# data[].attributes.headline
บทที่2ธรรมชาติขอวมนุษย์

# data[].attributes.subject
บทที่2ธรรมชาติขอวมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
บทที่2ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
บทที่2ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.title
บรรทัดฐานทางสังคมหรือปทัสถาน (Norms) : การจัดระเบียบทางสังคม

# data[].attributes.attachment_link.description
แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม

# data[].attributes.headline
บทที่2 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
บทที่2 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
บทที่2ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
บทที่2ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.title
บรรทัดฐานทางสังคมหรือปทัสถาน (Norms) : การจัดระเบียบทางสังคม

# data[].attributes.attachment_link.description
แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม

# data[].attributes.headline
บทที่2ธรรมชาติของมนุ

# data[].attributes.body
บทที่2ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.body
จารีต
จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวด มีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืน โดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงาม ผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม (อังกฤษ: taboo) เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิต และขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆ ต่อกันมาเป็นเวลาช้านาน โดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตาม เป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย

วิถีประชา
วิถีประชาเป็นบรรทัดฐานทางสังคมที่คนยอมรับนับถือจนเกิดความเคยชิน เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันของบุคคลในสังคม ไม่ได้มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับความดีความชั่วดังเช่นจารีต บ้างจึงเรียกวิถีประชาเรียกว่า "วิถีชาวบ้าน" เช่น การยกมือไหว้ หรือการสวมชุดดำในงานศพ โดยส่วนใหญ่เป็นมาตรฐานทางพฤติกรรม ไม่มีการบังคับควบคุมอย่างเข้มงวด เมื่อมีการละเมิดผู้ละเมิดก็เพียงได้รับคำติฉินนินทา
1.สำนักกฎหมายธรรมชาติ
กฎหมายธรรมชาติคือ  กฎเกณฑ์ที่กำหนดแบบแผนการปฏิบัติของมนุษย์ที่มีอยู่ตามธรรมชาติ ไม่ได้เกิดจากความจำนงของผู้ใด มีลักษณะเหมือนกันในทุกหนแห่ง โดยเน้นว่ากฎเกณฑ์ต่างๆมีระเบียบอยู่โดยธรรมชาติของมันเอง ไม่ขึ้นอยู่กับอำเภอใจของบุคคล มนุษย์เพียงแต่ใช้สติปัญญาไปค้นพบเท่านั้น

# data[].attributes.headline
บทที่2 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
บทที่2 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.body
แนวความคิดของนักสังคมวิทยา ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
ธรรมชาติของมนุษย์ 

# data[].attributes.subject
ธรรมชาติของมนุษย์ 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
บทที่ 3 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
บทที่ 3 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
บทที่2ธรรมชาติของมุนษย์

# data[].attributes.subject
บทที่2ธรรมชาติของมุนษย์

# data[].attributes.attachment_link.title
บรรทัดฐานทางสังคมหรือปทัสถาน (Norms) : การจัดระเบียบทางสังคม

# data[].attributes.attachment_link.description
แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม

# data[].attributes.headline
บทที่2 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
บทที่2 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
บทที่2ธรรมชาติของมนุ

# data[].attributes.body
บทที่2ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.body
แนวความคิดของนักแสดงวิทยา ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
บทที่ 3 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
บทที่ 3 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.body
เเนวความคิดจองนักแสดงวิทยาธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
บทที่2 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
บทที่2 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
บทที่2 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
บทที่2 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.title
บรรทัดฐานทางสังคมหรือปทัสถาน (Norms) : การจัดระเบียบทางสังคม

# data[].attributes.attachment_link.description
แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม

# data[].attributes.headline
บทที่ 2 แนวความคิดของนักสังคมวิทยา เกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
บทที่ 2 แนวความคิดของนักสังคมวิทยา เกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.title
บรรทัดฐานทางสังคมหรือปทัสถาน (Norms) : การจัดระเบียบทางสังคม

# data[].attributes.attachment_link.description
แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม

# data[].attributes.headline
เรื่องที่ 2 แนวความคิดของนักสังคมวิทยาเกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
เรื่องที่ 2 แนวความคิดของนักสังคมวิทยาเกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
เรื่องที่2 แนวความคิดของนักสังคมวิทยาเกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
เรื่องที่2 แนวความคิดของนักสังคมวิทยาเกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
บทที่ 2เเนวความคิดของสังคมวิทยาธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
บทที่ 2เเนวความคิดของสังคมวิทยาธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.title
บรรทัดฐานทางสังคมหรือปทัสถาน (Norms) : การจัดระเบียบทางสังคม

# data[].attributes.attachment_link.description
แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม

# data[].attributes.headline
บทที่2ธรรมชาติของมนุ

# data[].attributes.body
บทที่2ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
บทที่2ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
บทที่2ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
บทที่2ธรรมชาติ​ของ​มนุษย์​

# data[].attributes.subject
บทที่2ธรรมชาติ​ของ​มนุษย์​

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
บทที่2 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
บทที่2 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
บทที่2 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
บทที่2 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
บทที่ 2 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.subject
บทที่ 2 ธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.body
แนวความคิดของนักสังคมวิทยาธรรมชาติของมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม งานพิธีต่าง ๆ ตามสมัยนิยม เช่น การแต่งกาย การรับประทานอาหาร การอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง เป็นต้น ผู้ที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามแนวทางดังกล่าวจะได้รับการติเตียน เยาะเย้ยถากถาง หรือการนินทาจากผู้อื่นทำให้สมาชิกต้องปฏิบัติตาม สามารถจำแนกได้ดังนี้

2. กฎศีลธรรม หรือ จารีต ( Morals) จารีตเป็นบรรทัดฐานที่กำหนดให้คนในสังคมประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มงวดมีการควบคุมที่รุนแรงเพื่อป้องกันการฝ่าฝืนโดยคนในสังคมนั้นถือว่าแบบแผนการปฏิบัติดังกล่าวเป็นสิ่งดีสิ่งงามผู้ละเมิดเป็นคนผิดคนชั่ว เป็นต้น จารีตประเพณีจึงมีลักษณะเป็นข้อห้าม เช่น การห้ามสมรสกันระหว่างญาติสืบสายโลหิตและขอให้ปฏิบัติ เช่น ต้องช่วยเหลือผู้อื่น เป็นต้น อันใดจะเป็นจารีตประเพณีได้ ต้องเป็นแนวประพฤติปฏิบัติที่ดำเนินสืบ ๆต่อกันมาเป็นเวลาช้านานโดยผู้ปฏิบัตินั้นรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติตามเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติเช่นเดียวกับกฎหมาย จารีตประเพณีนั้นวิวัฒนามาจากศีลธรรม ซึ่งเกิดแต่ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์แต่ละคนว่าการกระทำอย่างไรชอบอย่างไรไม่ชอบเกิดจากมโนสำนึกและมโนธรรมของแต่ละคน มีขึ้นได้เพราะแต่ละคนมีสติปัญญาจะหยั่งรู้ว่าเมื่อตนกระทำอย่างไรไปแล้ว อีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร และจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ศีลธรรมนั้นมีอยู่ในทุกสังคมมาแต่โบราณกาล และเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติอย่างเดียวกับกฎหมายเช่นกัน แต่ก็มีความแตกต่างกับกฎหมายในหลาย ๆ ด้าน เช่น ศีลธรรมมีวัตถุประสงค์มุ่งเอาความสมบูรณ์ของจิตใจ เน้นมโนสำนึกเป็นหลัก ส่วนกฎหมายนั้นเน้นรักษาความสงบของส่วนรวมเป็นหลัก ซึ่งบางทีก็ไม่เกี่ยวกับมโนสำนึก เช่น การคิดปองร้ายผู้อื่นอยู่ในใจ กฎหมายไม่ถือว่าผิด แต่ทางศีลธรรมว่าเป็นผิดเป็นชั่ว อย่างไรก็ดี ศีลธรรมกับกฎหมายนั้นก็มีความสัมพันธ์กันในฐานะที่เป็นวิวัฒนาการแห่งกัน เป็นต้นว่า มีกฎหมายหลายบทหลายมาตราที่กำหนดว่าการกระทำที่ขัดต่อ "ศีลธรรมอันดีของประชาชน"เป็นสิ่งที่กฎหมายไม่รับรู้ แต่กรณีนี้ต้องเป็นศีลธรรมที่คนหมู่ยืดถือร่วมกัน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง และต้องเป็นศีลธรรมอันดีด้วย อันศีลธรรมนั้น หากเป็นของที่คนหมู่ซึ่งประกอบอาชีพลักษณะเดียวกันถือร่วมกัน ศีลธรรมของวิชาชีพนั้นจะเรียก "จริยธรรม" (ethics) เช่น จริยธรรมของแพทย์ จริยธรรมของนักกฎหมายเมื่อศีลธรรมนั้นได้รับการประพฤติปฏิบัตินานเข้า ๆ และเกิดความรู้สึกร่วมกันว่าจะต้องปฏิบัติเช่นนั้น ก็กลายเป็นกฎเกณฑ์ควบคุมความประพฤติที่เรียกว่า "จารีตประเพณี" ดังกล่าวมาแล้ว จารีตประเพณีนี้มีสภาพบังคับสำหรับกรณีที่มีการฝ่าฝืน คือ สมาชิกในสังคมนั้นจะร่วมกันประณามหรือเกิดความรู้สึกเป็นผิดเป็นชั่วสำหรับผู้ฝ่าฝืนจารีตประเพณี ซึ่งสภาพบังคับเช่นนี้บางทีก็ไม่ชัดเจน กระนั้น จารีตประเพณีเป็นเรื่องอันครอบคลุมทุกมิติของสังคมมากกว่ากฎหมาย กฎหมายจึงใช้จารีตประเพณีอุดช่องว่างของกฎหมาย เช่น ที่กำหนดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่า ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม ก็ให้เอาจารีตประเพณีมาใช้

หมายถึง กฎเกณฑ์หรือข้อบังคับที่รัฐบัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรโดย องค์การทางการเมืองการปกครองและได้รับการรับรองจากองค์การของรัฐ เพื่อควบคุมบุคคลในสังคมหากผู้ใดฝ่าฝืนย่อมได้รับการลงโทษตามกฎหมายได้แก่ ระเบียบ ข้อบังคับ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และพระราชบัญญัติ เป็นต้น กฎหมายที่ดีต้องทันต่อเหตุการณ์ หรือเป็นกฎหมายที่คาดการณ์ข้างหน้าได้

ความสำคัญของบรรทัดฐานต่อการจัดระเบียบทางสังคม คือ

1. เป็นแนวทางพฤติกรรมของมนุษย์ที่ทุกคนมีความเข้าใจร่วมกัน ทำให้มีการประพฤติปฏิบัติใน แนวเดียวกัน

2. มีไว้ควบคุมสมาชิกในสังคมให้อยู่ในกรอบของสังคม ไม่เป็นอันตรายต่อสังคม เพราะมนุษย์ นั้นสามารถทำทั้งสิ่งที่ดีงามและชั่วร้าย

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1.4 ประเภทของบรรทัดฐานทางสังคม - ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป

# data[].attributes.attachment_link.description
1. วิถีประชา หรือ วิถีชาวบ้าน ( หมายถึง แนวทางการปฏิบัติของบุคคลในสังคม ซึ่งปฏิบัติตามความเคยชิน และเป็นที่ยอมรับในสังคม เช่น การลุกให้คนชรานั่งในรถประจำทาง วิถีประชา ยังหมายถึง มารยาททางสังคม ...

# data[].attributes.headline
มนุษยสัมพันธ์เป็นศิลป์ (Art)

# data[].attributes.subject
มนุษยสัมพันธ์เป็นศิลป์ (Art)

# data[].attributes.body
เนื่องจากการสร้างมนุษยสัมพันธ์เป็นศิลปะในการแสดงออกทางจิตใจ ทางกาย และวาจา เพื่อชักจูงใจผู้อื่นให้เลื่อมใสในคำพูด การปฏิบัติและแนวความคิดของเรา เป็นศิลปะในการสร้างสิ่งยึดเหนี่ยวและสร้างสายสัมพันธ์ของมนุษย์ขึ้น มนุษยสัมพันธ์จึงเป็นวิชาที่ต้องศึกษาถึงการใช้ศิลปะในการแสดงพฤติกรรมของบุคคลต่อผู้อื่นและต่อระบบสังคม ซึ่งแต่ละคนจะมีวิธีการที่แตกต่างกัน และต้องใช้ให้เหมาะสมกับบุคคลและสภาพการณ์นั้น ๆ มนุษยสัมพันธ์จะเกิดขึ้นได้จากการศึกษา ทดลอง และใช้ความสามารถ ประสบการณ์ของแต่ละคนในสภาพแวดล้อมที่ต่าง ๆ กันไป (ดำรงศักดิ์ ชัยสนิท, สุนี เลิศแสวงกิจ 2542)

# data[].attributes.headline
แบบทดสอบกิจกรรม ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์ให้นักเรียนอธิบายความหมายคพที่กำหนดให้ จำนวน10 ข้อ1 อธิบายความหมายของมนุษย์สัมพันธ์ตอบ คือศาสตร์และศิลป์ในการสร้างเสริมความสัมพันธ์ต่างๆอันดีกับคนในสังคม2.จงกล่าวถึงความสัมพันธ์ระยะเริ่มแรกของมนุษย์ตอบ การเข้าสังคมการเริ่มอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่ม3. ศาสนามีส่วนอย่างไรในการเสริมสร้างมนุษยสัมพันธ์ตอบ ขัดเกลาจิตใจและใช้เหตุผลเข้ากันมากขึ้น4. การเรียนวิชามนุษยสัมพันธ์มีวัตถุประสงค์อย่างไร ตอบ มีวัตถุประสงค์เพื่อเรียนรู้และเข้าใจถึงมนุษยสัมพันธ์และนำไปใช้ประโยชน์5. เพราะเหตุใด เอลตัน มาโย(Elton Mayo) จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นบิดาของวิชามนุษยสัมพันธ์ตอบ เขาชี้ให้เห็นว่ามนุษย์ไม่ได้เท่ากับเครื่องจักร และควรใส่ใจแรงงานมากกว่าใส่ใจผลผลิต เพราะนี่คือปัจจัยสำคัญที่จะทำให้ระบบการผลิตมีศักยภาพ6. มีแนวทางอย่างไร ในการศึกษามนุษยสัมพันธ์ตอบ ศึกษาและนำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวัน7. มนุษยสัมพันธ์เกิดจากการผสมผสานของวิชาอะไรบ้าง ตอบ สังคมวิทยา มนุษย์วิทยา จิตวิทยา8. มนุษยสัมพันธ์มีความสำคัญอย่างไรตอบ ใช้สร้างสัมพันธ์อันดีกับคนในสังคมและเกี่ยวเนื่องกับการขาย การอยู่ร่วมกัน และการพรีเซนต์9.จงอธิบายเทคนิคในการสร้างมนุษยสัมพันธ์ โดยย่อตอบ  ช่วยเหลือซึ่งกันและกันกล่าวคำชมเชยเมื่อสำเร็จปลอบประโลมเมื่อล้มเหลวและให้คำปรึกษารับฟังความคิดเห็น10.ให้นักเรียนบอกว่าตัวนักเรียนมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีอย่างไรตอบ เข้าสังคมง่ายให้คำปรึกษาคนเก่งรู้จักตัวเองรู้จักคนอื่นได้ดี

# data[].attributes.subject
แบบทดสอบกิจกรรม ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์ให้นักเรียนอธิบายความหมายคพที่กำหนดให้ จำนวน10 ข้อ1 อธิบายความหมายของมนุษย์สัมพันธ์ตอบ คือศาสตร์และศิลป์ในการสร้างเสริมความสัมพันธ์ต่างๆอันดีกับคนในสังคม2.จงกล่าวถึงความสัมพันธ์ระยะเริ่มแรกของมนุษย์ตอบ การเข้าสังคมการเริ่มอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่ม3. ศาสนามีส่วนอย่างไรในการเสริมสร้างมนุษยสัมพันธ์ตอบ ขัดเกลาจิตใจและใช้เหตุผลเข้ากันมากขึ้น4. การเรียนวิชามนุษยสัมพันธ์มีวัตถุประสงค์อย่างไร ตอบ มีวัตถุประสงค์เพื่อเรียนรู้และเข้าใจถึงมนุษยสัมพันธ์และนำไปใช้ประโยชน์5. เพราะเหตุใด เอลตัน มาโย(Elton Mayo) จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นบิดาของวิชามนุษยสัมพันธ์ตอบ เขาชี้ให้เห็นว่ามนุษย์ไม่ได้เท่ากับเครื่องจักร และควรใส่ใจแรงงานมากกว่าใส่ใจผลผลิต เพราะนี่คือปัจจัยสำคัญที่จะทำให้ระบบการผลิตมีศักยภาพ6. มีแนวทางอย่างไร ในการศึกษามนุษยสัมพันธ์ตอบ ศึกษาและนำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวัน7. มนุษยสัมพันธ์เกิดจากการผสมผสานของวิชาอะไรบ้าง ตอบ สังคมวิทยา มนุษย์วิทยา จิตวิทยา8. มนุษยสัมพันธ์มีความสำคัญอย่างไรตอบ ใช้สร้างสัมพันธ์อันดีกับคนในสังคมและเกี่ยวเนื่องกับการขาย การอยู่ร่วมกัน และการพรีเซนต์9.จงอธิบายเทคนิคในการสร้างมนุษยสัมพันธ์ โดยย่อตอบ  ช่วยเหลือซึ่งกันและกันกล่าวคำชมเชยเมื่อสำเร็จปลอบประโลมเมื่อล้มเหลวและให้คำปรึกษารับฟังความคิดเห็น10.ให้นักเรียนบอกว่าตัวนักเรียนมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีอย่างไรตอบ เข้าสังคมง่ายให้คำปรึกษาคนเก่งรู้จักตัวเองรู้จักคนอื่นได้ดี

# data[].attributes.body
1 อธิบายความหมายของมนุษย์สัมพันธ์
ตอบ คือศาสตร์และศิลป์ในการสร้างเสริมความสัมพันธ์ต่างๆอันดีกับคนในสังคม
2.จงกล่าวถึงความสัมพันธ์ระยะเริ่มแรกของมนุษย์
ตอบ การเข้าสังคมการเริ่มอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่ม
3. ศาสนามีส่วนอย่างไรในการเสริมสร้างมนุษยสัมพันธ์
ตอบ ขัดเกลาจิตใจและใช้เหตุผลเข้ากันมากขึ้น
4. การเรียนวิชามนุษยสัมพันธ์มีวัตถุประสงค์อย่างไร
ตอบ มีวัตถุประสงค์เพื่อเรียนรู้และเข้าใจถึงมนุษยสัมพันธ์และนำไปใช้ประโยชน์
5. เพราะเหตุใด เอลตัน มาโย(Elton Mayo) จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นบิดาของวิชามนุษยสัมพันธ์
ตอบ เขาชี้ให้เห็นว่ามนุษย์ไม่ได้เท่ากับเครื่องจักร และควรใส่ใจแรงงานมากกว่าใส่ใจผลผลิต เพราะนี่คือปัจจัยสำคัญที่จะทำให้ระบบการผลิตมีศักยภาพ
6. มีแนวทางอย่างไร ในการศึกษามนุษยสัมพันธ์
ตอบ ศึกษาและนำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวัน
7. มนุษยสัมพันธ์เกิดจากการผสมผสานของวิชาอะไรบ้าง
ตอบ สังคมวิทยา มนุษย์วิทยา จิตวิทยา
8. มนุษยสัมพันธ์มีความสำคัญอย่างไร
ตอบ ใช้สร้างสัมพันธ์อันดีกับคนในสังคมและเกี่ยวเนื่องกับการขาย การอยู่ร่วมกัน และการพรีเซนต์
9.จงอธิบายเทคนิคในการสร้างมนุษยสัมพันธ์ โดยย่อ
ตอบ  ช่วยเหลือซึ่งกันและกันกล่าวคำชมเชยเมื่อสำเร็จปลอบประโลมเมื่อล้มเหลวและให้คำปรึกษารับฟังความคิดเห็น
10.ให้นักเรียนบอกว่าตัวนักเรียนมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีอย่างไร
ตอบ เข้าสังคมง่ายให้คำปรึกษาคนเก่ง
รู้จักตัวเองรู้จักคนอื่นได้ดี

# data[].attributes.headline
1 อธิบายความหมายของมนุษย์สัมพันธ์ตอบ คือการสร้างเสริมความสัมพันธ์ต่างๆอันดีกับคนในสังคม2.จงกล่าวถึงความสัมพันธ์ระยะเริ่มแรกของมนุษย์ตอบ การเริ่มอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่ม3. ศาสนามีส่วนอย่างไรในการเสริมสร้างมนุษยสัมพันธ์ตอบ ขัดเกลาจิตใจและใช้เหตุผลเข้ากันมากขึ้น4. การเรียนวิชามนุษยสัมพันธ์มีวัตถุประสงค์อย่างไร ตอบ มีวัตถุประสงค์เพื่อเรียนรู้และเข้าใจถึงมนุษยสัมพันธ์5. เพราะเหตุใด เอลตัน มาโย(Elton Mayo) จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นบิดาของวิชามนุษยสัมพันธ์ตอบ เขาชี้ให้เห็นว่ามนุษย์ไม่ได้เท่ากับเครื่องจักร และควรใส่ใจแรงงานมากกว่าใส่ใจผลผลิต 6. มีแนวทางอย่างไร ในการศึกษามนุษยสัมพันธ์ตอบ ศึกษาและนำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวัน7. มนุษยสัมพันธ์เกิดจากการผสมผสานของวิชาอะไรบ้าง ตอบ สังคมวิทยา มนุษย์วิทยา จิตวิทยา8. มนุษยสัมพันธ์มีความสำคัญอย่างไรตอบ ใช้สร้างสัมพันธ์อันดีกับคนในสังคม9.จงอธิบายเทคนิคในการสร้างมนุษยสัมพันธ์ โดยย่อตอบ  ช่วยเหลือซึ่งกันและกันกล่าวคำชมเชยเมื่อสำเร็จ10.ให้นักเรียนบอกว่าตัวนักเรียนมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีอย่างไรตอบ เข้าสังคมง่าย

# data[].attributes.subject
1 อธิบายความหมายของมนุษย์สัมพันธ์ตอบ คือการสร้างเสริมความสัมพันธ์ต่างๆอันดีกับคนในสังคม2.จงกล่าวถึงความสัมพันธ์ระยะเริ่มแรกของมนุษย์ตอบ การเริ่มอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่ม3. ศาสนามีส่วนอย่างไรในการเสริมสร้างมนุษยสัมพันธ์ตอบ ขัดเกลาจิตใจและใช้เหตุผลเข้ากันมากขึ้น4. การเรียนวิชามนุษยสัมพันธ์มีวัตถุประสงค์อย่างไร ตอบ มีวัตถุประสงค์เพื่อเรียนรู้และเข้าใจถึงมนุษยสัมพันธ์5. เพราะเหตุใด เอลตัน มาโย(Elton Mayo) จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นบิดาของวิชามนุษยสัมพันธ์ตอบ เขาชี้ให้เห็นว่ามนุษย์ไม่ได้เท่ากับเครื่องจักร และควรใส่ใจแรงงานมากกว่าใส่ใจผลผลิต 6. มีแนวทางอย่างไร ในการศึกษามนุษยสัมพันธ์ตอบ ศึกษาและนำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวัน7. มนุษยสัมพันธ์เกิดจากการผสมผสานของวิชาอะไรบ้าง ตอบ สังคมวิทยา มนุษย์วิทยา จิตวิทยา8. มนุษยสัมพันธ์มีความสำคัญอย่างไรตอบ ใช้สร้างสัมพันธ์อันดีกับคนในสังคม9.จงอธิบายเทคนิคในการสร้างมนุษยสัมพันธ์ โดยย่อตอบ  ช่วยเหลือซึ่งกันและกันกล่าวคำชมเชยเมื่อสำเร็จ10.ให้นักเรียนบอกว่าตัวนักเรียนมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีอย่างไรตอบ เข้าสังคมง่าย

# data[].attributes.headline
แบบทดสอบกิจกรรม ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์ ให้นักเรียนอธิบายความหมายคำที่กำหนดให้ จำนวน10 ข้อ

# data[].attributes.subject
แบบทดสอบกิจกรรม ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์ ให้นักเรียนอธิบายความหมายคำที่กำหนดให้ จำนวน10 ข้อ

# data[].attributes.body
1.อธิบายความหมายของคำว่ามนุษยสัมพันธ์
ตอบ มนุษยสัมพันธ์ถือว่าเป็นสหวิชาเพราะมีความรู้หลากหลายวิชา คือ
-นักสังคมวิทยา ให้ความหมายของมนุษยสัมพันธ์ว่า       เป็นการโต้ตอบกันการอยู่ร่วมกันในสังคม
-นักจิตวิทยา ให้ความหมายว่า
พฤติกรรมที่มนุษย์แสดงออกต่อกันในสภาวะการอยู่ร่วมกันในสังคมเพื่อ ให้บรรลุวัตถุประสงค์ที่สอดคล้องกัน
-นักบริหาร ให้ความหมายว่า
เป็นกระบวนการจูงใจอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล
-นักสุขวิทยาทางจิตใจ ให้ความหมายว่า
การอยู่ร่วมกับผู้อื่นอย่างมีความสุข

# data[].attributes.headline
ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษย์สัมพันธ์

# data[].attributes.subject
ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษย์สัมพันธ์

# data[].attributes.body
คำสั่งให้นักเรียนหรือเปล่าความหมายของคำที่กำหนดให้ 10 ข้อโดยยกตัวอย่างประกอบ
1 อธิบายความหมายของมนุษยสัมพันธ์
ตอบเป็นการอยู่ร่วมกันของมนุษย์เป็นหมู่เป็นคณะ หรือกลุ่มโดยมีการติดต่อสื่อสารกันระหว่างบุคคลระหว่างกลุ่มเพื่อให้ทราบความต้องการของแต่ละ บุคคลหรือกลุ่ม รวมไปถึงวิธีการจูงใจและประสานความต้องการ
2 จงกล่าวความสำคัญระยะเริ่มแรกของมนุษย
ตอบ แม้ว่าทุกคน จะมีความแตกต่างกัน แต่ทุกคน เป็น มนุษย์ เหมือนกัน
3 ศาสนามีส่วนอย่างไรในการเสริมสร้างมนุษยสัมพันธ์
ตอบศาสนา นั้น ศาสนาทำให้มนุษย์อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข เพราะทุกศาสนาล้วนมุ่งหวังให้ศาสนิกชนของต นเป็นคนดี และเมื่อศาสนิกชนเป็นคนดีแล้ว สังคม

4 การเรียกวิชามนุษยสัมพันธ์มีวัตถุประสงค์อย่างไร
ตอบมนุษยสัมพันธ์ หมายถึง กระบวนการจูงใจของบุคคลอย่างมีประสิทธิผล และมีประสิทธิภาพ โดยมีความพอใจ ในทางเศรษฐกิจ และสังคม มนุษย์สัมพันธ์ จึงเป็นทั้งศาสตร์ และศิลป์ เพื่อใช้ใน การเสริมสร้างความสัมพันธ์อันดี กับบุคคล การยอมรับนับถือ การให้ความร่วมมือ และการให้ความจงรักภักดี ในการติดต่อสัมพันธ์กัน
5เพราะเหตุใด เอลตัน มาโย (elton mayo) จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นบิดาของวิชามนุษยสัมพันธ์
ตอบ

การจัดการแบบมนุษยสัมพันธ์” ซึ่งเขาชี้ให้เห็นว่ามนุษย์ไม่ได้เท่ากับเครื่องจักร และควรใส่ใจแรงงานมากกว่าใส่ใจผลผลิต เพราะนี่คือปัจจัยสำคัญที่จะทำให้ระบบการผลิตมีศักยภาพ

หลักธรรม “สังคหวัตถุ 4” ในพุทธศาสนา เป็นหลักธรรมที่สืบทอดมานับพันปี และยังคงใช้ได้ดีในยุคปัจจุบันซึ่งหลักธรรมนี้สอดคล้องกับเรื่องการสร้างมนุษยสัมพันธ์เป็นอย่างมาก

6 มีแนวทางอย่างไรในการศึกษามนุษยสัมพันธ์
ตอบศึกษาจากตำรา เอกสาร สื่อต่างๆ ที่ทำให้เราเห็นตัวแบบในการแสดงบุคลิกภาพแล้ว ฝึกหัดการเป็นคนช่างสังเกต จะทำให้เราเกิดการเรียนรู้และแสดงพฤติกรรมได้ถูกต้องตาม กาลเทศะ
7 มนุษยสัมพันธ์เกิดจากการผสมผสานของวิชาอะไรบ้าง
ตอบเป็นการเกิดขึ้นจากการปฎิสัมพันธ์กันของคนหลายคนในสังคมหรือองค์กรเดียวกัน
8 มนุษยสัมพันธ์มีความสำคัญอย่างไร
ตอบช่วยให้มนุษย์ได้รู้จักเรียนรู้ที่จะยอมรับความคิดเห็น ของบุคคลอื่นและปรับตัวปรับใจให้อยู่ ...
9 จงอธิบายเทคนิคในการสร้างมนุษยสัมพันธ์โดยย่อ
ตอบ

.พูดจาไพเราะ ทักทายด้วยไมตรี ...

2.จริงใจต่อกัน ...

3.ไม่นินทาว่าร้าย ...

4.ให้ความร่วมมือ ...

5.ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ...

6.กล่าวคำชมเชยเมื่อสำเร็จ ปลอบประโลมเมื่อล้มเหลว ...

7.ให้คำปรึกษาช่วยเหลือเมื่อยามแย่ ...

8.รับฟังความคิดเห็น

10 ให้นักเรียนบอกว่าตัวนักเรียนมีมนุษย์จะสัมพันธ์ที่ดีอย่างไร
ตอบมีความรู้มีน้ำใจช่วยเหลือผู้อื่น

# data[].attributes.headline
แบบทดสอบกิจกรรม เกี่ยวกับมนุษย์สัมพันธ์

# data[].attributes.subject
แบบทดสอบกิจกรรม เกี่ยวกับมนุษย์สัมพันธ์

# data[].attributes.body
ให้นักเรียนอธิบายความหมายของคำที่กำหนดให้จำนวน10ข้อ
1.อธิบายความหมายของมนุษย์สัมพันธ์
เป็นสหวิชาเป็นการรวบรวมหลายวิชามนุษย์วิทยา สังคมวิทยา จิตวิทยา การให้ความหมายของมนุษย์สัมพันธ์มีความแตกต่างกันออกไป เช่น 1)นักสังคมวิทยา 2)นักจิตวิทยา 3)นักบริหาร 4)นักสุขวิทยาทางจิต
2.จงกล่าวถึงความสัมพันธ์ระยะเริ่มแรกของมนุษย์์
สมัยแรกเริ่มมนุษย์ไม่ต่างจากสัตว์ป่ามีการใช้กำลังเป็นเครื่องมือในการแก้ปัญหาเป็นสำคัญขาดการใช้เหตุผล
3.ศาสนา มีส่วนอย่างไรในการเสริมสร้างมนุษยสัมพันธ์
ขัดเกลาจิตใจและใช้เหตุผลเข้ากันมากขึ้น
4.การเรียนวิชามนุษย์สัมพันธ์มีวัตถุประสงค์อย่างไร
มีวัตถุประสงค์ที่จะสรรค์สร้างและพัฒนาความรู้ความเข้าใจและทักษะเกี่ยวกับมนุษย์สัมพันธ์ ทั้งในส่วนตัวและในการทำงาน
5.เพราะเหตุใด เอลดัน มาโย (Elton Mayo) จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นบิดาของวิชามนุษย์สัใพันธ์์
เขาชี้ให้เห็นว่ามนุษย์ไม่ได้เท่ากับเครื่องจักร และควรใส่ใจแรงงานมากกว่าใส่ใจผลผลิต เพราะนี่คือปัจจัยสำคัญที่จะทำให้ระบบการผลิตมีศักยภาพ
6.มีแนวทางอย่างไร ในการศึกษามนุษย์สัมพันธ์
ศึกษาและนำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวัน
7.มนุษย์สัมพันธ์ เกิดจากการผสมผสานของวิชาอะไรบ้าง
1)นักสังคมวิทยา 2)นักจิตวิทยา 3)นักบริหาร 4)นักสุขวิทยาทางจิต 5)นักวิชาการ
8.มนุษย์สัมพันธ์ มีความสำคัญอย่างไร
ใช้สร้างสัมพันธ์อันดีกับคนในสังคมและเกี่ยวเนื่องกับการขาย การอยู่ร่วมกัน และการพรีเซนต์
9.จงอธิบายเทคนิคในการสร้างมนุษยสัมพันธ์ โดยย่อ
ช่วยเหลือซึ่งกันและกันกล่าวคำชมเชยเมื่อสำเร็จปลอบประโลมเมื่อล้มเหลวและให้คำปรึกษารับฟังความคิดเห็น
10.ให้นักเรียนบอกว่าตัวนักเรียนมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีอย่างไร
เข้าสังคมง่ายให้คำปรึกษาคนเก่ง
รู้จักตัวเองรู้จักคนอื่นได้ดี

# data[].attributes.headline
เเบบทดสอบกิจกรรม เกี่ยวกับมนุษย์สัมพันธ์

# data[].attributes.subject
เเบบทดสอบกิจกรรม เกี่ยวกับมนุษย์สัมพันธ์

# data[].attributes.body
ให้นักเรียนอธิบายความหมายของคำที่กำหนดไห้จำนวน10ข้อ
1.อธิบายความหมายของมนุษย์สัมพันธ์
ตอบ เป็นสหวิชาเป็นการรวบรวมหลายวิชามนุษย์
วิทยา สังคมวิทยา จิตวิทยา การให้ 1)นักสังคมวิทยา 2)นักจิตวิทยา  3)นักบริหาร 4)นักสุขวิทยาทางจิต
2.จงกล่าวถึงความสัมพันธ์ระยะเริ่มเเรกของมนุษย์
ตอบ สมัยเริ่มเเรก มนุษย์ไม่ต่างจากสัตว์ป่ามีการใช้กำลังเป็นเครื่องมือในการเเก้ปัญหาเป็นสำคัญขาดการใช้เหตุผล
3. ศาสนามีส่วนอย่างไรในการเสริมสร้างมนุษยสัมพันธ์
ตอบ ขัดเกลาจิตใจและใช้เหตุผลเข้ากันมากขึ้น
4. การเรียนวิชามนุษยสัมพันธ์มีวัตถุประสงค์อย่างไร
ตอบ มีวัตถุประสงค์เพื่อเรียนรู้และเข้าใจถึงมนุษยสัมพันธ์และนำไปใช้ประโยชน์
5. เพราะเหตุใด เอลตัน มาโย(Elton Mayo) จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นบิดาของวิชามนุษยสัมพันธ์
ตอบ เขาชี้ให้เห็นว่ามนุษย์ไม่ได้เท่ากับเครื่องจักร และควรใส่ใจแรงงานมากกว่าใส่ใจผลผลิต เพราะนี่คือปัจจัยสำคัญที่จะทำให้ระบบการผลิตมีศักยภาพ
6. มีแนวทางอย่างไร ในการศึกษามนุษยสัมพันธ์
ตอบ ศึกษาและนำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวัน
7. มนุษยสัมพันธ์เกิดจากการผสมผสานของวิชาอะไรบ้าง
ตอบ สังคมวิทยา มนุษย์วิทยา จิตวิทยา
8. มนุษยสัมพันธ์มีความสำคัญอย่างไร
ตอบ ใช้สร้างสัมพันธ์อันดีกับคนในสังคมและเกี่ยวเนื่องกับการขาย การอยู่ร่วมกัน และการพรีเซนต์
9.จงอธิบายเทคนิคในการสร้างมนุษยสัมพันธ์ โดยย่อ
ตอบ  ช่วยเหลือซึ่งกันและกันกล่าวคำชมเชยเมื่อสำเร็จปลอบประโลมเมื่อล้มเหลวและให้คำปรึกษารับฟังความคิดเห็น
10.ให้นักเรียนบอกว่าตัวนักเรียนมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีอย่างไร
ตอบ เข้าสังคมง่ายให้คำปรึกษาคนเก่ง
รู้จักตัวเองรู้จักคนอื่นได้ดี

# data[].attributes.headline
เเบบทดสอบกิจกรรมที่1 ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์

# data[].attributes.subject
เเบบทดสอบกิจกรรมที่1 ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์

# data[].attributes.body
คำสั่งให้นักเรียนอธิบายความหมายของคำที่กำหนดให้ 10 ข้อ  เเละยกตัวอย่างประกอบ

1. อธิบายความหมายของมนุษยสัมพันธ์
ตอบ กระบวนการจูงใจของบุคคลอย่างมีประสิทธิผลและมีประสิทธิภาพ โดยมีความพอใจในทางเศรษฐกิจและสังคม

2.จงกล่าวถึงความสัมพันธ์ระยะเริ่มเเรกของมนุษย์
ตอบ ธรรมชาติได้สอนรู้การกระทำเพื่อสิ่งที่ต้องการ

3.ศาสนา มีส่วนอย่างไรในการเสริมสร้างมนุษยสัมพันธ์
ตอบ การสร้างมนุษยสัมพันธ์มีวิธีการสร้างหลายวิธี เราพยายามศึกษาหาวิธีต่าง ๆ โดยที่มองข้ามสิ่งที่ใกล้ตัวมากที่สุด และสิ่งที่ติดตัวเรามาตั้งแต่เกิด นั่นคือ “ ความเป็นคนไทยและนับถือศาสนาพุทธ” เรามีหลักคำสอนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นหลักในการดำเนินชีวิต

4.การเรียนวิชามนุษย์สัมพันธ์มีวัตถุประสงค์อย่างไร
ตอบ 1). เพื่อให้รู้จักและเข้าใจตนเอง
2). เพื่อให้รู้จักและเข้าใจผู้อื่น
3). เพื่อให้เกิดความรักใคร่ เชื่อถือ ศรัทธา และไว้วางใจผู้อื่น
4). เพื่อให้ความร่วมมือร่วมใจในการทำงานไปสู่เป้าหมาย

5.เพราะเหตุใด เอลตัน มาโย (Eltom Mayo) จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นบิดาของวิชามนุษย์สัมพันธ์
ตอบ เขาให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ระหว่างคนงานด้วยกันเอง หรือระหว่างกลุ่มของคนงานในอันที่จะเพิ่มผลผลิตในองค์การ

6.มีแนวทางอย่างไรในการศึกษามนุษย์สัมพันธ์
ตอบ การที่จะเรียนรู้ให้เกิดความเข้าใจและทักษะเกี่ยวกับมนุษย์ยสัมพันธ์ได้อย่างลึกซึ้งนั้นควรจะทำความเข้าใจในปัจจัยต่างๆอย่างกว้างขวาง 5 ประการคือ 1) เข้าใจตนเอง 2) เข้าใจผู้อื่น 3) เข้าใจสังคม 4) เข้าใจลักษณะโครงงานของคณะ 5) เข้าใจหลักการและวิธีการสร้างความสัมพันธ์อันดีต่อกันตามความหมายของมนุษย์สัมพันธ์

7.มนุษย์สัมพันธ์เกิดจากการผสมผสานของวิชาอะไรบ้าง
ตอบ มีรากฐานมาจากวิชาพฤติกรรมศาสตร์

8.มนุษย์สัมพันธ์มีความสำคัญอย่างไร
ตอบ 1) มนุษย์ยักษ์สัมพันธ์เป็นปัจจัยที่สำคัญอย่างหนึ่งในการบริหาร
2) มนุษย์ยักษ์สัมพันธ์มีความสำคัญต่อการดำรงชีวิตของมนุษย์ทุกคนเพราะมนุษย์ต้องอยู่ในสังคม
3) มนุษย์ยะสัมพันธ์กับการเมืองในการปกครองระบอบประชาธิปไตย
4) ในเศรษฐกิจ มนุษยสัมพันธ์มีความสำคัญอย่างยิ่งในการผลิต

9.จงอธิบายเทคนิคในการสร้างมนุษย์สัมพันธ์โดยย่อ
ตอบ เทคนิควิธีการสร้างมนุษยสัมพันธ์ สามารถทำได้ง่ายๆ มีดังนี้ 1). ยิ้มแย้ม หมายถึง เราจงยิ้มแย้มเข้าไว้ ยิ้มอย่างจริงใจ ยิ้มทุกที่ ยิ้มให้กับทุกคน
2). แจ่มใส หมายถึง การที่เรามีอารมณ์ที่แจ่มใส สดใส ใครอยู่ใกล้ก็รู้สึกอบอุ่นมีความสุข
3). ตั้งใจสนทนา หมายถึง เราจงตั้งใจสนทนา เป็นผู้ฟังมากๆ ยิ่งฟังมากก็จะรู้มาก

10.ให้นักเรียนบอกว่าตัวนักเรียนมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีอย่างไร
ตอบ เป็นมิตร ชอบช่วยคนอื่น(เท่าที่จะทำได้) ใส่ใจเพื่อน

# data[].attributes.headline
แบบทดสอบกิจกรรม ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์

# data[].attributes.subject
แบบทดสอบกิจกรรม ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์

# data[].attributes.body
ให้นักเรียนอธิบายความหมายคพที่กำหนดให้ จำนวน10 ข้อ
1 อธิบายความหมายของมนุษย์สัมพันธ์
ตอบ คือศาสตร์และศิลป์ในการสร้างเสริมความสัมพันธ์ต่างๆอันดีกับคนในสังคม
2.จงกล่าวถึงความสัมพันธ์ระยะเริ่มแรกของมนุษย์
ตอบ การเข้าสังคมการเริ่มอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่ม
3. ศาสนามีส่วนอย่างไรในการเสริมสร้างมนุษยสัมพันธ์
ตอบ ขัดเกลาจิตใจและใช้เหตุผลเข้ากันมากขึ้น
4. การเรียนวิชามนุษยสัมพันธ์มีวัตถุประสงค์อย่างไร
ตอบ มีวัตถุประสงค์เพื่อเรียนรู้และเข้าใจถึงมนุษยสัมพันธ์และนำไปใช้ประโยชน์
5. เพราะเหตุใด เอลตัน มาโย(Elton Mayo) จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นบิดาของวิชามนุษยสัมพันธ์
ตอบ เขาชี้ให้เห็นว่ามนุษย์ไม่ได้เท่ากับเครื่องจักร และควรใส่ใจแรงงานมากกว่าใส่ใจผลผลิต เพราะนี่คือปัจจัยสำคัญที่จะทำให้ระบบการผลิตมีศักยภาพ
6. มีแนวทางอย่างไร ในการศึกษามนุษยสัมพันธ์
ตอบ ศึกษาและนำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวัน
7. มนุษยสัมพันธ์เกิดจากการผสมผสานของวิชาอะไรบ้าง
ตอบ สังคมวิทยา มนุษย์วิทยา จิตวิทยา
8. มนุษยสัมพันธ์มีความสำคัญอย่างไร
ตอบ ใช้สร้างสัมพันธ์อันดีกับคนในสังคมและเกี่ยวเนื่องกับการขาย การอยู่ร่วมกัน และการพรีเซนต์
9.จงอธิบายเทคนิคในการสร้างมนุษยสัมพันธ์ โดยย่อ
ตอบ  ช่วยเหลือซึ่งกันและกันกล่าวคำชมเชยเมื่อสำเร็จปลอบประโลมเมื่อล้มเหลวและให้คำปรึกษารับฟังความคิดเห็น
10.ให้นักเรียนบอกว่าตัวนักเรียนมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีอย่างไร
ตอบ เข้าสังคมง่ายให้คำปรึกษาคนเก่ง
รู้จักตัวเองรู้จักคนอื่นได้ดี

# data[].attributes.headline
แบบทดสอบกิจกรรม ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์ ให้นักเรียนอธิบายความหมายคำที่กำหนดให้ จำนวน10 ข้อ

# data[].attributes.subject
แบบทดสอบกิจกรรม ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์ ให้นักเรียนอธิบายความหมายคำที่กำหนดให้ จำนวน10 ข้อ

# data[].attributes.body
1.อธิบายความหมายของคำว่ามนุษยสัมพันธ์
ตอบ มนุษยสัมพันธ์ถือว่าเป็นสหวิชาเพราะมีความรู้หลากหลายวิชา คือ
-นักสังคมวิทยา ให้ความหมายของมนุษยสัมพันธ์ว่า       เป็นการโต้ตอบกันการอยู่ร่วมกันในสังคม
-นักจิตวิทยา ให้ความหมายว่า
พฤติกรรมที่มนุษย์แสดงออกต่อกันในสภาวะการอยู่ร่วมกันในสังคมเพื่อ ให้บรรลุวัตถุประสงค์ที่สอดคล้องกัน
-นักบริหาร ให้ความหมายว่า
เป็นกระบวนการจูงใจอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล
-นักสุขวิทยาทางจิตใจ ให้ความหมายว่า
การอยู่ร่วมกับผู้อื่นอย่างมีความสุข

# data[].attributes.headline
มีสามัญสำนึก

# data[].attributes.subject
มีสามัญสำนึก

# data[].attributes.body
คือรู้ว่าอะไรควรไม่ควร ความสำนึกหรือความเฉลียวใจที่คนปรกติธรรมดาทั่วไปควรจะต้องรู้โดยไม่จำเป็นต้องได้รับคำแนะนำสั่งสอน เช่น ทำอะไรให้มีสามัญสำนึกบ้างว่าอะไรควรไม่ควร

# data[].attributes.headline
แบบทดสอบกิจกรรม ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์ ให้นักเรียนอธิบายความหมายคพที่กำหนดให้ จำนวน10 ข้อ

# data[].attributes.subject
แบบทดสอบกิจกรรม ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์ ให้นักเรียนอธิบายความหมายคพที่กำหนดให้ จำนวน10 ข้อ

# data[].attributes.body
1.อธิบายความหมายของมนุษย์สัมพันธ์
ตอบ-
2.จงกล่าวถึงความสัมพันธ์ระยะเริ่มแรกของมนุษย์
ตอบ-
3.ศาสนา มีส่วนอย่างไรในการเสริมสร้างมนุษยสัมพันธ์
ตอบ-
4.การเรียนมนุษย์สำพันธ์ มีวัตถุประสงค์อย่างไร
ตอบ-
5.เพราะเหตุใด เอลดัน มาโย (Elton Mayo) จึงได้รับการขนานนามว่สเป็นบิดาของวิชามนุษย์สำพันธ์
ตอบ-
6.มีแนวทางอย่างไร ในการศึกษามนุษย์สัมพันธ์
ตอบ-
7.มนุษย์สัมพันธ์ เกิดจากการผสมผสานของวิชาอะไรบ้าง
ตอบ-
8.มนุษย์สัมพันธ์ มีความสำคัญอย่างไร
ตอบ-
9.จงอธิบายเทคนิคในการสร้างมนุษยสัมพันธ์ โดยย่อ
ตอบ-
10.ให้นักเรียนบอกว่าตัวเองมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี อย่างไร
ตอบ-

# data[].attributes.headline
มีความเกรงใจ

# data[].attributes.subject
มีความเกรงใจ

# data[].attributes.body
ไม่ถามเรื่องส่วนตัวของผู้อื่น ไม่ถามจี้จนอีกคนรู้สึกอึดอัด ไม่ยืมของผู้อื่นโดยไม่จำเป็น ความเกรงใจ” คือ ความรู้สึกระมัดระวังที่จะไม่ให้การกระทำใดๆของตนไปทำให้คนอื่นรู้สึกถึงความลำบาก /เดือนร้อน/ ยุ่งยาก ในทุกมิติ

# data[].attributes.headline
แบบทดสอบกิจกรรม ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์ ให้นักเรียนอธิบายความหมายคำที่กำหนดให้ จำนวน10 ข้อ

# data[].attributes.subject
แบบทดสอบกิจกรรม ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์ ให้นักเรียนอธิบายความหมายคำที่กำหนดให้ จำนวน10 ข้อ

# data[].attributes.body
1.อธิบายความหมายของคำว่ามนุษยสัมพันธ์
ตอบ มนุษยสัมพันธ์ถือว่าเป็นสหวิชาเพราะมีความรู้หลากหลายวิชา คือ
-นักสังคมวิทยา ให้ความหมายของมนุษยสัมพันธ์ว่า       เป็นการโต้ตอบกันการอยู่ร่วมกันในสังคม
-นักจิตวิทยา ให้ความหมายว่า
พฤติกรรมที่มนุษย์แสดงออกต่อกันในสภาวะการอยู่ร่วมกันในสังคมเพื่อ ให้บรรลุวัตถุประสงค์ที่สอดคล้องกัน
-นักบริหาร ให้ความหมายว่า
เป็นกระบวนการจูงใจอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล
-นักสุขวิทยาทางจิตใจ ให้ความหมายว่า
การอยู่ร่วมกับผู้อื่นอย่างมีความสุข

# data[].attributes.headline
ไม่แสดงอำนาจเหนือผู้อื่น

# data[].attributes.subject
ไม่แสดงอำนาจเหนือผู้อื่น

# data[].attributes.body
ไม่แสดงอำนาจข่มแหงผู้อื่น ไม่บ้าอำนาจ

# data[].attributes.headline
แบบทดสอบกิจกรรม ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์ ให้นักเรียนอธิบายความหมายคพที่กำหนดให้ จำนวน10 ข้อ

# data[].attributes.subject
แบบทดสอบกิจกรรม ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์ ให้นักเรียนอธิบายความหมายคพที่กำหนดให้ จำนวน10 ข้อ

# data[].attributes.headline
แบบทดสอบความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษย์สัมพันธ์ ให้อธิบายความหมายที่กำหนดให้ จำนวน10ข้อ

# data[].attributes.subject
แบบทดสอบความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษย์สัมพันธ์ ให้อธิบายความหมายที่กำหนดให้ จำนวน10ข้อ

# data[].attributes.body
1.อธิบายความหมายของคำว่ามนุษยสัมพันธ์
ตอบ มนุษยสัมพันธ์ถือว่าเป็นสหวิชา เพราะมีความรู้หลากหลายวิชา คือ
นักสังคมวิทยา ให้ความหมายของมนุษยสัมพันธ์ว่าเป็นการโต้ตอบกัน การอยู่รวมกันในสังคม
นักจิตวิทยา ให้ความหมายว่า พฤติกรรมที่มนุษย์แสดงออกต่อกันในสภาวะการอยู่ร้วมกันในสังคม เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ที่สอดคล้องกัน
นักบริหาร ให้ความหมายว่า เป็นกระบวนการจูงใจคนอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล
นักสุขวิทยาทางจิตใจ ให้ความหมายว่า การอยู่ร่วมกับผู้อื่นอย่างมีความสุข

# data[].attributes.headline
แบบทดสอบความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษย์สัมพันธ์ ให้อธิบายความหมายที่กำหนดให้ จำนวน10ข้อ

# data[].attributes.subject
แบบทดสอบความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษย์สัมพันธ์ ให้อธิบายความหมายที่กำหนดให้ จำนวน10ข้อ

# data[].attributes.body
1.อธิบายความหมายของคำว่ามนุษยสัมพันธ์
ตอบ มนุษยสัมพันธ์ถือว่าเป็นสหวิชา เพราะมีความรู้หลากหลายวิชา คือ
นักสังคมวิทยา ให้ความหมายของมนุษยสัมพันธ์ว่าเป็นการโต้ตอบกัน การอยู่รวมกันในสังคม
นักจิตวิทยา ให้ความหมายว่า พฤติกรรมที่มนุษย์แสดงออกต่อกันในสภาวะการอยู่ร้วมกันในสังคม เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ที่สอดคล้องกัน
นักบริหาร ให้ความหมายว่า เป็นกระบวนการจูงใจคนอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล
นักสุขวิทยาทางจิตใจ ให้ความหมายว่า การอยู่ร่วมกับผู้อื่นอย่างมีความสุข

# data[].attributes.headline
แบบทดสอบความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษย์สัมพันธ์ ให้อธิบายความหมายที่กำหนดให้ จำนวน10ข้อ

# data[].attributes.subject
แบบทดสอบความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษย์สัมพันธ์ ให้อธิบายความหมายที่กำหนดให้ จำนวน10ข้อ

# data[].attributes.body
1.อธิบายความหมายมนุษย์สัมพันธ์
2.จงกล่าวถึงความสัมพันธ์ระยะเริ่มเเรกของมนุษย์
3.ศาสนามีส่วนอย่างไรในการเสริมสร้างมนุษย์สัมพันธ์
4.การเรียนวิชามนุษย์สัมพันธ์มีวัตถุประสงค์อย่างไร
5.เพราะเหตุใด เอลตัน มาโย(Elton Mayo) จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นบิดาของวิชามนุษย์สัมพันธ์
6.มีแนวทางอย่างไรในการศึกษามนุษย์สัมพันธ์
7.มนุษย์สัมพันธ์ เกิดจากการผสมผสานของวิชาอะไรบ้าง
8.มนุษย์สัมพันธ์ มีความสำคัญอย่างไร
9.จงอธิบายเทคนิคในการสร้างมนุษย์สัมพันธ์ โดยย่อ
10.ให้นักเรียนบอกว่าตัวนักเรียนมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดี อย่างไร

# data[].attributes.headline
แบบทดสอบกิจกรรม ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์ ให้นักเรียนอธิบายความหมายคำที่กำหนดให้ จำนวน 10 ข้อ

# data[].attributes.subject
แบบทดสอบกิจกรรม ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์ ให้นักเรียนอธิบายความหมายคำที่กำหนดให้ จำนวน 10 ข้อ

# data[].attributes.body
1.อธิบายความหมายของคำว่ามนุษยสัมพันธ์
ตอบ มนุษยสัมพันธ์ถือว่าเป็นสหวิชา เพราะมีความรู้หลากหลายวิชา คือ

นักสังคมวิทยา ให้ความหมายของมนุษยสัมพันธ์ว่าเป็นการโต้ตอบกัน การอยู่รวมกันในสังคม

นักจิตวิทยา ให้ความหมายว่า พฤติกรรมที่มนุษย์แสดงออกต่อกันในสภาวะการอยู่ร้วมกันในสังคม เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ที่สอดคล้องกัน

นักบริหาร ให้ความหมายว่า เป็นกระบวนการจูงใจคนอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล

นักสุขวิทยาทางจิตใจ ให้ความหมายว่า การอยู่ร่วมกับผู้อื่นอย่างมีความสุข

# data[].attributes.headline
4. ในทางเศรษฐกิจมนุษยสัมพันธ์มีความสำคัญอย่างยิ่ง เพราะว่า มนุษยสัมพันธ์เพิ่มผลผลิตได้ เนื่องจากระบบการผลิตมีประสิทธิภาพก็ย่อมขึ้นอยู่กับเหตุจูงใจในการกระตุ้นให้คนทำงาน เหตุจูงใจเหล่านี้มักเป็นเรื่องของจิตใจ ถ้ามีจิตใจดีจะทำให้การผลิตสูงขึ้นตามเป้าหมายอย่างสมบูรณ์ จิตใจที่ดีของมนุษย์นั้น เกิดขึ้นจากความรู้สึกมั่นคงปลอดภัย ได้รับการยกย่องนับถือ ได้รับการยอมรับเข้าเป็นส่วนหนึ่งในสังคมและมีโอกาสก้าวหน้าในชีวิต ซึ่งก็มาจากพื้นฐานของหลักวิชามนุษยสัมพันธ์

# data[].attributes.subject
4. ในทางเศรษฐกิจมนุษยสัมพันธ์มีความสำคัญอย่างยิ่ง เพราะว่า มนุษยสัมพันธ์เพิ่มผลผลิตได้ เนื่องจากระบบการผลิตมีประสิทธิภาพก็ย่อมขึ้นอยู่กับเหตุจูงใจในการกระตุ้นให้คนทำงาน เหตุจูงใจเหล่านี้มักเป็นเรื่องของจิตใจ ถ้ามีจิตใจดีจะทำให้การผลิตสูงขึ้นตามเป้าหมายอย่างสมบูรณ์ จิตใจที่ดีของมนุษย์นั้น เกิดขึ้นจากความรู้สึกมั่นคงปลอดภัย ได้รับการยกย่องนับถือ ได้รับการยอมรับเข้าเป็นส่วนหนึ่งในสังคมและมีโอกาสก้าวหน้าในชีวิต ซึ่งก็มาจากพื้นฐานของหลักวิชามนุษยสัมพันธ์

# data[].attributes.headline
ให้นักเรียนอธิบายความหมายของคำที่กำหนดให้จำนวน10ข้อ

# data[].attributes.subject
ให้นักเรียนอธิบายความหมายของคำที่กำหนดให้จำนวน10ข้อ

# data[].attributes.body
1 อธิบายความหมายของมนุษย์สัมพันธ์
ตอบ คือศาสตร์และศิลป์ในการสร้างเสริมความสัมพันธ์ต่างๆอันดีกับคนในสังคม
2.จงกล่าวถึงความสัมพันธ์ระยะเริ่มแรกของมนุษย์
ตอบ การเข้าสังคมการเริ่มอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่ม
3. ศาสนามีส่วนอย่างไรในการเสริมสร้างมนุษยสัมพันธ์
ตอบ ขัดเกลาจิตใจและใช้เหตุผลเข้ากันมากขึ้น
4. การเรียนวิชามนุษยสัมพันธ์มีวัตถุประสงค์อย่างไร
ตอบ มีวัตถุประสงค์เพื่อเรียนรู้และเข้าใจถึงมนุษยสัมพันธ์และนำไปใช้ประโยชน์
5. เพราะเหตุใด เอลตัน มาโย(Elton Mayo) จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นบิดาของวิชามนุษยสัมพันธ์
ตอบ เขาชี้ให้เห็นว่ามนุษย์ไม่ได้เท่ากับเครื่องจักร และควรใส่ใจแรงงานมากกว่าใส่ใจผลผลิต เพราะนี่คือปัจจัยสำคัญที่จะทำให้ระบบการผลิตมีศักยภาพ
6. มีแนวทางอย่างไร ในการศึกษามนุษยสัมพันธ์
ตอบ ศึกษาและนำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวัน
7. มนุษยสัมพันธ์เกิดจากการผสมผสานของวิชาอะไรบ้าง
ตอบ สังคมวิทยา มนุษย์วิทยา จิตวิทยา
8. มนุษยสัมพันธ์มีความสำคัญอย่างไร
ตอบ ใช้สร้างสัมพันธ์อันดีกับคนในสังคมและเกี่ยวเนื่องกับการขาย การอยู่ร่วมกัน และการพรีเซนต์
9.จงอธิบายเทคนิคในการสร้างมนุษยสัมพันธ์ โดยย่อ
ตอบ  ช่วยเหลือซึ่งกันและกันกล่าวคำชมเชยเมื่อสำเร็จปลอบประโลมเมื่อล้มเหลวและให้คำปรึกษารับฟังความคิดเห็น
10.ให้นักเรียนบอกว่าตัวนักเรียนมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีอย่างไร
ตอบ เข้าสังคมง่ายให้คำปรึกษาคนเก่ง
รู้จักตัวเองรู้จักคนอื่นได้ดี

# data[].attributes.headline
แบบทดสอบกิจกรรม่บทที่ 1 ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์

# data[].attributes.subject
แบบทดสอบกิจกรรม่บทที่ 1 ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์

# data[].attributes.body
คำสั่งให้นักเรียนอธิบายความหมายของคำที่กำหนดให้ 10 ข้อ และยกตัวอย่างประกอบ
1. อธิบายความหมายของมนุษย์สัมพันธ์
2. จงกล่าวถึงความสัมพันธ์ระยะเริ่มแรกของมนุษย์
3. ศาสนา มีส่วนอย่างไรในการเสริมสร้างมนุษยสัมพันธ์
4. การเรียนวิชามนุษยสัมพันธ์ มีวัตถุประสงค์อย่างไร
5. เพราะเหตุใด เอลตัน มาโย (Elton Mayo) จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นบิดาของวิชามนุษยสัมพันธ์
6. มีแนวทางอย่างไร ในการศึกษามนุษยสัมพันธ์
7. มนุษยสัมพันธ์ เกิดจากการผสมผสานของวิชาอะไรบ้าง
8. มนุษยสัมพันธ์ มีความสำคัญอย่างไร
9. จงอธิบายเทคนิคในการสร้างมนุษยสัมพันธ์ โดยย่อ
10. ให้นักเรียนบอกว่าตัวนักเรียนมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดี อย่างไร

# data[].attributes.headline
แบบทดสอบกิจกรรม ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษย์สัมพันธ์ ให้อธิบายความหมายที่กำหนดให้ จำนวน10ข้อ

# data[].attributes.subject
แบบทดสอบกิจกรรม ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับมนุษย์สัมพันธ์ ให้อธิบายความหมายที่กำหนดให้ จำนวน10ข้อ

# data[].attributes.body
1.อธิบายความหมายของคำว่ามนุษยสัมพันธ์
ตอบ มนุษยสัมพันธ์ถือว่าเป็นสหวิชา เพราะมีความรู้หลากหลายวิชา คือ

นักสังคมวิทยา ให้ความหมายของมนุษยสัมพันธ์ว่าเป็นการโต้ตอบกัน การอยู่รวมกันในสังคม

นักจิตวิทยา ให้ความหมายว่า พฤติกรรมที่มนุษย์แสดงออกต่อกันในสภาวะการอยู่ร้วมกันในสังคม เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ที่สอดคล้องกัน

นักบริหาร ให้ความหมายว่า เป็นกระบวนการจูงใจคนอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล

นักสุขวิทยาทางจิตใจ ให้ความหมายว่า การอยู่ร่วมกับผู้อื่นอย่างมีความสุข

# data[].attributes.headline
17.ยกย่องให้เกียรติแก่ผู้อื่นตามโอกาสอันควร

# data[].attributes.subject
17.ยกย่องให้เกียรติแก่ผู้อื่นตามโอกาสอันควร

# data[].attributes.body
ยกย่องให้เกียรติแก่ผู้อื่น เป็นการให้ความเคารพนับถือและยอมรับในความสามารถของผู้อื่น แสดงความเคารพอย่างเหมาะสม ไม่ทำให้ผู้อื่นเสียหน้า

# data[].attributes.headline
16.มีความจริงใจต่อผู้อื่น

# data[].attributes.subject
16.มีความจริงใจต่อผู้อื่น

# data[].attributes.body
มีความจริงใจต่อผู้อื่น คือ การไม่หลอกลวง การให้ความเป็นมิตร หวังดี ช่วยเหลือ เวลาที่เพื่อนหรือคนใกล้ตัวเดือดร้อน และสามารถลดปัญหาอันเกิดจากความเอารัดเอาเปรียบกัน นอกจากนั้นยังทำให้ได้รับความเชื่อถือไว้วางใจจากผู้คนรอบข้างได้

# data[].attributes.headline
15.ยอมรับความคิดเห็นของผู้อื่น

# data[].attributes.subject
15.ยอมรับความคิดเห็นของผู้อื่น

# data[].attributes.body
ยอมรับความคิดเห็นของผู้อื่น เป็นการเปิดโอกาสให้ผู้อื่นแสดงความคิดเห็นที่หลากหลาย ไม่เอาความคิดเห็นของตนเองเป็นหลัก ใช้เหตุผลในการแสดงความคิดเห็น

# data[].attributes.headline
 มนุษยสัมพันธ์ ทำให้ทุกคนมีความรู้สึกเป็นพวกเดียวกัน พร้อมจะร่วมมือกันทำงานและอยู่ร่วมกันด้วยความสุขดังนั้น จากประโยชน์ของการมีมนุษยสัมพันธ์ข้างต้นนี้ จะทำให้ผู้ศึกษาและผู้ที่ฝึกฝนการสร้างมนุษยสัมพันธ์ที่ดี สามารถนำไปใช้ประโยชน์ในชีวิตภายภาคหน้าได้ตลอดชีวิต และยังใช้ได้กับทุกวงการ ไม่ว่าจะเป็นชีวิตส่วนตัว หรือการประกอบอาชีพใด ๆ ก็ตาม หากรู้จักการใช้มนุษยสัมพันธ์ ย่อมจะทำให้เกิดประโยชน์ต่อกิจการและต่อส่วนตัวของเราด้วยดร.จรูญ ทองถาวร ได้ให้ความสำคัญของมนุษยสัมพันธ์ว่า แท้ที่จริงแล้วมนุษยสัมพันธ์ก็คือ ลักษณะของการกระทำต่อกันในทางบวก ซึ่งได้แก่ การแบ่งปันกัน การทำให้เป็นพวกเดียวกัน การร่วมมือกัน การผ่อนปรนเข้าหากัน และการประสานประโยชน์กัน และแม้แต่การกระทำต่อกันทางสังคมในทางลบ เช่น การแข่งขัน การต่อสู้เพื่อผลประโยชน์ ธรรมชาติก็ได้สร้างมนุษยสัมพันธ์ให้เป็นเสมือนสายใยที่เชื่อมโยงจิตใจให้มีความเข้าใจกันและกัน ไม่แข่งขันน้ำนั่นกันจนตนเองและสังคมสูญสลายไป

# data[].attributes.subject
 มนุษยสัมพันธ์ ทำให้ทุกคนมีความรู้สึกเป็นพวกเดียวกัน พร้อมจะร่วมมือกันทำงานและอยู่ร่วมกันด้วยความสุขดังนั้น จากประโยชน์ของการมีมนุษยสัมพันธ์ข้างต้นนี้ จะทำให้ผู้ศึกษาและผู้ที่ฝึกฝนการสร้างมนุษยสัมพันธ์ที่ดี สามารถนำไปใช้ประโยชน์ในชีวิตภายภาคหน้าได้ตลอดชีวิต และยังใช้ได้กับทุกวงการ ไม่ว่าจะเป็นชีวิตส่วนตัว หรือการประกอบอาชีพใด ๆ ก็ตาม หากรู้จักการใช้มนุษยสัมพันธ์ ย่อมจะทำให้เกิดประโยชน์ต่อกิจการและต่อส่วนตัวของเราด้วยดร.จรูญ ทองถาวร ได้ให้ความสำคัญของมนุษยสัมพันธ์ว่า แท้ที่จริงแล้วมนุษยสัมพันธ์ก็คือ ลักษณะของการกระทำต่อกันในทางบวก ซึ่งได้แก่ การแบ่งปันกัน การทำให้เป็นพวกเดียวกัน การร่วมมือกัน การผ่อนปรนเข้าหากัน และการประสานประโยชน์กัน และแม้แต่การกระทำต่อกันทางสังคมในทางลบ เช่น การแข่งขัน การต่อสู้เพื่อผลประโยชน์ ธรรมชาติก็ได้สร้างมนุษยสัมพันธ์ให้เป็นเสมือนสายใยที่เชื่อมโยงจิตใจให้มีความเข้าใจกันและกัน ไม่แข่งขันน้ำนั่นกันจนตนเองและสังคมสูญสลายไป

# data[].attributes.headline
ยอมเเพ้เสียบ้าง

# data[].attributes.subject
ยอมเเพ้เสียบ้าง

# data[].attributes.body
2.2 ยอมเเพ้เสียบ้าง การยอมเเพ้มีได้หมายความว่า เป็นฝ่ายผิด เเต่ยอมเเพ้เพื่ไห้ผู้อื่นสบายใจ
2.3 ไม่จับผิดผู้อื่น ถ้าผู้อื่นทำผิดเล็กๆ น้อยๆ เเสร้งทำเป็นไม่เห็นเสียบ้าง
2.4 เเสดงน้ำใจต่อผู้อื่น ไม่ว่าผู้นั้นจะเป็นเพื่อนของเราหรือไม่ ถ้ามีโอกาสก้ครวเเสดงน้ำใจบ้าง
2.5 มีความกระตือรือร้นทีจะช่วยเหลือผู้อื่น
เช่น หนิบปากกาออกมาจดข้อความที่เพื่อนฝากบอกคนอื่น เป็นต้น

# data[].attributes.headline
วัตถุประสงค์ของการเรียนรู้วิชามนุษย์สัมพันธ์

# data[].attributes.subject
วัตถุประสงค์ของการเรียนรู้วิชามนุษย์สัมพันธ์

# data[].attributes.body
มนุษย์สัมพันธ์ ทำให้เกิดความสุขในชีวิตส่วนตัวมีส่วนสร้างความสงบความเรียบร้อยและความเจริญก้าวหน้าให้แก่หมู่คณะ สังคม และประเทศชาติได้อย่างถาวร มนุษย์สัมพันธ์ สามารถนำใช้ในการบริหารงานให้มีประสิทธิภาพทำให้บุคคลในองค์กรเกิดความเข้าใจกันทำงานจนประสบความสำเร็จเพิ่มผลผลิตได้เนื่องจากในระบบการผลิตทุกระบบไม่ว่าจะเป็บระบบที่ใช้แรงงานหรือเครื่องจัรกที่มีประสิทธิภาพเพียงใดก็ตาม ก็ยังต้องอาศัยการทำงานของแต่ละคนนั้น

# data[].attributes.headline
ข้อครวระวังในการสร้างมนุษย์สัมพันธ์

# data[].attributes.subject
ข้อครวระวังในการสร้างมนุษย์สัมพันธ์

# data[].attributes.body
เนื่องจากการสร้างมนุษย์สัมพันธ์เป็นการเเสดงพฤติกรรมเพื่อไห้ได้รับความรักใคร่ใจนับถือ ศรัทธาเเละร่วมมือร่วมใจในการทำกิจกรรมต่างๆ ให้เกิดความสัมฤทธิ์ผล ดังนั้นจึงควรระมัดระวังเรื่องต่อไปนี้ คือ
1.ระวังการเเสดงสีหน้า กิริยาท่าทาง เเละบุคคลภาพ
2.การโต้เเย้ง การถกเถียงเพื่อเอาชนะ
3.การตำหนิติเตียนผู้อื่นทั้งต่อหน้าเเละลับหลัง
4.การพูดเรื่องของตนเอง การพูดโอ้อวด ยกตนข่มท่าน

# data[].attributes.headline
ข้อควรระวังในการสร้างมนุษย์สัมพันธ์

# data[].attributes.subject
ข้อควรระวังในการสร้างมนุษย์สัมพันธ์

# data[].attributes.body
เนื่องจากการสร้างมนุษย์สัมพันธ์เป็นการแสดงพฤติกรรมเพื่อให้ได้รับความรักใคร่ นับถือ ดังนั้นจึงควรระมัดระวังในเรื่อต่อไปนี้
1.ระวังการแสดง กิริยาท่าทาง
2.การโต้แย้ง การเถียงเพื่อเอาชนะ
3.การตำหนิผู้อื่นทั้งต่อหน้าและลับหลัง
4.การพูโอ้อวด ยกตนข่มท่าน

# data[].attributes.body
ให้ความหมายว่า ศาสนาล้วนประกอบด้วยศาสดาคือผู้ตั้งศาสนา ผู้ตั้งหลักธรรมคำสอน มีศาสนธรรม คือหลักธรรมคำสั่งสอน มีศาสนิกชนสาวกผู้สืบต่อศาสนา มนุษย์จึงได้รับการขัดเกลาจิตใจ ให้เป็นคนรู้จักรัก เมตตา
ศาสนาคือสิ่งสำคัญ ใช้ชีวิตที่เกิดประโยชน์ร่วมกันโดยผู้มีกำลังน้อยกว่าก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้

# data[].attributes.body
สนใจผู้อื่นและผู้ที่อยู่ใกล้ชิด เป็นการให้ความสนใจว่าผู้อื่นนั้นมีความรู้สึกนึกคิดอย่างไรอยู่

# data[].attributes.body
สมัยเริ่มเเรก มนุษย์ไม่เเตกต่างไปจากสัตว์ป่า มีการใช้กำลังเป็นดครื่องมือในการเเก้ปัญหาเป็นสำคัญ ขาดการใช้เหตุผลในการอยู่ร่วมกัน ผู้ที้มีกำลังน้อยกว่ากลายเป็นผู้เสียเปรียบในทุกกรณีมีการตี ทารุณ โหดร้าย ใช้ความรุนเเรงเป็นเครื่องเเสดงความมีอำนาจที่ตัวเองมีกำลังมากกว่า นอกจากอาศัยกำลังอำนาจที่ตัเองมีมากกว่า ยังอ้างอำนาจลึกลับอื่นๆ เช่น อำนาจของเจ้าป่าเจ้าเขา ปรากฏการทางธรรมชาติ เช่นฟ้าผ่า พายุ เเละอื่นๆเพื่อสร้างอิทธิพลครอบงำจิตใจของบุคคลอื่นๆ ให้เกิดความหวาดกลัว เพื่อง่ายต่อการปกครองเเละปฏิบัติตามความต้องการของตน

# data[].attributes.headline
การแสดงความเห็นแก่ตัวตัวเองมากกว่าส่วนร่วม

# data[].attributes.subject
การแสดงความเห็นแก่ตัวตัวเองมากกว่าส่วนร่วม

# data[].attributes.body
การมุ่งเอาแต่ประโยชน์ส่วนตัว ใจดำ เห็นแก่ตัว, ไม่เอื้อเฟื้อใคร, ขาดกรุณา.

# data[].attributes.headline
3.สมัยเมื่อมนุษย์มีศาสนา

# data[].attributes.subject
3.สมัยเมื่อมนุษย์มีศาสนา

# data[].attributes.body
เมื่อมนุษย์มีวิวัฒนาการเจริญมาเป็นลำดับ ก็กลัวในสิ่งที่มีอำนาจทางวัตถุ อำนาจลับต่าง ๆ กลับช่วยเหลืออะไรไม่ได้เลย เช่น การเกิด แก่ เจ็บ ตาย ความทุกข์ ความอยาก
จึงเกิดลัทธิความเชื่อและศาสนาเพื่อค้นหาแนวทางเอาชนะความกลัวดังกล่าว โดยศาสนาถูกแบ่งประเภทดังนี้

3.1 เทวนิยม คือศาสนาที่นับถือพนะผู้เป็นเจ้า เทพเจ้า และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เช่น ศาสนาพราหมณ์ ศาสนาคริสต์ ศาสนาอิสลาม เป็นต้น

# data[].attributes.headline
1.ควรวางตัวให้เหมาะกาลเทศะเเละบุคคล

# data[].attributes.subject
1.ควรวางตัวให้เหมาะกาลเทศะเเละบุคคล

# data[].attributes.body
การตรงต่อเวลา : สำหรับการประชุมเราขอแนะนำให้เข้าประชุมก่อนเวลาเพื่อที่เราจะได้มีเวลาเตรียมความพร้อมก่อนเริ่มประชุม ยิ่งสำหรับหากวาระการประชุมใดที่เราเป็นผู้นำเสนอการที่เข้ามาเตรียมความพร้อมก่อนเริ่มการประชุมจะช่วยส่งผลดีมากกว่า อีกทั้งยังช่วยเพิ่มความเป็นมืออาชีพได้อีกด้วย

ไม่พูดแทรกขณะที่ผู้ร่วมประชุมกำลังเสนอหรือแสดงความคิดเห็น : ไม่ว่าเราจะเห็นด้วยกับข้อเสนอหรือความคิดเห็นของผู้ร่วมประชุมหรือไม่ เราก็ไม่สมควรที่จะพูดแทรกควรจะรอให้ผู้ร่วมประชุมนำเสนอหรือแสดงความคิดเห็นให้เสร็จสิ้นก่อน การที่เราพูดแทรกจะแสดงให้เห็นถึงความไม่มีมารยาทในที่ประชุมอีกทั้งจะส่งผลเสียต่อความเป็นมืออาชีพของเราด้วย

ตั้งใจและจดจ่อกับเรื่องที่ประชุม : การเข้าประชุมเป็นวาระสำคัญที่จะช่วยให้ทุกคนได้นำเสนอและแสดงความคิดเห็นทั้งในเชิงเสนอแนะเพิ่มเติมหรือเสนอแนวทางการแก้ไข ดังนั้นสำหรับมืออาชีพแล้วขณะที่ประชุมควรมีการจดบันทึกข้อความที่เป็นสาระสำคัญอยู่เสมอ

# data[].attributes.headline
การปฏิบัติงาน <

# data[].attributes.body
การปฏิบัติงาน
มนุษย์ไม่ ไม่อาจปฏิบัติงานได้โดยลำพัง ต้องอาศัยสัมพันธ์กับผู้อื่น

การเมือง
มนุษย์สัมพันธ์ช่วยประสานหรือแก้ปัญหาข้อขัดเเเย้งทางการเมืองได้

ความสำเร็จ
มนุษย์ทั้งหลายต่างก็หวังทำงานให้สำเร็จ ตามเป้าหมายขององค์กรและสามารถประสานทำงานให้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี

ความรัก
มนุษย์ต้องแสดงออกซึ่งความรัก เเละต้องการให้เขารักเรากลับทั้งความรักบริสุทธิ์

# data[].attributes.headline
15.การแสดงความเป็นระ

# data[].attributes.body
15.การแสดงความเป็นระเบียบไม่จู้จี้จุกจิกเกิดไป
การมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนร่วมงาน หัวหน้า ลูกน้อง สามารถทางานร่วมกัน กับทุกคนได้อย่างราบรื่น ผู้ต้องการประสบความสาเร็จในกิจการของตน จาเปน็ ต้องใจกว้าง พอที่จะรับฟังคาวิพากษ์วิจารณ์จากผู้อื่น และนามาใคร่ครวญเพื่อปรับปรุงตนเองอยู่เสมอ การ ปรับปรุงตนเองอยู่เสมอจะทาให้เรารู้จักตัวเองเพิ่มมากขึ้น การนาข้อมูลที่ได้จากการวิเคราะห์ตนเอง มาปรับปรุงแก้ไขโดยสร้างนิสัยและบุคลิกภาพที่ดีให้เกิดขึ้น ละทิ้งบุคลิกภาพและลักษณะนิสัยเดิมที่ บกพร่อง หันมาปฏิบัติตามแบบอย่างของบุคลิกภาพและลักษณะนิสัยใหม่การลืมนึกถึงความสำคัญของคนอื่น บางคนเป็นคนมีอำนาจ ชอบใช้อำนาจกับผู้อื่นจนลืมนึกว่าผู้อื่นมีความสำคัญที่สังคมยอมรับว่าดีด้วย ความตั้งใจจริง แม้จะใช้เวลาก็ต้องอดทนและเอาใจใส่เป็นพิเศษ
16.การลืมนึกถึงความสำคัญของคนอื่น บางคนเป็นคนมีอำนาจ ชอบใช้อำนาจกับผู้อื่นจนลืมนึกว่าผู้อื่นมีความสำคั

ภาวะความเป็นผู้นำและการชอบออกคำสั่งคนอื่น

เราเองก็ชอบออกคำสั่งกับบางคน และบางเวลา

ชอบออกคำสั่งเป็นบุคลิกภาพหรือเป็นโรค

เลิกใช้คำว่า ‘ทำไม’ แต่ลองเปลี่ยนเป็น ‘อะไร’

เพราะอะไรคนถึงชอบออกคำสั่งคนอื่น

ถ้าเราอยู่ร่วมกับคนชอบออกคำสั่งจะทำอย่างไร

วิธีแก้นิสัยชอบออกคำสั่ง

17.การมีอคติความลำเอียงต่อปู้อื่น โดยเฉพาะเชื้อชาติ ศาสนา

# data[].attributes.headline
7.ไม่ควรมีความมั่นใจ

# data[].attributes.body
7.ไม่ควรมีความมั่นใจเกินไป
ความแสดงออกการมั่นใจจนเกินไป คือจะไม่ยอมแพ้ใคร ไม่ยอมจำนนต่อเหตุผลของผู้อื่น.

# data[].attributes.headline
3. มนุษยสัมพันธ์กับการเมืองในการปกครองระบอบประชาธิปไตยนั้น จะมีพรรคการเมืองเป็นตัวแทนของประชาชนในการสมัครเข้าชิงตำแหน่งในคณะรัฐบาล การที่สมาชิกและผู้นำพรรคการเมืองมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ย่อมทำให้เกิดความเข้าใจและความรู้สึกที่ดีต่อกัน ทำให้สมาชิกเกิดความพอใจ พร้อมที่จะทำงานร่วมกันเป็นกลุ่ม ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญและจำเป็นอย่างยิ่งสำหรับสังคมประชาธิปไตย

# data[].attributes.subject
3. มนุษยสัมพันธ์กับการเมืองในการปกครองระบอบประชาธิปไตยนั้น จะมีพรรคการเมืองเป็นตัวแทนของประชาชนในการสมัครเข้าชิงตำแหน่งในคณะรัฐบาล การที่สมาชิกและผู้นำพรรคการเมืองมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ย่อมทำให้เกิดความเข้าใจและความรู้สึกที่ดีต่อกัน ทำให้สมาชิกเกิดความพอใจ พร้อมที่จะทำงานร่วมกันเป็นกลุ่ม ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญและจำเป็นอย่างยิ่งสำหรับสังคมประชาธิปไตย

# data[].attributes.body
เทวนิยมในความหมายกว้างหมายถึงความเชื่อว่าที่มีพระเป็นเจ้าหรือเทพเจ้า ความหมายอย่างเเคบคือความเชื่อเอกเทวนิยมว่ามีพระเจ้าองค์เดียวเเละทรงสัมพันธ์กับการดำรงอยู่ของเอกภพเทวนิยมยังเชื่อว่าพระเจ้ายังเป็นบุคคลเเละมีอำนาจปกครองเเละจัดการโลกเเละเอกภพเเนวคิดตามเเบบเเผนนี้อธิบายพระเจ้าในเชิงเอกเทวนิยมซึ่งปรากฏในศาสนายูดาห์ ศาสนาคริสต์ ศาสนาอิสลาม เเละศาสนาฮินดูในบางสำนัก เรียกว่า Theism ตามเเนวคิดเกิดขึ้นในช่วงการปฏิบัติวิทยาศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เพื่อให้ต่างจากคำว่าเทวัสนิยม ที่เชื่อว่ามีพระเจ้าเป็นอุตตรภาวะสูงสุด เเต่พระเจ้ามิได้ทรงเเทรกเเซงโลกตามธรรมชาติและมนุษย์รู้จักพระองค์ได้ด้วยการใช้เหตุผลไม่ใช่โดยการวิวรณ์ ส่วนสรรพเทวนิยมเชื่อว่าสรรพสิ่งคือพระเจ้าเเละพหุเทวนิยมเชื่อว่ามีเทวดาหลายองค์ เเต่ละองค์มีอำนาจต่างๆกันไป

# data[].attributes.headline
เทคนิคการสร้างมนุษยสัมพันธ์

# data[].attributes.subject
เทคนิคการสร้างมนุษยสัมพันธ์

# data[].attributes.headline
1. ศาสนาคริสต์ 2. ศาสนาอิสลาม 3. ศาสนาพุทธ 4. ศาสนาพราหมณ์- ฮินดู 5. ศาสนาโซโรอัสเตอร์ 6. ศาสนาเชน 7. ศาสนาสิข 8. ศาสนาเต๋า 9. ศาสนาขงจื้อ 10. ศาสนาชินโต 11. ศาสนายิว 3. แบ่งประเภทตามการมีผู้นับถือเฉพาะชาติหรือหลายชาติ

# data[].attributes.subject
1. ศาสนาคริสต์ 2. ศาสนาอิสลาม 3. ศาสนาพุทธ 4. ศาสนาพราหมณ์- ฮินดู 5. ศาสนาโซโรอัสเตอร์ 6. ศาสนาเชน 7. ศาสนาสิข 8. ศาสนาเต๋า 9. ศาสนาขงจื้อ 10. ศาสนาชินโต 11. ศาสนายิว 3. แบ่งประเภทตามการมีผู้นับถือเฉพาะชาติหรือหลายชาติ

# data[].attributes.headline
การแสดงความได้ใจแคบ

# data[].attributes.subject
การแสดงความได้ใจแคบ

# data[].attributes.body
ไม่นึกถึงคนอื่น, ไม่เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่

# data[].attributes.headline
4. ศึกษาสภาพแวดล้อมใ

# data[].attributes.body
4. ศึกษาสภาพแวดล้อมในสังคมหรือในที่ทำงาน เพื่อให้ทราบว่า ใครมีความรู้ แย้งกับใคร จะได้ระมัดระวังตัวไม่พูดเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง เพราะการพูดเข้าข้างฝ่ายใดฝ่าย หนึ่งย่อมทำให้อีกฝ่ายหนึ่งไม่พอใจ

# data[].attributes.headline
3. รู้จักฟังให้มากกว

# data[].attributes.body
3. รู้จักฟังให้มากกว่าพูด การเปิดโอกาสให้ผู้อื่นพูดทำให้บุคคลพอใจ เพราะเขารู้สึก ว่าเขาได้รับความสำคัญ และการฟังทำให้เราได้รับประโยชน์มาก

# data[].attributes.body
ศาสตร์ที่ศึกษามนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นการศึกษาเกี่ยวกับตัวมนุษย์ หรือ การศึกษาผลงานที่เกิดขึ้นจากการกระทำของมนุษย์ มานุษยวิทยาจึงสนใจประเด็นต่างๆที่สัมพันธ์กับมนุษย์อีกหลายเรื่อง ประเด็นที่มานุษยวิทยาสนใจในช่วงศตวรรษที่ผ่านมามีหลากหลายมาก เช่น โครงสร้างทางร่างกาย รูปร่างหน้าตา สีผิว เชื้อชาติ เผ่าพันธุ์ บรรพบุรุษของมนุษย์ พฤติกรรมทางสังคม พิธีกรรม การใช้ภาษา สัญลักษณ์ การผลิตเครื่องมือเครื่องใช้และวัตถุสิ่งของ เป็นต้น

# data[].attributes.headline
การแสดงความอิจฉา

# data[].attributes.subject
การแสดงความอิจฉา

# data[].attributes.body
เห็นคนอื่นได้ดีแล้วไม่พอใจ หรือน้อยเนื้อต่ำใจ อยากมี หรืออยากเป็นอย่างเขาบ้าง

# data[].attributes.headline
มนุษยสัมพันธ์ (Human Relation) เป็นเครื่องมือสำคัญที่จะทำให้ทุกคนสามารถทำงานร่วมกันได้อย่างปกติสุข เกิดความร่วมแรงร่วมใจ ทำงานราบรื่นไม่เกิดปัญหา ทำให้องค์กรประสบความสำเร็จการสร้างมนุษยสัมพันธ์ที่ดีในองค์กรได้จะต้องอยู่บนองค์ประกอบที่ เข้าใจตนเอง เข้าใจผู้อื่น และยอมรับความแตกต่างระหว่างกันได้องค์กรไหนมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี สามารถทำให้บุคลากรเกิดความภักดีต่อองค์กรได้ ลดปัญหาอัตราการลาออก คนภายนอกให้ความเชื่อถือ แล้วยังดึงดูดให้คนมีศักยภาพอยากมาร่วมงานกับองค์กรได้อีกด้วย

# data[].attributes.subject
มนุษยสัมพันธ์ (Human Relation) เป็นเครื่องมือสำคัญที่จะทำให้ทุกคนสามารถทำงานร่วมกันได้อย่างปกติสุข เกิดความร่วมแรงร่วมใจ ทำงานราบรื่นไม่เกิดปัญหา ทำให้องค์กรประสบความสำเร็จการสร้างมนุษยสัมพันธ์ที่ดีในองค์กรได้จะต้องอยู่บนองค์ประกอบที่ เข้าใจตนเอง เข้าใจผู้อื่น และยอมรับความแตกต่างระหว่างกันได้องค์กรไหนมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี สามารถทำให้บุคลากรเกิดความภักดีต่อองค์กรได้ ลดปัญหาอัตราการลาออก คนภายนอกให้ความเชื่อถือ แล้วยังดึงดูดให้คนมีศักยภาพอยากมาร่วมงานกับองค์กรได้อีกด้วย

# data[].attributes.attachment_link.title
สร้างมนุษยสัมพันธ์

# data[].attributes.body
ผู้ที่มีน้ำใจจึงเป็นผู้ให้และผู้อาสาช่วยเหลือสังคม, รู้จักแบ่งปัน, เสียสละความสุขส่วนตน เพื่อทำประโยชน์แก่ผู้อื่น รวมทั้งเข้าใจและเห็นใจผู้ที่มีความเดือดร้อน

คนที่มีน้ำใจจึงเท่ากับเป็นคนมีใจเอื้อเฟื้อ หรือเป็นคนที่มีเมตตา และที่เขียนมานี้ ก็ เพราะอยากให้ทุกคนเป็นคนมีเมตตาจิตด้วยการมีน้ำใจต่อผู้อื่นให้มากๆนั่นเอง

# data[].attributes.body
อย่าคอยจับผิดคนอื่น เพราะมันทำให้ชีวิตเสียเวลา แทนที่เราจะเอาเวลาไปทำอะไรอย่างอื่นที่สร้างสรรค์และเป็นประโยชน์กับตัวเองและคนอื่น ๆ

# data[].attributes.headline
4.1 โรเบิร์ต โอเวน (Robert Owen) ค.ศ. 1800 ซาวเวลฟ เจ้าของโรงงาน

# data[].attributes.subject
4.1 โรเบิร์ต โอเวน (Robert Owen) ค.ศ. 1800 ซาวเวลฟ เจ้าของโรงงาน

# data[].attributes.body
ถือว่าเป็นบุคคลแรกที่ให้ความสำคัญแก่ลูกจ้าง และเป็นบิดาของการบริหารงานบุคคล โดยเขาเห็นว่าโรงงานจะขาดซึ่งลูกจ้างไม่ได้ และได้สร้างบรรยากาศ สภาพแวดล้อมของโรงงานให้ดีขึ้นเพื่อสร้างความพอใจให้แก่คนงาน ซึ่งถือว่าเป็นคนสำคัญที่จะให้โรงงานอยู่ได้

# data[].attributes.headline
เขาได้ชื่อว่าเป็น “บิดาของการจัดการแบบมนุษยสัมพันธ์ หรือ การจัดการแบบเน้นพฤติกรรมศาสตร์” เขาและเพื่อนร่วมคณะวิจัย ได้แก่ John Dewey, Kurt Lewin, F.J. Roethlisber และ W.J. Dickson ได้ทำการศึกษาทัศนคติและปฏิกิริยาทางจิตวิทยาของคนงานการทำงานตามสถานการณ์ที่ต่างกันตามที่ผู้วิจัยกำหนดขึ้นที่ Western Electric’s Hawthorne Plant (1927 - 1932) ในการทดลองของเขาและคณะได้แบ่งการทดลองเป็นระยะต่อเนื่องกัน

# data[].attributes.subject
เขาได้ชื่อว่าเป็น “บิดาของการจัดการแบบมนุษยสัมพันธ์ หรือ การจัดการแบบเน้นพฤติกรรมศาสตร์” เขาและเพื่อนร่วมคณะวิจัย ได้แก่ John Dewey, Kurt Lewin, F.J. Roethlisber และ W.J. Dickson ได้ทำการศึกษาทัศนคติและปฏิกิริยาทางจิตวิทยาของคนงานการทำงานตามสถานการณ์ที่ต่างกันตามที่ผู้วิจัยกำหนดขึ้นที่ Western Electric’s Hawthorne Plant (1927 - 1932) ในการทดลองของเขาและคณะได้แบ่งการทดลองเป็นระยะต่อเนื่องกัน

# data[].attributes.headline
ความเป็นมาของมนุษย์สัมพันธ์

# data[].attributes.subject
ความเป็นมาของมนุษย์สัมพันธ์

# data[].attributes.body
มีการศึกษามนุษยสัมพันธ์เพื่อให้เป็นเครื่องมือสำคัญ  ในการบริหารมีมานานแล้ว ตั้งแต่ก่อน ปี ค.ศ.1930   มนุษยสัมพันธ์ได้รับการสนใจในแง่เป็นเครื่องมือที่จะนำไปสู่การปรับปรุงงาน การจัดการและอยู่ร่วมกันในองค์การอย่างราบรื่น ความรู้เกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์ มีปรากฏในเรื่องราวเกี่ยวกับความสัมพันธ์เพื่อการครองใจกัน ความผูกพันรักใคร่ ความเข้าใจซึ่งกันและกัน ยังมีปรากฏอยู่ในคำสั่งสอนของศาสนาหลังจากปฏิวัติอุตสาหกรรมในสหรัฐอเมริกาและยุโรป

# data[].attributes.body
Andrew Ure FRS (18 May 1778 – 2 January 1857) was a Scottish physician, chemist, scriptural geologist, and early business theorist who founded the Garnet Hill Observatory. He was a fellow of the Royal Astronomical Society and the Royal Society. Ure published a number of books based on his industrial consulting experiences.

# data[].attributes.headline
เเฟรดดริด ดับบลิว เทย์เลอร์

# data[].attributes.subject
เเฟรดดริด ดับบลิว เทย์เลอร์

# data[].attributes.body
Frederick Winslow Taylor (March 20, 1856 – March 21, 1915) was an American mechanical engineer. He was widely known for his methods to improve industrial efficiency.[1] He was one of the first management consultants.[2] In 1909, Taylor summed up his efficiency techniques in his book The Principles of Scientific Management which, in 2001, Fellows of the Academy of Management voted the most influential management book of the twentieth century.[3] His pioneering work in applying engineering principles to the work done on the factory floor was instrumental in the creation and development of the branch of engineering that is now known as industrial engineering. Taylor made his name, and was most proud of his work, in scientific management; however, he made his fortune patenting steel-process improvements. As a result, scientific management is sometimes referred to as Taylorism.[4]

# data[].attributes.headline
การไม่สนใจฟังผู้อื่น

# data[].attributes.subject
การไม่สนใจฟังผู้อื่น

# data[].attributes.body
หากลองทำทุกอย่างแล้วเรายังกังวลหรือคิดมากอยู่ การขอความช่วยเหลือจากใครสักคนไม่ใช่เรื่องผิด การได้พูดได้ระบายได้ปรึกษากับใครสักคนจะช่วยให้มันเบาลงได้ อาจจะเป็นคนในครอบครัว เพื่อนที่สนิท หรือผู้เชี่ยวชาญเช่นนักจิตวิทยาก็เป็นทางเลือกที่จะช่วยให้เรากำจัดปัญหาในหัวออกไปได้

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
โปรแกรมเงินเดือน บัญชีเงินเดือน โปรแกรม payroll software โปรแกรม HR บริหารงานบุคคล ทรัพยากรมนุษย์

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ประเภทการจ้างงาน

# data[].attributes.attachment_link.title
ประเภทการจ้างงาน

# data[].attributes.attachment_link.description
ที่ออสเตรเลียมีการจ้างงานอยู่หลายประเภท ทั้งนี้แล้วแต่ความต้องการของนายจ้างและความสะดวกในการทำงานของลูกจ้าง บางงานอาจต้องการคนทำงานเต็มเวลา บางงานอาจต้องการคนทำงานเป็นบางเวลา ...

# data[].attributes.body
ศาสตร์เกี่ยวกับการหาความรู้ ความจริง เพื่ออธิบายเหตุการณ์และสิ่งต่างๆ ตามหลักเหตุและผลอย่างกว้างๆ โดยใช้หลักการของวิชาตรรกวิทยาเป็นเครื่องมือ

แม้ความรู้ทางด้านปรัชญาจะไม่ได้เป็นทักษะสำหรับวิชาชีพเฉพาะทาง แต่ทักษะการวิจารณ์และทักษะการวิเคราะห์ที่ดี ก็สามารถนำไปพัฒนาและประยุกต์ใช้ได้กับหลายสาขาอาชีพ อย่างเช่น นักกฎหมาย นักวารสารศาสตร์ นักการเงิน นักธุรกิจ อาชีพด้านการสอน และการเรียนด้านศาสนา

# data[].attributes.attachment_link.title
เรื่องที่ 1 1 1 แนวคิด ปรัชญา ความหมาย

# data[].attributes.headline
22.ยอมเเพ้เสียบ้าง 

# data[].attributes.subject
22.ยอมเเพ้เสียบ้าง 

# data[].attributes.body
การยอม หมายถึง การยอมให้โอกาสคนอื่นได้แสดงบทบาทเด่นโดยตัวเองทำเฉยเสียบ้าง

# data[].attributes.headline
 มาโย ได้นำวิชา

# data[].attributes.body
มาโย ได้นำวิชามนุษยสัมพันธ์ไปเปิดสอนในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง ของสหรัฐอเมริกา คือ มหาวิทยาลัยฮาวาร์ด และวิชามนุษยสัมพันธ์ได้ ถูกจัดเข้าเป็นวิชาบังคับของมหาวิทยาลัย โดยหลักการของวิชานี้ มุ่งที่จะเพิ่มผลผลิตด้วยการ สร้างความพอใจ ความต้องการของคนงานในรูปแบบให้เกิดความสัมพันธ์แบบอรูปนัยด้วย เทคนิควิธีการมนุษยสัมพันธ์

# data[].attributes.headline
วัตถุประสงค์ของการเรียนวิชามนุษยสัมพันธ์

# data[].attributes.subject
วัตถุประสงค์ของการเรียนวิชามนุษยสัมพันธ์

# data[].attributes.body
การเรียนการสอนวิชามนุษยสัมพันธ์มีวัตถุประสงค์ที่จะสรรค์สร้างและพัฒนาความรู้ความเข้าใจและทักษะเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์ทั้งในส่วนตัวและในการทำงานบุคคลใดมีมนุษยสัมพันธ์ในการทำงานดีเขาก็ย่อมสามารถสร้างมนุษยสัมพันธ์ส่วนตัวได้ดีและมนุษยสัมพันธ์ส่วนตัวกับ ในการทำงานนั้นย่อมจะเกี่ยวข้องเกี่ยวพันกันและเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันวัตถุประสงค์ในการเรียนวิชานี้อาจแบ่งให้เห็นได้ดังนี้
1. มนุษยสัมพันธ์เป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับทุกคนและทุกคนมีโอกาสใช้อยู่ตลอดเวลาเพราะมนุษย์ จะต้องติดต่อสัมพันธ์ซึ่งกันและกันตลอดเวลาในทุกหนทุกแห่งยิ่งคนเราต้องใช้ชีวิตในสังคมสมัยใหม่มากเท่าใดก็จำเป็นที่จะต้องติดต่อและพึ่งพาอาศัยคนอื่นมากขึ้นทุกขณะและธรรมชาติของมนุษย์ก็ต้องพึ่งคนอื่นด้วยตั้งแต่ เกิดไม่เช่นนั้นก็ไม่อาจมีชีวิตรอดอยู่ได้อย่างปกติ
2. มนุษยสัมพันธ์ช่วยให้ผู้เรียนรู้“ ใช้ชีวิตอย่างมีความหมายและประสบความสำเร็จทั้งในส่วนตัวและการประกอบอาชีพได้อย่างมีประสิทธิภาพ
แนวความคิดของ Andrew Ure
อีกหนึ่งในแนวความคิดดั้งเดิมที่เกี่ยวข้องกับศาสตร์แห่งมนุษยสัมพันธ์ที่ได้รับการบันทึกไว้ก็คือแนวความคิดของ Andrew Ure ซึ่งในปี ค.ศ.1853 เขาได้ตีพิมพ์หนังสือ “ปรัชญาแห่งระบบอุตสาหกรรม (The Philosophy of Manufactures)” ออกเผยแพร่ในกรุงลอนดอน โดยมีหัวใจสำคัญก็คือการต้องคำนึงถึงส่วนประกอบสำคัญของระบบการผลิตซึ่งมี 3 ประการนั่นก็คือ เครื่องจักร, การค้าพาณิชย์ และมนุษย์ โดยเฉพาะปัจจัยด้านมนุษยธรรมที่เขาให้ความสำคัญมากที่สุด ตั้งแต่สร้างสภาพแวดล้อมที่ดีในการทำงาน, มีเวลาพักผ่อนช่วงสั้นๆ ให้ระหว่างการทำงาน, บริการด้านการแพทย์เมื่อยามเจ็บป่วย, มีสนามและอุปกรกีฬาให้แรงงานได้พักผ่อน เป็นต้น ซึ่งนี่ถือเป็นต้นแบบการวางระบบบริหารงานบุคคลเชิงมนุษยสัมพันธ์อย่างเป็นจริงเป็นจังครั้งแรกเลยก็ว่าได้

# data[].attributes.headline
ความสำคัญของมนุษย์สัมพันธ์     1. "มนุษยสัมพันธ์"                         เป็นปัจจัยสำคัญอย่างหนึ่งในการบริหารงานเพราะมนุษยสัมพันธ์เป็นศิลปะที่จะทำให้ชนะใจคนสามารถทำให้เขายอมรับนับถือเชื่อถือและให้ความร่วมมือด้วยความเต็มใจ              2.มนุษยสัมพันธ์                           ความสำคัญต่อการดำรงชีพของมนุษย์ทุกคน เพราะมนุษย์ต้องอยู่ในสังคม ไม่สามารถอยู่ตามลำพังแต่เพียงผู้เดียวและมีการช่วยเหลือเกื้อกูลกันย่อมทำให้มีเพื่อนที่จะร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเรา

# data[].attributes.subject
ความสำคัญของมนุษย์สัมพันธ์     1. "มนุษยสัมพันธ์"                         เป็นปัจจัยสำคัญอย่างหนึ่งในการบริหารงานเพราะมนุษยสัมพันธ์เป็นศิลปะที่จะทำให้ชนะใจคนสามารถทำให้เขายอมรับนับถือเชื่อถือและให้ความร่วมมือด้วยความเต็มใจ              2.มนุษยสัมพันธ์                           ความสำคัญต่อการดำรงชีพของมนุษย์ทุกคน เพราะมนุษย์ต้องอยู่ในสังคม ไม่สามารถอยู่ตามลำพังแต่เพียงผู้เดียวและมีการช่วยเหลือเกื้อกูลกันย่อมทำให้มีเพื่อนที่จะร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเรา

# data[].attributes.headline
ระบบการศึกษา

# data[].attributes.subject
ระบบการศึกษา

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
เรียนต่อเรียนต่อต่างประเทศเรียนต่อเมืองนอกเรียนต่อออสเตรเลียเรียนต่ออังกฤษเรียนต่ออเมริกาเรียนภาษาอังกฤษเรียนออสเรียนต่างประเทศมหาวิทยาลัยออสเตรเลียเรียน mba ที่ไหนดีเรียนต่อที่ไหนดีศึกษาต่อต่างประเทศทุนการศึกษาทุนเรียนต่อเรียนต่อปริญญาโท

# data[].attributes.attachment_link.title
ระบบการศึกษา

# data[].attributes.attachment_link.description
ออสเตรเลียขอเสนอตัวเลือกทางการศึกษาหลากหลายแบบสำหรับนักศึกษาต่างชาติ เรามีมากกว่า 1,200 สถาบันและกว่า 22,000 หลักสูตรที่ออกแบบมาเพื่อท่าน

# data[].attributes.headline
6.ไม่ควรทำตั

# data[].attributes.body
6.ไม่ควรทำตัวเด่นเกินไปหรือทำตัวไปเป็นคนรอบรู้
แล้วแสดงความรู้ความสามารถไปหมดทุกเรื่อง ทำให้กลายเป็นคนที่ "น่าหมั่นไส้" คนอื่นไม่ชอบหน้า และการทำเช่นนี้เป็นการทำงานข้ามหน้าคนอื่น.

# data[].attributes.headline
เช่นกิจกรรมทางครอบครัว

# data[].attributes.subject
เช่นกิจกรรมทางครอบครัว

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
เชื่อว่ากิจกรรมยามเย็นของครอบครัวที่ทำร่วมกันส่วนใหญ่คงหนี้ไม่พ้นการทานมื้อเย็น ดูทีวีด้วยกันเล็กน้อย และแยกย้ายเข้าห้องของตนเองไป ทำให้สมาชิกในครอบครัวมีเวลาสร้างสัมพันธ์กันน้อยลง วันนี้ขอนำเสนอ 11 กิจกรรมเจ๋ง ๆ เพื่อสร้างสีสันยามเย็น ให้กับทุกคนในครอบครัว
1. เล่นเกมส์ด้วยกัน
เกมส์ที่อยากนำเสนอนี้ไม่ใช่เกมส์ออนไลน์ หรือเกมส์ในแอพพลิเคชั่นแต่อย่างใด แต่มันคือ เกมส์กล่องสมัยเก่า อย่างเกมส์เศรษฐี หรือเกมส์โดมิโน่ เป็นต้น เกมส์ออฟไลน์ที่ใช้ผู้เล่นหลายคนแบบนี้ละ เหมาะกับกิจกรรมสร้างสัมพันธ์ในครอบครัวเป็นที่สุด
2. ดูภาพยนต์เก่า ๆ ด้วยกัน
ลองชวนกันหาหนังเก่าๆดีๆสักเรื่อง ที่เป็นที่ชื่นชอบของคนในครอบครัว แต่ไม่ได้ดูนานแล้ว มาดูด้วยกันอีกรอบ ก็เป็นการใช้เวลาร่วมกันที่ผ่อนคลายไปอีกแบบนะ
3. เปิดกรุอัลบัมรูปเก่า
ลองชวนกันมาจัดเรียงอัลบัมรูปเก่าๆ พร้อมกับดูรูปย้อนวันวาน สมัยคุณพ่อคุณแม่ยังสาว หรือสมัยลูกๆยังเป็นเด็กน้อย รูปเหล่านี้จะมาพร้อมเรื่องราวเก่าๆ ย้อนวันวานที่ช่วยเพิ่มสีสัน และอารมณ์ขันให้กับวงสนทนายามเย็นของครอบครัวแน่นอน
4. เปิดเตาปิ้งย่าง
เปลี่ยนบรรยากาศมื้อค่ำของครอบครัวในห้องอาหารมาเป็นสวนหลังบ้าน พร้อมเปิดเตาปิ้งย่าง มื้อพิเศษ งานนี้นอกจากจะช่วยแบ่งเบาภาระคุณแม่ที่คอยเตรียมอาหารให้ทุกวันแล้ว ยังช่วยให้ทุกคนในครอบครัวได้เพลิดเพลินจากการทำอาหารเย็นร่วมกันอีกด้วย
5. กีฬายาวิเศษ
พากันไปออกกำลังกายตามสไตล์ของสมาชิกในบ้าน เช่น วิ่งตามสวนสาธารณะ ว่ายน้ำ หรือเลือกกีฬาที่เล่นร่วมกันเป็นทีม นอกจากจะช่วยส่งเสริมให้คนในครอบครัวมีสุขภาพที่แข็งแรงแล้ว ยังช่วยสร้างความสามัคคีให้กับคนในบ้านอีกด้วย

6. ทำความสะอาดบ้าน
คุณแม่ลองจัดกิจกรรมบิ๊กคลีนนิ่งเดย์ขึ้นมา เพื่อให้ทุกคนได้มีโอกาสช่วยกันทำความสะอาดบ้าน และถ้าครอบครัวไหนยังมีลูกเล็กวัยเรียนรู้ เวลานี้ถือเป็นโอกาสอันดีที่จะได้สอนลูกๆให้ช่วยทำความสะอาดบ้าน และสานสัมพันธ์ในครอบครัว
7. ล้างรถด้วยกัน
อีกหนี่งกิจกรรมยามเย็นในครอบครัว อาจนำโดยคุณพ่อ เชิญชวนให้ลูกๆมาช่วยล้างรถ กิจกรรมที่ไม่ได้ทำกันบ่อยๆแบบนี้ จะดูเป็นเหมือนการเล่นสนุกของลูกๆ มากกว่าการมาช่วยงาน กิจกรรมแบบนี้ละ ที่สามารถสร้างสีสันให้กับคนในครอบครัวอย่างแท้จริง
8. ทำกับข้าวร่วมกัน
9. รับประทานอาหารร่วมกัน ช่วยกันเก็บภาชนะทำความสะอาดร่วมกัน

10. สวดมนต์นั่งสมาธิแผ่เมตตา ก่อนนอนร่วมกัน ลูก ๆ กราบาเท้าพ่อแม่ปู่ย่าตายาย รับพร จากญาติผู้ใหญ่ ก่อนนอนร่วมกัน
11. เขียนเป้าหมายร่วมกันในครอบครัว
เขียนเป้าหมายร่วมกันในครอบครัว อาจฟังดูเป็นสิ่งเฉพาะสำหรับพ่อแม่ ผู้นำครอบครัวเท่านั้น แต่หารู้ไม่ว่า การที่ให้ลูก ๆ มีส่วนในการวางแผนครอบครัว เป็นการฝึกลูกเรื่องการรับผิดชอบด้วยนะ อาจเริ่มจากเรื่องทั่วๆไป อย่างเช่น เรื่องทริปท่องเที่ยวประจำครอบครัว ให้ทุกคนมีส่วนในการนำเสนอ วางแผน สถานที่หรือกิจกรรมที่ตนเองสนใจ เท่านี้ทุกคนในบ้านก็จะมีกิจกรรมสนุก ๆ ร่วมกันแล้ว

กราบเท้าขอพรคุณพ่อคุณแม่ปู่ย่าตายายก่อนนอน

อ้างอิง http://blog.fwd.co.th/8/

ขอบคุณภาพจาก www.google.com

# data[].attributes.attachment_link.title
11 กิจกรรมเสริมฐานมั่นคงในครอบครัวอบอุ่น

# data[].attributes.attachment_link.description
เชื่อว่ากิจกรรมยามเย็นของครอบครัวที่ทำร่วมกันส่วนใหญ่คงหนี้ไม่พ้นการทานมื้อเย็น ดูทีวีด้วยกันเล็กน้อย และแยกย้ายเข้าห้องของตนเองไป ทำให้สมาชิกในครอบครัวมีเวลาสร้างสัมพันธ์กันน้อยลง วันนี้ขอนำเสนอ 11

# data[].attributes.body
ให้ความหมายว่า พฤติกรรมที่มนุษย์แสดงออกต่อกันในสภาวะอยู่ร่วมกันในสังคมเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ที่สอดคล้องกันจิตวิทยายังมีความหมายรวมไปถึงการประยุกต์ใช้ความรู้กับกิจกรรมในด้านต่าง ๆ ของมนุษย์ที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน เช่น กิจกรรมที่เกิดขึ้นในครอบครัว, ระบบการศึกษา, การจ้างงานเป็นต้น