# data[].attributes.body
Als ik mezelf vergelijk met mijn groepsleden dan zie ik dat sommige op taalvlak zeker verder stonden dan mij. Ik vond dat sommige de week met minder enthousiasme begonnen zijn als mij, maar dat naar het einde van de week toe iedereen er wel van genoten had.

Bij de dabke waren ik en Josephine zeer enthousiast om mee te dansen. Ik merkte op dat bij veel medestudenten er wat minder enthousiasme aanwezig was.

# data[].attributes.body
Op het eerste zicht lijkt dit niet een speciale plaats. Voor mij was dit wel, dit is het bankje waar ik en 3 medestudenten een heel lang gesprek hebben gehad over armoede en migratie. Het gesprek kwam na aanleiding van het migratiemuseum waar we net geweest waren. Ik vind van mezelf dat ik al heel openminded ben, maar dit gesprek heeft nog meer mijn ogen geopend. 1 van de studenten hun tante was dakloos geweest en de student vertelde over hoe dat was voor de tante. Dit leidde naar een verdere discussie over armoede en dakloosheid. We luisterden naar elkaar en vertelde elkaar onze meningen over diverse onderwerpen. Op het einde van het gesprek voelde ik mijn handen niet meer van de kou, maar had ik wel het gevoel echt iets bijgeleerd te hebben.

Ik denk dat mensen heel veel van elkaar kunnen leren en samen tot mooie oplossingen kunnen komen voor maatschappelijke problemen, als we goed en oprecht luisteren naar elkaar. Dit gesprek heeft mij aangetoond dat het hebben van een open en constructief gesprek kan zorgen voor bedenkingen waar je nog nooit eerder hebt over nagedacht. Dit is iets dat ik zal meenemen later naar mijn stages en werkplaats als psychologisch consulent. Ik hoop zo nog veel te kunnen bijleren.

# data[].attributes.body
Maandagochtend zijn we naar de studio van Bruzz gegaan. Dat is een mediabedrijf die instaat voor de Nederlandstalige mensen in Brussel. Tijdens dat bezoek maakte we kennis met Bruzz en hun werking. Zij zeiden dat ze de positieve kanten van Brussel wilden laten zien omdat dat door het nationale nieuws zeer weinig wordt gedaan. Ze vertelde ons hoe Brussel op de nationale televisie vooral negatief in beeld wordt gebracht. Tijdens dit bezoek kregen we ook een rondleiding en kregen we de radiostudio en productie te zien. Ik vond het heel interessant. Ik had nog nooit echt stilgestaan bij het feit dat Brussel zo negatief wordt voorgesteld. Dat deed mij ook stilstaan bij mijn eigen gedachten over Brussel. Hieruit kon ik concluderen dat ik eigenlijk ook negatief beeld had over Brussel. Dit zou gelukkig doorheen de week heel hard veranderen.

# data[].attributes.body
Dit is de productiestudio van Bruzz

# data[].attributes.attachment_caption
Dit is een foto van de radiostudio bij Bruzz

# data[].attributes.body
Woensdag zijn we naar het migratiemuseum gegaan. Ik vond de verhalen van de migranten soms echt schrijnend. Ik denk dat iedereen weet dat migreren moeilijk is, maar het is iets anders als je echt de persoonlijke verhalen leest of hoort. Ik vond het vooral moeilijk om de verhalen te lezen van de bootmigranten.

# data[].attributes.body
Wat mij in Brussel vooral opviel, was het verschil van sfeer in de straten. Je kon door de ene straat lopen en er lag afval op de grond, graffiti op de muren en als je een andere straat insloeg, waren er mooie grote huizen, propere straten... Ik denk dat dit laat zien hoe veel diversiteit je in Brussel hebt. Overal waar je gaat, heb je verschillende culturen, welvaartsklassen en sferen van de buurten. Ik wist op voorhand dat Brussel al heel divers was op allerlei vlakken, maar toch was ik nog verschoten toen ik er zelf was. Ik vind dit wel iets leuks. Het maakte de wandelingen doorheen Brussel zeer interessant.

# data[].attributes.body
Mijn Engels en Nederlands waren al heel goed voordat ik naar Brussel ging.

Ik heb wel verbetering kunnen maken in mijn Frans. Doordat ik mensen aansprak en best probeerde te doen om het in het Frans te houden. Hierdoor heb ik wat meer zelfvertrouwen gekregen in het spreken van Frans

# data[].attributes.body
Doorheen Brussel kon je verhalen lezen en horen van migranten. Dit is een voorstelling die 'sans papiers' noemt oftewel zonder papieren. Je kon verhalen lezen over diverse mensen die naar België zijn gekomen. Je had verhalen van een 17-jarige jongen of een 66-jarige vrouw of een 30-jarige man...Hoe dan ook ze waren allemaal hartverscheurend. De foto bevat het verhaal die mij het meeste raakte. Het gaat over een jongen(Hassan) die is moeten vluchten uit zijn land, maar werd opgelicht door mensensmokkelaars. Doordat hij geen geld had werd hij in een soort van gevangenis gegooid tot hij de andere smokkelaars kon terug betalen. In dat gevang werd hij zwaar mishandeld dag in en dag uit. Uiteindelijk kon zijn familie genoeg geld bijeenzamelen om de smokkelaars terug te betalen. Hiermee kon hij zijn tocht terug verder zetten hij heeft super lang te voet gewandeld tot hij eindelijk over de Belgische grens was. Hij schreef dat hij 3 maanden lang spierpijn had van de wandeling. Dit verhaal had mij echt geraakt. Hij is 2 jaar jonger dan mij en heeft al zoveel moeten doorstaan om eigenlijk al gewoon aan het leven te kunnen beginnen.

# data[].attributes.body
Voor ik naar Brussel ging, had ik al een goede interculturele competentie. Mijn ouders vonden dit belangrijk als ik opgroeide dus namen ze ik en mijn zus veel mee op reis. Ze leerden ons hier ook de taal en de gewoontes van de culturen waarin we ons bevonden. Hierdoor had ik al veel culturele kennis en kon ik al heel goed multiperspectief kijken. Toch had ik nog nooit rond zoveel culturen zo dicht op elkaar meegemaakt. Het heeft me getoond dat het veel openmindedheid en begrip vraagt om zo dicht met verschillende culturen op elkaar te wonen. Toch had ik het gevoel dat iedereen dit ook was in Molenbeek. Dat toonde mij aan dat ik ook nog meer begrip kan tonen naar andere gewoontes en culturen dan dat ik gewend ben. Het toonde mij aan dat ik nog kan werken aan mijn culturele flexibiliteit.