# data[].attributes.body
Gezegeni insanlarla ve hayvanlarla paylaşmak.

# data[].attributes.body
Gezegenimizin sadece insanların değil aynı zamanda diğer canlıların olduğunu biliyorum.

# data[].attributes.body
Dünya'yı hayvanlarla ve diğer canlılarla paylaşmak.

# data[].attributes.body
Dünya’ya güzel bir şekilde bakmayı biliyorum.İnsanlar ve canlılarla yaşamayı istiyorum.

# data[].attributes.body
Dünyamı'za güzel bitkilerlerle paylaşabiliriz.

# data[].attributes.body
Dünyayı hayvan dostlarımız ve bitki dostlarımızı dünyaya paylaşmalıyız

# data[].attributes.body
Gezegeni paylaşmak deyince aklıma sadece biz değil başka canlılarla paylaşmak geliyor.

# data[].attributes.body
dünyamızı hayvanlarla paylaşmalıyız

# data[].attributes.body
Dünyayı doğayla çevremsimizdekilerle paylaşmak

# data[].attributes.body
Gezegeni diğer canlılarla paylaştığımızı biliyordum.

# data[].attributes.body
TEMANIN DÜNYAYI PAYLAŞMAK OLDUĞUNU BİLİYORUM.

# data[].attributes.body
İnsanlarla Dünyayı paylaştığımızı biliyorum. Bitkilerle Dünyayı paylaştığımızı biliyorum. Hayvanlarla Dünyayı paylaşmayı biliyorum.

# data[].attributes.body
HERKEZE PAYLAŞMAK

# data[].attributes.body
hayvanlarla  başka  insanlarla  paylaşmalıyız hepimiz  dünya üzerinde yaşıyoruz

# data[].attributes.body
Gezegeni paylaşarak huzur dolarız. Barış olur.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dünya

Apollo 17 astronotları tarafından çekilen ve Mavi Bilye olarak adlandırılan Dünya'yı gösteren ilk fotoğraf (7 Aralık 1972)

Yörünge özellikleri

Günöte

152100 000 km
(94500 000 mi; 1,017 AU)[1]

Günberi

147095 000 km
(91401 000 mi; 0,98327 AU)[1]

149598 023 km[2]
(92955 902 mi; 1,000001 02 AU)

Dış merkezlik

0,0167086 [2]

365,256363 004 g[3]
(1,000017 420 96 yr)

29,78 km/s[4]
(107200 km/sa; 66600 mph)

358,617°

Eğiklik

-11,26064° [4] (J2000 tutulumuna göre)

114,20783° [4]

Doğal uyduları

Fiziksel özellikler

6371,0 km (3958,8 mi)[8]

6378,1 km (3963,2 mi)[9][10]

6356,8 km (3949,9 mi)[11]

Basıklık

0,0033528 [12]
1/298,257222 101 ( ETRS89)

Daire çevresi

510072 000 km² (196940 000 sq mi)[14][15][c]

148940 000 km² kara (57510 000 sq mi; 29.2%)

361132 000 km² su (139434 000 sq mi; 70.8%)

Hacim

1,08321 ×10¹² km³ (2,59876 ×10¹¹ cu mi)[4]

Kütle

5,97237 ×10 ²⁴ kg (1,31668 ×10²⁵ lb)[16]
(3,0×10⁻⁶ M☉)

5,514 g/cm ³ (0,1992 lb/cu in)[4]

9,80665 m/s ² (1 g ; 32,1740 ft/s²)[17]

0.3307[18]

11,186 km/s[4]
(40270 km/sa; 25020 mph)

0,997269 68 g [19]
(23h 56m 4.100s)

0,4651 km/s[20]
(1674,4 km/sa; 1040,4 mph)

23,4392811° [3]

Albedo

Yüzey sıcaklığı

min.

ortalama

maks.

Kelvin

184 K[21]

287.16 K[22] (1961-1990 yılları)

330 K[23]

Celsius

−89.2 °C

14.0 °C (1961-1990 yılları)

56.9 °C

Fahrenheit

−128.5 °F

57.2 °F (1961-1990 yılları)

134.3 °F

Atmosfer

101,325 kPa ( ODS'de)

Bileşimleri

Dünya, Güneş Sistemi'nde Güneş'e en yakın üçüncü gezegen olup şu an için üzerinde yaşam ve sıvı su barındırdığı kesin olarak bilinen tek astronomik cisimdir. Radyometrik tarihleme ve diğer kanıtlara göre 4,55 milyar yıldan fazla bir süre önce oluşmuştur. Dünya'nın yer çekimi, uzaydaki diğer nesnelerle, özellikle Güneş'le ve tek doğal uydusu Ay'la etkileşime girer. Dünya'nın Güneş'in etrafındaki yörüngesi, 365,256 güneş günü, yani bir yıldız yılı sürer. Bu süre içerisinde Dünya, kendi ekseni etrafında 366,265 kez döner.

Dünya'nın dönme ekseni, yörünge düzlemine göre eğik olup bu eğiklik mevsimlerin oluşmasına neden olmaktadır. Dünya ile Ay arasındaki kütleçekimsel etkileşim; Dünya'nın eksenindeki yönelimi sabitler, gelgitlere neden olur ve dönmesini kademeli olarak yavaşlatır. Katı ya da kaya ağırlıklı yapısı nedeniyle üyesi bulunduğu yer benzeri gezegenler grubuna adını veren Dünya, bu gezegen grubunun kütlece ve hacimce en büyük üyesi olmasının yanı sıra Güneş Sistemi'ndeki en yoğun gezegendir.

Litosfer (taşküre) olarak adlandırılan Dünya'nın en dış katmanı, milyonlarca yıldır hareket hâlindeki rijit tektonik levhalardan oluşmaktadır. Dünya yüzeyinin yaklaşık %29'u, kıtalar ve adaların meydana getirdiği kara iken; suyla kaplı olan kalan %71'lik bölüm ise okyanuslar, göller, akarsular ve diğer tatlı suların oluşturduğu hidrosfer (suküre) olarak adlandırılır. Günümüzde Dünya'nın kutup bölgelerinin çoğu buzla kaplıdır. Dünya'nın iç kısmı ise merkezde yer alan katı demir ve nikelden meydana gelen hâlâ etkin durumundaki iç çekirdek, gezegenin manyetik alanını oluşturan sıvı hâldeki dış çekirdek ve tektonik levhaların hareket etmelerine yol açan mantodan meydana gelmektedir.

Tarihinin ilk birkaç milyar yılı içerisinde okyanuslarda başlayan yaşam, atmosferi ve yeryüzünü etkileyerek, oksijensiz solunum yapan canlıların çoğalmasına, oksijen düzeylerinin artışının ardından da oksijenli solunum yapan canlıların ortaya çıkmasına yol açtı. Bazı yerbilimsel kanıtlara göre Dünya'da yaşam, yaklaşık 4,1 milyar yıl önce başladı. O zamandan beri, Dünya'nın Güneş'e olan uzaklığı, fiziksel özellikleri ve yerbilimsel tarihi, canlıların evrimleşmelerini ve gelişmelerini sağladı. Dünya'daki yaşamın tarihi süresince canlı çeşitliliği zamanla artarken, zaman zaman kitlesel yok oluşlar da yaşandı. Gezegende yaşamış olan türlerin %99.9'undan fazlasının soyu tükendi. Günümüzde varlığını sürdüren türlerin sayısı için ayrı tahminler bulunmaktayken bazı türler ise tanımlanmamıştır. Dünya'da yaşayan 7.8 milyarın üzerindeki insanın hayatta kalması, gezegenin biyosferi ve doğal kaynaklarına bağlıdır. Siyasi bakımdan dünyada, 200'ün üzerinde bağımsız devlet bulunmaktadır.

Etimoloji ve isimlendirme

Dünya, Arapçada yeryüzü anlamına gelen ve dnw köküne dayanan dunyāˀ (دُنْياء) sözcüğünden alıntıdır. Arapça sözcük "daha aşağıda veya beride olan" manasındaki Arapça adnā (أدنَى) kelimesinin fuˁlāˀ vezninde sıfat dişilidir. Bu sözcük ise danī "aşağı, beride" sözcüğünün kıyas hâli olup " öte taraf" ile bir karşıtlığı ima etmesi bakımından İslam dini kökenli bir kavramdır. Kelimenin bir Türki dilde kaydedilmiş en eski kullanımı 11. yüzyıla tarihlenen Kutadgu Bilig'e dayanmaktadır.

Yer, Eski Türkçe yeryüzü, dünya, zemin anlamına gelmiş yér kelimesi kökenlidir. Sözcüğün en eski kullanımı, 8. yüzyıla tarihlenen Orhun Yazıtları'nda "üze kök teŋri asra yagız yir kılındukda" (üstte mavi gök, altta kara yer yaratıldığında) söz öbeği içerisinde kaydedilmiştir. Yeryüzü kelimesinin yazılı ilk kullanımı ise 1330 senesinde, Âşık Paşa'nın eserinde geçmektedir.

Arz, yerküre anlamına gelen başka bir sözcüktür. Kelime Arapçada yeryüzü, ülke veya genişlik anlamlarına gelebilen arḍ (أرض) sözcüğünden alıntı olmaktadır. Âlem ve cihan, biri Arapça diğeri İrani kökenli sözcükler olup hem yerküreyi hem de evreni tanımlamak için kullanılabilirler.

Güneş Sistemi'nde bulunan en eski malzeme, 4,5672±0,0006 milyar yıl öncesine aittir. İlkel Dünya'nın oluşumu, milyar yıl önce başladı. Güneş Sistemi'ndeki yapılar ile Güneş oluştu ve evrime uğradı. Teoride, karmaşık bileşik yapılar ve içerdiği elementler göze alındığında Güneş, Dünya ve diğer gezegenler dahil Güneş Sistemi'ndeki yapıları oluşturan moleküler bulutsunun kaynağı, ömrünü önceden tamamlamış bir genç tip yıldızın dağılmış artıklarının ve yıldızlar arası maddenin bir merkez etrafında dönerek gittikçe yoğunlaşmasıyla oluşmuştur. Merkezde yoğunlaşan hidrojen ve helyum molekülleri yeni bir G2 türü yıldızı, yani Güneş'i oluşturmaya başlamış, çevre disklerdeki yoğunluklu bölgelerde ise gezegenler oluşmaya başlamıştır. Dünya ise Güneş'e 3. sırada yakınlıkta bulunan karasal bir iç gezegendir.

Oluşum diskleri süreci veya sonrasında bu karasal gezegenler, ağır gök taşı çarpışmalarına sahne olmuştur. Gök taşları yapısında bulunan donmuş buzlar, silikat ve metal yapılar, karaların ve okyanuslarının oluşmasını sağlamış, merkezde yoğunlaşan ağır demir ve nikel elementleri ise gezegenin çekirdeğini oluşturmuştur. Ağır gök taşı bombardımanı, asteroid kuşağının Jüpiter'in güçlü çekim etkisi sonucu daha kararlı hale gelmesiyle gittikçe azalmıştır. Uygun koşullar oluştuğunda oluşmaya ve evrimleşmeye başlayan canlı hayat (3.5 milyar yıl önce), sonrasında özellikle bitkilerin karaya çıkmasıyla (500 myö'den bu yana yaptıkları fotosentez nedeniyle Bkz. Bitkilerin evrimi) atmosferin yapısal bileşimi önemli oranda değişmiş ve oksijen oranının yükselmesine neden olmuştur.

Dünya'nın yaşı doğrudan doğruya kayaçların yaşıyla ölçülemez. Çünkü bilinen en yaşlı kayaçlar bile bugün artık yeryüzünde var olmayan daha yaşlı kayaçlardan oluşmuştur. Bugüne kadar saptanabilen en yaşlı kayaçlar Grönland'ın batısında bulunmuştur ve 4,1 milyar yaşındadır.

Bugün Dünya'nın yaşını hesaplamak için elde edilen en iyi yöntem radyoaktif elementlerin yarılanmaları sonucu başka elementlere dönüşümleridir. Örneğin radyoaktif uranyum elementinin uranyum-238 ve uranyum-235 gibi iki ayrı tipte atomu ( izotop) vardır. Bu atomların ikisi de çok yavaş bir süreçle kurşun atomlarına dönüşür. Öbür uranyum izotopundan biraz daha ağır olan uranyum-238'in dönüşümüyle daha hafif bir kurşun izotopu olan kurşun-206, uranyum-234'in dönüşümüyle de biraz daha ağır bir izotop olan kurşun-207 atomları oluşur. Uranyum-235'in kurşuna dönüşme hızı uranyum-238'in dönüşme hızından altı kat daha fazladır. Bu nedenler, incelenen bir kayaçtaki kurşun-206 ve kurşun-207 atomlarının oranı kayacın yaşına bağlı olarak değişir. En yaşlı olduğu düşünülen bir kurşun minerali ile bugün okyanuslarda oluşan kurşunun izotop yapısı arasındaki fark, ancak bu iki örneğin oluşumları arasında 4,55 milyar yıllık bir zaman dilimi olmasıyla açıklanır. Bu süre de Dünya'nın yaşı olarak kabul edilir.

Fiziksel özellikleri

Dünya'nın üzerindeki topoğrafik oluşumlar ve kendi ekseni etrafındaki eksantrik hareketi nedeniyle düzgün bir geometrisi yoktur. Geoibs bir biçimdedir fakat Ekvator'daki yarıçapı kutuplardaki yarıçapından fazladır. Bu kutuplarından basık, ekvatordan şişik özel küresel geometrik şekil geoit ( Latince, Eski Yunanca Geo "dünya") yani "Dünya şekli" diye adlandırılır. Referans küremsinin ortalama çapı 12.742 km'dir (~40.000 km/π). Yerin ekseni etrafında dönmesi ekvatorun dışarı doğru biraz fırlamasına neden olduğu için ekvatorun çapı, kutupları birleştiren çaptan 43 km daha uzundur. Ortalamadan en büyük sapmalar, Everest Dağı (deniz seviyesinin üstünde 8.848 m) ve Mariana Çukuru'dur (deniz seviyesinin altında 10.924 m). Dolayısıyla ideal bir elipsoide kıyasla Yer'in %0,17'lik toleransı vardır. Ekvator'un şişkinliği yüzünden Yer'in merkezinden en yüksek nokta aslında ekvatordadır.

Dünya 5 farklı katmandan oluşur:

Yerin içi, diğer gezegenler gibi, kimyasal olarak tabakalardan oluşur. Yerin silikattan oluşmuş bir kabuğu, yüksek viskoziteli bir mantosu, akışkan bir dış çekirdeği ve katı halde bir iç çekirdeği vardır.

Yerin tabakaları aşağıda belirtilen derinliklerdedir:

Dünya'nın dış kabuğu ile bu kabuğun üzerindeki atmosfer (hava) ve hidrosfer (okyanuslar ve denizler) katmanları doğrudan gözlemle incelenebilir. Oysa Dünya'nın iç bölümlerine ulaşarak yapısını doğrudan inceleme olanağı yoktur. Dünya'nın iç yapısına ilişkin bütün bilgiler depremlerin incelenmesinden ve Dünya'nın içinde var olduğu düşünülen maddeler üzerindeki deneylerden elde edilmiştir. Yanardağların varlığına ve yer kabuğunun yüzeyindeki ısı akışı ölçümlerine dayanarak Dünya'nın iç bölümlerinin çok sıcak olduğunu biliyoruz. Yer kabuğunun derinliklerine doğru indikçe kayaçların sıcaklığı her kilometrede 30 °C kadar yükselir. Böylece kabuğun en alt katmanlarının çok daha üstünde yer alan kayaçlar kızıl kor haline dönüşür. Aslında Dünya'nın büyüklüğüne oranla yer kabuğu çok incedir. Eğer Dünya'yı bir futbol topu büyüklüğünde düşünürsek kabuğu da ancak topun üzerine yapıştırılmış bir posta pulu kalınlığındadır. Kabuğun altında kalan kayaçlar ise akkor sıcaklığına kadar ulaşır.

Depremlerin nedeni, yer kabuğundaki bir kırıkla birbirinden ayrılan iki büyük kütlenin ( levhanın) birdenbire harekete geçerek üst üste binmesi ya da uzaklaşması sonucunda yer kabuğunun şiddetle ileri geri sarsılmasıdır. Büyük bir depremde bazı titreşimler Dünya'nın öbür yüzündeki dairesel bir alanda "odaklanır". Buna karşılık bazı titreşimler çekirdeği aşıp öbür yana geçmez. Böylece Dünya'nın öbür yüzünde hiçbir titreşimin duyulmadığı halka biçiminde bir "gölge" belirir. Bu gölgenin boyutları ölçülerek çekirdeğin büyüklüğü hesaplanabilir. Ayrıca deprem titreşimlerinin yayılma hızı saptanarak içinden geçtikleri maddelerin yoğunluğu, dolayısıyla bileşimi belirlenebilir. Eritilmiş kayaçlarla yapılan laboratuvar deneyleri bu çalışmalara büyük ölçüde ışık tutar. Dünya'nın yüzeyi, kalınlığı 6 ile 70 km arasında değişen bir "kabuk" katmanıyla örtülüdür. Yerkabuğu denen bu katman daha ağır maddelerden oluşan ve 2.865 km derine inen çok kalın " manto" katmanının üzerine oturur. Mantonun bittiği yerde Dünya'nın merkezine kadar 3.473 km boyunca uzanan "çekirdek" başlar. Jeologlara göre, içteki manto katmanı çok büyük kabarma hareketleri sonucunda yerkabuğunu iterek birçok yerde yüzeye çıkmıştır. Ayrıca normal olarak yerkabuğunun yapısında bulunmayan bazı kayaçlar da yanardağı hareketleri nedeniyle Dünya'nın yüzeyine ulaşmıştır. Jeologlar bu verilere dayanarak mantonun üst kesimlerinin "ültrabazik" korkayaçlardan oluştuğunu ileri sürerler. Bir yanda asit kayaç olarak nitelenen granitin yer aldığı kayaç sınıflandırmasının öbür ucunda bulunan bu ültrabazik kayaçlar ağır demir ve magnezyum silikatlardan oluşur. Mantonun alt bölümlerinin de aynı yapıda, ama daha ağır ve yoğun olduğu sanılmaktadır. Çekirdeğin yapısındaki maddeler ise hem mantodakilerden daha ağır, hem de hiç değilse çekirdeğin dış bölümünde sıvı haldedir. Buna karşılık çekirdeğin içinin manto ve kabuk gibi katı olduğu sanılıyor. Yer çekirdeğinde olağanüstü bir basınç vardır. Bilinen elementlerin çoğu böylesine büyük bir basınç altında çok yoğunlaşmış olarak bulunabilir; ama jeologların genel kanısı, bazı demirli göktaşları ( meteoritler) gibi çekirdeğin de metal halindeki nikel ve demirden oluştuğudur.

Yer kabuğu mantoya oranla daha hafif maddelerden oluşmuştur ve bu iki katman arasındaki geçiş bölgesi neredeyse kesadamin bir sınır çizer. Bu geçiş bölgesi, böyle bir sınırın varlığını ilk kez saptayan Yugoslav bilim insanı Andrija Mohoroviçiç'in (1857-1936) adıyla " Mohoroviçiç süreksizliği" kısaca "M-süreksizliği" ya da "moho" olarak anılır. Bu sınırın varlığını gösteren en önemli kanıt yer kabuğundaki deprem titreşimlerinin süreksizlik bölgesinden geçip mantoya ulaştığında birdenbire hızlanmasıdır.

Yer kabuğu okyanusların ve denizlerin altında uzandığı zaman "okyanus kabuğu", kıtaları oluşturduğu zaman da "kıta kabuğu" olarak adlandırılır. Okyanus kabuğunun kalınlığı 6-8 km arasındadır. Oysa ortalama kalınlığı 40 kilometreyi bulan kıta kabuğu yüksek sıradağların altında 60-70 kilometreye ulaşır.

Okyanus kabuğu üç katmandan oluşur. En alt katman, yerin derinlerindeki erimiş maddelerin ( magmanın) katılaşmasıyla oluşan korkayaçlardır. Orta katman yanardağ lavlarından, üst katman ise temel olarak kum ve çamur gibi tortullardan oluşur. Okyanus kabuğu sürekli hareket halindedir. Bu nedenle kabukta okyanus sırtları boyunca çatlaklar oluşur ve bu çatlakların arasından yüzeye çıkan erişmiş maddelerin sertleşmesiyle okyanus kabuğuna yeni katmanlar eklenir. Bu yeni kabuk sertleştikten sonra yılda 1 ile 10 cm kadar ilerleyerek yavaş yavaş okyanus sırtından iki yana doğru yayılır. Böylece okyanus sırtları suyun altında yüksek sıradağlar oluşturur.

Yerkabuğu çok sayıda eğri levhanın yan yana dizilmesiyle oluşan bir bütün olarak düşünebilir. Bu levhalar mantonun oldukça yumuşak üst katmanına oturduğu için sağa sola hareket edebilir. Okyanus sırtları, okyanus çukurları ve bazı uzun kırıklar yalnızca levhaların kenarlarında oluşur; bu kırıkların olduğu yerlerde de levhalar kayarak birbirinin üstüne binebilir. Levhalardan çoğunun üzerinde bu levhalarla birlikte hareket eden bir ya da birkaç kıta bulunur. Nitekim, bir zamanlar iki kıtaya ayıran okyanus kabuğunun çökmesiyle kıtalar bazı yerde birbirine iyice yaklaşmış, hatta üst üste binmiştir. Örneğin aralarındaki okyanus kabuğu çökmesi sonucunda Hindistan ile Asya kıtası çarpışmış ve iki karanın kenarları yükselerek Himalaya Dağları'nı oluşturmuştur. Büyük ve şiddetli depremlerin hemen hepsi bu levhaların kenarlarında, bir levhanın öbürünün altına girmesiyle olur. Aynı biçimde, en etkin yanardağlar da okyanus kabuğunun ya İzlanda'da olduğu gibi yükselerek sırta dönüştüğü ya da Andlarda olduğu gibi çökerek kıtaların altına girdiği yerlerde bulunur.

Okyanus tabanının yanlara doğru yayılarak genişlemesi çok çarpıcı bir biçimde kanıtlanmıştır. Bu kanıtlamanın en önemli dayanak noktası da Dünya'nın manyetik alanının yukarıda anlatıldığı gibi zaman zaman yön değiştirmesidir. Yerkabuğunun derinliklerindeki erimiş magma yüzeye çıkarak kristalleşirken bazı mineral parçacıkları mıknatıslanır. Böylece her biri Dünya'nın manyetik kutuplarını gösteren küçük birer mıknatısa dönüşür. Jeologlar yaşları bilinen lav katmanlarının, yapılarındaki mıknatıslanmış parçacıklar bazen kuzey, bazen güney manyetik kutbuna yönelecek biçiminde yan yana yerleştiğini saptamışlardır. Bunun nedeni, bir katmandaki mıknatıslanmış parçacıkların kuzey ve güney kutuplarının Dünya'nın manyetik kutuplarına uygun olarak dizilmesi, sonra manyetik kutuplar yön değiştirdiğinde üstteki yeni katmanda bulunan parçacıkların bir önceki katmandakilere ters yönde yerleşmesidir. Kısacası okyanus kabuğu manyetik bantlı dev bir kayıt aleti, yani bir teyp gibi Dünya'nın manyetik alanındaki bütün değişiklikleri bir bir kaydetmiştir.

Tektonik levhalar

Levha hareket teorisine ( tektonik levha teorisi olarak da bilinir) göre Yer'in en dış kısmı iki tabakadan oluşur: kabuğu da kapsayan litosfer ve mantonun katılaşmış dış kısmı. Litosferin altında astenosfer bulunur, bu mantonun yüksek viskoziteli olan iç kısmıdır.

Litosfer, astenosferin üzerinde, tektonik levhalara ayrılmış bir halde yüzmektedir. Bu plakalar belli temas noktalarında üç tür hareketten birini gösterirler: yaklaşma, uzaklaşma veya yan yana kayma. Bu temas noktalarında depremler, volkanik faaliyetler, dağ oluşumları ve okyanus dibi hendekler oluşur.

Ana levhalar şunlardır:

Dünya'nın yüzölçümü 509.200.000 km²dir. Bunun %70'i 360.600.000 km² ile denizleri, %30'u 148.600.000 km² ile karaları oluşturur. Kuzey kutup çevresinde karalarla çevrilmiş bir deniz, güney kutup çevresinde denizlerle çevrelenmiş bir kara parçası vardır ve bu kara parçası ayrı bir kıta olarak kabul edilir.

Kıtaları oluşturan güç, levha hareketlerinin motoru olan Yer'in iç enerji kaynağıysa, çok daha büyük bir dış enerji kaynağı, kıtaları aşındırarak yok etme sürecinde etkili olur: Güneş enerjisi. Atmosfer hareketlerini ve su döngüsünü sürdürmek için gerekli enerjiyi sağlayan güneş ışınları, su ve rüzgâr aşındırması ile kıta yüzeylerinden koparılan minerallerin yine bu iki araç yardımıyla okyanus tabanlarına taşınarak çökmesine yardımcı olur. Bu mekanizma ile okyanus kabuğu üzerinde gittikçe kalınlaşarak biriken tortul kaya katmanı, dalma-batma mekanizması sırasında yerküre içlerine taşınarak yeniden erir.

Aşınma mekanizması, suyun yer çekimi etkisi altındaki hareketlerini izler, yüksek dağların aşınarak alçalmasına, okyanus derinliklerinin dolarak yükselmesine yol açar, sonuçta yer yuvarlağının girinti ve çıkıntılarının törpülenerek çekim etkisi ile belirlenmiş ideal geoit biçimine yaklaşması yönünde çalışır.

Yörünge ve dönme

Sürekli olarak hareket eden Dünya'nın iki çeşit hareketi vardır. Bu hareketlerden birisi kendi ekseni etrafında olur ve batıdan doğuya doğrudur. Bu dönmesini 23 saat, 56 dakika, 4,098903691 saniyede tamamlar. Dünya'nın kendi ekseni etrafındaki bu dönmesi ile birlikte olan ikinci hareketi Güneş etrafındadır. Güneş etrafında Dünya, elips şeklinde çok geniş bir yörünge üzerindeki hareketini de 365 gün, 5 saat, 48 dakika, 9 saniye, 763.545,6 mikro saniyede yani bir yılda tamamlar. Dünya'nın kendi ekseni etrafındaki ve Güneş etrafındaki bu iki hareketi, iki önemli olaya sebep verir. Kendi ekseni etrafında dönmesi ile gece ve gündüz, Güneş çevresinde 23 derece, 27 dakika eğiklikle dönmesi mevsimleri oluşturur ve mevsimlerin ardalanmasını sağlar.

1. aphelion = ^ a × (1 + e); perihelion = a × (1 - e), where a is the semi-major axis and e is the eccentricity. The difference between Earth's perihelion and aphelion is 5 million kilometers.-Wilkinson, John (8 Ocak 2009). Probing the New Solar System. CSIRO Publishing. s. 144. ISBN 978-0-643-09949-4.

2. ^ Simon, J.L.; Bretagnon, P.; Chapront, J.; Chapront-Touzé, M.; Francou, G.; Laskar, J. (Şubat 1994). "Numerical expressions for precession formulae and mean elements for the Moon and planets". Astronomy and Astrophysics. 282 (2). ss. 663-83. Bibcode:1994A&A...282..663S.

3. ^ Staff (7 Ağustos 2007). "Useful Constants". International Earth Rotation and Reference Systems Service. 28 Haziran 2002 tarihinde kaynağından arşivlendi.

4. ^

5. Allen, Clabon Walter; Cox, Arthur N. (2000). Allen's Astrophysical Quantities. Springer. s. 294. ISBN 978-0-387-98746-0.

6. Anz-Meador, Phillip; Shoots, Debi, (Ed.) (Şubat 2018). "Satellite Box Score" (PDF). Orbital Debris Quarterly News. 22 (1). s. 12. 2 Nisan 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF).

7. Various (2000). David R. Lide (Ed.). Handbook of Chemistry and Physics (81st bas.). CRC. ISBN 978-0-8493-0481-1.

8. "Selected Astronomical Constants, 2011". The Astronomical Almanac. 26 Ağustos 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi.

9. ^ World Geodetic System (WGS-84). Available online 11 Mart 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. from National Geospatial-Intelligence Agency.

10. Cazenave, Anny (1995). "Geoid, Topography and Distribution of Landforms" (PDF). Ahrens, Thomas J (Ed.). Global Earth Physics: A Handbook of Physical Constants. Global Earth Physics: A Handbook of Physical Constants. Washington, DC: American Geophysical Union. Bibcode:1995geph.conf.....A. ISBN 978-0-87590-851-9. 16 Ekim 2006 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi.

11. International Earth Rotation and Reference Systems Service (IERS) Working Group (2004). "General Definitions and Numerical Standards" (PDF). McCarthy, Dennis D.; Petit, Gérard (Ed.). IERS Conventions (2003) (PDF). IERS Technical Note No. 32. Frankfurt am Main: Verlag des Bundesamts für Kartographie und Geodäsie. s. 12. ISBN 978-3-89888-884-4. 12 Ağustos 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF).

12. ^

13. Pidwirny, Michael (2 Şubat 2006). "Surface area of our planet covered by oceans and continents.(Table 8o-1)". University of British Columbia, Okanagan. 18 Mart 2004 tarihinde kaynağından arşivlendi.

14. Staff (24 Temmuz 2008). "World". The World Factbook. Central Intelligence Agency. 12 Haziran 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi.

15. Luzum, Brian; Capitaine, Nicole; Fienga, Agnès; Folkner, William; Fukushima, Toshio; Hilton, James; Hohenkerk, Catherine; Krasinsky, George; Petit, Gérard; Pitjeva, Elena; Soffel, Michael; Wallace, Patrick (Ağustos 2011). "The IAU 2009 system of astronomical constants: The report of the IAU working group on numerical standards for Fundamental Astronomy". Celestial Mechanics and Dynamical Astronomy. 110 (4). ss. 293-304. Bibcode:2011CeMDA.110..293L. doi:10.1007/s10569-011-9352-4.

16. The international system of units (SI) (PDF) (2008 bas.). United States Department of Commerce, NIST Special Publication 330. s. 52. 3 Haziran 2016 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi.

17. Williams, James G. (1994). "Contributions to the Earth's obliquity rate, precession, and nutation". The Astronomical Journal. Cilt 108. s. 711. Bibcode:1994AJ....108..711W. doi:10.1086/117108. ISSN 0004-6256.

18. ^

19. "Trends in Atmospheric Carbon Dioxide: Recent Global Trend". Earth System Research Laboratory. National Oceanic and Atmospheric Administration. 26 Temmuz 2018. 26 Temmuz 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi.

20. "cihan". Nişanyan Sözlük. 29 Haziran 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi.

21. Eş ve Yakın Anlamlı Kelimeler Sözlüğü

22. Bu sözcük TDK BSTS'de "her noktası, merkez denilen bir iç noktadan eşitleyin uzak bir eğri yüzeyle çevrilmiş bir katıydır." anlamında verilmiştir. Bu tanım TDK GTS'deki küre sözcüğünün tanımına uymaktadır: "1. mat. Bütün noktaları merkezden aynı uzaklıkta bulunan bir yüzeyle sınırlı cisim. 2. Yeryüzü, dünya" Yüre sözcüğünün küre sözcüğüne öz Türkçe karşılık olarak bulunduğu görülmektedir (Türk Dili Tetkik Cemiyeti, Türk Dili Dergisi, 21.-26. sayılar, (1937): s. 36, 43 ve 64).

23. Browing, Samuel A.; Housh, Todd (15 Eylül 1995), "The Earth's Early Evolution" (PDF), Science, cilt 269, ss. 1535-1540, 15 Aralık 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF)

24. ^

# data[].attributes.attachment_link.description
Dünya Apollo 17 astronotları tarafından çekilen ve Mavi Bilye olarak adlandırılan Dünya'yı gösteren ilk fotoğraf (7 Aralık 1972) Yörünge özellikleri Günöte 152100 000 km (94500 000 mi; 1,017 AU) [1] Günberi 147095 000 km (91401 000 mi; 0,98327 AU) [1] 149598 023 km[2] (92955 902 mi; 1,000001 02 AU) Dış

# data[].attributes.body
Gerçekten dünya ile ne paylaşabileceğimizi öğrenmek istiyorum.

# data[].attributes.body
Hayvanları korumak ve hayvallarla dünyayı paylaşmak.

# data[].attributes.body
Dünya'ya kaç metor düşmüş?

# data[].attributes.body
Dünyanın dijital paylaşması doğa hayvanlarla kavuşması

# data[].attributes.body
dünyayı paylaşmayı biliyoum

# data[].attributes.body
İnsanlar , bitkiler ve hayvanlar dünyayı paylaşıyoruz

# data[].attributes.body
Dünya kaç metredir?

# data[].attributes.body
Kaynakları daha fazla öğrenmek istiyorum.

# data[].attributes.body
DÜNYAYI NASIL PAYLAŞICAĞIMIZI ÖĞRENMEK İSTİYORUM

# data[].attributes.body
Çok şey öğrenmek istiyorum

# data[].attributes.body
Başka hangi canlılarla gezegeni paylaşabilirim?Bunu öğrenmek istiyorum.

# data[].attributes.body
Hepimiz bu dunyadayasiyoruz.Bu duyanın kaynaklarını da paylaşıyoruz

# data[].attributes.body
Dünyayı nasıl paylaşacağımızı öğrenmek istiyorum.

# data[].attributes.body
Bu konuyla ilgili herşey.

# data[].attributes.body
İnsanlarla nasıl Dünyayı paylaşmayı öğrenmek istiyorum.

# data[].attributes.body
Dün dünya huzuru kim verdi.

# data[].attributes.body
DÜNYADA  KAÇTANE  İNSAN  VAR?

# data[].attributes.body
doğa nasıl işliyor güneş nasıl oldu onu öğrenmek istiyorum

# data[].attributes.body
İnsanların ve canlıların birbirini nasıl etkilediğini öğrenmek istiyorum.

# data[].attributes.body
İnsanların ve canlıların bibirini nasıl etkiledini öğrenmek istiyorum

# data[].attributes.body
konuyu iyi öğrenmek istiyorum bir de bilmediğim canlıları görmek istiyorum

# data[].attributes.body
DÜNYAYI TEMİZ TUTARSAK HEM CANLILARA HEM İÇTİĞİMİZ SUYU DA PAYLAŞIRIZ

# data[].attributes.body
Sular temizleyerek , çevreyi kirletmeyerek. Doğayı severek doğayı koruyarak paylaşabiliriz.

# data[].attributes.body
Su olmasaydı hayat olmazdı ve su Dünya'yı da temizler. :D

# data[].attributes.body
Dünya'daki denizlerdeki çöpleri alıp hem dünyayı mutlu ederiz hemde doğayı koruruz hem doğaya çöp atanları uyarmalıyız hem doğayı hem de kaynakları koruruz.🌍🌎🌏🏵🌹🌺🌻🌼🌷⚘🌱🪴🌲🌳🌴🌵🌾🌿☘🍀🍁🍂🍃

# data[].attributes.body
Dünya'nın en çok ihtiyacı sudur.Su olmazsa dünya da yaşayamayız ve onu paylaşamayız.Bu yüzden çevremizi koruyalım dünyamızı paylaşalım.🌍🌍🌍

# data[].attributes.body
Bence biz dünyayı kirletmemek için eşit ve düzenli paylaşmalıız ve suyu tasaruflu kullanmalıyız. Suyu rahatça çantamıza koyup insanlara paylaşamayız. Eğer suyun daha az kullanmasını istiyorsak suyu az ve zamamnında kullanmalıyız. Mesela çok susadık o zaman su içebiliriz.

# data[].attributes.body
Büyük rüzgar gülerini artırırsak rüzgarı daha iyi değerlendiririz.

dişlerimizi fırçalarken suyu kapatarak suyu dağa iyi değerlendire biliriz...

# data[].attributes.body
kaynakları çok fazla kullan  mamalıyız yoksa kaynaklarımız yok olur ve denizlere çöp atarsak denizlerimiz kirlenir oyüzden çöp atan insanları uyarmalıyız.

# data[].attributes.body
Doğayı hayvanlarla, başka insanlarla paylaşırız. Su kaynaklarını, enerji kaynaklarını tutumlu kullanırsak o kadar az su ve enerji kesintisi yaşarız.

# data[].attributes.body
hepimiz suyu içerek yaşarız.
Ama su olmasa biz de olmayız.
Dünya'nın geleceği bizim elimizde.
Bitkiler sulanmazsa ölür yoksa bitkiler ölür bu yüzden yaşayamayız.

# data[].attributes.body
Hayvanlar ve bitkilerle paylaşırız.Denizlere çöp atmamalıyız.Doğayı korursak Dünya temiz olur

# data[].attributes.body
Çevreyi kirletmemek, kirletenleri uyarmak, ağaç dikmek, suyu kapatmak, ışıkları kapatmak.

# data[].attributes.body
Kaynaklarımızı bütün canlılar ile paylaşırız.Mesela suyu boşa akıtmamalıyız.Doğamız çok değerlidir.Her canlı ile birlikte dünya üzerinde yaşıyoruz.🌎

# data[].attributes.body
Doğayı korumak için doğaya çöp atmamalıyız, temiz tutmalıyız.🌏🌎🌍🗺. Suları boşa harcamayıp , muslukları kapatmalıyız. Böylece gelecekte yaşayan kişilerde bu kaynaklardan yararlanabilir.

# data[].attributes.body
DENİZE  ÇÖP ATMIYALIM  DÜNYA YI
VARMISINIZ.

# data[].attributes.body
Çöplere atmak yerine geri dönüşüme atabiliriz.Denizin kıyılarına düşen çöpleri toplayabiliriz.Dişlerimizi fırçalarken suyu kapatarak suyumuzu kurtaralım.Dünyamızı sevelim not.

# data[].attributes.body
suyu çok açarsak barajlarımız kurur ve biz susus kalırız ve hayvanlar susuz kalır ve onlar hayata kalamaz ve biz et yiyemeyiz.

# data[].attributes.body
Bu konuda her şey

# data[].attributes.body
Dünya’yı nasıl koruruz.

# data[].attributes.body
Bence  de  gezegenimizi  kurtarmalıyız. Kaynaklarımızı korumalıyız.

# data[].attributes.body
Suyumuzu paylaşmalı

# data[].attributes.body
Gezegenimizi insanlarla , hayvanlarla ve bitkilerle paylaşıyoruz

# data[].attributes.body
Dünya’nın kaynakları olduğu.

# data[].attributes.body
Bence biz dünyayı kirletmemek için eşit ve düzenli paylaşmalıız ve suyu tasaruflu kullanmalıyız. Suyu rahatça çantamıza koyup insanlara paylaşamayız. Eğer suyun daha az kullanmasını istiyorsak suyu az ve zamamnında mesela çok susadık o zaman su içebiliriz.

# data[].attributes.body
Doğayı başka canlılarla paylaşmamız gerektiğini biliyorum

# data[].attributes.body
Suyu bitkilerle ve canlılarla paylaşmalıyız. Su çok önemli ve değerlidir.

# data[].attributes.body
Bilmediğim her şeyi öğrenmek istiyorum