# data[].attributes.headline
 Ο Μάρκος Μπότσ

# data[].attributes.body
Ο Μάρκος Μπότσαρης
Η Μάχη του Κεφαλόβρυσου, ή Μάχη του Καρπενησίου, έλαβε χώρα κοντά στο Καρπενήσι, το πιθανότερο το βράδυ της 8ης Αυγούστου προς 9η Αυγούστου 1823, μεταξύ δύναμης επαναστατημένων Ελλήνων και των Οθωμανικών στρατευμάτων. Οι Έλληνες πολέμησαν υπό την καθοδήγηση του Σουλιώτη Μάρκου Μπότσαρη.

# data[].attributes.headline
Η μάχη των Δερβενάκιων

# data[].attributes.subject
Η μάχη των Δερβενάκιων

# data[].attributes.body
Η Μάχη των Δερβενακίων, γνωστή και ως Σφαγή του Δράμαλη, ήταν μία από τις σημαντικότερες μάχες που πραγματοποιήθηκαν κατά την Ελληνική
επανάσταση του 1821 εναντίον των οθωμανικών στρατευμάτων του Μαχμούτ πασά (Δράμαλη). Η μάχη αυτή δόθηκε στις 25 Ιουλίου 1822 σε δύο από τα τέσσερα μικρά ορεινά περάσματα (δερβενάκια) μεταξύ Κορίνθου και κοιλάδας Άργους, εξ ου και η ονομασία της. Άλλο αποτέλεσμα της μάχης αυτής ήταν η ενίσχυση της φήμης του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, η οποία φόβισε τους τότε πολιτικούς αντιπάλους του.
Αλή Τζαφάρι

# data[].attributes.body
Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (Κωνσταντινούπολη, 3 Φεβρουαρίου 1791 - Αίγινα , 6 Αυγούστου 1865) ήταν κυρίαρχη προσωπικότητα στις τάξεις των εκσυγχρονιστών, διπλωμάτης και πολιτικός που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή του τόπου κατά την Επανάσταση και στις πρώτες μετεπαναστατικές δεκαετίες. Έδρασε αρχικά στις παραδουνάβιες ηγεμονίες λαμβάνοντας πολιτικές θέσεις δίπλα στον θείο του Ιωάννη καρατζά, εγκαταστάθηκε στην Πίζα (αποτελώντας επίλεκτο μέλος του ομώνυμου κύκλου) και στη συνέχεια κατέβηκε στην Ελλάδα για να λάβει μέρος στην επανάσταση του 1821. Αναρριχήθηκε στα ανώτατα αξιώματα σε σύντομο χρόνο αναλαμβάνοντας, διαδοχικά, πρόεδρος της Πρώτης Εθνοσυνέλευσης, του Εκτελεστικού Σώματος και στη συνέχεια του Βουλευτικού. Μετά την επανάσταση ηγήθηκε της αντιπολίτευσης εναντίον του Καποδίστρια, ως εκφραστής της αγγλικής πολιτικής και συμμετείχε ενεργά στην πολιτική ζωή της Ελλάδας διατελώντας τέσσερις φορές πρωθυπουργός, εντός της περιόδου 1822 -1844.

Ο Μαυροκορδάτος είναι μια από τις περισσότερο αμφιλεγόμενες για την κοινή γνώμη προσωπικότητες της Επανάστασης.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ - ΛΕΩΝΙΔΑΣ - ΜΕΡΤ  ΣΤ'2

# data[].attributes.attachment_caption
Γιάννης Τσαχβάντζε

# data[].attributes.headline
Καταστροφή Των Ψαρών

# data[].attributes.subject
Καταστροφή Των Ψαρών

# data[].attributes.body
Κατά τα πρώτα χρόνια της Επαναστάσεως οι προσπάθειες των Τούρκων να την καταστείλουν είχαν βασικά περιορισθεί στην ξηρά. Ο σουλτάνος με τους συμβούλους του, μέχρι το 1824, δεν είχε δώσει καμία διαταγή για σοβαρή επιθετική δράση εναντίον των νησιών του Αιγαίου. οι οργανωμένες και άριστα εκτελεσμένες επιδρομές των ψαριανών πλοίων στα παράλια της Μικράς Ασίας είχαν προκαλέσει ανησυχίες στην Κωνσταντινούπολη καθώς και την έντονη αντίδραση των προξένων των ευρωπαϊκών κρατών στη Σμύρνη.

Τον Δεκέμβριο μάλιστα του 1823 οι πρόξενοι είχαν στείλει δριμύ έγγραφο προς τους προκρίτους των Ψαρών απαιτώντας άμεση κατάπαυση των επιθέσεών τους. Η αντίδραση των Ψαριανών, στο απειλητικό αυτό έγγραφο, ήταν μια γενναία αρνητική απάντηση. Ο Ψαριανός ναύαρχος Κ. Νικόδημος αναφέρει στο «Υπόμνημα της νήσου των Ψαρών» ότι ο σουλτάνος εξοργισμένος για τις ενέργειες των τολμηρών Ελλήνων ναυτικών, όταν είδε στον χάρτη το μικρό στίγμα, που αντιπροσώπευε τα Ψαρά, αποφάσισε την ολοκληρωτική καταστροφή τους.
Στις 20 Ιουνίου ο εχθρικός στόλος είχε εγκαταλείψει το Σίγρι της Μυτιλήνης, με ρότα προς τα Ψαρά. Οι πηγές δεν συμφωνούν στον ακριβή αριθμό των πλοίων των Τούρκων. Ο Villeneuve, στην επίσημη έκθεσή του προς τον αρχηγό της γαλλικής ναυτικής μοίρας, αναφέρει 180 περίπου, ο Raffenel, υπάλληλος ως τότε του γαλλικού προξενείου της Σμύρνης και πραγματικός φιλέλληνας, τον ανεβάζει σε 200 και ο Νικόδημος σε 23. Τις πρώτες εσπερινές ώρες μέρος του στόλου πλησίασε προς τον Κάναλο και άρχισε να κανονιοβολεί τα πυροβολεία, που απάντησαν με σφοδρό  κανονιοβολισμό.
Τη στιγμή εκείνη, άρχισε μία από τις πιο δραματικές δοκιμασίες του Αγώνα της Ανεξαρτησίας. Έπειτα από ισχυρό κανιοβολισμό, οι Τούρκοι πέτυχαν την απόβαση των αγημάτων τους.

Οι κάτοικοι του νησιού ανέρχονταν σε 30.000, οι 7.000 ντόπιοι και οι υπόλοιποι πρόσφυγες από τη Χίο και τις ακτές της Μικράς Ασίας. Το υπερασπίζονταν 1.300 Ψαριανοί, 700 πάροικοι και 1027 μισθοφόροι από τη Μακεδονία και τη Θεσσαλία.

Οι μαχητές των Ψαρών υπέπεσαν σε ένα σοβαρό λάθος, καθώς αποφάσισαν να περιορισθεί ο αγώνας στην άμυνα της νήσου. Έτσι, έθεσαν σε απραξία τον στόλο και δεν χρησιμοποίησαν καθόλου τα πυρπολικά. Μάλιστα, αφαίρεσαν τα πηδάλια των πλοίων. Ακόμη, διασκόρπισαν τις δυνάμεις τους στην ξηρά και δεν έδιωξαν τα γυναικόπαιδα.

Οι αποβιβασθέντες Τούρκοι του Χοσρέφ κατέβαλαν με σχετική ευκολία τους αμυνομένους και μέσα σε δύο μέρες είχαν καταλάβει το νησί. Επακολούθησε η φοβερή καταστροφή. Το πλήθος έσπευσε να σωθεί στα λίγα πλοία, από τα οποία δεν είχαν αφαιρεθεί τα πηδάλια. Λίγοι τα κατέφεραν, καθώς ο στόλος του Χοσρέφ είχε περικυκλώσει το νησί.

Μόνη εστία αντίστασης παρέμεινε το Παλαιόκαστρο, η οχυρή θέση που δεσπόζει της Χώρας. Οι υπερασπιστές του, ανάμεσά τους και πολλά γυναικόπαιδα, αμύνθηκαν σθεναρά εναντίον 6.000 Τούρκων που τους πολιορκούσαν. Όταν η αμυντική γραμμή τους έσπασε και το φρούριο πλημμύρισε από Τούρκους, ο Αντώνιος Βρατσάνος έβαλε φωτιά στην πυριταδοποθήκη για να μην πέσουν στα χέρια των εισβολέων.

Η καταστροφή και η σφαγή που ακολούθησε υπήρξε τρομερή. Από τους 30.000 κατοίκους του νησιού, οι 18.000 θανατώθηκαν ή πωλήθηκαν ως σκλάβοι. Την εικόνα της καταστροφής δίνει με τον πιο παραστατικό τρόπο ο εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός στο περίφημο επίγραμμά του:

Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη
περπατώντας η Δόξα μονάχη
μελετά τα λαμπρά παλληκάρια
και στην κόμη στεφάνι φορεί
γινωμένο από λίγα χορτάρια
πούχαν μείνει στην έρημη γη.

Από τα περίπου 100 πλοία των Ψαριανών, μόνο 16 διασώθηκαν, καθώς και 7 πυρπολικά με τον Κανάρη. Όσοι από τους κατοίκους των Ψαρών γλίτωσαν από το γιαταγάνι των Οθωμανών εγκαταστάθηκαν στη Μονεμβασιά και μετά την απελευθέρωση στην Αρχαία Ερέτρια, που πήρε την ονομασία Νέα Ψαρά.

Η Καταστροφή των Ψαρών υπήρξε δεινό πλήγμα για την Επανάσταση. Χάθηκε μία από τις σημαντικές βάσεις του ελληνικού ναυτικού, ενώ διέτρεξαν άμεσο κίνδυνο οι υπόλοιποι. Η άμεση κινητοποίηση και η αντίδραση των υπόλοιπων δυνάμεων της μαχόμενης Ελλάδας έσωσε την κατάσταση.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο Ανδρέας Βώκος, γνωστότερος με το ψευδώνυμο Ανδρέας Μιαούλης (Ύδρα, 20 Μαΐου 1769 – Πειραιάς, 11 Ιουνίου 1835) ήταν Έλληνας καραβοκύρης, πολιτικός και ναύαρχος

# data[].attributes.headline
Ο ΜΙΑΟΥΛΗΣ-ΣΠΥΡΟΣ ΣΤ1

# data[].attributes.subject
Ο ΜΙΑΟΥΛΗΣ-ΣΠΥΡΟΣ ΣΤ1

# data[].attributes.body
Ο Ανδρέας Βώκος, γνωστότερος με το ψευδώνυμο Ανδρέας Μιαούλης (Ύδρα, 20 Μαΐου 1769 – Πειραιάς, 11 Ιουνίου 1835) ήταν Έλληνας καραβοκύρης, πολιτικός και ναύαρχος, που διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στα γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, καθώς και στη μετέπειτα πολιτική ζωή του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.

Ασχολήθηκε με τη ναυτιλία αποκτώντας σημαντική περιουσία, ενώ κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 ανέλαβε την αρχηγία του ελληνικού στόλου, συμμετέχοντας με επιτυχία σε πλήθος ναυμαχιών. Αρχικά ανέλαβε την αρχηγία του στόλου της Ύδρας και εν συνεχεία την αρχηγία του ελληνικού στόλου. Υπό τη διοίκησή του ο ελληνικός στόλος συμμετείχε νικηφόρα στις ναυμαχίες των Πατρών, των Σπετσών, της Σάμου, του Γέροντα, της Μεθώνης και του κάβο Μπαμπά, ενώ ιδιαίτερα σημαντική κρίνεται η συμβολή του στον εφοδιασμό της πόλεως του Μεσολογγίου κατά την πολιορκία της τελευταίας. Το 1827, και με αφορμή την επικείμενη αντικατάστασή του από τον Βρετανό ναύαρχο Κόχραν, υπέβαλε την παραίτησή του από την αρχηγία του στόλου.

Με την έλευση του Ιωάννη Καποδίστρια ανέλαβε, για δεύτερη φορά, την αρχηγία του ελληνικού στόλου, συνεισφέροντας σημαντικά στην πάταξη της πειρατείας στο Αιγαίο. Εν συνεχεία όμως, ήρθε σε ρήξη με τον Καποδίστρια, παραιτήθηκε από τη θέση του γερουσιαστή και προσχώρησε στην αντιπολίτευση, η οποία είχε συγκεντρωθεί στην Ύδρα. Τον Ιούλιο του 1831, επικεφαλής μικρού στρατιωτικού σώματος αποβιβάστηκε στον Πόρο, καταλαμβάνοντας μέρος του μικρού ελληνικού στόλου και ανατινάζοντας, την 1η Αυγούστου 1831, και ύστερα από σύγκρουση με ρωσικές δυνάμεις, τη φρεγάτα «Ελλάς» και την κορβέτα «Ύδρα». Για την αμφιλεγόμενη αυτή πράξη του, έχει επικριθεί από συγχρόνους του, αλλά και από την ιστοριογραφία.
Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια επιλέχθηκε από τη βαυαρική Αυλή ως ένας από τους τρεις Έλληνες που θα παρέδιδαν το στέμμα και το σχετικό ψήφισμα στον νεαρό τότε Όθωνα, μαζί με τους Δημήτριο Πλαπούτα και Κωνσταντίνο Μπότσαρη. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ανέλαβε διάφορα αξιώματα στην οθωνική κυβέρνηση (αρχηγός του ναυτικού διευθυντηρίου, γενικός επιθεωρητής του στόλου, Σύμβουλος της Επικρατείας).

Απεβίωσε στον Πειραιά, και ενταφιάστηκε στη σημερινή Ακτή Μιαούλη. Υπήρξε ο γενάρχης των Μιαούληδων, πολυάριθμα μέλη των οποίων διετέλεσαν αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού και πολιτικοί, με σημαντικότερο τον γιο του, Αθανάσιο Μιαούλη, που διετέλεσε πρωθυπουργός του ελληνικού κράτους.

Η προσφορά του τιμάται κάθε χρόνο στα Μιαούλεια, φεστιβάλ το οποίο είναι αφιερωμένο στη στρατιωτική δράση του κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων (1821-1827).

# data[].attributes.body
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤ1
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης ή Καραΐσκος (Σκουληκαριά Άρτας ή Μαυρομμάτι Καρδίτσας, 1782 - Φάληρο, 23 Απριλίου 1827) ήταν Έλληνας επαναστάτης ο οποίος αρχικά υπήρξε κλέφτης και μετέπειτα σπουδαίος αρματολός και στρατάρχης της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Το επίθετό του είναι χαϊδευτικό υποκοριστικό του Καραΐσκος, που έφερε ο πατέρας του ήρωα, Δημήτριος Ίσκος  ή Καραΐσκος, Καράς επειδή ήταν μελαμψός. Πρόκειται για σύνθετη λέξη από το τουρκικό kara – που σημαίνει μαύρος – και το παλαιότερο οικογενειακό όνομα Ίσκος.
Γεννήθηκε το 1782 και ήταν νόθος γιος της Ζωής Διμισκή ή Ντιμισκή, από τη Σκουληκαριά, πρώτης εξαδέλφης του αρματολού των Ραδοβυζίων Γώγου Μπακόλα. Η μητέρα του, μετά τον θάνατο του Ιωάννη Μαυρομματιώτη, που ήταν ο πρώτος σύζυγός της, έγινε καλόγρια (γι' αυτό και του έμεινε η προσωνυμία «ο γιος της καλογριάς»).
Δεν είναι απολύτως εξακριβωμένος ο τόπος γέννησης του Καραϊσκάκη. Οι πρώτοι του βιογράφοι είτε δεν αναγράφουν τον τόπο γέννησης, είτε αναφέρουν διαφορετικές περιοχές όπως ότι γεννήθηκε σε σπηλιά πλησίον του χωριού Μαυρομμάτι Καρδίτσας  ή σε μοναστήρι στη Σκουληκαριά .
Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα λόγω του οικογενειακού του ιστορικού αλλά και επειδή αναγκάστηκε να ζει μόνος χωρίς την υποστήριξη των γονέων του. Μεγάλη ψυχολογική και κοινωνική πίεση δέχθηκε λόγω του προηγούμενου. Ήταν φιλόνικος, βλάσφημος και βωμολόχος, χαρακτηριστικά που απέκτησε από αυτά τα δύσκολα παιδικά του χρόνια. Από την παιδική του ηλικία ήδη, έκανε τα πρώτα βήματά του ως κλέφτης. Ο Καραϊσκάκης έγινε περισσότερο γνωστός μετά την ενηλικίωσή του. Νεαρός έπεσε στα χέρια τουΑλή Πασά των Ιωαννίνων, όπου και φυλακίσθηκε για παράνομες πράξεις, εκεί όμως έμαθε και κάποια γράμματα. Έτσι αρχικά υπηρέτησε στην αυλή του Αλή Πασά και τον ακολούθησε στην εκστρατεία του κατά του περίφημου πασά Πασβάνογλου στο Βιδίνιο  της Βουλγαρίας, φίλου του Ρήγα Φεραίου. Στη εκστρατεία εκείνη ο Καραϊσκάκης αιχμαλωτίσθηκε από τις δυνάμεις του Πασβάνογλου και κρατήθηκε για κάποιο χρόνο. Στη συνέχεια επέστρεψε στην αυλή του Αλή Πασά.
Η πιο σκοτεινή περίοδος της ιστορίας του Καραϊσκάκη θεωρείται η παραμονή του στην αυλή του Αλή Πασά, μέχρι που λιποτάκτησε και πήγε στον Κατσαντώνη, όπως σημειώνει ο Γιάννης Βλαχογιάννης. Λέγεται πως όταν ο Αλή Πασάς ρώτησε κάποτε τον Καραϊσκάκη τι θα ήθελε να του προσφέρει, εκείνος του απάντησε:
"Αν με γνωρίζεις άξιο για αφέντη, κάνε με αφέντη, αν για δούλο, κάνε με δούλο, αν για τίποτα ρίξε με στη λίμνη"
Κατά την πρώτη παραμονή του στην αυλή του Πασά παντρεύτηκε την Εγκολπία Σκυλοδήμου από γνωστή οικογένεια των αρματωλών και απέκτησε την Πηνελόπη, κατόπιν σύζυγο του Ανδρέα Νοταρά, υπουργού του Όθωνα και αργότερα απέκτησε την Ελένη και τον Σπύρο. Από μικρός όμως υπέφερε από φυματίωση και τακτικά κατέφευγε σε γιατροσόφους αλλά και Έλληνες και ξένους γιατρούς. Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης πήγε στα Επτάνησα για να συμβουλευθεί γιατρούς. Νοσοκόμα του ήταν η περίφημη Μαριώ, νεοφώτιστη τουρκοκόρη που ακολουθούσε τον στρατηγό σε όλες του τις μετακινήσεις και επιχειρήσεις.

# data[].attributes.headline
ΤΑΡΑΣΙΑΔΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝ

# data[].attributes.body
ΤΑΡΑΣΙΑΔΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΣΤ 1

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
2ο Δημοτικό Σχολείο Σιάτιστας

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο Θούριος του Ρήγα

# data[].attributes.headline
Η ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΑΜΕΝΗΣ ΓΗΣ

# data[].attributes.subject
Η ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΑΜΕΝΗΣ ΓΗΣ

# data[].attributes.body
Η τακτική της καμένης γης χρησιμοποιήθηκε  το 1822 όταν οι Έλληνες  επαναστάτες προσπάθησαν να ανακόψουν την πορεία του Οθωμανικού στρατού. Η τακτική της καμένης γης σημαίνει ότι κάψαν τα γεννήματα και τα αποθηκευμένα σιτηρά, δηλαδή ότι κάψαν τα ζώα και το σιτάρι. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ένα μέρος των Τούρκων να αρρωστήσει από την πείνα και τη δίψα ( είχαν κόψει και το νερό ) .

Αθανάσιος ΣΤ1

# data[].attributes.headline
"Μνημείο των Ηρώων στην Πλατεία Άρεως στην Τρίπολη"

# data[].attributes.subject
"Μνημείο των Ηρώων στην Πλατεία Άρεως στην Τρίπολη"

# data[].attributes.body
Η Στήλη Αρχιερέων και Προκρίτων, στην πλατεία Άρεως της Τρίπολης, φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Πέτρο Ρούμπο. Η Στήλη αποτελεί ουσιαστικά ηρώο των Αρκάδων αγωνιστών, έχει ύψος περίπου 6 μέτρων και είναι κατασκευασμένη από μάρμαρο. Το ηρωικό αυτό πάνθεον των Αρκάδων αναπαρίσταται νοηματικά και συμβολικά στις τέσσερις πλευρές της Στήλης, μέσα από τις λαξευμένες στο μάρμαρο παραστάσεις. Συνεπώς κάθε πλευρά αποτελεί μια ιδιαίτερη ιστορική ενότητα. Στην ολότητά τους, οι τέσσερις παραστάσεις συνθέτουν ένα συμβολικό αφήγημα γύρω από το εθνικό παρελθόν. Ειδικότερα, στην εμπρός όψη αναπαρίσταται το κυρίαρχο γεγονός του 1821 και μνημονεύονται οι πρωταγωνιστές του: Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Γρηγόριος Ε΄, Παλαιών Πατρών Γερμανός, όμηροι της πολιορκίας της Τριπολιτσάς.Κάτω από τα ονόματα αυτά, η εγχάρακτη παράσταση αντλεί τη θεματολογία της από την Άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821). Η δεξιά πλευρά είναι αφιερωμένη στα επαναστατικά χρόνια 1821-1829 και στους Αρκάδες πολέμαρχους και πολιτικούς. Εφόσον η Επανάσταση και η απελευθέρωση έχουν εδραιωθεί, η εγχάρακτη παράσταση έχει ως κεντρικό θέμα την Ελευθερία, η οποία προσωποποιημένη σε σώμα γυναίκας αναδύεται εν μέσω των επαναστατημένων. Η πίσω όψη της Στήλης είναι αφιερωμένη στην περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας και επιγράφεται «1453-1821», ενώ η παράσταση απεικονίζει ανώτατο πνευματικό ιεράρχη, πιθανότατα τον Παλαιών Πατρών Γερμανό να «υπενθυμίζει» σε ένα πλήθος αγωνιστών, λογίων και απλού λαού το «εθνικό χρέος» της απελευθέρωσης, δείχνοντας με το χέρι του τον ναό της Αγίας Σοφίας στο πάνω δεξί μέρος της παράστασης. Τέλος, η τέταρτη, αριστερή πλευρά είναι αφιερωμένη στην προετοιμασία του Αγώνα και ιδιαίτερα στους Αρκάδες φιλικούς επιγραφόμενη «1814-1821».Ομοίως, η παράστασή της απεικονίζει Φιλικό κατά τη στιγμή του όρκου. Το πλαίσιο ανέγερσης της Στήλης παρουσιάζει υψηλή συμβολική σημασία ενώ, λόγω αυτού, συχνά στις σχετικές πηγές δεν παρατίθενται τα πραγματολογικά στοιχεία οικοδόμησης του μνημείου. Η Στήλη ανεγέρθηκε το 1930 αποτελώντας το πρώτο μνημείο αφιερωμένο στο 1821 στην πόλη της Τρίπολης. Ανεγέρθηκε δε στο πλαίσιο των πανελλήνιων εορτασμών της Εκατονταετηρίδας της Ελληνικής Επανάστασης, που σε τοπικό επίπεδο εκδηλώθηκε με την πανηγυρική μεταφορά των οστών του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη μέσω αμαξοστοιχίας στην Τρίπολη, αφού είχε προηγηθεί η ανακομιδή τους από το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Ιουλία Μερσάκη
ΣΤ'2

# data[].attributes.attachment_caption
Ο Κωνσταντίνος Κανάρης (Ψαρά, 1793 – Αθήνα, 2 Σεπτεμβρίου 1877) ήταν Έλληνας επαναστάτης, σπουδαία μορφή του ναυτικού αγώνα κατά την Ελληνική Επανάσταση του 182

# data[].attributes.headline
Κωνσταντίνος Κανάρης

# data[].attributes.subject
Κωνσταντίνος Κανάρης

# data[].attributes.body
Ο Κωνσταντίνος Κανάρης (Ψαρά,1793 – Αθήνα 2 Σεπτεμβρίου 1877) ήταν Έλληνας επαναστάτης, σπουδαία μορφή του ναυτικού αγώνα κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και μετέπειτα ναύαρχος και πολιτικός , ο οποίος διετέλεσε πέντε φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας σε ένα διάστημα 33,5 ετών (1844, 1848-1849, 1864,1864-1865 και 1877) και για 2 χρόνια και 3 μήνες συνολικά.

Δύο γεγονότα καταδεικνύουν τη συμβολή του Κανάρη ως πολιτικού άνδρα στη Νεότερη Ελληνική Ιστορία: γίνεται ο πρώτος που συμπληρώνει 4 πρωθυπουργίες (1864) από την πλήρη εφαρμογή Συντάγματος στη χώρα το 1844 (όπως και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος 10 χρόνια νωρίτερα, με τις δύο όμως πρώτες κατά την Απόλυτη Μοναρχία του βασιλιά Όθωνα Α΄ και βασικά ο μόνος πρωθυπουργός που επί των ημερών του η Βουλή ψηφίζει ή αναθεωρεί το Σύνταγμα της Ελλάδας  δυο φορές, το 1844 και το 1864.

Γεννήθηκε το 1793 στα Ψαρά  (αρχεία Ναυτικού) όπου και μεγάλωσε. Ήταν το μικρότερο παιδί του Ψαριανού Δημογέροντα Μιχαήλ Κανάριου και της Μαρώς (το γένος Μπουρέκα). Έμεινε πολύ μικρός ορφανός από πατέρα και έτσι άρχισε να δουλεύει σε πλοία συγγενών του, κυρίως σ' αυτό του θείου του Μπουρέκα. Αρχικά το όνομά του ήταν «Κανάριος» και τελικά έγινε Κανάρης. Όταν πέθανε ο θείος του, στου οποίου το μικρό εμπορικό πλοίο εργαζόταν, ανέλαβε καπετάνιος ο ίδιος σε ηλικία 20 ετών. Πήγε στην Οδησσό για πρώτη φορά το 1820. Ήξερε για τη Φιλική Εταιρεία αλλά δεν είχε γίνει μέλος της. Όταν έμαθε ότι ξέσπασε η επανάσταση στη Μολδαβία από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη έσπευσε αυθόρμητα να πάρει μέρος στον πρώτο «πολεμικό στόλο» των Ψαριανών υπό τον Νικολή Αποστόλη. Από τους πρώτους μήνες ο Κανάρης ξεχώρισε για το θάρρος του και την αποφασιστικότητά του, κάνοντας επιδρομές στα μικρασιατικά παράλια ενώ κατόπιν εντάχθηκε στα πυρπολικά.

Τον Ιούνιο του 1822,  αφού ο ελληνικός στόλος δεν κατάφερε να σώσει τη Χίο  από την τουρκική σφαγή, ο Κανάρης ανέλαβε να βάλει μπουρλότο στη ναυαρχίδα του Καρά Αλή, του επικεφαλής του στρατού που έσφαξε τους κατοίκους και έκαψε το νησί. Την επιχείρηση θα έφερναν εις πέρας τα πυρπολικά του Κανάρη και του Ανδρέα Πιπίνου. Στο εγχείρημα βοήθησαν δύο παράγοντες: αφενός ότι η νύχτα ήταν πολύ σκοτεινή καθώς δεν είχε φεγγάρι και αφετέρου ότι στο κατάφωτο κατάστρωμα της ναυαρχίδας οι περίπου 2.000 Τούρκοι γιόρταζαν το Μπαϊράμι και έτσι τα μέτρα φρούρησης ήταν ελλιπή. Η φωτιά απ' το μπουρλότο μεταδόθηκε ταχύτατα στο καράβι. Πριν προλάβουν να απομακρυνθούν απ' αυτό οι πρώτες σωστικές λέμβοι, η φωτιά έφτασε στην πυριτιδαποθήκη, η οποία ανατινάχθηκε. Ως αποτέλεσμα τα θύματα ήταν πάρα πολλά. Μεταξύ αυτών ο ναύαρχος Καρά Αλής, αξιωματικοί του και πολλοί ναύτες. Το πυρπολικό του Πιπίνου προσέγγισε την υποναυαρχίδα, αλλά δεν κατάφερε να την καταστρέψει. Της προκάλεσε όμως αρκετές ζημιές.

Η ανατίναξη της τουρκικής ναυαρχίδας υπήρξε ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεγονότα του κατά θάλασσαν αγώνα, έκανε δε πολύ μεγάλη εντύπωση στην Ευρώπη. Χρησιμοποιώντας σημερινή ορολογία, θα λέγαμε ότι βοήθησε επικοινωνιακά πολύ την Επανάσταση. Τόσο μεταξύ των επαναστατημένων Ελλήνων όσο και μεταξύ των Ευρωπαίων, ο Κανάρης πλέον ήταν ήρωας.

Η δράση του βεβαίως συνεχίσθηκε, καθώς συνέχισε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα τον αγώνα. Ο Κακλαμάν Πασάς Μεχμέτ τοποθετήθηκε νέος ναύαρχος στη θέση του Καρά Αλή. Τον Οκτώβριο του 1822 βγήκε με το στόλο του στο Αιγαίο για να ανεφοδιάσει τα τουρκικά φρούρια στην Πελοπόννησο και να καταστείλει την Επανάσταση στα νησιά. Αγκυροβόλησε στην Τένεδο. Αλλά στις 29 Οκτωβρίου 1822, ο Κανάρης, συνοδευόμενος από τον Δημήτριο Βρατσάνο, πέρασε ανάμεσα από τον τουρκικό στόλο και μην μπορώντας να προσεγγίσει το πλοίο του ναυάρχου, την καπουδάνα, κόλλησε το πυρπολικό του στην αντιναυαρχίδα «Ρίαλα-Γεμισί» και την τίναξε στον αέρα. Έχασαν τη ζωή τους 800 μέλη του πληρώματος, Τούρκοι αλλά και Χριστιανοί ναύτες που υπηρετούσαν στον οθωμανικό στόλο. Ο Κακλαμάν Πασάς Μεχμέτ σήκωσε άγκυρα και κατέφυγε με τη βοήθεια ούριου ανέμου στο Τσανάκ-Καλεσί, στον Ελλήσποντο.

Τον επόμενο χρόνο, ο Κανάρης πραγματοποίησε επιθέσεις στα μικρασιατικά παράλια, αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία. Δεν μπόρεσε, επίσης, να κάνει τίποτα όταν το 1824 ο Χοσρέφ-Μεχμέτ Πασάς κατέστρεψε τα Ψαρά. Όμως, τον Αύγουστο του 1824 πυρπόλησε μια μεγάλη φρεγάτα του Χοσρέφ στη Σάμο και μια κορβέττα στη Μυτιλήνη. Η έλλειψη πόρων, ωστόσο, αποσυντόνισε το ναυτικό των Ελλήνων. Οι ναύτες έπαιρναν τα πλοία, σήκωναν όποια σημαία ήθελαν και επιδίδονταν στην πειρατεία. Ο Κανάρης κατάφερνε να επιβάλλει την πειθαρχία στα δικά του πληρώματα. Αλλά και αυτός μέσα σ' αυτό το καθεστώς αναρχίας παραλίγο να σκοτωθεί το 1825 στην Αίγινα.

Το καλοκαίρι του 1825 ο  Λάζαρος Κουντουριώτης συνέλαβε ένα παράτολμο εγχείρημα, το οποίο, κατόπιν έγκρισης της ελληνικής επαναστατικής διοίκησης, ανέλαβε να φέρει σε πέρας ο Κανάρης. Ο Μωχάμετ Άλη είχε συγκεντρώσει στην  Αλεξάνδρεια περίπου 60 μεγάλα πολεμικά και τριπλάσια φορτηγά πλοία. Μ' αυτά προετοίμαζε το καλοκαίρι του  1825 να στείλει στρατό στην επαναστατημένη Ελλάδα (ο οποίος στρατός χρησιμοποιήθηκε αργότερα στην άλωση του Μεσολογγίου. Το σχέδιο του Κανάρη προέβλεπε να πάνε κάποια ελληνικά πλοία στην Αλεξάνδρεια και να κάψουν τον αιγυπτιακό στόλο. Έτσι θα σταματούσε και το λαθρεμπόριο που έκαναν Γάλλοι, φίλοι του Μωχάμετ Άλη, σε βάρος του ελληνικού αγώνα. Το σχέδιο εγκρίθηκε και η αρχηγία του ελληνικού στόλου ανατέθηκε στον πλοίαρχο Μανόλη Τομπάζη.

Στις 10 Αυγούστου 1825, ο Τομπάζης και ο Αντώνιος Κριεζής, μαζί με τα πυρπολικά του Αντώνιος Βώκος , του Μανώλη Μπούτη και του Κανάρη, έφθασαν έξω από την Αλεξάνδρεια. Την έκτη εσπερινή ώρα που έφθασαν προ της Αλεξάνδρειας, έπλεε μεν ούριος άνεμος αλλά για να μπουν μέσα στο λιμάνι χρειάζονταν κάποιον πιλότο, επειδή υπήρχαν πολλοί ύφαλοι.

Ο Κανάρης θεώρησε ότι έπρεπε να επιτεθεί άμεσα γιατί ήταν τέτοια η διάταξη των αιγυπτιακών πλοίων που με τον άνεμο ο οποίος φυσούσε, θα υφίσταντο πανωλεθρία σε μια επίθεση με πυρπολικά. Εξαπατώντας τον πιλότο, ύψωσε ρωσική σημαία και μπήκε μόνος του στο λιμάνι. Προσπάθησε να πλησιάσει τον εχθρικό στόλο, αλλά ο άνεμος έπεσε ξαφνικά, οπότε άρχισε να κόβει βόλτες μέσα στο λιμάνι, προσπαθώντας να φθάσει στον μυχό. Όταν βρέθηκε δίπλα στο γαλλικό πολεμικό «Μέλισσα», κατάλαβε ότι είχε γίνει αντιληπτός. Έβαλε λοιπόν φωτιά στο πυρπολικό, μπήκε με τους ναύτες του στη βάρκα διαφυγής και προσπάθησε να βγει απ' το λιμάνι. Το πλήρωμα της «Μέλισσας» άρχισε να πυροβολεί και το πυρπολικό και τη βάρκα του Κανάρη. Ο άνεμος δυνάμωσε και το πυρπολικό, καιόμενο, πλησίασε τον αιγυπτιακό στόλο απειλητικά. Ο πλοίαρχος Αργκύς, κυβερνήτης της «Μέλισσας» έγραψε στην έκθεσή του: «Εάν το πλοίον αυτό προσκολλάτε κατά κακήν μοίραν εις την φρεγάταν της πρωτοπορίας, η σύγχυσις ήθελε εμπέσει εις τον υπόλοιπον στόλον, τα δε άλλα δύο πυρπολικά ήθελον προσδράμει, προσβάλλοντα έτερα πλοία. Η καταστροφή θα ήτο τρομερά, ολοκληρωτική δε η νίκη των Ελλήνων. Αλλ' η Μέλισσα κατά κάποιον τρόπο τους παρημπόδισε». Ο Κανάρης, ενώ έβαλλαν εναντίον του και από τα πλοία και από παράκτια πυροβολεία, κατάφερε να διαφύγει και να φθάσει στον ελληνικό στόλο, ο οποίος είχε ήδη υψώσει ελληνική σημαία. Ο Μωχάμετ Άλη πήρε μερικά πλοία και κυνήγησε τους Έλληνες μέχρι τις ακτές της Καραμανίας  χωρίς αποτέλεσμα.

Το ότι ο στόχος δεν επετεύχθη δεν οφείλεται σε λάθος του Κανάρη και ούτε μειώνει το μεγαλείο του εγχειρήματος. Οι επαναστατημένοι Έλληνες θεώρησαν την πράξη του Κανάρη πλήρη τόλμης και πατριωτισμού, αλλά κάποιοι Ευρωπαίοι δυσαρεστήθηκαν και την είδαν σαν αχαρακτήριστη πειρατική πράξη λόγω της χρήσης ξένης σημαίας υπό επισήμου καταδρομέως. Η αγγλόφιλη «Εφημερίς της Ύδρας», σε μια εποχή που υπήρχαν διαμάχες για το ζήτημα της βασιλικής υποψηφιότητας (κάθε μεγάλη δύναμη ήθελε ο νέος βασιλιάς των Ελλήνων να προέρχεται από τον δικό της βασιλικό οίκο) κατηγόρησε τους Γάλλους επειδή ο φιλοτουρκισμός τους έγινε αιτία να ματαιωθεί ένα μεγάλο απελευθερωτικό εγχείρημα.

Η πολιτική σταδιοδρομία

Ο Κανάρης φαίνεται πως δεν έβλεπε τους Γάλλους ως εχθρούς. Αντιθέτως, έστειλε τον γιο του, τον Θεμιστοκλή, να εκπαιδευθεί στο Παρίσι υπό την επίβλεψη τού εκεί  Φιλελληνικού Κομιτάτου, το οποίο άλλωστε τον είχε προσκαλέσει. Το 1826 τοποθετήθηκε κυβερνήτης του νέου πλοίου «Ελλάς» και το 1827 εξελέγη πληρεξούσιος των Ψαρών στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας.

Ο Κωνσταντίνος Κανάρης ήταν ένα από τα λίγα πρόσωπα στα οποία είχε εμπιστοσύνη ο Ιωάννης Καποδίστριας,  ο πρώτος κυβερνήτης της ανεξάρτητης Ελλάδος. Ο Καποδίστριας θα τον διορίσει αρχικά φρούραρχο της Μονεμβασιάς και κατόπιν διοικητή μιας ναυτικής μοίρας που θα πολεμήσει τους αγγλόφιλους και τους αντικυβερνητικούς της Ύδρας. Στον Κανάρη ανατέθηκε να συλλάβει τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, όταν ο τελευταίος δραπέτευσε από το Ναύπλιο. Απογοητευμένος λόγω της δολοφονίας του Καποδίστρια, ο Κανάρης αποσύρθηκε στη Σύρο όπου ιδιώτευσε για ένα διάστημα.

Μετά τη στέψη του βασιλιά Όθωνα Α΄, τον διόρισε καταρχήν πλοίαρχο γ΄ τάξεως και έπειτα ναύαρχο. Μετά τη μεταπολίτευση του 1843, ο Κανάρης έγινε υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά και κατόπιν στην κυβέρνηση Ιωάννη Κωλέττη. Το 1854 έγινε υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Επειδή οι ιδέες του γίνονταν όλο και περισσότερο αντιμοναρχικές, το 1861 αρνήθηκε τη σύνταξη που του χορήγησε η Κυβέρνηση.

Το καλοκαίρι του 1862 ο Όθωνας του ανέθεσε τον σχηματισμό κυβέρνησης. Ο Κανάρης πρότεινε έναν κατάλογο με υπουργούς, που όλοι τους είχαν σχεδόν επαναστατικές απόψεις, λέγοντας στον Όθωνα ότι μόνο με τέτοια κυβέρνηση και η μοναρχία θα ήταν δυνατό να σωθεί και η τάξη στη χώρα να διατηρηθεί. Ο Όθωνας όμως δεν δέχθηκε και έδωσε την εντολή στον Ιωάννη Κολοκοτρώνη.

Ο Κανάρης προσχώρησε στην αντιπολίτευση και μετά την έξωση του Όθωνα έγινε μέλος τής υπό τον  Δημήτριο Βούλγαρη τριανδρίας (μαζί και με τον Μπενιζέλο Ρούφο) που σχημάτισε προσωρινή κυβέρνηση. Ο ίδιος πήγε ως επικεφαλής επιτροπής στη Δανία για να προσφέρει το θρόνο στον μετέπειτα βασιλιά Γεώργιο Α΄. Διετέλεσε υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Ρούφου. Κατόπιν το 1864 σχημάτισε ο ίδιος κυβέρνηση, μετά από ένα μήνα παραιτήθηκε και σχημάτισε και πάλι κυβέρνηση, η οποία παρέμεινε επί ένα χρόνο στην εξουσία. Κατόπιν παραιτήθηκε οριστικά, θέλοντας να αποσυρθεί από τον δημόσιο βίο, καθώς είχε υπερβεί τα 75 χρόνια. Στο σπίτι όπου έμενε, στην οδό Κυψέλης 56 ], στην Αθήνα, (προς τιμήν του οποίου ονομάστηκε αργότερα «πλατεία Κανάρη» η πλατεία Κυψέλης), συνέρρεαν πολίτες από παντού για να δουν τον «Ναύαρχο», όπως τον αποκαλούσαν. Το 1877 ετέθη επικεφαλής οικουμενικής κυβέρνησης για να αντιμετωπιστούν οι δύσκολες για τη χώρα περιστάσεις που δημιούργησε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος.

Ο Κωνσταντίνος Κανάρος είχε παντρευτεί τη Δέσποινα Μανιάτη με την οποία απέκτησαν 7 παιδιά.
Μέσα σε 18 χρόνια ο Κανάρης έχασε σε νεότατες ηλικίες (19 έως 39 ετών) τα 5 από τα 7 παιδιά του, με 3 από τους γιους του να σκοτώνονται, οι 2 εκ των οποίων σε ξένη γη.

Θάνατος
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1877, χτυπημένος από ημιπληγία, πεθαίνει από ανακοπή καρδιάς, όντας εν ενεργεία πρωθυπουργός. Η τελευταία του κατοικία βρίσκεται δίπλα στην είσοδο του Α΄ Νεκροταφείου , ενώ αρκετά χρόνια έζησε και στην περιοχή της Κυψέλης.

Περί Καταγωγής

Το πραγματικό όνομα του Κανάρη ήταν Κωνσταντής Νικολάου Σπηλιωτέας. Η ετυμολογία του ονόματός του κατά μίαν άποψη προέρχεται από τη λέξη καρνάγιο (ιταλικά: carenaggio = ναυπηγείο).Υπάρχει όμως και δεύτερη εκδοχή. Κατά το ημερολόγιο του γιου του, πυρπολητή Αριστείδη Κ. Κανάρη, «…απεκλήθη ο πατήρ μου Κάν-Άρης ή Κανάρης, λόγω του μειλιχίου και σώφρονος χαρακτήρος του, διότι αν και ριψοκίνδυνος, πολεμικός και αποφασιστικός, ενήργει πάντοτε κατόπιν περισκέψεως…». Η τρίτη εκδοχή, είναι να προέρχεται το επώνυμο από το καναρίνι, λόγω του μειλίχιου χαρακτήρα του.

Ως προς τη χρονολογία και τον τόπο γέννησης του Κανάρη, υφίστανται σημαντικές διαφορές. Κατά μία εκδοχή γεννήθηκε στα Ψαρά το 1973 ή το 1790. Κατ' άλλους γεννήθηκε στην Πάργα γύρω στο 1790. Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Κανάρης στα απομνημονεύματά του αναφέρει «τώρα περνάμε από τη γενέτειρά μου την Πάργα». Ο ιστορικός Δημήτριος Γατόπουλος μελέτησε τα οικογενειακά αρχεία της οικογένειας Κανάρη και δημοσίευσε ιστορική μελέτη στην εφημερίδα Εστία, στο φύλλο της 14ης Ιουλίου 1937. Στα οικογενειακά αυτά αρχεία περιλαμβάνεται και το μυστικό ημερολόγιο του Κωνσταντίνου Κανάρη το οποίο άνοιξε ο δισέγγονός του, συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Θεμ. Κανάρης. Από αυτά ο συγγραφέας συμπεραίνει πως ο Κωνσταντίνος Κανάρης δεν είχε γεννηθεί στα Ψαρά, αλλά στην Πάργα, το Σεπτέμβριο του 1790 και εγκαταστάθηκε, κατά τους προεπαναστατικούς χρόνους, στο νησί των Ψαρών.

Ως προπάππος του πυρπολητού Κ. Κανάρη φέρεται ο Νικόλαος Σπηλιωτέας, παππούς του ο Θεμιστοκλής και πατέρας του ο Νικόλαος Σπηλιωτέας. Από τη μελέτη των ημερολογίων της οικογένειας Κανάρη, «διευκρινίζεται ότι η νεοελληνική οικογένεια Κανάρη υπήρξε συνέχεια της παλαιοελληνικής οικογενείας Σπηλιωτέα, κλάδου της οποίας τα μέλη, τιτλούχοι των Βενετών και Γενουησίων  αρχόντων απαντώνται εν δράσει περί το 1200.»

Η επικρατούσα όμως άποψη θέλει τον Κανάρη γνήσιο Ψαριανό. Υπάρχουν στοιχεία ότι γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Ψαρά. Επιπλέον, ο Κανάρης ήταν παντρεμένος με τη Δ. Μανιάτη, γυναίκα από πλούσια και Ψαριανή οικογένεια. Αυτό, αποτελεί ένα ακόμα στοιχείο για την καταγωγή του Κανάρη αφού οι Ψαριανοί θεωρούσαν κατάντημα και ντροπή να παντρεύονται με ξένους, πόσο μάλλον μία αριστοκρατική οικογένεια των Ψαρών (αυτή της Δ. Μανιάτη). Επιπροσθέτως, υπάρχει και το ίδιο το αρχείο της νήσου Ψαρών στο οποίο υπάρχει το όνομα του Κανάρη. Τέλος, δεν υπάρχει καμία μαρτυρία που να αναφέρει τον Κανάρη να ονομάζει την Πάργα γενέτειρά του καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, αντίθετα η απάντησή του σε ξένους φιλέλληνες που τον ρωτούσαν για την ιστορία του και τα κατορθώματά του ήταν απλή: έδειχνε με το δάχτυλό του το χάρτη των Ψαρών και έλεγε: «Αυτά είναι η ιστορία μου, για αυτά να γράψετε!». Συμπερασματικά, η καταγωγή του Κανάρη από την Πάργα, συλλογιζόμενοι όλα τα παραπάνω καθώς και τη διατύπωση αυτής της θεωρίας μόλις πριν από 70 περίπου χρόνια, δεν είναι πιθανή. Όσο για το σόι του και την προέλευση της οικογένειάς του από την Ιταλία ο ίδιος ο Κανάρης έδωσε απάντηση σε αυτά τα «παραμύθια» (κατά τον Δημήτριο Φωτιάδη) λέγοντας πως το σόι του ξεκινάει από τον ίδιο.
Γρηγόρης Αγγελής

# data[].attributes.headline
ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ  ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ

# data[].attributes.subject
ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ  ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ

# data[].attributes.body
Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει
Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι μάνα το ζηλεύει
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε   Στα μάτια η μάνα μνέει
Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει :
'' Eρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ' έχω γω στο χέρι ;
Oπού συ μούγινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει ''

Αθανάσιος ΣΤ1

# data[].attributes.headline
Ο Μάρκος Μπότσαρης

# data[].attributes.subject
Ο Μάρκος Μπότσαρης

# data[].attributes.body
Μετά την Καταστροφή στη μάχη του Πέτα, στις 4 Ιουλίου του 1822, μέρος των αποδεκατισμένων ελληνικών δυνάμεων κατάφερε να φτάσει στο Μεσολόγγι. Η ελληνική επαναστατική κυβέρνηση διόρισε στρατηγό τον Μάρκο Μπότσαρη, ο οποίος καταγόταν από ονομαστή οικογένεια του Σουλίου. Ο Μπότσαρης, στα τέλη του φθινοπώρου του 1822 ήρθε σ' επαφή με τον Τούρκο πάσα Ομέρ Βρυώνη. Άρχισε διαπραγματεύσεις για την παράδοση της πόλης, έτσι κέρδισε χρόνο. Το καλοκαίρι του 1823 ο Σουλτάνος έστειλε στην Στερεά Ελλάδα τον Μουσταφά Πασά με πολυάριθμο στρατό και στόχο την Άλωση του Μεσολογγίου. Οι τουρκικές δυνάμεις στρατοπέδευσαν στη θέση Κεφαλόβρυσο κοντά στο Καρπενήσι. Οι Έλληνες ήταν διχασμένοι για την αρχιστρατηγία. Ο Μπότσαρης κάλεσε τους οπλαρχηγούς να συμφιλιωθούν, έσκισε το δίπλωμα της αρχιστρατηγίας και τη νύχτα στις 8 Αύγουστο του 2823 έκανε αιφνιδιαστική επίθεση (γιουρούσι) με λιγοστούς Σουλιώτες και γυμνές σπάθες. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης ο Μπουτάρης έπεσε νεκρός και μεταφέρθηκε στο Μεσολόγγι, όπου τάφηκε με τιμές. Στη μάχη αυτή οι Σουλιώτες εξόντωσαν εκατοντάδες Οθωμανούς και κέρδισαν πολλά λάφυρα. Η μάχη στο Κεφαλόβρυσο θεωρείται ως το σημαντικότερο πολεμικό γεγονός του 1823 στη Στερεά Ελλάδα. Ο Μάρκος Μπότσαρης είχε θυσιαστεί στον αγώνα για την ελευθερία.

Σοφία Ν. Στ'1

# data[].attributes.attachment_caption
Ο ιερός λόγος μάχεται στο Δραγατσάνι,λιθογραφία,Αθήνα,Γεννάδειος Βιβλιοθήκη

# data[].attributes.headline
Η εξέγερση στη Μολδοβλαχία

# data[].attributes.subject
Η εξέγερση στη Μολδοβλαχία

# data[].attributes.body
Η μάχη του Δραγατσανίου ήταν στρατιωτική σύγκρουση ανάμεσα στα ελληνικά στρατεύματα υπό τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και στρατευμάτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στο ευρύτερο πλαίσιο της Ελληνικής επανάστασης του 1821. Έλαβε χώρα στις 7 Ιουνίου του 1821 στο Δραγατσάνι της Βλαχίας και τελείωσε με ήττα των Ελλήνων. Ιδιαίτερα ο Ιερός Λόχος, το στρατιωτικό σώμα που αποτελούνταν από εθελοντές Έλληνες σπουδαστές των παροικιών,έχασε περισσότερα από τα μισά μέλη του.

Γιώργος Κοσμάς

# data[].attributes.body
Δανάη
ΣΤ'2

# data[].attributes.attachment_link.title
Να 'τανε το '21 - Γιώργος Νταλάρας - Na 'tane to '21 - George Dalaras

# data[].attributes.headline
Αθανάσιος Διάκος

# data[].attributes.subject
Αθανάσιος Διάκος

# data[].attributes.body
Ο Αθανάσιος Διάκος ήταν Έλληνας οπλαρχηγός από τους πρωταγωνιστές ήρωες του πρώτου έτους της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ο οποίος έδρασε στη Στερεά Ελλάδα. Καταγόταν από την ορεινή Φωκίδα και σύμφωνα με μια εκδοχή, το πραγματικό του όνομα ήταν Αθανάσιος Γραμματικός ή κατά άλλους Αθανάσιος Μασσαβέτας. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1818 και το 1820 έγινε αρματολός στη Λιβαδειά. Τον Απρίλιο του 1821 σε συνεργασία με άλλους οπλαρχηγούς κατέλαβε το φρούριο της Λιβαδειάς και χρησιμοποιώντας το ως ορμητήριο, έδωσε πολλές νικηφόρες μάχες. Κατέλαβε τη γέφυρα της Αλαμάνας και στις 23 Απριλίου 1821 έδωσε μάχη με τα στρατεύματα του Ομέρ Βρυώνη. Στη μάχη αυτή συνελήφθη και αφού μεταφέρθηκε στη Λαμία, δολοφονήθηκε μετά από βασανιστήρια από τους Τούρκους στις 24 Απριλίου 1821. Ο Ελληνικός Στρατός του απένειμε τιμητικά τον βαθμό του Στρατηγού.

Δανάη
ΣΤ'2

# data[].attributes.headline
Μάχη στα Δερβενάκια [Λεωνίδας]

# data[].attributes.subject
Μάχη στα Δερβενάκια [Λεωνίδας]

# data[].attributes.body
Ο Κολοκοτρώνης στα Δερβενάκια με 2500 στρατιώτες που από αυτούς έκρυψε τους 800 σε θάμνους και μαζί με τον Νικηταρά ,τον Παπαφλέσσα και τον Νικήτα Φλέσσα αντιμετώπισαν τον Δράμαλη στις 26\7\1822 στα στενά των Δερβενακίων .Εκεί όλοι οι στρατιώτες των Τούρκων παγιδεύτηκαν και ακολούθησε μια φονική μάχη που ελάχιστοι κατάφεραν να σωθούν.Όσοι κατάφεραν να σωθούν πήγαν στην Κόρινθο.Οι Έλληνες από αυτή τη μάχη κέρδισαν πολλά λάφυρα και ο Κολοκοτρώνης έγινε αρχιστράτηγος .Ο Δράμαλης έχοντας χάσει το 1\5 του στρατού του προσπάθησε να ανασυνταχθεί αλλά ήταν μάταιο οπότε πέθανε στην Κόρινθο από τη θλίψη του.Η Επανάσταση είχε σωθεί.

# data[].attributes.headline
Η Μάχη στα Δερβενάκια

# data[].attributes.subject
Η Μάχη στα Δερβενάκια

# data[].attributes.body
Η Μάχη των Δερβενακίων, γνωστή και ως Σφαγή του Δράμαλη, ήταν μία από τις σημαντικότερες μάχες που πραγματοποιήθηκαν κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες και μεγάλη καταστροφή των οθωμανικών δυνάμεων υπό τον αρχιστράτηγο Μαχμούτ πασά Δράμαλη. Η μάχη αυτή δόθηκε στις 26 Ιουλίου 1822, σε δύο από τα τέσσερα μικρά ορεινά περάσματα (δερβενάκια), μεταξύ Κορίνθου και κοιλάδας Άργους, εξ ου και η ονομασία της. Άλλο αποτέλεσμα της μάχης αυτής ήταν η ενίσχυση της φήμης του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, η οποία φόβισε τους τότε πολιτικούς αντιπάλους του.

# data[].attributes.headline
Το δημοτικό τραγούδι

# data[].attributes.body
Το δημοτικό τραγούδι είναι ένα λογοτεχνικό είδος , με το οποίο άγνωστοι (σε μας) λαϊκοί ποιητές εξέφραζαν τους  καημούς και τους πόθους των ανθρώπων. Ιδιαίτερη κατηγορία δημοτικών τραγουδιών αποτελούν τα κλέφτικα τραγούδια , που δημιουργήθηκαν κυρίως κατά τον 18ο αιώνα , τις παραμονές της Μεγάλης Επανάστασης του 1821 και  εμπνεύσθηκαν από τη δράση των Κλεφτών και Αρματολών

ΔΗΜΗΤΡΗΣ  ΜΠ.

# data[].attributes.headline
Η  ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

# data[].attributes.subject
Η  ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

# data[].attributes.body
Τον Απρίλιο του 1825 ο Κιουταχής με πολυάριθμο στρατό έφτασε στο Μεσολόγγι και το πολιόρκησε. Το Μεσολόγγι είχε πολλά φυσικά πλεονεκτήματα. Πρώτον από εκεί περνούσε ο ένας από τους δύο δρόμους που οδηγούσαν στην Πελοπόννησο. Δεύτερον το μεγαλύτερο μέρος του περιβαλλόταν από ρηχή λιμνοθάλασσα, ενώ το υπόλοιπο μέρος του προστατευόταν με τάφρους και τείχος. Στην πόλη λειτουργούσε νοσοκομείο, μηχανουργείο για την κατασκευή πολεμικού υλικού και τυπογραφείο που εξέδιδε δύο εφημερίδες. Η πολιορκία κράτησε σχεδόν  ένα χρόνο. Τον πρώτο καιρό οι Μεσολογγίτες απέκρουαν με επιτυχία τους Τούρκους , επειδή ο Μιαούλης τους εφοδίαζε με τρόφιμα και πολεμοφόδια σπάζοντας τον τουρκικό αποκλεισμό από την θάλασσα. Επίσης με τη βοήθεια του Καραϊσκάκη και άλλων οπλαρχηγών της Ανατολικής Στερεάς επιτέθηκαν στον στρατό του Κιουταχή. Τον Δεκέμβριο του 1825 ο Ιμπραήμ έφτασε στο Μεσολόγγι και ανέλαβε την αρχηγία της πολιορκίας, έτσι ο αποκλεισμός της πόλης έγινε πιο στενός. Οι κούραση από τις μάχες , τις ασθένειες και την έλλειψη τροφίμων και πολεμοφοδίων ανάγκασε τους  Έλληνες να εγκαταλείψουν την πόλη με μυστική βραδινή έξοδο. Η έξοδος έγινε τη νύχτα της 10ης Απριλίου του 1826 και επειδή το σχέδιο είχε προδοθεί οι Τούρκοι τους περίμεναν. Μόνο ένα μέρος κατάφερε να ξεφύγει , ενώ οι περισσότεροι οπισθοχώρησαν στο Μεσολόγγι, χάνοντας τη ζωή τους. Η αντίσταση και η πτώση του Μεσολογγίου διαδόθηκε στην Ευρώπη μέσα από έργα Ελλήνων και ξένων  καλλιτεχνών, όπως και ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός από τη Ζάκυνθο, έγραψε το έργο '' Ελεύθεροι  Πολιορκημένοι''
Αθανάσιος

# data[].attributes.headline
Η ανατίναξη της τουρκικής ναυαρχίδας 

# data[].attributes.subject
Η ανατίναξη της τουρκικής ναυαρχίδας 

# data[].attributes.body
Τον Ιούνιο του 1822 ο Κανάρης ανατίναξε με το πυρπολικό του στο λιμάνι της κατεστραμμένης Χίου τη ναυαρχίδα του τουρκικού στόλου, στην οποία, βρήκαν το θάνατο ο αρχιναύαρχος Καρά Αλής με περίπου 2000 Οθωμανούς ναύτες και στρατιώτες που γιόρταζαν το Μπαϊράμι, την μεγαλύτερη θρησκευτική γιορτή των μουσουλμάνων. Ήταν η εκδίκηση των Ελλήνων για την καταστροφή της Χίου λίγους μήνες νωρίτερα.

Αλέξανδρος ΣΤ'1

# data[].attributes.headline
Η επανάσταση στην Πελοπόννησο 

# data[].attributes.subject
Η επανάσταση στην Πελοπόννησο 

# data[].attributes.body
Η επιλογή της Πελοποννήσου ως μιας από τις βασικές περιοχές όπου θα άρχιζε η Επανάσταση του 1821. Η Επανάσταση ξεκίνησε το Μάρτιο του 1821 στην Πελοπόννησο, με επιθέσεις εναντίον οχυρωμένων Τούρκων στα Καλάβρυτα και στη Βοστίτσα (Αίγιο). Στις 23 Μαρτίου παραδόθηκε στους Έλληνες η Καλαμάτα και  άρχισε η πολιορκία των κάστρων, όπου κατέφυγαν οι Οθωμανοί. Τον Ιούνιο του 1821 έφτασε στην Πελοπόννησο και ο Δημήτρης Υψηλάντης,  για να αναλάβει την αρχηγία της Επανάστασης . Η Επανάσταση είχε σημειώσει τις πρώτες επιτυχίες της.

Κωνσταντίνα Ν.
Στ'2

# data[].attributes.body
Ο Κωνσταντίνος  Κανάρης γεννήθηκε το 1793 στα Ψαρά. Το πραγματικό του όνομα ήταν Κωνσταντής Νικολάου Σπηλιωτέας. Απο μικρός δούλευε σε πλοία συγγενών του. Όταν έμαθε ότι ξέσπασε επανάσταση στην Μολδαβία έσπευσε να συμμετάσχει στον πρώτο πολεμικό στόλο των Ψαριανών και σύντομα εντάχθηκε στο πυρπολικό.
Εκτός από την ανατίναξη της τουρκικης ναυαρχίδας στην Χιο ,ανατίναξε ενα τούρκικο δίκροτο και μια τουρκική φρεγάτα κοντά στη Σάμο, ως εκδικηση για την καταστροφή της Κάσου και των Ψαρών, της πατρίδας του.
Ο θρυλικός ναύαρχος πριν πεθανει είπε, ότι το μόνο που έχει να δώσει στο ελληνικό έθνος είναι η καρδιά του. Και την έδωσε. Μέχρι και σήμερα φυλάσσεται μέσα σε μια λήκυθο στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο στην παλιά Βουλή.

Παύλος

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Κωνσταντίνος Κανάρης

# data[].attributes.attachment_link.description
Ηγετική μορφή του ’21, στρατιωτικός και πολιτικός. Γεννήθηκε το 1793 ή το 1795 στα Ψαρά, στους κόλπους μιας οικογένειας με μεγάλη ναυτική παράδοση...

# data[].attributes.headline
Η Μάχη στο Χάνι της Γραβιάς

# data[].attributes.subject
Η Μάχη στο Χάνι της Γραβιάς

# data[].attributes.body
Λίγο πριν τον τραγικό θάνατο του Αλή Πασά Τεπελενλή το 1822, και σε συνεννόηση με αυτόν, ο Οδυσσέας Ανδρούτσου με ένα ασκέρι 2.000 ανδρών, Αλβανών και Ελλήνων, ανεξαρτητοποιήθηκε και άρχισε ένα τρίχρονο αγώνα εναντίον των Οθωμανών με αποκορύφωμα την ηρωϊκή μάχη στο Χάνι της Γραβιάς (8 Μαΐου 1821), όπου μόνο 118 Έλληνες αντιμετώπισαν επιτυχώς 8.000 Οθωμανούς υπό τον Ομέρ Βρυώνη. Μέσα σε αυτούς τους 118 ήρωες Έλληνες ήταν και οι μετέπειτα δολοφόνοι του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Τότε γράφτηκε και το γνωστό δημοτικό τραγούδι «Τ’ Αντρούτσου η μάνα χαίρεται, του Διάκου καμαρώνει. Γιατί έχουν γιους αρματολούς, και γιους καπεταναίους. Ανδρούτσος φυλάει τη Γραβιά, Διάκος την Αλαμάνα»). Στη μάχη αυτή, «η στρατηγική ιδιοφυΐα του Ανδρούτσου θριάμβευσε. Έτσι δικαιωματικά κατέλαβε τη θέση του αρχηγού των όπλων της Βοιωτίας, και ουσιαστικά αυτός επηρέασε την τύχη της επαναστάσεως στην ανατολική Στερεά , κατά τα επόμενα έτη.»Στις 27 Αυγούστου 1822 η γερουσία του Αρείου Πάγου του αναθέτει τη Διοίκηση της Αθήνας και εισέρχεται θριαμβευτής Φρούραρχος στην Ακρόπολη, συνοδευόμενος από τον Ιωάννη Μακρυγιάννη, τον Ιωάννη Γκούρα, τον Ιωάννη Μαμούρη, τον Κατσικογιάννη και 300 ένοπλους επαναστάτες. Η υποδοχή του λαού των Αθηνών ήταν αποθεωτική. Στην Αθήνα ο Οδυσσέας Ανδρούτσου γνώρισε πολλούς ξένους Φιλέλληνες οι οποίοι αναφέρονται ευνοϊκά στα απομνημονεύματά τους σε αυτόν . Ο Βρετανός Εδουάρδος Ιωάννης Τρελώνυ (Edward John Trelawny, 1792-1881) φίλος του Λόρδου Byron ήρθε μαζί του στην Ελλάδα. Το Νοέμβριο του 1823 γνώρισε τον Οδυσσέα Ανδρούτσου και γοητεύτηκε από την προσωπικότητά του. Παντρεύτηκε την 13ετή ετεροθαλή αδελφή του Οδυσσέα, Ταρσίτσα Καμένου. Τον ακολούθησε παντού και του έμεινε πιστός ως το τέλος.

Με το ξέσπασμα της Επανάστασης ο Ανδρούτσος έφυγε από την Λευκάδα και βρέθηκε μέσω της Πάτρας στη Στερεά Ελλάδα, έπεισε τους Γαλαξιδιώτες να επαναστατήσουν και έγραψε μία από τις λαμπρότερες σελίδες της Επανάστασης αντιμετωπίζοντας με επιτυχία τους Τούρκους του Ομέρ Βρυώνη στην μάχη στο Χάνι της Γραβιάς στις 8 Μαΐου του 1821), παίρνοντας παράλληλα εκδίκηση και για τον θάνατο του φίλου του, Αθανάσιου Διάκου στη μάχη της Αλαμάνας. Κατά τα τέλη δε του 1821 ανακηρύχθηκε από τους υπόλοιπους οπλαρχηγούς, αρχιστράτηγος της ανατολικής Στερεάς, τίτλος που του αναγνωρίστηκε το 1822.Την άνοιξη του 1822 κατηγορήθηκε από τον Ιωάννη Κωλέττη για συνεργασία με τον εχθρό, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί από το αξίωμα. Όμως παρά την παραίτησή του συνέχισε απτόητος την πολεμική του δράση εναντίον των Τούρκων μέχρι το 1824.
Δήμητρα Κ.
ΣΤ'2

# data[].attributes.attachment_caption
Χειρόγραφο του Σολωμού με στίχους των Ελεύθερων Πολιορκημένων.

# data[].attributes.headline
Χειρόγραφο Διονύσιου Σολωμού

# data[].attributes.subject
Χειρόγραφο Διονύσιου Σολωμού

# data[].attributes.body
Μαρίτα Αν. Στ2

# data[].attributes.headline
Άκρα του τάφου σιωπή - Νίκος Ξυλούρης

# data[].attributes.subject
Άκρα του τάφου σιωπή - Νίκος Ξυλούρης

# data[].attributes.body
Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Διονύσιος Σολωμός, Γιάννης Μαρκόπουλος
Μαρίτα Αν. Στ2

# data[].attributes.attachment_link.title
Άκρα του τάφου σιωπή - Νίκος Ξυλούρης

# data[].attributes.attachment_caption
Π. Ζωγράφος, Η Πολιορκία του Μεσολογγίου, Αθήνα, Γεννάδειος Βιβλιοθήκη

# data[].attributes.headline
Η Πολιορκία του Μεσολογγίου

# data[].attributes.subject
Η Πολιορκία του Μεσολογγίου

# data[].attributes.body
Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι είναι ένα από τα κορυφαία ποιητικά συνθέματα του Διονύσιου Σολωμού που φαίνεται ότι τον «απασχόλησε στο μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του», καθώς και ένα από τα πιο σημαντικά έργα της ελληνικής ποίησης. Γραμμένο σε δεκαπεντασύλλαβο στίχο, το έργο είναι εμπνευσμένο από τα γεγονότα της πολιορκίας και της Εξόδου του Μεσολογγίου κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821.

"Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει·
λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει·
στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα καί κλαίει:
«Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ’ έχω γω στο χέρι;
οπού συ μού ΄γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει»."

Διονύσιος Σολωμός
Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι
Σχεδίασμα Β'

Μαρίτα Αν. Στ2

# data[].attributes.body
Πηνελόπη

# data[].attributes.attachment_link.title
Παιδιά της Σαμαρίνας - (η καλύτερη εκτέλεση)

# data[].attributes.headline
Η μάχη στα Δερβενάκια

# data[].attributes.subject
Η μάχη στα Δερβενάκια

# data[].attributes.body
Η μάχη στα Δερβενάκια, ήταν μια από τις πιο σημαντικές νίκες των Ελλήνων. Με αρχιστράτηγο τον Κολοκοτρώνη, στις 26 Ιουλίου του 1822, οι Έλληνες κατάφεραν να παγιδεύσουν την στρατιά του Δράμαλη (Μαχμούτ Πασάς) στο στενό 'Δερβενάκια'. Ήταν σχετικά εύκολη μάχη, αφού με μία στρατηγική που εφάρμοσε ο Κολοκοτρώνης (την "καμένη γη", οι στρατιώτες του Δράμαλη ήταν πεινασμένοι, διψασμένοι και με πολλές ασθένειες. Όσοι κατάφεραν να ξεφύγουν, κατέφυγαν στην Κόρινθο ενώ οι Έλληνες κατάφεραν να πάρουν πολλά λάφυρα και ο Κολοκοτρώνης ανακηρύχθηκε αρχιστράτηγος. Επίσης ο Δράμαλης, έχοντας χάσει το 1/5 του στρατεύματός του, πέθανε από την λύπη του στην Κόρινθο.

# data[].attributes.headline
Η δεύτερη πολιορκία 

# data[].attributes.body
Η δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου ήταν η χειρότερη. Ο Ιμπραήμ την πολιόρκησε μετά τον Κιουταχή που δεν τα κατάφερε. Στις 10 Απριλίου 1826 έγινε η έξοδος του Μεσολογγίου. Οι λόγοι για την έξοδο ήταν :  ο αποκλεισμός της πόλης από ισχυρές εχθρικές δυνάμεις, η έλλειψη τροφίμων και πολεμοφοδίων, οι πολλές  ασθένειες και  η κούραση από τις μάχες. Η έξοδος κατέληξε στον θάνατο πολλών αγωνιστών , στην αιχμαλωσία των αμάχων και στην διαφυγή ενός μικρού μόνο μέρους της φρουράς της πόλης. Στην έξοδο του Μεσολογγίου έλαβαν μέρος και 120 παλληκάρια από τη Σαμαρίνα Γρεβενών από τα οποία επέστρεψαν μόνο 33 για να μεταφέρουν τα τελευταία λόγια του αρχηγού τους, που έγιναν τραγούδι, στους συγχωριανούς τους .
Το γεγονός της καταστροφής του Μεσολογγίου διαδόθηκε σε όλη την Ευρώπη μέσα από  έργα Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, όπως οι "Ελεύθεροι Πολιορκημένοι" του εθνικού μας ποιητή Διονύσιου Σολωμού.

ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΣΤ'1

# data[].attributes.body
Ο Παπαφλέσσας ήταν ήρωας της Ελληνικής επανάστασης.  Γεννήθηκε στην Πολιανή Μεσσηνίας το 1786. Το κοσμικό όνομά του ήταν Γεώργιος Δικαίος. Φοίτησε σε Σχολή την οποία δεν την τελείωσε και μόνασε το 1816 στο μοναστήρι της Παναγίας της Βελανιδιάς στην Καλαμάτα, όπου πήρε το όνομα Γρηγόριος. Εξαιτίας του επαναστατικού χαρακτήρα του, ήλθε σε σύγκρουση με τον επίσκοπο Μονεμβασιάς, έφυγε από τη μονή του και πήγε στο μοναστήρι της Ρεκίτσας. Η νέα σύγκρουσή του με Τούρκο αξιωματούχο για τα περιουσιακά της μονής τον παρώθησε να αφήσει την Πελοπόννησο και να περάσει στη Ζάκυνθο, όπου γνώρισε τον Κολοκοτρώνη, και αργότερα πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης από τον πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄. Στην Κωνσταντινούπολη γνωρίστηκε με τον Αναγνωστόπουλο, ο οποίος τον μύησε στη Φιλική Εταιρεία στις 21 Ιουνίου 1818. Στα έγγραφα της Εταιρείας υπέγραφε με το όνομα Αρμόδιος και ως διακριτικά έβαζε τα αρχικά Α.Μ..Η μύησή του έγινε στην οικία των Αινιάνων στη συνοικία Θεραπειά και η παρουσία του στους κόλπους της θα προσέδιδε «ένα νέο δυναμικό τόνο» σε αυτήν. Στο Βουκουρέστι όμως, επειδή ο Αναγνωστόπουλος δεν του αποκάλυψε τη δομή της Φιλικής Εταιρείας, ο Αρχιμανδρίτης «μ΄ένα μαχαίρι στο χέρι επετήθηκε του Παν. Αναγνωστόπουλου φοβερίζοντάς τον, ότι θα τον σφάξει και θα προδώσει στη Σουλτανική εξουσία όλα τα Εταιρικά». Τον Μάιο του 1820 συντάσσει μαζί με τον Γεώργιο Λεβέντη στο Βουκουρέστι  το Σχέδιον Γενικόν. Στο Ισμαήλιο της Βεσσαραβίας συγκαλείται σύσκεψη των στελεχών της Φιλικής Εταιρείας από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Συμμετείχε και ο Δικαίος, ο οποίος, τόσο πριν τη σύγκληση της σύσκεψης, με επιστολές που έστειλε προς τον Υψηλάντη από την Κωνσταντινούπολη, όσο και στις εργασίες της σύσκεψης, υποστήριξε την άποψη για επίσπευση της έναρξης της Επανάστασης, παρουσιάζοντας πλαστά έγγραφα που εμφάνιζαν την Πελοπόννησο πανέτοιμη για επανάσταση.Ο Παπαφλέσσας τέλη Νοεμβρίου του 1820 αγοράζει καράβι από την Κωνσταντινούπολη.

Όταν το 1825 ο Ιμπραήμ πασάς εισέβαλε στην Πελοπόννησο, πρώτος ο Παπαφλέσσας ζήτησε να ελευθερωθούν οι φυλακισμένοι πολεμιστές, αλλά δεν εισακούστηκε. Έτσι αναγκάστηκε να εκστρατεύσει ο ίδιος. Αφού διορίστηκε από το Εκτελεστικό Σώμα στις 27 Απριλίου 1825, περιέρχεται από την επόμενη μέρα την κεντρική και νοτιοδυτική Πελοπόννησο με σκοπό τη στρατολόγηση ανδρών. Το δρομολόγιό του ήταν αναχώρηση από Ναύπλιο, και μετάβαση διαδοχικά σε Τρίπολη, Λεοντάρι. Ο Παπαφλέσσας με συνεχείς του εκκλήσεις ζητά την απελευθέρωση του Κολοκοτρώνη και των άλλων αγωνιστών που κρατούνταν στην ΄Υδρα. Είχε καταφέρει να συγκεντρώσει περίπου 2.000 πολεμιστές. Στις 19 Μαΐου, όταν φάνηκαν τα αιγυπτιακά στρατεύματα, περισσότεροι από 1.000 άνδρες του Παπαφλέσσα διασκορπίστηκαν και έμεινε με μόνο 600 (ή κατά άλλους 500) πολεμιστές.

Αρχικά ο Παπαφλέσσας είχε σχεδιάσει να αντιμετωπίσει τα στρατεύματα του Ιμπραήμ στο χωριό Δραΐνα της Μεσσηνίας. Ήθελε να παρατηρεί από ψηλά και μακριά τους εχθρούς. Όμως τελικά αποφάσισε να τα αντιμετωπίσει στο Μανιάκι.

Στη μάχη στο Μανιάκι στις 20 Μαΐου, βρήκε το θάνατο προβάλλοντας ηρωική αντίσταση μαζί με τους λίγους άνδρες που του είχαν μείνει. Σύμφωνα με την ιστορία, που αναφέρουν και ορισμένοι ιστορικοί της επανάστασης, μετά το τέλος της μάχης ο Ιμπραήμ ζήτησε από τους στρατιώτες του να αναζητήσουν και να βρουν το νεκρό σώμα του Παπαφλέσσα. Όταν εκείνοι το βρήκαν, τους διέταξε να τοποθετήσουν πάνω στο ακέφαλο πτώμα το κεφάλι και να τον στήσουν σε μια βελανιδιά που βρισκόταν εκεί. Τότε ο Ιμπραήμ πλησίασε τον νεκρό Παπαφλέσσα λέγοντας:«Αμαρτία να χαθεί τούτος ο πολέμαρχος!», σε ένδειξη αναγνώρισης της γενναιότητας, της ανιδιοτέλειας και του θάρρους του.

Νένα ΣΤ1

# data[].attributes.headline
Λόγος του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα 

# data[].attributes.subject
Λόγος του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα 

# data[].attributes.body
"Ήλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γένουν μπαρμπέρηδες εις του κασίδη το κεφάλι. Μας πονούσε το μπαρμπέρισμά τους. Μα τι να κάμομε; Είχαμε και αυτουνών την ανάγκη. Από τότε ήρχισεν η διχόνοια και εχάθη η πρώτη προθυμία και ομόνοια. Και όταν έλεγες τον Κώστα να δώσει χρήματα διά τας ανάγκας του έθνους ή να υπάγει εις τον πόλεμο, τούτος επρόβαλλε τον Γιάννη. Και μ' αυτόν τον τρόπο κανείς δεν ήθελε ούτε να συνδράμει ούτε να πολεμήσει. Και τούτο εγίνετο, επειδή δεν είχαμε ένα αρχηγό και μίαν κεφαλή. Άλλά ένας έμπαινε πρόεδρος έξι μήνες, εσηκώνετο ο άλλος και τον έριχνε και εκάθετο αυτός άλλους τόσους, και έτσι ο ένας ήθελε τούτο και ο άλλος το άλλο. Ισως όλοι ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά την γνώμη του. Όταν προστάζουνε πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται ούτε τελειώνει. Ο ένας λέγει ότι η πόρτα πρέπει να βλέπει εις το ανατολικό μέρος, ο άλλος εις το αντικρινό και ο άλλος εις τον Βορέα, σαν να ήτον το σπίτι εις τον αραμπά και να γυρίζει, καθώς λέγει ο καθένας. Με τούτο τον τρόπο δεν κτίζεται ποτέ το σπίτι, αλλά πρέπει να είναι ένας αρχιτέκτων, οπού να προστάζει πως θα γενεί. Παρομοίως και ημείς εχρειαζόμεθα έναν αρχηγό και έναν αρχιτέκτονα, όστις να προστάζει και οι άλλοι να υπακούουν και να ακολουθούν. Αλλ' επειδή είμεθα εις τέτοια κατάσταση, εξ αιτίας της διχόνοιας, μας έπεσε η Τουρκιά επάνω μας και κοντέψαμε να χαθούμε, και εις τους στερνούς επτά χρόνους δεν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα."
Λόγος του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα, εκφωνήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1838

# data[].attributes.headline
Λόγος του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα 

# data[].attributes.subject
Λόγος του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα 

# data[].attributes.body
"Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν άρμάδα. Άλλά δεν εβάσταξε!"
Λόγος του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα, εκφωνήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1838

# data[].attributes.headline
Λόγος του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα 

# data[].attributes.subject
Λόγος του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα 

# data[].attributes.body
"Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση."
Λόγος του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα, εκφωνήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1838

# data[].attributes.headline
Ο Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο

# data[].attributes.subject
Ο Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο

# data[].attributes.body
Τον χειμώνα του 1824-1825 ο Ιμπραήμ Πασάς αποβιβάστηκε στη Μεθώνη με πολύ στρατό και εφόδια. Οι Έλληνες είχαν διχαστεί για την εξουσ΄΄ια με αποκορύφωμα τη φυλάκιση του Κολοκοτρώνη. Με ορμητήριο τη Μεθώνη ο Ιμπραήμ και οι Γάλλοι επιχείρησαν να καταλάβουν τον όρμο του Ναυαρίνου, περικύκλωσαν τα κάστρα και ανάγκασαν τους πολιορκημένους να τα παραδώσουν. Ο υπουργός Εσωτερικών Παπαφλέσσας πήγε στη Μεσσηνία και οχυρώθηκε στο ορειν΄ό χωριό Μανιάκι. Δίνοντας άνιση μάχη στα τέλη Μαΐου του 1825 ο Παπαφλέσσας και οι συμπολεμιστές του πολέμησαν γενναία και έχασαν τη ζωή τους. Μετά τη μάχη στο Μανιάκι οι οπλαρχηγοί ελευθερώθηκαν και ο Κολοκοτρώνης ορίστηκε αρχιστράτηγος. Ο Ιμπραήμ προχώρησε εναντίον του Ναυπλίου. Συγκρούστηκε ΄όμως στους Μύλους της Αργολίδας με ελληνικές δυνάμεις που είχαν επικεφαλής τον Υψηλάντη και τον Μακρυγιάννη. Ο Κολοκοτρώνης επέλεξε την τακτική του κλεφτοπόλεμου για να αντιμετωπίσει τον στρατό του Ιμπραήμ. Έλληνες ένοπλοι έκαναν αιφνιδιαστικές επιθέσεις κατά τις νυχτερινές ώρες. Ο τρόπος αυτός δεν ήταν αποτελεσματικός. Έτσι, η Κυβέρνηση ανέθεσε την οργάνωση τακτικού στρατού στον Γάλλο συνταγματάρχη Κάρολο Φαβιέρο.
                                        Αναστασία Φ.

# data[].attributes.headline
Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ - ΕΞΟΔΟΣ

# data[].attributes.subject
Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ - ΕΞΟΔΟΣ

# data[].attributes.body
Γιάννης Τυχ

# data[].attributes.body
Ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κι εμένα να γράψω ότι τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι· Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί και να μην λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ» ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει «εγώ»· όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε «εμείς».
Είμαστε εις το «εμείς» κι όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθομεν γνώση, αν θέλομεν να φκιάσομεν χωριόν, να ζήσομεν όλοι μαζί.
(Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη, 1829 – 1850)

# data[].attributes.attachment_caption
ΚΑΤΕΡΊΝΑ Ο :)

# data[].attributes.headline
ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ 

# data[].attributes.subject
ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ 

# data[].attributes.body
Η ελληνική επαναστατική κυβέρνηση διόρισε στρατηγό τον Μάρκο Μπότσαρη. Το καλοκαίρι του 1823 ο σουλτάνος έστειλε στη Στερεά Ελλάδα του Μουσταφά πασά με πολυάριθμο στρατό και στόχο την άλωση του Μεσολογγίου. Στρατοπέδευσαν στη θέση Κεφαλόβρυσο. Οι Έλληνες ήταν διχασμένοι για την αρχιστρατηγία. Ο Μάρκος Μπότσαρης κάλεσε τους οπλαρχηγούς να συμφιλιωθούν και ενωμένοι να απωθήσουν τους Τούρκους.

# data[].attributes.headline
ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

# data[].attributes.subject
ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

# data[].attributes.body
Η Φιλική Εταιρεία ήταν η σημαντικότερη από τις μυστικές οργανώσεις που σχηματίστηκαν για την προετοιμασία της Επανάστασης του 1821, για την απελευθέρωση των Ελλήνων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ιδρύθηκε το 1814 στην Οδησσό της σημερινής Ουκρανίας, και σύμφωνα με τους παλαιότερους ιστορικούς, από τον Εμμανουήλ Ξάνθο, τον Νικόλαο Σκουφά και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ. Οι Φιλικοί, αφού μυούνταν στην Εταιρεία, έδιναν όρκο πίστης και επικοινωνούσαν με κώδικες, ψευδώνυμα και συνθηματικές λέξεις. Το 1818 μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη για να μαζέψει πιο πολύ κόσμο. Στα πλαίσια του διακαούς πόθου για αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και με σαφή την επίδραση των μυστικών εταιρειών της Ευρώπης, συναντιούνται το 1814 στην Οδησσό τρεις Έλληνες και αποφασίζουν τη σύσταση μιας αυστηρά συνωμοτικής οργάνωσης, η οποία θα προετοίμαζε τον ξεσηκωμό όλων των Ελλήνων. Συμβολικά είχε οριστεί η 14η Σεπτεμβρίου, επέτειος της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, ως ημέρα ίδρυσής της. Πρόκειται για τον Νικόλαο Σκουφά, 35 χρόνων, από το Κομπότι της Άρτας, τον Εμμανουήλ Ξάνθο, 42 χρόνων, από την Πάτμο και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ, 26 χρόνων, από τα Γιάννενα. Και οι τρεις έχουν ήδη γίνει κοινωνοί των επαναστατικών ιδεών και του εταιρισμού. Ο Σκουφάς είχε ιδιαίτερες επαφές με τον Κωνσταντίνο Ράδο, ο οποίος ήταν μυημένος στον Καρμποναρισμό. Ο Ξάνθος είχε μυηθεί σε τεκτονική Στοά της Λευκάδας («Εταιρεία των Ελεύθερων Κτιστών», της Αγίας Μαύρας), ενώ ο Τσακάλωφ είχε υπάρξει ιδρυτικό μέλος μιας Φιλανθρώπου Εταιρείας και γνώριζε την οργάνωση του Ελληνόγλωσσου Ξενοδοχείου. Σκοπός της Φιλικής Εταιρείας ήταν η γενική επανάσταση των Ελλήνων για την «ανέγερσιν και απελευθέρωσιν του Ελληνικού Έθνους και της Πατρίδoς μας», όπως μας πληροφορεί ο ίδιος ο Ξάνθος. Και σημειώνει στα «Απομνημονεύματά» του: ..δια να ενεργήσωσι μόνοι των ό,τι ματαίως από πολλού χρόνου ήλπιζον από την φιλανθρωπίαν των χριστιανών βασιλέων». Η πορεία ανάπτυξης της Φιλικής είναι εντυπωσιακή. Οι εμπνευστές της άφησαν έντεχνα, να διαδοθεί η φήμη πως είχαν κοινούς σκοπούς με την προϋπάρχουσα "Φιλόμουσο Εταιρεία" (η οποία το 1813 είχε φτάσει σε μεγάλη ανάπτυξη στην Αθήνα, στοχεύοντας στη διάσωση αρχαιοτήτων και τη βελτίωση του πνευματικού επιπέδου της νεολαίας)[ Το διάστημα 1814-1816 τα μέλη της αριθμούν περίπου 20. Ως τα μέσα του 1817 αναπτύσσεται κυρίως μεταξύ των Ελλήνων της Ρωσίας και της Μολδοβλαχίας, αλλά και πάλι τα μέλη της δεν υπερβαίνουν τα 30. Όμως, από το 1818 σημειώνονται αθρόες μυήσεις. Κατά το 1820 εξαπλώνεται σε όλες σχεδόν τις περιοχές της Ελλάδας και τις περισσότερες ελληνικές παροικίες του εξωτερικού. Χιλιάδες υπολογίζονται οι μυημένοι, μολονότι είναι γνωστά μόνο 1096 ονόματα. Τους πρώτους μήνες του 1821 τα μέλη της αριθμούν δεκάδες χιλιάδες. Η οργάνωση είχε υπερβεί τα ίδια της τα όρια. Σημαντικότατο ρόλο σε αυτή την αυξητική πορεία, έπαιξε και το γεγονός πως οι Φιλικοί, σκόπιμα συνέδεαν τη Ρωσική Αυλή με την ηγεσία της εταιρείας τους, κάνοντας λόγο για την (ανύπαρκτη) "Ανώτατη Αρχή", που υπονοούσαν ότι ήταν η κορυφή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (ουσιαστικά ο ίδιος ο τσάρος) και ότι, με την έναρξη του ελληνικού αγώνα, θα στέκονταν αλληλέγγυα. Αυτό το ψεύδος ενέπνευσε τους υπόδουλους Έλληνες, φέροντας στο επίκεντρο τις παραδόσεις και προφητείες παλαιότερων ετών, σύμφωνα με τις οποίες η απελευθέρωση της Ελλάδας θα πραγματοποιούνταν με τη βοήθεια του "Ξανθού Γένους", που ήταν το Ρωσικό.
ΕΥΓΕΝΙΑ ΣΤ1

# data[].attributes.body
Είχα δυο αγάλματα περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ατόφια - φαίνονταν οι φλέβες, τόσην εντέλειαν είχαν. Όταν χάλασαν τον Πόρο, τα ‘χαν πάρει κάτι στρατιώτες, και στ' Άργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων· χίλια τάλαρα γύρευαν. [...]
Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: «Αυτά και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μη καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι' αυτά πολεμήσαμε».
(Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη, 1829 – 1850)

# data[].attributes.body
« Ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθε και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά».
(Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη, 1829 – 1850)

# data[].attributes.headline
<<Το Μνημείο των Ηρωίδων της Νάουσας>>. 

# data[].attributes.subject
<<Το Μνημείο των Ηρωίδων της Νάουσας>>. 

# data[].attributes.body
Στις 22 Απριλίου 1822, οι γυναίκες της μαρτυρικής πόλης προτίμησαν να ριχτούν μαζί με τα παιδιά τους στα ορμητικά νερά της Αράπιτσας, του ποταμού που διαρρέει την πόλη της Νάουσας, προκειμένου να μη σκλαβωθούν.

Ελένη Τ.
ΣΤ'2

# data[].attributes.body
Ραφαήλ Τ.

# data[].attributes.headline
Η εκστρατεία του Δράμαλη 

# data[].attributes.subject
Η εκστρατεία του Δράμαλη 

# data[].attributes.body
Ραφαήλ Τ.

# data[].attributes.headline
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

# data[].attributes.subject
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

# data[].attributes.headline
Λασκαρίνα  Μπουμπουλίνα

# data[].attributes.subject
Λασκαρίνα  Μπουμπουλίνα

# data[].attributes.body
Η Λασκαρίνα "Μπουμπουλίνα" Πινότση ,
ήταν Ελληνίδα ηρωίδα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Πολέμησε ηρωικά. Μετά τον θάνατο της και ύστερα από 193 έτη, έλαβε τιμητικά από την Ελληνική Πολιτεία το βαθμό της Υποναυάρχου.Μαζί με την Μαντώ Μαυρογένους, ήταν οι δύο κορυφαίες γυναικείες μορφές της Ελληνικής Επανάστασης.Γεννήθηκε στις 11 Μαίου 1771 στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης. Στα 17 της παντρεύτηκε τον Σπετσιώτη πλοίαρχο Δημήτριο Γιάννουζα. Το 1797, η Λασκαρίνα σε ηλικία 26 ετών μένει χήρα με τρία παιδιά. Το 1825 κάποιος πυροβόλησε και χτύπησε στο μέτωπο την Μπουμπουλίνα, που έπεσε νεκρή (22 Μαΐου 1825)
Αναστασία Ε.

# data[].attributes.headline
ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ

# data[].attributes.subject
ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ

# data[].attributes.body
ΔΗΜΗΤΡΗΣ

# data[].attributes.body
Βρείτε μια φωτογραφία ή κάποιο κείμενο στο διαδίκτυο για την Ελληνική Επανάσταση. Ξεφυλλίστε το βιβλίο μας για ιδέες. Δείτε τις εικόνες και διαβάστε τις πηγές που παρατίθενται. Μπορεί να είναι πρόσωπα, ιστορικά γεγονότα, ποιήματα, πίνακες ζωγραφικής, μάχες, τοποθεσίες, τραγούδια, φράσεις ή λόγια αγωνιστών κ.ά).

Στο κάτω μέρος της σελίδας αυτής, δεξιά, πατήστε το + για να ανοίξει ένα τέτοιο παράθυρο. Μετά πατήστε το  σχετικό εικονίδιο (αρχείο, εικόνα, σύνδεσμος, αναζήτηση εικόνας, ....) για να ανεβάσετε τη φωτογραφία σας ή τα αρχεία που επιλέξατε. Μπορείτε επίσης να γράψετε πληροφορίες που βρήκατε ή και να τις αφηγηθείτε χρησιμοποιώντας την ηχογράφηση (στις τελείες - ηχογράφηση). Προσέξτε να μην ανεβάσετε ίδια θέματα με τους συμμαθητές /τις συμμαθήτριές σας. Έτσι θα συμπληρωθεί ο Πίνακας Ανακοινώσεων για το θέμα.
Μην ξεχάσετε να γράψετε το όνομά σας! Το μικρό όνομα είναι αρκετό!