# data[].attributes.body
Ég man eftir litla drengnum sem átti mjög erfitt og hann tengdist mér á sterkan hátt þegar ég var ung að vinna á leikskóla Ég hugsa ennþá oft til hans í dag, 15 árum seinna.

Ég man eftir fyrsta vettvangsnáminu mínu og fyrsta skipti sem ég prufaði að kenna.
Sagan: Fyrir nokkrum vikum kenndi ég í fyrsta skipti, ég var í mínu fyrsta vettvangsnámi og var alveg ótrúlega stressuð fyrir því. Ég miklaði þetta svo fyrir mér og var hrædd um að gera mistök. Ég kenndi 9 krökkum í 3.bekk heimilisfræði, það var skemmtilegt, eftirminnilegt, krefjandi og lærdómsríkt. Þar var nemandi sem var búið að segja mér frá sem ætti svolítið erfitt. Ég veitti honum því sérstaka athygli til að fullvissa mig um að hann væri að fá eitthvað út úr þessum tíma og að hann væri að taka þátt og nyti sín. Það gekk vel.
Hildigunnur Borga Gunnarsdóttir

# data[].attributes.body
Ég man eftir mínum fyrsta ADHD nemaanda

Anonymous 3mo
Sagan

Anonymous 3mo
Ég er alveg að gefst upp á mínu 2. ári í kennslu. Ég ræð ekkert við hann og svo er hann hættulegur hinum nemendunum, hleypur um með skæri og hræðir hina. Stuðningsfulltrúin er á sínu fyrsta ári og hann vill ekki tala við hana eða að hún hjálpi sér. Nemandinn sér um að allt sé í uppnámi í stofunni, ég er alveg búin á því, langar ekki í vinnuna. Tala við deildarstjórann að niðurlotum komin. Hann er eins og sálfræðingur, búin að kenna lengi og virðist vita allt. Hann segir mér að reyna að komast að því hvað vekur áhuga hans og spjalla við hann og viti menn nemandinn hafði áhuga á íshokkí og körfubolta sem urðu mínar hjálparhellur næstu árin og ég náði til nemandans sem félagi og hann hlýddi mér sem nemandi.

Anonymous 3mo
Sóley Ægisdóttir
Your avatar

Add comment

# data[].attributes.body
Ég man eftir mínum fyrsta ADHD nemaanda

Anonymous 3mo
Sagan

Anonymous 3mo
Ég er alveg að gefst upp á mínu 2. ári í kennslu. Ég ræð ekkert við hann og svo er hann hættulegur hinum nemendunum, hleypur um með skæri og hræðir hina. Stuðningsfulltrúin er á sínu fyrsta ári og hann vill ekki tala við hana eða að hún hjálpi sér. Nemandinn sér um að allt sé í uppnámi í stofunni, ég er alveg búin á því, langar ekki í vinnuna. Tala við deildarstjórann að niðurlotum komin. Hann er eins og sálfræðingur, búin að kenna lengi og virðist vita allt. Hann segir mér að reyna að komast að því hvað vekur áhuga hans og spjalla við hann og viti menn nemandinn hafði áhuga á íshokkí og körfubolta sem urðu mínar hjálparhellur næstu árin og ég náði til nemandans sem félagi og hann hlýddi mér sem nemandi.

Anonymous 3mo
Sóley Ægisdóttir
Your avatar

Add comment

# data[].attributes.body
Ég man eftir mínum fyrsta ADHD nemaanda

Anonymous 3mo
Sagan

Anonymous 3mo
Ég er alveg að gefst upp á mínu 2. ári í kennslu. Ég ræð ekkert við hann og svo er hann hættulegur hinum nemendunum, hleypur um með skæri og hræðir hina. Stuðningsfulltrúin er á sínu fyrsta ári og hann vill ekki tala við hana eða að hún hjálpi sér. Nemandinn sér um að allt sé í uppnámi í stofunni, ég er alveg búin á því, langar ekki í vinnuna. Tala við deildarstjórann að niðurlotum komin. Hann er eins og sálfræðingur, búin að kenna lengi og virðist vita allt. Hann segir mér að reyna að komast að því hvað vekur áhuga hans og spjalla við hann og viti menn nemandinn hafði áhuga á íshokkí og körfubolta sem urðu mínar hjálparhellur næstu árin og ég náði til nemandans sem félagi og hann hlýddi mér sem nemandi.

Anonymous 3mo
Sóley Ægisdóttir
Your avatar

Add comment

# data[].attributes.body
- Þegar ég sá um að aðstoða nemanda með CP að gera teygjuæfingarnar sínar í heilan vetur.
- Einhverfur nemandi tekur þátt í öllu hópastarfi með stuðningsfulltrúa.

Það skiptir nemendur með sérþarfir svo miklu máli að fá að taka þátt í því sem hinir eru að eiga við. Vera með í hópastarfi, frjálsum leik, samveru og samræðum dags daglega. Deildin er með stuðning allan daginn vegna þessa nemanda svo að hann geti fengið að taka þátt í öllu. Með þessu móti fær hann tækifæri til að eflast í félagsfærni og málþroska. Þessir tveir þættir hafa einmitt tekið miklum framförum hjá honum og er hann hluti af vinahóp sem leika sér saman á hverjum degi. Þetta tækifæri hefði hann kannski ekki fengið ef hann hefði verið tekinn í sérkennslu eins og tíðkaðist hér áður fyrr.

Davíð Brynjar Sigurjónsson

# data[].attributes.body
-þegar ég fylgdi fötluðum nemanda eftir í heilan vetur, fyrsta starfsárið mitt.
-þegar ég kenndi tvíburum með mjög mismunandi námsgetu en foreldrarnir vildu alltaf gera sömu kröfur til þeirra.
-Þegar ég var með 6 stráka í sérkennslu í stærðgræði á unglingastigi.
Sagan: Það var fyrir ca 15 árum að mér var falið að taka 6 stráka úr 8. Bekk í sérkennslu í stærðfræði.  Þeir höfðu afskaplega lélegan stærðfræðigrunn og um var að ræða bæði einstaklinga með sértæka námserfiðleika og einnig einstaklinga sem eingöngu áttu við hegðunarvandamál.  Við náðum strax mjög vel saman. Ég útbjó þemahefti sem samanstóðu af algjörum grunnatriðum stærðfræðinnar.  Kennslan fólst ekki síður í að kenna þeim að nota þær bjargir sem þeim stóðu til boða, s.s. Reiknivélar, nota fingur, þekkja stærðir í cm t.d. Miðað við eigin líkama, hvað er einn kæilómetri (ca eins og frá skólanum og út í hesthús), hvað er 5 km (ca frá skólanum og út að Arnbergi) o.s.frv. Ég fylgdi þessum strákum líka í gegnum 9. Bekk og 10. Bekk og náðu þeir ótrúlegum árangri á samræmdum prófum og mun betri árangri en margir nemendur sem ekki áttu við neina námserfiðleika að stríða.  Þarna sannaðist fyrir mér hversu miklu máli skipti samfellan í náminu, að tengja efnið við nánasta umhverfi og ekki hvað síst tengja viðfangsefnin við áhugamálin.  T.d að kunna að reikna út flatarmálið á herberginu sínu, reikna út hvað ég þarf mikla málningu ef ég ætla að mála ef svo og svo mikið fer á hvern fermetir, finna æut prósentur af ýmsu ef maður fer á útsölu o.s.frv. umhverfi og ekki hvað síst að tengja viðfangsefnin við áhugamálin þeirra.
Olga Sveinbjörnsdóttir.

# data[].attributes.body
-þegar ég fylgdi fötluðum nemanda eftir í heilan vetur, fyrsta starfsárið mitt.
-þegar ég kenndi tvíburum með mjög mismunandi námsgetu en foreldrarnir vildu alltaf gera sömu kröfur til þeirra.
-Þegar ég var með 6 stráka í sérkennslu í stærðgræði á unglingastigi.
Sagan: Það var fyrir ca 15 árum að mér var falið að taka 6 stráka úr 8. Bekk í sérkennslu í stærðfræði.  Þeir höfðu afskaplega lélegan stærðfræðigrunn og um var að ræða bæði einstaklinga með sértæka námserfiðleika og einnig einstaklinga sem eingöngu áttu við hegðunarvandamál.  Við náðum strax mjög vel saman. Ég útbjó þemahefti sem samanstóðu af algjörum grunnatriðum stærðfræðinnar.  Kennslan fólst ekki síður í að kenna þeim að nota þær bjargir sem þeim stóðu til boða, s.s. Reiknivélar, nota fingur, þekkja stærðir í cm t.d. Miðað viðeigin líkama, hvað er einn kæilómetri (ca eins og frá skólanum og út í hesthús), hvað úíúóáóo.s.frv.

# data[].attributes.body
Ég man þegar ég miklaði fyrir mér námið
Ég man þegar ég fór í fyrsta vettvangsnámið

Ég man vel dagana í fyrsta vettvangsnáminu. Ég var feimin, mér fannst erfitt að standa fyrir framan nemendur og ég hugsaði með mér að ég myndi aldrei geta þetta almennilega því ég ætti erfitt með þetta. Ég hikaði í verkefnavinnunni, fraus og fékk ekki fyrstu einkunn en hinar sem voru með mér fengu hana hins vegar. Mér fannst það leiðinlegt og ég hugsaði með mér að það væri kannski í lagi að endurskoða hvort ég væri á réttum stað. Mér fannst námið samt svo skemmtilegt svo ég ákvað að halda áfram. Ég sé ekki eftir því í dag því ég er farin að starfa sem kennari, hika ekki í neinu sem ég tek mér fyrir hendur og nýt þess að mæta í vinnuna á hverjum degi og finn að ég er svo innilega á réttri hillu.

# data[].attributes.body
Ég man þegar ég ákvað að verða kennari.
Ég man hvað mér var illt í kinnunum eftir að brosa allan daginn eftir fyrstu kennslustundina mína sem kennari.
Ég man þegar erfiður nemandi vildi flytja líka út í sveit þegar hann frétti að ég væri að flytja.
Ég man þegar ég fór í hláturskast af stuttmynd sem nemandi sýndi.
Sagan:
Ég var á mínu fyrsta kennsluári og var að kenna líffræði þegar stúlka í bekknum kemur eftir tímann til mín. Hún fór að spurja mig út í smokkanotkun og kynsjúkdóma. Mér fannst það algjör heiður að hún þorði að spurja mig út í þessi mál. En það fór hrollur um mig þegar ég gerði mér ljóst á tali hennar að strákurinn sem hún var að hitta væri greinilega töluvert eldri en hún og væri að segja henni alls konar bull og vitleysu! Ég var svo reið inní mér en til að loka ekki á hana og hræða hana í burtu hélt ég mér rólegri og leiðrétti margar vitleysurnar. Eftir þetta spurði ég deildarstjóra hver sæi um kynfræðslu á unglingastiginu og fékk þau svör að það væri samfélagsfræðikennarinn ásamt hjúkrunarfræðingi. Eftir nánari athugun af minni hálfu kom í ljós að hjúkrunarfræðingurinn sat fyrir aftan tölvuskjá og hvíslaði að nemendum (með allan hópinn í einu) og nemendur hefðu aldrei spurt nokkurra spurninga. Ég bað þá um leyfi til að splitta hópnum í stelpur og stráka og ræða þessi mál. Viðbrögðin frá nemendum voru frábær og þetta voru með þeim allra skemmtilegustu tímum sem ég hef kennt! Þarna var ég fullviss um að vera á réttri hillu í lífinu :)
Hanna Valdís Guðjónsdóttir

# data[].attributes.headline
Ég man þegar kennarinn lét mig standa upp á stól og lesaÉg man þegar sex ára nemandi minn með málþroskaröskun knúsaði migÉg man útikennslu listaverkÉg man þegar kviknaði á perunniÉg man öll knúsin frá nemendum mínumÉg man eftir mínum fyrsta ADHD nemaandaSaganÉg er alveg að gefst upp á mínu 2. ári í kennslu. Ég ræð ekkert við hann og svo er hann hættulegur hinum nemendunum, hleypur um með skæri og hræðir hina. Stuðningsfulltrúin er á sínu fyrsta ári og hann vill ekki tala við hana eða að hún hjálpi sér. Nemandinn sér um að allt sé í uppnámi í stofunni, ég er alveg búin á því, langar ekki í vinnuna. Tala við deildarstjórann að niðurlotum komin. Hann er eins og sálfræðingur, búin að kenna lengi og virðist vita allt. Hann segir mér að reyna að komast að því hvað vekur áhuga hans og spjalla við hann og viti menn nemandinn hafði áhuga á íshokkí og körfubolta sem urðu mínar hjálparhellur næstu árin og ég náði til nemandans sem félagi og hann hlýddi mér sem nemandi. Það eru oft þessi litlu atriði sem við gleymum, spjallið við nemendur og það að hlusta á þá segja sínar skoðanir og hvernig þeim líður. Þetta var það sem ég gerði og hvatti hann áfram. Í dag hlusta ég betur en ég gerði þegar ég var að byrja að kenna.Sóley Ægisdóttir

# data[].attributes.subject
Ég man þegar kennarinn lét mig standa upp á stól og lesaÉg man þegar sex ára nemandi minn með málþroskaröskun knúsaði migÉg man útikennslu listaverkÉg man þegar kviknaði á perunniÉg man öll knúsin frá nemendum mínumÉg man eftir mínum fyrsta ADHD nemaandaSaganÉg er alveg að gefst upp á mínu 2. ári í kennslu. Ég ræð ekkert við hann og svo er hann hættulegur hinum nemendunum, hleypur um með skæri og hræðir hina. Stuðningsfulltrúin er á sínu fyrsta ári og hann vill ekki tala við hana eða að hún hjálpi sér. Nemandinn sér um að allt sé í uppnámi í stofunni, ég er alveg búin á því, langar ekki í vinnuna. Tala við deildarstjórann að niðurlotum komin. Hann er eins og sálfræðingur, búin að kenna lengi og virðist vita allt. Hann segir mér að reyna að komast að því hvað vekur áhuga hans og spjalla við hann og viti menn nemandinn hafði áhuga á íshokkí og körfubolta sem urðu mínar hjálparhellur næstu árin og ég náði til nemandans sem félagi og hann hlýddi mér sem nemandi. Það eru oft þessi litlu atriði sem við gleymum, spjallið við nemendur og það að hlusta á þá segja sínar skoðanir og hvernig þeim líður. Þetta var það sem ég gerði og hvatti hann áfram. Í dag hlusta ég betur en ég gerði þegar ég var að byrja að kenna.Sóley Ægisdóttir

# data[].attributes.body
Ég man þegar ég ákvað að skipta úr B.S. námi í stærðfræði yfir í að læra að verða stærðfærðikennari.

Ég man þegar ég ákvað að prófa að vinna á leikskóla.

Ég man þegar ég mætti fyrsta daginn í vinnuna, hvað ég var útá túni.

Ég man þegar ég hætti að líta á krefjandi börn sem vandamál og fór að horfa á þau sem áskorun.

Ég man þegar ég ákvað að leikskólastarfið ætti við mig og ég ætlaði að mennta mig frekar á því sviði.

Sagan:

Ég hafði unnið á leikskóla í 3 ár og alltaf verið með 2-3 nemendur sem voru erfiðir. Mér fannst þeir gera starfið erfiðara og ?. Svo eitt haustið þegar þeir nemendur sem voru hjá okkur í grunnskóla og nýr nemendahópur kom inná deildinna sem myndi vera hjá okkur næstu 2 árin. Í þessum hóp var einn mjög krefjandi drengur með mikla ofvirkni og einhverfur og var þekktur innan skólans fyrir það hvað hann var krefjandi. Ekki nóg með það heldur voru 2 nýjir drengir að byrja á leikskólanum sem yrðu á minni deild sem voru mikið einhverfir og annar þeirra var mjög greindarskertur. Skýrslurnar sem fylgdu þeim frá fyrri leikskólum máluðu upp drengi sem þyrftu mikla aðstoð. Ég man að ég hugsaði „úff, þarf ég að díla við þetta næstu 2 ár?“.

Ég og annar starfsmaður vorum send á vikulangt námskeið hjá greiningarstöðinni um einhverfu og hvernig maður á að vinna með þessa einstaklinga. Eftir námskeiðið þá var þessi hugsun ekki lengur í kollinum á mér, að ég þurfi að díla við þessa drengi næstu 2 árin. Mér fannst ég loksins vera kominn með verkfærin til að vinna þetta verkefni. Ég hætti að horfa á þessa drengi sem einhverskonar vandamál og sá þá frekar sem áskorun, hvernig get ég hjálpað þeim að fúnkera í skólastarfinu. Hvernig „bæti“ ég þá? Og ég held að fátt sé eins gefandi og að sjá framfarirnar sem hafa orðið hjá þessum drengjum og heyra hversu ánægðir foreldrar eru með þær.

# data[].attributes.body
Ég man þegar ég ákvað að fylgja hjartanu og læra íslensku.

Ég man þegar ég gekk inn í skólastofuna með dúndrandi hjartslátt.

Ég man góða tilfinningu í starfinu mínu.

Ég man hversu stolt ég var af nemanda sem var að útskrifast.

Ég man þegar ég ákvað að framhaldsskóli væri ekki fyrir mig.

Ég var að byrja að vinna sem stuðningsfulltrúi  á starfsbraut og hafði enga reynslu af því að vinna með fötluðum. Ég var mjög spennt en jafnframt mjög stressuð, hjartað hamaðist í brjósti mér þegar ég gekk inn í skólastofuna. Þarna blöstu við mér u.þ.b. tíu nemendur sem ég þekkti ekkert og vissi ekkert um, annað en að ég ætti  að aðstoða þau í lífi og starfi. Ég var kynnt fyrir nemendum og þeir kynntir fyrir mér. Fyrsti dagurinn í nýju vinnunni minni leið og ég kynntist nemendum örlítið þann daginn. Ég sá að það var ekkert að óttast og þegar ég kom heim var ég svo glöð, á einhvern hátt var ég viss um að ég væri komin í vinnu sem ég ætti eftir að elska. Og sú var raunin.

Ásta Svanhvít Sindradóttir

# data[].attributes.body
Ég man þegar ég var í grunnskóla og spurði hvað væri að bekkjarbróður mínum og ég fékk engin svör því það mátti ekki ræða það.

Ég man þegar ég hitti gamlan nemanda í Bónus og fór að gráta.

Ég man daginn þegar ég uppgötvaði að ég vil aldrei gera annað en vinna með börnum.

Ég man þegar mér gekk svo illa í stærðfræði í grunnskóla að ég öskraði og grét þegar mamma reyndi að aðstoða mig.

Ég man þegar það kom nýr kennari í 5. bekk sem breytti öllu

Ég vann á leikskóla og fékk þau forréttindi (eins og allir leikskólastarfsmenn) að umgangast, sjá um og kenna þessum pínulitlu forvitnu einstaklingum. Ég hafði átt sérstakt samband við einn nemanda sem að hélt mikið upp á mig og ég upp á hann. Hann tók a móti mér á morgnanna með stórum knúsum, við skemmtum okkur konunglega í leikskólanum og lærðum heilmikið hvort af öðru. Svo kom að því að fjölskyldan flutti og þá tók við nýr leikskóli.  U.þ.b. einu og hálfu ári seinna hafði ég átt hrikalegan dag, var alveg í rusli eftir erfiða lífsreynslu og stormaði inn í Bónus i leit að einhverju að borða. Þar rakst ég á mömmu þessa nemanda sem faðmaði mig í bak og fyrir. Hann var ekki langt undan og gaf mér laumulegt feminislegt bros. Ég var ekki lengi að borga fyrir mitt og strunsa út, beint út í bíl þar sem ég eyddi góðum tíu mínútum háskælandi. Það er ótrúlegt hvað þetta litla fólk getur gefið manni mikið!

-Júlía Kristjánsdóttir

# data[].attributes.body
Ég man þegar ég fékk fregnir af því að ein stelpan á frístundarheimilinu sem ég vann á hefði verið kynferðislega misnotuð af pabba sínum.

Ég man þegar krakkarnir í frístund héldu að ég væri 40 ára.

Ég man þegar ég fékk skilaboð frá yfirmanninum mínum að ég hafi staðið mig vel og komið efninu vel frá mér

Ég man þegar ég var búin að vera í fríi í vinnunni og krakkarnir hlupu allir til mín og knúsuðu mig í döðlur þegar ég kom aftur til vinnu.

Ég man þegar unglingarnir í félagsmiðstöðinni sem ég vann í dönsuðu allir í kringum mig á balli.

Ég hafði átt virkilega erfiðan dag, það var mikið að gera í skólanum og ég var að missa af skilafresti fyrir stórt verkefni og kvíðinn hafði náð yfirhöndinni. Ég var ekki í neinu stuði til þess að mæta í vinnuna í félagsmiðstöðinni og halda utan um stórt ball. En ég reif mig upp, skellti druslusnúð í hárið og brunaði af stað. Hausinn á mér var stöðugt við verkefnið sem ég átti eftir að skila, skyndilega á miðju balli draga tvær unglings stelpur mig á mitt dansgólfið og allir unglingarnir byrjuðu að dansa í kringum mig. Ég að sjálfsögðu dansaði með og gleymdi öllu því sem hafði verið að angra mig. <3

- Jóhanna María Þorvaldsdóttir

# data[].attributes.headline
Ég man...                                                                                                  Vonleysi nemanda við erfiðu verkefni.                                                       Foreldri sagði að barnið sitt gæti ekki unnið í sama námsefni og aðrir nemendur bekkjarins.                                                                                     Ég bar nemanda milli hæða í skólanum okkar.                                                             Þegar ég útskýrði verkefni í fjórða sinn fyrir nemendum mínum.          Þegar angistarfullur kennari kallaði á mig og vildi ræða hvað hann gæti gert í bekknum sínum.                                                                                   Sá nemanda ganga einan heim frá skólanum.                                          Nemandi vildi ekki vera með í stuttum leikþætti á vorskemmtun, hann vildi búa til dans.                                                                                                                              Sagan                                                                                                              Það hafði gengið vel hjá 8. bekknum að æfa stutt atriði fyrir vorskemmtun, allir höfðu hlutverk og flestir virtust sáttir. Þegar styttist í sýninguna sá ég hins vegar að einn drengjanna fór að sýna sínu hlutverki sífellt minni áhuga og þegar ég spurði hann hvort eitthvað væri að, hvers vegna hann væri hættur við að taka þátt, kom þessi einfalda skýring frá honum. -Mig hefur alltaf langað til að dansa á vorskemmtun með félögum mínum. Má ég ekki bara búa til dans?- Þetta kom mér mjög á óvart því þessi nemandi hafði ekki áður virst áhugasamur fyrir dansi eða öðrum hreyfilistum. Greinilegt var samt að þetta var borið fram af mikilli einlægni. Ég ræddi í rólegheitunum við hann og hann sættist á þá málamiðlun mína að taka þátt í leikþættinum enda mjög skammur tími til stefnu og við fengjum svo aðstoð danskennara skólans við að vinna frekar með hans óskir. Hann varð sáttur við þessa niðurstöðu mála og danskennarinn tók vel í málin, hafði reyndar lúmskt gaman af þessari ósk nemandans.                                                                                                                       Friðrik Á. Þorvaldsson

# data[].attributes.subject
Ég man...                                                                                                  Vonleysi nemanda við erfiðu verkefni.                                                       Foreldri sagði að barnið sitt gæti ekki unnið í sama námsefni og aðrir nemendur bekkjarins.                                                                                     Ég bar nemanda milli hæða í skólanum okkar.                                                             Þegar ég útskýrði verkefni í fjórða sinn fyrir nemendum mínum.          Þegar angistarfullur kennari kallaði á mig og vildi ræða hvað hann gæti gert í bekknum sínum.                                                                                   Sá nemanda ganga einan heim frá skólanum.                                          Nemandi vildi ekki vera með í stuttum leikþætti á vorskemmtun, hann vildi búa til dans.                                                                                                                              Sagan                                                                                                              Það hafði gengið vel hjá 8. bekknum að æfa stutt atriði fyrir vorskemmtun, allir höfðu hlutverk og flestir virtust sáttir. Þegar styttist í sýninguna sá ég hins vegar að einn drengjanna fór að sýna sínu hlutverki sífellt minni áhuga og þegar ég spurði hann hvort eitthvað væri að, hvers vegna hann væri hættur við að taka þátt, kom þessi einfalda skýring frá honum. -Mig hefur alltaf langað til að dansa á vorskemmtun með félögum mínum. Má ég ekki bara búa til dans?- Þetta kom mér mjög á óvart því þessi nemandi hafði ekki áður virst áhugasamur fyrir dansi eða öðrum hreyfilistum. Greinilegt var samt að þetta var borið fram af mikilli einlægni. Ég ræddi í rólegheitunum við hann og hann sættist á þá málamiðlun mína að taka þátt í leikþættinum enda mjög skammur tími til stefnu og við fengjum svo aðstoð danskennara skólans við að vinna frekar með hans óskir. Hann varð sáttur við þessa niðurstöðu mála og danskennarinn tók vel í málin, hafði reyndar lúmskt gaman af þessari ósk nemandans.                                                                                                                       Friðrik Á. Þorvaldsson

# data[].attributes.body
Ég man þegar ég varð vitni að fordómum gagnvart nemenda í bekknum mínum

ég man þegar foreldri spurði mig hvað ég væri gömul.

ég man þegar ég heyrði af því að drengur í bekknum mínum var heimilislaus

ég man þegar drengur í bekknum mínum missti systkini

ég man þegar bekkurinn minn hélt óvænt afmæli fyrir mig

ég man þegar ég byrjaði í skóla í bandaríkjunum og kunni ekki stakt orð í ensku

ég man þegar ég fékk póst frá foreldri sem var að hrósa mér

sagan:
ég mæti í vinnu á afmælisdaginn minn en ég á mjög sjaldan afmæli í vinnunni þar sem það er oftast páskafrí eða eitthvað þannig þegar ég á afmæli. Við höfðum verið ný búin að tala um afmæli í skólanum og þá sagði ég við þau að ég ætti aldrei afmæli á skólatíma þannig ég ætlaði að vera með mjög óhefðbundna kennslu þann daginn. Var búin að skipuleggja leiki og allskonar öðruvísi í kring um námið sem átti að fara fram þann daginn. Þegar ég mæti í vinnu hringir skólastjórinn í mig og biður mig að koma upp - að ég þurfi að skrifa undir pappíra, ég segi honum að ég sé ekki í eyðu sé með bekkinn minn en hann segir mér að þetta sé mjög áríðandi og ég geti alveg skilið þau eftir í hljóðlestri í nokkrar mínútur (þau voru í 6. bekk). Þegar ég svo kem aftur upp í stofu þá eru krakkarnir búnir að fylla stofuna af blöðrum kökum og kræsingum og syngja fyrir mig afmælissöngin og við eigum yndislegan morgun saman, spjölluðum og borðuðum kökur og drukkum djús.

Steinunn Ýr Jónsdóttir

# data[].attributes.body
Ég man þegar ég áttaði mig á því að ein stelpan í bekknum mínum þegar ég var 10 ára var greindarskert

Ég man þegar blinda stelpan á frístundaheimilinu mínu söng svo fallega að ég táraðist

Ég man þegar ég kynntist fyrst barni með einhverfu í starfinu mínu

Ég man þegar stuðningsstrákurinn minn varð miður sín þegar hann hafði óvart meitt mig í reiðiskasti

Sagan:
Ég vann á frístundaheimili og til okkar kom stelpa sem var 6 ára sem var frá austur evrópsku landi og var alveg blind. Hafði fæðst blind og hafði því aldrei séð neitt. Hún elskaði prinsessur og sérstaklega Garðabrúðu. Stuðningsfulltrúinn hennar leyfði henni stundum að hlusta á lögin úr Garðabrúðu í sófanum þegar hún var orðin þreytt eftir langa daga og hún kunni þau öll.
Einn daginn í sumarstarfinu höfðum við verið á ferðinni allan daginn í sundi ofl og allir frekar þreyttir. Stelpan fékk að hlusta á lög og söng hátt með.
Þegar kom að laginu "Ég sé ljósaskart" sem er fallegt og rólegt lag þá fylltust augun mín af tárum og ég dáðist að því hvað hún er rosalega dugleg.

Elsa A. Valdemarsdóttir

# data[].attributes.body
Hér biðjum við alla að skrifa inn ég man listann sinn, velja síðan eitt atriði af honum og skrifa söguna á bak við hana. Nánari lýsing á þessu verkefni er að finna á upptöku um námsdagbókina.
Ástæða þess að við biðjum ykkur að deila henni hér er liður í því að draga fram þá reynslu og þekkingu sem býr í hópnum.