# data[].attributes.body
Haar naam is Sarah

# data[].attributes.body
Deze reis was heel mooi om een keer mee te maken. Het had alles wat je nodig hebt voor een goed boek. Het boek had spanning, bijvoorbeeld op het moment van ontsnappen. Het boek had liefde, Sarah dacht de hele tijd aan haar ouders en haar broertje. Het boek had ook verdriet, bijvoorbeeld het moment dat Sarah haar broertje in de kast terugvond. Ik vind het ook een interessant boek, want er zijn maar weinig boeken die het verhaal vertellen van een Jood in de oorlog die in een kamp vast zat tijdens de oorlog en daarna óók nog ontsnapte. Al met al één van de mooiste boeken die ik ooit heb gelezen.

Op de vraag: “Zou je het boek aanraden aan je klasgenoten?” antwoord ik zeker met een ja.

Dan vertel ik nu het einde van het boek: Julia wil niet in rue le Saintonge wonen en gaat terug naar haar geboorteland, Amerika. Daar komt ze een oude bekende tegen, de zoon van Sarah. Zij heeft hem eerder al het verhaal van zijn moeder verteld. Julia was al zwanger tijdens dat gesprek. Inmiddels is ze bevallen van een meisje. Opnieuw ontmoet ze de zoon van Sarah bij een café. Na wat gesproken te hebben vraagt hij aan haar hoe haar dochter heet, waarop Julia antwoordt: ”Haar naam is Sarah.”

# data[].attributes.body
Dit is het doorvoerkamp waar Sarah na de dagen in het Vélodrome D'hiver heen werd gebracht. Ze beschrijft de omgeving als typisch plattelands: "de welige akkers, de groene weiden, de goudgele velden. De prikkelende geur van frisse lucht en zomer. Het zoemen van een hommel. Vogels in de lucht. Donzige witte wolken." Ze vond het hier na de drukke, vieze stad hemels. Ze dacht dat het misschien toch niet zo erg zou worden. Maar toen ze achter haar ouders naar binnenliep door de hekken van prikkeldraad, langs streng kijkende bewakers met wapens, naar lange donkere barakken, verdween die gedachte en maakte plaats voor moedeloosheid. De bewakers scheidden de mannen van hun gezin. De vrouwen en kinderen werden hun barakken in gedreven. Het was kaal en smerig. Ze beschrijft de binnenkant alsof het voor beesten is. Een paar dagen later werden de mannen afgevoerd naar Auschwitz en werden de moeders op gruwelijke wijze van de kinderen 'gescheurd'. De moeders werden afgevoerd en de kinderen bleven achter. Sarah probeert de overige kinderen te vermaken omdat ze één van de oudste is. Ze raakt bevriend met Rachel en ze  ontsnappen. Tijdens de ontsnapping wordt ze gesnapt door een vriend van haar ouders, die nu voor de Duitsers werkt. Hij twijfelt of hij ze moet aangeven. Uiteindelijk laat hij ze lopen en geeft ze zelfs geld mee.

De beschrijving van dit kamp vind ik best heftig.
Ik vind het heel erg hoe de kinderen van de ouders werden gescheiden. Het is
heel heftig dat mensen die je kent nog steeds twijfelen of ze je moeten
helpen.
De beschrijving van dit kamp vind ik best heftig. Ik vind het heel erg hoe de kinderen van de ouders werden gescheiden. Het is heel heftig dat mensen die je kent nog steeds twijfelen of ze je in zo'n situatie moeten helpen.

# data[].attributes.body
Dit is het stadion waar Sarah met alle andere mensen die waren opgepakt tijdens de razzia op 16 en 17 juni 1942 in Parijs. Ze zit in dit gebouw met 13.151 andere Joden. Dit is een groot, rond en  lichtgekleurd gebouw met op de voorkant grote donkere letters. Sarah beschreef de binnenkant als volgt: “Terwijl ze haar vaders hand stevig vasthield, kwam ze onder veel geduw en gedrang in een gigantische overdekte arena terecht. Daar was een enorme menigte mensen opeengepakt, midden in de arena, maar ook op de harde, ijzeren tribunes.”
Het dak is een enorm blauw koepelvormig dakraam, waar de hete zon door naar binnen scheen. Er waren heel veel stemmen van mensen, kinderen die huilden en vrouwen die klaagden. Maar één ding wist ze zeker iedereen was bang. In het Velodrome D’hiver was voor de Joden niks te eten en te drinken, het was er bloedheet en de lucht was droog. Er waren zelfs geen werkende toiletten, dus moesten ze voor de muur hun behoeftes doen. Sarah zag genoeg mensen zelfmoord plegen. Van mensen die probeerden zichzelf te laten stikken  tot iemand die met haar kind van de hoogste reling afsprong en met opengespleten schedel en een ontwricht lichaam op de grond belandde.

Deze ruimte was denk ik een mooi gebouw voordat de oorlog begon. Het heeft een mooie grote poort, grote tribunes en een grote arena. Maar ik denk bij wat ik lees in dit boek totaal niet aan een mooi grote fietsbaan met tribunes eromheen. Bij wat ik lees denk ik eerder dat ik in een nachtmerrie zit. Alle doden, ontlasting en ondervoede, wanhopige mensen die daar zitten. Ik vond dit één van de heftigste plekken om over te lezen daarom heb ik dit gekozen als tweede ruimte.

# data[].attributes.body
Dit is het appartement waar Sarah heeft gewoond en waar Julia wilde gaan wonen. Het huis ligt aan een smalle straat. Er zijn meerdere woningen in het gebouw. Sarah woonde op de 2e verdieping. Het gebouw heeft een mooie binnenplaats. Er is ook een conciërge die heel aardig doet tegen de familie Starzinski, Sarahs familie.

Als bij de razzia Sarah haar broertje heeft opgesloten in de verstopplek, hoopt ze de sleutel aan haar vader te geven die zich in de kelder heeft verstopt. Als dat niet lukt omdat haar vader ook wordt opgepakt hoopt ze de sleutel aan de aardige conciërge te geven en zo haar broertje te redden. Maar toen ze buiten stonden en Sarah de conciërge zag, wist ze dat zij hen had verraden. De vrouw durfde moeder Starzinski en Sarah niet eens aan te kijken. Zo bleef de sleutel bij Sarah.

Toen Sarah met haar ouders waren opgepakt, zocht de conciërge nieuwe bewoners voor het appartement. Ze vroeg aan een vriendin van haar of zij daar wilde wonen. Deze vriendin was de oma van de man van de Julia. Later toen deze vriendin naar het bejaardentehuis ging, nam Julia het appartement met haar man, Bertrand, over. Bertrand werkte bij een bouwbedrijf en wilde veel gaan veranderen aan het appartement. Toen de verbouwing klaar was wist Julia al van het verhaal van Sarah. Ze dacht er bijna elke dag aan. Ze kon er niet aan denken om in het huis te gaan wonen en verhuisde naar Amerika.

Ik vond dit de lastigste ruimte om over te schrijven want er was niet een hele duidelijke beschrijving van het huis en het huis veranderde natuurlijk door de jaren heen. Ik heb er daarom voor gekozen om meer op wat er is gebeurd in te gaan. Ik vond deze ruimte juist daardoor wel belangrijk om te benoemen.

Julia kwam alleen op het idee om te onderzoeken wie Sarah was omdat ze in dit huis wilde gaan wonen.

Verder lijkt het huis me wel gezellig, maar door alle gebeurtenissen zou ik er liever niet willen wonen.

# data[].attributes.body
'Haar naam was Sarah'
is een boek geschreven door Tatiana de Rosnay. Het boek is uitgegeven in 2007 in het Frans. Hetzelfde jaar is het naar het Nederlands vertaald.
In 2010 is het boek in Frankrijk verfilmd.

Ik heb dit boek gekozen omdat ik het als aanrader kreeg van mijn ouders. Zelf vind ik het een heel mooi, intrigerend verhaal. Als u nog een keer een mooi boek wil lezen, dan is dit zeker een aanrader.

Het verhaal gaat over een journaliste, Julia, die bezig is met een artikel over de grote razzia Vel D'hiv. Dit was de razzia waarbij de meeste Joden uit Parijs, in het totaal 13.152, naar het Velodrome D'hiver werden gebracht, om uiteindelijk gedeporteerd te worden naar Auschwitz. Julia is bezig met een verhuizing en komt erachter dat in het huis waar ze nu gaat wonen een Joods gezin heeft gewoond. Ze gaat op onderzoek uit wie daar hebben gewoond.
Ondertussen lees je het verhaal van Sarah, een meisje van 10 jaar, dat in het desbetreffende huis woonde tijdens de oorlog.

Als tijdens de razzia bij hun huis op de deur wordt geklopt, schrikt Sarah en zegt tegen haar broertje, Michel, dat hij zich in hun geheime verstopplek, in een kast, moet verbergen. Sarah sluit haar broertje in de kast op en belooft terug te komen, want Michel heeft alleen maar een schaaltje water.

Het gezin wordt via het Velodrome D'hiver naar een soort tussenkamp gebracht buiten Parijs, waar de mannen van hun gezin worden gescheiden en daarna worden de moeders ook nog bij hun kinderen weggehaald.

Sarah ontsnapt hier met een vriendin (Rachel) die ze daar is tegengekomen. Na een paar dagen zoeken door het bos zien ze een boerderij. Ze gaan in het hondenhok liggen en worden opgevangen door een oud echtpaar. Zij helpen hen. Rachel wordt ziek en moet naar de dokter die haar aangeeft bij de Duitsers. Daarna wordt Sarah terug geholpen naar haar oorspronkelijke huis. De sleutel van de schuilplek heeft ze altijd bij zich gehouden. 'Thuis' treft ze de nieuwe bewoners en een dode Michel aan. Dit is een van de heftigste gebeurtenissen in dit boek. Ze beschrijft het zo:
“Eindelijk liet het slot een klik horen, en ze trok de geheime deur open. Een stank van verrotting trof haar als een vuistslag. Ze deinsde achteruit. De jongen naast haar deed angstig een stap naar achteren. Sarah viel op haar knieën.”
”Achter in de kast zag ze een glimp van een roerloos, opgekruld lichaam, daarna zag ze het dierbare gezichtje, zwart, onherkenbaar. Weer liet ze zich op haar knieën vallen en ze schreeuwde zo hard ze kon, ze schreeuwde om haar vader, om haar moeder, ze schreeuwde om Michel."

Na de oorlog was Sarah naar Amerika verhuist, waar ze overleed in een auto-ongeluk. Dit ongeluk blijkt uiteindelijk zelfmoord te zijn. Ze heeft haar levensverhaal nooit aan iemand verteld zelfs niet aan haar man en haar kind.