# data[].attributes.headline
Γράφει η Ιωάννα Τσόπρα

# data[].attributes.subject
Γράφει η Ιωάννα Τσόπρα

# data[].attributes.body
... Ο ταχυδρόμος καθώς έψαχνε τα γράμματα βρήκε ένα που δεν μπορούσε να το παραδόσει γιατί δεν είχε διεύθυνση,έτσι πήγε στην οδό που έγραψε το γράμμα.Χτύπησε την πόρτα και τον άνοιξε ο Βάνκας και τον  ρώτησε:
-Εσύ είσαι αυτός που έγραψε αυτό το γράμμα?, ο ταχυδρόμος δείχνει το γράμμα στον Βάνκα.
-Ναί, εγώ,γιατί ρωτάς?είπε ο Βάνκας.
-Το γράμμα δεν μπορώ να το στείλω γιατί δεν έχει διεύθυνση.
Ο Βάνκας στεναχωρίθηκε που το γράμμα δεν είχε φτάσει στον  παππού του, έτσι είπε στον ταχυδρόμο όλα αυτά που περνούσε και ο ταχυδρόμος τον υοθέτησε .Ο  Βάνκας δέχθηκε,έτσι ο Βάνκας πέρασε πολύ ωραία Χριστούγεννα μαζί με την οικογένεια του.

# data[].attributes.headline
Γράφει η Κέλλυ Λαδιά

# data[].attributes.subject
Γράφει η Κέλλυ Λαδιά

# data[].attributes.body
ENA ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ

“                                                                                          ΒΑΝΚΑΣ

......Για τον παππού.Στο χωριό.

Έξυσε το κεφάλι του,ξανασκέφτηκε και πρόσθεσε στο φάκελο: Κωσταντή Μακάριτς.

Ανακουφίστηκε και χάρηκε τόσο πολύ, που επιτέλους θα γυρνούσε στο χωριό του παππού του και θα έκανε μια καινούρια αρχή.

Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε καθόλου. Κάτι μέσα του τον έλεγε οτι το γράμμα του δεν θα έφτανε ποτέ.Κατά σύμπτωση, το ίδιο βράδυ, ο παππούς του ήταν ανήσυχος, ένιωθε οτι ο εγγονός του κατι είχε...κάτι ήθελε........

Χωρίς να κοιμηθεί όλο το βράδυ, το πρωί αποφάσισε να πάει να βρεί τον Βάνκα.

Πρωί-πρωί ο Βάνκας γυάλιζε τις μπότες του αφεντικού του, ξαφνικά κάποιος χτύπησε την πόρτα. “Πάνε να ανοίξεις ..τεμπέλη!!” του είπε το αφεντικό. Ο Βάνκας άνοιξε την πόρτα και τι να δει;; Ήταν ο παππούς του!!!! Κατευθείαν αγκαλιάστηκαν και ο βάνκας δεν μπορούσε να σταματήσει τα δάκρυα χαράς του........

Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Βάνκας πήρε το σακίδιο του και έφυγε με τον παππού του.

Χαρά, αγάπη, ευτυχία και ηρεμία γέμισαν την ζώη του Βάνκα. Απο την στιγμή, που βρέθηκαν μαζί παππούς και εγγόνος κι η ζωή τους ήταν όμορφη σαν ένας ανθισμένος πολύχρωμος ευωδιαστός κήπος με έναν γαλανό ουρανό πλημμυρισμένο από το ηλιόλουστο φως........

# data[].attributes.headline
Γράφει η Μαλαματή Κυριάκου

# data[].attributes.subject
Γράφει η Μαλαματή Κυριάκου

# data[].attributes.body
Το δικό μου τέλος για την ιστορία

Ο Βάνκας έγραψε το γραμμα και το έβαλε μεσα στο φάκελο τον οποίο τον αγόρασε με τα λεφτά του και έτρεξε στο ταχυδρομικό κουτί. Το πέταξε μέσα και σταύρωσε τα δάχτιλά του.

Πέρασαν μέρες αρκετές μα τίποτα, ούτε γράμμα του έστειλε ο παππους, ούτε πήγε να τον δει. Ο Βάνκας άρχισε να απελπίζεται μα μάταια περίμεναι... Πέρασαν πολλά χρόνια και τα πράγματα δυσκόλεψαν, έτσι ο αφέντης του αποφάσισε να τοω διώξει. Έτσι ο Βάνκας μάζεψε τα πράγματά του και ξεκίνησε για το χωριό.

Μετά από λίγες μέρες έφτασε στο χωριό, μα τον περίμεναι μια δυσάρεστη έκπληξη, ο πολυαγαπημένος του παππούς τώρα ήταν στον ουρανό...στενοχωρημένος καθώς ήταν αποφάσισαι να ζήσει στο δρόμο μόνος, χωρίς να ζητήσει ποτέτίποτα από κανένα. Όμως από την πολύ ταλεπορία δεν άντεξε και άφησε την τελευταία του πνοή στο πεζοδρόμιο. Έτσι πήγε να συναντήσει τον παππού του και να ζήσουν μαζί χαρούμενα χωρίς να τους χωρίσει ποτέ κανείς.

# data[].attributes.headline
Γράφει ο Φάνης Τρεμόπουλος

# data[].attributes.subject
Γράφει ο Φάνης Τρεμόπουλος

# data[].attributes.body
ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΑΝΚΑ

Ο Βάνκας δίπλωσε το γράμμα στα τέσσερα και το έβαλε στο φάκελο που είχε αγοράσει την προηγούμενη μέρα, ύστερα σκέφτηκε λίγο και συμπλήρωσε τη διεύθυνση και το όνομα του παππού του. Σφράγισε τον φάκελο και βγήκε γρήγορα έξω τρέχοντας όπου βρήκε το κοντινότερο κουτί οπώς του είχαν πει τα παιδιά, το έριξε μέσα...

Οι μέρες περνούσαν και ο παππούς δεν είχε φανεί, οι ελπίδες του βάνκα για το χωριό χάνονταν σε κάθε λεπτό που περνούσε... Ξαφνικά κάποιος χτυπά την πόρτα του Βάνκα, ο μικρός πλησιάζει και ανοίγει την πόρτα σιγά σιγά για να δει ποιος βρίσκεται στο κατώφλι, αμέσως αντικρίζει τον παππού του και τρέχει χαρούμενος προς τα πάνω του.

Τέλος ο Βάνκας μάζεψε τα πράγματα του τα φόρτωσε στην άμαξα και φύγανε μαζί με τον παππού του για το χωριό, οπού έζησε για όλη του τη ζωή ήρεμα και γαλήνια...

# data[].attributes.headline
Γράφει η Δήμητρα Καραγιάνη

# data[].attributes.subject
Γράφει η Δήμητρα Καραγιάνη

# data[].attributes.body
... Ο Βάνκας δίπλωσε το γράμμα στα τέσσερα και το έβαλε στον φάκελο που είχε αγοράσει. Ύστερα σκέφτηκε λίγο,βούτηξε την πένα στο καλαμάρι και έγραψε την διεύθηνσή του και το όνομα Κωνσταντή Μακάριτς.Φόρεσε το παλτό του και βγήκε έξω. Τα παιδιά του χασάπικου του είχαν πει ότι τα γράμματα τα έριχναν σε ένα κουτί. Γρήγορα ο Βάνκας έτρεξε στο κοντινότερο κουτί έριξε το γράμμα και έφυγε.

Ανυπομονούσε το γράμμα να φτάσει στον παππού του. Μετά από λίγες μέρες ο παππούς του ήρθε  από το χωριό. Ο Βάνκας πετούσε από χαρά και είπε στον παππού του «Αχ παππού πήρες το γράμμα μου και ήρθες να με πάρεις από εδώ; Είμαι πολύ χαρούμενος!!» ο παππούς του απάντησε     «Αχ, εγγονακι μου πόσο μου έλειψες άντε μάζεψε τα πράγματά σου και πάμε να φύγουμε στο χωριό να διασκεδάσουμε όπως παλιά. Θα είμαστε οι δυο μας και δεν θα σε ξανά  αφήσω ποτέ!!»

# data[].attributes.headline
Γράφει ο Βασίλης Κωνσταντινίδης

# data[].attributes.subject
Γράφει ο Βασίλης Κωνσταντινίδης

# data[].attributes.body
Ο Βάνκας δίπλωσε το γράμμα στα τέσσερα  και έτρεξε να το ρίξει στο κόκκινο κουτί.

Οι μέρες περνούσαν και ο Βάνκας περίμενε και προσευχόταν για να έρθει ο παππούς του να τον πάρει.

Μια μέρα καθώς δούλευε άνοιξε η πόρτα του τσαγκαράδικου και ήταν ο παππούς του. Μόλις τον είδε έτρεξε και τον αγκάλιασε και χάρηκε πολύ που ήρθε να τον πάρει.

Αμέσως έμασε τα πράγματα του και φύγανε γρήγορα για το χωριό όπου τους περίμενε η δεσποινίδα Όλγα με πολλά φαγητά και γλυκά για να περάσουν μαζί την Πρωτοχρονιά.