# data[].attributes.body
Jaio nintzenetik Arrasaten bizi izan naiz eta bertan ikasi ere. Nire ikaskideak bezala, bizitzaren zati handi bat eskolan, institutuan, akademian … eman dut, eta irakasteko egokia den pertsona bat identifikatzen edo definitzen gai garela uste dut. Nire kasuan, bere lana ondo egiten zuten irakasle dezente eduki ditut, baina baita, ikasle askoren esfortzua eta aurrerapena sendotu beharrean oztopatzen zituztenak ere. Adibidez DBH-ko hirugarren mailan nengoela, genuen gaztelerako irakaslea ez zen ikasleekiko batere arduratzen, ez zuen enpatiarik, materian ikasi beharrekoa ematen zigun azalpen zehatzik gabe adibiderik gabe … ni, jada banituen arazoak materia honekin aurreko urtetik eta irakasle honekin nire oztopoak handitzen joan ziren.

Honez gain irakasle on asko izan ditut, (behintzat nire ikuspuntutik, agian beste batzuentzat ez ziren hain onak) hauek adeitsuak dira ikasle guztiekin eta haiengan konfiantza jartzen dute, azalpen bat behar den beste aldiz azaltzen dute, adibideak aldatuz, estrategiak erabiliz, proposamen irekiak eginez, errespetua transmititzen diete ikasleei eta hauen ideiei. Hala ere lehen kontatu dudan bezala esperientzia txar dezente eduki ditut, baina nire bidea eraikitzen joatea lortu dudala uste dut.

# data[].attributes.body
Kaixo!

Ane Gorostiaga naiz 25 urteko igorreztarra.

Egia esateko, txikitan ez nuen ikaste zailtasunik izan. Ikasgai guztiak ondo eramaten nituen eta ez nuen inoiz partikular edo laguntza pertsonalizatu beharrik izan ikasgaietan aurrera egiteko. Hau da, orohar gelako dinamika eta irakasleak markatutako erritmoak jarraitzen nituen.

Nire kasuan, neu nintzen zailtasunak zituzten ikasleei laguntzen ziena, bai irakasleak horrela eskatuta, bai lagunak eskatuta edo bai nik neure burua ikaskideei laguntzeko prest eskainiz.

Baliteke hortik jaio izana nire irakasle izateko nahia. Oso pozik joaten nintzen eskolara, irakasleak asko maite nituen (batzuk beste batzuk baino gehiago, baina guztiak) eta gaur egun ere, eskolaren irudi oso positiboa mantentzen dut. Txikitatik ikaskideak laguntzeak ematen zidan poztasunak eta eurekin egiten nuen irakasle lanak bete egiten ninduten eta gaur egun ere, hori sentitzen dut ikasleei laguntzen diedanean: kasu honetan, irakasle ikuspegitik.

Orduko nire irudia ikusteko, hona nire txikitako argazki bat!

# data[].attributes.body
32 urteko hernaniarra naiz.
Ez dut ikaste zailtasun handirik gogoratzen. Irakasle bat eduki nuen 6 urteetan eta harek beti esan dit "una de cal y otra de arena" ematen nuela. Beti hor ibiltzen nintzela, soka noiz haustear.
Agian batxillergora pasa nintzanean Donostiako instituto batera joan nintzen eta ingelesean arazo dexente eduki nituen. Klase partikular mordo bat hartu behar izan nituen nire klasekideko mailara iritsi ahal izateko

# data[].attributes.body
32 urteko hernaniarra naiz

# data[].attributes.body
Kaixo!
Andoni Campos Morey naiz eta 26 urte ditut. Oriotarra naiz eta afizio bezala arrauna, surfa eta patinetea ditut gustuko.

Txikitako eskolako esperientzien inguruan, bi zailtasun nabarmen gogoratzen ditut: alde batetik matematiken ataleko buruketak eta bestetik, irakurketa.

Matematiken inguruan, ariketa praktikoak ongi egiten nituen baina gero, ariketa horietan ikasitakoa buruketetan praktikan jartzerakoan ... hor agertzen ziren nire ulermen arazoak. Ez daakit metodologiaren errua zen edo ni nintzen denbora gehiago edo beste mota bateko azalpenak behar nituena; kontua da, ebaluazio bakoitzean nire buruketetako kalifikazioa ez zela ona izaten eta hori aldatzeko egiteko eskatzen zidaten kontu bakarra, etxean lan gehiago egitea zen. Hori bai, saioan zehar ez nuen bestelako laguntzarik jasotzen.

Bigarren zailtasunaren inguruan, irakurketa, onartzen dut oraindik ere txikitako oroitzapen eskasak gogora etortzen zaizkidala eta asko kostatzen zaidala irakurtzen jartzea. Badirudi txikia nintzela bai ikastetxean eta baita etxean ere (ikastetxean esaten baitzieten irakurri egin behar genuela derrigorrez) irakurtzera derrigortzen ninduten. Kontua nik irakurtzea zen eta hori lortzeko, noski, edozein liburu jartzen zidaten irakurtzeko.

Orduzgeroztik, liburuei "nazka" hartu diet eta oso gustukoa ez badut, ez naiz gai irakurtzeko. Nire gurasoak ikusi eta irakurtzeko desioa sentitzen dut (eurak oso gustura ikusten ditudalako irakurtzen) baina, ez naiz gai nire kabuz liburu bat irakurtzen jartzeko gai.

Ez diot desio inori nire irakurzaletasunarekiko daukadan kutsu negatiboa ...

Hemen duzue nire txikitako argazki bat hobeto ezagutu nazazuen.

# data[].attributes.body
Kaixo,

Edurne Uzkudun naiz, 37 urteko Eibartarra.

Nire ikasketak oso motibazio gutxikoak izan ziren, kurtsoak pasatzen joan nintzen lan larregi egin gabe, andereñoek alferra nintzela esaten zioten urtero amari, eta honek urtero bronka berdiña.

17 urtekin ikasketak utzi eta lanean hasi nintzen, urte asko lan desberdinetan ibili ondoren, 25 urte bete nituenean oso argi ikusi nuen zer egin nire buruarekin eta non amaitzea nahi nuen. 12 urte hauetan denetariko irakasleak izan ditut, motibatzaileak eta ez motibatzaileak, baina nire ikasteko gogoa eta haurrei laguntzeko premiak izan dira eta dira ikasten laguntzen didatenak,

# data[].attributes.body
Ni Amaia Iruetaguena naiz, 23 urteko Donostiarra. Txikitan asko kostatzen zitzaidan mahai baten aurrean eseri eta geldirik egotea, ondokoarekin hitz egin gabe eta irakasleak esaten zuenari adi egonez. Edozer gauzak distraitzen ninduen eta beraz asko kostatzen zitzaidan eskolako erritmoari jarraitzea. Matematikak ez nintuen batere gogoko askotan zentzu gabeko formula bat ikastean zegoelako bere gakoa. Euskara berriz oso ondo ematen zitzaidan, txikitatik etxean ikasi dudan hizkuntza delako. Beste ikasgaietan ere gutxi gora behera nahiko ondo moldatzen nintzen baina esfortzu asko egin behar izaten nuen gauzak buruz memorizatzerako orduan, liburuaren aurrean ordu asko pasa arren horietan zehar liburuari baino beste edozerri begiratzen baitnion. Azkenean lortu nuen hezkuntza sistema horretara moldatzea, baina uste dut nire kasuan hezkuntza praktikoago bat, hau da, mugituz ikasten dena teoria eta praktika bateratuz, askoz egokiagoa izango litzatekeela. Hona hemen nire txikitako argazkia

# data[].attributes.body
Kaixo talde!

Ni Irati naiz, 22 urte ditut eta Ondategin bizi naiz. Esango nuke txikitatik izan dudan zailtasun nagusia oso azkar despistatzen naizela dela. Betidanik ikasgai batean %100 zentratzea asko kostatzen zait, edozer gauza despistatzen nau: ondoan dudan zeozer, gero egingo dudan planean pentsatzea, liburuko beste orrialde batzuk begiratzea, leihiotik begiratzea, etab.

Hala ere, ikasgai batzuk besteak baino hobeto eman zaizkit. "Formula" bat jarraitzen duten ikasgaiak edo jarduerak hobeto eman zaizkit beti, eta gusturago hartzen nituen. Hori horrela, matematika, plastika, fisika,  morfosintaxia... eta horrelakoekin ondo moldatzen nintzen.

Bestetik, hizkuntzekin, filosofiarekin eta historiarekin ez nintzen hain ondo moldatzen.  Hizkuntzak edo testuak idaztearena ez da inoiz nire indargunea izan. Gainera, ikasgai hauek buruz ikasi behar genituen, eta niri hori ez zait inoiz ondo eman. Informazioa buruz ikastearekin gero azterketa batean idazteko, zailtasunak nituela esango nuke. Hala ere,  geografia salbuespen bat dela esango nuke, nahiz eta multzo honetan kokatu, honekin ondo moldatzen nintzen eta gustuko nuen.

Orokorrean, zailtasun gehienak DBH 3. mailan eta batxilergoko 2. mailan izan nituela esango nuke. Bi maila hauetan aldaketa asko izan genituen eskolan eta irakasleen azalpenak oso onak ez zirela ikusita, kurtso zaila izan ziren. Gainerako kurtsoetan ondo moldatu naiz, nahiz eta ikasgai batzuetan besteetan baina hobeto moldatu.
Amaitzeko, hona hemen txikitako argazki bat. Laister arte!

# data[].attributes.body
Nire eskolaratze prozesua gainontzeko umeekin alderatzen badugu berandu hasi zela esan daiteke 4 urteko gelan eskolaratu bainintzen lehen aldiz. Izan ere, urte horietan leuzemia baten aurka ari nintzen borrokan, eta gainera asistentzia ez zen oso ona, sarritan medikuarenera joaten nintzen eta. Gauzak horrela, oraindik ulertu ez ditudan arrazoi ezberdinengatik, ikastetxeak gurasoei maila errepikatzea gomendatu zieten. Hori egin ordez, ikastetxez aldatu eta Azpeitiko Betharran ikastxera joan nintzen. Bertan,  6 urteko gelan eta Lehen Hezkuntzako lehen zikloan PTaren  laguntza izan nuen eta DBHn beste ikaskide batzuekin batera gelatik ateratzen nintzen matematika eta gaztelerako orduetan laguntza gelara. Bestalde, DBHko 2. mailara arte fisioterapeuta bat etortzen zitzaidan ikastetxera astean behin.

Ikus daitekeen moduan ez nuen ibilbide erraz bat eduki, baino asko kostata DBHko titulua eskuratzea lortu nuen. Puntu horretara iritsirik ikastetxeko orientatzaileak Erdi Mailako Modulura bideraturiko batxilergoa egitea gomendatu zidan. Baina batxilergo orokorra egitea erabaki nuen eta esfortzu askorekin titulua ateratzea ere lortu nuen.

Behin, batxilerreko titulua eskutan, selektibitatea egiteko gogorik ere ez nuela, argi bainuen ez nuela nahi unibertsitatera joan, Gizarte Integrazioa egitea erabaki nuen. Bertan, ikasketekiko interesa lehen aldiz eskuratu eta magisteritza egiteko interesa piztu zitzaidan.

# data[].attributes.body
Kaixo talde!
Ni Libe naiz azkoitiarra, eta Haur Hezkuntzako gradua egin eta gero Hezkuntza Berezia ikastera animatu naiz. Besteen aurkezpen batzuk irakurri eta bateren batean irakurri ahal izan dudan bezala dexente kostatu zait ea zer ikaste arazo izan ditudan ikustea. Ez naiz kriston ikaslea izan, baino arazo handirik ere ez dut izan...  zerbait aipatu behar badut intseguritatea da. Arazo horrek ikasketetan eman nezakeedana baino gutxiago ematera eraman nauela uste baitut. Metodologiak berak, irakasleen jarrerak ... ikasleen segurtasunean edota konfiantzan ikaragarri eragiten dutela iruditzen zait eta horretan esku hartzen ikasi behar dudala iruiditzen zait.

# data[].attributes.body
Ni Asier Manzisidor naiz, Algortarra eta 22 urte ditut.  Ez naiz inoiz ikasle “brillantea” izan inondik inora eta gehiengo batek bezala nik ere zailtasunak izan ditut. Oso mutil mugitua izan naiz beti eta asko kostatzen zitzaidan nire lekuan eserita egotea. Arreta mantentzeari dagokionez, zer esanik ez,  beti despistatu egoten nintzen. TDAH nuela esatera ausartu zen bateronbat.. . Nire jarrera ere, ez zen egokiena izaten eta orokorrean ez nuen interes handirik erakusten ikastolako edukiengatik. Esan daiteke ez nintzela motibatzeko mutil erreza. Lagunekin beti oso ondo moldatu naiz eta Hezkuntza fisikoa izan da nire arlorik gustukoena. Beti jolasteko eta lagunekin egoteko gogoekin.

Denbora pasa ahala nire jarrera hobetzen joan zen, arreta gehiago jartzen nuen eta nire emaitzak hobera joan ziren.

# data[].attributes.body
Kaixo talde!

Ni Lide Herrero naiz, 24 urte ditut eta Astigarragakoa naiz.

Egia da txikitan oso gustuko nuela ikastolara joatea, lagunekin jolastu eta haiekin ikaragarri ondo pasatzen nuelako, gauza berriak ikasten nituelako eta irakasleak esango zuenarekiko interes eta jakin mina nuelako. Baina Lehen Hezkuntzara iristean oztopo batzuekin egin nuen topo. Oztopo horietako bat, beste ikaskide batzuk esan duten bezala ere, matematikak izan ziren niretzako . Momentu hartan,  zailtasuna nik nuela uste nuen, matematikak edo irakasleak esaten zuena ez ulertzeagatik. Baina egun, ez dut uste ikaste zailtasunak nituenik ( ez bainintzen bakarra egoera horretan), baizik eta arazoa irakaste zailtasunetan zegoela uste dut. Honekin esan nahi dudana zera da, irakasleak erabiltzen zuen metodologia batzuekin soilik zela eraginkorra eta horiekin ikasgaian aurrera jarraitzea erabakitzen zuen niri eta nire egoeran zeudenei kasurik egin gabe. Hori horrela, nire ikasgai horrekiko interesa galdu zen eta ez ulertzeaz gain aspergarria iruditzen zitzaidan.

# data[].attributes.body
Kaixo! Ni Jone Pagaldai Gaztañaga naiz. Aretxabaletan bizi naiz eta 22 urte ditut.

Iraganean pentsatzen jartzean, nire ikaskuntza prosesuko momentu asko etortzen zaizkit burura. Haur Hezkuntzari erreferentzia eginez, esan beharra daukat ez dudala oroitzapen txarrik. Egia da ez naizela asko ere gogoratzen, baina nire amarekin hitz egin nuenean, nire eskolako hezitzaileek segurtasun falta nuela nigan esaten zioten. Hala ere, Haur Hezkuntza oroitzapen onak ditut, baita eduki nituen hezitzaileenak ere.

Lehen Hezkuntzara joan nintzenean, hasiera batean ez nituen zailtasun nabarmenik eduki. Hala ere, pixkanaka-pixkanak gauzak korapilatzen hasi ziren eta burura etortzen zaizkidan oroitzapenak ingelesarekin, matematikarekin eta gaztelaniarekin dira.
Gogoratzen dut ingelesean munduko mapa lantzen ari ginela eta egun batetik bestera, hezitzaileak "azterketa" edo "kontrol" antzeko bat jarri zigun aurretik abisua eman gabe. Egia esan nik kontzeptuak buruz ikasteko etxean denbora pasatu behar nuen, hau da, ez neukan erraztasuna gelan esandako guztia birgogoratzeko, errepasatu egin behar nuen. Nire gelako lagun askok azterketa igaro zuten eta nik oso nota txarra atera nuen. Gogoan daukat oso gaizki sentitu nintzela eta asko larritu nintzela. Ordutik aurrera, ingelesarekin ez nintzen bat ere gustura aritu, beti kontrola egongo ote zen beldurrarekin egoten bainintzen.

Matematikei erreferentzia eginez, aipatu beharra daukat "buruketetan" oso gaizki aritzen nintzela. Etxean ordu asko igarotzen nituen nire amarekin etxekolanak egiten ta kontzeptuak ulertzen. Egia da nire hezitzailea oso jatorra zela eta asko laguntzen zigula, baina niri oso zailak egiten zitzaizkidan buruketak eta orokorrean, matematikak. Gaizki pasatu nuen, izan ere, kontzeptuak oso zailak egiten zitzaizkidan eta larritu egiten nintzen ez nintzelako gai buruketak ulertzeko eta beraz, guztia "zalantzez" esaten nuen.

Gaztelaniari erreferentzia eginez, esan beharra daukat nire ama hizkuntza euskara zela eta beraz, zailtasun handiak izaten nituen gaztelanian. Hala ere, oroitzapenak ez dira txarrak.

DBH-ra joan nintzenean, beldur handia neukan baina espero baino hobeto aritu nintzen. Matematikekin oso ondo ibili nintzen, beharbada metodologia bestelakoa zen edo hezitzaileek beste era bat zuten gauzak azaltzeko. Hala ere, nahiz eta ondo aritu, ordu asko sartzen nituen etxean guztia ikasten.

Batxilergora joan nintzenean oso larriturik ibili nintzen. Kontzeptu asko ikasi behar izaten nituen buruz eta hori oso zaila egiten zitzaidan eta ordu asko igaro behar izaten nituen behintzat materia aprobatzeko. Egia esan batxilergoko bi urte horiek oso gogorrak egin zitzaizkidan, metodologia ez zetorren bat nirekin. Azkenik, unibertsitatera joan nintzenean gauzak aldatu egin ziren eta konturatu nintzen metodologia berrian oso gustura nenbilela. Kontzeptu ezberdinei buruz hausnartzen hasi ginen, ikertzen, kasuak ebazten, etab. Lan zama handia izaten genuen, baina gustura nenbilen eta askoz ere gehiago ikasten nuela konturatu nintzen, jada batxilergoan buruz ikasitako guztia ahaztuta baitaukat.

Hori esanda eta nire esperientzia ezagututa, pentsatzen dut metodologiak asko egiten duela eta horrez gain, hezitzaileek transmititzen dizuten segurtasunak ere eragina dauka ikaskuntza prozesuan. Ikasleak ez badira seguru sentitzen ez daude gustura eta beraien ongizatea ez dago bermatuta, beraz, ikaskuntza okerra izaten da. Nire esperientzia halakoxea izan zen behintzat.
Ados zaudete esandakoarekin?

Behin nire ikaskuntza-prozesua ezaguguta, hemen uzten dizuet nire txikitako argazki bat.

# data[].attributes.body
Aupa talde!

Ni Amaia Biain naiz, 24 urte ditut eta Oñatikua naiz.

Txikitako eskola garaiko oroitzapenei dagokionez, sentimendu gazi gozoak ditudala esan dezaket, oroitzapen oso onetaz gain txarrak ere baditudalako alegia.

Haur Hezkuntzako oroitzapen asko ez ditut, baina oso gustura joaten nintzela aipatu izan didate, irrikitan egoten nintzelako Ikastolara joateko.

Lehen Hezkuntza eta Bigarren Hezkuntzari dagokionez aldiz, lagunekiko, momentuekiko ... oroitzapen oso on asko ditut. Baina ikasgai eta irakasle batzuekiko aldiz nahiko txarrak. Izan ere, Gazteleran eta Natur Zientzietan ez nintzen oso ongi moldatzen, bi ikasgai horiek ez ziren nire indarguneak. Nik banekien nire partetik gehiago jarri behar nuela ikasgai hauetan, baina irakasle batzuek aurkako jarrera izatera eramaten ninduten. Ez zidaten batere motibatzen, nire ahulguneak behin eta berriz azpimarratzen zuten eta ez zuten ezer berririk egiten nik ikasgai horietan aurrera egin ahal izateko.

Esperientzia ezberdinekin nolako irakaslea izan nahi ez dudan ikasi nuen eta karrerako eta lan egin dudan urteetan nolako irakaslea izan nahi dudan garatze joan naiz. Orain berriz, materia honekin izan nahi dudan hori izateko zein esku hartze egin dazekadan ikastea espero dut.

Beste barik, hona hemen asko gustatzen zaidan argazki bat.

# data[].attributes.body
Kaixo!
Ni Maddi naiz, 23 urte ditut eta Itsasondon bizi naiz, Goierriko herri txiki bat.
Nire HH/LH etapei buruzko oso oroitzapen politak ditut, orokorrean ondo moldatzen nintzen gai guztietan eta oso gustura joaten nintzen eskolara. Eskola txikia izanik, guztiok batera ikasten genuen eta erritmo ezberdinak genituenez batak besteari itxaron behar izaten genion. Momentu honetan ez nuen arazorik nike ikaskideekin, askotan aurreratuagoa joan arren, sorgin xamarra nintzen eta asko gustatzen zitzaidan andereño papera hartu eta besteei gauzak azaltzea.
Hala ere, bigarren hezkuntzara joatean, nire adinetik bakarra nintzenez bakarrik joan behar izan nuen ondoko herrira, Ordizira DBH ikastera. Hasiera batean nahiko mometu gogorra izan zen, bainan lagunak egin eta azkar egokitu nintzen bertara.
DBH eta Batxilerra bertan egin nituen eta ezin dut berdina esan hemengo esperientziari buruz. DBKko lehenego bi mailak ondo joan zitzaizkidan baina 3 eta 4.enean zailtasunak nituen gaztelerarekin, gehienbat irakaslearengatik, ez ginelako ondo moldatzen eta horrek frustrazio pila bat eragin zizkidan, Asko saiatu nintzen, nire kabuz, irakasleak ez baitzuen laguntzeko intentzio handiegirik, eta ez nuen aprobatzea lortzen, azkenean nire ikaskideengatik  jaso nuen laguntza eta horrela gainditu nuen.
Batxilerretik dudan oroitzapen nagusia selktibitatea da. Momentu oro selktibitatea aipatzen ziguten, hortarako prestatzen ginen eta ikasten genuen, beraz presio handiko garaia bezela gogoratzen dut, guztia notaren inguruan zijoan, unibertsitatera sartzeko nahiko izango zen ala ez pentsatuz.
Eta azkenik, unibertsitatera iritsi nintzenean oso gogotus ekin nion, nire gustukoa zelako eta espektatiba oso altuak nituen, baina pixkanaka desbotibazioa ere iritsi zitzaidan ez zirelako nire espektatiba horiek guztiz bete.
Beraz, esan dezaket arazo nabarmenik ez dudala izan baina sentsazio ezberdinak bizi izan ditudala etapa ezberdinetan eta horrek eragin handia izan duela nire ikaskuntza prozesuan.
Eta hemen nire txikitako argazkia, eskolako taldetxoa iñauteriak ospatzen!
Ezkerretik hasita ni lehenengoa jejeje

# data[].attributes.body
Kaixo talde!

Nerea naiz, 22 urte ditut eta Algortakoa naiz. Betidanik bizi izan naiz Algortan eta Lehen zein Bigarren Hezkuntzako ikasketa guztiak bertan egin ditut. Oso neska alaia, irribarretsua, berritsua eta karakter handikoa nintzen. Asko gustatzen zitzaidan mozorrotzea eta oso mugitua nintzen. Txikitan, Algortan dagoen eskola publikoetako batean ikasi nuen.

Begirada atzera botatzerakoan, ez dut zailtasun berezirik ikusten nire ikaskuntza prozesuan. Jakin badakit matematikak beti kostatu izan zaizkidala, batez ere buruketak. Gainerako ikasgaietan zailtasunik ez nuenez, matematikan nituen hutsuneak gehiago ikusten ziren, baina azken batean, matematikan behar nuen gauza bakarra, denbora gehiago eta laguntza pixkat zen. Eskolan ez nuen laguntza berezirik eduki baina etxean gurasoek asko lagundu ninduten.

# data[].attributes.body
Kaixo talde!

Ni Nikaury naiz, 23 urteko oñatiarra. Lehen hezkuntzako saioetan pentsatzen jartzean oroitzapen gutxi ditudala aitortu beharra daukat, baina oroitzapen gutxi horiek negatiboak dira. Ikasgai batzuetan beste batzuetan baino hobeto moldatzen nintzen, baina gogoratzen dut plastika orduan izaten nituen gatazkak.

Irakasleak fitxaren bat eman eta guk hori margotu behar izaten genuen, batzuetan nahi genuen bezala, beste batzuetan irakasleak edota fitxak berak zehaztu bezala. Ni margotzen hasten nintzen eta segituan amaitzen nuen, irudiaren gainean zirriborro bat egin eta aspertuta sentitzen nintzelako. Aldiz, irakasleak hobeto margotu eta zuritxo guztiak margotzeko agintzen zidan behin eta berriz. Gogoratzen dut, askotan nire ondokoak margotzen zuela nire irudia, ikaskide batzuk gustuko baitzuten margotzea; nik, ordea, ez.

Ikasmailetan aurrera egin ahala, plastika arloa alde batera gelditu zen, eta beste oztopo batekin egin nuen topo: matematika. Ikasgai hau hasieran gustuko nuen, batuketak eta kenketak egiten trebea nintzen. Aldiz, biderketak eta zatiketak egiten hasi ginenean gehiago kostatu zitzaidan, baina benetako arazoa d.b.h.-n hasi zen. Kontzeptu berriak ikasten hasi ginen eta hauek praktikan jartzeko ariketa mordoxka egiten genituen. Irakasleak hauek zuzendu eta beste kontzeptu berri bat ikasten genuen, eta berriro ariketak …

Ni kontzeptu berri hauetako batzuetan galtzen nintzen, eta alegia, jarduerak gaizki egiten nituen eta frustratu egiten nintzen. Banekien, ordea, kontzeptu hori ikastea beharrezkoa zela, hurrengo kontzeptua zailagoa izango baitzen, eta lehendabizi hori menperatzea ezinbestekoa zen.

D.B.Hko azken urtean irakaslea aldatu ziguten, eta esatekoa da hobeto moldatzen hasi nintzela. Galduta sentitzen nintzen momentu horietan irakaslearen laguntza izaten nuen, eta berak behin eta berriz azaltzen zidan egin beharrekoa; nire zalantzak argitzeko prest agertzen zen. Horren aurrean, nire matematikarekiko ikuspegia aldatu zen, eta nire emaitzetan islatzen hasi zen.

Esperientzia hauetan oinarrituta, esan dezaket irakaslearen paperak zeresan handia duela ikaslearen ikaste-prozesuan. Izan ere, bere jarreraren arabera hobeto edo okerrago moldatuko da ikaslea, eta horren araberakoa izango da ikaslearen interesa eta motibazioa. Horrela, bada, etorkizuneko irakasle bezala haur bakoitzaren behar eta erritmoetara egokitzea ezinbestekoa da, metodologia parte-hartzaile eta dinamikoa bultzatuz.

# data[].attributes.body
Tolosa - Lazkaon bizi den 25 urteko Zizurkildarra naiz.
Saiatu naizen arren ez dut ikasteko zailtasunik gogoratu, txikitan ikasle fina nintzen. Nire arazo nagusia "perfekzionistagia" izatea zen. Lan guztiak behin eta berriz errepasatzen omen nituen. Koadernoak txukun txukun izaten nituen, ariketak egiteaz gain azalpenak ere kopiatzen nituen liburutik. Oso gogorra omen nintzen nire buruarekin, beti nota onak atera behar izaten omen nituen. Ikastolako garaiak oso pozik gogoratzen ditut, ikaskideak, senitartekoak eta andereñoak guztiak ederki konpontzen ginen eta harreman estua genuen.
Zailtasun bakarra DBH-n izan nuen, ez nintzen gai gaztelaniako aditzak ikasteko.

# data[].attributes.body
Kaixo! Izaskun naiz, 22 urte ditut eta Portugaletekoa naiz.

Nire eskolako esperientzei dagokionez, esan beharra daukat, Lehen Hezkuntzan nahiko ondo moldatzen nintzela ikasgai gehienetan baina DBHn arazoak izaten hasi nintzen fisika-kimikarekin.

Ikasgai hori gorrotatzen hasi nintzen ez nintzelako ondo moldatzen eta ez nuelako ulertzen.

Batxilerrera pasatu nintzenean, zientziak hartzea erabaki nuen eta beraz, ikasgai horiekin jarraitu behar izan nuen. Lehenengo mailan, ikasgaia gorrotatzen jarraitu nuen, izan ere, irakaslearen aldetik ez nuen laguntza askorik jasotzen eta suspenditzen jarraitzen nuen.
Bigarren mailara pasatzerakoan aldiz, beste irakasle bat neukan, eta honekin fisika maitatzea lortu nuen, ikasgaia gaindituz eta nota oso onak ateraz.

Beraz, argi daukat nire gorrotoa, irakaslea ematen zuen moduaren arabera eta zeukan jarreraren arabera zela. Irakasle bezala nire ikasleak ikasgaiak maitatzea lortu nahiko nuke argi eta garbi.

Eta beno.... bukatzeko hemen daukazue txikitako argazki bat!

# data[].attributes.body
Kaixo! Ni Ainhoa naiz eta Bilboko Santutxu auzoa bizi naiz

# data[].attributes.body
Kaixo talde,

Ni  Olaia Conde naiz, 23 urte ditut eta Ondarrukoa naiz. Txikitan, eskolara joatea  oso atsegin nuen, izan ere, lagunekin primeran pasatzen bainuen, marrazten, mozorrotzen, psikomotrizitate gelan…  Ordea,  handitzen joan ahala, geroz eta gutxiago gustatzen zidan eskola joatea , matematikan zailtasunak  izaten hasi bainintzen. Hori dela eta, matematikari gorrotoa hartu nion, alde batetik  ez nituelako ulertzen eta beste alde batetik, irakaslea oso txarra zelako.  Beti genbiltzalako problemak ebazten  eta azterketak egiten, inongo funtzionaltasunik, logikarik  bilatu gabe. Gainera irakasleak, ez zidan batere lagundu  eta horren ordez, errefortzu ariketak  bidaltzen zizkidan etxerako. Udak, hondartzan matematika fitxak eta lan koadernoak egiten pasatzen nituen,  eta uretan bainatu ordez, zenbakien artean egiten nuen  igeri.

Gaur egun , oraindik,  matematikei gorroto  diedala esan beharra daukat, nahiz eta , handitzen joan naizen heinean gustu gehiago hartu diedan, batxilergoan oso irakasle ona  izan  bainuen eta asko laguntzen zidana. Izan ere,   ulertzen ez nuen guztietan, behien eta berriro  niri gauzak errepikatzeko prest izaten nuen eta ulertzen ez banuen, beste metodo batzuk erabiltzen zituen nik ulertzeko.  Gainera,  praktiketara joaten naizenean,  ikusitako metodologia aldaketekin, pertsonalki matematikak gehiago gustatzea eragin dit. Baina, oraindik haur askori gustatzen ez  zaiela ere, ikusi ahal izan dut eta honen aurrean, zerbait gaizki egiten ari garela  ondorioztatzera eramaten nau. Baina zer da gaizki egiten duguna? Motibazioa? Erabiltzen  diren estrategiak? Aplikazioa? Baliabideak?

Honen aurrean, ikasgai honetan, aurretik aipatutakoari buelta  ematen ikasi eta ikasleen zailtasunei aurre egiteko estrategia eta esku hartze desberdinak ikastea espero dut. Niri gertatutako beste haur batzuri ez gertatzeko asmoarekin. Izan ere, matematikak oso dibertigarriak izatera heldu baitaitezke.  Beno ba, ona  hemen nire txikitako argazki bat!

# data[].attributes.body
Kaixo!
Ni Mikel naiz, 23 urte ditut eta Eskoriatzan bizi naiz. Egia esan, ez daukat ikastolako txikitako oroitzapen onik, ez zitzaidan gustatzen ikastolara joatea, hau da, egun dena bertan pasatzen nuen eta  eternoa egiten zitzaidan, orduak ez ziren pasatzen. Gainera, saioak ez zintzaizkidaten bat ere ez motibatzen eta ondorioz, aspertu eta gelakideekin jolasten nuen. Nire jarrera edo pasotismo horrengatik, egun batean mailaz errepikatu beharko nuela konturatu nintzen. Horrek, hausnartzera eragin zidan eta ordutik nire jarrera edo “txipa” aldatu nuen. Horrez gain, aipatu beharra daukat, nire zailtasun handiena ingelesa izan dela eta da. Txikitatik ez nintzen ondo moldatzen, ez dakit zergatik eta denbora pasa ahala galduago sentitu naiz, hots, ikastolan ingelesa gainditzeko minimoetara heltzen nintzalako, baina orain minimo horiek gaindituko nituzkeen zalantza daukatelako. Guzti hau esanda, materia honetan ikasteko zailtasunetan esku-hartzeko estrategia ezberdinak ikustea eta bereganatzea espero dut.

# data[].attributes.body
Kaixo talde!

Ni Nerea Gorostiza naiz, 22 urte ditut eta Gasteizkoa naiz.

Iraganera bueltatzen banaiz, adierazi beharra daukat, Lehen Hezkuntzan “zailtasunak” nituela plastika ikasgaian. Ez zitzaidan batera gustatzen, ez nintzen batera trebea arlo horretan. Gainera, ikasgai horretan sormena garatzen uzten utzi beharrean, oso ikasgai gidatua zen. Irakasleak esaten zuen egin beharreko fitxa, bakoitzaren gaitasun zein ahulgune kontuan hartu gabe.  Aipatu dudan bezala, ez nintzen fitxa batzuk egiteko gai, beraz, bide erraza hartzen nuen eta amak egiten zizkidan. Argi daukat bide hori ez dela egokiena, baina hori egiteko  gai ez nintzenez eta entregatu behar zirenez nota bat jartzeko, bide hori hautatzen nuen.

Denbora pasa ahala, DBH 3 etorri zen eta buruhauste pila eman zidan materia matematikarena izan zen. Kurtso hori arte, arlo horretan nahiko ondo moldatzen nintzen; hortik aurrera, irakaslearen azalpenak ez nituen ulertzen eta horren ondorioz, desmotibazioa nabaria zen. Ariketak gaizki egiten nituen, azterketak ez nituen gainditzen eta matematikak gorrotatzen hasi nintzen.

Batxilergoa hasi nuenean, matematikak alde batera utzi nituen eta gorrotatzen nuen materia historia zen. Garai horretan neukan irakaslea ez zen gaztea eta berak aurrera eramaten zuen metodologia tradizionala zen. Bera gelara iristen zenean, bere apunteak hartzen zituen eta gaia azaldu beharrean, diktatzen zuen ikasi behar genuena eta horrela ematen zituen egunak, azterketa eguna arte. Historia materia heltzen zenean “sufrimendu” bat izango balitz bezala hautematen nuen, denbora osoa kopiatzen pasatzen nuelako.

Hiru esperientzia horiek azalduta, adierazi beharra daukat, une horiek nahiko gaizki bizi izan nituela, niregan frustrazio sentimendua oso hedatuta zegoen eta. Azken batean, guztiok ezberdinak gara, bakoitzak bere gaitasunak eta zailtasunak ditu eta horiek kontuan hartzea ezinbestekoa da. Nire ustez, garai horietako irakasleek garrantzi gehiago ematen zioten eman beharreko kontzeptuei ikasleari baino. Horrekin batera, garrantzitsua ikusten dut irakasle bezala, estrategia zein baliabide ezberdinak edukitzea, haur guztietara iristeko eta egokitzeko.

# data[].attributes.body
Kaixo! Ni Josune naiz, 22 urte ditut eta Gasteizkoa naiz. Lehen hezkuntza hasi nintzenean, , matematika ikasgaiarekin arazoak izaten hasi nintzen. Klasean ez nuen ezer ulertzen eta irakasleak ariketak bidaltzen zizkigunean, buruz ikasitako formulak zentzurik gabe aplikatzen nituela gogoratzen dut. Erabilitako formula okerra izanez gero, beste batekin frogatzen nuen, ondo egin arte.

Denbora aurrera egin ahala, nik berdin jarraitzen nuen, hortaz, klasean laguntzarik jasotzen ez nuenez, laguntza klaseetara joaten hasi nintzen. Poliki-poliki hobeto egiten hasi nintzen baina, hala ere, benetako zentzua eta erabilgarritasuna topatu gabe.

Gainera, hori gutxi balitz, txikitatik segurtasun gutxi duen eta oso urduria den pertsona izan naiz eta imajinatuko duzue zer gaizki pasatzen nuen matematikako azterketa baten aurrean. Bada, bai. Formula guztiak nahastu eta presioa zela eta, oso gaizki egiten nituen. Horrek, eta irakasleek ez nindutela inolako laguntzarik ematen, matematikak gorrotatzea eragin zuen nigan.

Argi daukat ni ez naizela horrelako egoerarik bizi izan duen pertsona bakarra. Hortaz, ikaste-irakaste prozesuan ager daitezkeen zailtasunei aurre egiteko nola esku-hartu ikastea espero dut,  ager daitezkeen oztopoak aurreikusiz eta saihestuz edota horiek gaindituz, ikasle guztien ikaskuntza eta garapen integrala bermatuz.

# data[].attributes.headline
Josu Saez de Lubiano:                                                             Kaixo talde! Ni Josu Saez de Lubiano naiz, Gasteiztarra eta 22 urte ditut. Egia esan, txikitan gelan erraztasunez despistatzen nintzen ume bat nintzen. Irakasleak zehazten zuen erritmoa jarraitzea batzuetan zaila suertatzen zitzaidan. Hala ere, lanean seriotasunez jartzen nintzenean emaitzak ateratzeko gai nintzen.Ingelesezko ikasgaia ez nuen gustoko, ordu hori azkar pasatzeko gogoekin egoten nintzen, ordu hori niretzat sufrimendu bat izango balitz bezala. Gainera, irakaslearen saioak nahiko errepikakorrak izateaz gain, saio hauetan irakaslea zen protagonismoa hartzen zuen bakarra. Hau da, landu beharreko gaia berak aukeratzen zuen, gaia berak bakarrik azalten zuen, gaia lantzeko liburuko ariketak bakarrik burutzen genituen. Irakasle honek, proiektuetan oinarritutako talde lanen alde ez zuen aposturik egiten, eta gure ineteresak, motibazioak edo kezkak ezagutzeko ez zuen inolako saiakerarik egiten, saioak guztiz aspergarriak izaten zirelarik.

# data[].attributes.subject
Josu Saez de Lubiano:                                                             Kaixo talde! Ni Josu Saez de Lubiano naiz, Gasteiztarra eta 22 urte ditut. Egia esan, txikitan gelan erraztasunez despistatzen nintzen ume bat nintzen. Irakasleak zehazten zuen erritmoa jarraitzea batzuetan zaila suertatzen zitzaidan. Hala ere, lanean seriotasunez jartzen nintzenean emaitzak ateratzeko gai nintzen.Ingelesezko ikasgaia ez nuen gustoko, ordu hori azkar pasatzeko gogoekin egoten nintzen, ordu hori niretzat sufrimendu bat izango balitz bezala. Gainera, irakaslearen saioak nahiko errepikakorrak izateaz gain, saio hauetan irakaslea zen protagonismoa hartzen zuen bakarra. Hau da, landu beharreko gaia berak aukeratzen zuen, gaia berak bakarrik azalten zuen, gaia lantzeko liburuko ariketak bakarrik burutzen genituen. Irakasle honek, proiektuetan oinarritutako talde lanen alde ez zuen aposturik egiten, eta gure ineteresak, motibazioak edo kezkak ezagutzeko ez zuen inolako saiakerarik egiten, saioak guztiz aspergarriak izaten zirelarik.

# data[].attributes.body
Kaixooo taldeee!!

Ni Aizpea Azkarraga naiz, 22 urte ditut eta Durangon bizi naiz.

Esan beharra daukat, txikitan oso pozik joaten nintzela eskolara. Nire irakaslea oso maitekorra zen eta laguntxoekin oso ondo pasatzen nuen jolasten.  Urte horietan oso oso zoriontsu izan nintzen. Asko gustatzen zitzaidan eskolako jostailuekin jolastea, sukalde txokoan jolastea, nire Andereño kuttunarekin egotea, eskolako abestitxoak abestea… Askotan urte horietara bueltatzea gustatuko litzaidake.

Sei urte bete nituenean zoritxarrez gauzak aldatzen joan ziren. Nire ikaskide gehienak irakurtzen zekiten baina nik ordez, ez. Gainera hitz batzuk ahoskatzerako garaian zailtasunak nituen. Hori dela eta, psikomotrizitate saioan gelatik ateratzen ninduten eskolako ptarengana joateko. Oso txarto bizitzen nituen momentu horiek.  Alde batetik, psikomotrizitatea galtzen nuelako eta bestetik, “desberdin” sentitzen nintzelako. Gainera, irakasleak askotan ikasgelan ebidentzian jartzen ninduela gogoratzen naiz; adibidez, testuak ozen irakurtzerako garaian.  Amak askotan esaten dit, urte horietan ez nuela eskolara joan nahi. Izan ere, niretzako lehen hezkuntzako lehen etapak gogorrak izan ziren. Eskerrak lagun oso onak izan nituela eta beti laguntzen nindutela.

Gutxika-gutxika irakurtzen hasi nintzen eta lehen hezkuntzako hurrengo etapetan nahiko ondo moldatu nintzen. Gainera irakasle bikain batekin topo egin nuen. Segurtasun asko ematen zidan, motibatuta sentitzen nintzen, oso pertsona goxoa zen…  Baina DBHra heldu nintzenean, beste zailtasun batzuekin topo egin nuen: matematikak eta ingelesarekin.

Matematikei erreferentzia eginez, esan beharra daukat  Lehen hezkuntza hasieran matematikak gustuko nituela. Niretzako baliagarriak eta interesgarriak ziren, baina urteak aurrera egin ahala gauzak aldatu ziren. Ikasten nenbilen matematikak ez nituen ulertzen. Gainera irakaslea nahiko tradizionala zen eta ariketak egitera bakarrik mugatzen zen.  Aipatu beharra daukat, ordu asko igaro behar izan ditudala partikularretan matematika ikasgaia gainditzeko (piperrik ulertu gabe). Baina, nik zergatik ez nituen matematikak ulertzen? Ni nintzen zailtasunak nituena, edo agian irakasleak ez zuen estrategia egokiena erabiltzen? Zergatik beste ikasleei ere berdina gertatzen zitzaien? Non jarriko beharko litzateke fokua?

Ingelesarekin ere oso txarto pasatu nuen. Asko kostatzen zitzaidan eta irakasleak oso gutxi laguntzen zuen. Ingeles maila ona zutenetan bakarrik zentratzen zen eta besteei ez zigun kasurik egiten. Gainera Batxilergoan mailaketak egin zituzten eta nola ez, ni ingeles maila gutxi zutenen taldean egon nintzen. Beti errekuperaketara joaten nintzen eta ikasgaia kostata gainditzen nuen. Gaur egun, bizi izan dudan guztiagatik ingelesari amorrua diot.  Badakit, nire bizitzan oso beharrezkoa dela eta txip aldaketa egin behar dudala, baina ez zait erreza egiten. Bi urte partikularretan egon naiz eta esan beharra daukat, beste irakasle eta metodologia batekin gauzak zertxobait aldatu direla. Hala ere, jakin badakit inoiz ez dudala ingelesa gustuko izango.

Nire ikas esperientziarekin jarraituz, aipatu beharra daukat batxilergoan orokorrean “ondo” moldatu nintzela, matematikak eta ingelesa kenduta. Ordu asko pasatu nituen ikasten eta nota onak lortu nituen. Behin batxilergoa bukatutakoan, argi neukan zer ikasi. Betidanik argi izan dut Haur Hezkuntza ikasi nahi nuela. Txikitatik beti horrekin amets egin izan dut. Txikitxoak zoriontsu egin nahi ditut, beraien bizipozarekin gozatu eta beraien garapen integrala bermatu. HUHEZIn oso urte politak igaro ditut. Bat natorren bertako metodologiarekin eta gainera gustatzen zaidan zerbait ikasteko aukera neukan. Era berean, lagun zoragarriak egin nituen. Haur hezkuntzarekin batera, unibertsitatea nire ikas esperientzia politena eta aberatsena izan da.

Orokorrean, nire ikas prozesua hezitzaileekin lotura zuzena daukala ikusi daiteke. Irakasle baten rolak eta erabiltzen dituen estrategiak zer esan handia dauka ikasleen ikas prozesuan. Nire etorkizuneko ikasleak, nik izan dudan ikas prozesua ez izateko niretzako oso garrantzitsua da zailtasunak identifikatzeko eta ulertzerako garaian, ikuspegia zabalagoaren kontzientzia hartzea; hau da, nork ditu zailtasunak? Ikasleak? Irakasleak zer eskaintzen dio? Nola? Aniztasuna erreparatzen du? Beharrak eta erritmoak asetzen ditu? Interesak non gelditzen dira?... Eta horrekin batera, niretzako funtsezkoa da ikasle bakoitza bere osotasunean kontuan hartzea (beharrak asetu, erritmoa errespetatu…), haurrak konpetentzietan trebatzea eta beraien garapen integrala bermatzeko estrategia egokiak erabiltzea. Betiere testuinguru eta baliabide aberatsak eskainiz.

Zuek zer pentsatzen duzue? Bat zatozte nirekin?

Hemen uzten dizuet nire txikitako argazki bat

# data[].attributes.body
Aupa!
Ni Mireia naiz, 25 urte ditut eta Bergaran bizi naiz.
Betidanik izan ditut arazoak ingelesarekin. Lehen Hezkuntzako bigarren zikloan hasi ziren zailtasunak, ez nuen ulertzen ikasleak esaten zidana eta oso galduta sentitzen hasi nintzen ikasgai horretan. Urteak pasata berdin jarraitzen nuen, ingeleseko maila zailagoa zenez galduago sentitzen nintzen, baina asko ikasten nuenez (memoriaz, ezer ulertu gabe) ikasgaia gainditzen nuen, bost justu batekin bazen ere.
Batxilergoa amaituta, ingelesari izugarrizko gorrotoa hartu nion eta berriro ez nuela ikasiko erabaki nuen. Hala ere, irakasle izango nintzela erabakitzean ingelesa ezinbestekoa zela esan zidaten eta "bigarren aukera" eman nion.
Kontuak horrela, orain akademia batean nago ingelesa ikasten eta egia esan erabiltzen duten metodologiari esker errazago ikasten ari naiz. Honen zergatia, azaldutakoa ulertzen dudalako da, azalpenak modu desberdinetan ematen bait dituzte.
Nire esperientzia oinarritzat hartuz, irakasgai honetan irakasle bezala nire ikasleei gauzak ulertarazteko estrategiak ikastea espero dut.

# data[].attributes.body
Kaixo!!

Ni Nerea Eizaguirre naiz, 24 urteko eibartarra. Txikitan, ikaste zailtasunak izan nituen matematikako ikasgaian, inoiz ez naiz oso trebea izan alor horretan baina nire ustez, izan ditudan irakasleak ez naute batere lagundu. Ariketak era mekanikoan egiten genituen, ezer ulertu gabe eta horrek azkenean, matematikari gorroto izatea eragin dit.

Beste modu baten irakatsiko banindute seguruenik ez nuen horrelako sentipenik izango, prest nengoen porrotarako eta horrela izaten zen gehienetan, hortaz, materia honetan espero dudana ikasleen zailtasunetan arreta jartzen ikastea da, nire ikasleek nik bizi izandakoa bizi ez dezaten.
Hemen uzten dizuet nire txikitako argazki bat!