# data[].attributes.body
Edanur Paç 9/ C 519

(Hayaller, şahitlik,acımasız güç, ölümcül hastalık, kot fabrikasının ceza evine dönüşmesi, çocukluk kabusu ,rüya , yalancı şahit, vazgeçmemek ve umut )

Suna çok korkunç akla hayale gelmeyen bir rüyanin icindeydi. O kot taslama fabrikasini taşlamaya gitmişti rüyasında . Suna icinden konuşuyordu cesarete bak taşlamak kim ben kim sen korkak ,babasinin hakkını savunamayan küçük bir kizsin diyordu. Hayallerle yaşamıştı Suna hep bir gun babasi yakalandigi o ölümcül hastaliktan kurtulacakti. O küçük bedeni bunu içten hissediyordu. Birden bire ne olsun kot taslama fabrikasi ceza evine dönüşmüştü Suna şok olmuştu.  O şokta bayilmisti. Kalktiginda ceza evinin muduru karsisinda yuzunu tokatliyor kalksin diye . Kalktigin da o acımasız güç diye  takma ad takilan mudur onu yaşıtlarıyla ayni koğuşa atıyor.  Suna hic tek kalmadığı icin 🤬 korkuyodu. Çocukluk kabusu olacağına inanıyor bu dort duvarın . Agliyor agliyor elinden biberonu alinmis bebek gibi .Ama bu olayların hepsi bir ruyadi. Suna uyaninca 🤬 sesli bir çığlık atti . Ve ter içinde kalmis buldi annesi onu sakinlestirmeye calisiyorlardi Suna rüya olduğunu anlayinca koca bir oh cekti. Bir umuttu sadece onunki ama o ruyada olsa bile hayallerine kavuşmuş,asla vazgeçmemişti .

# data[].attributes.headline
Edanur Paç. Sabahattin Ali oyku calismasi

# data[].attributes.subject
Edanur Paç. Sabahattin Ali oyku calismasi

# data[].attributes.body
"Öğleden evvel saat on birde Kadıköy'den köprüye hareket eden vapurun güvertesinde iki genç yan yana oturmuş konuşuyorlardı." Napacaktı şimdi Sevda? Ablasının yaptıkları ve ettiği onca kötü sözü yanına aldığı koca valize sığdırabilecek miydi ? Annesini kaybettikten sonra ablasına tüm benliğiyle inanmış, ona sarılmıştı. Tüm olanları en yakın arkadaşı Betül 'e anlatmak istiyordu . Bu sayede belki ferahlıyabilirdi. Betül onu üzgün bir yüzle izliyordu. Sevda anlatmaya başladı. Ablam artık beni anlamıyor. Daha ortaokul 7.sınıfa gidiyordu Sevda . Ama ablası günlerdir okul masrafların ne kadar fazla diyip duruyordu . Ama sadece aylık masrafı 50 Tl tutuyordu Sevda'nın. Ama Sevda biliyordu ablasının derdi para falan değildi. O artık psikolojik bir bunalıma girmişti sanki. Annesizliğin verdiği derin yara artık gitgide büyüyordu. Seda Sevdayı abisinin yanına yolladı. Ama vedalaşmadan once de ağzına geleni saydı. Bir bencil olduğunu, sadece sanki o annesini kaybetmişti ablasını zerre düşünmüyordu. Seda bunları düşünüyordu Sevda hakkında ama Sevda asla böyle bir kız değildi. Abisinin yanına gittiğinde biraz mutlu oldu . Abisi çok merhametli annesizliğin verdiği yara onda da pek derindi ama o çok güçlüydü. Sevda abisinin yanında mutluydu artık ablasına kızmıyor,mutlu olması için ALLAH 'a dua ediyordu.

# data[].attributes.headline
Anahtar sözcüklerle öykü yazma Edanur Paç 

# data[].attributes.subject
Anahtar sözcüklerle öykü yazma Edanur Paç 

# data[].attributes.body
YETIM BABAMIN
HAYATI
Sene  1980  ve babamın *yetim* hayatı başlıyor.  Babaannemin  29 yaşında büyükbabamı kaybedip dul kalmasıyla  4 kardeşine ve annesine bakmasıyla yükümlü olan babam . Babasını kaybettiğinde 9 yaşındaydı. Sebze ve meyve pazarında sebze, meyve  indirerek *pes etmeden* para kazanmaya çalışıyordu. Meyve ve sebze işi olmadığı zamanlar yumurta haşlayıp   para kazanıp , kardeşleri ve annesini geçindirmeye çalışıyordu.  Bu ara da ahır şeklinde iki göz bir evde **sığınmacı**bir şekilde oturuyorlardı. Banyosu ve tuvaleti yoktu. İhtiyaçlarını bahçede küçük lavabo da gideriyorlardı. Babannem çocuklarını *yetimhaneye* vermemek için  evlenmeyip hayatını çocuklarına adamış. Babamın halası *yardımseverliğinden* abisinin çoçuklarına elinden geldiği kadar bütün imkanlarıyla yardim ediyordu.  Ve kimse buna *engel* olamamıştır. Babamın amcası *baskı* yapıp   babadan kalan tarlanın parasını vermemekle ekip biçip, *yalanlar*  vadedip  haklarını tam olarak vermemiştir. Babam herkese *boyun  eğerek* kardeşlerine bakmaya devam etmekteydi. Sebze ve meyve pazarında babama *muhteşem*  bir *dostluk* gösteren her  zaman yanında olan *iyimserlik*  içinde *adil* bir insan vardı. Babamın *engelli* her zaman *adaletli*  bir arkadaşı vardı. Babam gizli gizli ağlayıpta annesini ve kardeşlerini gördüğünde *mutluluk* yüzüne vururdu. Babam imkanı olmadığı için  sokakta gördüğü  *dilenci* kişilere yardim edemediğinden çok üzülürdü.  Babam evin kira günü geldiğinde hep *düşünmekteydi* . Her zaman bir *mucize* gerçekleşip ödenirdi.  Babam şimdi geriye dönüp *mantıklı* düşündüğü zaman düşenin hiç bir zaman dostu olmadığını öğrendi. Şimdi evli ve üç çocuk babası ama bakıp büyüttüğü     kardeşlerinin hepsi nankör çıktı.

# data[].attributes.body
Tagul

# data[].attributes.body
KİTABIN TAGULU

# data[].attributes.body
Yardımlaşmanın önemi
Çok uzun zaman önce yoksul bir aile varmış. Bu aile o kadar çok fakir aileymiş ki yiyecek bir lokma ekmekleri bile yokmuş.Bu ailenin küçük çocukları da varmış. Babaları etrafındaki zengin insanların tarlalarında çalışmak için sürekli kapılarına gider ama evin beyleri onu her zaman aşağılayıcı kelimeler söyleyip kapıdan kovarmış .Hiç yılmadan yorulmadan ısrarcı bir şekilde  kapı kapı dolanırmış.Ama hiç bir sonuç çıkmazmış. O kadar zor durumdalarmış ki artık çocuklar açlıktan bitkin düşmüş ve halsizlermiş.Babaları onları böyle gördükçe kahroluyormuş.Ama elinden bir şey gelmiyormuş .Anneleri ise çocuklarına çok üzülüp onlara sabırlı olmalarını ve her şeyin daha güzel olacağını anlatmaya çalışıyormuş. Bir gün yine babaları zengin ve varlıklı insanların evlerine doğru yola çıkmış. Yolda giderken bir yaşlı adama rastlamış.Adam o kadar yaşlı bir insanmış ki ayakta bile duramıyormuş. Yaşlı adam bu kişiden kendisine yardım etmesini istemiş,hiç düşünmeden, tereddüt bile etmeden bu adam yaşlı kişiye yardım etmiş.Bunu gören zengin aileler kendi yaptıklarından çok utanmışlar . Adamın yiyecek bir lokma ekmeği bile yokken bir başkasına yardım ettiğini görmüşler. Onalarda bu fakir aileye yardım etmek ve iş vermeye karar vermişler. Zengin aileler hemen bir araya toplanıp kendi aralarında yiyecek ,giyecek, ve para yardımında bulunmuşlar. O zaman anlamışlar ki hiçbir zaman iyilikten ve yardımlaşmadan daha güzel bir şey olmadığını düşünmüşler.Her zaman etrafındaki yoksul insanları bulup yardım etmişler .
Bu fakir aile artik ne fakir ne de başkalarına muhtaç olmuş. Ve sonunda mutlu mesut yaşamışlar.....

# data[].attributes.headline
Kitabın sonunu değistererek yazma EDANUR PAÇ

# data[].attributes.subject
Kitabın sonunu değistererek yazma EDANUR PAÇ

# data[].attributes.body
Kitabın Özeti
Dram bir çocuk öyküsü.
Kot taşlama fabrikalarında çalışan bir ailenin çocuğudur Yavuz. Yavuz 'un hem amcası hem de babası kot taşlama fabrikasında ölümcül hastalığa yakalanmıştı .Yavuz babasının durumu yüzünden karpuzcu da çalışmaya başlar fakat eğitimini de aksatmaz. Günün birinde yine karpuz satarken arkadaşları ve kız kardeşinin kot taşlama fabrikasını taşladığını görür ama mani olamaz. Kardeşinin yanına gittiği zaman oranın artık kot taşlama fabrikası olmadığını ve karakol olduğunu öğrenir. Yavuz suçsuz olsa bile orda olduğundan dolayı Yavuz 'u hapishaneyi taşlamayan içeri alırlar. Ve Yavuz ' u n hapishane hayatı başlar. Köstebek denen hapishane müdürü onlara eziyet eder, haksızlık yapar .Yavuz ' un resim çizme kabiliyeti vardır. Hapishane duvarlarına yaşadıklarını resim halinde çizerek hapishaneyi canlı tutar. Sonunda çocuklar yaşadıkları durumdan dolayı açlık grevi tutar. Ve Yavuz hapishaneden kaçar .
..........
Kitabın Sonunu Değiştirirsem
Sonunda çocuklar yaşadıkları durumdan dolayı açlık grevi tutar. Ve Yavuz hapishaneden kaçar. Bir sesler geldiğini duyan muhafızlar çocukların bulunduğu koğuşa girerler ve ranzaların altında bir oyuk bulunduğu görürler. Hemen Köstebek 'e haber verirler. Kostebekhz oyulan oyuktan muhafızlar eşliğinde içine girer. İçeri çok karanlıktır Köstebek birkaç kez düşer ve kolunu yarar. Her yer taştır. Sonunda Yavuz ' u bulurlar. Zar zor hapishaneye gelmeye çalışırlar. Yavuz 'a zincir takarak onu yerde sürüklerler. Yavuz 'un ağzı kan içinde kalır. Çocuklar onların geldiğini görünce hepsi ağlamaya başlarlar. Yavuz 'un hali iyi değildir. Onu ilk önce idam etmeyi düşünürler. Sonra da onu hücreye atarlar. Yavuz boğuk boğuk ağlamaya başlar . Ve nefessiz kalır ve olduğu yerde ruhunu teslim eder. Şu ve ekmek vermek için muhafızlar Yavuz 'un yanına gider . Ama Yavuz ölüdür hemen Köstebeği çağırırlar. Köstebek olanlara ağlayan gözlerle bakmaktadır. Olanları çocuklar da duyar. Ağlarlar, yakınırlar, o demir aralıkları yıkmaya çalışırlar ama nafile Yavuz 'u gömerler. Ve artık çocuklar serbest bırakılır ama çocuklar artık benliğini yitirmiş., ruhsuz bir hale gelirler. ..

# data[].attributes.body
Şenay Car 509

Yalancı Şahit

~Yalancı Şahit
~Resim
~Masum
~Kot
~Taşlama
~Fabrika
~Çocuk
~Cezaevi
~Mahkum
~Hapis

Masum bir çocuktu Yavuz. Amcasını kot taşlama fabrikasında kaybetmişti. Babası ise çok hastalanmıştı. Zehirlenmişlerdi kot taşlarken. Bu olaydan etkilenen Yavuz, ablasıyla birlikte fabrikaya taş atmaya gitti. Aslında o taş atmamıştı. Onu suçsuz yere tutukladılar ve hapise attılar. Cezaevinde mahkumdu artık Yavuz. Zaman geçmek bilmiyordu. Yavuz resim çizmeye başladı. İçinde ki ressamı ortaya çıkardı. Ziyarete gelen ablasından boya istedi. Duvarlara resim çizmeye başladı. Hep arkadaşlarıyla olan hayallerini duvarlara çizdi. Tıpkı bir ressam gibi yalancı şahit olmuştu. Hayallerinin içinde hapisten kurtulmak vardı. O artık dayanamıyordu ve kaçtı.

# data[].attributes.body
Röpörtajı Edanur yaptı,Burcu düzenledi

# data[].attributes.body
Edanur yaptı

# data[].attributes.body
Edanur abisinden gizli alsa da güzel oldu.

# data[].attributes.body
Şenay Car : Bileklik yaptı , kamu spotunu düzenledi, kameramanlık yaptı
Edanur Paç : Anket çalışması , kitap ayracı, fragman, poster, maske tasarımı , neler yaptığımızla alakalı slayt, süsleme malzemleri yaptı, röportajı yaptı ve düzenledi , ve padlet linkini düzenleyip her şeyi linke o attı
Burcu Akarsu: Kitap kapağı tasarladı, silikozis bilgi kutusu yaptı, kısa karton çalışması ,kitabımızın yazarı Müge Iplikçi'nin hayatıyla alakalı sunum
Ceren Kesim:  Kitap kapağı tasarladı,  video çekimlerinde kameramanlık yaptı.
Sevilay Gedik: Insan haklarıyla alakalı bir kutu hazırladı, silikozis hastalığıyla alakalı slayt hazırlardı , çanta tasarladı , kozalak boyadı, poster tasarımı

HEP BİRLİKTE YAPTIKLARIMIZ : Tişört tasarımı, bardak tasarımı, pano hazırlanması,stand düzenleme röportaj
Salonu yapanlar: Edanur ve Şenay e twinning logosu kesip hazırladılar, ceren ve sevilay astı.

# data[].attributes.headline
Şenay Car 9/C 509Gelecek güzel günlere inanıyordu. Çok zor günlerden geçti. Hayatın tüm zorluklarına rağmen hep hayal kuruyordu. Her zaman bir gün hayallerinin gerçekleşebilme ihtimalini düşünüyordu. Hayalleri içinde yaşarken kimse ona karışamıyordu. Kimse hayallerine müdahale edemiyordu. Kafasında kendisine bambaşka bir dünya kurmuştu. Kurduğu hayalleriyle mutluydu. Hayal kurmaktan asla vazgeçmedi. Hayallerinde güzel günler çok yakındı. Bunu hissedebiliyordu...

# data[].attributes.subject
Şenay Car 9/C 509Gelecek güzel günlere inanıyordu. Çok zor günlerden geçti. Hayatın tüm zorluklarına rağmen hep hayal kuruyordu. Her zaman bir gün hayallerinin gerçekleşebilme ihtimalini düşünüyordu. Hayalleri içinde yaşarken kimse ona karışamıyordu. Kimse hayallerine müdahale edemiyordu. Kafasında kendisine bambaşka bir dünya kurmuştu. Kurduğu hayalleriyle mutluydu. Hayal kurmaktan asla vazgeçmedi. Hayallerinde güzel günler çok yakındı. Bunu hissedebiliyordu...

# data[].attributes.body
EDANUR PAÇ 9/ C 519

Gelecek güzel günlere inanıyordu. İrem eskiden sürekli hayata karşı şikayetleri olan bir kızdı. O hayatın tek dersten ibaret olduğunu düşünüyordu. Daha 7. sınıftaydı ama kendini derslerine adamıştı. Hiç sosyal bir aktivitesi yoktu . Onunla konuşmak isteyen evde masasında bulurdu. Telefon , tablet, televizyon ona yabancı geliyordu. Ama o sadece ailesiyle vakit geçirmeyi, ve akrabalarını ziyaret etmeyi özlemişti. Ama o gelecek güzel günlere inanıyordu. O çok iyi bir mesleğe sahip olmak istiyordu. Mutlu olmak onun için meslek demekti. Ona göre telefon ,tablet veya sosyal aktivitelerin bir zamanı var di. İrem çok çalışıyordu. Çalıştı, çalıştı. Ve sonunda istediği meslek beyin cerrahisi dalında profesörlüğe yükseldi. Ve doktorluğunun ilk günün de " İŞTE O GÜZEL GÜNLER GELDİ " diye bir çığlık attı. O hayallerine kavuşmuştu