# data[].attributes.body
Motivatie:
De Volkskrant had deze kop op de voorpagina gezet 'Lastpakken zonder enig toekomstperspectief'. Het artikel ging over een relatief kleine groep veiligelanders in Ter Apel. Er barste een discussie los op Twitter en verschillende mensen stopten hun abonnement omdat o.a. de timing van deze krantenkop volgens hen vreselijk was. In dezelfde week is namelijk Artsen zonder grenzen naar Ter Apel gegaan omdat de situatie onmenselijk is/was. Iemand reageerde op Twitter dat er poëzie nodig was en dit gedicht werd gepost. Hier word je wel even stil van! Het laat ook zien dat een gedicht niet vaag hoeft te zijn, maar actueel, rauw en dat het je iets kan laten voelen.

# data[].attributes.body
THEBE

Met leven toegerust voor beiden, 
liep ik vannacht de gangen in, 
die naar u leiden. 
Het ondergronds geburchte droeg
een stilte, die met tegenzin
mijn tred verdroeg.
 
De muren stonden als verzadigd 
van ruige schimmel; lucht en licht, 
voorgoed beschadigd, 
beten mij uit; de wil alleen 
bij u te zijn in 't jongst gericht, 
hield mij ter been. 
 
Het labyrinth verliep in schroeven 
van eender, blinder cirkeling. 
U ten behoeve ? 
Ik weet niet meer hoe lang ik ging. 
Hoe brachten zij, die u begroeven, 
zover een ding ? 
 
Totdat mijn voeten op u stuitten : 
uit een volslagen duisternis 
zag ik uw ogen opensplijten; 
uw handen, die ik niet kon tillen, 
voelde ik langs het leven strelen, 
dat in mij sloeg; 
uw mond, in dood verholen, vroeg. 
 
Een taal waarvoor geen teken is 
in dit heelal, 
verstond ik voor de laatste maal. 
 
Maar had geen adem meer genoeg 
en ben gevlucht in dit gedicht : 
noodtrappen naar het morgenlicht, 
vervaald en veel te vroeg. 


Gerrit Achterberg 
Uit : Verzamelde gedichten. Amsterdam, 1964


De idioot op het dak (Tjitske Jansen) - Gekozen gedicht door Clasine van Dorst
De idioot op het dak (Tjitske Jansen) - Gekozen gedicht door Clasine van Dorst
Ik hou van dit gedicht, omdat het poëzie is, maar toch zo begrijpelijk met veel gevoel en humor. Het meest houd ik ervan als Tjitske Jansen het zelf voorleest. Kijk maar eens op YouTube! 
Leeg
Gekozen gedicht door Sylvia Nieuwenbroek
Gekozen gedicht door Sylvia Nieuwenbroek
De gedichten van Ted van Lieshout vind ik prachtig. Dit gedicht is niet moeilijk om te begrijpen, het laat je wel nadenken over jezelf. Welk boek ben ik nu eigenlijk? Hoe loop ik af? 
Gekozen gedicht door Corneline Schelke
Gekozen gedicht door Corneline Schelke
Dit gedicht is een wandeling: door een tuin, door een leven, door hetgeen een mens (de dichter?) denkt. Het gedicht heeft een montere 'de pahaduhun op, de lahanuhun in' toon, maar is tegelijk beschouwend. De woorden zetten een pad uit - door beter te lezen, zie je waar het naartoe leidt.

Tuinpad
De paden op! Welja, dat ene pad
dat heel de tuin bestrijkt: het rondje
binnendoor. Diagonale bielzen
hogen hier en daar wat op. En dat is dat.

Wat heb je met me voor dat wij hier gaan?
Een achtertuin van zes bij acht, een spoor
van slakken, minder dan een blokje om.

Jij zegt: ‘Dit is het binnenpad.’ Volstaat
het schijnbaar vierkant van een streepje grond
of zoek je van de cirkel het kwadraat?

Eens ging de ondergang met paard en kar
de wereld rond; dat hebben we gehad
Nu blijf ik vlak bij huis, en noem je schat.

Dit is het. Naar bielzen draait het pad
licht omhoog. Daar blijft de zon wat langer
voor hij ondergaat. Ik heb je lief, zo lief.
In ’t groen draagt dit de waarde van een daad.

Ad Zuiderent (1944)  
Uit: Natuurlijk evenwicht, De Arbeiderspers, Amsterdam 1984
Voor later ‘k Geef nu aan jou mijn vreugd, mijn leed en mijn schemergouden dromenschat,opdat je later nog zal wetenhoe ik je eens heb liefgehad. Later, als al dit schoon voorbij is,want tijd neemt liefde, vreugde, smart – als elk van ons weer droef en blij isdicht aan een nieuw gevonden hart, dan zal ineens alles vervagenbij ‘t zien van dit vergeten blad;je zal weer dromen van de dagentoen we in elkanders ogen zagen,toen ik je zo heb liefgehad.
Voor later                                               ‘k Geef nu aan jou mijn vreugd, mijn leed en mijn schemergouden dromenschat,opdat je later nog zal wetenhoe ik je eens heb liefgehad.                               Later, als al dit schoon voorbij is,want tijd neemt liefde, vreugde, smart           –                                    als elk van ons weer droef en blij isdicht aan een nieuw gevonden hart,                                 dan zal ineens alles vervagenbij ‘t zien van dit vergeten blad;je zal weer dromen van de dagentoen we in elkanders ogen zagen,toen ik je zo heb liefgehad.
 Adriaan Roland Holst

Uitkomst
Uitkomst
Ingmar Heytze

Nu het zwijgen is begonnen
Valt de waarheid pas te horen;
Niet dat we verloren, lief, 
Maar dat we bijna wonnen. 

Kort maar krachtig, met een boodschap die je aan het denken zet. 

Jasper Bloemsma lkr po
Stil
Stil
Van ida vos
Gekozen door Tim geers lkr. Po groep   

Los
Los
Ingmar Heytze

Dit gedicht maakt me vrolijk. Het biedt hoop, relativeert problemen en laat je zien dat het soms zo makkelijk is: dansen (of een andere manier van ontspannen) helpt. Niets meer vast en alles los. 

Sanne Windey


Liedje
Liedje
Judith Herzberg
J.A. dèr MouwDof violet is 't west en paarsig grijsDof violet is 't west en paarsig grijs. Nog wandel 'k door het zwaar berijpte gras, En hoor naast me op de vaart het fijn gekras Van schaatsen over 't hol rinkelend ijs:Ik heb 't gevoel, of 'k op 't bevroren glas Cirk'lend, zwevend, zwenkend op kunst'ge wijs, Met 't buigend bovenlichaam daal en rijs: 'T is in mijn rug, of 'k zelf op schaatsen was.Zo hoop 'k dat, langs wiens geest mijn verzen glijen, Alleen, in paren, of in lange rijen, Schomm'lend op maat en rijm van hollands staal,Dat hij de wind, die mij droeg, zelf hoort waaien, En 't fijn slieren en 't heerlijk brede zwaaien Voelt van zijn eigen stemming in mijn taal. Bundel: Brahman I Ingezonden door Piet Bron
J.A. dèr MouwDof violet is 't west en paarsig grijsDof violet is 't west en paarsig grijs. Nog wandel 'k door het zwaar berijpte gras, En hoor naast me op de vaart het fijn gekras Van schaatsen over 't hol rinkelend ijs:Ik heb 't gevoel, of 'k op 't bevroren glas Cirk'lend, zwevend, zwenkend op kunst'ge wijs, Met 't buigend bovenlichaam daal en rijs: 'T is in mijn rug, of 'k zelf op schaatsen was.Zo hoop 'k dat, langs wiens geest mijn verzen glijen, Alleen, in paren, of in lange rijen, Schomm'lend op maat en rijm van hollands staal,Dat hij de wind, die mij droeg, zelf hoort waaien, En 't fijn slieren en 't heerlijk brede zwaaien Voelt van zijn eigen stemming in mijn taal. Bundel: Brahman I Ingezonden door Piet Bron
Leeg
Gerrit Kouwenaar: totaal witte kamer
Gerrit Kouwenaar: totaal witte kamer
Kouwenaar schreef deze dichtbundel voor zijn vrouw Paula, in de tijd voor en na haar dood. Hij was erg lang met haar samen en in dit gedicht zit die liefde van een leven lang en weten dat je afscheid moet nemen.

totaal witte kamer

Laten wij nog eenmaal de kamer wit maken
nog eenmaal de totaal witte kamer, jij, ik

dit zal geen tijd sparen, maar nog eenmaal
de kamer wit maken, nu, nooit meer later

en dat wij dan bijna het volmaakte napraten
alsof het gedrukt staat, witter dan leesbaar

# data[].attributes.body
Dit gedicht hangt zelfs boven mijn bed omdat het voor mij laat zien dat het in het leven om de simpele dinge

# data[].attributes.body
This be - Philip Larkin
This be - Philip Larkin 
They fuck you up, your mum and dad.   
    They may not mean to, but they do.   
They fill you with the faults they had
    And add some extra, just for you.

But they were fucked up in their turn
    By fools in old-style hats and coats,   
Who half the time were soppy-stern
    And half at one another’s throats.

Man hands on misery to man.
    It deepens like a coastal shelf.
Get out as early as you can,
    And don’t have any kids yourself.
Na de bevrijding J.C. Blo
 Na de bevrijding J.C. Bloem
Na de bevrijding J.C. Bloem
Na de bevrijding J.C. Bloem
I. 
Schoon en stralend is, gelijk toen, het voorjaar, 
Koud des morgens, maar als de dagen verder 
Opengaan, is de eeuwige lucht een wonder 
Voor de geredden. 
In ’t doorzichtig waas over al de brake 
Landen ploegen weder de trage paarden 
Als altijd, wijl nog de nabije verten 
Dreunen van oorlog. 
Dit beleefd te hebben, dit heellijfs uit te 
Mogen spreken, ieder ontwaken weer te 
Weten: heen is, en nu voorgoed, de welhaast 
Duldloze knechtschap – 
Waard is het, vijf jaren gesmacht te hebben, 
Nu opstandig, dan weer gelaten, en niet 
Eén van de ongeborenen zal de vrijheid 
Ooit zo beseffen. 
II. 
Regelmaat der kerende getijden! 
Wat is ’t hart, dat het ooit heeft gevreesd, 
Schoon het wist, dat lente ’t kwam bevrijden, 
Stralend als zij altijd is geweest. 
Alomtegenwoordig, onverstoorbaar 
Is het leven, dat de dood ontbloeit, 
En de kleinste klacht schijnt nauwlijks oorbaar, 
Waar de rogge om de ruïnes groeit.

Gekozen door Ankie Cuijpers. Wat mij bij is gebleven toen ik in havo-5 het gedicht las:
en niet 
Eén van de ongeborenen zal de vrijheid 
Ooit zo beseffen.
Die zin....

Gekozen door Jennife
 Gekozen door Jennifer de Laet
Hagar Peeters
Hagar Peeters 
Vannacht kwam ik mijn ouders tegen

Een prachtig, sfeervol gedicht dat appelleert aan een gevoel. Misschien wel herkenbaar voor sommige leerlingen. Vooral het zinnetje 'Aan hun geluk te zien kon ik nog niet geboren zijn' maakt vaak indruk. 
Toon Hermans - Lente me
Toon Hermans - Lente me

Ik zing je, ik refrein je
Ik sherry en ik kwijn je
Ik cello en ik vleugel je
Ik Rembrandt en ik Breugel je
Ik koffie en ik thee je
Ik strand je en ik zee je
Ik spel je en ik blader je
Ik moeder en ik vader je
Maar zou ik jou iets mogen vragen
En dat gaat veel verder dan een zoen
Zou ik jou wat mogen vragen
Zou jij voor mij wat willen doen

Lente me, zomer me
September me en winter me
Want ik heb jou voor altijd lief
Morgen me, middag me
Avond me en nacht me
Blijf bij me asjeblieft

Ik zie in je ogen weer de bloesem van de appelboom
En je zomers kan ik voelen op m'n wang
Ik zie de bladeren weer vallen op onze lieve droom
En de lichtjes van kerstmis zie ik bewegen op de bank

Lente me, zomer me
September me en winter me
Want ik heb jou voor altijd lief
Morgen me, middag me
Avond me en nacht me
Blijf bij me asjeblieft

Lente me, zomer me
September me en winter me

(Gekozen door Anton Nanninga)

Martinus Nijhoff - Het uur U
Martinus Nijhoff - Het uur U
Het was zomerdag.
De doodstille straat
Lag te blakeren in de zon.
Een man kwam de hoek om.
(en verder op http://www.dbnl.org/tekst/nijh004uuru01_01/nijh004uuru01_01_0001.php )

Casper Hulshof: Al jaren wil ik dit (nogal lange) gedicht uit mijn hoofd leren. Ik ben tot de helft gekomen.
Terwijl je slaapt - Nico Scheepmaker
Terwijl je slaapt - Nico Scheepmaker
Gekozen door Karin Winters 

Dit is “ons” gedicht. In de eerste prille tijd van de verkering gaven we elkaar als verliefden telkens gedichten. Deze kreeg ik van “hem”. Ik geniet nog steeds van dit prachtige gedicht.

Terwijl je slaapt, onder het laken
tegen het licht dat je bedreigt.
Wil ik een vers dat niets verzwijgt,
een sprei van liefde voor je haken.

Ik heb je lief, en liefde stijgt
tot boven de gedeelde daken
waaronder wij het samen maken
wat anderen eronder krijgt

Jij bent wat ik ben. Ik ben jou
Jij bent mijn eerstgeboren vrouw
Het leven is bij jou begonnen.

En voor ik een woord heb verzonnen
heeft weer de eenvoud overwonnen:
ik heb je lief, ik hou van jou

uit: Geen dag zonder liefde
samengesteld door Eddy van Vliet

Geen titel - Karin Winters
Geen titel - Karin Winters
Dit gedicht las ik voor bij de crematie van mijn vader. Vasalis heeft sowieso heel veel prachtige gedichten geschreven. 

‘Probeer maar’- en ‘het zal wel overgaan’:
dat zei je als ik je te hulp riep als ik iets
niet kon of me had pijn gedaan.
Soms haalde je het door elkaar, dan lachte je
wanneer ik protesteerde.
Ik geloof dat het enige is wat ik ooit leerde:
dat ik proberen moet en weten ‘dat het overgaat
Maar het was makkelijker toen je er nog was
en ik je kon zien en je stem kon horen

M. Vasalis
De oude kustlijn 2002
Ruimtevrees - Marjoleine de Vos
Ruimtevrees - Marjoleine de Vos
http://www.gedichten.nl/nedermap/gedichten/gedicht/223299.html
Heel herkenbaar vind ik dit gedicht: hoe we al heel makkelijk de zaken eerder moeilijker maken, dan makkelijk.
Ligstoel
Ligstoel
http://laurensjzcoster.blogspot.nl/2014/08/herman-de-coninck-ligstoel.html
Dit gedicht kan ik blijven lezen. Hoe kun je met zoveel woorden zo weinig beschrijven? Toch staat er geen woord te veel in. En zou het gedicht nog veel langer mogen zijn, om in dat niets te kunnen blijven.
Afsluitdijk
Afsluitdijk
http://www.gedichten.nl/nedermap/gedichten/gedicht/31642.html

Dit gedicht vind ik mooi, omdat het zo normaal, aards, Nederlands is (de bus, de dijk, het donker), en tegelijk zo vreemd-bijzonder. 
Jan Hanlo - Oote
Jan Hanlo - Oote
Gekozen door Casper Hulshof. Reden: ik was zelf als vijfdeklasser indertijd erg onder de indruk van het verbale surrealisme van de Dadaisten. Ik heb het vaak proberen te imiteren, maar het is toch niet hetzelfde. Er is een opname van Jan Hanlo die dit gedicht voordraagt: erg leuk.

OOTE

Oote oote oote
Boe
Oote oote
Oote oote oote boe
Oe oe
Oe oe oote oote oote

A
A a a
Oote a a a
Oote oe oe
Oe oe oe
Oe oe oe oe oe
Oe oe oe oe oe
Oe oe oe oe oe oe oe
Oe oe oe etc.

Oote oote oote

Eh eh euh
Euh euh etc.
Oote oote oote boe
etc.
etc. etc.

Hoe boe hoe boe
Hoe boe hoe boe
B boe
Boe oe oe
Oe oe (etc.)

Oe oe oe oe
etc.

Eh eh euh euh euh
Oo-eh oo-eh o-eh eh eh eh
Ah ach ah ach ach ah a a
Oh ohh ohh hh hhh (etc.)

Hhd d d
Hdd

D d d d da
D dda d dda da
D da d da d da d da d da da
da

Da da demband
Demband demband dembrand dembrandt
Dembrandt Dembrandt Dembrandt

Doe d doe d doe dda doe
Da do do do da do do do
Do do da do deu d
Do do do deu deu doe deu deu
Deu deu deu da dd deu
Deu deu deu deu

Kneu kneu kneu kneu ote kneu eur
Kneu kneu ote kneu eur
Kneu ote ote ote ote ote

Ote ote oote
Ote ote
Boe
Oote oote oote boe
Oote oote boe oote oote oote boe

Gerrit Kouwenaar: totaal witte kamer
Gerrit Kouwenaar: totaal witte kamer
Kouwenaar schreef deze dichtbundel voor zijn vrouw Paula, in de tijd voor en na haar dood. Hij was erg lang met haar samen en in dit gedicht zit die liefde van een leven lang en weten dat je afscheid moet nemen.

totaal witte kamer

Laten wij nog eenmaal de kamer wit maken
nog eenmaal de totaal witte kamer, jij, ik

dit zal geen tijd sparen, maar nog eenmaal
de kamer wit maken, nu, nooit meer later

en dat wij dan bijna het volmaakte napraten
alsof het gedrukt staat, witter dan leesbaar

dus nog eenmaal die kamer, de voor altijd totale
zoals wij er lagen, liggen, liggen blijven
witter dan, samen -
Leeg
Dof Violet
Dof Violet
J.A. Der Mouw
J.A. dèr Mouw

Dof violet is 't west en paarsig grijs
Dof violet is 't west en paarsig grijs.
 Nog wandel 'k door het zwaar berijpte gras,
 En hoor naast me op de vaart het fijn gekras
 Van schaatsen over 't hol rinkelend ijs:

Ik heb 't gevoel, of 'k op 't bevroren glas
 Cirk'lend, zwevend, zwenkend op kunst'ge wijs,
 Met 't buigend bovenlichaam daal en rijs:
 'T is in mijn rug, of 'k zelf op schaatsen was.

Zo hoop 'k dat, langs wiens geest mijn verzen glijen,
 Alleen, in paren, of in lange rijen,
 Schomm'lend op maat en rijm van hollands staal,

Dat hij de wind, die mij droeg, zelf hoort waaien,
 En 't fijn slieren en 't heerlijk brede zwaaien
 Voelt van zijn eigen stemming in mijn taal.


 Bundel: 

Brahman I
 Ingezonden door Piet Bron
J.A. dèr MouwDof violet is 't west en paarsig grijsDof violet is 't west en paarsig grijs. Nog wandel 'k door het zwaar berijpte gras, En hoor naast me op de vaart het fijn gekras Van schaatsen over 't hol rinkelend ijs:Ik heb 't gevoel, of 'k op 't bevroren glas Cirk'lend, zwevend, zwenkend op kunst'ge wijs, Met 't buigend bovenlichaam daal en rijs: 'T is in mijn rug, of 'k zelf op schaatsen was.Zo hoop 'k dat, langs wiens geest mijn verzen glijen, Alleen, in paren, of in lange rijen, Schomm'lend op maat en rijm van hollands staal,Dat hij de wind, die mij droeg, zelf hoort waaien, En 't fijn slieren en 't heerlijk brede zwaaien Voelt van zijn eigen stemming in mijn taal. Bundel: Brahman I Ingezonden door Piet Bron
J.A. dèr MouwDof violet is 't west en paarsig grijsDof violet is 't west en paarsig grijs. Nog wandel 'k door het zwaar berijpte gras, En hoor naast me op de vaart het fijn gekras Van schaatsen over 't hol rinkelend ijs:Ik heb 't gevoel, of 'k op 't bevroren glas Cirk'lend, zwevend, zwenkend op kunst'ge wijs, Met 't buigend bovenlichaam daal en rijs: 'T is in mijn rug, of 'k zelf op schaatsen was.Zo hoop 'k dat, langs wiens geest mijn verzen glijen, Alleen, in paren, of in lange rijen, Schomm'lend op maat en rijm van hollands staal,Dat hij de wind, die mij droeg, zelf hoort waaien, En 't fijn slieren en 't heerlijk brede zwaaien Voelt van zijn eigen stemming in mijn taal. Bundel: Brahman I Ingezonden door Piet Bron
Liedje
Liedje
Judith Herzberg
Los
Los
Ingmar Heytze

Dit gedicht maakt me vrolijk. Het biedt hoop, relativeert problemen en laat je zien dat het soms zo makkelijk is: dansen (of een andere manier van ontspannen) helpt. Niets meer vast en alles los. 

Sanne Windey


Stil
Stil
Van ida vos
Gekozen door Tim geers lkr. Po groep   

Uitkomst
Uitkomst
Ingmar Heytze

Nu het zwijgen is begonnen
Valt de waarheid pas te horen;
Niet dat we verloren, lief, 
Maar dat we bijna wonnen. 

Kort maar krachtig, met een boodschap die je aan het denken zet. 

Jasper Bloemsma lkr po
Voor later ‘k Geef nu aan jou mijn vreugd, mijn leed en mijn schemergouden dromenschat,opdat je later nog zal wetenhoe ik je eens heb liefgehad. Later, als al dit schoon voorbij is,want tijd neemt liefde, vreugde, smart – als elk van ons weer droef en blij isdicht aan een nieuw gevonden hart, dan zal ineens alles vervagenbij ‘t zien van dit vergeten blad;je zal weer dromen van de dagentoen we in elkanders ogen zagen,toen ik je zo heb liefgehad.
Voor later                                               ‘k Geef nu aan jou mijn vreugd, mijn leed en mijn schemergouden dromenschat,opdat je later nog zal wetenhoe ik je eens heb liefgehad.                               Later, als al dit schoon voorbij is,want tijd neemt liefde, vreugde, smart           –                                    als elk van ons weer droef en blij isdicht aan een nieuw gevonden hart,                                 dan zal ineens alles vervagenbij ‘t zien van dit vergeten blad;je zal weer dromen van de dagentoen we in elkanders ogen zagen,toen ik je zo heb liefgehad.
 Adriaan Roland Holst

Gekozen gedicht door Corneline Schelke
Gekozen gedicht door Corneline Schelke
Dit gedicht is een wandeling: door een tuin, door een leven, door hetgeen een mens (de dichter?) denkt. Het gedicht heeft een montere 'de pahaduhun op, de lahanuhun in' toon, maar is tegelijk beschouwend. De woorden zetten een pad uit - door beter te lezen, zie je waar het naartoe leidt.

Tuinpad
De paden op! Welja, dat ene pad
dat heel de tuin bestrijkt: het rondje
binnendoor. Diagonale bielzen
hogen hier en daar wat op. En dat is dat.

Wat heb je met me voor dat wij hier gaan?
Een achtertuin van zes bij acht, een spoor
van slakken, minder dan een blokje om.

Jij zegt: ‘Dit is het binnenpad.’ Volstaat
het schijnbaar vierkant van een streepje grond
of zoek je van de cirkel het kwadraat?

Eens ging de ondergang met paard en kar
de wereld rond; dat hebben we gehad
Nu blijf ik vlak bij huis, en noem je schat.

Dit is het. Naar bielzen draait het pad
licht omhoog. Daar blijft de zon wat langer
voor hij ondergaat. Ik heb je lief, zo lief.
In ’t groen draagt dit de waarde van een daad.

Ad Zuiderent (1944)  
Uit: Natuurlijk evenwicht, De Arbeiderspers, Amsterdam 1984
Gekozen gedicht door Sylvia Nieuwenbroek
Gekozen gedicht door Sylvia Nieuwenbroek
De gedichten van Ted van Lieshout vind ik prachtig. Dit gedicht is niet moeilijk om te begrijpen, het laat je wel nadenken over jezelf. Welk boek ben ik nu eigenlijk? Hoe loop ik af? 
Leeg
De idioot op het dak (Tjitske Jansen) - Gekozen gedicht door Clasine van Dorst
De idioot op het dak (Tjitske Jansen) - Gekozen gedicht door Clasine van Dorst
Ik hou van dit gedicht, omdat het poëzie is, maar toch zo begrijpelijk met veel gevoel en humor. Het meest houd ik ervan als Tjitske Jansen het zelf voorleest. Kijk maar eens op YouTube! 
Gekozen gedicht door Willy van de Groep
Gekozen gedicht door Willy van de Groep
Op een of andere manier ontroert het gedicht 'Thebe' van Gerrit Achterberg me elke keer weer als ik het lees. De verschillende lagen in het gedicht houden het gedicht voor mij spannend. Ik vind de taal zo mooi.

THEBE

Met leven toegerust voor beiden, 
liep ik vannacht de gangen in, 
die naar u leiden. 
Het ondergronds geburchte droeg
een stilte, die met tegenzin
mijn tred verdroeg.
 
De muren stonden als verzadigd 
van ruige schimmel; lucht en licht, 
voorgoed beschadigd, 
beten mij uit; de wil alleen 
bij u te zijn in 't jongst gericht, 
hield mij ter been. 
 
Het labyrinth verliep in schroeven 
van eender, blinder cirkeling. 
U ten behoeve ? 
Ik weet niet meer hoe lang ik ging. 
Hoe brachten zij, die u begroeven, 
zover een ding ? 
 
Totdat mijn voeten op u stuitten : 
uit een volslagen duisternis 
zag ik uw ogen opensplijten; 
uw handen, die ik niet kon tillen, 
voelde ik langs het leven strelen, 
dat in mij sloeg; 
uw mond, in dood verholen, vroeg. 
 
Een taal waarvoor geen teken is 
in dit heelal, 
verstond ik voor de laatste maal. 
 
Maar had geen adem meer genoeg 
en ben gevlucht in dit gedicht : 
noodtrappen naar het morgenlicht, 
vervaald en veel te vroeg. 


Gerrit Achterberg 
Uit : Verzamelde gedichten. Amsterdam, 1964


Gekozen gedicht door Simone Janson
Gekozen gedicht door Simone Janson
Van dit gedicht heb ik thuis een poster in de gang hangen. Het is geschreven door Frank Eerhart. Ik vind het mooi omdat het eenvoudig is, maar toch aanzet tot nadenken. Een misverstand ontstaat als je vanuit een ander perspectief naar de dingen kijkt en dat zie je in dit gedicht ook.

de zee ziet mij
dag zee
hoe gaat het?
ik eb, zegt de zee
wat heb je?, zeg ik
ik heb eb.
doet dat zeer?
nee, zegt de zee
een zee heeft geen zeer.


Gekozen gedicht door Peter van Klinken
Gekozen gedicht door Peter van Klinken
Een mooi gedicht moet een taalspel zijn, het moet als het even kan verrassen, tot denken stemmen, prikkelen. Een mooi gedicht dompelt je even onder in een andere wereld en laat je opgefrist weer terugkeren. Al die elementen zitten voor mij in het gedicht Tijd van Rutger Kopland. Het is geen gemakkelijk gedicht, maar ik denk wel dat iedereen er iets mee kan. En dat is nog zoiets moois aan poëzie: dat iedereen er zijn eigen weg mee kan gaan.

Tijd
 
Tijd—het is vreemd, het is vreemd mooi ook
nooit te zullen weten wat het is
 
en toch, hoeveel van wat er in ons leeft is ouder
dan wij, hoeveel daarvan zal ons overleven
 
zoals een pasgeboren kind kijkt alsof het kijkt
naar iets in zichzelf, iets ziet daar
wat het meekreeg
 
zoals Rembrandt kijkt op de laatste portretten
van zichzelf alsof hij ziet waar hij heengaat
een verte voorbij onze ogen
 
het is vreemd maar ook vreemd mooi te bedenken
dat ooit niemand meer zal weten
dat we hebben geleefd
 
te bedenken hoe nu we leven, hoe hier
maar ook hoe niets ons leven zou zijn zonder
de echo's van de onbekende diepten in ons hoofd
 
niet de tijd gaat voorbij, maar jij, en ik
buiten onze gedachten is geen tijd
 
we stonden deze zomer op de rand van een dal
om ons heen alleen wind
 
Rutger Kopland 
Uit: Over het verlangen naar een sigaret (2001). Amsterdam: Van Oorschot. 
Gekozen gedicht door Marlinde Kevenaar Het kind en ik
Gekozen gedicht door Marlinde Kevenaar      Het kind en ik

Ik zou een dag uit vissen,
 ik voelde mij moedeloos.
 Ik maakte tussen de lissen
 met de hand een wak in het kroos.
  
Er steeg licht op van beneden
 uit de zwarte spiegelgrond.
 Ik zag een tuin onbetreden
 en een kind dat daar stond.
  
Het stond aan zijn schrijftafel
 te schrijven op een lei.
 Het woord onder de griffel
 herkende ik, was van mij.
  
Maar toen heeft het geschreven,
 zonder haast en zonder schroom,
 al wat ik van mijn leven
 nog ooit te schrijven droom.
 
 En telkens als ik even
 knikte dat ik het wist,
 liet hij het water beven
 en het werd uitgewist.

Martinus Nijhoff
Bron: http://www.dbnl.org/tekst/nijh004verz05_01/nijh004verz05_01_0120.php#118

Motivatie:
Dit gedicht leerde ik kennen op de lerarenopleiding bij poëzie. We hebben het geanalyseerd en ik blijf het mooi vinden. Het is weemoedig en toekomstgericht tegelijk. Wat voor moois gaat er nog gebeuren? Je weet het niet, de onvoorspelbaarheid en toch ook weer niet, maken het mooi. Een andere van Nijhoff: 'liedje', vind ik ook mooi.
Gekozen gedicht door Fred Schut.
Gekozen gedicht door Fred Schut.                                         
Toen ik in 1972 naar de lerarenopleiding ging, moesten we natuurlijk ook poëzie lezen. Dat was (toen) nog niet zo voor me weggelegd, tot ik in aanraking kwam met de pop-art poëzie van Riekus Waskowsky. Ik zond het fantastisch. Niet dat zware psychologische gedoe uit die tijd maar gewoon, lekker absurdistisch. Nu zou je zeggen dat Johan Cruijff een volgeling van hem was of hem op zijn minst gelezen heeft. Jan de Jong schrijft in zijn recensie dat je in dit soort gedichten de Rotterdamse traditie van Vaandrager en Armando terugziet. Na een aantal als ready mades gepresenteerde open deuren, stelt het gedicht de lezer aan het slot toch nog voor een vraag. ‘Het ligt er dus maar net aan / hoe je het bekijkt’ is natuurlijk ook een staande uitdrukking, maar het is tevens een opmerking die al het voorgaande op losse schroeven zet.  De titel ‘The doors of perception’ is via Aldous Huxley aan Herakleitos ontleend.
Bron: http://www.jan-dejong.nl/recensiewaskowsky.htm Daarom een gedicht uit 'slechts de namen der grote drinkers leven voort'

 The Doors of Perception  (voor C. Buddingh')

Je kan het niet 2x hetzelfde zien,
zegt Herakleitos.

Maar als je lazerus bent, zie je het dubbel.

Hoewel de regering
haar uiterste best doet.

Van voren zie je anders dan
van achteren of opzij.

Als je niet kijkt zie je het
niet.

Als je high bent twijfel je er soms aan.

Als het niet bestaat zie je het
ook niet.

Het ligt er dus maar net aan
hoe je het bekijkt.


Gekozen gedicht
Gekozen gedicht 
van Iris Driessen

Ik hou niet echt zo van poëzie. Niet om zelf te lezen of om naar te luisteren. Ik moet er echt mijn best voor doen. Ik vind het vaak zo zwaar. En saai. 

Maar. Mathijs Gomperts. Onthoud die naam. Deze man schrijft gedichten en hij bokst. 
Hij schreef de bundel Zes. Gedichten over zijn jeugd, zijn ouders, broertjes. 
Denk ik. Zo interpreteer ik het. 
En dat mag. Want gedichten mag je zelf interpreteren. 

Lees zelf maar. Het is ook nog eens een dun bundeltje. 
Gekozen gedicht door Carla Upperman
Gekozen gedicht door Carla Upperman

Motivatie:
Dit gedicht las ik voor aan mijn kinderen toen ze jong waren. Ze gebruikten het vaak om te vertellen wat ze was overkomen. 

IETS
Stap ik rustig
door de straat
M'n benen om de beurt,
netjes in de maat.
Stap stap
op-de-stoepstap
stap stap
stoep-op stap BAF!!!

Dan rij ik met een gangetje,
hoor ik niks, geen pangetje...
Toch lig ik plotseling
naast mijn fiets.
't Komt door een onzichtbaar ding,
een iets.

Joosje van Bekkum
Uit: Tikkertje knikkertje
Uitgeverij: Bureau voor Leuke Dingen, Amsterdam, 1994
Gekozen gedicht van Conrad Berghoef
Gekozen gedicht van Conrad Berghoef

Voor mij -en volgens mij voor vele anderen- is 'Lamento' van Remco Campert het mooiste Nederlandse gedicht. 'Lamento' betekent 'klaagzang',  maar als je zo kunt klagen over het verstrijken van de tijd... Dan kan ik niet genoeg luisteren naar klaagzangen. Het gedicht is zo mooi van vorm, met zo'n prachtig ritme en verrassende woorden erin... Het mooiste is het nog als je het door Campert zelf hoort voordragen. 

Lamento 

Remco Campert

Hier nu langs het lange diepe water
dat ik dacht ik dacht dat je altijd maar
dat je altijd maar
 
hier nu  langs het lange diepe water
waar achter oeverriet  achter oeverriet de zon
dat ik dacht dat je altijd maar altijd
 
dat altijd maar je ogen  je ogen en de lucht
altijd maar je ogen en de lucht
altijd maar rimpelend  in het water rimpelend
 
dat altijd in levende stilte
dat ik altijd zou leven in levende stilte
dat je altijd maar  dat wuivende oeverriet altijd maar
 
Langs het lange diepe water  dat altijd maar je huid
dat altijd maar in de middag je huid
altijd maar in de zomer in de middag je huid
 
dat altijd maar je ogen zouden breken
dat altijd van geluk je ogen zouden breken
altijd maar in de roerloze middag
 
langs het lange diepe water  dat ik dacht
dat ik dacht dat je altijd maar
dat ik dacht dat geluk altijd maar
 
dat altijd maar het licht roerloos in de middag
dat altijd maar het middaglicht  je okeren schouder
je okeren schouder altijd in het middaglicht
 
dat altijd maar je kreet  hangend
altijd maar je vogelkreet  hangend
in de middag  in de zomer  in de lucht
 
dat altijd maar de levende lucht dat altijd maar
altijd maar het rimpelende water de middag je huid
ik dacht dat alles altijd maar ik dacht dat nooit
 
hier nu langs het lange diepe water dat nooit
ik dacht dat altijd dat nooit dat je nooit
dat nooit vorst dat geen ijs ooit het water
 
hier nu langs het lange diepe water dacht ik nooit
dat sneeuw ooit de cipres dacht ik nooit
dat sneeuw nooit de cipres dat je nooit meer

Gekozen gedicht door Petra Boose
Gekozen gedicht door Petra Boose
Motivatie 

Dit gedicht hangt zelfs boven mijn bed omdat het voor mij laat zien dat het in het leven om de simpele dingen gaat waar je het meeste plezier en geluk uit kunt halen. Niet uit de grote, ontzagwekkende dingen. ......

Het volle leven

Zullen we
zei ze
samen
in een groot bed
in een hotel-
kamer
gaan liggen
met pyama's
aan en
dan de knecht
taart
laten brengen?

Judith Herzberg. 1934
Uit: Zeepost, Van Oorschot, Amsterdam 1964

         


Gekozen gedicht door Henk ter Haar
Gekozen gedicht door Henk ter Haar
 
Motivatie: 
Ik vind dit een mooi gedicht, omdat het iets probeert weer te geven van de communicatiekloof, het gebrek aan begrip dat er soms kan zijn tussen een kind en zijn moeder/ouders, zonder dat letterlijk te benoemen. Volgens mij bijvoorbeeld door over 'Lieverd' te spreken, wat toch een beetje betuttelend klinkt. 

# data[].attributes.body
They fuck you up, your mum and dad.

They may not mean to, but they do.

They fill you with the faults they had

And add some extra, just for you.

But they were fucked up in their turn

By fools in old-style hats and coats,

Who half the time were soppy-stern

And half at one another’s throats.

Man hands on misery to man.

It deepens like a coastal shelf.

Get out as early as you can,

And don’t have any kids yourself.

# data[].attributes.body
J.A. Der Mouw
J.A. dèr Mouw

Dof violet is 't west en paarsig grijs

Dof violet is 't west en paarsig grijs.
Nog wandel 'k door het zwaar berijpte gras,
En hoor naast me op de vaart het fijn gekras
Van schaatsen over 't hol rinkelend ijs:

Ik heb 't gevoel, of 'k op 't bevroren glas
Cirk'lend, zwevend, zwenkend op kunst'ge wijs,
Met 't buigend bovenlichaam daal en rijs:
'T is in mijn rug, of 'k zelf op schaatsen was.

Zo hoop 'k dat, langs wiens geest mijn verzen glijen,
Alleen, in paren, of in lange rijen,
Schomm'lend op maat en rijm van hollands staal,

Dat hij de wind, die mij droeg, zelf hoort waaien,
En 't fijn slieren en 't heerlijk brede zwaaien
Voelt van zijn eigen stemming in mijn taal.

Bundel:

Brahman I
Ingezonden door Piet Bron

# data[].attributes.body
I.
Schoon en stralend is, gelijk toen, het voorjaar,
Koud des morgens, maar als de dagen verder
Opengaan, is de eeuwige lucht een wonder
Voor de geredden.
In ’t doorzichtig waas over al de brake
Landen ploegen weder de trage paarden
Als altijd, wijl nog de nabije verten
Dreunen van oorlog.
Dit beleefd te hebben, dit heellijfs uit te
Mogen spreken, ieder ontwaken weer te
Weten: heen is, en nu voorgoed, de welhaast
Duldloze knechtschap –
Waard is het, vijf jaren gesmacht te hebben,
Nu opstandig, dan weer gelaten, en niet
Eén van de ongeborenen zal de vrijheid
Ooit zo beseffen.
II.
Regelmaat der kerende getijden!
Wat is ’t hart, dat het ooit heeft gevreesd,
Schoon het wist, dat lente ’t kwam bevrijden,
Stralend als zij altijd is geweest.
Alomtegenwoordig, onverstoorbaar
Is het leven, dat de dood ontbloeit,
En de kleinste klacht schijnt nauwlijks oorbaar,
Waar de rogge om de ruïnes groeit.

Gekozen door Ankie Cuijpers. Wat mij bij is gebleven toen ik in havo-5 het gedicht las:
en niet
Eén van de ongeborenen zal de vrijheid
Ooit zo beseffen.
Die zin....

# data[].attributes.body
Gekozen door Jennifer de Laet

# data[].attributes.body
Vannacht kwam ik mijn ouders tegen

Een prachtig, sfeervol gedicht dat appelleert aan een gevoel. Misschien wel herkenbaar voor sommige leerlingen. Vooral het zinnetje 'Aan hun geluk te zien kon ik nog niet geboren zijn' maakt vaak indruk.

# data[].attributes.body
Ik zing je, ik refrein je
Ik sherry en ik kwijn je
Ik cello en ik vleugel je
Ik Rembrandt en ik Breugel je
Ik koffie en ik thee je
Ik strand je en ik zee je
Ik spel je en ik blader je
Ik moeder en ik vader je
Maar zou ik jou iets mogen vragen
En dat gaat veel verder dan een zoen
Zou ik jou wat mogen vragen
Zou jij voor mij wat willen doen

Lente me, zomer me
September me en winter me
Want ik heb jou voor altijd lief
Morgen me, middag me
Avond me en nacht me
Blijf bij me asjeblieft

Ik zie in je ogen weer de bloesem van de appelboom
En je zomers kan ik voelen op m'n wang
Ik zie de bladeren weer vallen op onze lieve droom
En de lichtjes van kerstmis zie ik bewegen op de bank

Lente me, zomer me
September me en winter me
Want ik heb jou voor altijd lief
Morgen me, middag me
Avond me en nacht me
Blijf bij me asjeblieft

Lente me, zomer me
September me en winter me

(Gekozen door Anton Nanninga)

# data[].attributes.body
Het was zomerdag.
De doodstille straat
Lag te blakeren in de zon.
Een man kwam de hoek om.
(en verder op http://www.dbnl.org/tekst/nijh004uuru01_01/nijh004uuru01_01_0001.php )

Casper Hulshof: Al jaren wil ik dit (nogal lange) gedicht uit mijn hoofd leren. Ik ben tot de helft gekomen.

# data[].attributes.body
Gekozen door Karin Winters

Dit is “ons” gedicht. In de eerste prille tijd van de verkering gaven we elkaar als verliefden telkens gedichten. Deze kreeg ik van “hem”. Ik geniet nog steeds van dit prachtige gedicht.

Terwijl je slaapt, onder het laken
tegen het licht dat je bedreigt.
Wil ik een vers dat niets verzwijgt,
een sprei van liefde voor je haken.

Ik heb je lief, en liefde stijgt
tot boven de gedeelde daken
waaronder wij het samen maken
wat anderen eronder krijgt

Jij bent wat ik ben. Ik ben jou
Jij bent mijn eerstgeboren vrouw
Het leven is bij jou begonnen.

En voor ik een woord heb verzonnen
heeft weer de eenvoud overwonnen:
ik heb je lief, ik hou van jou

uit: Geen dag zonder liefde
samengesteld door Eddy van Vliet

# data[].attributes.body
Dit gedicht las ik voor bij de crematie van mijn vader. Vasalis heeft sowieso heel veel prachtige gedichten geschreven.

‘Probeer maar’- en ‘het zal wel overgaan’:
dat zei je als ik je te hulp riep als ik iets
niet kon of me had pijn gedaan.
Soms haalde je het door elkaar, dan lachte je
wanneer ik protesteerde.
Ik geloof dat het enige is wat ik ooit leerde:

dat ik proberen moet en weten ‘dat het overgaat
Maar het was makkelijker toen je er nog was
en ik je kon zien en je stem kon horen

M. Vasalis
De oude kustlijn 2002

# data[].attributes.body
http://www.gedichten.nl/nedermap/gedichten/gedicht/223299.html
Heel herkenbaar vind ik dit gedicht: hoe we al heel makkelijk de zaken eerder moeilijker maken, dan makkelijk.

# data[].attributes.body
http://laurensjzcoster.blogspot.nl/2014/08/herman-de-coninck-ligstoel.html
Dit gedicht kan ik blijven lezen. Hoe kun je met zoveel woorden zo weinig beschrijven? Toch staat er geen woord te veel in. En zou het gedicht nog veel langer mogen zijn, om in dat niets te kunnen blijven.

# data[].attributes.body
http://www.gedichten.nl/nedermap/gedichten/gedicht/31642.html

Dit gedicht vind ik mooi, omdat het zo normaal, aards, Nederlands is (de bus, de dijk, het donker), en tegelijk zo vreemd-bijzonder.

# data[].attributes.body
Gekozen door Casper Hulshof. Reden: ik was zelf als vijfdeklasser indertijd erg onder de indruk van het verbale surrealisme van de Dadaisten. Ik heb het vaak proberen te imiteren, maar het is toch niet hetzelfde. Er is een opname van Jan Hanlo die dit gedicht voordraagt: erg leuk.

OOTE

Oote oote oote
Boe
Oote oote
Oote oote oote boe
Oe oe
Oe oe oote oote oote

A
A a a
Oote a a a
Oote oe oe
Oe oe oe
Oe oe oe oe oe
Oe oe oe oe oe
Oe oe oe oe oe oe oe
Oe oe oe etc.

Oote oote oote

Eh eh euh
Euh euh etc.
Oote oote oote boe
etc.
etc. etc.

Hoe boe hoe boe
Hoe boe hoe boe
B boe
Boe oe oe
Oe oe (etc.)

Oe oe oe oe
etc.

Eh eh euh euh euh
Oo-eh oo-eh o-eh eh eh eh
Ah ach ah ach ach ah a a
Oh ohh ohh hh hhh (etc.)

Hhd d d
Hdd

D d d d da
D dda d dda da
D da d da d da d da d da da
da

Da da demband
Demband demband dembrand dembrandt
Dembrandt Dembrandt Dembrandt

Doe d doe d doe dda doe
Da do do do da do do do
Do do da do deu d
Do do do deu deu doe deu deu
Deu deu deu da dd deu
Deu deu deu deu

Kneu kneu kneu kneu ote kneu eur
Kneu kneu ote kneu eur
Kneu ote ote ote ote ote

Ote ote oote
Ote ote
Boe
Oote oote oote boe
Oote oote boe oote oote oote boe

# data[].attributes.body
Kouwenaar schreef deze dichtbundel voor zijn vrouw Paula, in de tijd voor en na haar dood. Hij was erg lang met haar samen en in dit gedicht zit die liefde van een leven lang en weten dat je afscheid moet nemen.

totaal witte kamer

Laten wij nog eenmaal de kamer wit maken
nog eenmaal de totaal witte kamer, jij, ik

dit zal geen tijd sparen, maar nog eenmaal
de kamer wit maken, nu, nooit meer later

en dat wij dan bijna het volmaakte napraten
alsof het gedrukt staat, witter dan leesbaar

dus nog eenmaal die kamer, de voor altijd totale
zoals wij er lagen, liggen, liggen blijven
witter dan, samen -

# data[].attributes.headline
J.A. dèr MouwDof violet is 't west en paarsig grijsDof violet is 't west en paarsig grijs. Nog wandel 'k door het zwaar berijpte gras, En hoor naast me op de vaart het fijn gekras Van schaatsen over 't hol rinkelend ijs:Ik heb 't gevoel, of 'k op 't bevroren glas Cirk'lend, zwevend, zwenkend op kunst'ge wijs, Met 't buigend bovenlichaam daal en rijs: 'T is in mijn rug, of 'k zelf op schaatsen was.Zo hoop 'k dat, langs wiens geest mijn verzen glijen, Alleen, in paren, of in lange rijen, Schomm'lend op maat en rijm van hollands staal,Dat hij de wind, die mij droeg, zelf hoort waaien, En 't fijn slieren en 't heerlijk brede zwaaien Voelt van zijn eigen stemming in mijn taal. Bundel: Brahman I Ingezonden door Piet Bron

# data[].attributes.subject
J.A. dèr MouwDof violet is 't west en paarsig grijsDof violet is 't west en paarsig grijs. Nog wandel 'k door het zwaar berijpte gras, En hoor naast me op de vaart het fijn gekras Van schaatsen over 't hol rinkelend ijs:Ik heb 't gevoel, of 'k op 't bevroren glas Cirk'lend, zwevend, zwenkend op kunst'ge wijs, Met 't buigend bovenlichaam daal en rijs: 'T is in mijn rug, of 'k zelf op schaatsen was.Zo hoop 'k dat, langs wiens geest mijn verzen glijen, Alleen, in paren, of in lange rijen, Schomm'lend op maat en rijm van hollands staal,Dat hij de wind, die mij droeg, zelf hoort waaien, En 't fijn slieren en 't heerlijk brede zwaaien Voelt van zijn eigen stemming in mijn taal. Bundel: Brahman I Ingezonden door Piet Bron

# data[].attributes.body
Judith Herzberg

# data[].attributes.body
Ingmar Heytze

Dit gedicht maakt me vrolijk. Het biedt hoop, relativeert problemen en laat je zien dat het soms zo makkelijk is: dansen (of een andere manier van ontspannen) helpt. Niets meer vast en alles los.

Sanne Windey

# data[].attributes.body
Van ida vos
Gekozen door Tim geers lkr. Po groep

# data[].attributes.body
Ingmar Heytze

Nu het zwijgen is begonnen
Valt de waarheid pas te horen;
Niet dat we verloren, lief,
Maar dat we bijna wonnen.

Kort maar krachtig, met een boodschap die je aan het denken zet.

Jasper Bloemsma lkr po

# data[].attributes.headline
Voor later                                               ‘k Geef nu aan jou mijn vreugd, mijn leed en mijn schemergouden dromenschat,opdat je later nog zal wetenhoe ik je eens heb liefgehad.                               Later, als al dit schoon voorbij is,want tijd neemt liefde, vreugde, smart           –                                    als elk van ons weer droef en blij isdicht aan een nieuw gevonden hart,                                 dan zal ineens alles vervagenbij ‘t zien van dit vergeten blad;je zal weer dromen van de dagentoen we in elkanders ogen zagen,toen ik je zo heb liefgehad.

# data[].attributes.subject
Voor later                                               ‘k Geef nu aan jou mijn vreugd, mijn leed en mijn schemergouden dromenschat,opdat je later nog zal wetenhoe ik je eens heb liefgehad.                               Later, als al dit schoon voorbij is,want tijd neemt liefde, vreugde, smart           –                                    als elk van ons weer droef en blij isdicht aan een nieuw gevonden hart,                                 dan zal ineens alles vervagenbij ‘t zien van dit vergeten blad;je zal weer dromen van de dagentoen we in elkanders ogen zagen,toen ik je zo heb liefgehad.

# data[].attributes.body
Adriaan Roland Holst

# data[].attributes.body
Dit gedicht is een wandeling: door een tuin, door een leven, door hetgeen een mens (de dichter?) denkt. Het gedicht heeft een montere 'de pahaduhun op, de lahanuhun in' toon, maar is tegelijk beschouwend. De woorden zetten een pad uit - door beter te lezen, zie je waar het naartoe leidt.

Tuinpad
De paden op! Welja, dat ene pad
dat heel de tuin bestrijkt: het rondje
binnendoor. Diagonale bielzen
hogen hier en daar wat op. En dat is dat.

Wat heb je met me voor dat wij hier gaan?
Een achtertuin van zes bij acht, een spoor
van slakken, minder dan een blokje om.

Jij zegt: ‘Dit is het binnenpad.’ Volstaat
het schijnbaar vierkant van een streepje grond
of zoek je van de cirkel het kwadraat?

Eens ging de ondergang met paard en kar
de wereld rond; dat hebben we gehad
Nu blijf ik vlak bij huis, en noem je schat.

Dit is het. Naar bielzen draait het pad
licht omhoog. Daar blijft de zon wat langer
voor hij ondergaat. Ik heb je lief, zo lief.
In ’t groen draagt dit de waarde van een daad.

Ad Zuiderent (1944)
Uit: Natuurlijk evenwicht, De Arbeiderspers, Amsterdam 1984

# data[].attributes.headline
Gekozen gedicht door Sylvia Nieuwenbroek

# data[].attributes.subject
Gekozen gedicht door Sylvia Nieuwenbroek

# data[].attributes.body
De gedichten van Ted van Lieshout vind ik prachtig. Dit gedicht is niet moeilijk om te begrijpen, het laat je wel nadenken over jezelf. Welk boek ben ik nu eigenlijk? Hoe loop ik af?

# data[].attributes.headline
De idioot op het dak (Tjitske Jansen) - Gekozen gedicht door Clasine van Dorst

# data[].attributes.subject
De idioot op het dak (Tjitske Jansen) - Gekozen gedicht door Clasine van Dorst

# data[].attributes.body
Ik hou van dit gedicht, omdat het poëzie is, maar toch zo begrijpelijk met veel gevoel en humor. Het meest houd ik ervan als Tjitske Jansen het zelf voorleest. Kijk maar eens op YouTube!

# data[].attributes.body
Op een of andere manier ontroert het gedicht 'Thebe' van Gerrit Achterberg me elke keer weer als ik het lees. De verschillende lagen in het gedicht houden het gedicht voor mij spannend. Ik vind de taal zo mooi.

THEBE

Met leven toegerust voor beiden,
liep ik vannacht de gangen in,
die naar u leiden.
Het ondergronds geburchte droeg
een stilte, die met tegenzin
mijn tred verdroeg.

De muren stonden als verzadigd
van ruige schimmel; lucht en licht,
voorgoed beschadigd,
beten mij uit; de wil alleen
bij u te zijn in 't jongst gericht,
hield mij ter been.

Het labyrinth verliep in schroeven
van eender, blinder cirkeling.
U ten behoeve ?
Ik weet niet meer hoe lang ik ging.
Hoe brachten zij, die u begroeven,
zover een ding ?

Totdat mijn voeten op u stuitten :
uit een volslagen duisternis
zag ik uw ogen opensplijten;
uw handen, die ik niet kon tillen,
voelde ik langs het leven strelen,
dat in mij sloeg;
uw mond, in dood verholen, vroeg.

Een taal waarvoor geen teken is
in dit heelal,
verstond ik voor de laatste maal.

Maar had geen adem meer genoeg
en ben gevlucht in dit gedicht :
noodtrappen naar het morgenlicht,
vervaald en veel te vroeg.

Gerrit Achterberg

Uit : Verzamelde gedichten. Amsterdam, 1964

# data[].attributes.body
Van dit gedicht heb ik thuis een poster in de gang hangen. Het is geschreven door Frank Eerhart. Ik vind het mooi omdat het eenvoudig is, maar toch aanzet tot nadenken. Een misverstand ontstaat als je vanuit een ander perspectief naar de dingen kijkt en dat zie je in dit gedicht ook.

de zee ziet mij
dag zee
hoe gaat het?
ik eb, zegt de zee
wat heb je?, zeg ik
ik heb eb.
doet dat zeer?
nee, zegt de zee
een zee heeft geen zeer.

# data[].attributes.body
Een mooi gedicht moet een taalspel zijn, het moet als het even kan verrassen, tot denken stemmen, prikkelen. Een mooi gedicht dompelt je even onder in een andere wereld en laat je opgefrist weer terugkeren. Al die elementen zitten voor mij in het gedicht Tijd van Rutger Kopland. Het is geen gemakkelijk gedicht, maar ik denk wel dat iedereen er iets mee kan. En dat is nog zoiets moois aan poëzie: dat iedereen er zijn eigen weg mee kan gaan.

Tijd

Tijd—het is vreemd, het is vreemd mooi ook

nooit te zullen weten wat het is

en toch, hoeveel van wat er in ons leeft is ouder

dan wij, hoeveel daarvan zal ons overleven

zoals een pasgeboren kind kijkt alsof het kijkt

naar iets in zichzelf, iets ziet daar

wat het meekreeg

zoals Rembrandt kijkt op de laatste portretten

van zichzelf alsof hij ziet waar hij heengaat

een verte voorbij onze ogen

het is vreemd maar ook vreemd mooi te bedenken

dat ooit niemand meer zal weten

dat we hebben geleefd

te bedenken hoe nu we leven, hoe hier

maar ook hoe niets ons leven zou zijn zonder

de echo's van de onbekende diepten in ons hoofd

niet de tijd gaat voorbij, maar jij, en ik

buiten onze gedachten is geen tijd

we stonden deze zomer op de rand van een dal

om ons heen alleen wind

Rutger Kopland

Uit: Over het verlangen naar een sigaret (2001). Amsterdam: Van Oorschot.

# data[].attributes.headline
Gekozen gedicht door Marlinde Kevenaar      Het kind en ik

# data[].attributes.subject
Gekozen gedicht door Marlinde Kevenaar      Het kind en ik

# data[].attributes.body
Ik zou een dag uit vissen,

ik voelde mij moedeloos.

Ik maakte tussen de lissen

met de hand een wak in het kroos.

Er steeg licht op van beneden

uit de zwarte spiegelgrond.

Ik zag een tuin onbetreden

en een kind dat daar stond.

Het stond aan zijn schrijftafel

te schrijven op een lei.

Het woord onder de griffel

herkende ik, was van mij.

Maar toen heeft het geschreven,

zonder haast en zonder schroom,

al wat ik van mijn leven

nog ooit te schrijven droom.

En telkens als ik even

knikte dat ik het wist,

liet hij het water beven

en het werd uitgewist.

Martinus Nijhoff
Bron: http://www.dbnl.org/tekst/nijh004verz05_01/nijh004verz05_01_0120.php#118

Motivatie:
Dit gedicht leerde ik kennen op de lerarenopleiding bij poëzie. We hebben het geanalyseerd en ik blijf het mooi vinden. Het is weemoedig en toekomstgericht tegelijk. Wat voor moois gaat er nog gebeuren? Je weet het niet, de onvoorspelbaarheid en toch ook weer niet, maken het mooi. Een andere van Nijhoff: 'liedje', vind ik ook mooi.

# data[].attributes.headline
Gekozen gedicht door Fred Schut.                                         

# data[].attributes.subject
Gekozen gedicht door Fred Schut.                                         

# data[].attributes.body
Toen ik in 1972 naar de lerarenopleiding ging, moesten we natuurlijk ook poëzie lezen. Dat was (toen) nog niet zo voor me weggelegd, tot ik in aanraking kwam met de pop-art poëzie van Riekus Waskowsky. Ik zond het fantastisch. Niet dat zware psychologische gedoe uit die tijd maar gewoon, lekker absurdistisch. Nu zou je zeggen dat Johan Cruijff een volgeling van hem was of hem op zijn minst gelezen heeft. Jan de Jong schrijft in zijn recensie dat je in dit soort gedichten de Rotterdamse traditie van Vaandrager en Armando terugziet. Na een aantal als ready mades gepresenteerde open deuren, stelt het gedicht de lezer aan het slot toch nog voor een vraag. ‘Het ligt er dus maar net aan / hoe je het bekijkt’ is natuurlijk ook een staande uitdrukking, maar het is tevens een opmerking die al het voorgaande op losse schroeven zet.  De titel ‘The doors of perception’ is via Aldous Huxley aan Herakleitos ontleend.
Bron: http://www.jan-dejong.nl/recensiewaskowsky.htm Daarom een gedicht uit 'slechts de namen der grote drinkers leven voort'

The Doors of Perception  (voor C. Buddingh')

Je kan het niet 2x hetzelfde zien,
zegt Herakleitos.

Maar als je lazerus bent, zie je het dubbel.

Hoewel de regering
haar uiterste best doet.

Van voren zie je anders dan
van achteren of opzij.

Als je niet kijkt zie je het
niet.

Als je high bent twijfel je er soms aan.

Als het niet bestaat zie je het
ook niet.

Het ligt er dus maar net aan
hoe je het bekijkt.

# data[].attributes.body
van Iris Driessen

Ik hou niet echt zo van poëzie. Niet om zelf te lezen of om naar te luisteren. Ik moet er echt mijn best voor doen. Ik vind het vaak zo zwaar. En saai.

Maar. Mathijs Gomperts. Onthoud die naam. Deze man schrijft gedichten en hij bokst.
Hij schreef de bundel Zes. Gedichten over zijn jeugd, zijn ouders, broertjes.
Denk ik. Zo interpreteer ik het.
En dat mag. Want gedichten mag je zelf interpreteren.

Lees zelf maar. Het is ook nog eens een dun bundeltje.

# data[].attributes.body
Motivatie:
Dit gedicht las ik voor aan mijn kinderen toen ze jong waren. Ze gebruikten het vaak om te vertellen wat ze was overkomen.

IETS
Stap ik rustig
door de straat
M'n benen om de beurt,
netjes in de maat.
Stap stap
op-de-stoepstap
stap stap
stoep-op stap BAF!!!

Dan rij ik met een gangetje,
hoor ik niks, geen pangetje...
Toch lig ik plotseling
naast mijn fiets.
't Komt door een onzichtbaar ding,
een iets.

Joosje van Bekkum
Uit: Tikkertje knikkertje
Uitgeverij: Bureau voor Leuke Dingen, Amsterdam, 1994

# data[].attributes.body
Voor mij -en volgens mij voor vele anderen- is 'Lamento' van Remco Campert het mooiste Nederlandse gedicht. 'Lamento' betekent 'klaagzang',  maar als je zo kunt klagen over het verstrijken van de tijd... Dan kan ik niet genoeg luisteren naar klaagzangen. Het gedicht is zo mooi van vorm, met zo'n prachtig ritme en verrassende woorden erin... Het mooiste is het nog als je het door Campert zelf hoort voordragen.

Lamento

Remco Campert

Hier nu langs het lange diepe water

dat ik dacht ik dacht dat je altijd maar

dat je altijd maar

hier nu  langs het lange diepe water

waar achter oeverriet  achter oeverriet de zon

dat ik dacht dat je altijd maar altijd

dat altijd maar je ogen  je ogen en de lucht

altijd maar je ogen en de lucht

altijd maar rimpelend  in het water rimpelend

dat altijd in levende stilte

dat ik altijd zou leven in levende stilte

dat je altijd maar  dat wuivende oeverriet altijd maar

Langs het lange diepe water  dat altijd maar je huid

dat altijd maar in de middag je huid

altijd maar in de zomer in de middag je huid

dat altijd maar je ogen zouden breken

dat altijd van geluk je ogen zouden breken

altijd maar in de roerloze middag

langs het lange diepe water  dat ik dacht

dat ik dacht dat je altijd maar

dat ik dacht dat geluk altijd maar

dat altijd maar het licht roerloos in de middag

dat altijd maar het middaglicht  je okeren schouder

je okeren schouder altijd in het middaglicht

dat altijd maar je kreet  hangend

altijd maar je vogelkreet  hangend

in de middag  in de zomer  in de lucht

dat altijd maar de levende lucht dat altijd maar

altijd maar het rimpelende water de middag je huid

ik dacht dat alles altijd maar ik dacht dat nooit

hier nu langs het lange diepe water dat nooit

ik dacht dat altijd dat nooit dat je nooit

dat nooit vorst dat geen ijs ooit het water

hier nu langs het lange diepe water dacht ik nooit

dat sneeuw ooit de cipres dacht ik nooit

dat sneeuw nooit de cipres dat je nooit meer

# data[].attributes.body
Motivatie

Dit gedicht hangt zelfs boven mijn bed omdat het voor mij laat zien dat het in het leven om de simpele dingen gaat waar je het meeste plezier en geluk uit kunt halen. Niet uit de grote, ontzagwekkende dingen. ......

Het volle leven

Zullen we
zei ze
samen
in een groot bed
in een hotel-
kamer
gaan liggen
met pyama's
aan en
dan de knecht
taart
laten brengen?

Judith Herzberg. 1934
Uit: Zeepost, Van Oorschot, Amsterdam 1964

# data[].attributes.body
Motivatie:
Ik vind dit een mooi gedicht, omdat het iets probeert weer te geven van de communicatiekloof, het gebrek aan begrip dat er soms kan zijn tussen een kind en zijn moeder/ouders, zonder dat letterlijk te benoemen. Volgens mij bijvoorbeeld door over 'Lieverd' te spreken, wat toch een beetje betuttelend klinkt.