# data[].attributes.headline
Maski trzepotały czerwonymi powiekami, kolorowe wargi szeptały coś bezgłośnie i wieǳiałem, że przyjǳie chwila, kiedy napięcie tajemnicy dojǳie do zenitu i wtedy wezbrane niebo kurtyny pęknie naprawdę, uniesie się i ukaże rzeczy niesłychane i olśniewające.

# data[].attributes.subject
Maski trzepotały czerwonymi powiekami, kolorowe wargi szeptały coś bezgłośnie i wieǳiałem, że przyjǳie chwila, kiedy napięcie tajemnicy dojǳie do zenitu i wtedy wezbrane niebo kurtyny pęknie naprawdę, uniesie się i ukaże rzeczy niesłychane i olśniewające.

# data[].attributes.body
epitety - "czerwonymi powiekami", "kolorowe wargi"
animizacja - "maski trzepotały czerwonymi powiekami", "napięcie tajemnicy dojdzie do zenitu",
Personifikacja - "wargi szeptały", "niebo kurtyny pęknie naprawdę, uniesie się i uniesie się i ukaże rzeczy niesłychane i olśniewające".

Te zabiegi są użyte w celu dynamizacji opisywanej sytuacji, ukazuje brak wpływu człowieka na to co się zdarzy.
Filip

# data[].attributes.body
"Wśród sennych rozmów upływał niepostrzeżenie czas i biegł nierównomiernie, robiąc niejako węzły w upływie godzin, połykając kędyś całe, puste interwały trwania."

Epitety - "sennych rozmów", "całe, puste interwały"
Animizacja - "czas biegnie"
Metafora - "czas robi węzły", "czas połyka interwały"

Fragment ten zawiera epitety, które szerzej opisują dany element. W tym przypadku "senne rozmowy" stają się jakby rozmowami prowadzonymi bez całkowitej świadomości i konkretnego celu. Animizacja "czas biegnie" nadaje przedmiotowi nieożywionemu cechę istoty żywej. W powyższym fragmencie pozwala to na lepsze odzwierciedlenie szybko upływającego czasu. Metafory "czas robi węzły" oraz "czas połyka interwały" tworzą związek wyrazów o innym znaczeniu niż dosłowny ich sens. W tej sytuacji ukazują one jak czas zapętla się oraz jak zmienia się długość jego odczuwania.
Leon

# data[].attributes.headline
"Jest lekkomyślnością nie do darowania wysłać w taką noc młodego chłopca z misją ważną i pilną, albowiem w jej półświetle zwielokrotniają się, plączą i wymieniają jedne z drugimi ulice. Otwierają się w głębi miasta, żeby tak rzec, ulice podwójne, ulice sobowtóry, ulice kłamliwe i zwodne."

# data[].attributes.subject
"Jest lekkomyślnością nie do darowania wysłać w taką noc młodego chłopca z misją ważną i pilną, albowiem w jej półświetle zwielokrotniają się, plączą i wymieniają jedne z drugimi ulice. Otwierają się w głębi miasta, żeby tak rzec, ulice podwójne, ulice sobowtóry, ulice kłamliwe i zwodne."

# data[].attributes.body
Metafora - "w jej półświetle (nocy) zwielokrotniają się, plączą i wymieniają jedne z drugimi ulice" Autor używając tej metafory próbuje pokazać jak świadomość może działać na otoczenie w ciemności/w nocy. Buduje to poczucie tajemnicy oraz zmienia miasto w labirynt dróg. Budzi to w czytelniku poczucie niepewności oraz wpływa na wyobraźnie.

Epitety - (ulice) podwójne, kłamliwe, zwodne oraz metafora - ulice sobowtóry mają podobne działanie jak metafora powyżej, zmieniając miasto w labirynt, budując nastrój tajemniczości.
Bartek Cz

# data[].attributes.body
"Transformacje nieba, metamorfozy jego wielokrotnych sklepień w coraz kunsztowniejsze konfiguracje nie miały końca. Jak srebrne astrolabium otwierało niebo w tę noc czarodziejską mechanizm wnętrza i ukazywało w nieskończonych ewolucjach złocistą matematykę swych kół i trybów."

W zacytowanym fragmencie możemy znaleźć porównanie ("jak srebrne astrolabium..."), epitety ("noc czarodziejską", "złocistą matematykę") oraz uosobienie ("otwierało niebo w tę noc czarodziejską mechanizm..."). Użyte środki stylistyczne bardzo mocno wpływają na wyobraźnię czytelnika. Przedstawiają noc widzianą oczami dziecka, dla którego zjawisko to przypomina jakąś skomplikowaną i zmienną konstrukcję, mechanizm. Wskazuje to na charakter oniryczny tekstu i nakłania nas do tego, abyśmy użyli naszej wyobraźni i zaczęli postrzegać tak zwyczajne zjawisko w zupełnie inny sposób, a tym samym spróbowali odkryć świat na nowo.

Paulina Z.

# data[].attributes.headline
Czy kolory karteczek są przypadkowe? o.o

# data[].attributes.subject
Czy kolory karteczek są przypadkowe? o.o

# data[].attributes.headline
“Dreszcz płynący przez wielkie oblicze tego nieba, oddech ogromnego płótna, od którego rosły i ożywały maski, zdradzał iluzoryczność tego firmamentu, sprawiał to drganie rzeczywistości, które w chwilach metafizycznych odczuwamy jako migotanie tajemnicy.Maski trzepotały czerwonymi powiekami, kolorowe wargi szeptały coś bezgłośnie i wiedziałem, że przyjdzie chwila, kiedy napięcie tajemnicy dojdzie do zenitu i wtedy wezbrane niebo kurtyny pęknie naprawdę, uniesie się i ukaże rzeczy niesłychane i olśniewające.”“Dreszcz płynący przez wielkie oblicze tego nieba, oddech ogromnego płótna … ożywały maski … maski trzepotały ... “ są to zabiegi ożywienia, mające na celu dodanie dynamizmu wrażeniom chłopca, tego jak odbiera on te rekwizyty w teatrze. Elementy ożywionego świata materialnego budują dodatkowo oniryczny charakter całego tekstu, wprowadzając w ten nastrój jeszcze przed wędrówką chłopca.

# data[].attributes.subject
“Dreszcz płynący przez wielkie oblicze tego nieba, oddech ogromnego płótna, od którego rosły i ożywały maski, zdradzał iluzoryczność tego firmamentu, sprawiał to drganie rzeczywistości, które w chwilach metafizycznych odczuwamy jako migotanie tajemnicy.Maski trzepotały czerwonymi powiekami, kolorowe wargi szeptały coś bezgłośnie i wiedziałem, że przyjdzie chwila, kiedy napięcie tajemnicy dojdzie do zenitu i wtedy wezbrane niebo kurtyny pęknie naprawdę, uniesie się i ukaże rzeczy niesłychane i olśniewające.”“Dreszcz płynący przez wielkie oblicze tego nieba, oddech ogromnego płótna … ożywały maski … maski trzepotały ... “ są to zabiegi ożywienia, mające na celu dodanie dynamizmu wrażeniom chłopca, tego jak odbiera on te rekwizyty w teatrze. Elementy ożywionego świata materialnego budują dodatkowo oniryczny charakter całego tekstu, wprowadzając w ten nastrój jeszcze przed wędrówką chłopca.

# data[].attributes.body
Szymon J

# data[].attributes.body
„W tej czarnej gęstwinie parku, we włochatej sierści zarośli, w masie kruchego chrustu były miejscami nisze, gniazda najgłębszej puszystej czarności, pełne plątaniny, sekretnych gestów, bezwładnej rozmowy na migi. Było w tych gniazdach zacisznie i ciepło”.
W przedstawionym fragmencie dorosły narrator wraca pamięcią do czasów dzieciństwa. Wspomina przeszłość widząc ją oczami dziecka. Użycie określeń takich jak „zacisznie”, „ciepło” kojarzy się czytelnikowi z poczuciem spokoju, bezpieczeństwa. Narrator przedstawia więc mit dzieciństwa, wyolbrzymiając i nadając przeróżne cechy wspominanym miejscom. Zastosowanie dobitnych epitetów takich jak „czarnej gęstwinie”, „włochatej sierści” są metaforycznym przedstawieniem bezpiecznej przystani osoby mówiącej, a dodatkowo poprzez użycie instrumentacji głoskowej czytelnik może zobrazować sobie przedstawioną przestrzeń przez oddziaływanie na jego zmysły i odczytać nacechowanie emocjonalne narratora. Treść wspomnień zostaje wzmocniona i nastrojowa. Wyliczenie poszczególnych elementów otoczenia wzmacnia przedstawienie wspomnień narratora i ukazuje ich bogactwo. Dogłębne opisy oraz tak liczne epitety podkreślają emocjonalne przywiązanie narratora do przywoływanych wspomnień  a zarazem zwiększają obrazowość i plastyczność opisu. Zastosowane zabiegi przekładają się na ukierunkowanie myśli odbiorcy i wskazują wagę, jaką narrator przywiązuje do dziecięcych marzeń oddając się ich okazałości.
Natalia P.

# data[].attributes.body
Aż pewnej nocy podniósł się ten głos groźnie i nieodparcie, żądając, aby mu dał świadectwo usty⁵¹ i wnętrznościami swymi. I usłyszeliśmy, jak duch weń wstąpił, jak podnosił się z łóżka, długi i rosnący gniewem proroczym, dławiąc się hałaśliwymi słowy, które wyrzucał jak mitralieza⁵². Słyszeliśmy łomot walki i lęk ojca, jęk tyrana ze złamanym biodrem, który jeszcze urąga.

Epitety mające wprowadzić dynamizm jak i przedstawić straszność sytacji. widać strach u podmiotu lirycznego
Porównanie - Ojciec porównany do tyrana pokazuje stosunek do oja
metafora -  nagle pojawienie się ,,jak duch weń wstąpił'
wyliczenie -  jak duch weń wstąpił, jak podnosił się z łóżka. miało wprowadzić dynamizm i spotengować nastrój grozy
Mateusz Papajewski

# data[].attributes.body
Tłum śmieje się. Czy rozumiecie straszny sadyzm, upajające, demiurgiczne okrucieństwo tego śmiechu?

Dużo epitetów nacechowanych negatywnie- emocjonalne pokazanie podejścia osoby mówiącej do problemu
Pytanie retoryczne- skłania adresata do przemyśleń nad stopniem i skalą problemu
Hiperbola- wyolbrzymienie okrucieństwa ‘tłumu’ aby uwyraźnić problem
Metafora- sam  śmiech jest tu metaforą podejścia ‘tłumu’ do dyskutowanego problemu

Eryk M

# data[].attributes.body
„Był to dialog groźny jak mowa piorunów. Łamańce rąk jego rozrywały niebo na Ojciec, Proroctwo, Prorok sztuki, a w szczelinach ukazywała się twarz Jehowy, wzdęta gniewem i plująca przekleństwa”

We fragmencie tym występuje wiele środków stylistycznych. Jednym z nich są epitety, mające na celu wzmocnienie przekazu. Innym środkiem jest porównanie które ma pobudzić wyobraźnię czytelnika i skłonić go do przemyśleń. Ożywienie ma na celu lepsze oddanie nastroju.

Łukasz

# data[].attributes.body
Szliśmy wzdłuż tego włochatego brzegu ciemności, ocierając się o niedźwieǳie futro krzaków, trzaskających pod naszymi nogami w jasną noc bezksiężycową, w mleczny, fałszywy ǳień, daleko po północy.
fałszywy dzień - peryfraza
niedźwiedzie futro krzaków- metafora
włochaty brzeg ciemności - metafora
Te zabiegi wywołują uczucie grozy. Pomagają czytelnikowi zobaczyć nocną podróż przez las oczami małego, przestraszonego dziecka.
Szymon K.

# data[].attributes.body
"Maski trzepotały czerwonymi powiekami, kolorowe wargi szeptały coś bezgłośnie i wiedziałem, że przyjdzie chwila, kiedy napięcie tajemnicy dojdzie do zenitu i wtedy wezbrane niebo kurtyny pęknie naprawdę, uniesie się i ukaże rzeczy niesłychane i olśniewające."
Fragment zawiera liczne epitety "czerwonymi powiekami", "rzeczy niesłychane", "kolorowe wargi", które budują przestrzeń oraz napięcie związane z nadchodzącym wydarzeniem. Ukazują również emocjonalny stosunek do spektaklu. "Napięcie dojdzie do zenitu" wskazuje na intensywność przeżyć. "Trzepotały", "szeptały" do onomatopeje, które pozwalają odbiorcy jeszcze lepiej wczuć się w atmosferę utworu.
Małgorzata Lachowska

# data[].attributes.body
"Wszystkie chroboty, trzaski nocne, tajne, skrzypiące życie podłogi miały w nim nieomylnego i czujnego dostrzegacza, szpiega i współspiskowca. Absorbowało go to w tym stopniu, że pogrążał się zupełnie w tej niedostępnej dla nas sferze, z której nie próbował zdawać nam sprawy."

wyliczenie- pokazuje bogactwo, tajemniczość życia nocnego, wprowadza oniryczność do historii postaci drugoplanowej w tym opowiadaniu, nadając głębię i tajemniczość, bogactwo zagadkowego świata

wyliczenie (epitetów ojca)- określają jego zajęcie, zainteresowanie chrobotami, bez konieczności konkretnych opisów, w jaki sposób obserwacji dokonywał, nadają krótką, ale treściwą charakterystykę tej postaci

archaizm- dostrzegacz: dodaje powagi, zaznacza głębię czasową, pewną egzotyczność ojca wobec przeciętnych ludzi

Opis ojca pokazuje, że nie tylko główny bohater doświadcza dziwnych, bajkowo-sennych przygód, ale że są one dzielone z innymi istotami w świecie przedstawionym. Oddala od czytelnika proste interpretacje w stylu urojeń bohatera. Pokazuje tajemniczość i niedostępność, zagadkę również na dalszych planach świata przedstawionego, właściwie normalizuje dziwność, oniryczność.

# data[].attributes.headline
"Otwiera􏰀ją się w głębi miasta, żeby tak rzec, ulice podwój􏰀ne, ulice sobowtóry, ulice kłamliwe i zwodne."

# data[].attributes.subject
"Otwiera􏰀ją się w głębi miasta, żeby tak rzec, ulice podwój􏰀ne, ulice sobowtóry, ulice kłamliwe i zwodne."

# data[].attributes.body
powtórzenie słowa ulice ma na celu zobrazowanie czytelnikowi dużej ilości dróg w których człowiek nie znający miasta może się zagubić.
epitety opisujące ogół ulic mają za zadanie zwiekszyć skomplikowanie planu miasta a także dodać atmosferę tajemniczości i grozy z jaką musi sobie radzić chłopiec. Personifikowanie ulic dodatkowo potęguje niepewność i lęk jaki może towarzyszyć bohaterowi
Wojtek

# data[].attributes.headline
"Kolorowa mapa niebios wyogromniała kopułę niezmierną, na której spiętrzyły się fantastyczne lądy, oceany i morza, porysowane liniami wirów i prądów gwiezdnych, świetlistymi liniami geografii niebieskiej." 

# data[].attributes.subject
"Kolorowa mapa niebios wyogromniała kopułę niezmierną, na której spiętrzyły się fantastyczne lądy, oceany i morza, porysowane liniami wirów i prądów gwiezdnych, świetlistymi liniami geografii niebieskiej." 

# data[].attributes.body
Liczne epitety, będące słowami nacechowanymi pozytywnie ("kolorowa", "fantastyczne", "świetliste") wprowadzają atmosferę spokoju, radości, optymizmu w stosunku do opisywanych później w tekście wydarzeń. We fragmencie tym występują również epitety, które kojarzą się czytelnikowi z czymś ogromnym, w pewien sposób niedoścignionym ("niezmierną") oraz inne słowa z podobną funkcją ("wyogromniała"). Połączenie tych dwóch powyżej wymienionych efektów wywieranych przez te zabiegi na czytelnika, owocuje zakiełkowaniem w nim poczucia pewnego rodzaju oderwania od rzeczywistości w pozytywnym znaczeniu tego słowa. Można nawet posunąć się o stwierdzenie, że współgrając z wyliczeniem, które obecne jest w całym tym fragmencie, może wręcz przytłoczyć odbiorcę ilością bodźców. Oprócz epitetów i wyliczenia niebo w tym fragmencie zostało porównane do mapy. Jest to kolejny sposób na podkreślenie jego ogromu, tego, że góruje nad małym człowiekiem, przytłacza go. Efektem wynikającym z zastosowania we fragmencie tych zabiegów jest zbudowania atmosfery tajemniczości, zachwytu (kierowanego w stronę firmamentu), przepełnienie czytelnika licznymi emocjami.
Maja Sałach

# data[].attributes.body
,,Niebo obnażało wewnętrzną swą konstrukcję w wielu jakby anatomicznych preparatach pokazujących spirale i słoje  światła, przekroje seledynowych brył nocy, plazmę przestworzy, tkankę rojeń nocnych".
Jest to przykład poezji prozy, liczne środki poetyckie służą budowaniu atmosfery onirycznej, kształtują wyobraźnię czytelnika, podkreślają wyjątkowość wydarzenia : porównanie (,,jakby anatomicznych preparatach"), wyliczenia ( ,,brył nocy, plazmę przestworzy") i epitety ( ,,seledynowych").  Wyliczenia dodatkowo podkreślają bogactwo doznań. Użyte słownictwo anatomiczne kontrastuje z poetyckim, sennym obrazem. Niebo jest ożywione, jest to przykład kreacjonizmu.
Zuzanna W.

# data[].attributes.headline
"Znaleźliśmy się znowu w tej wielkiej, źle oświetlonej i brudnej sali, pełnej sennego gwaru luǳkiego i bezładnego zamętu. Ale gdy przebrnęliśmy przez ciżbę luǳką, wynurzyła się przed nami ogromna bladoniebieska kurtyna, jak niebo jakiegoś innego firmamentu."- "wielkiej, źle oświetlonej i brudnej sali" wyliczenia "bezładny zamęt"-epitet "ogromna bladoniebieska kurtyna, jak niebo jakiegoś innego firmamentu"-porównanie,  metafora Zabiegi mają na celu obrazowo przedstawić wnętrze teatru,  opis kurtyny w metaforyczny sposób ożywia ją i staje się ona częścią nieba, które należy do sfery snu. Opis też przedstawia zmęt panujący w teatrze przed sztuką za pomocą epitetów opisujących dzięk na sali "gwaru luǳkiego ".  Aleksandra O.

# data[].attributes.subject
"Znaleźliśmy się znowu w tej wielkiej, źle oświetlonej i brudnej sali, pełnej sennego gwaru luǳkiego i bezładnego zamętu. Ale gdy przebrnęliśmy przez ciżbę luǳką, wynurzyła się przed nami ogromna bladoniebieska kurtyna, jak niebo jakiegoś innego firmamentu."- "wielkiej, źle oświetlonej i brudnej sali" wyliczenia "bezładny zamęt"-epitet "ogromna bladoniebieska kurtyna, jak niebo jakiegoś innego firmamentu"-porównanie,  metafora Zabiegi mają na celu obrazowo przedstawić wnętrze teatru,  opis kurtyny w metaforyczny sposób ożywia ją i staje się ona częścią nieba, które należy do sfery snu. Opis też przedstawia zmęt panujący w teatrze przed sztuką za pomocą epitetów opisujących dzięk na sali "gwaru luǳkiego ".  Aleksandra O.

# data[].attributes.body
Słabo oświetlone, ciemne i uroczyste ich wnętrza pachniały głębokim zapachem farb, laku, kadzidła, aromatem dalekich krajów i rzadkich materiałów. Mogłeś tam znaleźć ognie bengalskie, szkatułki czarodziejskie, marki krajów dawno zaginionych, chińskie odbijanki,  indygo,  kalafonium z Malabaru, jaja owadów egzotycznych, papug, tukanów, żywe salamandry i bazyliszki, korzeń Mandragory, norymberskie mechanizmy, homunculusy w doniczkach, mikroskopy i lunety, a nade wszystko rzadkie i osobliwe książki, stare folianty pełne przedziwnych rycin i oszałamiających historii.

Przedstawionym tutaj zabiegiem są wyliczenia. Autor wprowadzając ten zabieg przy opisie sklepów cynamonowych chce ukazać nam klimat egzotyczny klimat tego miejsca, poprzez ukazanie nam ogromu niezwykłych i rzadkich  przedmiotów, które można dostać w tym miejscu handlu. Zabiegim tym wprowadzana jest niezwykłość i klimat miejsca, które wspomina bohater utworu. Poprzez opis sklepów jesteśmy w stanie wyobrazić sobie wygląd tego miejsca. Dodatkowo opis sklepów cynamonowych ma za zadanie opóźnić bieg fabuły, zabieg ten nazywamy retardacją.  Dodatkowo za koloryt opisu sklepów cynamonowych odpowiadają liczne epitety występujące wręcz przy niemal  każdym z wyliczonych towarów dostępnych w miejscu wspominanym przez bohatera. Poprzez formę i dokładność opisu asortymentu, możemy również zauważyć nostalgię względem sklepów cynamonowych u bohatera.

Sandra Czerniukiewicz

# data[].attributes.headline
Jest coś nie halo, bo każdy może usuwać wpisy.

# data[].attributes.subject
Jest coś nie halo, bo każdy może usuwać wpisy.

# data[].attributes.body
i tak wiemy ze zapewne usunie to jakiś śmieszek

# data[].attributes.body
" Linie wzgórzy, włochatych nagimi rózgami drzew, podnosiły się jak błogie westchnienia w niebo. "
metafora - podkreślenie wysokości wzgórz
epitety - wzbogacenie opisu; wzbudzenie wyobraźni czytelnika (impresjonistyczny zabieg) do zobrazowania rzeczywistości otaczającej chłopca

# data[].attributes.body
"Najlżejszy szmer nie przerywał tu solennej ciszy."
Instrumentacja głoskowa. Dzięki temu potęgowane jest uczucie ciszy, które opisane zostało przez to zdanie. Pobudzony został zmysł nie tylko wzroku (to zdanie to fragment opisu szkoły), ale też zmysł słuchu. Dzięki temu zabiegowi opis jest bardziej przemawiający i zrozumiały dla odbiorcy.
Natalia B

# data[].attributes.headline
"Była to jedna z tych jasnych nocy, w których firmament gwiezdny nie jest tak rozległy i rozgałęziony, jakby rozpadł się, rozłamał i podzielił na labirynt odrębnych niebios, wystarczających do obdzielenia całego miesiąca nocy zimowych i do nakrycia swymi srebrnymi i malowanymi kloszami wszystkich ich nocnych zjawisk, przygód, awantur i karnawałów."

# data[].attributes.subject
"Była to jedna z tych jasnych nocy, w których firmament gwiezdny nie jest tak rozległy i rozgałęziony, jakby rozpadł się, rozłamał i podzielił na labirynt odrębnych niebios, wystarczających do obdzielenia całego miesiąca nocy zimowych i do nakrycia swymi srebrnymi i malowanymi kloszami wszystkich ich nocnych zjawisk, przygód, awantur i karnawałów."

# data[].attributes.body
metafora - wytworzenie atmosfery magii i tajemniczości (pomagają w tym epitety o subtelnej wymowie jak "srebrnymi" czy "jasnych"). Dodatkowo autor w ten sposób ukazuje ciągłą przemianę świata, tutaj posługując się ewolucją gwiezdnego nieba. W pewnym stopniu ukazuje ulotną chwilę, co sugeruje początek tego zdania: "jedna z tych". Taki impresjonistyczny opis sugeruje odbiór tego cytatu, jakoby autor ukazywał, że wszystko nieustannie zmienia się, przemienia i nie pozostaje stałe. Poprzez tak wyjątkowy dobór słów Schulz uzyskuje efekt, jakim jest metafizyczny wydźwięk i odbiór dzieła. Dodatkowo sama struktura zdania: wielokrotnie złożone, pełne licznych "rozgałęzień" pozwala jeszcze bardziej wczuć się w klimat tajemnicy.
Michał T

# data[].attributes.body
"W tej czarnej gęstwinie parku, we włochatej sierści zarośli, w masie kruchego chrustu były miejscami nisze, gniazda najgłębszej puszystej czarności, pełne plątaniny, sekretnych gestów, bezładnej rozmowy na migi. Było w tych gniazdach zacisznie i ciepło."

Powyższy fragment zawiera wiele barwnych epitetów określających m.in. kolor, strukturę ("czarnej", "włochatej", "puszystej", "kruchego"). Ich użycie ma na celu wpłynięcie na wyobraźnię czytelnika, pobudzenie jego zmysłów. Dzięki temu może on łatwiej zobrazować sobie przedstawioną sytuację, w taki sposób, jaki autor miał na myśli. Umożliwiają one w pewnym sensie odczucie wrażeń towarzyszących obecności w takim miejscu i określają jego złożoność, zawiłość. Tak barwne obrazowanie wynika z wagi, jaką przywiązuje osoba mówiąca do tego miejsca. Stąd takie dokładne opisanie go oraz użycie epitetów "zacisznie", "ciepło", które kojarzą się nam z uczuciem spokoju, bezpieczeństwa, dobrego samopoczucia. Są one nacechowane pozytywnie. Dodatkowo użyte zostały wyliczenia ("W tej czarnej gęstwinie parku, we włochatej sierści zarośli, w masie kruchego chrustu(...)"), które również podkreślają złożoność i bogactwo tego miejsca, jego znaczenie w danym epizodzie życia osoby mówiącej. Występują też metafory "włochatej sierści zarośli(...)", "gniazda najgłębszej puszystej czarności(...)"., które również wzbogacają wartość artystyczną utworu i przedstawiają zjawisko w taki sposób, który odzwierciedla zaangażowanie emocjonalne podmiotu. Warto zwrócić uwagę na to, jak bardzo obfity w środki obrazowania jest tak krótki fragment. Może to przytłoczyć czytelnika, wprowadzić go w uczucie zagubienia.

Weronika J

# data[].attributes.headline
czy można z tego dostać ocenę nie dostateczną, jak tego się nie zrobi?

# data[].attributes.subject
czy można z tego dostać ocenę nie dostateczną, jak tego się nie zrobi?