ciemnych jaskiń.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kampania „Wielka Moc" ma na celu zwrócenie uwagi na budowanie bezpiecznej więzi rodzic-dziecko. Więź z rodzicem to relacja dwustronna, która ma wpływ na zachowanie dziecka w ciągu całego życia. Wczesne bezpieczne doświadczenia więzi mają wpływ na późniejszy społeczny i emocjonalny rozwój dziecka poprzez oddziaływanie na: rozwój mózgu; sposób reagowania na doświadczane emocje; oczekiwania i sposób reagowania w bliskich relacjach.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wielkanoc na świecie,1,Wielka Brytania,2,Australia,Włochy,3,4,Finlandia,5,Niemcy,6,Zamiast w-f,Zadanie do wykonania,Odejmowanie pisemne,Notatka do zeszytuĆwiczenia,7,Wielkanocne częśći mowy

# data[].attributes.attachment_link.title
Interactive image by kamilazurawska1989 on Genially

# data[].attributes.body
Zapraszamy do zapoznania się z filmikiem!

# data[].attributes.attachment_link.title
Piękny film wyjaśniający czym jest autyzm

# data[].attributes.headline
Jak skupić się podczas nauki zdalnej w domu?

# data[].attributes.subject
Jak skupić się podczas nauki zdalnej w domu?

# data[].attributes.body
Zapoznajcie się ze wskazówkami.

# data[].attributes.headline
Kilka podpowiedzi jak poradzić sobie w szkole po powrocie z nauki zdalnej. 

# data[].attributes.subject
Kilka podpowiedzi jak poradzić sobie w szkole po powrocie z nauki zdalnej. 

# data[].attributes.body
Zapraszamy do zapoznania się z poniższymi wskazówkami.

# data[].attributes.headline
Podpowiedzi dla Nauczycieli po powrocie do szkoły z nauki zdalnej.  

# data[].attributes.subject
Podpowiedzi dla Nauczycieli po powrocie do szkoły z nauki zdalnej.  

# data[].attributes.headline
Edukacja w czasach pandemii wirusa Covid 19 - opracowanie pod redakcją profesora Jacka Pyżalskiego

# data[].attributes.subject
Edukacja w czasach pandemii wirusa Covid 19 - opracowanie pod redakcją profesora Jacka Pyżalskiego

# data[].attributes.body
Jaka jest sytuacja psychologiczna dzieci w dobie pandemii? Jak skutecznie nauczać na odległość ?Jak nauczyciel może dbać o swój dobrostan?  Na te i wiele innych pytań odpowiadają eksperci. Gorąco polecamy.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kontakt ze specjalistą może pomóc nam wypracować sposoby na poradzenie sobie z kryzysem wywołanym panującą pandemią, uspokojenie emocji czy silnego stresu. (fot. iStock)

W obliczu epidemii koronawirusa większość osób żyje w stanie podwyższonego napięcia. Stres pojawia się nie tylko na skutek obaw o zdrowie własne i bliskich, ale również z powodów finansowych, z poczucia ograniczenia przestrzeni, czy na skutek trudności w codziennej organizacji, gdy mamy do pogodzenia pracę, zdalne nauczanie dzieci oraz inne obowiązki rodzinne.
Stres pojawia się wtedy, gdy sytuacja, w której się znaleźliśmy jest w naszej ocenie mocno obciążająca lub bardziej wymagająca niż nasze możliwości poradzenia sobie z nią. Dla wielu osób epidemia Covid-19 jest właśnie taką sytuacją. Niepewność tego, co przyniesie jutro jest obecnie dużo bardziej nasilona. Każdy na taki stan reaguje inaczej. U niektórych ludzi pojawiają się dość silne emocje (smutek, złość, strach), które trudno im czasem zaakceptować. Dlatego ważna w takiej sytuacji jest rozmowa. Samo wypowiedzenie emocji, które nam towarzyszą już w pewnym stopniu wpływa na obniżenie ich poziomu. Jeśli nie mamy bliskiej osoby w rodzinie, czy wśród przyjaciół to warto skorzystać z pomocy psychologa. Druga osoba może nam pomóc bardziej realnie spojrzeć na sytuację, a także oddzielić to, na co mamy wpływ, od tego, na co wpływu nie mamy - jest to jeden z najlepszych sposobów na opanowanie stresu: skupienie się na tym, na co mamy realny wpływ - wówczas lepiej zadbamy o siebie i swoich bliskich, a także o wspólne bezpieczeństwo.
Podstawowe wskazówki, jak radzić sobie obecnie z nadmiarem stresu, wymienia Marta Małecka - psycholog, trener profilaktyki:
Ograniczmy czas spędzany na śledzeniu informacji o epidemii

Lęk i obawy mogą być podsycane przez nieustanne bombardowanie nowymi wiadomościami, statystykami, informacjami przekazywanymi przez media. Oczywiście, warto monitorować wiarygodne źródła informacji, by orientować się w obecnej sytuacji, ale ważne jest, by ograniczyć czas spędzany na śledzeniu doniesień medialnych. Pomocne w radzeniu sobie ze stresem czy lękiem może być wyznaczenie konkretnego czasu - np. rano bądź wieczorem - na przejrzenie wiadomości, a w pozostałym czasie zrezygnowanie z przeglądania Internetu oglądania programów informacyjnych w telewizji czy słuchania w radio.

Starajmy się zachować codzienną rutynę

Ważne jest dbanie o rytm naszej codzienności - powtarzające się rytuały i schemat dnia. Koronawirus wpłynął na codzienność wielu z nas, mocno ją zmieniając. Ustalenie stałego planu dnia, powtarzających się czynności i obowiązków może obniżać stres i sprzyjać poradzeniu sobie z pojawiającymi się zmianami.

Zadbajmy o ciało

Stres i napięcie w dużym stopniu wpływają na nasze ciało, dlatego ważne jest, by odpowiednio o nie zadbać. Zbilansowana dieta, sen, odpoczynek czy ruch zwiększają naszą odporność i wpływają na przyjemne samopoczucie. Istotną rolę odgrywa także oddech - wiele technik relaksacyjnych opiera się na głębokim, przeponowym oddychaniu. Pracę nad własnym oddechem możemy wzbogacić wizualizacjami - dokładnym wyobrażaniem sobie np. przyjemnego momentu, emocji, które nam towarzyszyły np. podczas udanego urlopu, bezpiecznego miejsca, które nas uspokaja. Skupienie się na takich myślach sprzyja redukcji odczuwanego napięcia.

Pamiętajmy o przyjemnościach i relaksacji

Czas dla siebie, kąpiel, czytanie książki, ulubiony film, gra, czy inna czynność, która sprawia nam przyjemność są doskonałym sposobem na stres. Pozwalają odwrócić uwagę od panującej na świecie epidemii, ale też rozluźniają nasze ciało i sprzyjają odprężeniu. Każdy z nas inaczej się relaksuje, dlatego w tym okresie szczególnie, ważne jest, żeby wykorzystać te sposoby, które wcześniej przynosiły nam rozluźnienie. Możemy także popróbować nowych, żeby znaleźć swój sposób na stres. Dla niektórych osób są to treningi uważności, medytacja, trening autogenny Schultza czy trening Jacobsona, a dla innych sport, angażowanie się w pasję czy aktywność fizyczna.

Pielęgnujmy relacje

Wsparcie otoczenia ma nieoceniony wpływ na nasze samopoczucie, a bliskie relacje z rodziną czy przyjaciółmi pomagają w radzeniu sobie ze stresem. Obecnie ważne jest utrzymywanie dystansu społecznego i unikanie spotkań, dlatego spróbujmy przenieść aktywność towarzyską do przestrzeni wirtualnej. Wideorozmowa na Skype czy innym komunikatorze lub rozmowa telefoniczna, mimo że nie zastąpią spotkania w cztery oczy, to mogą dać otuchę, obniżyć napięcie, a czas spędzony z bliskimi może sprzyjać pojawieniu się bardziej przyjemnych odczuć.

W sytuacji, gdy przeżywany stres czy trudne emocje paraliżują nasze codzienne funkcjonowanie, gdy czujemy, że nie dajemy sobie rady i nie wiemy, co robić, ważne jest, by poszukać wsparcia specjalisty: psychologa, czy psychoterapeuty. Obecnie takie konsultacje odbywają się najczęściej w formie teleporady, czy rozmowy przez komunikator internetowy, a w uzasadnionych przypadkach - osobiście. Pamiętajmy, że nie ma nic złego w proszeniu o pomoc i w korzystaniu z profesjonalnego wsparcia, a wręcz jest to oznaką dbałości o samych siebie, co w obecnych czasach jest niezwykle ważne.
Źródło: Środowiskowe Centrum Zdrowia Psychicznego dla Dorosłych, Warszawa - Bielany ;
Infolinia czynna całą dobę przez wszystkie dni tygodnia: 22 56 90 750

# data[].attributes.attachment_link.title
Stres, napięcie, lęk... Jak sobie radzić z emocjami, które wywołuje w nas epidemia? - Zwierciadlo.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
W obliczu epidemii koronawirusa większość osób żyje w stanie podwyższonego napięcia. Stres pojawia się nie tylko na skutek obaw o zdrowie własne i bliskich, ale również z powodów finansowych, z poczucia ograniczenia przestrzeni, czy na skutek trudności w codziennej organizacji, gdy mamy do pogodzenia pracę, zdalne nauczanie dzieci oraz inne obowiązki rodzinne.

# data[].attributes.body
Nadszedł czas edukacji zdalnej. Podczas siedzącej pracy możemy zmagać się z różnymi dyskomfortami. Poniżej link do bezpłatnego webinaru dot. najskuteczniejszych technik manualnych w bólach pleców.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
FIZJOTERAPEUTO MASAŻYSTO - tylko do 9.11 włączenie

Pracujesz na umowę o pracę lub prowadzisz działalność gospodarczą na terenie województwa kujawsko-pomorskiego?

12 listopada odbędzie się nabór wniosków na dofinansowanie szkoleń. Decyduje kolejność zgłoszeń. Przyjmujemy zgłoszenia do 9.11 włącznie, aby pomóc Wam w procedurze uzyskania środków.

Możesz otrzymać nawet 10 000 zł na dowolne szkolenia z naszej oferty na 2021 rok http://bit.ly/Odnova_szkolenia

Skontaktuj się z nami, pomożemy Ci w wypełnieniu wniosku. Pośpiesz się pula środków jest ograniczona!

Physiotherapist ❗️ MASSAGE ❗️-only until 9.11 inclusion 📢 Do you work for employment contract or operate an economic activity in the Kuyavian-Pomeranian Voivodeship? 📢 On November 12, we will recruit applications for funding for trainings. The order of applications is decided. We accept applications until 9.11 inclusive to help you with the procedure for obtaining funds. You can get up to 10 PLN for any training from our offer for 2021 🔖 http://bit.ly/Odnova_szkolenia Contact us, we will help you complete your application. Hurry up the pool of funds is limited! We are waiting for your contact: 📞 514 829 575 / 694 225 457 📧 szkolenia@odnova.org.pl 📩 private message

# data[].attributes.attachment_link.description
FIZJOTERAPEUTO MASAŻYSTO - tylko do 9.11 włączenie Pracujesz na umowę o pracę lub prowadzisz działalność gospodarczą na terenie województwa kujawsko-pomorskiego? 12 listopada odbędzie się nabór wniosków na dofinansowanie szkoleń. Decyduje kolejność zgłoszeń. Przyjmujemy zgłoszenia do 9.11 włącznie, aby pomóc Wam w procedurze uzyskania środków.