# data[].attributes.body
Mijn voorkeur in literatuur gaat uit naar oudere werken, vooral naturalistische romans en streekromans. Mijn favoriete boek is dan ook 'boerenpsalm', om zijn verheerlijking van de boerenstiel en mijn favoriete schrijver is Cyriel Buysse, om zijn prachtige schilderingen van het Vlaamse landleven. Tevens kan Buysse zeer grappig zijn; zijn kortverhaal 'Het Advertentiebriefje' vond ik bijvoorbeeld zeer grappig en het deed me erg denken aan mijn grootouders.

Zelf schrijf ik gedichten in het Nederlands en Engels en ik heb er geschreven in het Duits. Net zoals mijn smaak in boeken eerder in het verleden ligt, zo zijn mijn gedichten ook in een meer ouderwetse stijl geschreven. Vaak zijn ze ook in oude dichtvormen geschreven zoals rondelen, sonnetten en ballades. Zeer grappig is dat iedere taal zo zijn eigen thema’s heeft in mijn gedichten, Mijn Duitse gedichten gaan namelijk vaak over de liefde en/of over vogeltjes. Das Ämselchen, Die Nachtigall, Die Sehensucht gaan bijvoorbeeld over een merel, een nachtegaal en een mus respectievelijk.

Ik schrijf naast gedichten ook proza. In dit proza steek ik veel verwijzingen naar andere boeken, vooral in de vorm van karakters die de naam dragen van karakters uit ander boeken of van gedichten. Een voorbeeld hiervan is ‘Mop Dierks’ uit het gelijknamige gedicht van Remi lens, een dichter uit Arendonk, mijn tuisdorp. Ik maak ook vaak verwijzingen naar de Bijbel en mythologie van over de hele wereld, zo voltooid een van mijn karakters, ‘Leopold Verhulst’, de zeven werken van barmhartigheid. Beide 'Leopold' en 'Mop Dierks' komen uit 'Boomen die geen bloemen dragen' en uit enkele kortverhalen uit 'Verhalen van Arendonk'.

Ik zou in de toekomst graag nog meer boeken lezen en eens naar een toneelstuk van Buysse gaan; 'Het gezin van Paemel' staat op mijn bucketlist. Tevens zou ik de drie boeken, die ik momenteel tegelijk aan het schrijven ben afmaken en nog meer schrijven. De drie boeken, waaraan ik momenteel werk zijn 'Boomen die geen bloemen dragen', 'Verhalen van Arendonk' en 'gedichten slapender menschen'; daarnaast ben ik van plan nog minstens twee andere te schrijven namelijk: 'Het land der blinden' en 'Wanneer het regent op aerde'.

# data[].attributes.body
In dit blogbericht zal ik eerst kort de inhoud van 'De Verlossing' Van Willem Elsschot geven. Daarna zal ik vertellen over hoe ik het lezen van dit boek heb ervaren. En ten slotte zal ik reflecteren op hoe ik deze ervaring later zal kunnen gebruiken als leerkracht.

Willem Elsschot beschrijft in 'De verlossing' het leven van de vrijdenkende, socialistische Pol van Domburg. Pol verhuisd van de stad naar het kleine gehucht Groendal, waar hij als enige een winkel openhoudt. Zijnde de verstandige verkoper die hij is, weet hij vaak zijn klanten veel meer dan waar ze eigenlijk voor kwamen aan te smeren. Al snel heeft hij dan ook geld genoeg om het huis dat hij bewoond en het veld dat hij bewerkt op te kopen van de graaf, van wie hij het voorheen huurde. Doch alles veranderd wanneer de oude pastoor van Groendal sterft en wordt vervangen door Kips, een eenogige en tevens zeer verstandige man. Hij weet het volk van Groendal te overtuigen niet meer bij van Domburg hun inkopen te doen. Dit doet hij door de strikt gelovige dorpelingen in zijn preken te vertellen dat van Domburg goddeloos is. Van Domburg verliest hierdoor alles, inclusief zijn twee oudste dochters, die zich beiden bij een klooster aansluiten. Uiteindelijk wordt Van Domburg ernstig ziek en op zijn sterfbed gebiedt hij zijn dochter en vrouw de pastoor te gaan halen, opdat hij kan biechten. Wanneer de vrouwen echter met de pastoor arriveren wordt hij neergeschoten door van Domburg.

'De Verlossing' was het derde boek dat ik van Elsschot heb gelezen, eerder heb ik al 'Het Dwaallicht' en 'Lijmen' gelezen en voor het derde maal wist Elsschot mij te verbluffen met wederom een prachtig verhaal. Elsschots proza leest zeer vlot, is meestal niet te lang en heeft altijd een krachtige boodschap om over te brengen. Elsschot laat hier zowel de goede als slechte kanten zien van beide het socialisme en het katholicisme.

Ik denk dat ik deze ervaring vooral als leerkracht kan gebruiken, door 'De Verlossing' en in extensie Elsschot als schrijver aan mijn leerlingen kan aanraden, wegens voorheen genoemde redenen.

# data[].attributes.body
In deze blogpost zal ik vertellen over een interview, dat ik in De Standaard heb gelezen. Het interview gaat over een strip genaamd ‘De kleur van de  dingen’. Ik zal het kort samenvatten. Daarna zal ik vertellen of ik geïnteresseerd ben of niet en waarom wel al dan niet.

In zijn Interview met Johan Faes, die het interview tevens heeft neergeschreven, vertelt Martin Panchaud over zijn experimentele strip ‘De kleur van de dingen’. Hij spreekt over hoe men zijn strip eerst niet wou uitgeven, daar ze te experimenteel zou zijn, de strip is namelijk volledig vanuit vogelperspectief getekend en de personages worden voorgesteld als gekleurde cirkels. Panchaud vertelt ook over hoe hij dit experimentele aspect van zijn strip eerst kon uitproberen met een bewerking van ‘Star Wars’, die in dezelfde stijl werd voorgesteld. Panchaud legt tevens uit hoe de toch wel speciale strip vorm kreeg, een proces dat sterk werd beïnvloed door de schrijvers dyslexie. Uiteindelijk vond Panchaud niet alleen een uitgever, maar zijn strip werd ook zeer populair.

Ik ben zeer geïnteresseerd in het boek. Het vogelperspectief lijkt me een interessant spin op de gewoonlijke formule en ook het verhaal erachter intrigeert me.

# data[].attributes.body
In dit blogbericht zal ik vertellen over mijn ervaring bij het lezen van ‘Vuil vel’ van Marita de Sterck. Ik zal het boek helaas niet volledig kunnen samenvatten, omdat het boek niet simpelweg een verhaal is; het is een verzameling van veertig ‘Vlaamsche’ sprookjes.

‘Vuil vel’ lezen was over het algemeen zeer aangenaam. Zoals al eerder vermeld bestaat het boek uit veertig sprookjes; deze sprookjes zijn meestal slechts enkele pagina’s lang. Dit maakt het zeer gemakkelijk om het boek even op te pakken één of enkele sprookjes te lezen, het dan weer weg te leggen om later een volgend sprookje te lezen. Het is niet zoals andere boeken waar hoofdstukken soms tientallen pagina’s lang zijn; ik denk dat we het allemaal wel kennen, wanneer we midden in een hoofdstuk zitten en iemand ons dan, precies op dat moment, nodig heeft.

Het boek is echter niet volledig zonder fouten: de sprookjes kunnen zijn vaak zeer voorspelbaar. Je kunt maar zo vaak lezen over een beeldschoon meisje dat een koning trouwt of over een ‘lelijke’ jongen met twee oudere broers die op ‘wonderbaarlijke’ wijze toch de prinses voor zich weet te winnen. Ook het einde, daarmee bedoel ik de allerlaatste zin van de sprookjes, wordt vaak herhaald: er staat vaak: en zijn ze ‘hiermee’ nog niet gestopt dan doen ze ‘het’ nog altijd of en toen kwam er een varken met een lange snuit en die blies het verhaaltje uit, of zo iets dergelijks.

Ik denk wel dat ‘Vuil vel’ zeer handig zou kunnen zijn in het klaslokaal. Met name wanneer ik een les zou geven over sprookjes. Ik zou één of meerdere sprookjes kunnen (laten) voorlezen. Tevens zou ik de bibliografie, belangrijke bronnen en beknopte annotaties aanwezig aan het einde van het boek kunnen gebruiken om verdere informatie te vergaren.

# data[].attributes.body
Zoals eerder gezegd in mijn reality check is Cyriel Buysse mijn favoriete schrijver en ‘stond’ een voorstelling van ‘Het gezin van Paemel’ bijwonen op mijn bucketlist. De nadruk ligt hier op ‘stond’, ik heb namelijk eindelijk de kans gekregen het stuk in zijn volle glorie te bekijken. In deze blogpost zal ik het theaterstuk, voor hen die het nog niet kennen, beknopt samenvatten en mijn ervaring beschrijven.

‘Het gezin van Paemel’ verhaalt over het lijden van de ‘Vlaomsche wirkmeinschen’ van de late negentiende eeuw en over de strijd tussen de ouderwets-gezinde vader van Paemel, zijn idealistische, socialistische zoon Eduard en de destijdse bourgeoisie. Het titulaire gezin van Paemel  bestaat uit twee ouders, drie zonen en drie dochters: vader van Paemel, moeder van Paemel, Edward de oudste zoon, Kamiel de middelste zoon, Desiré de jongste zoon, Celestine de oudste dochter, cordula de middelste dochter en Romanie de jongste dochter. Edward en zijn vader hebben aan het begin van het stuk een onenigheid over een staking bij een fabriek: Edward vindt dat de stakers (arbeiders) gelijk hebben en vader van Paemel vindt dat zij lui zijn en allemaal afgeknald moeten worden. Later gaat Edward helpen bij de staking en wordt zijn broer Kamiel opgeroepen voor het leger. Kamiel deserteert echter en moet vluchten naar Amerika. Mettertijd wordt vader en moeder van Paemel alles afgepakt: Desiré sterft aan een ziekte, Celestine verhuist naar een klooster en Romanie wordt opgeroepen tot dienstmeid door de baron en barones. Romanie wordt echter door haar meester verkracht en hij weigert met haar te trouwen. Ook wordt de huur van het gezin van Paemel opgeslagen, hierdoor moeten zij verhuizen. Op het einde van het stuk komt Edward zijn ouders vertellen dat hij, zoals zijn broer Kamiel, ook naar Amerika trekt.

Ik heb de versie van theatergroep Plankvast bijgewoond en ik vind dat zij het zeer goed brachten. De groep had ervoor gekozen het muziekstuk de vier seizoenen van Antonio Vivaldi in hun theaterstuk te integreren. Dit was, naar mijn mening, een zeer goede keuze: de dramatiek van de muziek benadrukte de dramatiek afgebeeld op het toneel en wees de toeschouwers erop dat het werk en leven van de negentiende-eeuwse boer bijna volledig van de seizoenen en het weer afhangt. Ik moet echter wel zeggen dat het duidelijk was dat deze theatergroep geen al te groot budget hadden, maar zij deden veel met het weinige dat zij hadden. Tevens ligt de waarde van en toneelstuk niet in de prijs van het decor of de attributen die gebruikt worden, maar in de spelers die het brengen.

# data[].attributes.body
Ik heb het artikel ‘Nederlandse bestsellerauteur Herman Koch (70) is ongeneeslijk ziek: “Drie tot vijftien jaar, het kan alles zijn”’ uit Het Laatste Nieuws gelezen. Mijn oog viel meteen op de naam Herman Koch; ik herkende de naam, maar ik wist niet meer waarvan ik hem kende. Het artikel herinnerde mij eraan dat Herman Koch de schrijver is van ‘Het diner’, dit boek heb al eens gelezen (ik heb zelfs de verfilmde versie met mijn ouders gekeken) en ik had er in het middelbaar zelfs een boekbespreking over gemaakt. Daarom was mij zijn naam dus bekend.

Nu, ik dwaal af; het artikel vertelt dat Koch is getroffen door een ongeneeslijke ziekte. Hij had namelijk prostaatkanker gekregen en die was nu uitgezaaid naar onder meer zijn ruggengraat en lymfeklieren. Toen de dokter dit aan Koch vertelde gaf hij Koch ook mee dat Koch nog drie tot vijftien jaar te leven had, tevens vroeg de dokter hem of Koch hierover zou schrijven. Deze laatste vraag was de inspiratie voor de titel van het boek dat Koch inderdaad over zijn ziekte zou schrijven. Het boek heet ‘Ga je erover schrijven?’.

Ik vond ‘Het diner’ een erg goed boek dus ik zal misschien nu ook ‘Ga je erover schrijven?’ lezen om me verder te verdiepen in de stijl van Koch.

# data[].attributes.body
Voor dit blogbericht heb ik het artikel ‘Strak in het pak en stof op het taalgebruik’ uit het tijdschrift ‘De lage landen’, geschreven door Marten van der Meulen. Het artikel focust zich vooral op de archaïsmen die makelaars in hun beschrijvingen van huizen gebruiken. Het artikel intrigeerde mij, omdat ik ook wel eens archaïsmen gebruik; men zoude somtyds kunnen zeggen dat er in myne teksten geen woord te vinden is, hetwelk geen archaïsme is.

In het artikel legde van der Meulen uit dat makelaars vooral, maar ook rechters, vaak archaïsmen en moeilijke woorden gebruiken om een bepaald imago in stand te houden. Tevens gebruiken makelaars veel eufemismen om het huis dat zij verkopen aantrekkelijker te doen lijken: het huis is niet versleten het is doorleefd.

Ik vond het artikel niet alleen zeer interessant, maar ook zeer aangenaam om te lezen. Van der Meulen maakte namelijk in de tekst enkele verwijzen naar liedjes; ik sprong bijna uit mijn stoel van vreugde toen ik las ‘hoe of het bankstel staat bij Mien’. Deze zin komt direct uit het lied ‘Het dorp’ van Wim Sonneveld, een lied dat ik zeer graag beluister.

Het artikel zou ik in het klaslokaal mogelijks gebruiken in een les over registers of een les over eufemismen en andere stijlfiguren.

# data[].attributes.body
Voor dit blogbericht heb ik het artikel ‘Atheneum krijgt nieuw standbeeld van Athena: “Een boodschap van emancipatie, vrijheid en gedeelde waarden”’ uit De Gazet van Antwerpen gelezen. Mijn oog viel meteen op het woord Athene; ik heb Latijn gestudeerd in het middelbaar en vind mythologie ook zeer interessant.

In het artikel staat dat een brand zware schade aan het atheneum op de Rooseveltplaats had aangericht. In deze brand raakte ook een beeld van de Griekse (en Romeinse) godin Athene, godin van de wijsheid, dat het dak van de school kroonde, zwaar beschadigd. Ter vervanging van dit beeld vroeg Karin Heremans, de directrice van het Atheneum, aan de kunstenares Nadia Naveau om een Athene 2.0 te maken.

Deze ‘nieuwe’ Athene dient om meer dan alleen de ‘oude’ wijsheid voor te stellen: de nieuwe Pallas staat naast wijsheid ook voor emancipatie, gedeelde waarden en vrijheid. Tevens is zij in tegenstelling tot haar voorgangster geen afbeelding van de klassieke Godin, maar een heuse moderne vrouw. Voor de uitrusting van Athene 2.0 haalde Naveau inspiratie uit menigerlei* bronnen: Giles de Binche, haarzelf …

Zelf vind ik het oorspronkelijke beeld mooier, maar ik zie wel hoe het nieuwe beeld beter de moderne waarden vertegenwoordigt. Het oorspronkelijke beeld wordt echter ook bewaard: het wordt oftewel gerestaureerd en op de speelplaats geplaatst of het wordt geschonken aan het Middelheimmuseum.

*Ik ben verliefd geworden op dit woord

# data[].attributes.body
In dit blogbericht zal ik vertellen over 'Ik zal op je wachten' van Luc Hanegreefs.

In het boek moet de zestienjarige Jen Burton een bespreking maken over de gelukkigste herinnering van een bejaarde persoon. Jen bespreekt het liefdesverhaal van de 92-jarige Berenice. Berenice werd in tijdens de Tweede Wereldoorlog verliefd op de Amerikaanse piloot Weston. Des te meer Jen over Berenice leert des te meer ze zichzelf in haar herkent. Weston wordt helaas neergeschoten boven Berlijn, dit weet Berenice echter niet en zij blijft dan op hem wachten. Zoals Berenice wacht op haar geliefde, zo wacht Jen ook op haar vader, die net zoals Wes een piloot was.

Ik vond het een zeer interessant boek, omdat ik zeer geïnteresseerd ben in geschiedenis. En ik vind vooral de Tweede Wereldoorlog zeer interessant als periode van groot verdriet.

Ik kan aan mijn leerlingen het boek alleen maar aanraden. En ik denk dat mijn toekomstige collega's die geschiedenis geven het boek ook in hun les kunnen gebruiken.

# data[].attributes.body
Reactie op 'Februari' van Joren Steurs

Beste Joren

Ik vind het fijn om te lezen dat jij ontdekt welke stijl je graag leest. Zelf vond ik de passage die je in hebt gevoegd niet heel langdradig, sterker nog ik hou eigenlijk wel van zo'n karakter wiens gedachten constant afdwalen (omdat mijn gedachten dit ook doen). En als je dit al traag vond dan moet je 'Max Havelaar' eens lezen; ik wens niet al mijn gal over dit boek uit te spuien, maar het boek is tegelijkertijd ongelofelijk traag, saai en geweldig. Vraag me niet hoe.
Maar als je werkelijk van zo'n zelf hatende innerlijke monoloog houdt dan kan ik 'Hyperbool en nog wat' van Allie Brosh aanraden.

Reactie op 'Mediaknipsel 1' van Wouter Raveschot

Beste Wouter

Je hebt inderdaad een mooi artikel uitgekozen dat ons allen hoop biedt. Het onderwijs staat aan de basis van de maatschappij; zonder leerkrachten zijn al onze kinderen verloren. Ik hoop ook dat het aantal zal stijgen en dat de groei in het aantal leerkrachten de groei in het aantal studenten zal overtreffen.

Reactie op 'Het meisje en de soldaat' van Lowie Evers

Dag Lowie, wat een leuk blogbericht!

'Het meisje en de soldaat' lijkt mij aan de hand van je uitleg inderdaad een zeer interessant boek. Ik vind geschiedenis- en oorlogsverhalen ook zeer interessant. Tevens denk ik dat die zwarte bladzijden een zeer creatieve manier is om een verhaal te vertellen.

# data[].attributes.body
Wie kent er niet het verhaal van de monomane kapitein Achab en zijn jacht op de witte walvis, Moby Dick. Zelfs de eerste zin is alom bekend: Noem mij Ismael. Call me Ishmael. Ik had de Nederlandse vertaling van Herman Melvilles meesterwerk, Moby dick, een aantal jaren geleden gekocht en had geprobeerd het te lezen. Als kind geraakte ik helaas niet verder dan de waard die Ismael over zijn  toekomstige ‘slapie’ verteld, over Queequeg. Ik had het dus al snel opgegeven en besloot de herwerkte versie van Ed Franck te lezen. Toen ik begin dit jaar opnieuw begon in het boek, was ik al bijna alles vergeten. Het begin was nog wel leuk, Ismael is aan het woord en hij verteld over zijn ‘bromance’ met Queequeg. Het werd echter al snel wat saaier, Melville spendeert de helft van het boek aan het uitleggen van de walvisvaart; zo is er een hoofdstuk waarin hij iedere gekende walvis of leviathan beschrijft. Je zit daar te lezen over de verschillende touwen die worden gebruikt op een boot en dan denk je: kan die walvis nu eens eindelijk Achab opvreten. Het lijkt nu alsof ik alleen maar klachten heb over het boek, maar ik vond het wel leuk om te lezen. Al bij al een aanrader als je genoeg tijd hebt.

# data[].attributes.body
Ik moest op een avond samen met vrienden opdienen bij de sportlaureaten; een vriendin van mij die op de KLJ zit, vroeg mij of ik kaartjes wou kopen voor een voorstelling die de KLJ van Arendonk presenteerde. Ik kocht een kaartje voor mezelf en voor mijn vader. ‘Kiezen of delen’ heette het toneelstuk, het ging over een hoofdbureau. Dit hoofdbureau moest de verkiezingen in Arendonk in goede banen leiden. Nadat ze een uur hadden gewacht en er nog niemand langs was gekomen, begonnen de voorzitter en zijn bijzitters zich te vervelen. Ik ga niet alles verklappen, maar weet dat er aan het einde van de show twee flessen jenever leeg waren. Al bij al vond ik het een goed toneelstuk: ik heb vaak moeten lachen en de acteurs deden het heel goed. Het enige dat ik minder vond, is dat er een beetje te veel gebruikt werd gemaakt van seksuele humor.

# data[].attributes.body
In het artikel werd de huidige status van het begrijpend leesonderwijs besproken. Volgens het artikel zijn de teksten die leraren gebruiken niet genoeg afgestemd op andere vakken en niet uitdagend genoeg voor de leerlingen. Agnes van Montfoort en Heleen Rijckaart zeggen dat het best is om met rijke teksten te werken; de leerkrachten mogen de teksten die ze gebruiken in de les niet aanpassen of ‘gemakkelijker’ maken. De leraar moet meer ondersteuning bieden aan zijn leerlingen; in plaats van de teksten aan te passen moet de leerkracht zijn didactiek aanpassen. Bij het selecteren van een tekst moet de leerkracht ook nadenken over de relevantie van de tekst. Kies voor een tekst die de leerlingen aanspreekt.  Tevens moet de leerkracht het juiste voorbeeld geven: simpelweg zelf in het openbaar een boek lezen, bevordert al de motivatie van de leerlingen. Begrijpend lezen begint bij de leerkracht, ook in lerarenopleidingen moet het lezen ondersteund worden. Van Montfoort vreest dat de leerkrachten van de toekomst juist de leerlingen zijn die niet meer gemotiveerd zijn voor het lezen. Ze vreest dat toekomstige leerkrachten niet meer op de hoogte zijn van wat er omgaat in de jeugdliteratuur.

Noorduijn, M. (2022, Januari). Begrijpend leesonderwijs. Lezen, pp. 5-6.

# data[].attributes.body
Maus sprak mij om meerdere redenen aan: de Duitse titel, de niet al te vrolijke muizen op de kaft en het gestileerde hakenkruis. Maak je geen zorgen, ik ben geen nationaalsocialist; ik ben gewoon geïnteresseerd in geschiedenis. De Tweede Wereldoorlog en de Holocaust zijn samen simpelweg een verschrikkelijk interessant deel van Duitslands geschiedenis. In ‘Maus’ vertelt Art Spiegelman over zijn jeugd tijdens WOII. Alle joodse personages, waaronder de jonge Spiegelman zelf, worden vertolkt door muizen, alle nazi’s door katten (dit stelt de machtspositie van de nazi’s/het kat-en-muis-spel voor), alle Polen door varkens (dat omdat de nazi’s vaak naar de communistische Polen verwezen als ‘Schweine’) en alle Amerikanen als honden (dat omdat de Amerikanen in de ogen van de joden brave, loyale redders waren). Ik vind de graphic novel zeker een aanrader. Een goede manier om hem in de klas te gebruiken zou in samenwerking met het vak geschiedenis zijn. De graphic novel is een goede manier om de materie behapbaar te maken voor de leerlingen.

# data[].attributes.body
Beste David

Om te beginnen wil ik zeggen dat ik het boek ook heb gelezen. Ik heb het in het middelbaar voor school in het Engels gelezen. De schrijfstijl vond ik in het begin ook wel even wennen, ik vond de stijl eerst een beetje droog, maar des te meer ik las des te meer ik het leerde appreciëren.
Een ander boek dat dicht aanleunt bij de thema's van 'Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht' is Dirk Brackes 'Een lege brug'. In dat boek schrijft Bracke deels vanuit het perspectief van een autistisch meisje. Het boek toont ook in hoe mensen met een mentale aandoening de wereld anders zien en moeite hebben met voor anderen vanzelfsprekende dingen als emotie of zelfs ethiek.

(Als reactie op David Soontjens "'Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht' door Mark Haddon")

Dag Joren

Weer een aangenaam bericht, geschreven in een machtige stijl en beschaard met een rijke inhoud. Je lovende woorden, over het door jou bezochte toneelstuk, hebben mijn interesse meer dan gewekt. Prachtig hoe je het bericht hebt getooid met menigerlei stijlfiguren.

(Als reactie op Joren Steurs' "Met de zegen van de Heer")

Beste Evi

Het voelt bijna verkeerd om niet met pen en papier een antwoord te schrijven, want gelijk heb je: de pen is machtiger dan het zwaard en machtiger dan het toetsenbord.

Hoe dan ook, ik vond het heerlijk om je bericht te lezen wat een passie toon jij. Ik zie je al de muren oplopen van extase tijdens het lezen van het boek.

Ik vind het geweldig om te lezen dat jij van poëzie houdt. Ik vind het geweldig om te lezen dat jij en Joren elkaar inspireren om meer te lezen.

Ik hoop ook een plaatsje te verdienen in je hart.

(Als reactie op Evi Verellens "Het wordt spectaculair. Beloofd.")

# data[].attributes.body
Hier zijn we dan aan het einde van het jaar. Ik zal eens vlug terugkijken op wat ik heb gedaan. Ik heb, al zeg ik het zelf, vrij veel gelezen. Ik heb enkele klassiekers onder de loep genomen: ‘Tantes’, ‘De Biezenstekker’ en ‘Het gezin van Paemel’ van Cyriel Buysse, ‘De verlossing’ van Willem Elschot, ‘Moby Dick’ van Herman Melville en ‘A Christmas Carol’ en ‘Hard Times’ van Charles Dickens, en dat zijn nog maar de boeken van voor 1950. Ik heb me ook gewaagd aan enkele gedichten van Edgar Allan Poe, namelijk ‘The Raven’, ‘The bells’ en ‘A dream within a dream’, die laatste heb ik zelfs van buiten geleerd. Natuurlijk wil ik nog altijd mijn horizon verbreden. Ik lees vooral oudere werken van de negentiende en begin twintigste eeuw. Die werken zijn minder bekend/populair bij de jeugd. Natuurlijk zijn rijke teksten belangrijk in het onderwijs, maar de werken die ik lees, liggen niet dicht bij de leefwereld van de studenten. Al bij al, ik lees genoeg, maar er is zeker ruimte voor meer variatie.

# data[].attributes.headline
Wie wint de Libris Literatuur prijs 2024

# data[].attributes.subject
Wie wint de Libris Literatuur prijs 2024

# data[].attributes.body
In het artikel ‘Wie wint de Libris Literatuur Prijs 2024’ gaat het over de Libris Literatuur prijs. Toen het artikel werd gepost, was de winnaar nog niet bekend gemaakt. Een destijds veelbelovende kandidaat en tevens de enige Belgische, was Maud Vanhauwaert met haar roman ‘Tosca’. Voor het lezen van dit artikel had ik noch van de Libris Literatuur Prijs, noch van Vanhauwaert, noch van ‘Tosca’ gehoord, maar het artikel heeft zeker mijn interesse gewekt. Ondertussen is de winnaar bekend gemaakt: Rob van Essen, een naam die mij al iets bekender in de oren klonk, heeft gewonnen met ‘Ik kom hier nog op terug’. Helaas gaat de prijs en de daarbij horende vijftig duizend euro aan de Vlaamse schrijfster de neus voorbij. In een les literatuur zou ik de leerlingen opzoekwerk kunnen laten doen naar de Libris prijs en hen een boek laten kiezen uit de shortlist waarover zij een boekbespreking moeten schrijven.

https://www.hln.be/binnenland/wie-wint-de-libris-literatuur-prijs-2024~add471ce/

# data[].attributes.headline
Vlaamse Onderwijsraad wil deel van buitengewoon onderwijs afschaffen via hervorming

# data[].attributes.subject
Vlaamse Onderwijsraad wil deel van buitengewoon onderwijs afschaffen via hervorming

# data[].attributes.body
De Vlaamse Onderwijsraad of Vlor wil de aanwas studenten in het buitengewoon onderwijs bestrijden. Het aantal leerlingen in het buitengewoon onderwijs is volgens het artikel in België procentueel hoger dan in alle andere Europese landen. Neem dat echter met een korreltje zout: het is namelijk moeilijk te meten. Vlor is gelukkig niet van plan om het buitengewoon onderwijs in één keer volledig te schrappen. Het huidige buitengewoon onderwijs zal worden vervangen door drie nieuwe vormen die steeds minder gelijken op het secundair onderwijs. Tevens zal de omschakeling naar het secundair onderwijs sterk worden aangemoedigd, sterker nog voor de derde graad valt het buitengewoon onderwijs volledig weg. Enkel voor leerlingen met ernstige problemen is een optie om zich dubbel in te schrijven.

Ik vind het goed dat leerlingen worden aangemoedigd om alles uit hun studies te halen en dat ze van een zo goed mogelijk onderwijs kunnen genieten. Ik vind echter dat leerlingen met ernstige problemen wel hun studies moeten kunnen afmaken op het buitengewoon onderwijs. Ik wil niet zeggen dat die leerlingen moeten worden weggehouden van het secundair onderwijs, ik denk gewoon dat zij een hogere nood hebben aan begeleiding.

https://www.hln.be/onderwijs/vlaamse-onderwijsraad-wil-deel-van-buitengewoon-onderwijs-afschaffen-via-hervorming~ad7e5702/

# data[].attributes.headline
Lees eens een verboden boek tijdens de Banned Books Boekenclub

# data[].attributes.subject
Lees eens een verboden boek tijdens de Banned Books Boekenclub

# data[].attributes.body
Wat mij meteen aansprak in het artikel was ‘Banned Books Boekenclub’, zowel om de alliteratie als de verboden boeken. In het artikel vertelt Zana Bulteel over het evenement dat de bibliotheek van Oostende eerder deze maand heeft georganiseerd. Je kon na inschrijving naar de bibliotheek gaan om boeken te lezen die in bepaalde landen zijn verbannen. Mijn oog viel in het artikel op George Orwells 1984, een boek dat ik graag een keer zou lezen. Bulteel maakte wel enkele schrijffouten in haar artikel.

Ik vind het altijd leuk om te lezen over ludieke literatuurevenementen; had ik op tijd geweten dat dit evenement plaatsvond, dan was ik misschien wel eens een kijkje gaan nemen. Ik zou het ook zeker aan mijn leerlingen aanraden.

https://www.hln.be/oostende/lees-eens-een-verboden-boek-tijdens-de-banned-books-boekenclub~aaeee424/

# data[].attributes.body
In mijn vorige reality checks zei ik al dat ik veel boeken lees en nu is dat niet anders. Het probleem blijft dat ik weinig moderne boeken lees en weinig jeugdliteratuur. Dit komt vooral omdat ik graag klassiekers lees en ik zeer geïnteresseerd ben in geschiedenis. In mijn hoofd is jeugdliteratuur junk food: het is snel en gemakkelijk, maar laat je niet met een voldaan gevoel na.

Tevens moet er nog een beetje gesleuteld worden aan mijn stijl: ik ben te formeel en spreek de lezer niet genoeg aan. Dus… Hey lezer, hoe gaat ie? Ik denk wel dat ik informeler ben geworden in het tweede semester van het vorige jaar en dat ik dit semester nog informeler ben geworden. Ik wil mijn stijl niet comprimeren en ben soms geneigd wat formeler te spreken vanwege de schoolcontext.

# data[].attributes.body
Mijn vriend, Wouter, had mij voorgesteld om samen met hem naar een museum te gaan voor ons cultuurportfolio. Na wat vijven en zessen over naar welk museum we zouden gaan, hebben we besloten om naar een tentoonstelling over radioactiviteit te gaan in de Tabloo in Dessel. Ik wist eerst niet goed wat ik moest verwachten van zo’n tentoonstelling. “Een tentoonstelling over radioactiviteit is dat niet veel te natuurkundig, voor zo’n pseudo-linguïstje als ik?”, dacht ik bij mezelf. Wat bleek was de tentoonstelling verschrikkelijk interessant; doch ik moet hierbij vermelden dat de tentoonstelling niet alleen over het concept van radioactiviteit ging. De tentoonstelling ging behalve over wat radioactiviteit is, ook over de geschiedenis van radioactiviteit, hoe men het in het dagelijks leven gebruikt en hoe verwerkt en opbergt. Al bij al kan deze tentoonstelling heel interessant zijn als schooluitstap, misschien niet direct voor een leerkracht Nederlands en Engels als mijzelf, maar zeker voor leerkrachten natuurwetenschappen, aardrijkskunde, geschiedenis en je zou zelfs kunnen dat een leerkracht wiskunde met zo’n trip gebaat is.

# data[].attributes.body
‘Villa des Roses’ is de debuutroman van Willem Elsschot. Het verhaal gaat over een kleine herberg in Parijs, die op zijn laatste benen staat, de baas en bazin van de herberg, het personeel en de gasten die er verblijven. Het is erg te merken dat dit Elsschots eerste poging tot officieel proza was: het verhaal en de karakters zijn veel minder gestructureerd en uitgewerkt in ‘Villa des Roses’, dan in zijn later werken.

Dus het verhaal is weinig gestructureerd dit komt vooral dat er een groot aantal karakters zijn die allemaal naar aandacht snakken, veel meer dan de beknoptere entourages in zijn latere werken. Dit zorgt ervoor dat er meerdere verhaallijnen zich tegelijk afspelen en dat soms de blik een beetje ongemakkelijk van de ene verhaallijn naar de andere verhaallijn verschuift. Het zorgt er ook voor de verhalen en hun climaxen weinig impact uitoefenen op de lezer. Dit wordt niet geholpen doordat Elsschot weinig tot geen gebruik maakt van cliffhangers, daarbij eindigen de meeste verhaallijnen in een anticlimax (vaak een zeer voorspelbare).

Ik zei al eerder dat de karakters minder uitgewerkt zijn dan in latere werken, dit komt wederom door het grote aantal karakters. Het is namelijk moeilijker om veel te vertellen over het ene karakter, zonder het andere te laten slabbakken; het is moeilijk om zo een groot aantal karakters allemaal even goed uit te werken. Daarbij zijn de karakters minder symbolisch dan in Elsschots andere werken, met name de Laarmans serie (‘Kaas’, ‘Lijmen/Het Been’ en ‘Het dwaallicht’). Daarnaast worden de meeste karakters stereotiep afgebeeld, een voorbeeld is de Duitse kostganger meneer Grünewald: hij drinkt veel wijn, is een typische machoman, hij is streng; alom een echte Duitser.

De roman leest echter wel heel vlot. Elsschots stijl, ondanks dat het zijn debuutroman is, is al grotendeels gevestigd. Elsschots heeft een hele goede woordkeuze, de woorden die Elsschot gebruikt zijn niet al te moeilijk (tenzij hij wil dat de woorden expliciet moeilijk zijn), ze zijn heel sprekend en zijn heel duidelijk. Tevens ziet Elsschot af van overbodigheden: ondanks de grote waaier aan karakters worden onnodigheden door Elsschot vermeden. Een Elsschot roman, hoe dik hij ook is, kun je binnen en paar dagen gemakkelijk uitlezen. Ik raad dan ook iedereen aan Elsschot te lezen. Zeker voor middelbare schoolkinderen zijn Elsschots werken heel verleidelijk, aangezien ze vaak vrij kort zijn en vlot en gemakkelijk lezen.

Ik concludeer dat in ‘Villa des Roses’ reeds enkele elementen van Elsschots schrijfstijl te merken zijn, maar dat het ook juist die dingen mist die sommige van zijn andere werken verheffen tot tijdloze klassiekers. Het boek is nog steeds het lezen waard zeker voor een fervent Elsschotfan, maar het kan je een verkeerd beeld geven van Elsschots bredere literatuuroeuvre.

# data[].attributes.body
https://www.hln.be/sint-gillis-waas/iedereen-reynaert-wint-gerrit-komrij-prijs-de-vos-beleeft-zijn-zoveelste-leven-met-nieuwe-toegankelijke-uitgave~a784c0ee/

Twas omtrent het jaer twee dusent vier ende twintig, dat het gheselscap der Reynaert lievenden, samenquamen voor al het te besprecen, of ene niewe uutgave niet en nodigh ware.

Ik heb het over 'Iedereen Reynaert' een moderne herschrijving van het klassieke verhaal 'Van den Vos Reynaerde', dat in 2024 de Gerrit Komrij-prijs heeft gewonnen. De Gerrit Komrij-prijs is een prijs die uitgaat naar schrijvers die het best oude literatuur aan de moderne mens weten voor te stellen. En aangzeien Marianne Vonck met haar boek, 'Iedereen Reynaert', niet alleen het Middelnederlands naar hedendaags Nederlands wist om te zetten, maar ook nog eens taal die verstaanbaar wist te maken voor mensen die Nederlands als tweede taal leren, heeft zij/haar boek de prijs gewonnen. Dit boek kan heel handig zijn in mijn latere schoolcarrière aangezien het een brug kan vormen tussen mijn interesses en de leerlingen of gebruikt kan worden in OKAN-klassen.

De foto die ik gebruikte is een tekening die ik zelf een paar jaar geleden heb gemaakt en wel toepasselijk vond.

# data[].attributes.body
Het artikel dat ik heb gelezen gaat over de filmadaptatie van het boek 'De jongen, de mol, de vos en het paard' en over het feit dat de film is genomineerd voor een Oscar. De film heeft trouwens ook daadwerkelijk de Oscar gewonnen.

Ik had de film al gekeken voor ik dit artikel had gelezen en ik vond hem echt mooi. De film is prachtig geanimeerd; de animatie is dan ook gebaseerd op de evengoed prachtige illustraties bij het originele boek. In het artikel stond ook dat de animatoren moeite hadden met het gezicht van de jongen, iets wat ik volledig begrijp: naast handen zijn gezichten het moeilijkst om te tekenen.

Iets wat ik persoonlijk minder vond aan de film is dat hij, in mijn ogen, een willekeurige aaneenschakeling was van wijsheden en diepzinnigheden. Ik heb uit het artikel ontdekt dat het boek is ontstaan uit losse tekeningen met wijze woorden, dit verklaart dat gevoel van willekeurigheid dat ik krijg uit de film. Dat wil niet zeggen dat de wijsheden niet mooi of pakkend zijn, dat zijn ze zeker wel, maar ze zijn een beetje 'té' en te weinig geïntegreerd in het plot en in de actie.

Nog eens om het duidelijk te maken ik vind het een heel mooie film en hij is zeker het kijken waard en hij heeft absoluut zijn Oscar verdient, ik vind gewoon dat de wijsheden beter apart werken.

En als ik de film of het boek zou gebruiken in mijn lessen, zou ik waarschijnlijk de wijsheden los gebruiken, omdat ze zo meer impact hebben.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De animatiefilm die gemaakt is van "De jongen, de mol, de vos en het paard" van Charlie Mackesy is genomineerd voor een Oscar in de categorie korte animatiefilm. Nadat het boek met troostende levenswijsheden voor jong en oud een wereldwijde bestseller werd, krijgt het een nieuw leven op het scherm. Wat is het geheim van het succes van deze moderne klassieker?

In het boek gaan de jongen en de mol ("die vooral hunkert naar taart") samen op pad. Eerst ontmoeten ze de vos ("nooit makkelijk voor een mol") en daarna het paard ("het grootste wat ze ooit zijn tegengekomen, maar ook het zachtaardigste").

"Ze zijn net als wij, allemaal anders, en ieder heeft zijn eigen zwaktes", schrijft Mackesy in de inleiding. "Ik hoop dat dit boek je misschien aanmoedigt om onbevreesd te leven met meer liefde voor jezelf en voor anderen. En dat het je aanspoort om hulp te vragen als je het nodig hebt - wat altijd een moedig iets is om te doen." Een uitspraak waarmee Mackesy meteen naar de kern en de kracht van het boek gaat.

Oorspronkelijk niet bedoeld als boek...

De eerste tekeningen zet de Britse illustrator en auteur Mackesy (60) in 2018 al op zijn Instagramaccount: "Ze waren oorspronkelijk niet bedoeld als boek, ik wilde ze gewoon delen met mijn vrienden en er iets mee zeggen over (het) leven. Mijn inspiratie kwam voort uit de wens om mensen een beter gevoel over dingen te geven."

Er komen meteen reacties van mensen die zeggen dat de tekeningen hen terugbrengen naar hun jeugd en naar de prentenboeken die ze toen lazen. En ze worden ook opgemerkt door uitgevers, die hem vragen er een boek van te maken.

Dat boek komt uit in 2019 en wordt al snel een bestseller. In 2020, een periode van enorme onzekerheid als gevolg van de pandemie kan jong en oud ("dit boek is voor iedereen, of je nu 8 bent of 80", schrijft Mackesy zelf) wel wat mildheid, hoop en troost gebruiken.

... en al zeker niet als film

En nu is de animatiefilm die van het boek gemaakt is, genomineerd voor een Oscar, iets wat ook voor de bescheiden Mackesy blijkbaar een grote verrassing is. "Ik ben nog steeds in shock", schrijft hij in een reactie op Instagram. "Zo trots op iedereen. Ik hoop dat je ok bent waar je ook bent. Bedankt om mee te gaan op dit avontuur. Jullie commentaren zijn ontroerend."

En hoewel er nooit een vooropgesteld plan was, heeft hij altijd geloofd in de kracht van de personages en was hij altijd al benieuwd naar hoe de personages zouden bewegen. "Vreemd genoeg voelde ik al voordat ik het boek maakte, dat ze dat konden", vertelt Mackesy begin dit jaar in een interview met Deadline. "Wanneer ik in bed lag, keek ik naar het plafond en stelde ik me voor hoe het zou zijn om de jongen door een besneeuwd landschap te zien lopen en hoe de muziek zou klinken. En tijdens de lockdown kreeg ik zoveel brieven van mensen die me schreven dat het boek hen hielp. Ik herinner me dat ik me afvroeg of we een film konden maken met hetzelfde soort effect."

Wanneer ik in bed lag, keek ik naar het plafond en stelde ik me voor hoe het zou zijn om de jongen door een besneeuwd landschap te zien lopen en de muziek zou klinken

Charlie Mackesy, auteur

Mackesy omschrijft het maken van de animatiefilm als "magisch". Al was het ook moeilijk soms, alleen al om het gezicht van de jongen goed geanimeerd te krijgen, wordt er acht maanden getekend en hertekend. BBC zendt de animatiefilm uit op de avond van Kerstmis. Vier miljoen Britten laten zich er door ontroeren, de film wordt daarmee het best bekeken BBC-programma die avond.

BEKIJK de trailer van "The boy, the mole, the fox and the horse":

Tom Hollander spreekt de stem in van de mol, Idris Elba is de vos, Gabriel Byrne het paard en Jude Coward Nicoll de jongen. De Apple Original-film is geproduceerd door "Star Wars"-regisseur JJ Abrams en Hannah Minghella van Bad Robot Productions, met een originale soundtrack van Isobel Waller-Bridge, de zus van Phoebe Waller-Bridge (bekend van "Fleabag"). En waar het boek bij momenten erg beknopt is, worden de personages in de film wel meer ontwikkeld. "We ontdekken meer over wat ze voelen, waar ze bang voor zijn en waar ze op hopen", legt Mackesy uit.

"Heel je leven heb je dromen", zegt Mackesy. "Ik dacht nooit dat iemand het boek zou kopen. En ik dacht al zeker niet dat we er ooit een film van zouden maken. Dit is dus echt een voortdurende verrassing. En nog steeds sta ik elke dag zo blij op omdat we mensen geholpen hebben met wat we gemaakt hebben."

"Boek dat mensen graag cadeau geven wanneer iemand moeilijk moment heeft"

Het verhaal op zich is erg eenvoudig. De mol, de vos en het paard begeleiden de jongen door verschillende landschappen naar huis. Wat het boek zo bijzonder maakt, zijn de levenswijsheden die van bijna elke pagina spatten, zoals: "Wat zou succes zijn?" vroeg de jongen. "Liefhebben", zei de mol. Of "Een van onze grootste vrijheden is hoe we op dingen reageren."

En sommige van die wijsheden zijn de voorbije jaren online zelfs viraal gegaan, een van de populairste uitspraken ben je misschien tegengekomen zonder dat je het boek gelezen hebt: " Wat is het moedigste dat je ooit hebt gezegd?", vroeg de jongen. "Help", antwoordde het paard." Een uitspraak die werd opgehangen bij mensen thuis, in scholen, bij therapeuten en in ziekenhuizen. Zelfs het Britse leger vroeg aan Mackesy of het afbeelding en de uitspraak mocht gebruiken.

Het boek is een ode aan vriendschap, maar ook een aanmoediging om te geloven in jezelf en te durven praten over je twijfels, onzekerheden en wat je kwetsbaar maakt. Veel lezers zien het boek dan ook als een kleinood om naar terug te grijpen in moeilijke(re) periodes.

Wat is het moedigste dat je ooit hebt gezegd?, vroeg de jongen. Help, antwoordde het paard

Fragment uit "De jongen, de mol, de vos en het paard"

"Het is een heel troostend boek", zegt Machteld, verkoopster bij boekhandel De Zondvloed in Mechelen. "Het is een boek dat mensen graag cadeau geven wanneer iemand een moeilijk moment heeft. En het ziet er natuurlijk heel mooi uit. Intussen zijn er trouwens twee versies van: de originele versie (in het Engels en in de Nederlandse vertaling van Arthur Japin) en de versie die gebaseerd is op de animatiefilm."

De tekeningen worden soms ook vergeleken met de "Winnie the Pooh"-boeken van A.A. Milne, die origineel geïllustreerd werden door E.H. Shepard. Ook een boek trouwens dat in een periode uitkwam waarin mensen behoefte hadden aan troost en hoop, in 1926, niet zo lang na het einde van Wereldoorlog I.

Of "The boy, the mole the fox and the horse" ook een Oscar in de wacht sleept in de categorie korte animatiefilm weten we in de nacht van zondag 12 maart wanneer de filmprijzen worden uitgereikt. De andere genomineerden in de categorie zijn: "The flying sailor", "Ice merchants", "My year of dicks" en "An Ostrich told me the world is fake and I think I believe it".

# data[].attributes.attachment_link.title
Van troostende bestseller tot animatiefilm die Oscar kan winnen: waarom "De jongen, de mol, de vos en het paard" jong en oud raakt

# data[].attributes.attachment_link.description
De animatiefilm die gemaakt is van "De jongen, de mol, de vos en het paard" van Charlie Mackesy is genomineerd voor een Oscar in de categorie korte animatiefilm. Nadat het boek met troostende levenswijsheden voor jong en oud een wereldwijde bestseller werd, krijgt het een nieuw leven op het scherm.

# data[].attributes.body
Mij werd 'Het moois dat we delen' aangeraden tijdens de boekenspeeddate op school, dit toont hoe goed zoiets organiseren kan werken. Ik keek heel erg uit naar het boek omdat ik er al zoveel goeds over had gehoord, maar toen ik eerst begon te lezen was ik een klein beetje ontgoochelt. Ik was niet ontgoochelt omdat het verhaal slecht was, maar omdat het heel verwarrend is. Vooral in het eerste deel van het verhaal was mij vaak niet duidelijk wat er precies gebeurde, wie de karakters waren en of het nu echt gebeurde. Er was een moment, waar Soumia een baan gaat zoeken onder de alias 'Sarah' en ze vertelde het op zo'n manier dat het leek alsof ze het zich inbeeldde: ze gebruikte altijd 'zou' (bv. "Ik zou om een baan vragen"). Ook was mij eerst niet duidelijk hoe oud Soumia was: op de cover leek ze een klein meisje, maar uit het verhaal leek ze een volwassen vrouw te zijn, daarbij heeft ze een kleine broer, die mij ook een beetje verwarde, omdat het leeftijdsverschil tussen hen kennelijk zo groot is. Ook gingen de reden en de omstandigheden achter de terugkomst van Soumia mij volledig over het hoofd. gelukkig liet ik mij niet ontmoedigen en las ik verder en ontdekte ik hoe de levens van Soumia en Luc, een karakter waarover ik het nog niet heb gehad, samenliepen. Nu Luc is een oude man, aan wie Soumia boodschappen komt brengen. Meer kan ik eigenlijk niet over hem vertellen, want anders zou ik het verhaal helemaal verklappen. Ik kan wel vertellen dat zijn vrouw gestorven is en dat het iets te maken maken heeft met Soumia, maar meer zeg ik niet, hoor. Ga het boek zelf maar lezen.

Van de cover vond ik helaas geen foto die zowel de voorkant als de achterkant toonde. Spijtig, want beide kanten ziijn heel belangrijk.

# data[].attributes.headline
Tentoonstelling en boek over Spaans fort van Blankenberge

# data[].attributes.subject
Tentoonstelling en boek over Spaans fort van Blankenberge

# data[].attributes.body
https://www.hln.be/blankenberge/br-tentoonstelling-en-boek-over-spaans-fort-van-blankenberge~a97ac8bf/

Ik heb denk ik al wel eens vermeld dat ik vrij geïnteresseerd ben in geschiedenis. Nu, dat is ook de reden waarom ik voor dit artikel heb gekozen.

De Tachtigjarige Oorlog in de Spaanse Nederlanden is eigenlijk iets waar ik, al zeg ik het zelf, niet genoeg over weet. Dus het lijkt mij heel interessant om de expo uit het artikel te bezoeken of het boek, waarop de expo is gebaseerd, te lezen.

Als leerkracht zou ik hier een lesje rond geïntegreerd werk van kunnen maken samen met een collega van geschiedenis.

Ik denk dat het boek en de expo zeer betrouwbaar en bruikbaar kunnen zijn, aangezien het boek is geschreven door de stadsarchivaris van Blankenberge.

# data[].attributes.headline
Voorbij de polarisering in het leesonderwijs: gericht werken aan leesvaardigheid in een betekenisvolle context

# data[].attributes.subject
Voorbij de polarisering in het leesonderwijs: gericht werken aan leesvaardigheid in een betekenisvolle context

# data[].attributes.body
Je ziet waarschijnlijk de titel en denkt: Oei oei oei, wat is dat?. En dat begrijp ik volledig. Ik zal even de titel verklaren: het artikel gaat over het verbeteren van de manier waarop wij lesgeven over lezen. Het artikel beschrijft enkele onderzoeken die zich richtten op de manier waarop er les gegeven wordt over tekststructuren en of er wel genoeg wordt ingezet op de functionaliteit.

Eerst wou men in het artikel nagaan of lesgeven over tekststructuren wel nuttig is. Wat blijkt leerlingen die les hebben gekregen over tekststructuren presteren daadwerkelijk beter en dat het voor hen makkelijker is om teksten te begrijpen.

Daarna werd de manier waarop er nu wordt lesgegeven over tekststructuren onderzocht. Er werd ontdekt dat leerkrachten vaak niet genoeg inzetten op de functionaliteit van het herkennen van tekststructuren, dat de oefeningen rond de teksten niet genoeg samenhangen met de structuur en dat leerkrachten vaak moeite hebben met het vinden van goede teksten, met name het afbakenen van de structuur van teksten en dat de structuur van teksten uit werkboeken vaak niet duidelijk genoeg is.

Tevens werd er gevonden dat het reflecteren op het leesproces heel nuttig kan zijn voor zowel de leerlingen als de leerkracht, hier wordt vaak te weinig op ingezet.

Als conclusie bij dit artikel zeg ik: "We moeten leerlingen niet laten lezen, maar leren lezen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Voorbij de polarisering in het leesonderwijs: gericht werken aan leesvaardigheid in een betekenisvolle context

# data[].attributes.attachment_link.description
Met de veelheid aan rapporten over de leesvaardigheid en leesmotivatie van Nederlandse en Vlaamse leerlingen zijn er allerlei discussies losgebarsten over het leesonderwijs. Zo stelt het onderw…

# data[].attributes.body
Hey Mellissa
Je hebt mij dit boek aangeraden op de boekenspeeddate op school en ik was meteen verkocht. Het duurde even voor ik aan het boek begon, maar ik ben zo blij dat ik het heb gelezen. Dikke dank u wel voor de recommandatie.
Het boek was een beetje traag en verwarrend in het begin, maar, o mijn God, het einde, de laatste pagina's, geweldig. En de twee perspectieven die worden gebruikt zijn zo effectief ingezet; nooit moest denken: wordt dit nu door Soumia gezegd of door Luc? En de acties van de karakters zijn zo begrijpelijk; je leert de karakters echt kennen en leert ze echt begrijpen, fantastisch!
Mocht je nog zulke aanraders hebben ik hoor het maar al te graag.
Groetjes
Miro

(Als reactie op Melissa Visser "Het moois dat we delen - Ish Ait Hamou")

Dag Gert

Heel spijtig dat je eerste opera-ervaring zo teleurstellend was. hopelijk heeft het je beeld van opera's niet verpest, want er zijn zeker wel echt geweldige opera's. Ik ben geobsedeerd met 'Die Zauberflöte' van Mozart en ik heb enkele liedjes ervan uit het hoofd geleerd. En ook 'Carmen' van Bizet staat op mijn verlanglijstje. Weet dat liefde voor opera als een rebelse vogel is.
Ik vind ook dat amateurtheater niet vreselijk is, maar als het echt afleidt, is het verstaanbaar dat je ervaring minder is. De voorstelling van 'Het gezin van Paemel' dat ik destijds heb bezocht was ook eerder amateuristisch, maar ze deden heel veel met vrij weinig. Nu, als ze heel weinig doen met vrij veel dan snap ik wel dat het teleurstellend is.
Ik hoop dat een volgende voorstelling je meer zal bekoren.

Groeten
Miro

(Als reactie op Gert Van Loon - "La Bohème - Puccini’s mooiste liefdesopera")

Hey Wouter

Het was inderdaad een hele interessante expo. Het was leuk om haar samen met jou te bezoeken. Ik had zelf nog niet zo nagedacht over hoe we de expo voor het vak Nederlands konden gebruiken, maar zag zeker wel de mogelijkheden voor vakken als geschiedenis en natuurwetenschappen. Jou ideeën gaven mij het idee om samen te werken met economie voor het schrijven van een toekomstplan.
Ik moet wel toegeven dat ik mijn mening niet heb opgeschreven op het kaartje; ik heb gewoon een oog getekend. Ik tekende vroeger op café vaak ogen op bierkaartjes, maar had het al lange tijd niet meer gedaan, dus het was leuk om het nog eens te doen.
Hopelijk kunnen we volgend semester nog eens een museum bezoeken. Wie weet gaan er nog anderen mee. Daguitstap met Nederlands!

Groeten
Miro

(Als reactie op Wouter Raveschot - "Cultuurevenement 3 - Expoo Tabloo")