# data[].attributes.body
Deze kerngedachte link ik aan het idee dat ik te laat ben stil gestaan bij een moment dat al vaker is voorgekomen, zonder dat ik daar eigenlijk ooit heb bij stilgestaan. In mijn situatie, dus Tiziano, die hem eigenlijk nooit amuseerde en die een ander beeld had van hoe De Stip eruit zag, waarvan ik dacht dat hij gewoon niet sociaal was. Er zat dus een achterliggende betekenis achter.

Pauwels, C.(2019). Ode aan de verwondering. De auteurs en uitgeverij Lannoo. Geraadpleegd op 7/04/2025 via file:///C:/Users/flore/Downloads/Veerle%20De%20Schrijver_20250225115127%20(1).pdf

# data[].attributes.body
Het idee van ‘Je deelt samen met anderen de spanning’, ‘je wordt samen triest’ en ‘je lacht samen’, daar ben ik blijven bij stilstaan. Op dat moment huilde Tiziano samen met de begeleidster omdat ze zo goed voor hem hebben gezorgd en omdat hij nu naar een plaats kon waar er leeftijdgenoten waren voor hem.

Pauwels, C.(2019). Ode aan de verwondering. De auteurs en uitgeverij Lannoo. Geraadpleegd op 7/04/2025 via file:///C:/Users/flore/Downloads/Veerle%20De%20Schrijver_20250225115127%20(1).pdf

# data[].attributes.body
Ik ben tot deze situatie gekomen doordat ik op dat moment ben beginnen nadenken over het idee dat we allemaal zo snel en makkelijk een oordeel kunnen vormen. In deze situatie moest ik kijken naar de achterliggende oorzaak van deze situatie en hoe het komt dat deze jongen zo afstandelijk deed naar iedereen toe. Deze situatie kan ik nog toepassen op zoveel andere momenten die ik zal meemaken in mijn leven en die ik al meegemaakt heb.

Ik twijfelde of ik deze situatie ging kunne toepassen op de kerngedachten in het boek ‘Ode aan de verwondering’. Ik heb een aantal keer hierover nagedacht en uiteindelijk vond ik een manier op dit hierop toe te passen.