# data[].attributes.body
Racoon - Oceaan

Er is verrekte veel te zeggen
En te liegen nog veel meer
Heel veel bagger bloot te leggen
Al doet het graven nog zo'n zeer
Ik ben een eikel maar ik leer

Een oceaan om in te vluchten
Nooit jaloers te hoeven zijn
Liefde om je hart te luchten
Een oceaan
Hoe lekker zou het zijn

Was er iets waar ik om wenste
Voordat de put droog kwam te staan
Dan was het lang zullen ze leven
Familie waar ik veel van hou
En voor wie ik sterven zou

Een oceaan om in te schuilen
Nooit alleen meer hoeven zijn
Ik heb gesmeekt niet meer te huilen
Alsjeblieft
Het leven jaagt geen angst meer aan
Ik heb al zo ver moeten kruipen
Het laatste stuk zal ook wel gaan
Tot ik ga staan

Een oceaan om in te vluchten
Nooit jaloers te hoeven zijn
Liefde om je hart te luchten
Een oceaan
Alleen van mij

Een oceaan om te verzuipen
Een dag of wat een held te zijn
Laat die ander nu maar kruipen
Een oceaan
Vol tranen is van mij
Alleen van mij

Writers: Wouter Van Belle, Stephanus De Kroon, Dennis Huige, Bart Van Der Weide, Paul Bukkens

# data[].attributes.body
De songtekst ‘Oceaan’ van Racoon is op dit moment mijn favoriet. Waarom? Ik kan me me identificeren met de schrijver(s) in de tekst. De tekst gaat over iemand die veel pijn en verdriet lijdt en een plek zoekt waar de zorgen en stress vergeten kunnen worden. Een plek waar niemand kan storen want het is van jou. Het is ‘jouw eigen wereld’. De oceaan is een synoniem voor deze plek.

Ik wil vaak wegvluchten van de realiteit, zodat ik niet over mijn eigen zorgen hoef te struikelen. Een feit is dat de realiteit niet zal veranderen. Wat ik me lange tijd niet heb beseft, maar nu sinds pas maar al te goed realiseer, is dat zingen een uitlaatklep is voor mijn emoties. Voor mij is de oceaan dan ook een ruimte waar ik kan zingen. Als ik zing, ben ik in ‘mijn eigen wereld’; een oceaan om in te vluchten en in te schuilen.

Ik kan zeggen dat ik veel heb meegemaakt in mijn korte leven en rondloop met een rugtas vol met last op mijn schouders. Het leven is vallen en weer opstaan.  Soms vergeet ik weleens waar mijn daadwerkelijke verlangen ligt en zoek ik alsmaar wat ik in het leven wil. Een antwoord lijk ik niet te vinden. Af en toe heb ik het gevoel dat mijn hoofd overuren maakt en vraag ik mezelf vaak af: waarom kan ik niet gewoon een rustig leventje lijden? Ik ben op een punt in mijn leven beland waarin het maken van cruciale keuzes onvermijdelijk is. Het is spannend om daadwerkelijk te zien waar ik nu sta en daar volkomen aan toe te geven.

Al met al koppel ik deze tekst sterk aan bepaalde gebeurtenissen uit mijn leven en dat raakt mij.  ‘Oceaan’ van Racoon is en blijft daarom voorlopig mijn lievelingstekst.

# data[].attributes.body
Hoofdpersonages

Rex is werkzaam bij een wetenschappelijk jeugdtijdschrift.  Hij is een rustige man, die het leuk vindt om woord- en gedachten spelletjes te doen. Hij kan de verdwijning van zijn vriendin Saskia moeilijk loslaten.  Zij is en blijft immers de liefde van zijn leven.  Na 8 jaar van haar verdwijning vraagt hij Lieke, zijn nieuwe vriendin, ten huwelijk. Direct daarna gaat hij weer grondig op zoek naar Saskia.  Hij heeft er alles voor over om te weten wat er met haar is gebeurd. Uiteindelijk wordt dat zijn dood.

Saskia is een leuke, lieve spontane vrouw met rood wriemelhaar. Ze is 9 jaar jonger dan Rex. Ze is een beetje bijgelovig en een tikkeltje naïef.  Ze droomde als kind dat ze gevangen zat in een gouden ei. Ze kon hier alleen uitkomen door tegen een ander ei te botsen. Saskia wordt in het begin van het boek ontvoerd. Later in het boek komt er boven water wat er precies met haar is gebeurd.

Raymond is een Franse scheikunde leraar met een gewetenloos, gewelddadig karakter. Hij lijkt een keurige man, maar integendeel is waar. Zo vraagt hij zich bijvoorbeeld af hoe het is om van een flat af te springen. Hij redt een kind uit het water en vraagt zich vervolgens af hoe het is om iemand te vermoorden. Hij vindt het niet erg om mensen pijn te doen en vermoordt Saskia (en vervolgens ook Rex) op brute wijze, zonder enig schuldgevoel. Het enige dat bij hem telt is experimenteren.

Plaats

Het verhaal speelt zich af op verschillende plaatsen. Het begint allemaal in Frankrijk, bij een benzinestation met een veldje waar Rex en Saskia stoppen. Deze plek is cruciaal, omdat Saskia daar ontvoerd wordt. Ook speelt een klein stukje van het verhaal zich af in Marina di Camerote, een plaatsje in Italië, waar Rex en zijn nieuwe vriendin Lieke op vakantie zijn. Dit is 8 jaar na de verdwijning van Saskia, waarna Rex beseft dat hij de zoektocht naar Saskia wilt voortzetten. Ook in de omgeving van Amsterdam speelt het verhaal zich af. Hier woont Rex in een flatje. Als de kist en het gouden ei ook opgevat zouden kunnen worden als plaatsen in het verhaal, dan zijn deze ook belangrijk om mee te nemen. Deze plaatsen weergeven de grote angst van Saskia voor het opgesloten zitten in kleine ruimten.

Tijd

Het verhaal is niet chronologisch geschreven en speelt zich allereerst af in 1975, het jaar van de verdwijning van Saskia. Het volgende hoofdstuk speelt zich 8 jaar later af in het jaar 1983. In dit jaar besluit Rex om opnieuw naar Saskia te gaan zoeken. Vervolgens wordt je als lezer terug meegenomen in de tijd waarin de geschiedenis van Raymond wordt verteld tot aan het moment dat Saskia wordt ontvoerd (1950 tot 1975). De lezer wordt dan pas duidelijk op welke manier Saskia is ontvoerd.  Daaropvolgend gaat het verhaal verder in het heden in 1984, waarin Rex in contact komt met Raymond, waarna Rex hetzelfde noodlot wacht als ‘zijn Saskia’. Het heeft een gesloten einde.

Door de flashbacks wordt je als lezer tot aan het einde van het verhaal in ongewisse gelaten over wat er is gebeurd met Saskia en dat maakt het boek zeer boeiend om te blijven lezen.

# data[].attributes.body
Beste meneer Krabbé,

Ik zou in deze brief graag mijn mening willen geven over het boek Het gouden ei. Daarnaast heeft het boek wat vragen bij mij opgeroepen die ik graag aan u zou willen stellen.

Allereerst heb ik met veel vermaak uw boek gelezen.  Het verhaal heeft een blijvende indruk bij mij achtergelaten.

Ik vind een boek van kwaliteit als ik meegenomen wordt in het verhaal. De zintuigelijke waarnemingen van de hoofdkarakters moeten zodanig beschreven zijn dat ik als lezer een voorstelling in mijn hoofd kan maken en emoties kan meevoelen. Dit is zeker gelukt. Ik heb voornamelijk veel emoties gevoeld tijdens het lezen vanuit het perspectief van Rex. Ik kon zijn leegte voelen en de drang om te weten wat er met zijn geliefde is gebeurd. Dit gevoel is bij mij blijven hangen en heeft me aan het denken gezet. Andere schrijvers zouden bij een soortgelijk verhaal zich mogelijk laten verleiden tot honderden bladzijden. U heeft niet meer dan 96 pagina’s nodig om het verhaal sterk over te brengen.

Als ik over een vermissing en nadien een gruwelijke moord lees in het nieuws, denk ik: ‘’Sjee, wat speelt er in godsnaam in iemands hoofd om zoiets te doen, die moet gewoon krankzinnig gek zijn’’. Uiteindelijk komt dat ook niet meer in beeld. Je kunt nooit in het hoofd van een moordenaar kijken; wat hem precies aanzet om zo’n misdaad te begaan. Daarom vond ik het perspectief vanuit Raymond zo aangrijpend om te lezen. Het verhaal kwam op deze manier ook zeer geloofwaardig over.  Ik heb me goed kunnen inbeelden over hoe zo’n groot misdrijf tot stand kan komen.  Daarbij vind ik het erg sterk dat ‘de ontknoping’ pas op het einde aan het licht komt. Op den duur zat ik zodanig diep in het verhaal, dat ik steeds de neiging had om de laatste paar bladzijden te lezen om tot de ontknoping te komen. Op het einde vallen alle puzzelstukjes in elkaar en dat vind ik erg knap gedaan.

Er is alleen één stuk in het boek wat ik minder goed kan plaatsen: het moment dat Raymond twee kampeerders doodschiet. Ik had verwacht dat er later in het verhaal nog een verklaring zou komen voor dit delict, alleen dit was niet het geval. Voor mij heeft dit deel in het verhaal geen meerwaarde gebracht.

Al met al, kan ik zeggen dat ik het boek geweldig vind. Ik zou het boek ook zeker anderen aanraden.

Dan komen nu mijn vragen waar ik erg nieuwsgierig naar ben:

- Hoe bent u op het symbool Het gouden ei gekomen?

- Als u iets zou kunnen veranderen aan wat u geschreven heeft in het boek, wat zou dat zijn?

- Heeft u de hoofdkarakters geïnspireerd op personen in uw eigen omgeving? Zo ja, op welke manier?

- Had u verwacht dat het boek zo’n groot succes zou worden?

- Wat vindt u van de verfilming van uw boek?

Ik hoop dat ik antwoorden kan krijgen op bovenstaande vragen. U kunt dit dan versturen naar het e-mail adres: s.hendriks1997@gmail.com.

Alvast bedankt voor uw tijd en het lezen van deze brief. Ik kijk enorm uit naar uw bericht.

Met vriendelijke groet,

Sophie Hendriks

# data[].attributes.body
1. Alle verhalende teksten zijn literatuur;
Ik vind deze stelling niet volledig juist, omdat een verhalende tekst ook lectuur kan zijn. De scheidslijn tussen literatuur en lectuur kan nogal vaag zijn. Ik ben van mening dat je van literatuur kan spreken als het verhaal een bepaalde indruk bij jou als lezer achterlaat en deze ook op de langere termijn aanhoudt. Maar wat bij de ene persoon een indruk achterlaat, hoeft bij de ander niet zo te zijn; wat de één literatuur vindt zal de ander lectuur vinden en omgekeerd. Bij literatuur wordt vaak gedacht aan een boek met een kaft. Bij lectuur denkt men bijvoorbeeld aan tijdschriften, terwijl een artikel in een tijdschrift ook degelijk literatuur kan zijn. Met de opkomst van sociale media maakt dit het nog moeilijker. Iedereen heeft wel wat te zeggen, hoewel de kwaliteit hiervan nogal verschilt. Beschouwingen en onderzoeken geven geen eenduidig antwoord op de vraag wat literatuur is, dus kun je ook niet zeggen dat alle verhalende teksten literatuur zijn.

2. Als je literatuur wilt definiëren, moet je niet kijken naar wat het is, maar wat het doet;
Literatuur is vooral een kwestie van literaire opvattingen en meningen. Er is niet een duidelijke definitie van literatuur maar deze stelling is een richting waarmee je zou kunnen vaststellen of iets onder de noemer literatuur kan vallen. Voor 1880 werd literatuur vooral gezien als tekst met een opvoedkundige boodschap (de schrijvers waren volksopvoeders). Vanaf 1880 werd de schrijver vooral als kunstenaar gezien.
Ook in deze stelling geldt dat de scheidslijn tussen literatuur en lectuur persoonlijk is.

Als een tekst mij ontroert of in vervoering brengt, is het dan gelijk literatuur te noemen? Voor mij misschien wel, maar wat mij ontroert hoeft een ander zeker niet te ontroeren. Ik denk dat het niet zo is dat je iets literairs in een tekst feitelijk aan kunt wijzen (ook al wordt dat misschien wel beweert), maar door in het boek te geloven wordt het uiteindelijk aangenomen als literair.

Het gouden ei heeft mij ontroerd en ik geloof dat dit boek literatuur is. Naar mijn mening bevat het verhaal een boodschap die niet al te nadrukkelijk aanwezig is. Het verhaal heeft een blijvende indruk bij mij achtergelaten. Het draait in het boek niet om de spanning (wat je wel als eerste instantie denkt); het gaat veel meer om wat iemands vermissing doet met haar geliefde dan om wie de kidnapping heeft verricht; het gaat meer om de geëmotioneerde volgen dan om de zoektocht.

3. De beste literatuur brengt communicatie tot stand op 3 niveaus: van de lezer met het boek, van de lezer met zichzelf en van de lezer met de wereld om hem heen;
Met deze stelling ben ik het wel eens. Alles heeft te maken met de boodschap van de verhaallijn.

Niveau 1: Het verhaal kan zo pakkend zijn dat je als lezer volledig opgaat in het verhaal en je het boek niet makkelijk naast je neer kan leggen.

Tijdens het lezen van het boek Het gouden ei bleef ik continu de drang houden om door te lezen en vergat ik alles en iedereen om me heen op dat moment.

Niveau 2: Je kan je als lezer jezelf identificeren met de hoofdpersoon in het boek en jezelf of jouw leven daarin herkennen.

Tijdens het lezen van Het gouden ei kon ik me goed identificeren met Rex, ondanks dat hij een wat oudere man is. Hij is volhardend en rust niet tot hij krijgt wat hij wilt. Dat is erg herkenbaar. Ik ging vooral ook mee in zijn gevoel en dat gevoel is blijven hangen. Ik kon in het verhaal vooral de leegte voelen van Rex. Sinds ik het boek heb gelezen, heb ik vragen in mijn hoofd: wat zou het met mij doen of wat zou het met mijn partner doen? Zou je zo’n gebeurtenis ooit een plekje kunnen geven of zou de dood werkelijk de enige verlossing zijn?

Niveau 3: Je kan je als lezer verplaatsen in de wereld van de hoofdpersoon omdat er parallellen kunnen zijn tussen het verhaal en de lezer in je eigen wereld.

Na het lezen van dit boek ben ik meer gaan nadenken over wat iemands verdwijning werkelijk met een persoon kan doen. Ik kan me natuurlijk niet volledig verplaatsen in de leefwereld van Rex, maar ik kan me wel voorstellen hoe verschrikkelijk het wel niet moet zijn om je grote liefde te verliezen op een afgrijselijke manier en je leven te leiden zonder antwoorden.  Het verhaal was op zo’n manier geschreven dat ik zelfs de angst en de eenzaamheid van Het gouden ei kon voelen. De realiteit is dat er dagelijks zoveel mensen vermist raken in de wereld. Velen die nooit meer worden teruggevonden. Elk geval is anders, maar één ding hebben alle zaken gemeen: er is geen afsluiting.

4. Gaming is literatuur in een nieuw jasje;

Gaming is een mijn ogen nog geen literatuur. Ik zie gaming als iets wat bedoeld is om iemand een korte tijd te vermaken, maar niet als iets wat een boodschap over weet te brengen. Het is wel zo dat bij het ontwikkelen van nieuwe games soms op creatieve wijze de literatuur geïntegreerd wordt en kansen biedt voor een nieuw genre dat de kloof tussen spel en boek kan overbruggen. Op dit moment ken ik nog geen enkele game wat ik als literair zou kunnen beschouwen. De vraag is hoe dit zich zal gaan ontwikkelen in de toekomst.