# data[].attributes.body
ddddddd

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak obiecywałam, dzisiaj druga dawka śmiechu.:D

Hardcore (w wersji Straight Edge)
Wchodzimy do sklepu, bierzemy bułki, dzięki którym możemy się najeść, nie krzywdząc zwierząt, po czym biegniemy do działu z mięsem i krzyczymy do ludzi o mordowaniu naszych mniejszych braci, puszczamy
najbardziej brutalne filmiki z rzeźni, ale tak, żeby małe dzieci widziały, po czym wynosimy jak najwięcej mięsa, aby urządzić godny pogrzeb.

Grunge
Wchodzimy brudni do sklepu, bierzemy bułkę, mówimy jej, jak się nienawidzimy i jak bardzo chcemy palnąć sobie w łeb. Tak jak hardcore'owcy krzyczymy na mięsnym o zabijaniu biednych zwierząt i też
puszczamy brutalne filmiki z rzeźni za pomocą slajdów. Podchodzimy do sprzedawcy i przeszukujemy dziurawe dżinsy, znajdując wreszcie grosiki zwizerunkiem Kurta Cobaina zamiast orzełka, dajemy i odchodzimy bez słowa, potykając się o sznurówki trampek lub glanów.

Soft rock
Wchodzimy do sklepu, podtrzymując drzwi, żeby nie trzasnęły, idziemy na palcach, bierzemy bułkę, płacimy i wychodzimy cichutko, delikatnie zamykając drzwi.

Post-Rock
Wchodząc do sklepu, zachwycamy się nad brzmieniem skrzypiących drzwi i zaczynamy myśleć, jak by to brzmienie włączyć do post-rockowego plumkania. Myślimy nad tym tak intensywnie, że zapominamy o bułkach i wracamy do swojego post-rockowego zespołu, gdzie zaspokajamy głód doskonałym, wzajemnym zrozumieniem i zgraniem.

Hard rock
Wchodzimy do sklepu, trzaskając drzwiami obrotowymi, chwytamy mocno bułkę, zjadamy nietoperza, płacimy za nią, po drodze wykonując około 3-minutową solówkę i wychodzimy, trzaskając drzwiami.

R ock psychodeliczny
Wchodzimy do sklepu, bierzemy bułkę mającą najwięcej mąki na sobie, wciągamy mąkę nosem i zaciągamy się zapachem bułki, po czym płacimy, wpatrując się uważnie w groszówki, które wykładamy na ladę. Ich brzdęk dźwięczy nam w uszach, odbijając się echem jeszcze przez kilkadziesiąt sekund po opuszczeniu sklepu.

Math rock
Wchodzimy do sklepu i pożeramy wszystkie bułki, po czym idziemy do sklepikarza i płacimy. On się nas pyta, jakim cudem tyle zjedliśmy, a my mówimy, że i tak tego nie zrozumie i odchodzimy.

Space rock
Sklep z bułkami znajduje się kilka galaktyk dalej. Wsiadamy do promu kosmicznego i przelatujemy przez tunel czasoprzestrzenny. Przypadkowo odkrywamy mgławicę o składzie chemicznym bułki.

Noise rock/pop
Wchodzimy do sklepu, podchodzimy do półki z bułkami, po czym wyjmujemy zardzewiałą piłę, którą zaczynamy rzęzić po metalowej konstrukcji półki, mrucząc coś pod nosem. Po 20 minutach, kiedy już
wszyscy uciekną ze sklepu, przestajemy i dziwimy się, czemu nikt nie chce nam sprzedać bułki.

Rock progresywny
Wchodzimy do sklepu, wciągamy mąkę nosem i snujemy filozoficzne domniemywania na temat twarzy sklepikarza która przybiera dziwnych kształtów zwierząt: świni, psa, owcy. Potem kładziemy się wygodnie odrętwiali na sklepowej półce razem z pustymi produktami sklepowymi, czekającymi na wielką paradę.

New Prog
Wchodzimy do sklepu, który uznaliśmy za najbezpieczniejszy w przypadku nagłej apokalipsy. Po drodze do stoiska z pieczywem, ukradkiem wrzucamy między gazety na półce ulotki ujawniające spisek rządów całego świata. Bierzemy bułkę najmniej wyróżniającą się z tłumu bułek i wychodzimy bez słowa, nie płacąc. Jednak jeśli sprzedawca próbowałby nas zagadnąć, szeptem mówimy: Nie mogę rozmawiać, Oni są wszędzie! i wychodzimy jeszcze bardziej bez słowa.

Rock alternatywny
Wchodzimy do sklepu, wybieramy dwie bułki najbardziej nie pasujące do pozostałych, jedną ukradkiem wkładamy do kieszeni, uważając na rozmieszczenie kamer w sklepie. Za drugą bułkę płacimy fałszywymi
pieniędzmi, po czym wkładamy ją do torby, której nie widać spod naszywek i szybko wychodzimy, nerwowo zerkając za siebie i potykając się o próg tudzież powierzchnię płaską.

Metal Progresywny
Wchodzimy do sklepu, w skomplikowany sposób chwytając za klamkę. Bierzemy dobrze dobraną bułkę (ale najpierw dokładnie rozważamy wszystkie możliwości), mówimy "To jest to!", po czym płacimy za nią
równą 7/8 złotówki. Wychodzimy, po czym pytamy naszych przyjaciół, czy uważają, że wybór był trafny.

Glam rock
Wchodzimy do sklepu, bierzemy różowiutką bułkę, podchodzimy do sklepikarza i płacimy mu, sklepikarz śmieje się z naszego makijażu i myli się w wydawaniu reszty, po czym wychodzimy ze sklepu uważając, aby nie zaczepić natapirowanymi włosami o futrynę drzwi.

Rock and roll
Wchodzimy do sklepu rytmicznym i tanecznym krokiem, chwytamy pierwszą lepszą bułkę, płacimy i odchodzimy, nie zapominając o krokach.

Rockabilly
Pod sklep zajeżdżamy różowym cadilacem z 1963 roku. Wchodzimy do sklepu, stajemy w rozkroku na jego środku i starannie zaczesujemy nasze nasączone brylantyną włosy. Poprawiwszy kurtkę w stylu college, idziemy do półki z pieczywem i bierzemy donutsa. Płacąc sprzedawcy, zapewniamy go, że Elvis Presley żyje. Wychodząc, wykonujemy szpagat.

Punk rock
Wchodzimy do sklepu, schylając się, by nie zawadzić irokezem o futrynę, bierzemy najtańszą bułkę, nie płacimy sklepikarzowi, uciekamy ze sklepu brudząc mu podłogę którą niedawno mył.

Wchodzimy ścianą, bo drzwi są dla konformistów, nie bierzemy bułki, tylko chleb i tanie wino brzoskwiniowe, po czym podchodzimy do kasy. Patrzymy na sprzedawcę jak na głupka, bierzemy wino i wychodzimy ścianą z drugiej strony sklepu, zostawiając chleb na ladzie.

Rock gotycki
Wchodzimy do sklepu, w tle słychać dźwięk gry na organach, mimo iż w sklepie nie ma żadnych organów. Idziemy do półki z bułkami potykając się o długi płaszcz. Wybieramy bułkę, która wygląda najbardziej mrocznie i tajemniczo. Podchodzimy do lady znowu potykając się o płaszcz. Płacimy, a sprzedawca się dziwnie patrzy na nasz makijaż. Wychodzimy, a za nami wylatuje stado nietoperzy.

Indie rock
Ubrani w ciuchy z lumpeksu wchodzimy do najmniejszego sklepiku w jakimś zapomnianym przez świat miasteczku, bierzemy najmniejszą, najbardziej niepozorną bułkę, zagubioną gdzieś w kącie działu z
pieczywem, wyciągamy pieniądze (najlepiej walutę z najdalszego zakątka świata) z naszego XIX-wiecznego portfela, spokojnie płacimy i wychodzimy, nie biorąc plastikowego woreczka.

Wchodzimy do sklepu, tupiąc glanami i bierzemy najbardziej białą bułkę. Żeby się do końca upewnić co do niej, pytamy się sklepikarza o jej pochodzenie, po czym ją kupujemy i wychodzimy ze sklepu, tupiąc
glanami.

Emo
Delikatnym krokiem wchodzimy do sklepu, z całej siły popychając ciężkie drzwi. Grzecznie kłaniamy się sklepikarzowi, którego widzimy tylko jednym okiem, ponieważ drugie zasłania nasza długa, czarna grzywa.
Podchodzimy powoli i ostrożnie do stoiska z bułkami. Bierzemy delikatnie najmniejszą bułkę, chwytając ją w dwa palce, po czym upadamy z nią na ziemię. Próbujemy jeszcze 3 razy, za czwartym w końcu ją
podnosimy. Kiedy widzimy, że bułka ma rysę, płaczemy, po czym delikatnym krokiem i z największym trudem podchodzimy do sprzedawcy, aby pomógł nam wyjąć pieniądze z portfela. Bułkę ciężko rzucamy na ladę i próbujemy złapać oddech. Nie chcemy, żeby rozmazał nam się czarny makijaż, więc delikatnie wycieramy łzy z policzków. W międzyczasie zerkamy, czy ktoś nie śmieje się za plecami. W końcu pochylamy głowę i spoglądamy na sprzedawcę, który stanowczym głosem mówi Należy się 60 groszy. W tym momencie wydzieramy się TY MNIE WCALE NIE ROZUMIESZ! po czym z płaczem wybiegamy ze sklepu, gubiąc wszystkie żyletki. Sprzedawca wzrusza ramionami, po czym odkłada bułkę na półkę.

Folk
Wchodzimy do sklepu w sukni z koralami i w ogóle, bierzemy bułkę upieczoną tradycyjnie, po czym wyjmujemy pieniądze z naturalnego, skórzanego portfela, płacimy i podśpiewując szlagiery, wychodzimy z
wyszczerzonymi zębami.

Mam nadzieję że się spodobało, mam więcej. :)
Wchodzimy do sklepu w marynarce i jeansach, pukamy palcami każdą bułkę i bierzemy tę, która ma najlepszy sound. Płacimy za bułkę, po czym wychodzimy z piłką plażową pod pachą.

Reggae
Wchodzimy do sklepu, jednak nie za bardzo jesteśmy zainteresowani bułkami, pytamy się więc sklepikarza, czy ma zioło, niestety odpowiada przecząco. Wychodzimy ze sklepu i grzebiemy nerwowo po kieszeniach,
wyrzucając z nich wszystko, w końcu znajdujemy ukochane zioło i je zapalamy. Po około dwóch godzinach wracamy po bułkę.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak obiecywałam, dzisiaj druga dawka śmiechu.:D Hardcore (w wersji Straight Edge) Wchodzimy do sklepu, bierzemy bułki, dzięki którym możemy się najeść, nie krzywdząc zwierząt, po czym biegniemy do działu z mięsem i krzyczymy do ludzi o mordowaniu naszych mniejszych braci, puszczamy najbardziej brutalne filmiki z rzeźni, ale tak, żeby małe dzieci widziały, po czym wynosimy jak najwięcej mięsa, aby urządzić godny pogrzeb.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak obiecywałam, dzisiaj druga dawka śmiechu.:D

Hardcore (w wersji Straight Edge)
Wchodzimy do sklepu, bierzemy bułki, dzięki którym możemy się najeść, nie krzywdząc zwierząt, po czym biegniemy do działu z mięsem i krzyczymy do ludzi o mordowaniu naszych mniejszych braci, puszczamy
najbardziej brutalne filmiki z rzeźni, ale tak, żeby małe dzieci widziały, po czym wynosimy jak najwięcej mięsa, aby urządzić godny pogrzeb.

Grunge
Wchodzimy brudni do sklepu, bierzemy bułkę, mówimy jej, jak się nienawidzimy i jak bardzo chcemy palnąć sobie w łeb. Tak jak hardcore'owcy krzyczymy na mięsnym o zabijaniu biednych zwierząt i też
puszczamy brutalne filmiki z rzeźni za pomocą slajdów. Podchodzimy do sprzedawcy i przeszukujemy dziurawe dżinsy, znajdując wreszcie grosiki zwizerunkiem Kurta Cobaina zamiast orzełka, dajemy i odchodzimy bez słowa, potykając się o sznurówki trampek lub glanów.

Soft rock
Wchodzimy do sklepu, podtrzymując drzwi, żeby nie trzasnęły, idziemy na palcach, bierzemy bułkę, płacimy i wychodzimy cichutko, delikatnie zamykając drzwi.

Post-Rock
Wchodząc do sklepu, zachwycamy się nad brzmieniem skrzypiących drzwi i zaczynamy myśleć, jak by to brzmienie włączyć do post-rockowego plumkania. Myślimy nad tym tak intensywnie, że zapominamy o bułkach i wracamy do swojego post-rockowego zespołu, gdzie zaspokajamy głód doskonałym, wzajemnym zrozumieniem i zgraniem.

Hard rock
Wchodzimy do sklepu, trzaskając drzwiami obrotowymi, chwytamy mocno bułkę, zjadamy nietoperza, płacimy za nią, po drodze wykonując około 3-minutową solówkę i wychodzimy, trzaskając drzwiami.

R ock psychodeliczny
Wchodzimy do sklepu, bierzemy bułkę mającą najwięcej mąki na sobie, wciągamy mąkę nosem i zaciągamy się zapachem bułki, po czym płacimy, wpatrując się uważnie w groszówki, które wykładamy na ladę. Ich brzdęk dźwięczy nam w uszach, odbijając się echem jeszcze przez kilkadziesiąt sekund po opuszczeniu sklepu.

Math rock
Wchodzimy do sklepu i pożeramy wszystkie bułki, po czym idziemy do sklepikarza i płacimy. On się nas pyta, jakim cudem tyle zjedliśmy, a my mówimy, że i tak tego nie zrozumie i odchodzimy.

Space rock
Sklep z bułkami znajduje się kilka galaktyk dalej. Wsiadamy do promu kosmicznego i przelatujemy przez tunel czasoprzestrzenny. Przypadkowo odkrywamy mgławicę o składzie chemicznym bułki.

Noise rock/pop
Wchodzimy do sklepu, podchodzimy do półki z bułkami, po czym wyjmujemy zardzewiałą piłę, którą zaczynamy rzęzić po metalowej konstrukcji półki, mrucząc coś pod nosem. Po 20 minutach, kiedy już
wszyscy uciekną ze sklepu, przestajemy i dziwimy się, czemu nikt nie chce nam sprzedać bułki.

Rock progresywny
Wchodzimy do sklepu, wciągamy mąkę nosem i snujemy filozoficzne domniemywania na temat twarzy sklepikarza która przybiera dziwnych kształtów zwierząt: świni, psa, owcy. Potem kładziemy się wygodnie odrętwiali na sklepowej półce razem z pustymi produktami sklepowymi, czekającymi na wielką paradę.

New Prog
Wchodzimy do sklepu, który uznaliśmy za najbezpieczniejszy w przypadku nagłej apokalipsy. Po drodze do stoiska z pieczywem, ukradkiem wrzucamy między gazety na półce ulotki ujawniające spisek rządów całego świata. Bierzemy bułkę najmniej wyróżniającą się z tłumu bułek i wychodzimy bez słowa, nie płacąc. Jednak jeśli sprzedawca próbowałby nas zagadnąć, szeptem mówimy: Nie mogę rozmawiać, Oni są wszędzie! i wychodzimy jeszcze bardziej bez słowa.

Rock alternatywny
Wchodzimy do sklepu, wybieramy dwie bułki najbardziej nie pasujące do pozostałych, jedną ukradkiem wkładamy do kieszeni, uważając na rozmieszczenie kamer w sklepie. Za drugą bułkę płacimy fałszywymi
pieniędzmi, po czym wkładamy ją do torby, której nie widać spod naszywek i szybko wychodzimy, nerwowo zerkając za siebie i potykając się o próg tudzież powierzchnię płaską.

Metal Progresywny
Wchodzimy do sklepu, w skomplikowany sposób chwytając za klamkę. Bierzemy dobrze dobraną bułkę (ale najpierw dokładnie rozważamy wszystkie możliwości), mówimy "To jest to!", po czym płacimy za nią
równą 7/8 złotówki. Wychodzimy, po czym pytamy naszych przyjaciół, czy uważają, że wybór był trafny.

Glam rock
Wchodzimy do sklepu, bierzemy różowiutką bułkę, podchodzimy do sklepikarza i płacimy mu, sklepikarz śmieje się z naszego makijażu i myli się w wydawaniu reszty, po czym wychodzimy ze sklepu uważając, aby nie zaczepić natapirowanymi włosami o futrynę drzwi.

Rock and roll
Wchodzimy do sklepu rytmicznym i tanecznym krokiem, chwytamy pierwszą lepszą bułkę, płacimy i odchodzimy, nie zapominając o krokach.

Rockabilly
Pod sklep zajeżdżamy różowym cadilacem z 1963 roku. Wchodzimy do sklepu, stajemy w rozkroku na jego środku i starannie zaczesujemy nasze nasączone brylantyną włosy. Poprawiwszy kurtkę w stylu college, idziemy do półki z pieczywem i bierzemy donutsa. Płacąc sprzedawcy, zapewniamy go, że Elvis Presley żyje. Wychodząc, wykonujemy szpagat.

Punk rock
Wchodzimy do sklepu, schylając się, by nie zawadzić irokezem o futrynę, bierzemy najtańszą bułkę, nie płacimy sklepikarzowi, uciekamy ze sklepu brudząc mu podłogę którą niedawno mył.

Wchodzimy ścianą, bo drzwi są dla konformistów, nie bierzemy bułki, tylko chleb i tanie wino brzoskwiniowe, po czym podchodzimy do kasy. Patrzymy na sprzedawcę jak na głupka, bierzemy wino i wychodzimy ścianą z drugiej strony sklepu, zostawiając chleb na ladzie.

Rock gotycki
Wchodzimy do sklepu, w tle słychać dźwięk gry na organach, mimo iż w sklepie nie ma żadnych organów. Idziemy do półki z bułkami potykając się o długi płaszcz. Wybieramy bułkę, która wygląda najbardziej mrocznie i tajemniczo. Podchodzimy do lady znowu potykając się o płaszcz. Płacimy, a sprzedawca się dziwnie patrzy na nasz makijaż. Wychodzimy, a za nami wylatuje stado nietoperzy.

Indie rock
Ubrani w ciuchy z lumpeksu wchodzimy do najmniejszego sklepiku w jakimś zapomnianym przez świat miasteczku, bierzemy najmniejszą, najbardziej niepozorną bułkę, zagubioną gdzieś w kącie działu z
pieczywem, wyciągamy pieniądze (najlepiej walutę z najdalszego zakątka świata) z naszego XIX-wiecznego portfela, spokojnie płacimy i wychodzimy, nie biorąc plastikowego woreczka.

Wchodzimy do sklepu, tupiąc glanami i bierzemy najbardziej białą bułkę. Żeby się do końca upewnić co do niej, pytamy się sklepikarza o jej pochodzenie, po czym ją kupujemy i wychodzimy ze sklepu, tupiąc
glanami.

Emo
Delikatnym krokiem wchodzimy do sklepu, z całej siły popychając ciężkie drzwi. Grzecznie kłaniamy się sklepikarzowi, którego widzimy tylko jednym okiem, ponieważ drugie zasłania nasza długa, czarna grzywa.
Podchodzimy powoli i ostrożnie do stoiska z bułkami. Bierzemy delikatnie najmniejszą bułkę, chwytając ją w dwa palce, po czym upadamy z nią na ziemię. Próbujemy jeszcze 3 razy, za czwartym w końcu ją
podnosimy. Kiedy widzimy, że bułka ma rysę, płaczemy, po czym delikatnym krokiem i z największym trudem podchodzimy do sprzedawcy, aby pomógł nam wyjąć pieniądze z portfela. Bułkę ciężko rzucamy na ladę i próbujemy złapać oddech. Nie chcemy, żeby rozmazał nam się czarny makijaż, więc delikatnie wycieramy łzy z policzków. W międzyczasie zerkamy, czy ktoś nie śmieje się za plecami. W końcu pochylamy głowę i spoglądamy na sprzedawcę, który stanowczym głosem mówi Należy się 60 groszy. W tym momencie wydzieramy się TY MNIE WCALE NIE ROZUMIESZ! po czym z płaczem wybiegamy ze sklepu, gubiąc wszystkie żyletki. Sprzedawca wzrusza ramionami, po czym odkłada bułkę na półkę.

Folk
Wchodzimy do sklepu w sukni z koralami i w ogóle, bierzemy bułkę upieczoną tradycyjnie, po czym wyjmujemy pieniądze z naturalnego, skórzanego portfela, płacimy i podśpiewując szlagiery, wychodzimy z
wyszczerzonymi zębami.

Mam nadzieję że się spodobało, mam więcej. :)
Wchodzimy do sklepu w marynarce i jeansach, pukamy palcami każdą bułkę i bierzemy tę, która ma najlepszy sound. Płacimy za bułkę, po czym wychodzimy z piłką plażową pod pachą.

Reggae
Wchodzimy do sklepu, jednak nie za bardzo jesteśmy zainteresowani bułkami, pytamy się więc sklepikarza, czy ma zioło, niestety odpowiada przecząco. Wychodzimy ze sklepu i grzebiemy nerwowo po kieszeniach,
wyrzucając z nich wszystko, w końcu znajdujemy ukochane zioło i je zapalamy. Po około dwóch godzinach wracamy po bułkę.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak obiecywałam, dzisiaj druga dawka śmiechu.:D Hardcore (w wersji Straight Edge) Wchodzimy do sklepu, bierzemy bułki, dzięki którym możemy się najeść, nie krzywdząc zwierząt, po czym biegniemy do działu z mięsem i krzyczymy do ludzi o mordowaniu naszych mniejszych braci, puszczamy najbardziej brutalne filmiki z rzeźni, ale tak, żeby małe dzieci widziały, po czym wynosimy jak najwięcej mięsa, aby urządzić godny pogrzeb.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pewnego razu z jaja dinozaura wykluł się szpak na stojaku, który zmontował ze śrub aparat i powiesił na szubienicy pocztówkę z Egiptu. Następnego dnia nieumiejętnie wsadził koronę króla do kielicha. Niestety nie wiedział, że korona ma magiczną moc ożywiania przedmiotów. Dzięki koronie kielich za wszelką cenę chciał zniszczyć szpaka na stojaku. Pewnego dnia kiedy szpak był na spacerze w parku, nagle zza krzaków wyskoczył kielich w koronie, który był nienaturalnych rozmiarów. Szpak był przerażony lecz odważny, więc zapytał się kielicha, dlaczego za wszelką cenę chce go zniszczyć. Zdumiony odwagą szpaka kielich, postanowił być dla niego tak miły i opowiedzieć mu całą historię.

Kielich zaczął opowiadać: Dawno temu jak jeszcze byłeś jajem dinozaura, znalazł cię król Władysław Kurzastopa i pomyślał, że z tego jaja może się wykluć niesamowity dinozaur. Lecz któregoś dnia, król wpadł na pewien pomysł i postanowił wzmocnić mury zamku w obawie przed szukającym jaja wielkim dinozaurem. Korona króla posiadała niezwykłą moc, a król zdecydował, że musi zatrudnić doradcę. Lecz żaden poddany nie chciał się zdecydować na to, aby być doradcą króla. Król postanowił pierwszy raz użyć magicznej korony i ożywić swój ulubiony kielich. Kielich stał się bardzo dobrym doradcą. Później obawy króla się spełniły i zamek został zaatakowany przez wielkiego dinozaura. Zamek został zniszczony i pogrzebał w swoich gruzach dinozaura. Kielich był zrozpaczony ponieważ przeżył tylko on sam i jajo, które zaczynało powoli pękać. Król przed śmiercią jako swojego następcę wybrał jajo, a nie kielicha.

I oto cała moja historia - powiedział kielich.

Po długiej opowieści kielich zdecydował się wyzwać szpaka na pojedynek, w którym będą musieli się zmierzyć w trzech konkurencjach. Pierwsza konkurencja polega na wejściu do komnaty ze złotem i wywiezieniu jak największej jej zawartości, tę konkurencję wygrywa zawodnik, który wywiezie więcej złota. Druga konkurencja polega na jak najszybszym pokonaniu trzydziestu kilometrów. Ostatnia konkurencja polega na starciu pomiędzy zawodnikami. W pierwszej konkurencji szpak musiał się nieźle natrudzić, aby wsadzić do swojego wozu jak najwięcej złota. Okazało się, że tę konkurencję wygrał kielich. w następnej konkurencji trzeba było wykazać się fizycznie. Konkurencja ta została wygrana przez szpaka, ponieważ użył swoich skrzydeł, co dało mu ogromną przewagę nad kielichem, który potrafił się tylko toczyć i podskakiwać. W ostatniej, decydującej konkurencji wydawało się, że szpak nie ma szans ponieważ kielich jest od niego o siedem metrów wyższy. Gdy kielich miał naskoczyć na biednego szpaka, nagle otworzył się portal, z którego na pomoc szpakowi wyruszyły super kucyki. W skład drużyny kucyków wchodziły: niesamowita Materhorn, ekspresowa Filly Second, kontrolująca siłę natury Zap, czarująca Gradience, Mrs Maverlous z magicznym lassem, oraz wstydliwa Saddle Rager. Kucyki wykorzystując swoje magiczne moce pokonały kielich, który rozpadł się na kawałki. Kucyki wraz ze szpakiem przeszły przez portal do krainy kucyków i wszyscy żyli długo i szczęśliwie.

# data[].attributes.attachment_link.description
Pewnego razu z jaja dinozaura wykluł się szpak na stojaku, który zmontował ze śrub aparat i powiesił na szubienicy pocztówkę z Egiptu. Następnego dnia nieumiejętnie wsadził koronę króla do kielicha. Niestety nie wiedział, że korona ma magiczną moc ożywiania przedmiotów. Dzięki koronie kielich za wszelką cenę chciał zniszczyć szpaka na stojaku.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dawno,dawno temu w pewnym,niewielkim, prawie nikomu nieznanym miasteczku żyła sobie tajemnicza dziewczyna.
Na imię miała Alice.Była bardzo biedna, nie miała rodziców, a jej jedynym majątkiem była mała szopka, w której mieszkała wraz ze swoim wiernym rumakiem koloru miedzianego-Szmaragdem. To właśnie on był jej jedynym przyjacielem,który pocieszał ją w trudnych chwilach i zawsze znajdował jakiś sposób aby rozweselić swoją panią.
Sąsiedzi uważali ją za dziwaczkę wnioskując to głównie z jej wyjątkowo osobliwego wyglądu. Była ona drobna i chuda,a jej smukła sylwetka i niespotykanie blada cera zadziwiała wszystkich dookoła. Jej twarz zdobiły cienkie brwi, piękne, zielone oczy i wydatne kości policzkowe. Posiadała również gęste, rude włosy sięgające do pasa, przypominające złote płomienie ognia. Nie wiadomo dlaczego swoją, urokliwą postać ukrywała pod czarną, długą peleryną z kapturem opadającym na głowę.
Co dziwniejsze gdy tylko przechodziła przez drogę lub targ,a rzadko się to zdarzało wszyscy ludzie instynktownie i nie z własnej woli rozstępowali się tak jakby widzieli jakiegoś władcę lub nawet króla. Wywoływała w nich nie tylko strach ,ale coś więcej, na jej widok nikt nie mógł wydusić z siebie nawet jednego słowa. Pewnego dnia wszystkie te poglądy całkowicie się zmieniły...
Był to pewien słoneczny,pogodny poranek. Właśnie w tym momencie do miasta wjechał sznur wozów byli to kupcy z całego świata. Na ulicach zrobiło się dość tłoczno, gdyż wszyscy ludzie opuścili swoje domy chcąc nareszcie dokonać porządnych zakupów. Jedynym wyjątkiem była właśnie Alice, jak każdego takiego dnia mimo wszystko wolała pozostać w cieniu wraz ze swoim zwierzakiem. Nagle błękitne niebo przeszyły ciemne chmury, a słońce jakby rozpłynęło się w powietrzu. Dziki wiatr sponiewierał dachy mieszkań, a stragany z towarami zrujnował doszczętnie. Po chwili z ciemności wyłoniła się ogromna, przerażająca postać. Miała wielkie, czerwone oczy, gruby przysadzisty brzuch i nieprawdopodobnie długie, kościste paluchy! Wtem rozległ się wysoki, zimny głos:
,, Wszystkich was czeka zagłada, nienawiść i ŚMIERĆ!".
Po czym niemile widziany gość zaczął rzucać strugami ognia w stronę zgromadzonych mieszkańców.
Słychać było płacz,lamet i jęki umierających. Alice nie wytrzymała. Wybiegła z szopy, skierowała się na wprost potwora, wyciągnęła przed siebie rękę i powiedziała nienaturalnie niskim głosem:
,,Jesteś sługą największego mordercy sprzed wieków! Wracaj tam skąd przybyłeś, a jeśli tego nie zrobisz brutalnie i na zawsze zniszczę Cię!". Po czym kaptur spadł jej z głowy, a z prawej ręki nie wiadomo jak, nie wiadomo skąd wypłynął oślepiająco jasny blask. Monstrum pod wpływem jej mocy wycofało się w stronę pobliskiej puszczy, a nasza bohaterka zachwiała się, a potem upadła na kamienną posadzkę.
Następnego dnia obudziła się w nieznanym jej miejscu. Leżała na łóżku z zielono-złotym baldachimem,a obok niej wisiała piękna, zapewne droga suknia. Nagle podszedł do niej jakiś młody chłopak i oznajmił,że władca miasta chce się z nią spotkać.
-Nie pora na spotkania, ta bestia jest jedynie osłabiona nie można czekać-szepnęła już swoim normalnym,śpiewnym głosikiem.
-Pani, jesteś zbyt słaba nie możesz...-zaczął służący,ale dziewczyna uciszyła go gestem dłoni.
-Gdzie jest mój koń?-spytała zniecierpliwiona pogromczyni stwora.
Wnioskując po minie rozmówcy Szmaragd znajdował się w stajni.Dziewczyna nie zwlekając udała się do niego. Po osiodłaniu szybko wsiadła na jego grzbiet i pędem ruszyli w stronę pobliskiego lasu. Jechała tak dobre cztery doby aż w końcu stwierdziła, że należy im się odpoczynek. Zatrzymali się przy najbliższym drzewie i po pewnym czasie oboje zasnęli pogrążając się w swoich głębokich snach. Po chwili dziewczynę obudził dziwny ból w klatce piersiowej. Spojrzała w górę i ku swojemu przerażeniu ujrzała pucułowatą, żółtawo-zieloną twarz dziecka-trolla. W jego drugiej ręce ściskany był jej koń ,rozpaczliwie kopiący wszystkimi czterema kopytami.
-Zostaw nas poczwaro!-wrzasnęła histerycznie Alice. Odruchowo chciała sięgnąć po swój sztylet w kieszeni peleryny lecz przecież nie mogła, była przyciśnięta.Zostało tylko jedno wyjście,czekać na cud.
W końcu niespodziewanie olbrzymi bobas upuścił konia na ziemię.Po długim namyśle krzyknął:
,,Tralla mam nową malaluśkę!".
-To dodaj to do kolekcji ty matajfłapko!-nawrzeszczała ogromna i dość opalona jak na tę rasę trollica.
Schwytana ofiara nie musiała się długo zastanawiać czym jest ,,malaluśka" gdyż małe dziecko-troll zaczęło pokazywać jej tłumy ludzi przywiązanych do spróchniałej gałęzi drzewa!
-To należy do mojej,, kolkecji "-mówiło do siebie tollolontko. Po czym uczyniło z nią to samo co z innymi ,,zabawkami". Dziewczyna nie martwiła się o swojego przyjaciela,ponieważ widziała go czekającego na nią tuż przy pobliskim krzewie róży. Co pięć minut słyszała raz szepty, raz wrzaski gospodyni:
,, Miękkojeża weź wątróbkę i zrób z tego pyszną zupkę! Jeszcze tego brakowało, jeszcze mi roboty mało?! I muszę zrobić skarbeczkowi wywar z mamblobąbli, żeby dziś nie dostał bąbli!A ta maocholka? A zgniła fasolka?!!!".
W końcu dziewczyna nie wytrzymała i zębami przegryzła sznurek, w który była zawiązana, po czym ile sił w nogach pobiegła do Szmaragda. Objęła go mocno za szyję,ścisnęła łydkami i popędzili cwałem przed siebie. Nagle drogę zajechała im okrągła kareta ze szczerego złota. Natychmiast przez drzwiczki wyszła piękna istota. Była to kobieta, choć nie jeden człowiek mógłby przypuszczać,że spotkał prawdziwego anioła. Jej twarz lśniła od grubej warstwy kremu,a wypielęgnowane blond włosy układały się w loki. Miała na sobie nieskazitelnie czystą suknię koloru cukierkowego różu z licznymi koronkami i falbanami. Bez przerwy wachlowała się swoim małym, podręcznym wachlarzykiem ułożonym z piór łabędzia.
-Chcę żeby pojechała ze mną-rozkazała melodyjnym lecz stanowczym głosem służącemu.
-Ja mam misję do spełnienia , nie mogę ani chwili czekać!-krzyknęła bohaterka.
Księżniczka tupnęła obcasem pantofelka i spiorunowała wzrokiem lokaja. Mężczyzna siłą wpakował Alice do wozu, Szmaragda bezpiecznie przywiazał obok innych koni,a gdy wszyscy byli gotowi ruszyli w zupełnie inną stronę niż zamierzała nasza bohaterka.
-Dlaczego chcesz żebym pojechała z Tobą?-spytała ostro porwana dziewczyna.
-W moim kraju jest stan wojenny.Wszystkie moje koleżanki wyjechały za granicę. Tatuś powiedział,że mogę zabrać do zamku kogo tylko zechcę, bym nie była taka samotna-odpowiedziała wyraźnie zadowolona księżniczka. Alice zacisnęła ręce i zrobiła kwaśną minę, bo wiedziała,że z taką osobą nie warto dyskutować. Widząc niezadowolenie na twarzy swojej nowej towarzyszki córka króla powiedziała:
,,Jeżeli chcesz możesz mi mówić po imieniu. Nazywam się Kordelia, porozmawiajmy o czymś przyjemniejszym. Ostatnio od tatusia dostałam dużo podarunków. Takich jak malinowy mpruczek do pielęgnacji stóp, mirradonnę 1 o zapachu fiołków, delikatny mławek do lekkiego wydłużenia rzęs, waniliowy sześciopak młowidalicy do rozczesywania włosów i całe pudło mirrusa dla dobrego samopoczucia".
Nagle pojazdem coś niebezpiecznie potrząsnęło. Dosłownie sekundę później kawałki złota zaczęły się odrywać,a przez coraz większe szpary widać było szpetne,pomarszczone twarze. To nie było nic innego jak rozwścieczone gobliny!
Kordelia zaczęła krzyczeć i piszczeć, bo właśnie jeden z barbarzyńców sięgał w stronę koronki tuż przy klatce piersiowej gdzie znajdował się drogi medalion. Alice szybko pociągnęła towarzyszkę za rękę i z rozmachem otworzyła drzwiczki karety przy tym strącając co najmniej ośmiu małych złodziei. Popędziła do Szmaragda walecznie broniącego się przed inwazją chuliganów i wskoczyła na jego grzbiet za plecami mając kurczowo trzymającą się Kordelię. Rumak ruszył z kopyta pozostawiając całą gromadę rabusi za sobą. co godzinę księżniczka krzyczała i próbowała rozkazywać że chce wrócić do zamku,ale te prośby były dla Alice nic nie znaczące. Po dwudziestym powtórzeniu tej kwestii dziewczyna wytłumaczyła jej,że ma do spełnienia misję.
-A jaką misję?-zapytała złośliwie pasażerka.
-Tajną, w której udziału nie weźmiesz,bo jest zbyt niebezpieczna-odparła.
-Co to ,to nie! Nie zostanę tutaj sama w tym czarnym lesie! Już wolę brać udział w jakiejś bezsensownej misji!-krzyknęła.
-Dobrze,ale pod warunkiem,że nie będziesz mi przeszkadzać- odpowiedziała .
Rozkapryszona księżniczka tylko pokiwała głową,a potem już ani razu się nie odezwała. Dojechały do starego, kamiennego wąwozu, który stał na skraju królestwa demonów gdzie nasza postać od samego początku próbowała się dostać.
-To tutaj- oznajmiła chcąc przerwać złowrogą,grobową ciszę.
Osóbka za jej plecami tylko mocniej chwyciła się jej barków. Koń ostrożnie ruszył do przodu by nie zrzucić ani jednego kamyczka. Kiedy tylko dojechali do twierdzy czarnoksiężnika Alice wytłumaczyła Kordelii,żeby wraz z koniem zostali na zewnątrz. Po chwili dziewczę w pelerynie pchnęło mosiężne drzwi i powoli weszło do budynku.W środku było bardzo zimno i ponuro. Wszystkie meble były pokryte ogromną warstwą kurzu, a w pomieszczeniach roiło się od szczurów i starych, porozwalanych książek.
-To mnie szukasz?! Jestem tu,masz mnie jak na talerzu!-wrzasnęła bojaźliwie przybyszka.
Zza regału z księgami wyłonił się obleśny mężczyzna. na głowie sterczały mu małe kępki siwych włosów, jego zęby były brązowe od brudu, a na całym ciele widniały wystające żyły.
Był ubrany w ciemno-zieloną szatę,a bose stopy dudniły o posadzkę.
-Ha,ha! waleczna!-zawołał swym ochrypłym głosem.
-Dlaczego zaatakowałeś wioskę?-spytała z pogardą.
-Widzisz, głównie chodziło tu o Ciebie.Jak wiesz masz w sobie nędzną lecz niestety dobrą moc, która utrudnia mi działanie. Wystarczyło Cię zabić i kłopot z głowy,ale ty znów musiałaś mi przeszkodzić!
A teraz odważnie i mężnie stawiasz się u mnie w domu. Cóż za szczęście! wspaniale będzie wypić mi Twoją krew!-wykrzyczał, po czym zakręcił palcem i Alice runęła na podłogę wyduszając z siebie przeraźliwe krzyki. Czuła jakby jakaś niewidzialna siła wbijała jej sztylet w klatkę piersiową i czuła jak brutalnie ból przeszywa jej całe ciało. Złość i bezradność gotowały się w jej sercu i umyśle.
Nagle ból ustał i to morderca zaczął jęczeć i piszczeć gdyż Kordelia niespodziewanie i z całej siły waliła po głowie złotym obcasem swojego pantofelka.
Dziewczyna przed chwilą torturowana jakby odzyskała swoje siły i z jej prawej dłoni nie wiadomo jak nie wiadomo skąd wypłynął złocisty płomień ognia, który strącił na zawsze czarnoksiężnika z tego świata.
Dziewczyny nie mogły uwierzyć w swoje szczęście , podbiegły do siebie i przytuliły się mocno . Rudowłosa pierwszy raz poczuła , że jest szczęśliwa , że komuś na niej zależy i wreszcie znalazła swoją bratnią duszę.
-Alice,czy zechciałabyś wraz ze mną zamieszkać w moim zamku?-zapytała Kordelia.
-Na pewno byś tego chciała?-spytała zaskoczona dziewczyna.
-Oczywiście,że tak!-wrzasnęła z przejęciem księżniczka.
-No to gdzie mam skierować mojego rumaka?
-Przed siebie i jeszcze dalej!!!-wrzasnęła radośnie pasażerka. Po czym wszyscy, cała trójka popędziła zostawiając za sobą wszystkie niefortunne wydarzenia.

A oto link do mojego filmu związanego z opowiadaniem :)

http://slide.ly/view/76ed4857945b260926ae9f449eb861c1

# data[].attributes.attachment_link.description
Dawno,dawno temu w pewnym,niewielkim, prawie nikomu nieznanym miasteczku żyła sobie tajemnicza dziewczyna. Na imię miała Alice.Była bardzo biedna, nie miała rodziców, a jej jedynym majątkiem była mała szopka, w której mieszkała wraz ze swoim wiernym rumakiem koloru miedzianego-Szmaragdem. To właśnie on był jej jedynym przyjacielem,który pocieszał ją w trudnych chwilach i zawsze znajdował jakiś sposób aby rozweselić swoją panią.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dawno,dawno temu w pewnym,niewielkim, prawie nikomu nieznanym miasteczku żyła sobie tajemnicza dziewczyna.
Na imię miała Alice.Była bardzo biedna, nie miała rodziców, a jej jedynym majątkiem była mała szopka, w której mieszkała wraz ze swoim wiernym rumakiem koloru miedzianego-Szmaragdem. To właśnie on był jej jedynym przyjacielem,który pocieszał ją w trudnych chwilach i zawsze znajdował jakiś sposób aby rozweselić swoją panią.
Sąsiedzi uważali ją za dziwaczkę wnioskując to głównie z jej wyjątkowo osobliwego wyglądu. Była ona drobna i chuda,a jej smukła sylwetka i niespotykanie blada cera zadziwiała wszystkich dookoła. Jej twarz zdobiły cienkie brwi, piękne, zielone oczy i wydatne kości policzkowe. Posiadała również gęste, rude włosy sięgające do pasa, przypominające złote płomienie ognia. Nie wiadomo dlaczego swoją, urokliwą postać ukrywała pod czarną, długą peleryną z kapturem opadającym na głowę.
Co dziwniejsze gdy tylko przechodziła przez drogę lub targ,a rzadko się to zdarzało wszyscy ludzie instynktownie i nie z własnej woli rozstępowali się tak jakby widzieli jakiegoś władcę lub nawet króla. Wywoływała w nich nie tylko strach ,ale coś więcej, na jej widok nikt nie mógł wydusić z siebie nawet jednego słowa. Pewnego dnia wszystkie te poglądy całkowicie się zmieniły...
Był to pewien słoneczny,pogodny poranek. Właśnie w tym momencie do miasta wjechał sznur wozów byli to kupcy z całego świata. Na ulicach zrobiło się dość tłoczno, gdyż wszyscy ludzie opuścili swoje domy chcąc nareszcie dokonać porządnych zakupów. Jedynym wyjątkiem była właśnie Alice, jak każdego takiego dnia mimo wszystko wolała pozostać w cieniu wraz ze swoim zwierzakiem. Nagle błękitne niebo przeszyły ciemne chmury, a słońce jakby rozpłynęło się w powietrzu. Dziki wiatr sponiewierał dachy mieszkań, a stragany z towarami zrujnował doszczętnie. Po chwili z ciemności wyłoniła się ogromna, przerażająca postać. Miała wielkie, czerwone oczy, gruby przysadzisty brzuch i nieprawdopodobnie długie, kościste paluchy! Wtem rozległ się wysoki, zimny głos:
,, Wszystkich was czeka zagłada, nienawiść i ŚMIERĆ!".
Po czym niemile widziany gość zaczął rzucać strugami ognia w stronę zgromadzonych mieszkańców.
Słychać było płacz,lamet i jęki umierających. Alice nie wytrzymała. Wybiegła z szopy, skierowała się na wprost potwora, wyciągnęła przed siebie rękę i powiedziała nienaturalnie niskim głosem:
,,Jesteś sługą największego mordercy sprzed wieków! Wracaj tam skąd przybyłeś, a jeśli tego nie zrobisz brutalnie i na zawsze zniszczę Cię!". Po czym kaptur spadł jej z głowy, a z prawej ręki nie wiadomo jak, nie wiadomo skąd wypłynął oślepiająco jasny blask. Monstrum pod wpływem jej mocy wycofało się w stronę pobliskiej puszczy, a nasza bohaterka zachwiała się, a potem upadła na kamienną posadzkę.
Następnego dnia obudziła się w nieznanym jej miejscu. Leżała na łóżku z zielono-złotym baldachimem,a obok niej wisiała piękna, zapewne droga suknia. Nagle podszedł do niej jakiś młody chłopak i oznajmił,że władca miasta chce się z nią spotkać.
-Nie pora na spotkania, ta bestia jest jedynie osłabiona nie można czekać-szepnęła już swoim normalnym,śpiewnym głosikiem.
-Pani, jesteś zbyt słaba nie możesz...-zaczął służący,ale dziewczyna uciszyła go gestem dłoni.
-Gdzie jest mój koń?-spytała zniecierpliwiona pogromczyni stwora.
Wnioskując po minie rozmówcy Szmaragd znajdował się w stajni.Dziewczyna nie zwlekając udała się do niego. Po osiodłaniu szybko wsiadła na jego grzbiet i pędem ruszyli w stronę pobliskiego lasu. Jechała tak dobre cztery doby aż w końcu stwierdziła, że należy im się odpoczynek. Zatrzymali się przy najbliższym drzewie i po pewnym czasie oboje zasnęli pogrążając się w swoich głębokich snach. Po chwili dziewczynę obudził dziwny ból w klatce piersiowej. Spojrzała w górę i ku swojemu przerażeniu ujrzała pucułowatą, żółtawo-zieloną twarz dziecka-trolla. W jego drugiej ręce ściskany był jej koń ,rozpaczliwie kopiący wszystkimi czterema kopytami.
-Zostaw nas poczwaro!-wrzasnęła histerycznie Alice. Odruchowo chciała sięgnąć po swój sztylet w kieszeni peleryny lecz przecież nie mogła, była przyciśnięta.Zostało tylko jedno wyjście,czekać na cud.
W końcu niespodziewanie olbrzymi bobas upuścił konia na ziemię.Po długim namyśle krzyknął:
,,Tralla mam nową malaluśkę!".
-To dodaj to do kolekcji ty matajfłapko!-nawrzeszczała ogromna i dość opalona jak na tę rasę trollica.
Schwytana ofiara nie musiała się długo zastanawiać czym jest ,,malaluśka" gdyż małe dziecko-troll zaczęło pokazywać jej tłumy ludzi przywiązanych do spróchniałej gałęzi drzewa!
-To należy do mojej,, kolkecji "-mówiło do siebie tollolontko. Po czym uczyniło z nią to samo co z innymi ,,zabawkami". Dziewczyna nie martwiła się o swojego przyjaciela,ponieważ widziała go czekającego na nią tuż przy pobliskim krzewie róży. Co pięć minut słyszała raz szepty, raz wrzaski gospodyni:
,, Miękkojeża weź wątróbkę i zrób z tego pyszną zupkę! Jeszcze tego brakowało, jeszcze mi roboty mało?! I muszę zrobić skarbeczkowi wywar z mamblobąbli, żeby dziś nie dostał bąbli!A ta maocholka? A zgniła fasolka?!!!".
W końcu dziewczyna nie wytrzymała i zębami przegryzła sznurek, w który była zawiązana, po czym ile sił w nogach pobiegła do Szmaragda. Objęła go mocno za szyję,ścisnęła łydkami i popędzili cwałem przed siebie. Nagle drogę zajechała im okrągła kareta ze szczerego złota. Natychmiast przez drzwiczki wyszła piękna istota. Była to kobieta, choć nie jeden człowiek mógłby przypuszczać,że spotkał prawdziwego anioła. Jej twarz lśniła od grubej warstwy kremu,a wypielęgnowane blond włosy układały się w loki. Miała na sobie nieskazitelnie czystą suknię koloru cukierkowego różu z licznymi koronkami i falbanami. Bez przerwy wachlowała się swoim małym, podręcznym wachlarzykiem ułożonym z piór łabędzia.
-Chcę żeby pojechała ze mną-rozkazała melodyjnym lecz stanowczym głosem służącemu.
-Ja mam misję do spełnienia , nie mogę ani chwili czekać!-krzyknęła bohaterka.
Księżniczka tupnęła obcasem pantofelka i spiorunowała wzrokiem lokaja. Mężczyzna siłą wpakował Alice do wozu, Szmaragda bezpiecznie przywiazał obok innych koni,a gdy wszyscy byli gotowi ruszyli w zupełnie inną stronę niż zamierzała nasza bohaterka.
-Dlaczego chcesz żebym pojechała z Tobą?-spytała ostro porwana dziewczyna.
-W moim kraju jest stan wojenny.Wszystkie moje koleżanki wyjechały za granicę. Tatuś powiedział,że mogę zabrać do zamku kogo tylko zechcę, bym nie była taka samotna-odpowiedziała wyraźnie zadowolona księżniczka. Alice zacisnęła ręce i zrobiła kwaśną minę, bo wiedziała,że z taką osobą nie warto dyskutować. Widząc niezadowolenie na twarzy swojej nowej towarzyszki córka króla powiedziała:
,,Jeżeli chcesz możesz mi mówić po imieniu. Nazywam się Kordelia, porozmawiajmy o czymś przyjemniejszym. Ostatnio od tatusia dostałam dużo podarunków. Takich jak malinowy mpruczek do pielęgnacji stóp, mirradonnę 1 o zapachu fiołków, delikatny mławek do lekkiego wydłużenia rzęs, waniliowy sześciopak młowidalicy do rozczesywania włosów i całe pudło mirrusa dla dobrego samopoczucia".
Nagle pojazdem coś niebezpiecznie potrząsnęło. Dosłownie sekundę później kawałki złota zaczęły się odrywać,a przez coraz większe szpary widać było szpetne,pomarszczone twarze. To nie było nic innego jak rozwścieczone gobliny!
Kordelia zaczęła krzyczeć i piszczeć, bo właśnie jeden z barbarzyńców sięgał w stronę koronki tuż przy klatce piersiowej gdzie znajdował się drogi medalion. Alice szybko pociągnęła towarzyszkę za rękę i z rozmachem otworzyła drzwiczki karety przy tym strącając co najmniej ośmiu małych złodziei. Popędziła do Szmaragda walecznie broniącego się przed inwazją chuliganów i wskoczyła na jego grzbiet za plecami mając kurczowo trzymającą się Kordelię. Rumak ruszył z kopyta pozostawiając całą gromadę rabusi za sobą. co godzinę księżniczka krzyczała i próbowała rozkazywać że chce wrócić do zamku,ale te prośby były dla Alice nic nie znaczące. Po dwudziestym powtórzeniu tej kwestii dziewczyna wytłumaczyła jej,że ma do spełnienia misję.
-A jaką misję?-zapytała złośliwie pasażerka.
-Tajną, w której udziału nie weźmiesz,bo jest zbyt niebezpieczna-odparła.
-Co to ,to nie! Nie zostanę tutaj sama w tym czarnym lesie! Już wolę brać udział w jakiejś bezsensownej misji!-krzyknęła.
-Dobrze,ale pod warunkiem,że nie będziesz mi przeszkadzać- odpowiedziała .
Rozkapryszona księżniczka tylko pokiwała głową,a potem już ani razu się nie odezwała. Dojechały do starego, kamiennego wąwozu, który stał na skraju królestwa demonów gdzie nasza postać od samego początku próbowała się dostać.
-To tutaj- oznajmiła chcąc przerwać złowrogą,grobową ciszę.
Osóbka za jej plecami tylko mocniej chwyciła się jej barków. Koń ostrożnie ruszył do przodu by nie zrzucić ani jednego kamyczka. Kiedy tylko dojechali do twierdzy czarnoksiężnika Alice wytłumaczyła Kordelii,żeby wraz z koniem zostali na zewnątrz. Po chwili dziewczę w pelerynie pchnęło mosiężne drzwi i powoli weszło do budynku.W środku było bardzo zimno i ponuro. Wszystkie meble były pokryte ogromną warstwą kurzu, a w pomieszczeniach roiło się od szczurów i starych, porozwalanych książek.
-To mnie szukasz?! Jestem tu,masz mnie jak na talerzu!-wrzasnęła bojaźliwie przybyszka.
Zza regału z księgami wyłonił się obleśny mężczyzna. na głowie sterczały mu małe kępki siwych włosów, jego zęby były brązowe od brudu, a na całym ciele widniały wystające żyły.
Był ubrany w ciemno-zieloną szatę,a bose stopy dudniły o posadzkę.
-Ha,ha! waleczna!-zawołał swym ochrypłym głosem.
-Dlaczego zaatakowałeś wioskę?-spytała z pogardą.
-Widzisz, głównie chodziło tu o Ciebie.Jak wiesz masz w sobie nędzną lecz niestety dobrą moc, która utrudnia mi działanie. Wystarczyło Cię zabić i kłopot z głowy,ale ty znów musiałaś mi przeszkodzić!
A teraz odważnie i mężnie stawiasz się u mnie w domu. Cóż za szczęście! wspaniale będzie wypić mi Twoją krew!-wykrzyczał, po czym zakręcił palcem i Alice runęła na podłogę wyduszając z siebie przeraźliwe krzyki. Czuła jakby jakaś niewidzialna siła wbijała jej sztylet w klatkę piersiową i czuła jak brutalnie ból przeszywa jej całe ciało. Złość i bezradność gotowały się w jej sercu i umyśle.
Nagle ból ustał i to morderca zaczął jęczeć i piszczeć gdyż Kordelia niespodziewanie i z całej siły waliła po głowie złotym obcasem swojego pantofelka.
Dziewczyna przed chwilą torturowana jakby odzyskała swoje siły i z jej prawej dłoni nie wiadomo jak nie wiadomo skąd wypłynął złocisty płomień ognia, który strącił na zawsze czarnoksiężnika z tego świata.
Dziewczyny nie mogły uwierzyć w swoje szczęście , podbiegły do siebie i przytuliły się mocno . Rudowłosa pierwszy raz poczuła , że jest szczęśliwa , że komuś na niej zależy i wreszcie znalazła swoją bratnią duszę.
-Alice,czy zechciałabyś wraz ze mną zamieszkać w moim zamku?-zapytała Kordelia.
-Na pewno byś tego chciała?-spytała zaskoczona dziewczyna.
-Oczywiście,że tak!-wrzasnęła z przejęciem księżniczka.
-No to gdzie mam skierować mojego rumaka?
-Przed siebie i jeszcze dalej!!!-wrzasnęła radośnie pasażerka. Po czym wszyscy, cała trójka popędziła zostawiając za sobą wszystkie niefortunne wydarzenia.

A oto link do mojego filmu związanego z opowiadaniem :)

http://slide.ly/view/76ed4857945b260926ae9f449eb861c1

# data[].attributes.attachment_link.description
Dawno,dawno temu w pewnym,niewielkim, prawie nikomu nieznanym miasteczku żyła sobie tajemnicza dziewczyna. Na imię miała Alice.Była bardzo biedna, nie miała rodziców, a jej jedynym majątkiem była mała szopka, w której mieszkała wraz ze swoim wiernym rumakiem koloru miedzianego-Szmaragdem. To właśnie on był jej jedynym przyjacielem,który pocieszał ją w trudnych chwilach i zawsze znajdował jakiś sposób aby rozweselić swoją panią.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dawno,dawno temu w pewnym,niewielkim, prawie nikomu nieznanym miasteczku żyła sobie tajemnicza dziewczyna.
Na imię miała Alice.Była bardzo biedna, nie miała rodziców, a jej jedynym majątkiem była mała szopka, w której mieszkała wraz ze swoim wiernym rumakiem koloru miedzianego-Szmaragdem. To właśnie on był jej jedynym przyjacielem,który pocieszał ją w trudnych chwilach i zawsze znajdował jakiś sposób aby rozweselić swoją panią.
Sąsiedzi uważali ją za dziwaczkę wnioskując to głównie z jej wyjątkowo osobliwego wyglądu. Była ona drobna i chuda,a jej smukła sylwetka i niespotykanie blada cera zadziwiała wszystkich dookoła. Jej twarz zdobiły cienkie brwi, piękne, zielone oczy i wydatne kości policzkowe. Posiadała również gęste, rude włosy sięgające do pasa, przypominające złote płomienie ognia. Nie wiadomo dlaczego swoją, urokliwą postać ukrywała pod czarną, długą peleryną z kapturem opadającym na głowę.
Co dziwniejsze gdy tylko przechodziła przez drogę lub targ,a rzadko się to zdarzało wszyscy ludzie instynktownie i nie z własnej woli rozstępowali się tak jakby widzieli jakiegoś władcę lub nawet króla. Wywoływała w nich nie tylko strach ,ale coś więcej, na jej widok nikt nie mógł wydusić z siebie nawet jednego słowa. Pewnego dnia wszystkie te poglądy całkowicie się zmieniły...
Był to pewien słoneczny,pogodny poranek. Właśnie w tym momencie do miasta wjechał sznur wozów byli to kupcy z całego świata. Na ulicach zrobiło się dość tłoczno, gdyż wszyscy ludzie opuścili swoje domy chcąc nareszcie dokonać porządnych zakupów. Jedynym wyjątkiem była właśnie Alice, jak każdego takiego dnia mimo wszystko wolała pozostać w cieniu wraz ze swoim zwierzakiem. Nagle błękitne niebo przeszyły ciemne chmury, a słońce jakby rozpłynęło się w powietrzu. Dziki wiatr sponiewierał dachy mieszkań, a stragany z towarami zrujnował doszczętnie. Po chwili z ciemności wyłoniła się ogromna, przerażająca postać. Miała wielkie, czerwone oczy, gruby przysadzisty brzuch i nieprawdopodobnie długie, kościste paluchy! Wtem rozległ się wysoki, zimny głos:
,, Wszystkich was czeka zagłada, nienawiść i ŚMIERĆ!".
Po czym niemile widziany gość zaczął rzucać strugami ognia w stronę zgromadzonych mieszkańców.
Słychać było płacz,lamet i jęki umierających. Alice nie wytrzymała. Wybiegła z szopy, skierowała się na wprost potwora, wyciągnęła przed siebie rękę i powiedziała nienaturalnie niskim głosem:
,,Jesteś sługą największego mordercy sprzed wieków! Wracaj tam skąd przybyłeś, a jeśli tego nie zrobisz brutalnie i na zawsze zniszczę Cię!". Po czym kaptur spadł jej z głowy, a z prawej ręki nie wiadomo jak, nie wiadomo skąd wypłynął oślepiająco jasny blask. Monstrum pod wpływem jej mocy wycofało się w stronę pobliskiej puszczy, a nasza bohaterka zachwiała się, a potem upadła na kamienną posadzkę.
Następnego dnia obudziła się w nieznanym jej miejscu. Leżała na łóżku z zielono-złotym baldachimem,a obok niej wisiała piękna, zapewne droga suknia. Nagle podszedł do niej jakiś młody chłopak i oznajmił,że władca miasta chce się z nią spotkać.
-Nie pora na spotkania, ta bestia jest jedynie osłabiona nie można czekać-szepnęła już swoim normalnym,śpiewnym głosikiem.
-Pani, jesteś zbyt słaba nie możesz...-zaczął służący,ale dziewczyna uciszyła go gestem dłoni.
-Gdzie jest mój koń?-spytała zniecierpliwiona pogromczyni stwora.
Wnioskując po minie rozmówcy Szmaragd znajdował się w stajni.Dziewczyna nie zwlekając udała się do niego. Po osiodłaniu szybko wsiadła na jego grzbiet i pędem ruszyli w stronę pobliskiego lasu. Jechała tak dobre cztery doby aż w końcu stwierdziła, że należy im się odpoczynek. Zatrzymali się przy najbliższym drzewie i po pewnym czasie oboje zasnęli pogrążając się w swoich głębokich snach. Po chwili dziewczynę obudził dziwny ból w klatce piersiowej. Spojrzała w górę i ku swojemu przerażeniu ujrzała pucułowatą, żółtawo-zieloną twarz dziecka-trolla. W jego drugiej ręce ściskany był jej koń ,rozpaczliwie kopiący wszystkimi czterema kopytami.
-Zostaw nas poczwaro!-wrzasnęła histerycznie Alice. Odruchowo chciała sięgnąć po swój sztylet w kieszeni peleryny lecz przecież nie mogła, była przyciśnięta.Zostało tylko jedno wyjście,czekać na cud.
W końcu niespodziewanie olbrzymi bobas upuścił konia na ziemię.Po długim namyśle krzyknął:
,,Tralla mam nową malaluśkę!".
-To dodaj to do kolekcji ty matajfłapko!-nawrzeszczała ogromna i dość opalona jak na tę rasę trollica.
Schwytana ofiara nie musiała się długo zastanawiać czym jest ,,malaluśka" gdyż małe dziecko-troll zaczęło pokazywać jej tłumy ludzi przywiązanych do spróchniałej gałęzi drzewa!
-To należy do mojej,, kolkecji "-mówiło do siebie tollolontko. Po czym uczyniło z nią to samo co z innymi ,,zabawkami". Dziewczyna nie martwiła się o swojego przyjaciela,ponieważ widziała go czekającego na nią tuż przy pobliskim krzewie róży. Co pięć minut słyszała raz szepty, raz wrzaski gospodyni:
,, Miękkojeża weź wątróbkę i zrób z tego pyszną zupkę! Jeszcze tego brakowało, jeszcze mi roboty mało?! I muszę zrobić skarbeczkowi wywar z mamblobąbli, żeby dziś nie dostał bąbli!A ta maocholka? A zgniła fasolka?!!!".
W końcu dziewczyna nie wytrzymała i zębami przegryzła sznurek, w który była zawiązana, po czym ile sił w nogach pobiegła do Szmaragda. Objęła go mocno za szyję,ścisnęła łydkami i popędzili cwałem przed siebie. Nagle drogę zajechała im okrągła kareta ze szczerego złota. Natychmiast przez drzwiczki wyszła piękna istota. Była to kobieta, choć nie jeden człowiek mógłby przypuszczać,że spotkał prawdziwego anioła. Jej twarz lśniła od grubej warstwy kremu,a wypielęgnowane blond włosy układały się w loki. Miała na sobie nieskazitelnie czystą suknię koloru cukierkowego różu z licznymi koronkami i falbanami. Bez przerwy wachlowała się swoim małym, podręcznym wachlarzykiem ułożonym z piór łabędzia.
-Chcę żeby pojechała ze mną-rozkazała melodyjnym lecz stanowczym głosem służącemu.
-Ja mam misję do spełnienia , nie mogę ani chwili czekać!-krzyknęła bohaterka.
Księżniczka tupnęła obcasem pantofelka i spiorunowała wzrokiem lokaja. Mężczyzna siłą wpakował Alice do wozu, Szmaragda bezpiecznie przywiazał obok innych koni,a gdy wszyscy byli gotowi ruszyli w zupełnie inną stronę niż zamierzała nasza bohaterka.
-Dlaczego chcesz żebym pojechała z Tobą?-spytała ostro porwana dziewczyna.
-W moim kraju jest stan wojenny.Wszystkie moje koleżanki wyjechały za granicę. Tatuś powiedział,że mogę zabrać do zamku kogo tylko zechcę, bym nie była taka samotna-odpowiedziała wyraźnie zadowolona księżniczka. Alice zacisnęła ręce i zrobiła kwaśną minę, bo wiedziała,że z taką osobą nie warto dyskutować. Widząc niezadowolenie na twarzy swojej nowej towarzyszki córka króla powiedziała:
,,Jeżeli chcesz możesz mi mówić po imieniu. Nazywam się Kordelia, porozmawiajmy o czymś przyjemniejszym. Ostatnio od tatusia dostałam dużo podarunków. Takich jak malinowy mpruczek do pielęgnacji stóp, mirradonnę 1 o zapachu fiołków, delikatny mławek do lekkiego wydłużenia rzęs, waniliowy sześciopak młowidalicy do rozczesywania włosów i całe pudło mirrusa dla dobrego samopoczucia".
Nagle pojazdem coś niebezpiecznie potrząsnęło. Dosłownie sekundę później kawałki złota zaczęły się odrywać,a przez coraz większe szpary widać było szpetne,pomarszczone twarze. To nie było nic innego jak rozwścieczone gobliny!
Kordelia zaczęła krzyczeć i piszczeć, bo właśnie jeden z barbarzyńców sięgał w stronę koronki tuż przy klatce piersiowej gdzie znajdował się drogi medalion. Alice szybko pociągnęła towarzyszkę za rękę i z rozmachem otworzyła drzwiczki karety przy tym strącając co najmniej ośmiu małych złodziei. Popędziła do Szmaragda walecznie broniącego się przed inwazją chuliganów i wskoczyła na jego grzbiet za plecami mając kurczowo trzymającą się Kordelię. Rumak ruszył z kopyta pozostawiając całą gromadę rabusi za sobą. co godzinę księżniczka krzyczała i próbowała rozkazywać że chce wrócić do zamku,ale te prośby były dla Alice nic nie znaczące. Po dwudziestym powtórzeniu tej kwestii dziewczyna wytłumaczyła jej,że ma do spełnienia misję.
-A jaką misję?-zapytała złośliwie pasażerka.
-Tajną, w której udziału nie weźmiesz,bo jest zbyt niebezpieczna-odparła.
-Co to ,to nie! Nie zostanę tutaj sama w tym czarnym lesie! Już wolę brać udział w jakiejś bezsensownej misji!-krzyknęła.
-Dobrze,ale pod warunkiem,że nie będziesz mi przeszkadzać- odpowiedziała .
Rozkapryszona księżniczka tylko pokiwała głową,a potem już ani razu się nie odezwała. Dojechały do starego, kamiennego wąwozu, który stał na skraju królestwa demonów gdzie nasza postać od samego początku próbowała się dostać.
-To tutaj- oznajmiła chcąc przerwać złowrogą,grobową ciszę.
Osóbka za jej plecami tylko mocniej chwyciła się jej barków. Koń ostrożnie ruszył do przodu by nie zrzucić ani jednego kamyczka. Kiedy tylko dojechali do twierdzy czarnoksiężnika Alice wytłumaczyła Kordelii,żeby wraz z koniem zostali na zewnątrz. Po chwili dziewczę w pelerynie pchnęło mosiężne drzwi i powoli weszło do budynku.W środku było bardzo zimno i ponuro. Wszystkie meble były pokryte ogromną warstwą kurzu, a w pomieszczeniach roiło się od szczurów i starych, porozwalanych książek.
-To mnie szukasz?! Jestem tu,masz mnie jak na talerzu!-wrzasnęła bojaźliwie przybyszka.
Zza regału z księgami wyłonił się obleśny mężczyzna. na głowie sterczały mu małe kępki siwych włosów, jego zęby były brązowe od brudu, a na całym ciele widniały wystające żyły.
Był ubrany w ciemno-zieloną szatę,a bose stopy dudniły o posadzkę.
-Ha,ha! waleczna!-zawołał swym ochrypłym głosem.
-Dlaczego zaatakowałeś wioskę?-spytała z pogardą.
-Widzisz, głównie chodziło tu o Ciebie.Jak wiesz masz w sobie nędzną lecz niestety dobrą moc, która utrudnia mi działanie. Wystarczyło Cię zabić i kłopot z głowy,ale ty znów musiałaś mi przeszkodzić!
A teraz odważnie i mężnie stawiasz się u mnie w domu. Cóż za szczęście! wspaniale będzie wypić mi Twoją krew!-wykrzyczał, po czym zakręcił palcem i Alice runęła na podłogę wyduszając z siebie przeraźliwe krzyki. Czuła jakby jakaś niewidzialna siła wbijała jej sztylet w klatkę piersiową i czuła jak brutalnie ból przeszywa jej całe ciało. Złość i bezradność gotowały się w jej sercu i umyśle.
Nagle ból ustał i to morderca zaczął jęczeć i piszczeć gdyż Kordelia niespodziewanie i z całej siły waliła po głowie złotym obcasem swojego pantofelka.
Dziewczyna przed chwilą torturowana jakby odzyskała swoje siły i z jej prawej dłoni nie wiadomo jak nie wiadomo skąd wypłynął złocisty płomień ognia, który strącił na zawsze czarnoksiężnika z tego świata.
Dziewczyny nie mogły uwierzyć w swoje szczęście , podbiegły do siebie i przytuliły się mocno . Rudowłosa pierwszy raz poczuła , że jest szczęśliwa , że komuś na niej zależy i wreszcie znalazła swoją bratnią duszę.
-Alice,czy zechciałabyś wraz ze mną zamieszkać w moim zamku?-zapytała Kordelia.
-Na pewno byś tego chciała?-spytała zaskoczona dziewczyna.
-Oczywiście,że tak!-wrzasnęła z przejęciem księżniczka.
-No to gdzie mam skierować mojego rumaka?
-Przed siebie i jeszcze dalej!!!-wrzasnęła radośnie pasażerka. Po czym wszyscy, cała trójka popędziła zostawiając za sobą wszystkie niefortunne wydarzenia.

A oto link do mojego filmu związanego z opowiadaniem :)

http://slide.ly/view/76ed4857945b260926ae9f449eb861c1

# data[].attributes.attachment_link.description
Dawno,dawno temu w pewnym,niewielkim, prawie nikomu nieznanym miasteczku żyła sobie tajemnicza dziewczyna. Na imię miała Alice.Była bardzo biedna, nie miała rodziców, a jej jedynym majątkiem była mała szopka, w której mieszkała wraz ze swoim wiernym rumakiem koloru miedzianego-Szmaragdem. To właśnie on był jej jedynym przyjacielem,który pocieszał ją w trudnych chwilach i zawsze znajdował jakiś sposób aby rozweselić swoją panią.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Naukowcy już od zamierzchłych czasów interesowali się historią pewnego nazwie Ziemia. Jednak nie mieli pojęcia, co stanie się wkrótce. Ludzie codziennie zanieczyszczali Ziemię. Ktoś albo coś chciało zemścić się na ludziach, gotując im marny los.

A było to tak. , gdzie zanotowano temperaturę - 55 Polanoburski pogodolog zauważył niepokojące warunki klimatyczne w okolicach Polanoburga powolutnie oC . Okazało się, że lodowce w strefach okołobiegunowych zaczynają topnieć i spowodowało to niskie temperatury. Na całym planetusie panował chaos, miały miejsce , tajfuny, tornada, tsunami, które całą ziemię. Sprawa nie wyglądała zbyt różowo, zwierzęta mutowały i przybierały niewyobrażalne rozmiary. Ludzie wpadali w panikostrach i nie wiedzieli co robić. Jednak Polanoburscy planetusolodzy stwierdzili, że problemem jest jeden z księżyców Jowisza, który wydostał się z orbity i zniszczył 3/4 księżyca, przez co planetusowi groziła zagłada.

Lokalna dziennikarka, zaniepokojona tym co obserwowała, postanowiła przeprowadzić wywiad z przewodniczącym Polanoburskiej Rady Planetusologów .

- Co należy robić, aby zlikwidować zagrożenie? -spytała dziennikarka.

- Aby nasza planeta była bezpieczna, musimy jak najszybciej powołać grupę kosmicznych komandosów, którzy w rekordowym czasie zdetonują bombę nuklearną - odpowiedział przewodniczący.

- Niekoniecznie. Po wysadzeniu ładunku, komandosi będą musieli szybko przygotować prom kosmiczny do odlotu - powiedział przewodniczący.

- Czy jako szef Polanoburskiej Rady Planetusologów ma pan jakiś plan B ? - zapytała dziennikarka.

- Oczywiście, że mam. Na wypadek nieudanej misji, z naszej bazy zostanie wystrzelona bomba neutronowa - stwierdził pewnie szef Rady.

Armagedon został zażegnany.

# data[].attributes.attachment_link.description
Naukowcy już od zamierzchłych czasów interesowali się historią pewnego nazwie Ziemia. Jednak nie mieli pojęcia, co stanie się wkrótce. Ludzie codziennie zanieczyszczali Ziemię. Ktoś albo coś chciało zemścić się na ludziach, gotując im marny los. A było to tak. , gdzie zanotowano temperaturę - 55 Polanoburski pogodolog zauważył niepokojące warunki klimatyczne w okolicach Polanoburga powolutnie oC .

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Opiszę wam wspomnienie mojej babci Krystyny Katry. Wspomnienie, które mi opowiedziała, dotyczyło Wigilii Bożego Narodzenia. Działo to się, kiedy jeszcze była mała. Zawsze obchodziła Wigilię z 3 braćmi,siostrą oraz rodzicami. Mieszkali wtedy w pięknej okolicy, w pobliżu Parku Redena. Najpierw oczywiście spożywali świąteczną kolację. Po uroczystym spotkaniu czekali na dzieciątko jeżdżące w saniach. Stali wszyscy poza rodzicami przed drzwiami pokoju. Dopiero dźwięk dzwonka oznaczał, że dzieciątko odjechało i dało prezenty. Wtedy mogli wejść. Dzieci szukały prezentów pod choinką, po kolei. Ustawiano ich od najmłodszego do najstarszego i w takiej kolei to szło.
Jak już zkączyli odpakowywać prezenty od dzieciątka zawsze śpiewali kolędy. Śpiewy było słychać 30-50 m na ulicy.
Na koniec szli na sanki obok kościoła, który stał na wzgórzu. Najstraszniejsze w tej historii było to, że kiedy babcia szybko rozpędziła się na sankach z tego wzgórza, nagle na płaskim podjeździe wyskoczyła w górę tak, jak w skokach narciarskich. Tak ją strach obleciał, że jej dech zaparło. Myślała, że zaraz umrze. Na szczęście na strachu się skończyło. I tak babcia zakończyła opowiadać swoje wspomnienie z dzieciństwa.

# data[].attributes.attachment_link.description
Opiszę wam wspomnienie mojej babci Krystyny Katry. Wspomnienie, które mi opowiedziała, dotyczyło Wigilii Bożego Narodzenia. Działo to się, kiedy jeszcze była mała. Zawsze obchodziła Wigilię z 3 braćmi,siostrą oraz rodzicami. Mieszkali wtedy w pięknej okolicy, w pobliżu Parku Redena. Najpierw oczywiście spożywali świąteczną kolację. Po uroczystym spotkaniu czekali na dzieciątko jeżdżące w saniach.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak obiecywałam, dzisiaj druga dawka śmiechu.:D

Hardcore (w wersji Straight Edge)
Wchodzimy do sklepu, bierzemy bułki, dzięki którym możemy się najeść, nie krzywdząc zwierząt, po czym biegniemy do działu z mięsem i krzyczymy do ludzi o mordowaniu naszych mniejszych braci, puszczamy
najbardziej brutalne filmiki z rzeźni, ale tak, żeby małe dzieci widziały, po czym wynosimy jak najwięcej mięsa, aby urządzić godny pogrzeb.

Grunge
Wchodzimy brudni do sklepu, bierzemy bułkę, mówimy jej, jak się nienawidzimy i jak bardzo chcemy palnąć sobie w łeb. Tak jak hardcore'owcy krzyczymy na mięsnym o zabijaniu biednych zwierząt i też
puszczamy brutalne filmiki z rzeźni za pomocą slajdów. Podchodzimy do sprzedawcy i przeszukujemy dziurawe dżinsy, znajdując wreszcie grosiki zwizerunkiem Kurta Cobaina zamiast orzełka, dajemy i odchodzimy bez słowa, potykając się o sznurówki trampek lub glanów.

Soft rock
Wchodzimy do sklepu, podtrzymując drzwi, żeby nie trzasnęły, idziemy na palcach, bierzemy bułkę, płacimy i wychodzimy cichutko, delikatnie zamykając drzwi.

Post-Rock
Wchodząc do sklepu, zachwycamy się nad brzmieniem skrzypiących drzwi i zaczynamy myśleć, jak by to brzmienie włączyć do post-rockowego plumkania. Myślimy nad tym tak intensywnie, że zapominamy o bułkach i wracamy do swojego post-rockowego zespołu, gdzie zaspokajamy głód doskonałym, wzajemnym zrozumieniem i zgraniem.

Hard rock
Wchodzimy do sklepu, trzaskając drzwiami obrotowymi, chwytamy mocno bułkę, zjadamy nietoperza, płacimy za nią, po drodze wykonując około 3-minutową solówkę i wychodzimy, trzaskając drzwiami.

R ock psychodeliczny
Wchodzimy do sklepu, bierzemy bułkę mającą najwięcej mąki na sobie, wciągamy mąkę nosem i zaciągamy się zapachem bułki, po czym płacimy, wpatrując się uważnie w groszówki, które wykładamy na ladę. Ich brzdęk dźwięczy nam w uszach, odbijając się echem jeszcze przez kilkadziesiąt sekund po opuszczeniu sklepu.

Math rock
Wchodzimy do sklepu i pożeramy wszystkie bułki, po czym idziemy do sklepikarza i płacimy. On się nas pyta, jakim cudem tyle zjedliśmy, a my mówimy, że i tak tego nie zrozumie i odchodzimy.

Space rock
Sklep z bułkami znajduje się kilka galaktyk dalej. Wsiadamy do promu kosmicznego i przelatujemy przez tunel czasoprzestrzenny. Przypadkowo odkrywamy mgławicę o składzie chemicznym bułki.

Noise rock/pop
Wchodzimy do sklepu, podchodzimy do półki z bułkami, po czym wyjmujemy zardzewiałą piłę, którą zaczynamy rzęzić po metalowej konstrukcji półki, mrucząc coś pod nosem. Po 20 minutach, kiedy już
wszyscy uciekną ze sklepu, przestajemy i dziwimy się, czemu nikt nie chce nam sprzedać bułki.

Rock progresywny
Wchodzimy do sklepu, wciągamy mąkę nosem i snujemy filozoficzne domniemywania na temat twarzy sklepikarza która przybiera dziwnych kształtów zwierząt: świni, psa, owcy. Potem kładziemy się wygodnie odrętwiali na sklepowej półce razem z pustymi produktami sklepowymi, czekającymi na wielką paradę.

New Prog
Wchodzimy do sklepu, który uznaliśmy za najbezpieczniejszy w przypadku nagłej apokalipsy. Po drodze do stoiska z pieczywem, ukradkiem wrzucamy między gazety na półce ulotki ujawniające spisek rządów całego świata. Bierzemy bułkę najmniej wyróżniającą się z tłumu bułek i wychodzimy bez słowa, nie płacąc. Jednak jeśli sprzedawca próbowałby nas zagadnąć, szeptem mówimy: Nie mogę rozmawiać, Oni są wszędzie! i wychodzimy jeszcze bardziej bez słowa.

Rock alternatywny
Wchodzimy do sklepu, wybieramy dwie bułki najbardziej nie pasujące do pozostałych, jedną ukradkiem wkładamy do kieszeni, uważając na rozmieszczenie kamer w sklepie. Za drugą bułkę płacimy fałszywymi
pieniędzmi, po czym wkładamy ją do torby, której nie widać spod naszywek i szybko wychodzimy, nerwowo zerkając za siebie i potykając się o próg tudzież powierzchnię płaską.

Metal Progresywny
Wchodzimy do sklepu, w skomplikowany sposób chwytając za klamkę. Bierzemy dobrze dobraną bułkę (ale najpierw dokładnie rozważamy wszystkie możliwości), mówimy "To jest to!", po czym płacimy za nią
równą 7/8 złotówki. Wychodzimy, po czym pytamy naszych przyjaciół, czy uważają, że wybór był trafny.

Glam rock
Wchodzimy do sklepu, bierzemy różowiutką bułkę, podchodzimy do sklepikarza i płacimy mu, sklepikarz śmieje się z naszego makijażu i myli się w wydawaniu reszty, po czym wychodzimy ze sklepu uważając, aby nie zaczepić natapirowanymi włosami o futrynę drzwi.

Rock and roll
Wchodzimy do sklepu rytmicznym i tanecznym krokiem, chwytamy pierwszą lepszą bułkę, płacimy i odchodzimy, nie zapominając o krokach.

Rockabilly
Pod sklep zajeżdżamy różowym cadilacem z 1963 roku. Wchodzimy do sklepu, stajemy w rozkroku na jego środku i starannie zaczesujemy nasze nasączone brylantyną włosy. Poprawiwszy kurtkę w stylu college, idziemy do półki z pieczywem i bierzemy donutsa. Płacąc sprzedawcy, zapewniamy go, że Elvis Presley żyje. Wychodząc, wykonujemy szpagat.

Punk rock
Wchodzimy do sklepu, schylając się, by nie zawadzić irokezem o futrynę, bierzemy najtańszą bułkę, nie płacimy sklepikarzowi, uciekamy ze sklepu brudząc mu podłogę którą niedawno mył.

Wchodzimy ścianą, bo drzwi są dla konformistów, nie bierzemy bułki, tylko chleb i tanie wino brzoskwiniowe, po czym podchodzimy do kasy. Patrzymy na sprzedawcę jak na głupka, bierzemy wino i wychodzimy ścianą z drugiej strony sklepu, zostawiając chleb na ladzie.

Rock gotycki
Wchodzimy do sklepu, w tle słychać dźwięk gry na organach, mimo iż w sklepie nie ma żadnych organów. Idziemy do półki z bułkami potykając się o długi płaszcz. Wybieramy bułkę, która wygląda najbardziej mrocznie i tajemniczo. Podchodzimy do lady znowu potykając się o płaszcz. Płacimy, a sprzedawca się dziwnie patrzy na nasz makijaż. Wychodzimy, a za nami wylatuje stado nietoperzy.

Indie rock
Ubrani w ciuchy z lumpeksu wchodzimy do najmniejszego sklepiku w jakimś zapomnianym przez świat miasteczku, bierzemy najmniejszą, najbardziej niepozorną bułkę, zagubioną gdzieś w kącie działu z
pieczywem, wyciągamy pieniądze (najlepiej walutę z najdalszego zakątka świata) z naszego XIX-wiecznego portfela, spokojnie płacimy i wychodzimy, nie biorąc plastikowego woreczka.

Wchodzimy do sklepu, tupiąc glanami i bierzemy najbardziej białą bułkę. Żeby się do końca upewnić co do niej, pytamy się sklepikarza o jej pochodzenie, po czym ją kupujemy i wychodzimy ze sklepu, tupiąc
glanami.

Emo
Delikatnym krokiem wchodzimy do sklepu, z całej siły popychając ciężkie drzwi. Grzecznie kłaniamy się sklepikarzowi, którego widzimy tylko jednym okiem, ponieważ drugie zasłania nasza długa, czarna grzywa.
Podchodzimy powoli i ostrożnie do stoiska z bułkami. Bierzemy delikatnie najmniejszą bułkę, chwytając ją w dwa palce, po czym upadamy z nią na ziemię. Próbujemy jeszcze 3 razy, za czwartym w końcu ją
podnosimy. Kiedy widzimy, że bułka ma rysę, płaczemy, po czym delikatnym krokiem i z największym trudem podchodzimy do sprzedawcy, aby pomógł nam wyjąć pieniądze z portfela. Bułkę ciężko rzucamy na ladę i próbujemy złapać oddech. Nie chcemy, żeby rozmazał nam się czarny makijaż, więc delikatnie wycieramy łzy z policzków. W międzyczasie zerkamy, czy ktoś nie śmieje się za plecami. W końcu pochylamy głowę i spoglądamy na sprzedawcę, który stanowczym głosem mówi Należy się 60 groszy. W tym momencie wydzieramy się TY MNIE WCALE NIE ROZUMIESZ! po czym z płaczem wybiegamy ze sklepu, gubiąc wszystkie żyletki. Sprzedawca wzrusza ramionami, po czym odkłada bułkę na półkę.

Folk
Wchodzimy do sklepu w sukni z koralami i w ogóle, bierzemy bułkę upieczoną tradycyjnie, po czym wyjmujemy pieniądze z naturalnego, skórzanego portfela, płacimy i podśpiewując szlagiery, wychodzimy z
wyszczerzonymi zębami.

Mam nadzieję że się spodobało, mam więcej. :)
Wchodzimy do sklepu w marynarce i jeansach, pukamy palcami każdą bułkę i bierzemy tę, która ma najlepszy sound. Płacimy za bułkę, po czym wychodzimy z piłką plażową pod pachą.

Reggae
Wchodzimy do sklepu, jednak nie za bardzo jesteśmy zainteresowani bułkami, pytamy się więc sklepikarza, czy ma zioło, niestety odpowiada przecząco. Wychodzimy ze sklepu i grzebiemy nerwowo po kieszeniach,
wyrzucając z nich wszystko, w końcu znajdujemy ukochane zioło i je zapalamy. Po około dwóch godzinach wracamy po bułkę.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak obiecywałam, dzisiaj druga dawka śmiechu.:D Hardcore (w wersji Straight Edge) Wchodzimy do sklepu, bierzemy bułki, dzięki którym możemy się najeść, nie krzywdząc zwierząt, po czym biegniemy do działu z mięsem i krzyczymy do ludzi o mordowaniu naszych mniejszych braci, puszczamy najbardziej brutalne filmiki z rzeźni, ale tak, żeby małe dzieci widziały, po czym wynosimy jak najwięcej mięsa, aby urządzić godny pogrzeb.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Książki na czacie BLOX przeprowadziły się na:

# data[].attributes.attachment_link.description
BLOG KAROLINY OLSZOWIEC CZYLI O TYM, CO KOCHAM NAJBARDZIEJ DZIECKO W GÓRACH

# data[].attributes.body
PSP5 Sosnowiec

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pewnego razu z jaja dinozaura wykluł się szpak na stojaku, który zmontował ze śrub aparat i powiesił na szubienicy pocztówkę z Egiptu. Następnego dnia nieumiejętnie wsadził koronę króla do kielicha. Niestety nie wiedział, że korona ma magiczną moc ożywiania przedmiotów. Dzięki koronie kielich za wszelką cenę chciał zniszczyć szpaka na stojaku. Pewnego dnia kiedy szpak był na spacerze w parku, nagle zza krzaków wyskoczył kielich w koronie, który był nienaturalnych rozmiarów. Szpak był przerażony lecz odważny, więc zapytał się kielicha, dlaczego za wszelką cenę chce go zniszczyć. Zdumiony odwagą szpaka kielich, postanowił być dla niego tak miły i opowiedzieć mu całą historię.

Kielich zaczął opowiadać: Dawno temu jak jeszcze byłeś jajem dinozaura, znalazł cię król Władysław Kurzastopa i pomyślał, że z tego jaja może się wykluć niesamowity dinozaur. Lecz któregoś dnia, król wpadł na pewien pomysł i postanowił wzmocnić mury zamku w obawie przed szukającym jaja wielkim dinozaurem. Korona króla posiadała niezwykłą moc, a król zdecydował, że musi zatrudnić doradcę. Lecz żaden poddany nie chciał się zdecydować na to, aby być doradcą króla. Król postanowił pierwszy raz użyć magicznej korony i ożywić swój ulubiony kielich. Kielich stał się bardzo dobrym doradcą. Później obawy króla się spełniły i zamek został zaatakowany przez wielkiego dinozaura. Zamek został zniszczony i pogrzebał w swoich gruzach dinozaura. Kielich był zrozpaczony ponieważ przeżył tylko on sam i jajo, które zaczynało powoli pękać. Król przed śmiercią jako swojego następcę wybrał jajo, a nie kielicha.

I oto cała moja historia - powiedział kielich.

Po długiej opowieści kielich zdecydował się wyzwać szpaka na pojedynek, w którym będą musieli się zmierzyć w trzech konkurencjach. Pierwsza konkurencja polega na wejściu do komnaty ze złotem i wywiezieniu jak największej jej zawartości, tę konkurencję wygrywa zawodnik, który wywiezie więcej złota. Druga konkurencja polega na jak najszybszym pokonaniu trzydziestu kilometrów. Ostatnia konkurencja polega na starciu pomiędzy zawodnikami. W pierwszej konkurencji szpak musiał się nieźle natrudzić, aby wsadzić do swojego wozu jak najwięcej złota. Okazało się, że tę konkurencję wygrał kielich. w następnej konkurencji trzeba było wykazać się fizycznie. Konkurencja ta została wygrana przez szpaka, ponieważ użył swoich skrzydeł, co dało mu ogromną przewagę nad kielichem, który potrafił się tylko toczyć i podskakiwać. W ostatniej, decydującej konkurencji wydawało się, że szpak nie ma szans ponieważ kielich jest od niego o siedem metrów wyższy. Gdy kielich miał naskoczyć na biednego szpaka, nagle otworzył się portal, z którego na pomoc szpakowi wyruszyły super kucyki. W skład drużyny kucyków wchodziły: niesamowita Materhorn, ekspresowa Filly Second, kontrolująca siłę natury Zap, czarująca Gradience, Mrs Maverlous z magicznym lassem, oraz wstydliwa Saddle Rager. Kucyki wykorzystując swoje magiczne moce pokonały kielich, który rozpadł się na kawałki. Kucyki wraz ze szpakiem przeszły przez portal do krainy kucyków i wszyscy żyli długo i szczęśliwie.

# data[].attributes.attachment_link.description
Pewnego razu z jaja dinozaura wykluł się szpak na stojaku, który zmontował ze śrub aparat i powiesił na szubienicy pocztówkę z Egiptu. Następnego dnia nieumiejętnie wsadził koronę króla do kielicha. Niestety nie wiedział, że korona ma magiczną moc ożywiania przedmiotów. Dzięki koronie kielich za wszelką cenę chciał zniszczyć szpaka na stojaku.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dawno,dawno temu w pewnym,niewielkim, prawie nikomu nieznanym miasteczku żyła sobie tajemnicza dziewczyna.
Na imię miała Alice.Była bardzo biedna, nie miała rodziców, a jej jedynym majątkiem była mała szopka, w której mieszkała wraz ze swoim wiernym rumakiem koloru miedzianego-Szmaragdem. To właśnie on był jej jedynym przyjacielem,który pocieszał ją w trudnych chwilach i zawsze znajdował jakiś sposób aby rozweselić swoją panią.
Sąsiedzi uważali ją za dziwaczkę wnioskując to głównie z jej wyjątkowo osobliwego wyglądu. Była ona drobna i chuda,a jej smukła sylwetka i niespotykanie blada cera zadziwiała wszystkich dookoła. Jej twarz zdobiły cienkie brwi, piękne, zielone oczy i wydatne kości policzkowe. Posiadała również gęste, rude włosy sięgające do pasa, przypominające złote płomienie ognia. Nie wiadomo dlaczego swoją, urokliwą postać ukrywała pod czarną, długą peleryną z kapturem opadającym na głowę.
Co dziwniejsze gdy tylko przechodziła przez drogę lub targ,a rzadko się to zdarzało wszyscy ludzie instynktownie i nie z własnej woli rozstępowali się tak jakby widzieli jakiegoś władcę lub nawet króla. Wywoływała w nich nie tylko strach ,ale coś więcej, na jej widok nikt nie mógł wydusić z siebie nawet jednego słowa. Pewnego dnia wszystkie te poglądy całkowicie się zmieniły...
Był to pewien słoneczny,pogodny poranek. Właśnie w tym momencie do miasta wjechał sznur wozów byli to kupcy z całego świata. Na ulicach zrobiło się dość tłoczno, gdyż wszyscy ludzie opuścili swoje domy chcąc nareszcie dokonać porządnych zakupów. Jedynym wyjątkiem była właśnie Alice, jak każdego takiego dnia mimo wszystko wolała pozostać w cieniu wraz ze swoim zwierzakiem. Nagle błękitne niebo przeszyły ciemne chmury, a słońce jakby rozpłynęło się w powietrzu. Dziki wiatr sponiewierał dachy mieszkań, a stragany z towarami zrujnował doszczętnie. Po chwili z ciemności wyłoniła się ogromna, przerażająca postać. Miała wielkie, czerwone oczy, gruby przysadzisty brzuch i nieprawdopodobnie długie, kościste paluchy! Wtem rozległ się wysoki, zimny głos:
,, Wszystkich was czeka zagłada, nienawiść i ŚMIERĆ!".
Po czym niemile widziany gość zaczął rzucać strugami ognia w stronę zgromadzonych mieszkańców.
Słychać było płacz,lamet i jęki umierających. Alice nie wytrzymała. Wybiegła z szopy, skierowała się na wprost potwora, wyciągnęła przed siebie rękę i powiedziała nienaturalnie niskim głosem:
,,Jesteś sługą największego mordercy sprzed wieków! Wracaj tam skąd przybyłeś, a jeśli tego nie zrobisz brutalnie i na zawsze zniszczę Cię!". Po czym kaptur spadł jej z głowy, a z prawej ręki nie wiadomo jak, nie wiadomo skąd wypłynął oślepiająco jasny blask. Monstrum pod wpływem jej mocy wycofało się w stronę pobliskiej puszczy, a nasza bohaterka zachwiała się, a potem upadła na kamienną posadzkę.
Następnego dnia obudziła się w nieznanym jej miejscu. Leżała na łóżku z zielono-złotym baldachimem,a obok niej wisiała piękna, zapewne droga suknia. Nagle podszedł do niej jakiś młody chłopak i oznajmił,że władca miasta chce się z nią spotkać.
-Nie pora na spotkania, ta bestia jest jedynie osłabiona nie można czekać-szepnęła już swoim normalnym,śpiewnym głosikiem.
-Pani, jesteś zbyt słaba nie możesz...-zaczął służący,ale dziewczyna uciszyła go gestem dłoni.
-Gdzie jest mój koń?-spytała zniecierpliwiona pogromczyni stwora.
Wnioskując po minie rozmówcy Szmaragd znajdował się w stajni.Dziewczyna nie zwlekając udała się do niego. Po osiodłaniu szybko wsiadła na jego grzbiet i pędem ruszyli w stronę pobliskiego lasu. Jechała tak dobre cztery doby aż w końcu stwierdziła, że należy im się odpoczynek. Zatrzymali się przy najbliższym drzewie i po pewnym czasie oboje zasnęli pogrążając się w swoich głębokich snach. Po chwili dziewczynę obudził dziwny ból w klatce piersiowej. Spojrzała w górę i ku swojemu przerażeniu ujrzała pucułowatą, żółtawo-zieloną twarz dziecka-trolla. W jego drugiej ręce ściskany był jej koń ,rozpaczliwie kopiący wszystkimi czterema kopytami.
-Zostaw nas poczwaro!-wrzasnęła histerycznie Alice. Odruchowo chciała sięgnąć po swój sztylet w kieszeni peleryny lecz przecież nie mogła, była przyciśnięta.Zostało tylko jedno wyjście,czekać na cud.
W końcu niespodziewanie olbrzymi bobas upuścił konia na ziemię.Po długim namyśle krzyknął:
,,Tralla mam nową malaluśkę!".
-To dodaj to do kolekcji ty matajfłapko!-nawrzeszczała ogromna i dość opalona jak na tę rasę trollica.
Schwytana ofiara nie musiała się długo zastanawiać czym jest ,,malaluśka" gdyż małe dziecko-troll zaczęło pokazywać jej tłumy ludzi przywiązanych do spróchniałej gałęzi drzewa!
-To należy do mojej,, kolkecji "-mówiło do siebie tollolontko. Po czym uczyniło z nią to samo co z innymi ,,zabawkami". Dziewczyna nie martwiła się o swojego przyjaciela,ponieważ widziała go czekającego na nią tuż przy pobliskim krzewie róży. Co pięć minut słyszała raz szepty, raz wrzaski gospodyni:
,, Miękkojeża weź wątróbkę i zrób z tego pyszną zupkę! Jeszcze tego brakowało, jeszcze mi roboty mało?! I muszę zrobić skarbeczkowi wywar z mamblobąbli, żeby dziś nie dostał bąbli!A ta maocholka? A zgniła fasolka?!!!".
W końcu dziewczyna nie wytrzymała i zębami przegryzła sznurek, w który była zawiązana, po czym ile sił w nogach pobiegła do Szmaragda. Objęła go mocno za szyję,ścisnęła łydkami i popędzili cwałem przed siebie. Nagle drogę zajechała im okrągła kareta ze szczerego złota. Natychmiast przez drzwiczki wyszła piękna istota. Była to kobieta, choć nie jeden człowiek mógłby przypuszczać,że spotkał prawdziwego anioła. Jej twarz lśniła od grubej warstwy kremu,a wypielęgnowane blond włosy układały się w loki. Miała na sobie nieskazitelnie czystą suknię koloru cukierkowego różu z licznymi koronkami i falbanami. Bez przerwy wachlowała się swoim małym, podręcznym wachlarzykiem ułożonym z piór łabędzia.
-Chcę żeby pojechała ze mną-rozkazała melodyjnym lecz stanowczym głosem służącemu.
-Ja mam misję do spełnienia , nie mogę ani chwili czekać!-krzyknęła bohaterka.
Księżniczka tupnęła obcasem pantofelka i spiorunowała wzrokiem lokaja. Mężczyzna siłą wpakował Alice do wozu, Szmaragda bezpiecznie przywiazał obok innych koni,a gdy wszyscy byli gotowi ruszyli w zupełnie inną stronę niż zamierzała nasza bohaterka.
-Dlaczego chcesz żebym pojechała z Tobą?-spytała ostro porwana dziewczyna.
-W moim kraju jest stan wojenny.Wszystkie moje koleżanki wyjechały za granicę. Tatuś powiedział,że mogę zabrać do zamku kogo tylko zechcę, bym nie była taka samotna-odpowiedziała wyraźnie zadowolona księżniczka. Alice zacisnęła ręce i zrobiła kwaśną minę, bo wiedziała,że z taką osobą nie warto dyskutować. Widząc niezadowolenie na twarzy swojej nowej towarzyszki córka króla powiedziała:
,,Jeżeli chcesz możesz mi mówić po imieniu. Nazywam się Kordelia, porozmawiajmy o czymś przyjemniejszym. Ostatnio od tatusia dostałam dużo podarunków. Takich jak malinowy mpruczek do pielęgnacji stóp, mirradonnę 1 o zapachu fiołków, delikatny mławek do lekkiego wydłużenia rzęs, waniliowy sześciopak młowidalicy do rozczesywania włosów i całe pudło mirrusa dla dobrego samopoczucia".
Nagle pojazdem coś niebezpiecznie potrząsnęło. Dosłownie sekundę później kawałki złota zaczęły się odrywać,a przez coraz większe szpary widać było szpetne,pomarszczone twarze. To nie było nic innego jak rozwścieczone gobliny!
Kordelia zaczęła krzyczeć i piszczeć, bo właśnie jeden z barbarzyńców sięgał w stronę koronki tuż przy klatce piersiowej gdzie znajdował się drogi medalion. Alice szybko pociągnęła towarzyszkę za rękę i z rozmachem otworzyła drzwiczki karety przy tym strącając co najmniej ośmiu małych złodziei. Popędziła do Szmaragda walecznie broniącego się przed inwazją chuliganów i wskoczyła na jego grzbiet za plecami mając kurczowo trzymającą się Kordelię. Rumak ruszył z kopyta pozostawiając całą gromadę rabusi za sobą. co godzinę księżniczka krzyczała i próbowała rozkazywać że chce wrócić do zamku,ale te prośby były dla Alice nic nie znaczące. Po dwudziestym powtórzeniu tej kwestii dziewczyna wytłumaczyła jej,że ma do spełnienia misję.
-A jaką misję?-zapytała złośliwie pasażerka.
-Tajną, w której udziału nie weźmiesz,bo jest zbyt niebezpieczna-odparła.
-Co to ,to nie! Nie zostanę tutaj sama w tym czarnym lesie! Już wolę brać udział w jakiejś bezsensownej misji!-krzyknęła.
-Dobrze,ale pod warunkiem,że nie będziesz mi przeszkadzać- odpowiedziała .
Rozkapryszona księżniczka tylko pokiwała głową,a potem już ani razu się nie odezwała. Dojechały do starego, kamiennego wąwozu, który stał na skraju królestwa demonów gdzie nasza postać od samego początku próbowała się dostać.
-To tutaj- oznajmiła chcąc przerwać złowrogą,grobową ciszę.
Osóbka za jej plecami tylko mocniej chwyciła się jej barków. Koń ostrożnie ruszył do przodu by nie zrzucić ani jednego kamyczka. Kiedy tylko dojechali do twierdzy czarnoksiężnika Alice wytłumaczyła Kordelii,żeby wraz z koniem zostali na zewnątrz. Po chwili dziewczę w pelerynie pchnęło mosiężne drzwi i powoli weszło do budynku.W środku było bardzo zimno i ponuro. Wszystkie meble były pokryte ogromną warstwą kurzu, a w pomieszczeniach roiło się od szczurów i starych, porozwalanych książek.
-To mnie szukasz?! Jestem tu,masz mnie jak na talerzu!-wrzasnęła bojaźliwie przybyszka.
Zza regału z księgami wyłonił się obleśny mężczyzna. na głowie sterczały mu małe kępki siwych włosów, jego zęby były brązowe od brudu, a na całym ciele widniały wystające żyły.
Był ubrany w ciemno-zieloną szatę,a bose stopy dudniły o posadzkę.
-Ha,ha! waleczna!-zawołał swym ochrypłym głosem.
-Dlaczego zaatakowałeś wioskę?-spytała z pogardą.
-Widzisz, głównie chodziło tu o Ciebie.Jak wiesz masz w sobie nędzną lecz niestety dobrą moc, która utrudnia mi działanie. Wystarczyło Cię zabić i kłopot z głowy,ale ty znów musiałaś mi przeszkodzić!
A teraz odważnie i mężnie stawiasz się u mnie w domu. Cóż za szczęście! wspaniale będzie wypić mi Twoją krew!-wykrzyczał, po czym zakręcił palcem i Alice runęła na podłogę wyduszając z siebie przeraźliwe krzyki. Czuła jakby jakaś niewidzialna siła wbijała jej sztylet w klatkę piersiową i czuła jak brutalnie ból przeszywa jej całe ciało. Złość i bezradność gotowały się w jej sercu i umyśle.
Nagle ból ustał i to morderca zaczął jęczeć i piszczeć gdyż Kordelia niespodziewanie i z całej siły waliła po głowie złotym obcasem swojego pantofelka.
Dziewczyna przed chwilą torturowana jakby odzyskała swoje siły i z jej prawej dłoni nie wiadomo jak nie wiadomo skąd wypłynął złocisty płomień ognia, który strącił na zawsze czarnoksiężnika z tego świata.
Dziewczyny nie mogły uwierzyć w swoje szczęście , podbiegły do siebie i przytuliły się mocno . Rudowłosa pierwszy raz poczuła , że jest szczęśliwa , że komuś na niej zależy i wreszcie znalazła swoją bratnią duszę.
-Alice,czy zechciałabyś wraz ze mną zamieszkać w moim zamku?-zapytała Kordelia.
-Na pewno byś tego chciała?-spytała zaskoczona dziewczyna.
-Oczywiście,że tak!-wrzasnęła z przejęciem księżniczka.
-No to gdzie mam skierować mojego rumaka?
-Przed siebie i jeszcze dalej!!!-wrzasnęła radośnie pasażerka. Po czym wszyscy, cała trójka popędziła zostawiając za sobą wszystkie niefortunne wydarzenia.

A oto link do mojego filmu związanego z opowiadaniem :)

http://slide.ly/view/76ed4857945b260926ae9f449eb861c1

# data[].attributes.attachment_link.description
Dawno,dawno temu w pewnym,niewielkim, prawie nikomu nieznanym miasteczku żyła sobie tajemnicza dziewczyna. Na imię miała Alice.Była bardzo biedna, nie miała rodziców, a jej jedynym majątkiem była mała szopka, w której mieszkała wraz ze swoim wiernym rumakiem koloru miedzianego-Szmaragdem. To właśnie on był jej jedynym przyjacielem,który pocieszał ją w trudnych chwilach i zawsze znajdował jakiś sposób aby rozweselić swoją panią.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Opiszę wam wspomnienie mojej babci Krystyny Katry. Wspomnienie, które mi opowiedziała, dotyczyło Wigilii Bożego Narodzenia. Działo to się, kiedy jeszcze była mała. Zawsze obchodziła Wigilię z 3 braćmi,siostrą oraz rodzicami. Mieszkali wtedy w pięknej okolicy, w pobliżu Parku Redena. Najpierw oczywiście spożywali świąteczną kolację. Po uroczystym spotkaniu czekali na dzieciątko jeżdżące w saniach. Stali wszyscy poza rodzicami przed drzwiami pokoju. Dopiero dźwięk dzwonka oznaczał, że dzieciątko odjechało i dało prezenty. Wtedy mogli wejść. Dzieci szukały prezentów pod choinką, po kolei. Ustawiano ich od najmłodszego do najstarszego i w takiej kolei to szło.
Jak już zkączyli odpakowywać prezenty od dzieciątka zawsze śpiewali kolędy. Śpiewy było słychać 30-50 m na ulicy.
Na koniec szli na sanki obok kościoła, który stał na wzgórzu. Najstraszniejsze w tej historii było to, że kiedy babcia szybko rozpędziła się na sankach z tego wzgórza, nagle na płaskim podjeździe wyskoczyła w górę tak, jak w skokach narciarskich. Tak ją strach obleciał, że jej dech zaparło. Myślała, że zaraz umrze. Na szczęście na strachu się skończyło. I tak babcia zakończyła opowiadać swoje wspomnienie z dzieciństwa.

# data[].attributes.attachment_link.description
Opiszę wam wspomnienie mojej babci Krystyny Katry. Wspomnienie, które mi opowiedziała, dotyczyło Wigilii Bożego Narodzenia. Działo to się, kiedy jeszcze była mała. Zawsze obchodziła Wigilię z 3 braćmi,siostrą oraz rodzicami. Mieszkali wtedy w pięknej okolicy, w pobliżu Parku Redena. Najpierw oczywiście spożywali świąteczną kolację. Po uroczystym spotkaniu czekali na dzieciątko jeżdżące w saniach.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Naukowcy już od zamierzchłych czasów interesowali się historią pewnego nazwie Ziemia. Jednak nie mieli pojęcia, co stanie się wkrótce. Ludzie codziennie zanieczyszczali Ziemię. Ktoś albo coś chciało zemścić się na ludziach, gotując im marny los.

A było to tak. , gdzie zanotowano temperaturę - 55 Polanoburski pogodolog zauważył niepokojące warunki klimatyczne w okolicach Polanoburga powolutnie oC . Okazało się, że lodowce w strefach okołobiegunowych zaczynają topnieć i spowodowało to niskie temperatury. Na całym planetusie panował chaos, miały miejsce , tajfuny, tornada, tsunami, które całą ziemię. Sprawa nie wyglądała zbyt różowo, zwierzęta mutowały i przybierały niewyobrażalne rozmiary. Ludzie wpadali w panikostrach i nie wiedzieli co robić. Jednak Polanoburscy planetusolodzy stwierdzili, że problemem jest jeden z księżyców Jowisza, który wydostał się z orbity i zniszczył 3/4 księżyca, przez co planetusowi groziła zagłada.

Lokalna dziennikarka, zaniepokojona tym co obserwowała, postanowiła przeprowadzić wywiad z przewodniczącym Polanoburskiej Rady Planetusologów .

- Co należy robić, aby zlikwidować zagrożenie? -spytała dziennikarka.

- Aby nasza planeta była bezpieczna, musimy jak najszybciej powołać grupę kosmicznych komandosów, którzy w rekordowym czasie zdetonują bombę nuklearną - odpowiedział przewodniczący.

- Niekoniecznie. Po wysadzeniu ładunku, komandosi będą musieli szybko przygotować prom kosmiczny do odlotu - powiedział przewodniczący.

- Czy jako szef Polanoburskiej Rady Planetusologów ma pan jakiś plan B ? - zapytała dziennikarka.

- Oczywiście, że mam. Na wypadek nieudanej misji, z naszej bazy zostanie wystrzelona bomba neutronowa - stwierdził pewnie szef Rady.

Armagedon został zażegnany.

# data[].attributes.attachment_link.description
Naukowcy już od zamierzchłych czasów interesowali się historią pewnego nazwie Ziemia. Jednak nie mieli pojęcia, co stanie się wkrótce. Ludzie codziennie zanieczyszczali Ziemię. Ktoś albo coś chciało zemścić się na ludziach, gotując im marny los. A było to tak. , gdzie zanotowano temperaturę - 55 Polanoburski pogodolog zauważył niepokojące warunki klimatyczne w okolicach Polanoburga powolutnie oC .

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mit
Miliony lat temu we wszechświecie panował chaos. Pewnego razu pojawiły się w nim kule świetliste, które krążąc blisko siebie, zaczęły się nagle wzajemnie przyciągać i stworzyły jedną wielka masę, która po chwili zaczęła mocno drgać, po czym nastąpił ogromny wybuch i rozprysła się na miliony małych kawałeczków. Jeden z nich wbił się w ciemną bryłę krążącą bez celu w przestrzeni kosmicznej. W kawałku tym znajdowała się mała kapsułka, z której wyszła istota przypominająca człowieka. Był to bóg Aldinor. Aldinor postanowił zamieszkać w miejscu, w którym się znalazł. Na początku musiał nadać kształt i kolor planecie. Postanowił, że będzie to złota kula. Patrząc z góry na swoje dzieło stwierdził, że trzeba je trochę rozgrzać i rozjaśnić. Będąc bogiem słońca nie miał z tym najmniejszego problemu. Wystarczyło tylko, że głośno się roześmiał, a z jego ust wyfrunęło mnóstwo małych, złotych iskierek, które szybko otuliły nową planetę i mocno ją rozgrzały. Bóg Aldinor czuł się jednak samotny. Pomyślał więc, że przydałoby mu się, jakieś towarzystwo. Nagle usłyszał, tuż za swoimi plecami, wielki szum. Gdy się odwrócił zobaczył piękny wodospad, z którego wyłoniła się postać kobiety o przepięknej urodzie. Była to Xorina, bogini mórz i oceanów. Aldinor zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. Oczywiście z wzajemnością. Ich uczucie było magiczne. Sprawiało, że miejsca, które razem odwiedzali i rzeczy, których dotykali zmieniały się w piękne rośliny, cudowne zwierzęta i ptaki. Po pewnym czasie ma świat przyszła ich córka, którą ochrzcili imieniem- Xoranna, a planetę, którą stworzyli nazwali Xorax. Jestem taka szczęśliwa i podekscytowana. Wyjeżdżam jutro na zawody pływackie "Italy Grande Priscina" we Włoszech. Pływam chyba od urodzenia. Tak bardzo kocham wodę. Prawie każdej nocy śnią mi się ogromne i prześliczne baseny, na których odbywają się zawody w pływaniu, a ja jestem zawsze w czołówce. Publiczność skanduje moje imię: " Xoranna, Xoranna". Wtedy się budzę. Od pewnego czasu zastanawiam się, dlaczego mam takie oryginalne imię. Nikt w okolicy takiego nie ma, ani nawet chociaż troszkę podobnego. Pytałam o to rodziców. Mama stwierdziła, że kiedyś przebywając we Włoszech miała sen, w którym widziała prześliczną syrenę o imieniu Xoranna. Imię to tak jej zapadło w pamięci, że postanowiła mnie nim obdarować. Nie byłam tym wyjaśnieniem usatysfakcjonowana do końca, więc szperałam w internecie i natknęłam się na informacje, z których wynikało, że kiedyś istniała planeta Xorax, lecz nadal nie wiem, czy ma to związek z moim imieniem. Jutro wyjeżdżam do Włoch. Może tam będę miała proroczy sen, który da odpowiedź na moje pytanie? Tak, jak przypuszczałam na zawodach było super. Jednak spragniona byłam morskiej wody, więc wybrałam się na plażę. Wracając zauważyłam stary zniszczony skansen , pięknie oświetlony promieniami zachodzącego słońca. Postanowiłam go zwiedzić. Będąc w środku, nie mogłam uwierzyć w to, co zobaczyłam. Były tam stare szkice przedstawiające planetę Xorax i informacje o istotach, które ją stworzyły. Okazało się, że założycielami planety był bóg słońca Aldinor i jego żona Xorina, bogini wody. Mieli oni córkę o imieniu Xoranna. Wynikało z tego, że byłam jej prapraprapra....wnuczką, a po jej matce odziedziczyłam zamiłowanie do wody i pływania. Następnego dnia, przed powrotem do domu, jeszcze raz chciałam odwiedzić skansen, ale nie było po nim śladu. Nad miejscem, w którym stał wczoraj unosił się tylko piękny, złocisty pył. Poczułam, że wszystko to, czego się dowiedziałam, było przeznaczone tylko dla moich wiadomości. Z pewnością i tak nikt, by mi nie uwierzył.

# data[].attributes.attachment_link.description
Mit Miliony lat temu we wszechświecie panował chaos. Pewnego razu pojawiły się w nim kule świetliste, które krążąc blisko siebie, zaczęły się nagle wzajemnie przyciągać i stworzyły jedną wielka masę, która po chwili zaczęła mocno drgać, po czym nastąpił ogromny wybuch i rozprysła się na miliony małych kawałeczków.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pewnego dnia Mil z planety Azgord poszedł nad jezibo łowić ryby. Do przejścia miał wielki stu milowy las. Jednak w połowie drogi napadły go rulki . Rulki to czarne, jadowite węże które mają długie nogi i kręgosłup. Mil zaczął uciekać w głąb lasu przez rulkani. Po pięćdziesięciu milach rulki zgubiły jego trop, lecz mil nie umiał znaleźć powrotnej drogi na ścieżkę. Podczas poszukiwań ścieżki Mil znalazł dom hompuruka o imieniu Felek. Hompuruki to rasa długowiecznych stworzeń o wyglądzie różowej sowy. Mil znalazł się w rozpaczliwej sytuacji, bo hompuruki nie lubią rasy Mila, falagotów. była godzina 11.00 a Mil biegał już od 6.00 więc stracił wszystkie siły.

Postawowił poprosić Felka o wskazanie właściwego kierunku. Kiedy Mil zapukał do drzwi w sirodku domu Felka rozległy się straszne krzyki. Po minucie Felek wyszedł ze swego domu i bardzo się zdziwił, bo nigdy dotąd nie potkał żadnego falagota, więc zaprosił Mila do domu. W domie Felka był tylko stół i dwa krzesełka. Felek usiadł na jednym i kazał Milkowi usiąść na drugim. Milek powiedział, że zabłądził, ponieważ uciekał przed rulkami. Felak poradził mu iść na północy-wschód, skręcić przy etulku w prawo i iść prosto do kosotrawiny, tam zakrecić w lewo. " Jeśli tak pójdziesz dotrzesz do swojego jeziba" rzekł Felek. Mil tak poszedł i doszedł do jeziora, tam nałapał wiele ryb i podczas powrotu do domu wstąpił do domu felka aby podzielić się rybami.

# data[].attributes.attachment_link.description
Pewnego dnia Mil z planety Azgord poszedł nad jezibo łowić ryby. Do przejścia miał wielki stu milowy las. Jednak w połowie drogi napadły go rulki . Rulki to czarne, jadowite węże które mają długie nogi i kręgosłup. Mil zaczął uciekać w głąb lasu przez rulkani.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Niedaleko Chełma była mała wioska, nazywała się Wojsławice. W Wojsławicach mieszkał pewien staruszek. Ten staruszek nazywał się Jakub Wędrowycz. Wędrowycz był egzorcystą amatorem, bimbrownikiem i kłusownikiem. Jakub miał około 90 lat. Dokładnej daty urodzin sobie nie przypominał.
Pewnego słonecznego ranka Jakub obudził się na kacu gigancie.Wstał, poszedł do wyjścia. Perfidne krzesło próbowało podstawić mu nogę. Jakub kopnął energicznie, a że krzesło było stare rozleciało się na kawałki. Jakub zarecytował maksymę swojego dziadka: ,,Klin klinem się wybija''.
Powiedziawszy to wziął butelkę z nieprzejrzystą substancją. Wypiwszy całą, wyszedł na dwór i zwalił się na ziemię.
Obudziło go lekkie poklepywanie po plecach.
-Ki diabeł? -zapytał zdziwiony Jakub.
-Nazywam się Rampalump, pochodzę z krainy Lupulutusoland, mlekiem i miodem płynącej. Mój pan Rimatur ciebie potrzebuje w bardzo ważnej sprawie-powiedziało coś.
Zanim Jakub zdążył zaprzeczyć Rampalump chuchnął, stęknął i zniknęli.
Jakuba bardzo bolała głowa, był przywiązany do starego krzesła w jakiejś sali. Po chwili wyjął z kieszeni tak zwany Żydowski Włos, cieniutką piłkę do piłowania krat więzień. Po 5 minutach był już wolny i w tej chwili do sali weszli Rampalump i jacyś trzej oberwańcy.
-Kim jesteście?-zapytał Jakub.
-To mój władca Rimatus, Rojus- nadworny błazen, Ratator- miejscowy policjant, Rambaraman- prawa ręka naszego władcy, a za drzwiami siedzi, Ramius- osobista straż władcy-powiedział Rampalump.
-Po co mnie tu wezwaliście?-zapytał Jakub.
-Potrzebny nam jesteś byś zabił dwa mutasy popromienne. Rafikutusa, króry ma bardzo długie szpony i Ratatururusus, który lata na tęczy i rzuca się z powietrza, i gryzie trującymi zębami-powiedział władca.
Jakubowi się to nie spodobało, więc rzucił się z bagnetem wyciągniętym z cholewy gumofilca na dowódcę. Dowódca nawet nie zdążył krzyknąć. Potem zabił pozostałą dwójkę bez Rampalumpa.
Następnie wybiegł z Rampalumpem pod pachą. Strażnika pozbył się bardzo szybko (wyrzucił go przez okno). Pobojowisko wyglądało strasznie: wybite okna, rozwalone drzwi itp.. Wybiegli z zamku i nagle zza rogu wyjechały dziwne stworzenia.
-Nazywam się Rambot i jestem robotem policjantem-powiedziało lewitujące coś.
-A ja jestem Kungle, miejscowy grabarz. Pan Rambot mnie wynajął-powiedział niemal radośnie, bo od miesiąca nie dostał żadnego zlecenia, a z czegoś trzeba żyć.
Jakub bezceremonialnie ogłuszył obydwóch. Potem od razu krzyknął na Rampalumpa i kazał mu otworzyć portal do jego świata.
Po pięciu minutach był już w domu. Lekcja z tego taka, by Jakuba nie porywać.

# data[].attributes.attachment_link.description
Niedaleko Chełma była mała wioska, nazywała się Wojsławice. W Wojsławicach mieszkał pewien staruszek. Ten staruszek nazywał się Jakub Wędrowycz. Wędrowycz był egzorcystą amatorem, bimbrownikiem i kłusownikiem. Jakub miał około 90 lat. Dokładnej daty urodzin sobie nie przypominał. Pewnego słonecznego ranka Jakub obudził się na kacu gigancie.Wstał, poszedł do wyjścia.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
MIT.Przez całe wieki na odległej planecie Ignis rodziły się magiczne istoty z morderczego ognia Mirmo-była to gorąca jak ogień mgła. Ogień ten przetrwał tylko na Ignis. Wszystkie te istoty były zawzięte i skąpe. Pewnego dnia urodziła się inna dziewczynka. Była oczywiście z ognia ale była miła i troskliwa. Nazywała się Etera. Jej ojcem był król Elmodeus. Jej mama umarła gdy Etera miała dwa latka. Przez cały ten czas wychowywała się w luksusie ale nigdy nie pasowało jej to skąpstwo poddanych. Pewnego dnia jej ojciec zachorował na ciężką chorobę, zdradził jej wtedy, że tak naprawdę jest córką Heliosa - boga słońca. Po śmierci króla miała zostać królową ale gdy poddani dowiedzieli się że jest półboginią, chcieli ją zabić i podarować w ofierze Klimenie - jednej z wielu żon Heliosa. Była to pierwsza półbogini w historii Ignis. Gdy Helios dowiedział się o tym spisku, zamierzał ukarać Ignisczyków, a Etere ocalić. Stworzył dla niej planetę Xorax i zamienił ją w promień światła. Wszystkich Ignisczyków zabił. Helios pozwolił Eterze przyjmować do siebie alchemików ale tylko w postaci światła. Stworzył też wiele gatunków zwierząt i roślin.
paulina c's Slidely by Slidely Slideshow

Pewnego dnia... Był to dzień zimny i śnieżny. Poszłam z moim psem na spacer. Przechodziliśmy przez dziwny las, były tam bardzo ciekawe drzewa i krzewy. Na przykład : wielkie drzewo o grubym pniu i długich konarach ale akurat nie to było nadzwyczajne, zdziwiły mnie drzewka stojące za nim. Były ułożone w jednym szeregu od największego do najmniejszego. Uznałam, że to sad. Szliśmy dalej, piesek przyniósł mi jego zabawkę, którą wzięłam ze sobą. Rzuciłam mu ją ale ona potoczyła się do lasu i nie mogłam po nią iść, bo się ściemniło. Widziałam tylko jak wpada do jakiegoś rowu, przynajmniej myślałam, że to był rów. Następnego dnia wypytywałam przechodni o dziwne drzewa w lesie ale usłyszałam tylko pogłoskę, że na tych polach 1000 lat temu zasadzono ten buk i że nigdy nie złamał mu się żaden konar. Niestety dalej nie wiedziałam nic o tych drzewkach. Znów poszłam tam gdzie byłam dzień wcześniej. Przyglądałam się bukowi i zauważyłam szparę między jego korzeniami. Gdy się zbliżyłam, coś mi nie pasowało w jego korze. Nagle zobaczyłam, że to jakieś drzwi lub deska, które miały zakryć wnętrze drzewa, odchyliłam je i całe odpadły. Zobaczyłam, że buk jest w środku pusty i była tam też zabawka mojego psa. Na jego ściankach wewnętrznych było widać jakieś dziwne znaczki przypominające litery. Dało się tylko przeczytać słowo Xorax. Przykryłam z powrotem klapkę i wróciłam do domu. Przez całą noc głowiłam się co to znaczy Xorax. Na następny dzień poszłam do biblioteki by znaleźć jakąś podpowiedź. Zaczęłam szukać książki na ten temat ale znalazłam tylko ,,Kronikę Xoraxian" Wypożyczyłam ją i pobiegłam do buka w tajemniczym lasie. Gdy dotarłam usiadłam w rogu i zaczęłam czytać. Na pierwszych stronach znalazłam te same znaczki, które były w drzewie. Zdjęłam klapkę z drzewa i zaczęłam tłumaczyć te znaczki, napisano tam: ,,Na pewno jesteś potomkiem Xoraxu bo inaczej nie znalazłbyś naszego drzewa rodu. Zasadził go wielki Rinos Hai, tysiąc lat temu. W każdym drzewie ustawionym w szyku Xoraxian zapisany jest każdy Xoraxianin. Nikt nie sadzi tych drzew one same rosną wraz z nowo narodzonym potomkiem naszej planety. Daj się ponieść cząstce Xoraxu, która jest w Tobie, ona zaprowadzi Cię do twego drzewa. Gdy już do niego dotrzesz wypowiedz te słowa: ,,Jam poeret Xoraxu. Halima pochoi witer Etera ksenda wiolet" ,a przeniesiesz się do Księżnej Eteri. Mieszka ona na Xoraxie. Ona powie Ci wszystko co będziesz chciał wiedzieć o naszej planecie. Spotkasz się też z Rinosem Haim. Możesz wracać kiedy chcesz tym samym zaklęciem ale uważaj używaj go ostrożnie i z umiarem" Gdy pomyślałam o moim drzewie jakaś dziwna siła mnie tam przyciągnęła. Było to najmniejsze drzewo. Wypowiedziałam zaklęcie i nagle znalazłam się przed księżniczką Eterą, zadawałam jej dużo pytań i na każde dostałam odpowiedź. Dowiedziałam się też że Rinos Hai to mój prapraprapraprapra dziadek. Spotkałam się też z nim. Było to cudowne spotkanie ale musiałam już wracać. Byłam dumna z tego kim jestem ale nie mogłam o tym nikomu mówić.

# data[].attributes.attachment_link.description
MIT.Przez całe wieki na odległej planecie Ignis rodziły się magiczne istoty z morderczego ognia Mirmo-była to gorąca jak ogień mgła. Ogień ten przetrwał tylko na Ignis. Wszystkie te istoty były zawzięte i skąpe. Pewnego dnia urodziła się inna dziewczynka. Była oczywiście z ognia ale była miła i troskliwa. Nazywała się Etera.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kilka dni później - podczas równowody, na placu w centrum miasta miało miejsce spektakularne kazanie, nowo powstałej wiary - Dagoizmu. Podstawą tej religii było przekonanie, że ponad falami istnieją Wszechwładcy, którym Strzykwiaki w jakiś sposób się naraziły i w związku z tym bogowie postanowili zrzucić ciężkie ołowiane dzioby na miasta podwodnego ludu.