# data[].attributes.headline
1.3 Scheepsvorm scheepstype Rens van Hal 25-09

# data[].attributes.subject
1.3 Scheepsvorm scheepstype Rens van Hal 25-09

# data[].attributes.attachment_link.description
Aircraft Carrier 40 miljoen manuur in 6 jaar tijd Waar zijn de vliegdekschepen? Dat was de laatste 70 jaar altijd de standaardvraag van de zittende Amerikaanse president zodra er sprake was van internationale conflicten of zelfs militaire bedreigingen tegen de VS. vaargebied is daardoor wereldwijd na 25 jaar vind er een grote overhaul plaats tijdens deze overhaul wordt o.a.

# data[].attributes.headline
1.2 Levensloop van het schip (Ship Life Cycle) Rens van Hal 11-09 

# data[].attributes.subject
1.2 Levensloop van het schip (Ship Life Cycle) Rens van Hal 11-09 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In November 1945, the Federation of Atomic Scientists was founded by Manhattan Project scientists who helped construct the first atomic bombs. These scientists were united by the credo that all scientists, engineers, and other technically-trained thinkers have an ethical obligation to ensure the technological fruits of their intellect and labor are applied to the benefit of humankind.

In early 1946, the Federation of Atomic Scientists rebranded as the Federation of American Scientists. This new FAS was still motivated by its original mission but looked to broaden and diversify its network of supporters to include all who want to reduce nuclear dangers and ultimately prevent global catastrophe. With your support, FAS will continue to strengthen its network of experts and thinkers to uphold its mission established in 1945: strive to make the world a safer, more informed place.

# data[].attributes.attachment_link.description
In November 1945, the Federation of Atomic Scientists was founded by Manhattan Project scientists who helped construct the first atomic bombs. These scientists were united by the credo that all scientists, engineers, and other technically-trained thinkers have an ethical obligation to ensure the technological fruits of their intellect and labor are applied to the benefit of humankind.

# data[].attributes.attachment_link.entities[].name
Brussels Belgium Airport & Metro Station

# data[].attributes.attachment_link.entities[].name
Fear Factor Of Very First Landing On Aircraft Carrier

# data[].attributes.attachment_link.entities[].name
European Union EU quarters & International United Nations

# data[].attributes.attachment_link.entities[].name
Brussels Belgium Manhunt Islamic State ISIS

# data[].attributes.attachment_link.title
USA NAVY 21st Century MEGA NUCLEAR Aircraft Carrier USS Gerald Ford May 2016

# data[].attributes.attachment_link.description
USA Navy 21st Century MEGA NUCLEAR Super AircraftCarrier USS Gerald Ford to join Navy fleet in September 2016 The most expensive warship ever built, the $12.9 billion aircraft carrier USS Gerald R.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Waar zijn de vliegdekschepen? Dat was de laatste 70 jaar altijd de standaardvraag van de zittende Amerikaanse president zodra er sprake was van internationale conflicten of zelfs militaire bedreigingen tegen de VS.

De locatie van de vliegdekschepen is zo gewichtig omdat ze de belangrijkste pionnen van de Amerikaanse defensie zijn. Dat geldt vooral voor supercarriers van de Nimitzklasse, die in de jaren 1970 verschenen en de norm zijn voor grootte en slagkracht van vliegdekschepen.

Maar de Nimitzklasse heeft zijn beste tijd gehad. Ondanks verbeterde versies hebben de schepen technische gebreken waardoor ze niet kunnen voldoen aan de toekomstige eisen van de besluitvormers in het leger en de politiek. De VS bouwen daarom een volslagen nieuwe generatie supercarriers, CVN-21, waarbij de 21 aangeeft dat deze vliegdekschepen voor de 21e eeuw zijn bedoeld. De nieuwe schepen zijn effectiever, en hoewel ze minder bemanning krijgen, kunnen er meer vliegtuigen van opstijgen.

Het eerste schip gaat USS Gerald R. Ford heten, naar de vroegere president, die overigens regeerde toen het eerste schip van de Nimitzklasse in 1975 te water werd gelaten. Na ruim vijf jaar van voorbereidingen wordt de kiel van de USS Gerald R. Ford eind 2009 gelegd. Naar verwachting wordt het schip in 2015 opgeleverd ter aflossing van de USS Enterprise, die ruim 50 jaar dienst deed.

De vliegdekschepen van de nieuwe generatie zijn ongeveer even groot als de schepen van de Nimitzklasse, en op het eerste gezicht lijken ze sterk op elkaar. Maar onderdeks zijn er ontwikkelingen die van deze schepen nog effectievere gevechtsmachines maken. Behalve nieuwe technologie en een nieuw ontwerp zijn ze zo flexibel dat elk schip de komende decennia continu kan worden uitgerust met de nieuwste apparatuur.

Dankzij de technologie is er minder personeel nodig, en kunnen de schepen met minder onderhoud toe. Door deze twee dingen gaan de bedrijfskosten sterk omlaag, waardoor er voldaan wordt aan een eis van de Amerikaanse vloot.

Een zeer opvallende verandering is diep in het schip te vinden, waar twee nieuwe kernreactoren energie moeten produceren voor de aandrijving en voor de vele elektrische systemen. Het nieuwe type reactor, A1B, heeft kernen met een hoge energiedichtheid en levert daarom twee keer zoveel kracht als het oude.

En meer capaciteit is nodig, want de schepen krijgen een hele reeks nieuwe elektrische installaties. Nu worden veel energievretende systemen nog met stoom of een hydraulisch systeem aangedreven. Dat geldt ook voor de lanceerplatforms voor vliegtuigen, die op stoom draaien. Deze worden in de toekomst elektrisch, net als de hydraulische apparatuur die de vliegtuigen bij landing vangt en afremt. Omdat ook de pompen, de verwarming en de keukenapparatuur op elektriciteit gaan draaien, kan er zo'n 10 kilometer aan stoombuizen worden bespaard.

Formule 1-inspiratie aan dek

Ook op het dek wordt er het een en ander veranderd. De toren, ofwel het eiland, gaat een meter of 30 naar achteren. Dan is er extra plaats aan dek, waardoor alle servicefuncties die vliegtuigen tussen twee missies nodig hebben, op één plek bijeengebracht kunnen worden. Terwijl de bemanning de vliegtuigen nu nog moet verplaatsen om ze bijvoorbeeld te laten inspecteren, te bewapenen en vol te tanken, gebeurt dat straks op één en dezelfde plek, zoals we dat kennen van de Formule 1. Met een verbeterde wapenlogistiek en de nieuwe systemen voor het lanceren en afremmen van vliegtuigen kunnen de schepen in de ¬ Gerald R. Ford-klasse per etmaal tot 30% meer missies op weg sturen dan de vliegdekschepen die vandaag de dag worden gebruikt.

Deze missies kunnen straks ook met onbemande toestellen worden uitgevoerd want daar is de nieuwe klasse schepen op berekend. Om onbemande vliegtuigen naar het verhoudingsgewijs kleine dek van een vliegdekschip te dirigeren is zeer geavanceerde apparatuur nodig, waarvan een deel nog niet ontwikkeld is. De land- en de luchtmacht van de VS gebruiken al onbemande vliegtuigen en deze gaan naar verwachting een nog veel grotere rol spelen, want op die manier kan er flink bespaard worden op de hoge opleidings- en loonkosten van piloten. Onbemande gevechtstoestellen wegen bovendien meestal minder dan bemande, en ze verbruiken minder energie.

Voor vliegdekschepen moet er echter een speciaal soort onbemande toestellen komen. Om de belasting bij start en bij landing aan te kunnen, moeten ze versterkt worden. Diverse vliegtuigfabrieken werken eraan, en eind 2008 is er al een prototype van het toestel gepresenteerd. Dit jaar kunnen we de eerste testvluchten verwachten, maar het duurt nog zeker tien jaar voordat het vliegtuig op de vliegdekschepen landt.

Schepen gaan straks langer mee

Het is het wachten wel waard, want de USS Gerald R. Ford en andere schepen in deze klasse moeten zeker een halve eeuw meegaan. Ook tegen de bedreigingen van de toekomst moeten ze bestand zijn. Denk aan wapens die worden gestuurd via gps en andere navigatiesystemen, de zogeheten 'smart weapons', die een grote rol zullen gaan spelen. Ingenieurs en ontwerpers doen daarom hun best de schepen zo flexibel te maken dat ze de komende 50 jaar makkelijk uit te breiden zijn met de nieuwste technologieën.

Met het oog daarop moet het gewicht bijvoorbeeld zo laag mogelijk zijn, want alleen dan kunnen er nieuwe vondsten worden geïnstalleerd. Een belangrijk onderdeel van de 'afslankkuur' was het terugbrengen van het aantal hangars van drie naar twee, evenals het weglaten van een van de drie vliegtuigliften die de schepen in de Nimitz-klasse hebben.

Door de vereenvoudigde inrichting en het overstappen op puur elektrische systemen hebben schepen in de Gerald R. Ford-klasse lang niet zoveel bemanning nodig. De Amerikaanse vloot schat in dat de schepen toekunnen met zo'n 1000 man minder dan op de huidige schepen.

Ook zullen de schepen minder vaak naar de werf hoeven. Schepen met kernaandrijving hoeven maar één keer per 50 jaar te 'tanken', en de Gerald R. Ford-schepen hebben naar verwachting maar één grote beurt per drie jaar nodig; nu is dat een keer per anderhalf jaar. We gaan er dan ook van uit dat ze klaarliggen als de Amerikaanse president ooit weer vraagt: 'Waar zijn de vliegdekschepen?'

# data[].attributes.attachment_link.description
Waar zijn de vliegdekschepen? Dat was de laatste 70 jaar altijd de standaardvraag van de zittende Amerikaanse president zodra er sprake was van internationale conflicten of zelfs militaire bedreigingen tegen de VS. De locatie van de vliegdekschepen is zo gewichtig omdat ze de belangrijkste pionnen van de Amerikaanse defensie zijn.

# data[].attributes.body
modernization nimitz klasse

# data[].attributes.attachment_link.description
Aircraft carriers are generally estimated to have useful operating lives of 50 years. The Navy plans 33-month nuclear refueling Refueling Complex Overhauls [RCOH] for its Nimitz-class carriers beginning with the USS Nimitz in fiscal year 1998.

# data[].attributes.headline
1.1 Eerste iteratie ontwerp Rens van Hal 06-09-2016

# data[].attributes.subject
1.1 Eerste iteratie ontwerp Rens van Hal 06-09-2016

# data[].attributes.attachment_link.description
Public mind map by Rens van Hal. Create your own collaborative mind maps for free at www.mindmeister.com

# data[].attributes.attachment_link.description
As designed, SMART-L has a maximum range of 400 km (220 nmi) against patrol aircraft, and 65 km (35 nmi) against stealthy missiles. A software upgrade, Extended Long Range (ELR) Mode, extends the maximum range to 480 km (260 nmi).

# data[].attributes.attachment_link.description
De USS Enterprise (CVN-65), voorheen CVA(N)-65, is 's werelds eerste vliegdekschip met kernaandrijving en het achtste schip van de US Navy met deze naam. Het schip heeft de bijnaam Big E, net zoals een vliegdekschip uit de Tweede Wereldoorlog.

# data[].attributes.body
Sizes, Dek choice,

# data[].attributes.attachment_link.title
Charles de Gaulle vliegdekschip (Frankrijk)

# data[].attributes.attachment_link.description
Het nucleaire en enige vliegkampschip van de Franse marine: Charles de Gaulle.

# data[].attributes.attachment_link.description
Een supervliegdekschip is een vliegdekschip dat zich door zijn grootte onderscheidt van kleinere vliegdekschepen. Gewoonlijk wordt een vliegdekschip als supervliegdekschip beschouwd als het een waterverplaatsing van meer dan 75.000 ton heeft. Op dit moment is het supervliegdekschip het grootste type oorlogsschip dat ooit gebouwd is. Er bestaan echter grotere schepen, zoals mammoettankers.

# data[].attributes.body
How it's build

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Since the 1950s, almost all U.S. supercarriers have been constructed at Northrop Grumman Newport News in Newport News, Virginia. To make the construction process more efficient, most of each supercarrier is assembled in separate modular pieces called superlifts. Each superlift may contain many compartments (rooms), spanning multiple decks, and they can weigh anywhere from 80 to 900 tons (~70 to 800 metric tons). A supercarrier is made up of almost 200 separate superlifts.

Before placing a superlift module into the ship, the construction crew assembles its steel body and hooks up almost all wiring and plumbing. Then they use a giant bridge crane to lift the module and lower it precisely into its proper position inside the ship; then they weld it to the surrounding modules. Near the end of construction, the crew joins the last module, the 575-ton island, to the flight deck.

Just like the family motor boat, an aircraft carrier propels itself through the water by spinning propellers. Of course, at about 21 feet (6.4 meters) across, a carrier's four bronze screw propellers are in a very different league than a recreational boat's. They also have a lot more power behind them. Each propeller is mounted to a long shaft, which is connected to a steam turbine powered by a nuclear reactor.

The carrier's two nuclear reactors, housed in a heavily-armored, heavily restricted area in the middle of the ship, generate loads of high-pressure steam to rotate fan blades inside the turbine. The fans turn the turbine shaft, which rotates the screw propellers to push the ship forward, while massive rudders steer the ship. The propulsion system boasts something in excess of 280,000 horsepower (the Navy doesn't release exact numbers).

The four onboard turbines also generate electricity to power the ship's various electric and electronic systems. This includes an onboard desalination plant that can turn 400,000 gallons (~1,500,000 liters) of saltwater into drinkable freshwater every day -- that's enough for 2,000 homes.

Unlike the old oil-boiler carriers, modern nuclear carriers don't have to refuel regularly. In fact, they can go 15 to 20 years without refueling. The trade-offs are a more expensive power plant, a longer, more complicated refueling process (it takes several years) and the added risk of a nuclear disaster at sea. To minimize the risk of such a catastrophe, the reactors inside a supercarrier are heavily shielded and closely monitored.

# data[].attributes.attachment_link.description
Since the 1950s, almost all U.S. supercarriers have been constructed at Northrop Grumman Newport News in Newport News, Virginia. To make the construction process more efficient, most of each supercarrier is assembled in separate modular pieces called superlifts.

# data[].attributes.attachment_link.description
Het opvallendst aan dergelijke schepen is het vlakke dek dat van voor- tot achtersteven doorloopt en het brug- of eilandcomplex aan stuurboordzijde. Naargelang het type vliegtuig dat aan boord wordt meegenomen spreekt men soms van aanvals-, antionderzeeboot- of escortevliegdekschip. Meestal wordt echter een combinatie van verschillende typen vliegtuigen meegenomen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het Amerikaanse vliegdekschip USS Nimitz heeft met vijf escorteschepen koers gezet naar de Rode Zee. Daarvandaan kan het, indien noodzakelijk, bijdragen aan een Amerikaanse aanval op Syrië. Dat hebben Amerikaanse defensiemedewerkers vandaag laten weten.

# data[].attributes.attachment_link.title
Amerikaans vliegdekschip zet koers naar Rode Zee

# data[].attributes.attachment_link.description
Het Amerikaanse vliegdekschip USS Nimitz heeft met vijf escorteschepen koers gezet naar de Rode Zee. Daarvandaan kan het, indien noodzakelijk, bijdragen aan een Amerikaanse aanval op Syrië. Dat hebben Amerikaanse defensiemedewerkers vandaag laten weten.