# data[].attributes.body
Ze noemden me duivelskind
Michaela DePrince & Elaine DePrince
Waargebeurd
Alle leeftijden

# data[].attributes.body
Ik ging naar de bibliotheek met in gedachten een ander boek. Toen ik in de bibliotheek aankwam was het boek die ik wou echter niet beschikbaar, dus moest ik een ander zoeken. Non- fictie boeken interesseren mij veel meer dan fictie dus ging ik daar opzoek. Ik kwam in de afdeling van waargebeurde verhalen en bladerde wat door de boeken. Op een gegeven moment kwam ik dit boek tegen en hoewel ballet mij niet echt interesseert vond ik het boek er heel interessant uitzien. Ik las de achterkant van het boek en was meteen ontroerd door de mooie woorden van Daphne Deckers. Dit maakte mij heel nieuwsgierig naar het boek dus besloot ik voor dit boek te kiezen.

# data[].attributes.body
Ik heb de eerste 30 pagina's van het boek gelezen en ben meteen volledig verkocht. Mijn verwachtingen zijn meer dan vervult. Ik vind het boek nu al een van de mooiste die ik ooit gelezen heb. Wanneer ik het boek lees krijg ik een heel warm gevoel. Het boek neemt je echt mee in haar verhaal, je kan je het zelf bijna inbeelden. Ik kijk er al naar uit om de rest van mijn boek te lezen.

# data[].attributes.body
Het boek start met een korte tekst over hoe ze  in de coulissen staat van de grote show die ze zo dadelijk moet dansen. Daarin vertelt ze kort wat er op dat moment allemaal door haar heen gaat en waar ze allemaal aan denkt. Daarna begint hoofdstuk 1, het begin van haar verhaal. In het stuk die ik tot nu toe gelezen heb vertelt ze vooral waar ze vandaan komt en wat er allemaal gebeurd is na de dood van haar ouders. Het meisje heet Mabinty Bangura, is 4 jaar en woont samen met haar papa Alhaji en mama Jemi in Afrika, papa werkt in de diamantmijnen en mama is huisvrouw. Mabinty is anders dan de andere kinderen, ze heeft een huidziekte. Ze heeft vlekken over haar hele lichaam, wat iedereen in het dorp heel vreemd vindt. Vooral haar oom Abdullah, hij had 3 vrouwen en 14 kinderen, 13 meisjes en 1 jongen. Oom Abdullah was alles behalve een aangename man en zijn vrouwen al evenmin. Aangezien Mabinty een huidziekte heeft is iedereen ervan overtuigt dat ze voor haar nooit een huwelijksprijs zullen krijgen dus besluiten haar vader en moeder geld te sparen om haar naar school te sturen. Al snel kan Mabinty lezen en wel 5 talen spreken. Maar op een dag komt Jemi haar neefje binnen met vreselijk nieuws, Alhaji is dood. De rebellen hebben de mijnen opgeblazen. Na de dood wordt oom Abdullah voogd van mama Jemi en dochter Mabinty, met tegenzin. Jemi weigert van te trouwen en Abdullah beslist van hen het leven nog moeilijker te maken. Wanneer Jemi ernstig ziek wordt en uiteindelijk sterft, wordt Mabinty wees. Oom Abdullah wilt niet langer voor het kind zorgen omdat er geen geld aan te verdienen is en beslist van haar naar het weeshuis te brengen.

# data[].attributes.body
Mabinty Bangura komt terecht in een weeshuis met 27 kinderen waar ze er in het begin helemaal alleen voor staat. Maar dan krijgt ze een vriendin die dezelfde naam heeft, Mabinty Suma. Later worden hun namen door hun ouders veranderd naar Michaela Mabinty en Mia Mabinty. In het weeshuis zijn ze nummer 27 en nummer 26 gerangschikt naargelang hoe geliefd ze waren. Het leven in het weeshuis was verschrikkelijk maar juf Sarah maakte het iets dragelijker. Ze deed haar aan haar eigen moeder denken en deed dus voor haar extra haar best. Op een avond vertrok juf Sarah naar huis maar belande ze in de handen van de Debils, die haar vermoorden voor de ogen van Mabinty B. Mabinty B had een tijdschrift gevonden met daarin allemaal foto's, maar 1 foto eiste al haar aandacht op. Een afbeelding van een ballerina, iets wat ze zelf later wilde worden. Maar uiteindelijk kwam er licht aan het einde van de donkere tunnel. Elk kind werd geadopteerd door een Amerikaans gezin. De twee hartsvriendinnen werden door hetzelfde gezin gedadopteerd, bestaande uit een papa en mama en 3 oudere broers. Samen maakten ze de reis naar Amerika waar een heel nieuw leven op hun te wachten staat. Maar ondanks hun nieuw leven blijft hun verleden hun achtervolgen, dat merk je in hun nachtmerries en in hun angst voor honden. Verder in het boek bestaat elk hoofdstuk uit een nieuw avontuur die ze beleven. Zo kom je te weten dat ze naar hun eerste balletschool gaat, ze een nieuw zusje erbij krijgen, ze te maken krijgen met racisme, ze haar eerste balletoptreden ziet, haar eerst tournee,...

# data[].attributes.body
Ik geef het boek zeker een 9/10. Ik vind het verhaal echt heel mooi en intressant. Hoe je kunt zien hoe heel hun leven veranderd vind ik echt leuk. Het feit dat het boek waargebeurd is raakt het verhaal je extra hard, in het boek zitten ook foto's van hun als kind in het weeshuis en samen met hun nieuwe ouders en broers. Ondanks dat ze zo een mooi 'nieuw' leven hebben gekregen komen ze toch opnieuw voor problemen te staan zoals racisme, iets wat ze in Afrika  dan bijvoorbeeld nooit meegemaakt zouden hebben. Deze 'twist' in het verhaal benadrukt toch nog een de realiteit van het boek. In het boek werd in het begin iedereen geadopteerd behalve Mabinty B waardoor er een grote nieuwsgierigheid ontstaat van wat er dan met haar zal gebeuren, gelukkig werd ze uiteindelijk dan wel ook geadopteerd. Ik zou het boek zeker aanraden aan om het even wie, zulk verhaal is bestemt voor iedereen.

# data[].attributes.body
Ik vind het liedje "Alle kleuren" van K3 passen bij het verhaal. In het liedje zingen ze" van Afrika tot in Amerika", de reis die de twee 'zusjes' samen maken.

# data[].attributes.body
Ik vind dit gedicht heel toepasselijk voor het verhaal. Je vind er het dansen in terug, het racisme en hun verleden. Door hoe het gedicht geschreven is met de termen zoals 'pak me vast'', 'draai me in het rond' doet mij dit denken aan dansen. Het stukje tekst " rond een lichaam van echt vlees en echt zweet van antilichamen en leed" doet mij denken aan racisme, dat iedereen lichaam hieruit gemaakt is ondanks jouw kleur, dat we allemaal mensen zijn. Het laatste blokje " draai me in het rond tot ik vergaat zoals het was", doet me denken aan hun verleden, of aan het feit dat ze hun verleden zo graag mogelijk willen vergeten. Hierbij is ballet een grote must.

# data[].attributes.body
In dit filmpje zie je Michaela in de dansschool. Hier zie je ook dat ze het enige gekleurde meisje is van de hele groep, iets wat ik heel opmerkelijk vind. Tijdens de beelden door zijn er ook korte fragmenten waar Michaela zelf vertelt.

# data[].attributes.attachment_link.title
FIRST POSITION - "Meet Michaela DePrince"