# data[].attributes.attachment_link.title
Japanese Political History Since the Meiji Restoration, 1868-2000. ( PDFDrive )

# data[].attributes.attachment_link.title
Japanese foreign policy, 1869-1942 _ Kasumigaseki to Miyakezaka ( PDFDrive )

# data[].attributes.body
(D20181083851)

# data[].attributes.body
D20181083915

# data[].attributes.body
NOR AMALINA BINTI MAT HUSSAIN
D20182086125

# data[].attributes.body
D20181083860

# data[].attributes.body
D20181083936

# data[].attributes.body
(D20181083905)

# data[].attributes.body
D20172080652

# data[].attributes.body
D20181083874

# data[].attributes.body
D20181083873

# data[].attributes.body
JULINI THOMAS
D20181083903

# data[].attributes.body
D20181083899

# data[].attributes.body
D20181083927

# data[].attributes.body
D20181083845

# data[].attributes.body
D20181083847

# data[].attributes.body
AUDRY ANAK MASAN
D20181083883

# data[].attributes.body
D20181083871

# data[].attributes.body
SITI NURHAZA BINTI ABDULLAH
D20181083881

# data[].attributes.body
NUREMYLIA WAHIDA BINTI MUHAMMAD
D20181083872

# data[].attributes.body
NURUL RIHANA BINTI BUKHARI
(D20172080074)

# data[].attributes.body
NUR FATIN AMIRA BINTI MOHD LAZIM
D20181083907

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jepun merupakan salah satu negara yang telah wujud di Asia Timur. Negara Jepun juga dikenali sebagai Nihon atau Nippon dan dalam Bahasa Jepun dikenali secara meluas sebagai Tanah Matahari Terbit. Nihon sebenarnya bermaksud asal matahari iaitu matahari terbit. Hal ini demikian kerana Jepun merupakan sebuah negara yang menerima sinar mentari paling awal setiap hari sehinggakan diberi gelaran tersebut. Perkembangan dan kegemilangan Jepun dapat dilihat semasa pemerintahan Maharaja Meiji. Justeru itu, M. Rajendran menyatakan bahawa semasa di bawah pemerintahan Maharaja Meiji Jepun telah diubah kepada sebuah negara yang moden dan berkuasa. Pemerintahan Meiji telah membolehkan Jepun mengalami era pemodenan dengan beberapa dasar yang telah diperkenalkan khususnya dari segi ketenteraan. Maka tidak dapat dinafikan lagi bahawa Jepun telah muncul sebagai salah sebuah kuasa dunia.

Maharaja Meiji yang merupakan pemerintah Jepun pada ketika itu merupakan seorang pemerintah yang berpandangan jauh dan telah membuat perubahan penting dalam bidang politik, sosial dan ekonomi dengan memperkenalkan beberapa dasar untuk membangunkan negara Jepun itu sendiri menjadi sebuah negara yang disegani. Sebagai contoh yang dapat dilihat apabila Maharaja Meiji telah memperkenalkan dasar yang dikenali sebagai 'Fukoku Kyohei' iaitu untuk menjadikan Jepun sebuah negara yang kaya dan mempunyai tentera yang kuat. Hal ini demikian kerana pemerintah Jepun telah sedar bahawa imprealisme yang dilakukan oleh pihak Barat sedikit sebanyak memberi ancaman kepada Jepun. Justeru itu, tidak hairanlah bahawa Maharaja Meiji memperkenalkan pemodenan di Jepun dengan menyerap seberapa banyak teknologi, pengetahuan dan sistem pentadbiran Barat secara besar-besaran.

Rentetan daripada pemodenan yang telah dilakukan oleh Maharaja Meiji telah menyebabkan Jepun muncul sebagai kuasa Asia pertama yang dapat mengalahkan kuasa Barat pada awal abad ke-20. Hal ini jelas dapat dibuktikan apabila Jepun berjaya mengalahkan Rusia di dalam perang yang dikenali sebagai Perang Rusia-Jepun 1904-1905. Rusia merupakan salah sebuah negara yang disegani sebagai kuasa-kuasa besar Barat kerana merupakan salah sebuah negara yang besar dapat dikalahkan oleh Jepun yang merupakan sebuah negara yang kecil. Menurut M. Rajendran, kekalahan Rusia di tangan Jepun dalam tahun 1904-1905 bukan sahaja menhancurkan mitos bahawa kuasa-kuasa Barat tidak dapat dikalahkan tetapi juga meninggikan status Jepun sebagai sebuah kuasa besar di Asia Timur.

Kemenangan Jepun ke atas Rusia merupakan satu titik tolak atau ' turning point' kepada keagungan Jepun sebagai sebuah kuasa yang dapat menewaskan Barat. Hal ini jelas telah menjadikan Jepun sebagai sebuah kuasa yang agung dan disegani oleh kuasa-kuasa Barat yang lain. Oleh itu, martabat Jepun sebagai sebuah kuasa Asia Timur semakin meningkat dan memeranjatkan kuasa Barat kerana Jepun merupakan sebuah negara yang kecil dapat menewaskan Rusia yang merupakan sebuah negara yang besar dan kuat. Pendapat ini telah disokong oleh Herbert H. Gowen yang menyatakan bahawa Jepun bukan sahaja merupakan kuasa Asia tetapi merupakan kuasa dunia dan penglibatannya dalam lingkungan asia tidak perlu dipersoalkan lagi serta mempunyai pengaruh yang kuat.

Tambahan pula, pendapat bahawa Jepun merupakan kuasa Asia pertama yang menewaskan kuasa Barat turut disokong oleh Yoshihisa Tak Matsusaka yang menyatakan bahawa selepas kemenangan Jepun telah menyebabkan semangat pemerintah Jepun semakin meningkat untuk meluaskan kuasa dan menyebabkan persepsi pihak Barat terhadap Jepun yang mengatakan Jepun sebuah negara yang kuat dan tidak dapat ditandingi. Selain itu, Jon Livingston, Joe Moore dan Felicia Oldfather turut menyokong bahawa Jepun menjadi sebuah negara yang kuat selepas dapat menewaskan Rusia dan kejayaan Jepun tersebut menjadikannya sebagai 'hero' baru dalam kuasa dunia yang tidak dapat dinafikan lagi oleh kuasa-kuasa besar yang lain. Tambahan pula, pendapat ini turut disokong oleh W. G. Beasley yang menyatakan bahawa kekalahan Rusia telah menyebabkan Jepun menjadi sebuah kuasa Asia yang kuat dan tidak dapat ditandingi. Justeru itu, kemenangan Jepun yang dapat menewakan kusa Barat iaitu Rusia membolehkan Jepun semakin disanjungi oleh kuasa-kuasa Barat yang lain. Perkara ini jelas dapat dilihat apabila tercetusnya peperangan antara Rusia dan Jepun. Oleh itu, terdapat beberpa faktor yang membawa kepada peperangan tersebut dan menyebabkan berlakunya kekalahan Rusia ke atas Jepun serta menyebabkan beberapa kesan terhadap Jepun itu sendiri dan juga pihak Rusia.

2.0 FAKTOR PERANG RUSIA- JEPUN 1904

Tiada satu sebab yang boleh dianggap sepenuhnya sebagai punca Perang Rusia-Jepun 1904. Peperangan ini boleh dianggap berlaku sejak awal tahun 1875 lagi, dan perang yang sebenar hanya tercetus pada tahun 1904. Terdapat banyak faktor yang membawa kepada Perang Rusia Jepun sama ada dari segi dalaman Jepun sendiri mahupun faktor luar yang mencetuskan peperangan ini.

Sejak itu, golongan tentera telah mendominasi senario politik Jepun. Mereka bertindak melakukan pencerobohan keatas Manchuria China, yang akhirnya mengheret Jepun ke kancah Perang Dunia Kedua. Jepun adalah merupakan sebuah negara yang mempunyai tradisi ketenteraan yang sangat kuat sehinggakan terdapat juga karya yang mencatatkan bahawa tidak ada negara lain yang dapat menandingi Jepun dimana anggota tentera mereka disambut dengan sanjungan yang cukup tinggi.Lantaran daripada itu dapat dilihat bahawa kerajaan baharu Jepun dibawah kuasa Meiji sangat memberi keutamaan dalam perkembangan tentera darat dan lautnya yang bakal mengubah keseluruhan perkembangan negara Jepun kelak. Lantaran itu, kerajaan Jepun memberikan keutamaan terhadap pembangunan tentera darat dan lautnya.

Terdapat juga dalam kalangan mereka yang belajar di Eropah menganjurkan pembukaan Jepun namun ditentang keras penduduk Jepun. Lantaran itu, Amerika telah bertindak menghantar angkatan lautnya yang besar memasuki perairan Teluk Jepun dibawah pimpinan Komander Matthew C. Perry pada Julai 1853 bagi menyampaikan surat Presiden Amerika menuntut pembukaan pelabuhan Jepun. Angkatan Perry kembali semula pada Februari 1854, dan dengan gertakan daripada meriam kapal-kapal Amerika, Tokugawa terpaksa membuka dua buah pelabuhannya kepada Amerika. Dengan pembukaan pintu Jepun, dalam masa dua tahun, Edo terpaksa menandatangani perjanjian membuka pintunya kepada England, Rusia dan Belanda. Kini Jepun sudah terbuka luas kepada dunia luar dan jelas bakal menerima sistem ketenteraan Barat serta perkembangan sains dan teknologi mereka.

Jepun tahu bahawa untuk muncul sebagai kuasa yang kuat di Rantau Asia, mereka memerlukan permodenan dan perubahan pertama yang dilakukan adalah pengorganisasian tentera. Maka timbul keinginan mencipta Jepun moden dengan membangunkan kuasa tentera melalui pembaharuan dalam aspek ekonomi, sosial dan intelek. Organisasi ketenteraan adalah merupakan pemula kepada peralihan kuasa Tokugawa kepada Meiji melalui penyerapan organisasi bercorak Barat serta menggaji penasihat asing. Organisasi ketenteraan darat dan laut lantas menjadi organisasi terbesar dalam masyarakat Jepun dan merangsang pembangunan sistem-sistem yang lain. Pada 1850, Jepun berhadapan Barat tanpa adanya angkatan darat dan laut yang kukuh. Pendekatan terbaik untuk menjadikan organisasi tentera sepenuh masa adalah menggunakan unit samurai dalam tugas pengawalan dan polis.

Ketua Turus Angkatan Tentera yang dahulunya terletak di tangan Menteri Awam telah dijadikan sebagai badan bebas sekitar tahun 1878. Tiga tahun kemudiannya, setelah lama menggunakan penasihat orang Perancis dan tambahan kekalahan Perancis di Tangan Prussia, kerajaan Jepun telah menggantikan mereka dengan penasihat Jerman. Hal ini demikian kerana orang-orang Jerman telah membuktikan bahawa mereka lebih handal dari orang Perancis ketika Perang Franco-Prusia di Eropah.

Menjelang 1870 juga, kerajaan pusat yang baharu menghadapi tugas membina tentera kebangsaan yang mana sumber tentera telah bertambah dengan banyaknya setelah wujud pelbagai hasil inovasi.Sepertimana negara- negara lain di dunia, Jepun juga beranggapan bahawa negara Barat adalah merupakan ancaman utama mereka. Tentera laut adalah merupakan organisasi pertama yang mencontohi struktur Barat dengan memperkenalkan latihan khusus kakitangan oleh tenaga pengajar Barat seperti menerima pakai seragam ala-Barat. Tentera Laut barat Daya boleh diwujudkan dalam khusus kosong " Vacant niche". Tidak ada organisasi sedia ada yang menolak usaha transforrmasi model baharu. Institut latihan tentera laut telah ditubuhkan di Nagasaki dengan adanya enam tenaga pengajar Belanda yang melibatkan pengajaran tentang meriam, strategi pelautan, kejuruteraan dan pembinaan kapal tentera laut. Dalam meluaskan kuasa tentera laut Jepun, Bakufu mengakui dalam kalangan lelaki muda mereka, 129 dari 200 telah ditaja oleh mereka sendiri. Bagi mengekalkan negara Jepun sebagai sebuah negara yang berpengaruh dan berkuasa, pada tahun 1869, pemerintah Meiji telah menetapkan keputusan pembinaan kapal-kapal moden. Pengumunan ini telah dikeluarkan oleh Perdana Menteri Jepun melalui arahan yang bernombor 968.

Awal tahun 1860, senjata baharu dengan pantasnya mula memasuki Jepun dan dapat dilihat berlakunya peningkatan bilangan pedagang Barat selepas pembukaan pelabuhan pada 1859. Ianya secara beransur-ansur mula menghakis kawalan keatas aliran senjata ke Jepun. Dalam import kedua pelaburan berskala besar yang memerlukan kemudahan domestik sangat mahal ini telah memakasa mereka bertekad untuk mengembangkan ketenteraan sama ada membina asas mereka atau mengalihkan sumber- sumber sedia ada. Beberapa domain terpaksa mengembangkan perdagangan mereka bagi membiayai pembelian senjata termasuk bakufu sendiri sehingga terpaksa mengurangkan perbelanjaan dalam bidang lain, menghapuskan pejabat sedia ada dan menghapuskan kewajipan keewangan tradisional. Langkah-langkah tersebut diambil adalah bagi menghapuskan struktur pentadbiran tradisional dan melemahkan kesetian samurai. Pada 1862 satu kaedah manual berkenaan ketenteraan Barat dan pengetahuan pasukan tenteranya dibuat bagi mewujudkan satu arahan baharu bagi angkatan darat dan laut. Pada 1867, pencapaianya ketenteraan Jepun lebih hebat dengan penglibatan penasihat tentera Perancis dan Penasihat tentera Laut Inggeris.

Kejayaan Jepun dalam perang Russia Jepun juga dibantu oleh Dasar reformasi 1867 yang dibentuk telah mendorong pembukaan akademi latihan bagi tentera di Edo yang dianggotai oleh pegawai tentera Perancis. Bakufu juga menggunakan nasihat teknikal dari Perancis dalam pembinaan foundari besi dan limbungan kapal. Ramai pelatih Perancis dilahirkan daripada institut latihan ketenteraan yang ditubuhkan di Edo itu. Beberapa domain pula telah meneruskan pengimportan senjata, sebagai contohnya pengimportan beberapa ribu senapang jarum dari Jerman pada 1870 yang diiringi oleh pegawai Jerman bagi mengajar cara penggunanya. Kebanyakkan sekolah utama juga diperluaskan untuk mempelajari ketenteraan Barat. Sebagai orang baharu, satu penyelarasan dan kawalan telah ditubuhkan termasuk kakitangan Am, jemaah nazir untuk menyelia dan menyeragamkan pendidikan dan latihan tentera seperti yang dilaporkan seperti Staf Jeneral terus kepada Maharaja. Model-model utama untuk perubahan ini telah diambil dari Jerman. Tentera Perancis menekankan peranan sekolah tentera, kepentingan semangat dan nasionalisme.

Pada akhir abad ke-18 pihak Bakufu berasa amat gentar terhadap perluasan kuasa Rusia ke Selatan apabila meluaskan daerahnya hingga ke Sakhalin dan mengugut Pulau Yedo (Hokaido). Pada tahun 1875, apabila nasionalisme secara beransur-ansur berkembang di Jepun, Rusia cuba untuk menduduki Pulau Sakhalin yang merupakan milik Jepun. Oleh kerana Jepun tidak bersedia untuk berperang di peringkat ini, Rusia tidak pernah dilupakan oleh Jepun yang mahu mengambil peluang untuk pemulihan pada masa yang sesuai. Antara kepentingan Pulau Sakhalin ialah menambahkan lagi pasaran bagi barangan keluaran Jepun.

Manchuria terletak di atas garisan lintang 39º-53º 30' Utara. Iklimnya sangat sejuk pada musim dingin dan sangat panas pada musim panas. Kebanyakan kawasan tersebut mengeluarkan hasil tanaman seperti kacang, sekoi, kaolin dan gandum. Pada asalnya, Rusia ingin memajukan daerah Siberia Timor yang lebih mundur daripada Manchuria, namun oleh kerana Manchuria mempunyai hasil kayu kayan dan galian seperti arang batu, besi dan emas menyebabkan Rusia memilih Manchuria yang difikirkan dapat menjadi asas untuk pekan baru dan perusahaan Rusia ingin mengembangkan ekonominya ke Manchuria.

Rusia perlu melanjutkan landasan kereta apinya ke Manchuria. Rusia membina landasan keretapi Trans-Siberia di Manchuria. Projek kereta apiTrans-Siberia telah dilancarkan pada tahun 1981. Dari tahun 1891 hingga tahun 1916, Rusia membina landasan kereta api Trans-Siberian. Sehingga landasan kereta api itu siap pada 1916, Rusia percaya landasan Trans-Manchuria dapat menghubungkan Eropah dan Asia Rusia. Landasan kereta api dikenali sebagai Chinese Eastern Railway (CER) yang mempunyai laluan sepanjang 1782 batu yang menghubungkan China dengan Vladivostok dan kawasan selatan ke Port Arthur. Chinese Eastern Railways (CER) ini mula beroperasi pada 1889. Perluasan Empayar Rusia merupakan faktor utama yang menyebabkan Rusia ingin membina Chinese Eastern Railway. Rusia telah lama berminat di Asia Timur sebagai nama yang dicadangkan iaitu 'Vladivostok' yang merupakan pelabuhan yang terpenting Rusia yang boleh diterjemahkan kepada " Ruler of the East ".

Rusia memerlukan Manchuria untuk tujuan politik terutama dari aspek ketenteraan. Hal ini dapat dilihat yang mana Rusia sangat memerlukan Manchuria untuk mendapatkan pangkalan tentera laut bagi menggantikan pelabuhan Vladivostok yang berada di Timur jauh. Rusia berminat untuk mendapatkan sebuah pelabuhan yang tidak terpengaruh dengan cuaca iklim atau pelabuhan yang tidak membeku pada musim sejuk (Kuasa Eropah bersaing untuk mendapatkan kepentingan yang sebanyak mungkin di Timur. Rusia dari segi geografi dan sejarahnya, tidak tercabar dengan kuasa-kuasa lain kerana telah meluaskan pengaruhnya di Timur selama 500 tahun. ice-free).

Perluasan kuasa ke Manchuria merupakan fasa yang terbaru dalam menjelajah di Asia Timur. Kepentingan ekonomi merupakan faktor yang lain yang menyebabkan Rusia ingin meluaskan pengaruhnya. Menteri Peperangan iaitu Jeneral Aleksei Nikolaevich Kuropatkin menulis pada tahun 1900 bahawa "apabila Rusia mempunyai kuasa landasan kereta api antara Laut Baltik dan Lautan Pasifik dan apabila Rusia mendapatkan Bosporus di Lautan India dan Lautan Pasifik, kemudian Rusia banyak sekali bekalan sumber semula jadi akan menyebabkan semua kuasa dunia akan mengagumkan persaingan ekonomi". Tsar Nicholas II juga percaya akan Russian East Asia akan dapat membiaya diri sendiri.

Keselamatan negara merupakan faktor ketiga dan merupakan faktor segera dari kaca mata pemimpin Rusia. Dalam tempoh waktu dari Perang China-Jepun Pertama (1894-1895) bersambung sehingga Perang Rusia-Jepun (1904-1905), landasan kereta api Rusia berkembang di Asia Timur boleh dilihat sebagai dasar asingnya. Pembinaan landasan kereta api di Asia Timur merupakan reaksi kepada keperluan keselamatan negara Rusia. Pada 1881, China memaksa Rusia untuk berundur dari kawasan yang didudukinya sejak 1871 sehingga penentangan besar-besaran China Muslim yang berada di Xinjiang (Sinkiang) dari tahun 1862 hingga tahun 1978. China cuba untuk menghentikan penentangan ini dan menduduki kawasan ini yang merupakan kawasan Rusia. Oleh kerana masalah kewangan disebakan oleh Perang Rusia-Turki (1877-1878), Rusia menghentikan Persetiaan Livadia 1879 dengan memberi wilayah ini, untuk menandatangani Persetiaan St. Peterburg 1881.

Manchuria pada dasarnya di perintah oleh China secara langsung. Bukan hanya Jepun yang risau akan kemaraan Rusia ke atas Manchuria, namun kuasa-kuasa Barat yang lain seperti Amerika Syarikat dan British juga bimbang akan perluasan kuasa Rusia di atas dasar-dasar dan usaha yang dilakukan Rusia di Manchuria. Manchuria dilihat sebagai pembekal dan perhubungan yang lebih baik kedudukannya di Siberia Timur. Manakala negara Jepun pula amat berminat terhadap Manchuria yang kaya dengan sumber asli seperti arang batu dan besi. Walaupun iklimnya keterlaluan, tetapi kebanyakan dari kawasan itu banyak mengeluarkan hasil.

Sesetengah kawasan pelabuhan dibuka untuk syarikat asing. Wilayah sempadan bagi Perancis dan Rusia di kawasan utara ke selatan serta Jerman di Shantung. Selain itu juga boleh dilihat, Perancis dan Jerman kerap memberi bantuan kewangan kepada China yang dilihat seperti ingin membantu China untuk memodenkan dan pembaharuan di China. Pada tahun 1895 hingga tahun 1900 dikatakan mempunyai kata sepakat bagi kuasa-kuasa ini. Terdapat tiga ciri iaitu yang pertama, perolehan kereta api istimewa dan konsesi perlombongan di wilayah China, kedua kawasan pajakan termasuklah pusat operasi kapal laut yang mana kepentingan mereka dapat dilindungi dan perjanjian dengan China akan memastikan kawasan mereka tidak dicerobohi kuasa-kuasa lain. Kawasan di China seperti sudah tersusun untuk kuasa Barat bertapak seperti kemasukan Perancis ke wilayah Yunnan, Kwangsi dan Kwangtung pada tahun 1895-1896, Jerman di Shantung pada tahun 1897-1898 manakala Rusia pula di Manchuria pada tarikh yang berbeza di antara tahun 1896 hingga tahun 1898.

2.2.5 Rusia Ingin Menduduki Korea

Kepentingan landasan kereta api merupakan salah satu kepentingan Jepun di Korea. Hal ini boleh dilihat dalam salah satu artikel di dalam majalah Tokyo iaitu Taiyo menyatakan bahawa pada Julai 1899, "makna memperluas wilayah tanpa menggunakan askar-askar... ialah polisi landasan kereta api". Jepun telah mengambil alih konsesi landasan kereta api dari kerajaan Korea bagi landasan Seoul-Pusan dan Seoul-Inchon (Chemulpo). Namun begitu, konsesi bagi Seoul-Inchon telah diserahkan kepada Amerika. Oleh kerana kesukaran untuk membangunkan modal, oleh itu kerajaan Jepun menjual kepentingannya pada tahun1897 kepada sindiket persendirian Jepun yang diketuai oleh Shibusawa dalam empat Syarikat Zaibatsu (Mitsui, Mitsubishi, Yasuda dan Okura).

Dari segi strategik Korea menjadi sebuah pusat yang penting bagi pertahanan Jepun dan juga menjadi batu loncatan bagi Jepun untuk meluaskan pengaruhnya di Asia Timur pada masa hadapan. Pada tahun 1890, Yagamata Aritomo Perdana Menteri Jepun ketika itu memberi pandangan beliau mengenai memorandum polisi luarnya bahawa ia merupakan prinsip asas yang mana untuk mengekalkan kedaulatan Jepun, Korea diperlukan untuk melindung Pulau Jepun. Jepun telah mendirikan banyak pengkalan tentera darat, laut dan udara serta telah membina landasan-landasan keretapi dan jalan raya dengan tujuan memenuhi keperluan ketenteraannya. Selain itu juga, Jepun dan Korea juga telah meletakkan askarnya dalam jumlah yang kecil di beberapa bahagian Korea untuk tujuan ketenteraan. Dengan perjanjian tempatan antara Jepun dan Korea pada tahun 1896, Jepun mempunyai kepentingan untuk meletakkan askarnya dalam jumlah yang kecil di Seoul, Pusan dan Wonsan agar dapat membentuk telegraf ketenteraan jika ada-ada kecemasan dan maklumat yang ingin disampaikan.

Pada tahun 1900, Jepun cuba mencari rakan sekutu untuk menguatkan kedudukannya di Timur. Kemaraan Rusia di Timur menyebabkan Jepun mula terasa tergugat dan mula mencari jalan bagaimana untuk menghalang kemaraan Rusia. Kemaraan Rusia di Timur menyebabkan Perdana Menteri Jepun iaitu Taro Katsura yakin bahawa Rusia tidak akan berhenti untuk menghuni Manchuria. Percaya kepada teori mendominasi ' domino theory ' di Timur, Taro Katsura mengatakan bahawa "Rusia akan dan pasti memperluaskan pengaruhnya ke Korea dan tidak akan berhenti sehingga tiada ruang lagi untuk kita". Bagi Jepun, isu Korea berkaitan dengan soal hidup dan mati. Oleh itu, Jepun memerlukan rakan sekutu bagi menguatkan dirinya.

3.0 KRONOLOGI PERANG RUSIA- JEPUN 1904

Peristiwa perang Rusia-Jepun merupakan peristiwa yang membuktikan bahawa Jepun merupakan sebuah negara Asia pertama yang mampu mengalahkan kuasa Barat. Jepun berjaya mendapatkan Manchuria, setengah Pulau Sakhalin dan Korea. Pada mulanya, Manchuria merupakan kepentingan utama Rusia manakala Korea sangat penting bagi Jepun. Kepentingan Manchuria bagi Jepun pada mulanya tidak mempunyai kepentingan. Namun setelah menemui sumber ekonomi dan sebagai kawasan jajahan bagi menempatkan penduduknya yang bersebelahan dengan negaranya, ia menjadi kepentingan ekonomi yang penting bagi Jepun.

Pergelutan antara Rusia dan Jepun ini bermula sebaik sahaja Persetiaan Shimonoseki ditandatangani. Perjanjian Shimonoseki ditandatangani pada 17 April 1895 dimana penyerahan Farmosa, Kepulauan Pescadores dan Semenanjung Liotung termasuklah Port Athur kepada Jepun. Jepun menyedari bahawa mereka terpaksa berkongsi kedudukan bersama Rusia di Korea. Kedua- dua buah Negara ini menanamkan cita- cita untuk menguasai China. Perjanjian ini merupakan titik permulaan Rusia untuk mendapatkan Port Athur. Rusia telah menggunakan pelbagai alasan untuk mendapatkannya.Pada awalnya, Jepun hanya ingin menahan penguasaan Rusia di China. Keadaan ini menunjukkan perbezaan ketara dengan 'kerjasama imperialisme' apabila Jepun terpaksa bergabung dan berkongsi keistimewaan bersama Rusia seperti mana yang termaktub dalam perjanjian tersebut. Rusia merupakan pencabar bagi Jepun kerana ia merupakan Tiga Intervensi yang telah dibuat jelas dengan beberapa petunjuk sokongan daripada Britain dan Amerika.

Pada 30 Januari 1902, Perjanjian Anglo-Jepun telah dimaterai di London bagi mengukuhkan ikatan antara Negara Jepun dan Britain. Hal ini merupakan usaha meningkatkan keselamatan Jepun pada masa hadapan. Dalam perjanjian ini, Britain bersetuju untuk mengekalkan kemerdekaan dan integriti wilayah China dan Korea serta mendapatkan peluang sama rata di negara-negara ini. Britain mengiktiraf perjanjian itu kerana kepentingannya di China dan melindungi kepentingan Jepun ke atas Korea.Perjanjian Anglo-Jepun adalah satu peristiwa penting dalam sejarah hubungan asing Jepun. Dalam tempoh 35 tahun pemulihan Meiji, Jepun telah mengalahkan China dan telah diikuti kemenangan Jepun mendapatkan kedudukan yang kukuh di Korea. Jepun telah mendapat pengiktirafan berbentuk perjanjian, Jepun mendapat kemajuan yang besar dalam tahun 1902. Namun Rusia dapatkan perundingan yang dibuat bagi mencadangkan pertukaran hak Rusia ke atas Manchuria dalam pertukaran hak Jepun ke atas Korea dengan membuat perjanjian dengan China untuk mendapatkan Manchuria pada April 1903. Ketegangan ini bertambah kerana kawalan Rusia terhadap Manchuria semakin meningkat menyebabkan Jepun merasa tercabar. Pada bulan Julai 1903, Jepun telah memulakan satu siri usaha diplomatik bagi mencapai persetujuan bagi pembahagia pengaruh China dan Korea.

Kepentingan Rusia di Manchuria ialah apabila diberi hak untuk membina jalan kereta api Trans-Siberia yang merentasi Manchuria Utara dari Kampung di China iaitu Vladivostok. Seterusnya Rusia diberi hak untuk membina jalan kereta api di selatan pula iaitu dari Harbin ke Port Athur. Rusia juga memajak Semenanjung Liaotong walaupun sebenarnya ia di bawah kekuasaan Jepun. Jepun pada mulanya berat hati untuk menyerahkan semula daerah Liaotong kepada China namun telah memberinya kepada Rusia bagi memperbaharui kedudukannya.Pada mulanya, cadangan perundingan datangnya dari Jerman, bukannya dari Jepun dan Great Britain bagi mengadakan ikatan antara tiga kuasa. Perikatan ini telah bekerjasama dengan membuat persetujuan dalam tahun 1900 untuk mengekalkan keadaan yang sedia ada di negeri China. Bagi Jepun, dengan mengadakan ikatan dengan salah sebuah Negara Barat yang terkuat, ia merupakan tanda kepada suatu kemajuan besar dalam pembangunan Jepun sebagai sebuah kuasa Asia. Ia juga menandakan Jepun mempunyai kedudukan yang tinggi dalam Lembaga Majlis Asia.

Sejak tertubuhnya Perjanjian Anglo-Jepun dengan bantuan ketenteraan daripada Britain, Jepun boleh berurusan dengan isu- isu yang dibangkitkan berkenaan dengan pendudukan Rusia di Manchuria tanpa risau dengan campur tangan dari pihak Tiga Intervensi . Pada tahun 1902 dan 1903, ia merupakan pengunduran tentera Rusia dari Manchuria dan Korea. Pada mulanya, ia berjaya. Namun bagi kali kedua tidak pada semuanya berjaya dilakukan. Pada akhir tahun 1903, keputusan yang diambil ialah peperangan.Jepun merasakan bahawa impian untuk menguasai seluruh Asia terhalang apabila Rusia mara ke Manchuria dan Korea. Jepun ingin menjadikan kawasan ini sebahagian daripada kawasan jajahannya. Ini kerana Manchuria merupakan sumber ekonomi bagi Jepun manakala jika Rusia menguasai Manchuria, Rusia akan turut campurtangan dalam Korea. Jadi Jepun merasakan bahawa peperangan adalah jalan yang memang sesuai untuk menyelesaikan masalah ini. Rusia tidak terburu-buru memberikan respon kepada cadangan Jepun. Apa yang terkandung cadangan itu bukanlah perkara yang baru. Pada 6 Februari 1904, tentera Rusia telah mendahului dengan menyerang Sungai Yalu untuk memasuki Korea. Pada masa itu juga, Jepun telah berlayar daripada Pengkalan Angkatan Laut Sasebo menuju ke Cemulpo. Pada 8 Februari 1904, angkatan tentera laut Rusia menyerang Pelabuhan Arthur dan ia dikepung. Pada masa itu juga tentera Jepun dikerahkan ke Incheon, korea. Dua hari kemudian, jepun mengisytiharkan perang.

Perang diisytiharkan pada 10 Februari, tetapi persengketaan sudah pun bermula dua hari lebih awal. Peperangan bermula di Korea dan di sepanjang pantai menuju ke Liaotung. Pada bulan April kemenangan tentera laut di luar Port Arthur membolehkan Jepun mengawal seluruh laut yang diperlukan bagi menggerakkan bala tenteranya sekaligus membolehkan sekumpulan tentera pertama mereka untuk menyerang ke utara merentasi sungai Yalu ke Manchuria pada bulan Mei dan sekumpulan tentera kedua mendarat di semenanjung Liaotung beberapa hari kemudian. Dalam tempoh sebulan, sekumpulan tentera yang ketiga dibawah Jeneral Nogi Maresuke telah mengepung Port Arthur sendiri. Pertempuran ini berlaku sepanjang Liaoyang pada ogos dan awal september 1904. Penawanan Port Arthur oleh Jepun bermula pada awal Januari 1905. Mukden pula ditawan pada 10 Mac 1905 dan terdapat banyak jiwa yang terkorban. Namun pada akhir peperang tersebut, Jepun berjaya menewaskan Rusia.

Dalam peperangan tersebut, terdapat banyak kemusnahan dan kehilangan nyawa walaupun Jepun terus berjaya dalam menentang Rusia. Jepun sebenarnya mula menyedari bahawa mereka tidak mampu lagi untuk bertahan lama. Namun mereka tidak mahu menunjukkkan kelemahan- kelemahan tersebut. Jepun membuat keputusan untuk membuat rundingan damai dengan Rusia. Akan tetapi Rusia masih mahu untuk meneruskan perjuangan mereka bagi menebus kerugian yang mereka alami tetapi tidak mampu ekoran dari masalah kewangan dan keadaan negerinya. Jadi mereka terpaksa menerima rundingan tersebut. Pada tahun 1905, termeterainya Perjanjian di Portsmouth antara Viscount Komura dengan Count Witte. Dengan kemenangan ini, imej Jepun telah semakin meningkat di mata dunia. Kuasa- kuasa Barat merasa terperanjat dengan kekalahan Rusia di tangan Jepun, sebuah Negara yang kecil sedangkan Rusia merupakan sebuah Negara Eropah yang besar.

4.0 KESAN PERANG RUSIA-JEPUN 1904

Peperangan antara Jepun dan Rusia ini telah memberi kesan bukan sahaja kepada negara Jepun malah turut memberi kesan kepada pihak Rusia. Kesan yang berlaku meliputi kesan atau implikasi positif dan juga implikasi negatif. Perang yang tercetus antara dua negara tersebut telah menyebabkan kehilangan banyak nyawa dan berlakunya kecederaan iaitu di Jepun lebih daripada 40 ribu orang sementara Rusia mengalami nasib yang lebih teruk kerana kematiannya mencecah 150 ribu nyawa.

Jepun merasakan kedudukannya adalah cukup kuat menjelang tahun 1905. Hal ini kerana, Jepun telah mempunyai permulaan empayar baru dengan kawasan jajahan yang baru. Antaranya Taiwan, yang digunakan sebagai kawasan penempatan bagi penempatan penduduk Jepun yang berkembang pesat. Perang yang berlaku antara Jepun dan Rusia ini sedikit sebanyak memberi kesan yang baik kepada perluasan kuasa mereka di samping peningkatan ekonomi negara walaupun pada mulanya dilihat ekonomi Jepun mengalami kejatuhan selepas Perang Rusia - Jepun ini. Antara kesannya ialah perluasan kuasa Jepun di Pulau Sakhalin, menyemarakkan semangat nasionalisme bukan sahaja dalam kalangan rakyat Jepun sendiri malah penduduk di Asia Tenggara serta kesan dalam aspek ekonomi di Jepun.

Sebelum perang ini berlaku, Pulau Sakhalin dikuasai oleh Rusia. Pihak Bakufu pada akhir abad ke-18 sangat gentar dengan perluasan kuasa Rusia apabila berjaya meluaskan daerah pengaruhnya sehingga ke Pulau Sakhalin dan mengugut Pulau Yedo. Selepas perang tercetus, Perjanjian Portmouth ditandatangani pada 5 September 1905 di antara Rusia dan Jepun. Pihak Rusia diwakili oleh Baron Rosen dan Jepun diwakili oleh Baron Komura, Mr. Takahira dan Viscount Kaneko. Antara yang diputuskan dalam perjanjian tersebut ialah Rusia mengakui kepentingan jalan kereta api Selatan Manchuria, hak-hak Rusia di Semenanjung Liaotung dan sebahagian Pulau Sakhalin di garisan lintang 50' hendaklah diserahkan kepada Jepun. Seterusnya kedua belah pihak perlu berundur serentak dari Manchuria dalam masa 18 bulan. Walau bagaimanapun, Jepun telah menawarkan kepada Rusia untuk menyewa semenanjung Liaotung dengan jalan kereta api dan lain-lain keistimewaan di selatan Kwan Cheng Tze dan Chang Chun. Nelayan Jepun dibenarkan menangkap ikan di perairan Laut Behring, dan Jalan Kereta api Manchuria hendaklah digunakan untuk perdagangan dan bukan untuk muslihat perang.

Kemenangan Jepun telah menyebabkan satu gelombang kejutan kepada masyarakat antarabangsa. Bukan sahaja di Jepun, tetapi di seluruh Asia turut mengagumi kemenangan pertama negara Asia iaitu Jepun ke atas kuasa Eropah ini. Kemenangan Jepun memberi inspirasi kepada nasionalis di Asia. Eropah yang dikatakan kuat dan kebal telah dimusnahkan dan orang Asia telah membina kekuatan ketenteraan dan ekonomi negara mereka. Sentimen inspirasi ini telah dinyatakan dalam hampir setiap penulisan nasionalis terkemuka di Asia.

Peristiwa yang berlaku antara tahun 1904-1905 itu telah membentuk ingatan sejarah untuk diingati oleh masyarakat Jepun serta meningkatkan semangat nasionalisme yang meluap - luap dalam kalangan masyarakatnya sendiri termasuk perusuh di Tokyo. Semua warga Jepun pada ketika itu menyumbang kepada usaha membantu tentera dalam aspek memberi makanan, menyediakan peralatan dan lain-lain. Hal ini telah menimbulkan rasa baru untuk membentuk warganegara. Begitu juga di India, hasil perang telah memberikan kepentingan tertentu kepada rakyatnya. Kejayaan Jepun pada masa itu telah membawa masyarakat India maju ke hadapan untuk mencari tempat yang sah dan terhormat di negara mereka. Hal ini kerana penjajah telah menakluk politik negara mereka dan mengeksploitasi ekonomi sehingga menyebabkan mereka hidup melarat.

Selain itu, di negara Asia yang lain turut mengalami masalah seperti kebuluran dan serangan penyakit yang menyebabkan banyak nyawa terkorban. Kesengsaraan ini menyebabkan mereka bangun menentang penjajah. Dengan ini timbullah semangat nasionalisme dalam kalangan masyarakat Asia. Ditambah pula akibat Perang Russia-Jepun, di mana masyarakat Asia telah mengambil iktibar bahawa orang Timur bolah menewaskan orang barat. Secara tidak langsung juga kemenangan Jepun ini menghapuskan persepsi tentang White Burden. Jika dilihat di Tanah Melayu khususnya, peranan pendidikan dan media cetak diambil berat bagi menyebarkan semangat nasionalisme tersebut. Contohnya, usaha Syed Sheikh al-Hadi yang merupakan salah seorang tokoh Kaum Muda, mula menggalakkan orang Melayu memajukan diri mereka dalam aspek ekonomi dan sosial melalui ajaran Islam Beliau telah membina sekolah bagi pembelajaran formal pada tahun 1908 yang dikenali sebagai Madrasah al-Iqbal al-Islamiyah.

Selain itu, pejuang nasionalisme melihat media cetak sebagai medium yang memainkan peranan dalam membangkitkan semangat nasionalisme masyarakat Tanah Melayu. Seperti yang dilakukan oleh Kaum Muda yang menggunakan media cetak sebagai wadah menyebarkan fahaman mereka. Keluaran mereka yang terulung ialah al-Imam yang diterbitkan di Singapura pada Julai 1906. Al-Imam menyeru dipupuk kesedaran perpaduan Melayu Islam berasaskan perpaduan ummah dan berpendapat bangsa Jepun patut dijadikan model kepada orang Melayu.

Selain itu juga, pada tahun 1907, seorang tokoh bernama Abdullah Abdul Rahman telah menghasilkan karya berjudul ' Matahari Memancar' (The Rising Sun) yang menceritakan sejarah Jepun. Karya ini telah diterjemahkan oleh beliau daripada karya Mustafa Kamal dari Turki yang asalnya dalam Bahasa Arab. Menurut Za;ba, karya ini telah berjaya merangsang pembaca serta menimbulkan perasaan bangga dan harapan untuk membawa pembaharuan di timur dan ini termasuklah kepada pembaca Melayu.Masyarakat Melayu mula percaya bahawa dengan adanya teknologi dan pendidikan, mereka juga boleh menghalau keluar orang British dari Tanah Melayu. Hakikat ini telah disedari oleh golongan terpelajar di tanah Melayu. Perkembangan di Jepun mengalahkan kuasa Rusia telah membawa kesedaran dan keyakinan bahawa orang Melayu juga boleh mempertahankan kepentingan mereka daripada terus di tindas oleh pihak British. Secara tidak langsung, peperangan ini juga telah memberi sumbangan kepada masyarakat Asia.

Walau bagaimanapun, ada pihak yang tidak menyokong kebangkitan semangat nasionalisme di Asia diinspirasikan daripada Jepun. Contohnya di Indonesia, pergerakan kumpulan Muhammadiyah lebih menjadikan negara Timur Tengah sebagai sumber inspirasi mereka kerana Jepun lebih menyerupai pihak Barat. Pada tahun 1905, Hindia Timur Belanda masih baru bertapak di dan tiada petunjuk menunjukkan kemenangan Jepun mengalahkan Rusia sebagai sumber nasionalisme mereka.

Jepun bukan sahaja mendapat kesan yang positif, tetapi juga kesan yang negatif akibat perang yang berlaku. Perang tersebut mengakibatkan kehilangan sejumlah besar nyawa dan mengosongkan perbendaharaan negara. Perang ini menelan belanja sebanyak 1500 juta Yen bagi pihak Jepun dan kos perang yang tinggi ini membebankan kerajaan Jepun. Rakyat jepun terpaksa menanggung beban cukai yang banyak. Namun begitu, selepas perang ini tercetus, Jepun telah memperlihatkan pembangunan industri berat yang menakjubkan contohnya dalam industri pembinaan kapal, industri keluli dan kimia. Contohnya, Yawata Steel Works, yang ditubuhkan pada tahun 1897 termasuklah dalam industri pembinaan kapal. Ini dibuktikan, selepas tahun 1906, Jepun berjaya menghasilkan kapal setanding dalam saiz dan kualiti kepada mana-mana di dunia. Teknologi jepun terus maju dengan kemajuan dalam bidang baru seperti kejuruteraan elektrik dan industri ringan, terutamanya tekstil Industri tekstil terus berkembang dan berjaya mengeksport hampir separuh jumlah barangannya terutama sutera. Kerana kawalan kualiti yang unggul, eksport sutera Jepun mendahului orang-orang China.

Perang ini bukan sahaja memberi kesan kepada pihak Jepun, malah Rusia turut menerima impaknya. Rusia mendapat keuntungan daripada kekalahan itu kerana ia menyumbang kepada tercetusnya Revolusi 1905. Kekalahan mereka menyebabkan rakyat Rusia mempersoalkan kekuatan pasukan ketenteraan kerajaan pusat. Kekalahan dalam perang Rusia Jepun ini merupakan kekalahan kedua selepas kekalahan mereka dalam Perang Crimea pada tahun 1853 hingga 1856. Kegagalan pemerintahan Tsar itu juga akhirnya menyebabkan Rusia kehilangan banyak negeri jajahannya. Contohnya, pengaruh Rusia di Asia iaitu di China berakhir dan pihak Rusia menumpukan semula ke kawasan Balkan yang telah lama ditinggalkan. Kewibawaan kepimpinan Tsar Nicholas II, pemimpin Rusia ketika itu semakin tercabar dan terpaksa melaksanakan pelbagai perubahan. Kelemahan Tsar ini juga memberi peluang kepada rakyat Rusia untuk membina kekuatan mencapai matlamat mereka, iaitu menghapuskan pemerintahan autokratik.

Secara kesimpulannya, dapat dilihat bahawa kesan daripada Perang Rusia-Jepun ini bukan menguntungkan sebelah pihak sahaja, malah turut memberi manfaat kepada kedua-duanya. Pihak Jepun dapat meluaskan perluasan kuasanya seiring dengan matlamat mereka yang disemarakkan oleh Maharaja Meiji. Walaupun Jepun memperoleh Pulau Sakhalin, namun Rusia masih mendapat tawaran untuk menyewa semenanjung Liaotung daripada pihak Jepun. Selain itu, kemenangan Jepun ini secara tidak langsung telah menaikkan semangat nasionalisme penduduk di kawasan Asia Tenggara. Hal ini kerana, Jepun merupakan sebuah negara Asia yang kecil tetapi mampu mengalahkan pihak barat dan ini menunjukkan satu kejayaan yang besar bagi mereka. Dari aspek ekonomi di Jepun pula, walaupun ekonominya jatuh selepas perang, kemenangan mereka telah membangkitkan semangat mereka untuk terus berusaha dan berjaya memulihkan ekonominya. Rusia jua memperoleh manfaat daripada kekalahannya. Akibat daripada kekalahan itulah tercetusnya Revolusi 1905 yang mana rakyat Rusia bangkit menentang pemerintahan Tsar. Oleh itu, tidak dapat dinafikan bahawa, kedua-dua pihak turut mendapat manfaat akibat daripada perang yang berlaku tersebut.

Perang antara Rusia dan Jepun bukan sahaja mendatangkan kesan kepada negara Jepun dan Rusia itu sendiri tetapi turut mendatangkan kesan kepada kuasa-kuasa Barat yang lain khususnya daripada segi imbangan kuasa dunia. Hal ini kerana keputusan Perang Rusia-Jepun merupakan salah satu pandangan baru mengenai keamanan dan keselamatan dunia. Hal ini kerana kemenangan Jepun yang merupakan sebuah negara yang kecil dapat mengalahkan kuasa Eropah yang besar menyebabkan kuasa Barat mula melihat Jepun sebagai sebuah negara yang besar dan mengiktiraf Jepun. Kesan yang dapat dilihat apabila Jepun mula bekerjasama dengan Britain dan Amerika kerana telah mengamalkan dasar pintu terbuka. Hal ini jelas telah menggugat campur tangan tiga kuasa iaitu Rusia, Perancis dan Jerman di kawasan mereka. Hal ini telah menyebabkan berlakunya bibit-bibit ke arah Perang Dunia Pertama.

Secara keseluruhannya, peperangan antara Jepun dan Rusia merupakan satu titik tolak kepada Jepun menjadi sebuah negara yang disegani dalam kalangan kuasa-kuasa besar Barat. Sememangnya kekuasaan Jepun dalam bidang ketenteraan tidak dapat dinafikan lagi dan telah menyebabkan Jepun muncul sebagai salah satu negara yang setanding dengan negara Barat walaupun merupakan sebuah negara yang kecil. Faktor luaran dan juga faktor dalaman yang telah menggerakkan peperangan antara Rusia dan Jepun telah menyebabkan Jepun semakin dapat memperluaskan kuasanya di Asia. Rentetan daripada perang antara Jepun dan Rusia meninggalkan kesan baik dan buruk kepada Jepun, Rusia dan kuasa-kuasa Barat yang lain. Bagi Jepun pula peperangan ini telah meningkatkan semangat warga Jepun untuk melakukan imprealisme. Justeru itu, tidak dapat dinafikan lagi bahawa kemenangan Jepun telah membawa semangat imprealisme dalam kalangan pemerintah Jepun sehinggakan tercetusnya Perang Dunia Pertama sehinggakan kepada Perang Dunia Kedua serta Jepun dapat menguasai negara-negara lain seperti di Asia Tenggara.

# data[].attributes.attachment_link.title
AWAL ABAD KE-20, JEPUN MUNCUL SEBAGAI KUASA ASIA PERTAMA MENGALAHKAN KUASA BARAT. BAHASKAN.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jepun merupakan salah satu negara yang telah wujud di Asia Timur. Negara Jepun juga dikenali sebagai Nihon atau Nippon dan dalam Bahasa Jepun dikenali secara meluas sebagai Tanah Matahari Terbit. Nihon sebenarnya bermaksud asal matahari iaitu matahari terbit. Hal ini demikian kerana Jepun merupakan sebuah negara yang menerima sinar mentari paling awal setiap hari sehinggakan diberi gelaran tersebut.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sebelum abad ke-16 dan 17, pemerintahan feudal Jepun di bawah Keshogunan Kamakura (1185-1333). Pada tahun 1192, Minamoto Yoritomo telah dilantik oleh Maharaja Go-Saga menjadi Shogun. Yoritomo telah menjalankan pemerintahannya di bandar tepi laut Kamakura dipanggil kerajaan Bakufu yang dikenali pemerintahan Keshogunan Kamakura.

Shogun Yoritomo mula mengasingkan pemerintahan Jepun daripada Kyoto. Semasa Maharaja Go-Daigo, pemerintahan Keshogunan Kamakura telah diambil alih oleh Keshogunan Ashikaga pada tahun 1336-1573 selama 237 tahun. Pemerintahan Shogun Ashikaga Yoshimitsu dijalankan tanpa merujuk kepada maharaja.

Bermula tahun 1603, pemerintahan di Jepun telah bermulanya era Keshogunan Tokogawa berpusat di Edo yang diasaskan oleh Shogun Tokogawa Ieyasu. Shogun Tokogawa telah menguasai kesemua aspek pemerintahan seperti pengawalan terhadap agama, ekonomi, golongan bangsawan, cukai dan sebagainya. Era Tokogawa telah membawa keamanan dan kemakmuran kepada negara dan rakyatnya seramai 31 juta orang selama 265 tahun.

CIRI-CIRI SISTEM FEUDAL DI JEPUN

Sistem feudal juga dapat dilihat dengan jelas di Jepun, iaitu maharaja yang berada di kemuncak struktur pemerintahan mempunyai kuasa yang tidak terhad ke atas segala aspek di bawah pemerintahannya termasuklah tanah. Hakikat ini dapat dilihat pada zaman Keshogunan Kamakura antara tahun 1185 hingga 1333 (abad ke-12-14), di mana keluarga Minamoto menjadi keluarga yang penting di Jepun. Keluarga ini mampu membekalkan keperluan keselamatan yang diperlukan oleh maharaja dan mereka turut menguasai tanah dan segala penghasilannya.

Sebagai ketua kepada keluarga Minamoto, Yoritomo misalnya telah melantik mereka yang setia kepadanya mewarisi jawatan jito atau pengurus tanah dan bertanggungjawab mengutip cukai. Shugo merupakan pegawai yang bertanggungjawab memastikan agar semua cukai di bayar walaupun kekerasan terpaksa digunakan. Sistem sebegini terus kekal sehingga zaman Meiji sehingalah beberapa perubahan besar dilakukan.

Menurut Abdullah Zakaria Ghazali (2003:101) dalam usaha melihat sejarah sistem Feudal di Jepun, maka zaman Kamakura tidak harus ditinggalkan kerana zaman ini merupakan akar kepada keberlangsungan sistem feudal yang hanya tamat pada pertengahan abad ke-19. Menurutnya lagi, sistem feudal tumbuh subur di Jepun kerana kewujudan estate persendirian yang dikenali sebagai syo atau syoen. Pertumbuhan estate-estate persendirian ini telah dipercepatkan oleh kemerosotan golongan aristokrat dan kebangkitan golongan perwira (buke). Golongan ini memberi taat setia kepada Kamakura dan hasil daripada ketaatsetiaan ini menyebabkan mereka mendominasi jawatan jito serta shugo. Gabungan organisasi inilah yang menjadi asas kepada kemunculan sistem feudal di Jepun.

Sehubungan itu kita dapat melihat sistem feudal di Jepun telah melahirkan dua golongan yang saling bergantung antara satu sama lain, iaitu golongan birokrasi pemerintahan dan golongan tentera. Golongan birokrasi pemerintahan termasuklah tuan-tuan tanah atau daimyo yang bertanggungjawab menyumbangkan sebahagian daripada hasil tanah kepada maharaja.

Selain itu perjalanan sistem feudal di Jepun agak unik dan berbeza dengan negara lain. Ini disebabkan wujud keterikatan yang kuat antara golongan daimyo dengan tentera dan petani , manakala maharaja tidak mempunyai sebarang peranan. Kemunculan golongan tentera khusus (profesional) di Jepun begitu berpengaruh dalam menentukan hala tuju pemerintahan. Golongan daimyo merupakan kelompok yang sangat berkuasa di Jepun dan kuasanya dikatakan mengalahkan kuasa maharaja.

Golongan tentera mempunyai kebolehan yang besar dalam peperangan dan digunakan oleh golongan bangsawan sama ada untuk mempertahankan hak milik mereka atau menjaga keselamatan tuan-tuan mereka. Kekuatan ketenteraan ini menjadi tulang belakang kepada kebangkitan daimyo di Jepun sehingga maharaja tidak berfungsi sebagaimana sepatutnya.

STRUKTUR masyarakat feudal Jepun

Feudalisme bermaksud satu bentuk kerajaan, iaitu kuasa politik dikuatkuasakan secara tempatan oleh individu persendirian dan bukan kerajaan pusat. Dalam sistem feudal, tanah menjadi elemen utama iaitu semua tanah milik raja dan golongan pembesar tidak mempunyai tanah.

Sistem feudalisme di Jepun pada zaman Keshogunan Tokugawa (1603-1867) terdiri daripada beberapa kelasdan berbentuk piramid. Struktur masyarakat di Jepun terdiri daripada golongan pemerintah dan golongan diperintah. Golongan pemerintah adalah Maharaja, Shogun, Daimyo dan Samurai. Manakala golongan diperintah pula terdiri daripadapetani (nomin), tukang-tukang mahir (artisan)dan saudagar (chonin). Sistem ini dapat dilihat dengan jelas semasa pemerintahan Shogun Tokugawa.

Dalam hierarki pemerintahan di Jepun Maharaja menduduki lapisan teratas. Konsep pemerintahan bermaharaja di Jepun tidak sama dengan sistem bermaharaja di China iaitu di Jepun tidak ada pengamalan konsep "mandat dari syurga". Maharaja di Jepun dianggap sebagai ketua negara, namun bermula abad ke-12 kuasa pemerintahan dipegang oleh Shogun. Maharaja hanya dikenali sebagai simbol kerajaan atau sebagai boneka sahaja. Maharaja dianggap sebagai pemerintah keduniaan dan dan kerohanian. Maharaja juga dikatakan dari keturunan dewi matahari (amateresu).

Shogun Tokogawa telah mula memerintah Jepun bermula tahun 1603. Semasa pemerintahan Shogun Tokugawa, Maharaja Jepun tidak mempunyai kuasa untuk mentadbir. Maharaja hanya dinggap sebagai simbol perpaduan rakyat. Kuasa pemerintahan sebenar terletak ditangan Shogun.

Maharaja Jepun telah ditempatkan jauh dari pusat pemerintahan Shogun di Edo. Maharaja tinggal di kawasan yang terpencil di Kyoto dan duduk di dalam istana yang dikelilingi oleh tembok dan golongan Kuge (pegawai istana). Kerajaan yang diperintah oleh Maharaja dikenali sebagai Kerajaan Mikado.

Namun, kedudukan dan kekuasaan Maharaja Jepun mula mengalami perubahan apabila Maharaja Mutsihito menaiki takhta Jepun yang kemudian menggunakan gelaran Maharaja Meiji (bermaksud sinar menyinari). Kuasa Maharaja telah dikembalikan semula oleh pemerintah Shogun Tokogawa yang terakhir iaitu Yoshiinobu

Kuasa pemerintahan sebenar di Jepun terletak ditangan Shogun, bukannya dipegang oleh Maharaja. Shogun menjalankan tugas atas nama maharaja melalui dasar pecah danperintah. Hal ini dilakukan supaya kuasa dan kedudukan Shogunterjamin. Kerajaan yang diperintah oleh Shogun yang berpusat di Edo (kemudian ditukar kepada Tokyo pada tahun 1869) dikenali sebagai Kerajaan Bakufu (Kerajaan Ketenteraan).

Shogun mempunyai autoriti pentadbiran tertinggi meliputi seluruh rakyat dan istana termasuk maharaja. Shogun sangat dihormati, ditakuti dan digeruni. Shogun menguasai hampir seluruh tanah di Jepun dan membentuk hampir 30% daripada keluaran hasil pertanian negara.

Shogun telah membahagikan kawasan pemerintahanberdasarkan golonganbangsawan atau Daimyo yang menyokong dan menentangnya. Daimyo yang menyokong Shogun akan diberi tanah manakala bangsawan yang menentangnya ditempatkan dikawasan yang akan dikawal oleh sekutu Tokugawa.

Daimyo merupakan golongan bangsawan yang mempunyai peranan penting dalam pentadbiran Tokugawa di Jepun. Mereka terbahagi kepada tiga kumpulan iaitu Daimyo Fudai, Daimyo Shimpan dan Daimyo Tozama.

Daimyo Fudai ialah ahli keluarga Shogun Tokugawa dan sekutu-sekutunya, dan mereka telah dikurniakan tanah yang berhampiran kediaman Shogun di bahagian tengah dan utara Honshu. Mereka akan membantu Shogun menguasai pemerintahan di Jepun. Daimyo Fudai merupakan penyokong kuat Tokogawa yang berjumlah 120 orang. Mempunyai hak keistimewaan seperti boleh menjadi anggota dua Majlis Negara dan ditugaskan mengawasi daimyo Tozama.

juga dikenali sebagai rumah-rumah bersaudara dan mereka terdiridaripada pelbagai cabang keluarga Tokugawa. Keluarga Tokugawa yang utama dikenali sebagai Daimyo Shimpan "go-snake" atau "tiga rumah" kepunyaan anak Iesyu yang terletak di daerah Qwari, Kii dan Mito. Mereka diberi tanah tidak jauh daripada Shogun.

Daimyo Tozama juga dikenali sebagai daimyo luar iaitu tuan-tuan tanah feudal yang terpaksa tunduk kepada Tokugawa dan mereka sentiasamemusuhi Shogun. Oleh itu Shogun telah melantik daimyo Fudai untuk sentiasa mengawasi tindak tanduk daimyo Tozama. Mereka telah ditempatkan jauhdaripada Shogun, dilarang memegang jawatan diperingkat pusat kerana dicurigai sebagai penentang.dan dilarang memasuki istanauntuk mengelak ancaman daripada mereka. Daimyo Tozama terdiri daripada puak suku-suku Barat seperti Satsuma, Chosu, Toza dan Hizen.

Samurai pula merupakan kelas panglima yang mempunyai kedudukan istimewa dalam masyarakat Jepun. Mereka berfungsi sebagai penjaga keamanan negara dan menjaga kepentingan Daimyo dengan tidak berbelah bagi.

Mereka tidak dibenarkan melakukan kerja lain walaupun negara dalam keadaan aman. Oleh itu, ketika negara berkeadaan aman dan tiada peperangan maka kehidupan golongan Samurai akan ditanggung oleh golongan petani. Zaman aman peranan samurai berfungsi sebagai pentadbir ladang wilayah, menguruskan kewangan, mengawal dusun, pengawal dan utusan.

Golongan samurai terbahagi kepada 3 kelas iaitu kelas teratas iaitu golongan yang mempunyai pertalian darah atau berkhidmat lama dengan daimyo dan bilangannya sangat kecil serta mempunyai tanah. Kelas sederhana iaitu taraf samurai penuh dan mempunyai bilangan sangat ramai. Manakala samurai kelas rendah pula sangat besar jumlahnya dan dijadikan sebagai tentera berjalan kaki. Mereka hanya boleh mengisi jawatan rendah dalam kerajaan dan ekonomi

Dalam golongan yang diperintah, golongan petani (nomin) menduduki tempat yang tertinggi berbanding dengan golongan diperintah lain. Hal ini kerana Jepun adalah sebuah negara pertanian yang tidak mengadakan perhubungan dengan negara luar berilutan pengamalan dasar tutup pintunya.

Golongan petani merupakan pengeluar beras yang menjadi bahan makan rakyatJepunserta membayar sebahagian besar cukai. Sebagai balasan mereka diberi upah hanya secukup makan sahaja kerana hasil keluaran beras dikhususkan untuk negara. Akibat pengamalan dasar tutup pintu ini menyebabkan rakyat hanya bergantung kepada beras yang dikeluarkan oleh petani sahaja.

Golongan petani dikenakan sistem kerah iaitu mereka dikerah untuk mengangkut barang pertanian melalui sepanjang Jalan Tokaido dengan melalui beberapa tempat sekatan bagi membolehkan pegawai (pengitip takafu) menjalankan pemeriksaan ke atas petani yang melalui jalan tersebut. Sekiranya petani melalui jalan lain, petani akan dikenakan hukuman yang berat. Mengikut sistem kerah, setiap kampung akan menyediakan sebilangan lelaki dan kuda sebagai kenderaan rasmi dalam masa 3 bulan pada musim bunga dan 3 bulan pada musim buah.

Kerja paksa ini adalah satu beban dan menyusahkan petani-petani malahan mereka sering tertekan dan dikenakan cukai yang berlebihan. Masyarakat petani juga mendapat pendidikan hal ini kerana bakufu dan tuan-tuan tanah amat mementingkan pendidikan.

Tuan-tuan tanah telah menyediakan sekolah-sekolah kampung (terakoya) di kampung-kampung. Terdapat hampir 60 ribu terakoya telah didirikan untuk keperluan anak petani dan diberikan kemahiran-kemahiran asas seperti membaca, menulis dan mengira.

Apabila ekonomi wang berkembang maka golongan petani telah bertukar kepada kegiatan lain seperti membuat sutera, kertas, lilin, menekup dan lain-lain. Mereka juga merebut peluang untuk menjadi peruncit, peminjam wang, menenun dan membuka kilang kain. Biarpun sesetengah mereka mencapai kekayaan tetapi tidak mudah bagi mereka mendapat pengiktirafan sosial.

6. Artisan (tukang-tukang mahir)

Golongan artisan berada di bawah petani dan mereka mempunyai kemahiran dalam pembuatan pedang. Selain itu, mereka juga terdiri daripada tukang kayu, tukang rumah, tukang besi, tukang tembaga, tukang timah, penenun, pembuat kertas dan lain-lain.

Tukang-tukang yang mahir akan diberi gaji yang baik dan diberi rumah yang baik, seperti tukang kayu telah diberi gaji sebanyak 500 koku dan dibenarkan menggunakan pedang. Pendapatan golongan artisan lebih tinggi daripada petani walaupun status mereka lebih rendah dan agak sukar bagi mereka mengubah taraf sosial.

Manakala petukang-petukang yang tidak mempunyai kemahiran khusus akan dilayan dengan buruk dan bekerja untuk daimyo.

Kelas pedagang (chonin) terletak dibawah golongan petani dan artisan serta mereka dipandang rendah kerana pekerjaan mereka dianggap keji. Namun keadaan aman di Jepun telah menyebabkan ekonomi Jepun telah berkembang dan para pedagang telah berjaya mengumpul harta yang banyak. Pada tahun 1760, terdapat kira-kira 200 keluarga saudagar yang mempunyai harta dan kekayaan melebihi sebilangan besar daimyo.

Mereka telah menguasai perniagaan tempatan yang komplek seperti jualan barang, gudangan, pengangkutan, broker beras, pertukaran wang dan pinjaman wang. Mereka juga menguruskan spekulasi pelbagai jenis perniagaan. Mereka sentiasa mengekalkan harga yang tinggi dan mengaut keuntungan yang besar.

Mereka menjadi kaya raya walaupun status mereka kekal di bawah dalam sistem feudal. Mereka kemudian telah memperbaiki status diri mereka. Antara keluarga saudagar yang terkenal ialah Mitsui, Kamoike dan Sumitomo. Mereka ini telah memperkenalkan budaya pengurusan baru yang kemudiannya menjadi syarikat besar.

Pada abad ke-19 dan ke-20 memperlihatkan satu perkembangan menarik dalam sejarah sistem feudal di Jepun. Sejak sekian lama, negara Jepun telah melaksanakan dan menerima sistem feudal sebagai sebahagian daripada sistem sosial mereka. Di Jepun tidak berlaku moboliti sosial di mana status sosial mereka kekal sehingga pemodenan Meiji.

Peranan pembesar mempunyai pengaruh yang sangat besar meskipun mereka meletakkan maharaja sebagai yang tertinggi. Walau bagaimanapun, kesan daripada perubahan-perubahan yang berlaku pada abad ke-19 dan ke-20 telah menyebabkan sistem feudal menerima tekanan yang cukup besar.

Pengaruh Barat yang hadir di Jepun telah menyebabkan sistem feudal dianggap sebagai sistem yang tidak sesuai lagi. Selepas pemodenan Maharaja Meiji, negara Jepun mula berubah menjadi negara yang moden setanding dengan negara Barat dan ini telah menyelamatkan mereka daripada dijajah.

# data[].attributes.attachment_link.description
Sebelum abad ke-16 dan 17, pemerintahan feudal Jepun di bawah Keshogunan Kamakura (1185-1333). Pada tahun 1192, Minamoto Yoritomo telah dilantik oleh Maharaja Go-Saga menjadi Shogun. Yoritomo telah menjalankan pemerintahannya di bandar tepi laut Kamakura dipanggil kerajaan Bakufu yang dikenali pemerintahan Keshogunan Kamakura. Shogun Yoritomo mula mengasingkan pemerintahan Jepun daripada Kyoto.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Published on

1. 1. Bab 12 : Perkembangan Ekonomi 12.6 : Perindustrian di Jepun pada abad ke-19 dan 20

2. 2. Menghuraikan perkembangan yang berlaku dalam sektor perindustrian di Jepun.

3. 3.  Diamalkan oleh kerajaan Meiji  Meletakkan asas dalam sektor perindustrian  Jepun sebagai negara industri dalam masa yang singkat

4. 4. I. Industri Pertahanan II. Industri Tekstil III. Industri Milik Kerajaan IV. Industri Perlombongan V. Industri Perkapalan VI. Syarikat Sendiri VII. Kemunculan Syarikat-syarikat Besar

5. 5. Pembinaan kapal, peralatan perang Usaha memodenkan angkatan tentera Jepun Yamagata Aritomo mengkaji & mendalami sistem tentera Barat 2 kapal perang, Limbungan Nagasaki, 1875, tentera laut, Yokusuka, 1870 Kilang meriam, senapang, peluru di Tokyo & Osaka

6. 6. Yamagata Aritomo

7. 7. Perkembangan pesat Kilang sutera di Tomioka, Maebashi, 1870 1875, kilang memintal kapas, Nagoya Kilang benang bulu kambing, senju, 1875

8. 8. 1875, 52 perusahaan milik kerajaan  3 limbungan kapal  10 lombong arang batu, besi, emas  5 loji senjata

9. 9. Tubuhnya biro perlombongan, perusahaan berjalan lancar  Khidmat pakar-pakar asing  Lombong arang batu moden ditubuhkan  1880, 8 lombong arang batu  Galakkan penglibatan syarikat-syarikat persendirian

10. 10.  Hasilkan kapal-kapal perdagangan, kapal- kapal perang  1883, 33 kapal dihasilkan di Limbungan Nagasaki, Limbungan Kobe

11. 11. o 1870, Kementerian Perindustrian ditubuhkan, galakkan perkembangan syarikat persendirian o Diasaskan golongan samurai, petani o Memberi bantuan teknikal

12. 12. Syarikat Keterangan Syarikat Osaka Spinning Mill * Pengasas- Shibusawa Eiichi, 1880 * Industri tekstil Syarikat Tomioko Silk Mill * Pengeluar 77% sutera mentah dunia Oji Paper Co. * Pengusaha kertas terbesar dunia

13. 13. Syarikat Osaka Spinning Mill

14. 14. Syarikat Tomioko Silk Mill

15. 15. Oji Paper Co.

16. 16.  Memajukan ekonomi Jepun  Syarikat Mitsui- Minomura rizaenon  Syarikat Mitsubishi- Iwasaki Yataro, Bidang Perkapalan  Syarikat Kawasaki  Syarikat Yasuda- Perkhidmatan bidang Perbankan, Yasuda Zenjiro  Syarikat Sumitomo- Perusahaan tembaga

17. 17.  Gabungan dengan syarikat lain - ZAIBATSU, satu keluarga perdagangan  Zaibatsu bertujuan memajukan bidang perindustrian Jepun

# data[].attributes.attachment_link.title
3.1.2.3 perindustrian di jepun pada abad ke 19 20

# data[].attributes.attachment_link.description
Published on 1. Bab 12 : Perkembangan Ekonomi 12.6 : Perindustrian di Jepun pada abad ke-19 dan 20 2. Menghuraikan perkembangan yang berlaku dalam sektor perindustrian di Jepun. 3.  Diamalkan oleh kerajaan Meiji  Meletakkan asas dalam sektor perindustrian  Jepun sebagai negara industri dalam masa yang singkat 4.

# data[].attributes.body
YASMIN AMIRAH BINTI HELMI RAIS
D20181083893

# data[].attributes.body
D20181083862

# data[].attributes.body
http://studentsrepo.um.edu.my/929/5/BAB_2.pdf

# data[].attributes.body
D20182085169

# data[].attributes.body
SITI NORFATIHAH BINTI RAZAK
D20181083914

# data[].attributes.body
D20181083926

# data[].attributes.attachment_link.title
PERKEMBANGAN INDUSTRI JEPUN AWAL ABAD KE-20

# data[].attributes.body
NUR ADILAH BT MOHD SHARIF
D20181083890

# data[].attributes.body
D20181083923

# data[].attributes.body
MUHAMMAD AMIRUL NA'IM BIN ABDOL AZIX
D20181083886

# data[].attributes.body
D20181083904

# data[].attributes.body
NADHIRAH SYAFIQAH BINTI IDRIS
D20181083922

# data[].attributes.body
D20181083904

# data[].attributes.body
QURRATU AINI BINTI MOHD ZAIN
D20181083892

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Selepas Pemulihan Meiji pada 1868, pendidikan moden diperkenalkan. Pendidikan ini bersifat sekular dan terpisah dari agama Buddha dan golongan bangsawan. Sehingga pertengahan kurun ke-19, 40% daripada rakyat Jepun pandai membaca. Pada masa ini, boleh dikatakan bahawa seluruh rakyat Jepun celik huruf. Prinsip pendidikan di Jepun ialah untuk melahirkan negara yang demokratik dan rakyat yang cintakan keamanan. Undang-undang Asas Pendidikan 1947 berbunyi:

We shall esteem individual dimity and endeavor to bringup people who love truth andpeace, while education which aims at. the creation of universal yet highly individualistic culture shall be spread far and wide.

Peluang untuk mendapatkan pelajaran meliputi semua rakyat tanpa mengira bangsa, agama, jantina, status sosial, kedudukan ekonomi dan latar belakang keluarga. Pendidikan di Jepun menitikberatkan pengetahuan politik dan kebebasan agama dalam usaha melahirkan rakyat yang baik. Pada masa yang sama, sistem pendidikan tidak boleh terikat dengan mana-mana parti politik atau agama. Kerajaan Jepun menggalakkan organisasi awam membina

perpustakaan, muzium dan dewan untuk member! kemudahan kepada para pelajar.

Pendidikan di Jepun terbahagi kepada empat peringkat:

1. Peringkat Sekolah Rendah (6 tahun)

2. Peringkat Sekolah Menengah Rendah (3 tahun)

3. Peringkat Sekolah Menengah Tinggi (3 tahun)

4. Peringkat Universiti (4 tahun)

Pendidikan peringkat sekolah rendah dan sekolah menengah rendah selama 9 tahun merupakan pendidikan wajib. Semua kanak-kanak di Jepun diwajibkan bersekolah dari usia 6 hingga 15 tahun. Pelajaran pada peringkat ini diberi secara percuma.

Selepas itu, terpulang kepada para pelajar sama ada ingin meneruskan pelajaran atau berhenti belajar dan terus bekerja. Kebanyakan pelajar meneruskan pengajian mereka. Pada 1989, pelajar yang meneruskan pengajian ke peringkat Menengah Tinggi berjumlah 95%. Pada 1976, 39% pelajar memasuki pusat pengajian tinggi. Jumlah ini kemudiannya menurun kepada 31% pada 1989. Ini kerana 29% pelajar telah memasuki sekolah-sekolah vokasional dan sekolah- sekolah khas, sementara 35% lagi memasuki bidang pekerjaan

Guru merupakan kerjaya yang amat dihormati di Jepun. Guru dipanggil sensei (tuan). Terdapat 5 persatuan guru di Jepun. Lebih dari 50% guru sekolah swasta menganggotai Nikkyo-so (Persatuan Guru Jepun), iaitu sebuah persatuan guru yang terbesar di dunia.Selain dari itu, kebanyakan sekolah mempunyai persatuan guru dan ibu bapa untuk menjalinkan hubungan baik antara kedua- duanya.

Kebelakangan ini, sistem pendidikan Jepun menerima kecaman kerana hanya bergantung kepada pengambilan nota-nota, dan mengetepikan daya kreativiti setiap pelajar. Pelajar sekolah rendah dan menengah diarahkan memakai pakaian seragam dan mematuhi peraturan sekolah yang ketat. Persaingan merupakan perkara biasa kerana para pelajar dikehendaki lulus peperiksaan dengan cemerlang sebelum diterima masuk ke sekolah tinggi atau universiti, yang seterusnya akan menjanjikan kerjaya yang menarik kepada pelajar-pelajar. Kebanyakan pelajar menghadiri;"^ (sekolah yang sesak) sebagai tambahan kepada sekolah biasa.Ini bertujuan untuk menyediakan diri bagi menghadapi peperiksaan yang dinamakanjukenjigoku atau examination hell.

Jangka waktu persekolahan di Jepun lebih panjang jika dibandingkan dengan sekolah-sekolah di Amerika Syarikat. Sekolah-sekolah beroperasi dari Isnin hingga Jumaat, dan pada hari Sabtu, pelajar-pelajar di Jepun tetap menghadiri kelas selama setengah hari. Selain dari itu, jumlah hari persekolahan dalam setahun di negara Jepun ialah 240 hari berbanding dengan cuma 180 hari

di Amerika Syarikat. Oleh itu, para pelajar Jepun dikatakan lebih mahir dari para pelajar Amerika Syarikat terutamanya dalam bidang sains dan matematik.

Oleh sebab rekod Jepun yang cemerlang dalam sains dan teknologi, negara Jepun telah diterima masuk ke arena 'penjelajahan angkasa'. Pada 1985, Jepun menandatangani perjanjian dengan Amerika Syarikat untuk menjadi rakan dalam program stesen angkasa yang menelan belanja sebanyak 30 bilion. Pada September 1992, angkasawan pertama Jepun, Dr. Mohri Manoru menyertai misi Spacelah. Pada 1986, Jepun telah menghantar kapal angkasa untuk mengkaji komet Halley. Pada tahun yang sama, Jepun telah melancarkan roket dengan kuasa gerakannya berjaya dicipta sendiri oleh Jepun.

Pada zaman lampau, wanita Jepun lebih banyak mengendalikan hal-ehwal rumah tangga. Ini menyebabkan Barat mendakwa bahawa wamta Jepun berada pada kedudukan yang rendah dan hanya dianggap sebagai perhiasan. Anggapan tersebut tidak tepat kerana hanya wanita dari kelas pertengahan dan bawahan yang berada pada kedudukan yang rendah. Wanita dari golongan bangsawan pula telah terlibat dalam politik sejak dari zaman silam. Mereka juga diberikan hak dalam undang-undang dan pemilikan harta. Perkara ini kelihatan dengan jelas pada wanita bangsawan dalam zaman Kamakura.(kurun ke-12 hingga kurun ke-14)

Pada masa ini, peranan wanita telah berubah. Mereka tidak hanya menjadi sun rumah, tetapi ramai yang telah keluar bekerja dan memberikan sumbangan dalam ekonomi negara. Di samping itu, wanita Jepun moden juga melibatkan diri secara aktif dalam politik dan aktiviti sosial.

Pada 1940, wanita merupakan 40% daripada penduduk Jepun yang berjumlah 32 juta orang. Di setiap sektor, wanita terlibat dalam pekerjaan peringkat rendah dan menerima gaji yang rendah. Kebanyakan wanita yang bekerja merupakan mereka yang belum berkahwin. Selepas berkahwin, wanita biasanya akan berhenti bekerja dalam sektor perindustrian, dan bertukar pekerjaan ke sektor pertanian atau perniagaan kecil. Pekerjaan tersebut dianggap sebagai perkara sampingan kepada wanita kerana tugas utama mereka ialah sebagai isten dan ibu.

Semasa perang, kebanyakan lelaki memasuki tentera. Oleh itu, tenaga kerja wanita amat diperlukan sehinggakan anak-anak perempuan turut dikerah bekerja. Wanita melakukan pelbagai pekerjaan termasuklah membuat peralatan perang.

Walau bagaimanapun, corak pekerjaan kaum wanita menunjukkan bahawa masyarakat masih belum menerima mereka sepenuhnya dalam bidang pekerjaan. Wanita yang berkahwin terpaksa berhenti kerja sehinggalah anaknya yang terakhir memulakan persekolahan. Ini menyebabkan wanita kehilangan

peluang untuk memperolehi gaji yang tinggi disebabkan jangka masa perkhidmatan mereka dalam bidang pekerjaan adalah pendek.

Pada 1985, Jepun mewujudkan Equal Employment Opportunity Law untuk memberi hak yang sama kepada lelaki dan wanita yang bekerja. Tetapi wanita Jepun tetap berada di dalam dilema. Ini disebabkan wujudnya sistem dua trek iaitu trek pekerja bawahan dan trek pengurus. Jika wanita berada dalam trek pengurus dan memegang jawatan penting dalam sesebuah syarikat, dia terpaksa bekerja dalam jangka waktu yang panjang setiap hari dan dia juga hendaklah bersedia untuk ditukarkan ke mana-mana cawangan syarikat. Ini menyebabkan sesetengah wanita terpaksa menangguhkan perkahwinan atau langsung tidak berkahwin.

Equal Employment Law dijangka dapat menyelamatkan wanita daripada diskriminasi, tetapi undang-undang negara Jepun enggan menganggap bahawa sistem dua trek merupakan satu bentuk diskriminasi terhadap wanita. Oleh itu, sistem dua trek terus diamalkan.

Selain dari itu, kes-kes mengenai hak-hak wanita diambil berat sehmgga kes-kes tersebut dibawa oleh peguam wanita kepada perbicaraan mahkamah. Persoalan mengenai hak-hak wanita juga ditulis oleh kartunis-kartunis wanita. Perkara ini dilakukan supaya hak-hak wanita terbela memandangkan jumlah wanita yang bekerja semakin meningkat.

Di samping bekerja, wanita Jepun turut aktif dalam persatuan sejak 1930-an. Menjelang 1942, semua wanita Jepun yang berumur 20 tahun ke atas diwajibkan menyertai Greater Japan Women's Association. Sebelum Jepun berperang dengan negara China pada 1937, wanita Jepun dilatih membantu pasukan pertahanan. Mereka ditugaskan merawat askar-askar yang luka atau cedera. Semasa perang, wanita memainkan tugas mereka untuk memberi semangat kepada kaum lelaki untuk berperang.

Kini, kebanyakan wanita Jepun mendapat pendidikan tinggi. Sebanyak 14.7% dari wanita yang tamat pengajian Menengah Atas telah memasuki pusat pengajian tinggi. Oleh itu, mereka berupaya memainkan peranan penting dalam soal-soal kemasyarakatan. Mereka telah mengadakan bantahan terhadap diskriminasi harga barangan yang dipraktikkan oleh peniaga Jepun. Misalnya, harga televisyen Jepun yang dijual di luar negara ternyata lebih murah daripada televisyen yang dijual di negara Jepun. Taktik ini digunakan oleh para peniaga supaya barangan mereka diterima di pasaran asing. Pergerakan wanita cuba membetulkan keadaan ini.

Pada 1970, pergerakan wanita cuba mengutarakan beberapa isu termasuklah pencemaran alam sekitar, bahaya jalanraya kepada kanak-kanak, keadaan rumah yang sempit dan inflasi. Dalam pilihan raya 1971, Minobe Ryokichi, seorang ahli politik yang disokong oleh pergerakan wanita telah menang. Ini membuktikan bahawa pendapat dan suara wanita juga penting dan perlu dihargai.

Wanita Jepun moden mula diberi peluang untuk melibatkan diri dalam politik. Pada 1945, wanita diberikan hak untuk mengundi. Tetapi sehingga 1947, keahlian wanita dalam Diet tidak bertambah. Pelantikan seorang wanita, Doi Takako, sebagai pemimpin Parti Sosialis Jepun pada September 1986 tidak dapat memberikan hak-hak politik yang diharapkan oleh wanita. Hanya segelintir ahli politik wanita yang berjaya. Antaranya ialah Ichikawa Fusae yang merupakan salah seorang ahli upper house dan tahun 1953 sehingga 1981. Sehingga 1945, bilangan menteri kabinet wanita adalah sangat kecil. Sikap konservatif rakyat Jepun menghalang wanita daripada terlibat secara aktif di dalam politik.

# data[].attributes.attachment_link.description
Selepas Pemulihan Meiji pada 1868, pendidikan moden diperkenalkan. Pendidikan ini bersifat sekular dan terpisah dari agama Buddha dan golongan bangsawan. Sehingga pertengahan kurun ke-19, 40% daripada rakyat Jepun pandai membaca. Pada masa ini, boleh dikatakan bahawa seluruh rakyat Jepun celik huruf. Prinsip pendidikan di Jepun ialah untuk melahirkan negara yang demokratik dan rakyat yang cintakan keamanan.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jepun pada mulanya mengamalkan dasar pintu tertutup atau isolasi. Dasar pintu tertutup ini menjadikan Jepun sebuah negara yang tidak bergantung pada kuasa barat dalam segala hal termasuk ekonomi perdagangan, pentadbiran dan sosial. Walaubagaimanapun, dasar isolasi Jepun telah berakhir pada 1 Julai 1853 dengan kehadiran Komodor C. Matthew Perry yang menjalinkan persahabatan dan perdamaian dengan Jepun dan cuba menegaskan Amerika Syarikat akan menggunakan kekerasan sekiranya Jepun masih menganggap sebagai musuhnya. Jepun juga sebenarnya khuatir jika negaranya senasib dengan China jika masih mengamalkan dasar isolasi. Maka, dengan termeterainya Perjanjian Kanagawa pada 31 Mac 1854 antara Jepun dan Amerika, tamatlah dasar isolasi yang diamalkan oleh Jepun sejak berabad lama. Tambahan lagi, Perjanjian Kanagawa juga merupakan titik permulaan Jepun menjalinkan hubungan dengan salah satu daripada negara-negara Barat.

Selain itu, pada tahun 1868, Maharaja Meiji merupakan pemerintah Jepun pada ketika itu telah menjalankan perubahan keatas sistem ekonomi feudal kepada sistem pentadbiran dan ekonomi gaya barat. Salah satu pembaharuan dalam sejarah Meiji juga adalah dengan munculnya hak kebebasan rakyat iaitu pendemokrasia pada 1880. Zaman Meiji telah berjaya menjadikan Jepun sebagai negara terkuat di Asia.

Di samping itu, Jepun mula menjalinkan hubungan dengan Britain sebelum Perang Dunia Pertama lagi iaitu dengan termeterainya Persetiaan Inggeris-Jepun 1902. Melalui isu Persetiaan 1902, Britain lebih menunjukkan sikap pro-Jepun walaupun tidak bersetuju dengan pendudukan Jepun ke atas Wilayah China keranatidak menghiraukan dasar berkecuali negeri China. Britain tidak memainkan peranan lansung terhadap kemasukan tentera Jepun ke negara China.

Masalah Manchuria dan Korea juga telah membawa Jepun mempunyai hubung kait dengan pihak negara barat iaitu Rusia. Bagi mencari jalan penyelesaian ini juga satu perjanjian ditandatangani iaitu Perjanjian Yamagata-Lobanoff. Masalah ini telah membawa krisis diantara Jepun dengan Rusia. Pada 10 Februari 1904 telah tercetusnya perang antara Jepun dan Rusia yang akhirnya menjadikan kemenangan berpihak kepada Jepun. Perang antara Jepun dan Rusia ini cukup memberi pengiktirafan kepada Jepun sebagai kuasa yang kuat bukan sahaja di Asia Timur tetapi juga memkhuatirkan kuasa-kuasa Barat yang lain. Kesan dari perang Jepun dan Rusia adalah dengan termeterainya Perjanjian Portsmouth pada 5 September 1905 yang ditandatangani oleh wakil Rusia iaitu Witte dan Rosen sementara wakil Jepun ialah Komura dan Takuhira. Perjanjian ini banyak memberi manfaat kepada Jepun. Antaranya adalah Semenanjung Liaotung diserahkan kembali kepada Jepun, Jepun mendapat semula Port Athur dan sebahagian dari Pulau Sakhalin di utara Hokkaido, Jepun diberi hak guna jalan kereta api Manchuria yang telah dibina oleh Rusia, Jepun diberi hak istimewa ke atas Korea dan Korea mesti menerima seorang Residen Jepun di negaranya.

Perang Dunia Pertama yang tercetus pada 1914 di Eropah menyebabkan Jepun mula mengukuhkan kuasanya di Asia Timur. Jepun juga telah mengisytiharkan perang ke atas Jerman bagi mendapatkan sokongan daripada British dan Amerika Syarikat. Di Eropah, Jerman telah menyerang Poland pada September 1939. Maka, British dan Perancis yang juga merupakan sekutu Poland telah mengisytiharkan perang ke atas Jerman. Kedudukan Jepun lebih kukuh dalam memperluaskan imperialisme ke atas kawasan di Asia Timur dengan mendapat sokongan daripada beberapa negara Barat ini. Kuasa Jerman semakin kurang di China. Malah pada tahun 1945, sekali lagi Jerman dan Jepun berhadapan dengan masalah ketenteraan, politik dan social antara satu sama lain.

Walaubagaimanapun, Jepun telah mengambil kesempatan ke atas China apabila pihak Barat mengalihkan perhatian pada peperangan semasa Perang Dunia Pertama di Eropah. Jepun telah membuat 21 Tuntutan ke atas China. Melalui tuntutan ini, Jepun telah berjaya menguasai sebahagian daripada China, sebagai contoh, China perlu mengiktiraf kedudukan Jepun di Shantung, kedudukan Jepun di Manchuria dan Munyoku Dalam, Jepun mengawal beberapa pentadbiran terpenting di China dan beberapa tuntutan lain.

Namun begitu, selepas Perang Dunia Pertama tamat pada 1918, satu persidangan damai telah diadakan di Paris dan persidangan ini telah dilaksanakan oleh negara-negara yang menang dalam Perang Dunia Pertama. Jepun masih berjaya mengalahkan penyebaran kuasa Jerman apabila hak Jerman di Shantung telah diserahkan kepada Jepun melalui Perjanjian Versailles. Tambahan lagi, Perjanjian Versailles ini juga adalah antara faktor yang menyumbang kepada tercetusnya perang Dunia Kedua. Dalam Perjanjian Versailles ini juga Jerman dikehendaki membayar pampasan perang sebanyak 6,500,000,000$. Jerman menganggap perjanjian ini sebagai satu penghinaan terhadap mereka. Oleh demikian, Jerman telah melanggar perjanjian tersebut dan akhirnya telah mencetuskan Perang Dunia Kedua.

Penguasaan Jepun ke atas beberapa kawasan di Asia Pasifik juga amat membimbangkan Amerika Syarikat. Jadi, Amerika Syarikat telah menjemput lapan buah negara termasuk Jepun bagi membincangkan pengurangan penggunaan senjata tetapi rancangan itu tetap gagal. Hal demikian kerana Jepun bertindak menyerang Manchuria pada tahun 1931 atas dasar kebanjiran penduduk -penduduk China di wilayah itu mengancam keselamatan tenteranya di wilayah tersebut. Perjanjian Shimonoseki yang ditandatangani pada April 1895 sebelum ini telah memberi hak kepada Jepun untuk mengambil Semenanjung Liaotung yang terletak di Selatan Manchuria. Namun begitu, Jepun tidak dapat mengekalkan kuasanya ke atas wilayah tersebut kerana dengan adanya campur tangan kuasa-kuasa Barat iaitu Rusia, Perancis dan Jerman yang mendesak Jepun untuk keluar dari Semenanjung Liaotung.

Manakala, pada tahun 1932 pula, berlaku sedikit krisis di Jepun dimana pemerintahannya telah dikuasai oleh golongan tentera. Jepun menyerang Manchuria dan menaruh minat terhadap Asia Tenggara. Jepun telah menakluk negara-negara di Asia Tenggara melalui pelbagai cara termasuk kekejaman sehingga Jepun dikecam dan tidak dapat bertahan lama untuk meluaskan tanah jajahannya di Asia Tenggara. Tindakan Jepun menjalankan dasar imperialism ke atas negara-negara di Asia Tenggara juga telah menimbulkan tentangan hebat daripada kuasa-kuasa Barat seperti Britain, Amerika Syarikat dan Belanda. Amerika Syarikat mengenakan sekatan ekonomi kepada Jepun. Namun begitu, pada 1941, Jepun menyerang Indochina. Kesannya, Amerika Syarikat, Britain dan Belanda mengenakan larangan sepenuhnya ke atas eksport ekonomi di Jepun. Keadaan ini telah menyebabkan kedudukan Jepun diancam. Pada, 9 Disember 1941, Jepun telah menyerang Pearl Habour. Peristiwa ini sekaligus telah menyebabkan Amerika Syarikat mengisytiharkan perang ke atas Jepun.

2.0 PERJANJIAN VERSAILLES

Persetiaan Damai. (1917-1919)

Persetiaan Damai Versailles atau Perjanjian Versailles ini telah ditandatangani pada 18 Januari 1919 di Istana Versailles, Paris Perancis. Perjanjian ini dihadiri oleh wakil dari 27 buah negara dengan dipimpin oleh Perdana Menteri Perancis waktu itu iaitu George Clemenceau. Terdapat beberapa pendapat dan sumber yang berbeza dalam menentukan tarikh sebenar perjanjian ini dimaterai. Ada sumber yang menulis bahawa perjanjian ini ditandatangani pada 18 Januari 1919. Ada juga yang mengatakan bahawa perjanjian ini dimaterai pada 1 Nov 1919 dan ada pula yang menulis bahawa perjanjian ini ditandatangani pada 28 Jun 1919 dan telah dikuatkuasakan pada 10 Januari tahun 1920. Secara umumnya, Perjanjian Versailles ini dilihat sebagai satu perjanjian damai yang telah dibuat selepas berakhirnya Perang Dunia Pertama dan menunjukkan bahawa kekalahan telah berlaku pada pihak Jerman. Melalui perjanjian ini, Jepun dilihat sudah mula membuat hubungan dengan kuasa-kuasa Barat. Perjanjian Versailles ini secara tidak langsung membuat Jepun berasa sangat selesa kerana bagi Jepun, dengan termeterainya perjanjian ini, maka secara automatiknya pihak Barat seperti Amerika Syarikat turut mengiktiraf perkara 21 tuntutan yang telah dibuat oleh Jepun terhadap negara China.

Seperti yang sudah tertulis dan diketahui umum, Tuntutan 21 telah dibuat oleh Jepun kepada negara China pada tahun 1915. Hal ini ekoran daripada peristiwa tindakan Jepun menyerang Jerman tanpa kebenaran dari pihak China telah menyebabkan Jerman kehilangan Shantung. Oleh hal yang demikian, China tidak berpuas hati dan cuba untuk mendapatkan kembali Shantung dengan bantuan campur tangan kuasa asing seperti Rusia, Perancis dan Itali dan tindakan itu berhasil dengan Shantung diperolehi semula oleh China. Hal ini menyebabkan pihak Jepun tidak berpuas hati dan mengemukakan Tuntutan 21 ini kepada Yuan Shih Kai. Pada masa ini Yuan Shih Kai telah diugut untuk bersetuju dengan kesemua tuntutan.

Dalam Tuntutan 21 ini terkandung lima bahagian yang dilihat menekankan kepentingan Jepun di China yang merangkumi wilayah Shantung, mengenai Manchuria Selatan dan Pendalaman Mongolia Timur, mengenai masa hadapan Kilang Besi Sino Jepun, Han Yeh Ping di Lembah Yangtze, dan juga menuntut China untuk mengambil kakitangan Jepun sebagai penasihat tentera dan beberapa hal lain lagi yang dilihat memberi kepentingan kepada Jepun.

Sebelum termetrainya Perjanjian Versailles ini juga, terdapat beberapa peristiwa yang menguatkan lagi kenyataan bahawa sememangnya Jepun sudah mula menjalinkan kuasa dengan pihak Barat. Pada tahun 1917, iaitu sebelum tamatnya Perang Dunia Pertama, satu perwakilan Jepun yang diketuai oleh Ishii Kikojiro telah dihantar ke Amerika Syarikat bagi mengetahui pendirian Amerika terhadap hak istimewa Jepun. Dalam sumber lain pula ada menyatakan bahawa ketua rombongan tersebut pula bernama Viscount Ishhi. Pada waktu itu, Jepun berasa agak risau kerana Amerika Syarikat dilihat tidak berpuas hati dengan hal Tuntutan 21 yang dibuat oleh Jepun ke atas China. Oleh hal yang demikian, Ishii telah berjumpa dengan setiausaha Amerika Syarikat iaitu Robert Lansing dan pada masa itu wujudlah satu perjanjian yang dinamakan sebagai Perjanjian Lansing-Ishii. Perjanjian ini telah ditandatangani pada 2 November 1917.

Perjanjian ini menuntut kuasa-kuasa besar Barat untuk menghormati pemilikan wilayah oleh pihak China secara jujur dan pada masa yang sama mengambil tahu tentang pemilikan wilayah oleh pihak Jepun yang telah memberikan faedah khas kepada benua Asia. Antara lain yang tertulis dalam perjanjian tersebut ialah seperti Kerajaan Amerika Syarikat mengiktiraf bahawa kerajaan Jepun mempunyai kepentingan-kepentingan tertentu di China terutama di kawasan haknya yang kukuh. Selain itu, kerajaan Amerika Syarikat juga mempunyai keyakinan yang penuh terhadap jaminan dari Kerajaan Diraja Jepun bahawa ia akan tetap dengan pendiriannya terhadap prinsip-prinsip yang terkandung di dalam Dasar Buka Pintu ataupun peluang-peluang yang sama terhadap perdagangan dan perindustrian di China. Di sini, jelas dapat dilihat bahawa sebelum berakhirnya perang dunia pertama lagi, hubungan Jepun dengan Barat itu sememangnya sudah mula dijalinkan.

Walau bagaimanapun, Presiden Wilson tidak bersetuju dengan perjanjian tersebut kerana baginya, ia akan memberi satu tamparan yang hebat kepada negara China itu sendiri. Namun begitu, bagi pihak Jepun pula, perjanjian tersebut dilihat menguntungkan kerana ia seperti menunjukkan bahawa Amerika Syarikat seolah-olah mengakui hak keistimewaan Jepun di China dan pada masa yang sama Jepun boleh memanfaatkan perjanjian tersebut untuk memburukkan Amerika Syarikat di China.

Pada September 1918 pula, Jepun juga telah membuat satu perjanjian sulit dengan pemimpin baru di China iaitu Tuan Chi Jui. Antara syarat yang terkandung dalam perjanjian sulit tersebut ialah seperti Jepun memberi pinjaman sebanyak 20 juta yen kepada China, Jepun dibenarkan untuk membina dua buah jalan keretapi di Shantung, Jepun boleh meletakkan tenteranya di pusat-pusat penting di China dan juga Jepun dibolehkan untuk melatih pegawai-pegawai keretapi di China. Namun begitu, perjanjian ini telah mengundang bantahan dari orang-orang China kerana mereka merasakan bahawa perjanjian itu memberi hak orang Cina di Shantung kepada Jepun. Berikutan hal itu dan ditambah dengan pelbagai desakan lain, maka Tuan Chi Jui telah meletak jawatan. Apabila hal ini terjadi, Jepun dilihat mendapat keuntungan kerana perjanjian tersebut telah pun dibuat.

Selepas itu, apabila berakhirnya perang dunia pertama, maka wujudlah pula Perjanjian Versailles ini. Apabila Amerika Syarikat mengishtihar perang dan membantu pihak Berikat sewaktu Perang Dunia pertama, ia telah membawa kepada kekalahan Jerman dan oleh hal yang demikian, Jerman telah meminta untuk berdamai. Dengan termeterainya Perjanjian Versailles ini, ia menampakkan lagi bahawa kedudukan Jepun semakin diiktiraf oleh kuasa Barat. Pada dasarnya, tindakan pihak Britain untuk menarik Jepun menyertai Perang Dunia Pertama adalah untuk melemahkan konsesi Jerman di China. Britain nampaknya tidak mahu bersaing dengan Jerman di kawasan Asia.

Manakala Jepun pula melihat kesibukan pihak Barat di Eropah waktu itu sebagai satu peluang keemasan yang tidak boleh dilepaskan. Oleh hal yang demikian, dalam Perjanjian Versailles ini, wakil Jepun iaitu Baron Makino Nobuki dan Viscount Chinda Sutemi dilihat telah menguatkan tuntutan mereka.

Antara tuntutan yang dibuat ialah seperti tuntutan untuk memberi hak kepada Jepun untuk mengambil alih pulau-pulau bekas kepunyaan Jerman di Lautan Pasifik Utara seperti Marianas, Carolines dan Marshalls yang terletak di bahagian Utara Garisan Khatulistiwa. Jepun mendapat hak kerana kemenangan pihak Bersekutu dalam Perang Dunia pertama ini yang memaksa Jerman menyerahkan derah jajahannya kepada Jepun. Selain itu, pihak Jepun juga menuntut supaya kuasa-kuasa Barat ini membuat perakuan kepada tuntutan Jepun ke atas bekas-bekas hak dan kepentingan Jerman di wilayah Shantung sebelum itu. Sehubungan itu juga, Jepun turut menuntut untuk mendapatkan pengakuan bagi persamaan taraf dalam kalangan bangsa-bangsa sebagai prinsip asas bagi persatuan bangsa-bangsa.

Pada masa ini, Presiden Wilson sekali lagi tidak bersetuju dengan tuntutan yang dibuat oleh Jepun dalam perjanjian Versailles ini terutamanya mengenai hak persamaan hak dan bangsa itu kerana bagi beliau, ia akan mewujudkan satu isu penghijrahan dan pada masa yang sama akan menjejaskan sekatan yang dilakukan di Amerika Syarikat. Walau bagaimanapun, beliau terpaksa beralah kerana bimbang Jepun akan menarik diri dari Pertubuhan Bangsa-Bangsa kerana beliau sendiri menyedari bahawa Jepun merupakan satu kuasa yang sangat penting dalam badan dunia waktu itu. Jepun juga sudah mengetahui dan dapat mengesan bahawa pihak kuasa Barat tidak akan mampu berbuat apa-apa kerana sudah terikat dengan perjanjian sulit yang telah ditandatangani. Hal ini terbukti apabila pihak Barat itu sendiri gagal untuk memberi sebarang bantuan atau pertolongan kepada China sewaktu China mahu menuntut kembali Shantung.

Walaupun dalam Perjanjian China-Jerman yang telah dibuat ada menyatakan bahawa Jerman tidak dibenarkan untuk menyerahkan Shantung kepada kuasa lain, namun Jerman yang telah kalah waktu itu juga tidak dapat berbuat apa-apa kerana Jepun sudah menuntut untuk mendapatkan Shantung dari penguasaannya. Akhirnya, melalui Perjanjian Versailles ini, pada bahagian IV termaktub bahawa Kepulauan Marshall dan Shantung telah diserahkan kepada Jepun.

Amerika Syarikat yang sedia maklum menyedari bahawa terlalu banyak keistimewaan yang diperolehi oleh Jepun menerusi Perjanjian Versailles ini juga tidak mampu untuk berbuat apa-apa kerana Jepun sudah pun mengatur strateginya dengan mengikat kuasa Barat melalui perjanjian sulit yang sudah ditandatangani. Namun begitu, Perjanjian Versailles ini tidak ditandatangani oleh pihak China kerana wakil dari China iaitu C.T Wang dan Wellington Koo kerana telah mendapat ugutan daripada rakyat China supaya tidak menandatangani perjanjian tersebut untuk menyelamatkan Shantung daripada jatuh ke tangan Jepun.

Selain itu, dalam perjanjian damai Versailles ini juga, Jepun turut dilihat telah berjaya mengekalkan mandat Liga Bangsa-Bangsa terhadap Kepulauan Pasifik Jerman yang silam dan mengingatkan hak-hak khasnya di Shantung. Walau bagaimanapun, pihak Jepun gagal untuk memberikan jaminan terhadap 'Fasal Kesaksamaan Bangsa' yang terkandung dalam perjanjian Liga Bangsa-Bangsa, berhutang dengan pihak pembangkang, kepada pendatang-pendatang asing yang bukan berkulit putih ke Australia dan California. Perjanjian Versailles atau Persetiaan Damai Versailles ini juga memperlihatkan mengenai Jepun telah membantah kemasukan klausa tentang 'persamaan ras', tetapi ini telah disekat oleh Amerika Syarikat dan Britain. Hal ini demikian kerana terdapatnya tentangan yang kuat di Amerika, Canada, dan juga Australia berkaitan dengan imigrasi golongan Oriental.

Selain itu juga, ketika Jepun mencadangkan kemasukan "Fasal Kesaksamaan Bangsa" dalam Perjanjian Damai Versailles, British dan Amerika yang berada di bawah tekanan dari Australia menolak permohonan mereka. Pendatang Jepun telah dihalang daripada "White Australia" dan mereka menghadapi diskriminasi yang semakin meningkat di negeri-negeri yang yang turut sama bersatu padu. Hal ini jelas menunjukkan tuntutan yang dibuat oleh pihak Jepun itu sememangnya mengundang pelbagai konstroversi di pihak Barat.

Dalam Perjanjian Damai Versailles ini juga, kuasa Barat seolah-olah bersedia untuk menerima perintah dunia selepas perang berdasarkan prinsip penentuan sendiri kebangsaan, perdamaian antarabangsa dan juga aspek keselamatan secara kolektif. Namun begitu, Barat tidak menunjukkan sebarang kesediaan untuk memberi harta benda penjajah dan juga dibahagikan dalam kalangan mereka sebagai wilayah mandat sekali pun selepas Jerman dikalahkan. Tetapi dalam hal ini sekurang-kurangnya pihak Barat dilihat sanggup untuk mengekalkan status quo antarabangsa melalui perjanjian aman antarabangsa pelbagai hala ini.

Di sini, jelas dapat dilihat bahawa Jepun sememangnya sudah pun mewujudkan hubungan dengan pihak Barat sebelum Perang Dunia Pertama itu tamat dengan kuasa dominan waktu itu seperti Jerman, Britain dan juga Amerika Syarikat. Hal ini terus terjalin dengan selangkah ke hadapan lagi apabila Jepun itu sendiri dilihat seolah-olah mempunyai hubungan yang baik dengan kuasa-kuasa Barat ini sehinggalah membawa kepada termeterainya Perjanjian Versailles ini selepas tamatnya Perang Dunia Pertama itu.

3.0 PERJANJIAN WASHINGTON

Selepas Persidangan Versailles ditandatangani, kuasa-kuasa barat seolah-olah mengiktiraf hak persamaan taraf dengan Jepun. Namun begitu perkara ini tidak berlanjutan apabila Jepun semakin meluaskan kekuasaannya terutamanya di Timur, dan hal ini menyebabkan kuasa-kuasa barat mula merasa tercabar. Dua kuasa barat yang benar-benar menentang dan cuba menjatuhkan Jepun pada masa itu ialah Amerika Syarikat dan Britain. Pengaruh Jepun yang semakin kuat di Asia Pasifik ini membimbangkan Amerika Syarikat. Oleh itu, Amerika Syarikat telah menjemput lapan buah negara iaitu Britain, Perancis, Itali, Belanda, Belgium, Portugal dan juga Jepun serta China untuk membincangkan soal mengurangkan penggunaan senjata dengan membuat satu persidangan yang dikenali sebagai Persidangan Washington. Persidangan ini berlangsung pada 12 November 1921 di Washington Memorial Continental Hall yang dirasmikan oleh Presiden Harding. Tujuan utama dalam persidangaan ini diadakan untuk menyelesaikan masalah-masalah berbangkit di Timur Jauh. Selain cubaan menghalang kemaraan Jepun

Pihak Barat terutamanya Britain dan Amerika Syarikat mempunyai sebab-sebab tersendiri sehingga tercetusnya Persidangan Washington ini. Amerika syarikat mempunyai dasar yang berbeza dengan Jepun terhadap kegiatan mereka di Timur Jauh,. Malah berdasarkan perbezaan ini, kemungkinan besar mereka akan bertempur di samping pada masa itu masing-masing berusaha menguatkan dan mengembangkan angkatan tentera laut. Oleh itu persidangan ini dicapai kerana Amerika Syarikat risau kebangkitan Jepun di Timur serta kepentingan Perdagangan Amerika di Timur Jauh akan terjejas dengan kemaraan Jepun. Manakala Britain pula mencuba menamatkan Persetiaan Inggeris-Jepun yang ditandatangani pada tahun 1902. Hubungan Jepun dan dua kuasa barat ini semakin goyah selepas Persidangan Washington.

Jepun telah menjadi sebuah negara yang kuat selepas kemenangannya dalam menentang China pada 1894-1895 dan Rusia 1902-1905 sehingga berjaya menguasai seluruh perjalanan laut dari utara ke selatan. Malah Jepun berjaya menduduki kepulauan Pasifik seperti Kepulauan Mariana, Caroline, dan Marshall. Manakala di China, Jepun berjaya mengambil alih Tsingtao dari Jerman pada tahun 1914, semenanjung Liaotung pada 1905. Malah korea juga diletakkan di bawah Jepun pada 1910. Hal ini telah menyebabkan kuasa-kuasa barat terutamanya Amerika Syarikat tergugat dan menentang hebat dasar-dasar Jepun. Penentangan terhadap Jepun telah bermula awal iaitu pada tahun 1905, namun kemuncaknya apabila Jepun berjaya menguasai Timur Jauh dan hal ini telah menyebabkan hubungan di antara kedua-dua negara menjadi kurang memuaskan. Oleh hal yang demikian, bagi menyekat kebangkitan Jepun, ini ialah dengan menghadkan perlumbaan kuasa-kuasa besar dunia terutama terhadap tentera Jepun.

Selain itu, faktor seterusnya ialah kepentingan perdagangan Amerika di Timur Jauh terjejas. Amerika Syarikat sememangnya menunjukkan minat terhadap China sejak meletusnya Perang Candu. Namun, Amerika Syarikat hanyalah berminat dalam perdagangan dengan China di samping hanya mahu menjadikan kawasan-kawasan Timur Jauh ini sebaga kawasan pemasarannya sahaja. Malah mereka telah berjaya menguasai Canton dan yakin akan mampu mendapat keuntungan yang banyak jika diadakan perdagangan yang lebih luas serta menanam modal yang besar di China. Malah nilai eksport barangan ke China juga meningkat daripada 40juta pada 1918 kepada 106juta pada tahun 1919. Kemaraan Jepun di China, dikhuatiri mengganggu pertumbuhan ekonomi dan perdagangan Amerika Syarikat dan juga negara-negara barat yang lain. Hal ini demikian kerana, Jepun telah berjaya menjalankan pemusatan ekonomi di Shantung, Monggolia Dalam, Siberia dan China. Hal ini menimbulkan ketidaksenangan Amerika Syarikat terhadap Jepun. Melalui Persidangan Washington, kemaraan Jepun dapat disekat melalui pengurangan penggunaan senjata.

Britain dan jepun telah mengadakan Persetiaan pada tahun 1902. Disebabkan Persetiaan ini, Britain tidak mampu membuat apa-apa untuk menghalang kemaraan tentera Jepun di timur. Malah disebabkan Persetiaan ini, Britain tidak menghalang Jepun yang meluaskan pengaruhnya di China selepas 1914. Dalam Persidangan Versailles juga, Britain tidak mampu menentang tuntutan Jepun. Britain sebenarnya menunjukkan minat yang baik dalam menjalinkan persahabatan dengan Jepun hanya sebelum tahun 1902 sahaja. Britain terpaksa berbaik-baik dengan Jepun kerana pada masa itu Russia telah menunjukkan minat untuk menguatkan kedudukan di Manchuria dan Cina Utara. Britain telah berusaha mendapatkan bantuan dari pihak barat namun tidak berhasil, akhirnya Britain terpaksa bersekutu dengan Jepun bagi menghalang kemaraan Russia. Namun sikap Britain ini mula berubah setelah berbaik-baik dengan Amerika Syarikat. Dalam Persetiaan dengan Jepun, Britain perlu membantu Jepun sekiranya Jepun berperang. pada masa itu Jepun dan Amerika Syarikat bersengketa dan ini menimbulkan kebimbangan Britain. Oleh itu, Britain harus membantu Jepun sekiranya perkara ini terjadi. Selain itu, Britain pengaruh Russia dan Jerman di Timur Jauh telah merosot, malah Britain mahu meneliti semula sepenuhnya keadaan di Timur Jauh. Oleh hal yang demikian,desakan-desakan ini menyebabkan Britain berusaha untuk menamatkan Persetiaan ini, namun begitu mereka tidak mahu melakukan secara nyata, melalui Persidangan Washington ini, merupakan jalan bagi menamatkan persetiaannya bersama Jepun. Jelaslah, Britain lebih mementingkan hubungannya dengan Amerika Syarikat berbanding dengan Jepun serta menggunakan Jepun bagi merealisasikan hasratnya. Jepun juga beranggapan sikap Britain ini sebagai kelakuan yang tidak mesra kerana tidak memperbaharui perjanjian mereka. Hubungan Jepun dan Britain juga menjadi tegang disebabkan sikap Britain ini.

Dalam Persidangan Washington ini, yang bermula November 1921 sehingga menjelang Februari 1922, terdapat tujuh perjanjian yang telah ditandatangani. Antaranya ialah mengurangkan senjata bagi angkatan laut, masalah negeri China, mengenai Siberia dan juga Pulau-pulau Mandat di Lautan Pasifik. Perkara utama yang dijalankan ialah Perjanjian Menghadkan Perlumbaan Senjata yang ditandatangani pada 6 Februari 1922 oleh empat kuasa besar dunia iaitu Amerika Syarikat, Britain, Perancis dan Jepun. Kapal laut Jepun digeruni oleh negara barat sejak 1904. Hal ini demikian kerana, walaupun kapal dibina di luar negara, namun taktik dan strategi perang tentera Jepun lebih hebat jika dibandingkan dengan armada-armada lain. Persetiaan ini berkekalan selama 14 tahun dan telah dikaji semula pada tahun 1936. Antara isi perjanjian ialah menghentikan pembinaan kapal perang dalam masa 10 tahun. Kapal-kapal perang yang masih dalam rancangan pembinaan atau sedang dalam proses pembinaan hendaklah dimansuhkan. Kekuatan kapal perang juga telah ditetapkan dalam Persidangan Laut iaitu dengan kadar 5:5:3 di antara Amerika Syarikat, Britain dan Jepun. Manakala 1.75:1.75 bagi Perancis dan Itali. Penggantian kapal perang yang baru terhad kepada 500,000 tan tiap-tiap satu bagi Amerika Syarikat dan Britain serta 300,000 tan bagi Jepun. Kadar yang sama juga ditetapkan bagi kapal induk, penggempur, pembinasa dan kapal selam. Dengan termeterainya perjanjian ini, perlumbaan memperlengkapkan diri dengan senjata dan peralatan perang dalam kalangan kuasa besar dapat dikawal, mengecualikan beberapa kawasan di Pasifik, memisahkan bakal-bakal musuh dan mengurangkan kemungkinan meletusnya peperangan.

Perjanjian yang dimeterai dalam Persidangan Washington seterusnya ialah perjanjian di antara Sembilan buah negara untuk menyelesaikan ketegangan di rantau Pasifik. Perjanjian yang melibatkan China ini dikenali sebagai Perjanjian Buka Pintu Sembilan Kuasa. Negara-negara terlibat seperti Amerika Syarikat, Britain, Perancis, Jepun, Itali, Belgium, Belanda, Portugal dan China pada 6 Februari 1922. Negara-negara ini telah bersetuju untuk membantu Negara China dalam usaha membentuk dan menjadi sebuah negara yang stabil. Kuasa-kuasa ini juga bersetuju menghormati, menyokong kedaulatan, kemerdekaan dan keutuhan wilayah dan pentadbiran China. Tiada perjanjian, persetujuan mahupun tindakan yang boleh melanggar prinsip-prinsip ini. Malah sebarang negara yang melanggar prinsip tersebut tidak akan dibantu. Hal ini demikian kerana, untuk mengelakkan diri dari mengambil peluang dari kedudukan China serta mendapatkan hak-hak istimewa dan kemudahan dari negeri tersebut. Dasar pengecualian China juga harus dihormati.

Melalui persidangan Washington juga, masalah Siberia dan Shantung diselesaikan. Jepun berjanji akan menarik kembali tenteranya di Siberia. Walaupun tiada perjanjian yang dibuat, namun pihak Jepun telah menyampaikan jaminan kepada Setiausaha Amerika iaitu Charles E. Hughes yang mengetuai perwakilan Amerika. Jepun menegaskan mereka tidak berniat menakluki wilayah tersebut. Dalam persidangan juga dibincangkan masalah Shantung, namun menurut Jepun, masalah Shantung hanya melibatkan China dan Jepun sahaja. Namun terpaksa bersetuju apabila Amerika Syarikat mencadangkan masalah Shantung perlu dibincangkan sebagai jalan penyelesaian. Amerika Syarikat beranggapan penting untuk menyelesaikan masalah Shantung untuk mencipta kejayaan di Persidangan tersebut. Amerika Syarikat dan Britain menjadi pemerhati. Sebagai penyelesaian, wakil Jepun Shidehara Kijuro mengumumkan Jepun akan berundur dari Shantung secepat mungkin. China akan membayar perbelanjaan yang digunakan oleh Jepun semasa menduduki wilayah tersebut. Tentera Jepun akan berundur dalam masa enam bulan tarikh Perjanjian China-Jepun dibuat. Manakala,Perjanjian China-Jepun 1915 mengenai Shantung dimansuhkan.

Kesan dari Persidangan Washington ini terhadap pihak barat sememangnya seakan menguntungkan mereka dan merugikan Jepun. Malah Britain tidak lagi terikat dengan Persetiaan 1902 dan menumpukan persahabatan yang lebih baik dengan Amerika Syarikat. Malah kuasa-kuasa barat yang lain juga berusaha berbaik-baik dengan China selepas melakukan dosa terhadap China melalui Persidangan Versailles. Malah Perancis dan Britain juga sedia mengembalikan wilayah kekuasaan mereka iaitu Teluk Kwangchow dan Wei Hai Wei kepada China.

Sebagai balasan Jepun bersetuju menandatangani Perjanjian, Amerika Syarikat dan Britain tidak akan menyerang Jepun. Amerika Syarikat tidak akan membina pengkalan angkatan lautnya atau kubu pertahanan yang kuat di Filipina, Pulau-pulau Aleution dan Guam. Britain juga tidak akan melengkapkan senjata di Hong Kong, dan kawasan-kawasan kepunyaan Britain yang terletak di timur garis bujur 110 darjah kecuali Kanada, Australia dan New Zealand. Malah sebagai balasan Jepun juga setuju tidak membina pangkalan lautnya di Amami-Oshima, Pulau Bonin, Kurile dan Loochoo, Formosa, Pescadore dan kawasan-kawasan Jerman yang menjadi amanahnya. Dengan persetujuan dan jaminan dari Amerika Syarikat dan Britain ini, seolah-olah memberi kebebasan untuk pergerakan tentera Jepun di Timur Jauh.

Walaupun dari zahirnya seakan-akan Jepun telah rugi kerana telah kehilangan Shantung yang dikembalikan kepada China,namun dari aspek yang lain, Jepun sebenarnya mendapat keuntungan yang besar. Hal ini dapat dilihat dari ketetapan kadar kekuatan angkatan laut. Penetapan kadar kekuatan yang dipersetujui dalam Persidangan dapat dihadkan dan hal ini menghalang Amerika Syarikat dan Britain daripada membina angkatan lautnya. Jepun tidak akan mampu menandingi mereka dari segi ini kerana memerlukan belanjawan yang tinggi. Wang tersebut dapat dijimatkan dan digunakan dalam pembangunan dalam negeri. Melalui kadar penetapan kekuatan ini juga, walaupun Jepun dalam tempat ketiga, namun ia menjadikan Jepun sebagai kuasa terkuat di Timur Jauh. Hal ini demikian kerana, Britain dan Amerika Syarikat terpaksa memecahkan kekuatan kerana memiliki wilayah kekuasaan yang besar di Eropah dan Asia, sedangkan Jepun hanya tertumpu di Perairan Timur Jauh.

Pemulangan Shantung kepada China sebenarnyaa satu paksaan terhadap Jepun untuk mengurangkan kekuasaannya. Walaupun Jepun bersetuju untuk mematuhi perjanjian, namun Jepun masih berhasrat untuk menceroboh China dan menakluk Manchuria. Dalam taahun 1931, Jepun bertindak menyerang Manchuria atas alasan keselamatan tenteranya di wilayah tersebut.

4.0 JEPUN: 1931-1938

Persidangan Washington yang di tandatangani pada 1921-1922 di antara pihak barat dan jepun sedikit sebanyak telah mengeruhkan lagu hubungan di antara kedua pihak ini. Persidangan yang lebih bertujuaan menyekat kemaaran jepun dalam meluaskan kuasa telah menyebabkan berlaku beberapa konflik yang membawa kepada perebutan kuasa dan taklukan kawasan baru di bahagian China iaitu Manchuria. Tahun 1920-1930-an merupakan tempoh pergolakan bagi jepun, namun secara tersirat dapat dilihat bahawa jepun sudah melepasi prosedur evolusi sistem berparlimen yang sukar. Jepun mula cuba untuk meniru orang barat dan cuba berada standing dengan kuasa mereka dan hal ini mewujudkan kebimbangan pihak barat terutamanya Britain dan Amerika Syarikat yang mempunyai agenda tersendiri di rantau asia.

Krisis yang mula berlaku pada tahun 1931 adalah penawanan Manchuria oleh pihak jepun menerusi beberapa eksiden yang dilakukan secara sengaja bagi menyegerakan proses penjajahan. Penaklukan Manchuria oleh jepun adalah berdasarkan beberapa kepentingan peribadi dan semangat meluaskan pengaruh. Sejak dahulu lagi Manchuria telah dilihat sebagai satu kawasan yang sangat berkepentingan di jepun berasakan ekonomi dan laluan yang strategik. China yang mula menyedari gerak geri jepun yang mahu menawan Manchuria telah berusaha menetang kemaraan jepun, namun jepun menuntut bahawa ia mempunyai "kedudukan istimewa" di Manchuria berdasarkan beberapa peristiwa. Jepun menyatakan bahawa mereka telah memenangi Liotung di Manchuria pada 1895, mereka juga menegaskan bahawa mereka mempunyai hak keatas Manchuria kerana telah menyelamatkan Manchuria dari Rusia pada tahun 1905 (melalui perjanjian Portsmouth). Selain dari itu, alasan yang digunakan keatas Manchuria oleh pihak jepun adalah kawasan Manchuria merupakan barisan pertahan utama Jepun dari Rusia.

Faktor-faktor ini menyebabkan china tidak dapat menghalang kemaraan pihak jepun ke Manchuria. Jepun mula menjadikan Manchuria sebagai "lingkungan pengaruhnya" dan dalam istilah yang lebih tepat sebagai kawasan "lindungan jepun". Proses penawanan Manchuria berlaku pada 18 september 1931 apabila satu eksiden letupan bom telah dilakukan oleh pihak jepun di landasan kereta api Manchuria selatan dan hal ini telah mencetuskan satu perbalahan antara pihak jepun dan china kerana mereka mendakwa itu adalah perbuatan dari pihak china. Beberapa siri peperangan berlaku di antara kedua pihak dan pada bulan februari tentera Kwangtung telah menubuhkan satu Negara boneka yang berasingan di Manchuria. Pada September 1932, kerajaan jepun telah mengiktirafnya sebagai Manchuko di bawah pemerintahan maharaja Pu-yi.

Kerajaan nasionalis china telah mengemukakan bantahan terhadap perampasan tersebut dan mengemukakan rayuan di bawah Artikel XI .Pihak Liga Bangsa-bangsa telah menghantar suruhanjaya Lytton dari United Kingdom pada 10 disember untuk melakukan penyiasatan dan meminta Negara-negara ahli melakukan sekatan ke atas jepun. Hasil siasatan yang di lakukan, jepun telah di kutuk oleh Liga Bangsa-bangsa, jepun walaw bagaimanapun telah menarik diri daripada menganggotainya pada bulan Mac 1933. Amerika syarikat juga telah menjalakan polisi "tidak mengiktiraf" penaklukan jepun ke atas Manchuria tersebut dan tidak akan mengiktiraf sebarang perjanjian yang di lakukan antara pihak Jepun dan China yang akan melemahkan wilayah China. Hasil siasatan yang dilakukan juga menunjukkan kerajaan Manchuria adalah bersesuaian dengan kedaulatan China dan mengesyorkan kepada jepun dan china mengdakan rundingan secara langsung namun telah di tolak oleh jepun.

Penaklukan tersebut telah mengasingkan jepun dari pertubuhan Bangsa-bangsa bersatu hal ini juga mejurus kepada krisis yang wujud di antara pihak jepun dan Amerika Syarikat seterusnya membawa Tokyo semakin rapat kepada Jerman. Amaran dan gesaan dari pihak Amerika syarikat sedikit pun tidak menghalang kemaraan jepun yang seterusnya meluaskan operasinya dari Manchuria ke Shanghai dalam bulan januari 1932. Berdasarkan siasatan yang dilakukan oleh wakil Liga Bangsa-bangsa tersebut, jepun didapati telah melanggar Pakatan Sembilan-kuasa yang menjamin kebebasan wilayah China.

Laporan yang telah dikeluarkan di pertubuhan bangsa-bangsa telah sebulat suara mendapat sokongan 42 buah Negara namun hanya jepun yang menentang. Sementara Negara siam pada ketika itu tidak mengundi. Jepun merasakan bahawa persidangan dan hasil laporan yang dikeluarkan lebih kepada penetangan kepada jepun dan bukanlah mencapai kata sepakat di antara pihak jepun dan china. Isu inilah yang membawa kepada penarikkan diri jepun dari Liga Bangsa-bangsa. Secara umumnya banyak Negara yang tidak mengiktiraf tindakkan jepun menjadikan Manchuko pada ketika itu sebagai sebuah Negara, hanya sebahagian kecil sahaja yang menyokong tindakkan tersebut seperti El Salvador dan republic dominica pada 1934. Kerajaan jerman yang menandatangani perjanjian perdagangan denga pihak jepun pada 194 secara rasmi mengiktiraf Negara manchuko pada mei 1938. Sebelum itu kerajaan Italy juga mengakuinya pada 1937 diikuti oleh Poland dan hungry.

Tahun 1935 merupakan kemuncak terputusnya hubungan jepun dengan Pertubuhan Bangsa-bangsa bersatu. Britain yang selama ini bersikap bersahabat dengan jepun terpaksa mengkaji semula polisinya terhadap jepun. Bermula dari itu Britain mula mengadakan hubungan baik dengan Amerika Syarikat. Negara- Negara luar mula melancarkan pemulauan terhadap barangan buatan jepun sebagai tanda mengecam tindakan yang dilakukan oleh jepun terhadap Manchuria. Tentera jepun seterusnya telah menguatkan angkatanya dengan melancarkan serangan ke atas Jehol dan kawasan sekitar Tembok Besar dalam bulan Januari 1933. Pada tahun 1933 dan 1934 jepun meneruskan lagi "insiden" yang lebih kecil yang telah mengukuhkan kawalanya ke atas Mongolia di sebelah timur dan kawasan utaraChina di sekitar peking.

Pentadbiran di jepun terbahagi kepada pemerintahan tentera dan kabinet yang tidak bergerak secara seiring. Tentera Kwangtung jepun di Manchuria bertindak di luar pengetahuan kerajaan oleh itu kerajaan jepun terpaksa memberi alasan-alasan bagi melindungi jepun dari kritikan-kritikan Negara luar. Selain mengalami zaman politik dan hubunga luar yang kacau bilau, keadaan ekonomi Manchuria di bawah pemerintahan jepun juga mengalami kemerosotan. Jepun tidak dapat meringankan beban ekonomi masyarakat Manchuria. Penolakan badan dunia mengiktiraf Negara Manchuko menyebabkan tentera jepun di Manchuria bertindak lebih agresif. Jepun telah membuat percubaan untuk menguasai Mongolia tetapi gagal kerana mendapat tentangan hebat dari tentera Mongolia yang di bantu oleh pihak rusia.

5.0 PERANG CHINA-JEPUN KEDUA: (1937-1941)

Hubungan Jepun dengan kuasa-kuasa barat jelas dapat dilihat dalam Perang China-Jepun Kedua (1937-1941). Peperangan ini sebenarnya telah capai ke kemuncak pada 7 Julai 1937, apabila satu pertempuran kecil antara tentera Jepun dengan China di Lukouchiao terletak sekitar Jambatan Marco Polo, berdekatan dengan Peking. Pihak Jepun telah menuduh tentera Cina yang memulakan tembakan terlebih dahulu sedangkan mengikut ketetapan tentera Jepun tidak berhak berada di kawasan itu. Mengikut boxer Protocol 1901, tentera asing hanya dibenarkan berada di kawasan di antara Peking dan Shanhaikuan. Hal ini diikuti pada Disember 1937, dimana Jepun telah menyerang Shanghai dan Nangking. Manakala pada Oktober 1938, Hankow dan Canton pula telah jatuh ke tangan Jepun. Pada tahap awal, Jepun telah dapat mengawal bahagian persisiran pantai Negara China. Hal ini seterusnya telah menandakan bahawa peperangan telah bermula antara China dan Jepun.

Pada pertengahan tahu 1930-an, langkah-langkah untuk memupuk kerjasama erat dengan Jerman telah diambil oleh Jepun. Pada 1935, Ribbentrop, Menteri Luar Jerman telah mengadakan pertemuan dengan Jeneral Oshima, Pegawai Tentera Jepun di Berlin dan telah mengesyorkan satu Pakatan Jerman-Jepun menentang komunisme dan Rusia, Jepun telah menyokong pakatan sedemikian kerana ia akan memberi peluang kepada sekutu-sekutu untuk menentang Rusia yang dianggap sebagai ancaman serius terhadap kepentingan-kepentingan Jepun di China. Rundingan untuk mengadakan Pakatan Anti-Comintern telah bermula dalam bulan November 1935 dan pakatan ini telah ditandatangani di Berlin pada 25 November 1936. Pakatan ini berikrar bahawa Jepun dan Jerman akan menentang Sistem Komunisme Antarabangsa. Mereka juga bersetuju untuk menjemput Negara-negara lain supaya menyertai pakatan ini. Pakatan sulit telah diadakan dengan membuat komitmen sulit bahawa sekiranya mana-mana Negara diancam atau diserang oleh Rusia, Negara tersebut tidak akan memberi bantuan kepada pihak Rusia.

Hubungan Jepun dengan kuasa-kuasa barat juga dapat dilihat dalam Pakatan Tiga Pihak iaitu kuasa paksi yang dibuat pada September 1940 dibawah kepimpinan Konoe. Pakatan ini melibatkan tiga kuasa iaitu Itali, Jerman dan Jepun. Pakatan ini memberi keuntungan kepada pihak Jepun dimana pakatan ini membolehkan Jepun untuk bergerak ke Asia Tenggara dan mendapatkan kawalan jajahan Eropah disana. Dalam pakatan yang dibuat, ketiga-tiga kuasa telah bersetuju untuk memberi bantuan terhadap mana-mana ahli yang diserang. Manakala, ketiga-tiga pihak juga bersetuju sekiranya kuasa paksi ini dapat menumpaskan kuasa-kuasa berikat, Jepun akan mendapat order baru tersendiri di Asia Timur.

Seterusnya satu perjanjian tidak menyerang satu sama lain telah ditandatangani antara Jepun dengan Rusia. Hal ini merupakan rentetan daripada Peristiwa Machuria pada September 1931. Selain itu, pakatan Anti- Comintern di antara Jerman dan Jepun pada November 1936 telah mengakibatkan terputusnya hubungan Rusia-Jepun. Rusia menyedari bahawa pakatan ini tidak hanya ditujukan terhadap komunisme dan Pertubuhan Komunis Antarabangsa (Comintern) tetapi juga terhadap Rusia. Ketegangan bertambah pada 1936 apabila berlakunya pertempuran-pertempuran sempadan di antara Manchukuo dan Rusia seperti Peristiwa Kanekatzu pada 19 Jun 1937, Peristiwa Changkufeng, Julai 1938, Peristiwa Nomonhoan, Mei 1939 dan lain-lain. Sementara Rusia-Jepun berperang, Jerman dan Rusia telah mengadakan satu pakatan tidak ceroboh Nazi-Rusia pada 23 Ogos 1939. Hal ini menyebabkan Jepun tergugat kerana takut sekiranya permusuhan antara Rusia dan Jerman berkurang, Rusia mungkin akan memulakan satu ekspedisi ketenteraan dengan meningkatkan tekanan ke atas Jepun di sepanjang sempadan Manchukuo-Rusia.Disebabkan itu, Jepun telah berfikir untuk mengadakan rundingan dengan Rusia. Pakatan yang dibuat juga adalah disebabkanJepun telah berpuas hati dengan pakatan tiga pihak yang dibuat, Oleh itu, Jepun telah merancang untuk menakluk China. Perkembangan yang pesat berlaku di Jepun menyebabkan Jepun perlu meluaskan lagi kawasan dan penguasaannya. China yang mempunyai ramai penduduk dilihat dapat memenuhi rancangan ekonomi Jepun. Antara rancangan yang ingin dilaksanakan oleh Jepun terhadap China adalah Jepun ingin menggantikan kerajaan kebangsaan yang diketuai oleh Jeneral Chiang dengan kerajaan baru yang menyokong dan bekerjasama dengan Jepun, Jepun juga ingin menghapuskan penjajahan barat di negeri Cina dan akhirnya seluruh Asia Timur akan digantikan dengan kekuasaan Jepun, Jepun juga ingin menghalang kemaraan Rusia di utara dan juga Jepun ingin membina satu bentuk lingkungan ekonomi yang merangkumi Jepun-Manchuria- China. Namun, usaha ini terhalang dengan kehadiran Rusia yang menyokong China. Jepun tidak mahu perbalahan yang sedia ada dengan Rusia menghalang penaklukannya di China. Oleh itu, Jepun telah berusaha membuat pakatan dengan Rusia supaya Rusia tidak menggangu Jepun dalam usahanya mendapatkan China dan Asia Selatan. Jepun telah memberikan jaminan bahawa Jepun tidak akan menyerang Rusia semasa kerjasama dengan China dalam usaha menyingkirkan komunis di China. Tetapi, Soviet telah menegaskan bahawa Rusia menyokong kerajaan Nasionalisme China di Chungking. Percubaan demi percubaan telah dibuat oleh Jepun untuk mendapatkan rundingan dengan Rusia, dan akhirnya pada 13 Jun 1941, termetrainya pakatan berkecuali oleh pihak Rusia dan juga Jepun. Dalam pakatan tersebut, kedua-dua pihak bersetuju akan berkecuali sekiranya salah satu dari mereka menjadi sasaran pemusuhan kuasa dan Jepun akan menghormati sempadan kuasa Rusia melingkungi Republik Rakyat Mongolia dan Rusia pula membuat pengakuan yang sama terhadap Manchukuo. Selepas pakatan dibuat, Jepun dan Rusia telah membuat pakatan lain iaitu membuat perjanjian perdagangan antara Rusia dan Jepun selama 5 tahun.Perjanjian tersebut secara tidak langsung telah meredakan ketegangan antara Soviet-Jepun.

Cabaran Jepun ditambahkan lagi pada 22 Jun 1941 apabila Jerman telah menyerang K.S.S.R (Rusia). Serangan tersebut dibuat tanpa pengetahuan Jepun. Jerman telah melanggar pakatan antara Rusia dan Jerman yang dibuat pada 23 Ogos 1939 dimana kedua-dua belah pihak telah berjanji tidak akan menyerang pihak tertentu selama 10 tahun. Dalam serangan tersebut, Jerman telah mengarahkan Jepun untuk menyerang Rusia di sebelah timur dan Matsuoka iaitu Jepun telah bersetuju dengan permintaan tersebut. Namun, Konoe dan Tojo pula tidak mahu campurtangan dalam perbalahan tersebut. Oleh itu, satu sidang tergempar Diraja telah diadakan bagi membincangkan kedudukan keadaan pada masa itu dan memutuskan langkah yang perlu diambil oleh Jepun. Keputusan yang dicapai akhirnya adalah meneruskan juga rancang-rancangan menakluki kawasan selatan. dan mengumumkan kepada pihak Soviet agar pakatan untuk berkecuali yang telah tercapai dihormati. Jepun pula masih dengan pendirian untuk tidak menyertai Jerman kerana Jerman tidak mengumumkan bahawa ia telah memutuskan untuk melanggar pakatan tidak menyerang selama 10 tahun tersebut. Walaupun begitu, Jepun masih meneruskan kegiatan memperluaskan kuasanya ke kawasan selatan, tetapi mengambil langkah menunggu agar keputusannya kelak akan menguntungkan pihak Jepun.

Dalam Perang China-Jepun kedua ini, dilihat bahawa Amerika Syarikat telah memberikan bantuan kepada China, Amerika telah mengatur langkah dan masuk bagi menjamin taraf berkecuali China. Presiden Amerika Syarikat (Roosevelt) dan Setiausaha Negara (Coordell Hull) telah mengenalpasti Jepun sebagai penceroboh di China. Amerika telah memberi bantuan rasmi dan tidak rasmi kepada China untuk memperkukuhkan penentangan Chiang Kai-shek terhadap Jepun.Pada tahun 1938, Amerika telah bersikap tegas terhadap Jepun apabila tentera Jepun telah membinasakan China . Jepun juga telah mengebom Bandar-bandar China secara mendadak sehingga mengorbankan beribu-ribu rakyat. Tindakan Jepun ini sememangnya telah membimbangkan Amerika. Hull sendiri telah mengutuk tindakan pengeboman ini.Amerika telah mendesak Jepun keluar dari China atau menghadapi sekatan perdagangan dari Amerika dan beberapa Negara barat yang menyokong saranan Amerika.Pada Julai 1938, Amerika telah memberitahu para pengeluar dan pengeksport kapal terbang tempatan bahawa Amerika membantah keras penjualan kapal terbang dan alat-alat aeronautical kepada Jepun dan Negara-negara lain yang menggunakan kemudahan tersebut untuk menyerang orang awam. Oleh itu, bekalan alat-alat kelengkapan udara, kapal terbang, alat-alat perhubungan teknikal dan pengeluaran " high-octane gasoline " kepada Jepun telah dibatalkan sama sekali. Hal ini telah menyebabkan Jepun tidak puas hati dan melancarkan serangan ke atas Indo-China pada 24 Julai 1941. Sebenarnya, pihak Jepun telah mendapat kebenaran memasuki Indo-China sejak bulan Mac dari pihak berkuasa Perancis di situ. Pada ketika itu, Perancis telah dikalahkan oleh Jerman dan tidak ada kuasa untuk menentang Jepun dan terpaksa bersetuju dengan permintaan Jepun untuk memasuki Indo-China. Sebagai tindak balas terhadap tindakan Jepun tersebut, Amerika telah menyekat semua eksport ke Jepun. Amerika juga telah membekukan semua harta benda dan kepentingan Jepun di Amerika. Tindakan ini telah diikuti oleh England dan bagi pihak Belanda, satu perintah telah dikeluarkan bahawa semua urusan kewangan dan perdagangan tertakluk kepada kebenaran rasmi. Amerika juga telah menyekat pemberian hutang oleh institusi-institusi kewangan Amerika dan rakyat Amerika kepada Jepun. Tindakan ini telah membebankan Jepun kerana Jepun sememangnya bergantung kepada Amerika untuk mendapatkan bekalan bahan mentah yang diperlukannya. Disebalik langkah-langkah ini, Amerika Syarikat telah mengutuk Jepun kerana memusnahkan kepentingan-kepentingan ekonomi Amerika di wilayah-wilayah yang ditakluki oleh Jepun di China. Amerika telah mengancam akan bertindak balas dengan menamatkan Perjanjian Perdagangan Amerika Syarikat-Jepun (1911) sekiranya Jepun melanggar prinsip peluang dagangan bersama di kawasan-kawasan di bawah kawalan Jepun di China.

Sebagai tindak balas dari ancaman Amerika terhadap Jepun tersebut, Konoe telah menegaskan bahawa Jepun berazam untuk menamatkan imperialisme barat di China, serta menggantikan dengan kuasa ekonomi Jepun. Konoe menegaskan bahawa Jepun tidak akan mengalu-alukan perdagangan dan pelaburan non-Jepun di Manchukuo dan China. Hal ini membimbangkan Amerika dan menjawab kenyataan tersebut dengan menyatakan bahawa Jepun tidak berhak mengenakan sebarang syarat di China yang masih belum tunduk di bawah kedaulatan Jepun. Disebabkan itu, Amerika telah menambahkan pinjamannya kepada Chiang- Kai-shek daripada AS$25 juta dalam tahun 1938 kepada AS$50 juta dalam tahun 1939. Menjelang 1940, jumlah pinjaman Amerika kepada China telah mencapai AS$120 juta. Jepun mengambil tindakbalas terhadap langkah-langkah ini dengan mengancam bahawa perang ekonomi mungkin akan mengakibatkan perang sebenar. Hal ini jelas menggambarkan bahawa hubungan Amerika-Jepun semakin bertambah meruncing.

6.0 PERANG DUNIA KEDUA: (1939-1945)

Perang Dunia Kedua telah berlaku apabila Jerman telah menyerang Poland pada 1 September 1939. Perang Dunia Kedua juga banyak menampakkan hubungan Jepun dengan barat. Iaitu apabila tindakan Amerika dan sekutunya menyekat ekonomi Jepun dan menyebabkan Jepun bertindak semakin agresif. Bagi mengembalikan semula urusan ekonomi dengan pihak Amerika, Jepun telah membuat beberapa rundingan di Washington. Amerika pula telah meletakkan syarat untuk membuka semula hubungan mereka, Syarat tersebut adalah Jepun perlu memberhentikan kegiatan serangan bersama-sama kuasa paksinya. Navy Jeneral Staff telah memberi amaran kepada Jepun bahawa dengan sekatan itu bermakna Jepun mempunyai kemampuan bertahan hanya selama 2 tahun dan jika tindakan tidak diambil sehingga bulan Oktober, kedudukan Jepun akan menjadi lebih terancam. Jepun pula walaupun beberapa rundingan tidak berjaya, Jepun masih lagi meneruskan aktiviti serangan. Namun, sasaran yang dibuat adalah di bahagian Asia Tenggara. Setelah kuasa paksi mengetahui akan rundingan yang dibuat oleh Jepun dan Amerika ini, mereka marah dan ini menyebabkan Jepun berada di dalam keadaan tertekan.

Kebetulan cabinet Jepun dianggotai oleh dua pihak dimana satu golongan ingin berperang manakala yang satu lagi berkehendakkan penyelesaian melalui rundingan. Walaupun pihak tentera berkuasa di dalam cabinet, Perdana Menteri dan partinya menentang peperangan. Maka satu keadaan buntu telah berlaku di dalam cabinet. Akhirnya, Perdana Menteri Putera Konoe telah meletakkan jawatan pada 16 Oktober 1941. Beliau telah digantikan oleh Jeneral Tojo Hideki, bekas Menteri Perang dan Menteri Hal ehwal dalam negeri.

Diperingkat ini Jepun telah mengambil keputusan akan berperang dengan Amerika sekiranya perundingan terutamanya mengenai bekalan minyak tidak dapat diselesaikan pada bulan Oktober tersebut. Rundingan tersebut masih diteruskan supaya dapat mengaburi mata dunia dan melengah-lengahkan masa agar tentera Jepun dapat berlatih dan mempersiapkan diri untuk melancarkan serangan. Harus diteliti bahawa kemungkinan untuk mencapai sesuatu penyelesaian adalah tipis sekali kerana Jepun enggan membuat janji mengenai had-had yang akan dikenakan terhadap semua rancangan mereka.

Bagi pihak Maharaja pula beliau sangat mementingkan perdamaian. Pada baginda kedua-dua corak yakni pemerintahan secara dictator dan bermusuhan dengan Negara luar adalah sama sahaja. Dan tokoh yang layak mengawal pihak tentera dan membawa keamanan dengan Amerika Syarikat ialah Tojo. Oleh itu, baginda telah melantik Tojo dan memberi kebebasan kepada beliau untuk mengendalikan segala urusan pentadbiran dan mengarahkan beliau mengenepikan semua dasar-dasar yang dirangkum oleh persidangan pada 6 September. Kepercayaan tersebut merupakan satu penghormatan dan sanjungan yang tinggi sebagai seorang ahli cabinet yang rajin dan tekun seta taat setia.

Menjelang awal bulan November 1941, Anggota tentera udara dan laut Jepun telah mencapai satu persetujuan untuk berperang di Great Britain dan Amerika Syarikat. Jeneral Terauchi telah dilantik sebagai ketua Pemimpin Angkatan Tentera di Selatan yang berpusat di Saigon. Pada 5 November 1941, persidangan diraja telah meluluskan rancangan tersebut. Namun, sebelum itu Jepun perlu membuat satu lagi rundingan terakhir dengan Amerika. Oleh itu, Saburo Kurusu telah dihantar ke Washington sebagai perutusan khas untuk menyampaikan permintaan terakhir pihak Jepun. Kurusu telah dibantu oleh Duta Jepun di sana di dalam usaha-usaha perundingannya. Akan tetapi selang dua hari selepas Persidangan Diraja ini, satu perintah rahsia besar telah dikeluarkan yang meAngumumkan bahawa pada 8 Disember 1941 satu serangan yang serentak akan dibuat ke atas Pelabuhan Pearl, Tanah Melayu, Hong Kong dan Filipina. Dapat dilihat bahawa 10 hari sebelum mengadakan perbincangan di Washington, persediaan secara besar-besaran dan rancangan-rancangan untuk menyerang serta menakluk telah dibuat sebagai jangkaan untuk berperang sekiranya rundingan gagal.

Sementara itu kedua-dua belah pihak telah begitu berhati-hati menjalankan perundingan. Pihak Jepun telah menyedari bahawa persefahaman tidak akan tercapai kerana pihaknya tidak bersedia untuk menerangkan, pertamanya mengenai tuntutan-tuntutan mereka terhadap China dan keduanya sebagai ahli Pakatan Tiga pihak. Bagi pihak Amerika pula setiausaha Negara, Hull yang mungkin menyedari akan keputusan yang telah diambil oleh Jepun dan ianya akan mengakibatkan kegagalan rundingan tersebut tidak mahu pihak Amerika dikecam terhadap kegagalan tersebut. Maka, setelah menghubungi pihak British, Hull telah menyampaikan kepada Duta Namura satu draf perjanjian pada 26 November 1941 yang mengandungi beberapa peruntukan iaitu Jepun telah diminta menyertai Great Britain, Belanda, Soviet Russia dan Amerika Syarikat di dalam satu pakatan tidak menyerang dan berjanji akan memelihara keutuhan wilayah Indo China, Jepun hanya boleh menjalankan urusannya dengan kerajaan kebangsaan sahaja dan menarik keluar pasukan tenteranya dari China kecuali Manchukuo, Jepun hendaklah menyerahkan kembali hak-hak wilayah asingan dan mengeluarkan kawasan Pasifik daripada mencampuri kegiatan-kegiatan Pakatan Tiga Pihak dan bagi pihak Amerika Syarikat, mereka akan membatalkan embargonya dan membantu Jepun untuk mengimbangi kadar dollar Amerika dan Yen Jepun.

Surat peringatan dari pihak Amerika bertarikh 25 November 1941 ini jelas memperkuatkan azam Jepun untuk bertempur. Sementara menanti keputusan tersebut dikirimkan kepada Manura dan Kurusu, mereka telah diberi arahan untuk mengambil masa dan memberi gambaran bahawa Tokyo masih lagi mahu berunding. Dalam pada itu pada 1 Disember, Tojo telah mendapat perintah muktamad untuk melancarkan serangan seperti yang dirancangkan. Pada 6 November, Jepun telah mengutuskan jawapan terhadap Surat Peringatan dari Amerika yang dikeluarkan pada 26 November itu kepada Dutanya di Washington. Arahan telah diberi untuk mengirimkan perutusan tersebut pada 1.00 tengah hari, waktu Amerika pada 7 Disember, manakala serangan terhadap perlabuhan Pearl akan dibuat pada 7.50 pagi, waktu Honolulu. Jadi, pihak Amerika hanya mendapat 20 minit sahaja untuk amaran. Maka, timbullah keadaan yang melibatkan peperangan antara Jepun, Amerika Syarikat dan Britain. Pada 11 Disember, Jerman dan Itali pula mengikut jejak langkah ini.

Perang Pasifik berlaku ekoran dari sekatan yang dikenakan terhadap Jepun oleh Amerika Syarikat. Akibat dari kegagalan rundingan yang dibuat bagi mengembalikan hubungan perdagangan telah menyebabkan Jepun bertindak semakin agresif. Harapan Jepun adalah melalui peperangan pendek yang akan dibuat akan dapat membuka jalan ke arah tercapainya satu pendamaian secara berunding. Permusuhan angkatan laut Amerika sememangnya memberi masa kepada Jepun untuk memperkukuhkan kedudukan Jepun dan mengambil langkah-langkah pertahanan bagi menangkis sebarang serang balas dari Amerika dan mengakibatkan kerugian yang besar terhadap nyawa dan harta benda supaya mereka akan mengalah dan mahu berdamai.

Dalam masa 4 bulan pertama peperangan dijalankan, Jepun telah mencapai banyak kejayaan. Kejayaan yang gemilang ialah apabila mereka telah dapat memusnahkan keseluruhan angkatan laut Amerika di Pelabuhan Pearl. Di pelabuhan tersebut angkatan laut Pasifik berkumpul sementara menanti akan kemungkinan untuk berperang. Pihak Jepun telah mengambil keadaan ini sebagai satu kesempatan yang kemudiannya melancarkan satu serangan secara mengejut ini telah memeranjatkan tentera Amerika dan dalam jangka masa yang singkat sahaja angkatan laut Pasifik telah musnah, ada yang telah karam dan yang lainnya tidak dapat digunakan lagi. Kira-kira 100 kapal terbang pejuang dan kapal selam tentera Jepun telah menyerang secara mengejut ke atas angkatan laut Amerika di Pearl Harbour, Hawai. Dalam serangan tersebut, hampir keseluruhan kekuatan angkatan laut Amerika telah dimusnahkan. Amerika Syarikat kehilangan kira-kira 177 kapal terbang pejuang, beberapa kapal perang, 2 343 anggota tentera terbunuh, 1 272 anggota tentera cedera dan 960 anggota tentera yang hilang. Sementara pihak Jepun hanya kehilangan hanya 48 kapal terbang pejuang dan 3 buah kapal selam. Disebabkan Jerman dan Italy terikat dengan perjanjian, pada 11 Disember 1941, kedua-dua Negara tersebut telah mengistiharkan perang ke atas Amerika Syarikat.

Di Asia Tenggara pula, pihak Jepun telah menempa kejayaan yang sungguh cemerlang. Hong Kong telah menyerah diri pada Hari Krismas, Manila jatuh pada 1 Januari 1942, Singapura pada 15 Februari, Rangoon pada 7 Mac dan pasukan tentera Belanda menyerah diri dua hari kemudiannya. Maka, pada pertengahan bulan Mac 1942, impian Jepun untuk menubuhkan Asia Timur yang Agung telah menjadi nyata. Askar-askarnya telah menduduki kawasan yang begitu luas yang terletak di Manchuria di sebelah utara hingga ke New Guinea di sebelah Selatan manakala di sebelah Barat pula sempadan India Timur telah terancam. Indo-China merupakan wilayah Asia Tenggara pertama yang jatuh ke tangan Jepun. Tentera Jepun telah mendarat di Vietnam pada pertengahan tahun 1941. Pada November tahun yang sama, Jepun menandatangani perjanjian dengan Perancis untuk menyerahkan kawalan ekonomi Indo-China kepada Jepun. Pada Februari 1942, British di Tanah Melayu dan Singapura telah menyerah kalah. Selepas itu, Jepun mara pula ke beberapa buah lagi koloni Barat di Asia Tenggara. Pada 2 Januari 1941, Manila ditawan oleh tentera Jepun. Pada keesokan harinya tentera Jepun mengistiharkan pemerintahan tentera di Filipina. Pada 29 April 1942, dua kubu tentera Amerika Syarikat, iaitu di Bataan dan Corregidor telah menyerah kalah. Manakala, pada 10 Mei 1942, Mindanao telah berjaya ditawan oleh tentera Jepun. Pada Jun 1942, keseluruhan Filipina telah diduduki oleh tentera Jepun.

Kejayaan yang dicapai oleh Jepun telah membuatkan Jepun semakin tamak dan memperbesarkan rancangan asalnya iaitu mewujudkan peperangan pendek bagi mendapatkan rundingan dengan Amerika. Jepun dapat menguasai seluruh Myanmar pada bulan Jun 1942. Kawasan Jepun di Paifik telah bertambah dengan kemasukan Attu dan Kiska di Aleutian, Midway di Pasifik dan Gilbert dan Pulau Solomon di kawasan barat-daya.

Serangan mengejut yang dibuat oleh Jepun terhadap Pelabuhan Pearl Harbour merupakan kesalahan terbesar Jepun kerana disebabkan serangan tersebut telah menguatkan lagi azam Amerika Syarikat untuk menjatuhkan Jepun dan menghalang tujuan Jepun di Asia Timur Agung yang baru dicipta.Oleh itu, pada 8 Disember 1941, Amerika telah mengistiharkan perang ke atas Jepun. Jelasnya disini bahawa Jepun telah memperkecil-kecilkan kebolehan Amerika dan menjangka bahawa dengan tenaga manusia dan kebendaan mencukupi untuk menghadapi serangan dari pihak lawan. Namun sebenarnya adalah sebaliknya.

Pada 7 dan 11 Mei, Angkatan Laut Jepun di laut Coral telah dikalahkan. Jepun juga telah kalah dalam peperangan Midway pada bulan Jun 1942 dan menyebabkan Jepun terpaksa berundur. Amerika telah mara sama ada untuk menyerang atau bertahan pada Ogos 1942, dan askar laut Amerika telah menawan Tulagi pada tahun 1943. Di Pelabuhan Moresby, New Guinea, pihak berikat telah memperkukuhkan kedudukan mereka untuk melancarkan serangan-serangan terhadap Jepun.

Sebelum berperang dengan Jepun, Amerika terlebih dahulu telah membuat rancangan untuk menjatuhkan Jerman dan memusnahkan Jerman dahulu dan kemudian menyerang Jepun sekiranya keadaan tersebut berbangkit. Apabila meletusnya peperangan, pengeluaran peralatan perang Amerika meningkat dengan begitu pesatnya sehinggakan perang General McArthur mendapat bekalan yang secukupnya. Tindakan seterusnya diambil sehinggakan Amerika masih terus bergiat di kawasan Barat-daya Pasifik setelah Jerman menyerah kalah. General McArthur didapati telah menggunakan tektik yang dinamakan "melompat dari pulau ke pulau yang lain". Dengan melalui pulau-pulau yang tidak dianggap penting, tentera Amerika dapat mengelak daripada Jepun di dalam pergerakan mereka ke Tokyo. Pada tahun 1945, General McArthur telah berada di Manila. Pada tahun 1943 dan 1944, Amerika telah berjaya membebaskan pulau-pulau Gilbert, Marshall, Caroline, Marina dan Okinawa. Berikutannya pulau-pulau tersebut telah dijadikan pangkalan tentera Udara Amerika di dalam usaha-usaha untuk menyerang pulau-pulau Utama Jepun.

Kekalahan Jepun dilihat dengan lebih nyata pada tahun 1944 dan 1945, dimana pada pertengahan tahun 1944, tentera Jepun telah dikalahkan di Saipan dan pada bulan Jun 1945, Okinawa jatuh ke tangan pihak musuh. Kejatuhan Okinawa pada 21 Jun 1945 telah membolehkan serangan udara secara besar-besaran ke atas pulau-pulau Jepun. Jepun, Tokyo, Nagoya dan Kobe terdedah kepada serangan bom kapal-kapal tentera B-29 Amerika. Menjelang akhir bulan Julai 1945, Amerika dan British telah hampir memusnahkan Angkatan Laut dan Udara Jepun. Kejatuhan Saipan telah menyebabkan perletakan jawatan Tojo sebagai Perdana Menteri pada 18 Julai 1944 dan digantikan dengan Jeneral Koiso Kuniaki, namun tidak kekal lama disebabkan kuasa tentera yang merosot. Serangan udara di Tokyo dan serangan yang akan dibuat di Okinawa menyebabkan meletakkan jawatan pada 5 April 1945. Kemudian digantikan dengan Suzuki Kantaro iaitu seorang laksamana yang ulung dan dihormati berikutan Kabinet Koiso.

Pengeboman yang berlaku di Hiroshima pada 6 Ogos 1945 dan Nagasaki 9 Ogos 1945 telah menamatkan Perang Dunia Kedua. Akhirnya, Jepun terpaksa mengaku kalah dengan tentera Berikat. Peperangan yang berlaku turut meninggalkan kesan ke atas Asia Tenggara dan Asia Timur. Banyak perubahan melalui pembaharuan yang telah berlaku ke atas Jepun selepas Perang Dunia Kedua terutamanya dari aspek pentadbiran, ekonomi, dan sosial. Hubungan Jepun dan negara Barat masih mempunyai kebergantungan. Empat hari selepas Perang Dunia Kedua tamat, Pengisytiharan Portsdam dikeluarkan. Jepun lebih mencontohi Barat dalam pelbagai bidang bagi menaik taraf semula negara Jepun. Menerusi aspek pentadbiran, selepas Perang Dunia Kedua, Jepun telah diletakkan di bawah pentadbiran Majlis Tertinggi Kuasa Berikat (MKTB) atau juga dikenali sebagai Supreme Commander of Allied Power yang telah diketuai oleh Jeneral Douglas Mac Athur dari Amerika Syarikat. Pada 29 September 1945, Jepun telah menandatangani surat penyerahan secara rasmi dan satu laporan berdasarkan Pengisytiharan Portsdam dikeluarkan. Pengisytiharan ini dibuat sebagai penyingkiran bagi mereka yang bertanggungjawab dalam perang dan hukuman jenayah.

Pembaharuan dalam aspek pemerintahan pula adalah Jepun dikekalkan tetapi dipimpin dan diarahkan oleh MTKB. Pada tahun 1945, Jepun telah berhadapan dengan situasi dua politik yang bercanggah. MTKB berkuasa untuk mengubah atau membuat pindaan atas satu-satu dasar. Pada Oktober 1946, Maharaja mengeluarkan perlembagaan baru. Perlembagaan Meiji yang digunakan sejak tahun 1889 dengan sendirinya dimansuhkan. Perlembagaan baru telah ditandatangani pada 3 Mei 1947.

Selain itu, Perang Dunia Kedua juga membawa pembaharuan dari aspek ekonomi kepada Jepun. Dengan itu, langkah awal telah diambil oleh MTKB dengan memansuhkan sistem ekonomi bercorak Zaibatsu dan harta mereka dibekukan. Ekoran itu, satu arahan telah dikeluarkan pada 6 November 1945 dan satu badan diberi nama Suruhanjaya Pembubaran Syarikat Induk ( A Holding Company Liquidation) ditubuhkan. Suruhanjaya ini telah mengambil alih peranan Zaibatsu. Bagi mengembalikan kedudukan ekonomi Jepun dan menentang pengaruh Komunis. Amerika Syarikat telah menyumbangkan bantuan kepada Jepun. Maka, dengan adanya bantuan dari Amerika Syarikat dan negara-negara Barat serta semangat dan ketekunan orang Jepun. Kesungguhan orang Jepun ini telah berjaya membaiki semula negara mereka dan hal ini terbukti apabila menjelang tahun 1950, sebahagian kota yang musnah akibat peperangan telah dibina semula.

Akhir sekali, Perang Dunia Kedua telah menyebabkan Jepun mempunyai kebergantungan terhadap negara barat dari segi sosial juga terutamanya dalam bidang pendidikan. Kesedaran pascaperang ini, meningkatkan potensi kuasa seorang pendidik yang lebih bersifat autokrasi dalam sistempendidkan di Jepun. Ajaran dan kepercayaan mengenai Shinto dihapuskan. Begitu juga ajaran berunsurkan nasionalisme yang fanatik. Antara langkah bagi menyingkirkan ajaran berunsurkan nasionalisme yang fanatik buku teks pelajaran telah ditapis. Sistem pelajaran di Jepun mengalami perubahan dan mengikut sistem pelajaran yang baru mengikut sistem pelajaran Amerika Syarikat. Amerika Syarikat beranggapan bahawa kesediaan Jepun menerima pendudukan asing adalah sebagai ganti keikhlasan pihak Barat member sumbangan social dan pendidikan di Jepun. Malah, guru-guru di Jepun juga dilatih dengan sistem perguruan Amerika Syarikat. Walaubagaimanapun, peperangan ini telah memberikan kesedaran kepada Jepun untuk memperjuangkan kearah kemajuan negara di samping sentiasa memberi komitmen yang baik dengan negara-negara Barat.

# data[].attributes.attachment_link.title
Bahaskan hubungan Jepun dengan kuasa-kuasa Barat bermula selepas Perang Dunia Pertama sehingga Perang Dunia Kedua.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jepun pada mulanya mengamalkan dasar pintu tertutup atau isolasi. Dasar pintu tertutup ini menjadikan Jepun sebuah negara yang tidak bergantung pada kuasa barat dalam segala hal termasuk ekonomi perdagangan, pentadbiran dan sosial. Walaubagaimanapun, dasar isolasi Jepun telah berakhir pada 1 Julai 1853 dengan kehadiran Komodor C.

# data[].attributes.body
SHAERA BT SAID
D20181083851

# data[].attributes.body
SHAERA BT SAID
D20181083851

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The Body Economic: Japan's Cholera Epidemic of 1858 in Popular Discourse

https://www. jstor .org/stable/43150752

EASTM (formerly Chinese Science) includes studies on the science, technology, and medicine of traditional and contemporary East Asia. Any study based on original research using Chinese, Japanese, Korean or Vietnamese primary sources or artifacts, that elucidates the relationships and interactions of science, technology, and medicine with politics, society, economics, philosophy, culture, religion, historiography, as well as their disciplinary traditions, or throws light on the work of scientists, technologists, and physicians in East Asia will gladly be considered. In contrast to other journals in the field, EASTM has no page limitations and thus also publishes lengthy articles rich in empirical documentation.

The publication of Joseph Needham's (1900-1995) monumental work, Science and Civilisation in China, has been followed by a rapid development of research on the history of science, technology, and medicine in China, as well as in civilisations upon which Chinese culture exerted an important influence, such as Japan, Korea, and Vietnam. Beginning in 1982, International Conferences on the History of Science in China were held at irregular intervals. At the sixth of these conferences, held in Cambridge in 1990 in honour of Joseph Needham's ninetieth birthday, participants agreed to found the International Society for the History of East Asian Science, Technology, and Medicine (ISHEASTM). The Society's purpose is to serve, represent and speak for scholars of the field defined by its name. It aims, primarily, to promote contacts and exchanges between these scholars, and also to establish and reinforce links with other scholarly communities at an international level. The Society's activities include: The organisation of a plenary meeting every three years (Kyoto 1993, Seoul 1996, Singapore 1999, Shanghai 2002, Munich 2005, Baltimore 2008; Hefei 2011), and thereafter at four-yearly intervals (Paris 2015);The publication of a journal, EASTM;The provision of an email discussion group for members.

# data[].attributes.attachment_link.title
The Body Economic: Japan's Cholera Epidemic of 1858 in Popular Discourse on JSTOR

# data[].attributes.attachment_link.description
The Body Economic: Japan's Cholera Epidemic of 1858 in Popular Discourse https://www. jstor .org/stable/43150752 EASTM (formerly Chinese Science) includes studies on the science, technology, and medicine of traditional and contemporary East Asia.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Japanese Democracy Before World War II

Now that a century has passed since the start of World War I, what links that era with the Japan of today? Human rights and democracy have become the basis for Japan's contemporary political system, and their influence extends beyond politics to every corner of society. Democracy in Japan is commonly associated with the reforms implemented during the Allied Occupation following World War II, particularly the adoption of a new constitution including explicit provisions for a parliamentary system of government. But the origins of Japan's democracy predate this period. Even the Allies who defeated Japan in 1945 realized this: Among the terms for surrender given in the Potsdam Declaration, there is reference to the removal of obstacles to "the revival and strengthening of democratic tendencies among the Japanese people." This demonstrates the need to look back to Japan's political history in the period before World War II.

Japan experienced a groundswell of liberalism in the early twentieth century that was dubbed "Taishō Democracy" by historians in the 1950s. The term "Taishō Democracy" refers to the flourishing of new ways of thinking, strengthening of social movements, and development of party politics in a period centered on the Taishō era (the reign of Emperor Taishō, 1912-26). From 1924 to 1932, seven successive cabinets were formed by political parties, laying the foundations for genuine party politics in the Diet; this was lauded at the time as "the normal course of constitutional government" and had a high degree of legitimacy. In this article, I will consider the World War I centennial from the perspective of Taishō Democracy, sketching the history of the party politics that developed in Japan's interwar period.

An Era of Change in Japanese Politics

Japan declared war on Germany in August 1914, entering World War I on the side of the Allies shortly after the conflict broke out in Europe. At the time, Japanese politics was in an era of change. Following the overthrow of the Tokugawa shogunate in 1867 and formal restoration of imperial rule under Emperor Meiji (the Meiji Restoration) the following year, Japan embarked on the construction of a new set of political institutions befitting a modern nation-state, including its first constitution, the Constitution of the Empire of Japan (Meiji Constitution), adopted in 1889, and a national legislature, the Imperial Diet, established in 1890. In the early years following the establishment of the Diet, the government continued to be dominated by hanbatsu, the cliques of former samurai from the domains of Satsuma and Chōshū who played leading roles in the Meiji Restoration. However, around the turn of the twentieth century, hanbatsu dominance came under challenge from political parties, particularly Rikken Seiyūkai (Friends of Constitutional Government), a party founded in 1900 by Itō Hirobumi.

Japan entered a new era of politics in the twentieth century in two senses. The first was that older leaders from the time of the Meiji Restoration passed on the torch to a new generation. The second was that the political order shifted from one strongly influenced by the genrō, senior statesmen from the hanbatsu, to a more open system of governance. From 1901 to 1913 power alternated between the next-generation leaders Katsura Tarō, a Chōshū bureaucrat and former army general, and Saionji Kinmochi, who succeeded Itō Hirobumi as the head of Seiyūkai, the majority party in the House of Representatives.

This transitional stability did not last. In 1912, the first year of the Taishō era, Japanese politics entered into turmoil. When Saionji would not increase the army by two divisions, the army refused to supply a minister and his second cabinet fell. The first Movement to Protect Constitutional Government erupted with calls for abolishment of hanbatsu government. Under the Meiji Constitution, the prime minister was appointed by the emperor, with the selection being made in practice through discussion among the genrō, but the new movement demanded "the normal course of constitutional government," a prime minister chosen by the majority party in the House of Representatives (the lower house of the Diet). Social pressure reached a boil in the Taishō Political Crisis of 1913, forcing Katsura, who had just replaced Saionji and started his third term as prime minister, to resign after little more than 50 days in office. A naval corruption scandal in early 1914 brought further outrage and political upheaval.

Hara Takashi and Japan's First Party Cabinet

In some ways, World War I boosted the development of party politics in Japan, though in other respects it held it back. Katō Takaaki was foreign minister in the second cabinet of Ōkuma Shigenobu, and handled diplomacy related to Japan's entry into the war. He was the leader of Rikken Dōshikai (Constitutional Association of Friends), originally founded by Katsura Tarō, which opposed Seiyūkai in the Diet, and tried to remove the genr ō from the decision-making process. However, there were misgivings about the hastiness of the government's resolution to go to war, combined with domestic and international criticism of the Twenty-One Demands, an ultimatum that Japan attempted to force on the Chinese government in 1915.

When the army's Terauchi Masatake was appointed prime minister in the spirit of wartime national unity, it was as if the country had returned to the days before the first Movement to Protect Constitutional Government. But as Terauchi's cabinet was denounced as "non-constitutional," he set up the Advisory Council on Foreign Relations to shore up the government's political legitimacy. The council allowed party leaders to participate directly in foreign policy decision-making for the first time. Terauchi's government lasted until spiraling rice prices sparked the rice riots of 1918, massive disturbances that took place throughout Japan, and he was replaced by Hara Takashi of Seiyūkai, the country's first prime minister from the House of Representatives.

Hara formed what was seen as Japan's first full-fledged "party cabinet," consisting mainly of elected legislators from the prime minister's party, appropriate to a postwar era that seemed to promise new hope for democracy. Saionji Kinmochi and former Foreign Minister Makino Nobuaki led the Japanese delegation to the Paris Peace Conference. Although unsuccessful in its proposal to include a racial equality clause in the Covenant of the League of Nations, Japan joined the new international body and took a permanent seat on its council.

The postwar mood of pacifism manifested itself in various ways in Japan. In January 1920, Emperor Taishō issued an "imperial ordinance on the restoration of peace," exhorting citizens to take advantage of peace and move forward in line with the progress of the age. Then, from November 1921 to February 1922, Japan, the United States, and Britain came to agreement on reducing naval strength at the Washington Naval Conference, helping to maintain harmony between the three powers. Supporting party politics and this period of international cooperation were cultured members of the imperial court with the global-mindedness sought by Hara. Crown Prince Hirohito visited Europe and its battlefields from March to September 1921, and would be advised by Saionji and Makino until the mid-1930s. (Hirohito became emperor on his father's death in 1926, which marked the end of the Taishō era; the new emperor's reign was named Shōwa.)

Increased Normalization of Party Politics

The formation of the Hara cabinet in itself was a sign of democracy, and though some still considered the very idea of popular rule to be a dangerous ideology, it was strongly supported by the opposition Kenseikai (Constitutional Association, a successor to Dōshikai), which under Katō Takaaki advocated alternation of power between the ruling and opposition parties and described World War I as "a victory for justice, freedom, and humanitarianism." The party cabinets formed by Hara and his successor Takahashi Korekiyo were followed by a string of cabinets made up of bureaucrats, but people's aspirations for the norms of constitutional government were unabated. In January 1924, the appointment of Kiyoura Keigo and the formation of the third consecutive cabinet dominated by members of the House of Peers, the upper house of the Diet, triggered the second Movement to Protect Constitutional Government.

After Kenseikai won the most seats in the next general election, Katō was named prime minister in June 1924, leading a three-party coalition with Seiyūkai and Kakushin Kurabu (Reform Club). Before the collapse of the coalition in August 1925, it passed an amendment eliminating tax payment requirements to extend suffrage to all males over 25 and reformed the House of Peers; with a broader base of citizen franchise, the House of Representatives naturally came to be viewed as taking political precedence over the unelected upper house.

The era of party cabinets continued until 1932, the seventh year of the Shōwa era. The last of the surviving genrō, Saionji Kinmochi, was distrustful of Kenseikai for its connection to the Twenty-One Demands made to China in 1915, which worsened relations with Britain and the United States as well as with China. However, Katō described Japanese, British, and US battleships in the Pacific Ocean as "symbols of civilization and peace" in the region and appointed Shidehara Kijūrō, Japan's plenipotentiary at the Washington Naval Conference as foreign minister, ushering in a period of harmonious "Shidehara diplomacy." Reassured by these actions, Saionji approved the transfer of power between parties, and generally took a hands-off approach to the politics of the time. Taishō Democracy has sometimes been described as combining the pursuit of constitutional government at home with imperialism overseas, but in the years after World War I there was both increased democracy within Japan and cooperation in the international arena.

Constitutional politics fostered democratic government, and by 1927, when Rikken Minseitō (Constitutional Democratic Party) was formed as a successor to Kenseikai, a political system with two major parties-Minseitō and Seiyūkai-and popular elections based on universal male suffrage was in place. Meanwhile, disarmament efforts continued, and though Britain and the United States failed to resolve their differences at the Geneva Naval Conference of 1927, a treaty to limit naval strength was successfully signed at the London Naval Conference of 1930.

The Kellogg-Briand Pact on the renunciation of war was concluded in 1928, and Japan ratified it despite some grumbling that a treaty with the phrase "in the names of their respective peoples" was not appropriate to a country where the emperor had the final say in matters of war and peace. Saionji responded to such criticisms by saying that he had participated in the Paris Peace Conference with the emperor's ultimate authority firmly in mind.

Great Depression Sets Back Democracy

Meanwhile, further reform of domestic politics was under consideration. Typically power transfers took place when the majority party reached an impasse and ceded power to the opposition, which then became the new majority party at the next election, but some argued for a more direct connection between elections and changes in government. There were also calls to give women the vote, at first in local elections and later in national elections. And with the introduction of universal male suffrage, the "proletarian" (socialist) parties gained a voice in national politics from the 1928 election onward.

However, under the heavy impact of the Great Depression that started in 1929, the tide began to turn away from democracy. Anticipating all-out war following the army's provocation of the Manchurian Incident in 1931, the army and navy resisted toeing the line drawn by party politicians and strongly opposed further development of party politics and pursuit of international disarmament. And they undertook an unabashed propaganda campaign aimed at turning the people against the party-led government.

Amid the heightening discord between politicians and the military, Prime Minister Inukai Tsuyoshi was assassinated in the May 15 Incident of 1932, an attempted coup d'état. Saionji set up a temporary cabinet of bureaucrats, while calling for a future return to party politics. But with the February 26 Incident of 1936, another unsuccessful but destabilizing coup attempt, all hope of a return to "the normal course of constitutional government" was lost. Having ended its post-World War I domestic movement toward democracy, it was only natural that Japan would go on to reject the international order of the time.

An Important Turning Point

Japan's democracy after World War II was based on a rebuilding of its democracy from between the wars-a return to the combination of popular rule at home and a foreign policy based on international cooperation. It was a revived and strengthened version of the country's post-World War I Taishō Democracy. In that sense, World War I was an important turning point in Japanese politics, acting to open the curtain to the modern age in Japan in the same way it did in the West. As we look back in this centennial year, we are reminded once more of the clear fact that Japanese history is not some separate domestic matter but a part of global history. In the same way, today's popular efforts to bring about a more peaceful world are inextricably linked to those of the post-World War I era.

Major Events of the Party Cabinet Era

June 11, 1924-
1st Katō Takaaki Cabinet (parties: Kenseikai, Seiyūkai, Kakushin Kurabu)

Tenant Dispute Mediation Law, Soviet-Japanese Basic Convention, revision of House of Representatives Election Law to allow universal suffrage for males over 25, Peace Preservation Law, four-division reduction of army strength by Army Minister Ugaki Kazushige, reform of House of Peers Cabinet resigns due to disagreement between coalition members.

Katō leads Kenseikai cabinet following collapse of coalition.
Cabinet resigns due to death of Katō from pneumonia.

Labor Dispute Mediation Law, introduction of universal male suffrage in local elections, end of Taishō and start of Shōwa era, Shōwa Financial Crisis
Cabinet resigns due to opposition from Privy Council.

Establishment of two major parties, Geneva Naval Conference, Shandong Expeditions, Jinan Incident, crackdown on communism, assassination of Zhang Zuolin, Kellogg-Briand Pact
Cabinet resigns due to criticism from the emperor.

February 20, 1928: first House of Representatives election is held following the introduction of universal male suffrage.
Results: Seiyūkai 217, Minseitō 216, Others 33

Wall Street Crash (start of Great Depression), lifting of gold embargo, Shōwa Depression, London Naval Conference, dispute over violation of imperial right of supreme command, attempted assassination of Hamaguchi, March Incident (attempted coup)
Cabinet resigns due to Prime Minister Hamaguchi's poor health following assassination attempt.

February 20, 1930: House of Representatives election is held.
Results: Minseitō 273, Seiyūkai 174, Others 19

Manchurian Incident, October Incident (attempted coup)
Cabinet resigns due to internal discord.

Reimposition of gold embargo, Shanghai Incident, League of Blood Incident, May 15 Incident
Cabinet resigns due to Inukai's assassination in May 15 Incident.

February 20, 1932: House of Representatives election is held.
Results: Seiyūkai 301, Minseitō 146, Others 19

( Originally published in Japanese on July 30, 2014. Banner photo: Sann ō Hotel in Akasaka, Tokyo, the base for the February 26 Incident of 1936, one of a series of attempted coups that contributed to the waning of democracy in Japan in the period before World War II. © Jiji.)

(*1) ^ For a systematic presentation of "Taishō Democracy," see Mitani Taichirō, Taishō demokurashī ron: Yoshino Sakuzō no jidai (On Taishō Democracy: The Yoshino Sakuzō Era), 3rd ed. (Tokyo: Tokyo University Press, 2013).

(*2) ^ Quotations from historical documents and other details are taken from the author's books: Seitō naikakusei no seiritsu: 1918-27 nen (The Establishment of the Party Cabinet System 1918-1927) (Tokyo: Yūhikaku, 2005) and Seitō naikakusei no tenkai to hōkai: 1927-36 nen (The Development and Breakdown of the Party Cabinet System 1927-1936) (Tokyo: Yūhikaku, 2014). This article mainly discusses the establishment of party politics, but both books also consider Yoshino Sakuzō, Ichikawa Fusae, and other thinkers of the time as well as the development of social movements based on party politics. Frederick R. Dickinson, World War I and the Triumph of a New Japan, 1919-1930 (New York: Cambridge University Press, 2013), also takes a multifaceted look at Japan in the post-World War I era.

# data[].attributes.attachment_link.title
The Rise and Fall of Taishō Democracy: Party Politics in Early-Twentieth-Century Japan

# data[].attributes.attachment_link.description
Before descending into the authoritarianism of the World War II era, Japan made considerable progress in implementing a democratic system of government. This flowering of liberalism, known as "Taishō Democracy" for its rough correspondence with the reign of Emperor Taishō, though weakened and ultimately destroyed by assassinations and coup attempts, helped lay the foundations for full democracy after 1945.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
On December 7, 1941, nearly 90 years of American-Japanese diplomatic relations spiraled into World War II in the Pacific. That diplomatic collapse is the story of how the foreign policies of the two nations forced each other into war.

U.S. Commodore Matthew Perry opened American trade relations with Japan in 1854. President Theodore Roosevelt brokered a 1905 peace treaty in the Russo-Japanese War that was favorable to Japan. The two signed a Commerce and Navigation Treaty in 1911. Japan had also sided with the U.S., Great Britain, and France during World War I.

During that time, Japan also embarked on forming an empire modeled after the British Empire. Japan made no secret that it wanted economic control of the Asia-Pacific region.

By 1931, however, U.S.-Japanese relations had soured. Japan's civilian government, unable to cope with the strains of the global Great Depression, had given way to a militarist government. The new regime was prepared to strengthen Japan by forcibly annexing areas in the Asia-Pacific. It started with China.

Japan Attacks China

Also in 1931, the Japanese army launched attacks on Manchuria, quickly subduing it. Japan announced that it had annexed Manchuria and renamed it "Manchukuo."

The U.S. refused to diplomatically acknowledge the addition of Manchuria to Japan, and Secretary of State Henry Stimson said as much in the so-called "Stimson Doctrine." The response, however, was only diplomatic. The U.S. threatened no military or economic retaliation.

In truth, the U.S. did not want to disrupt its lucrative trade with Japan. In addition to a variety of consumer goods, the U.S. supplied resource-poor Japan with most of its scrap iron and steel. Most importantly, it sold Japan 80 percent of its oil.

In a series of naval treaties in the 1920s, the U.S. and Great Britain endeavored to limit the size of Japan's naval fleet. However, they made no attempt to cut off Japan's supply of oil. When Japan renewed aggression against China, it did so with American oil.

In 1937, Japan began a full-blown war with China, attacking near Peking (now Beijing) and Nanking. Japanese troops killed not only Chinese soldiers, but women and children as well. The so-called " Rape of Nanking" shocked Americans with its disregard for human rights.

American Responses

In 1935 and 1936, the U.S. Congress passed Neutrality Acts to prohibit the U.S. from selling goods to countries at war. The acts were ostensibly to protect the U.S. from falling into another conflict like World War I. President Franklin D. Roosevelt signed the acts, although he did not like them because they prohibited the U.S. from helping allies in need.

Still, the acts were not active unless Roosevelt invoked them, which he did not do in the case of Japan and China. He favored China in the crisis. By not invoking the 1936 act, he could still shuttle aid to the Chinese.

Not until 1939, however, did the U.S. begin to directly challenge continued Japanese aggression in China. That year, the U.S. announced it was pulling out of the 1911 Treaty of Commerce and Navigation with Japan, signaling a coming end to trade with the empire. Japan continued its campaign through China and in 1940, Roosevelt declared a partial embargo of U.S. shipments of oil, gasoline, and metals to Japan.

That move forced Japan to consider drastic options. It had no intention of ceasing its imperial conquests and it was poised to move into French Indochina. With a total American resource embargo likely, Japanese militarists began looking at the oil fields of the Dutch East Indies as possible replacements for American oil. That presented a military challenge, however, because the American-controlled Philippines and the American Pacific Fleet - based at Pearl Harbor, Hawaii - were between Japan and the Dutch possessions.

In July 1941, the U.S. completely embargoed resources to Japan and froze all Japanese assets in American entities. American policies forced Japan to the wall. With the approval of Japanese Emperor Hirohito, the Japanese Navy began planning to attack Pearl Harbor, the Philippines, and other bases in the Pacific in early December to open the route to the Dutch East Indies.

The Hull Note

The Japanese kept diplomatic lines open with the U.S. on the off chance they could negotiate an end to the embargo. Any hope of that vanished on November 26, 1941, when U.S. Secretary of State Cordell Hull handed Japanese ambassadors in Washington, D.C. what has come to be known as the "Hull Note."

The note said that the only way for the U.S. to remove the resource embargo was for Japan to:

Remove all troops from China.

Remove all troops from Indochina.

End the alliance it had signed with Germany and Italy the previous year.

Japan could not accept the conditions. By the time Hull delivered his note to the Japanese diplomats, imperial armadas were already sailing for Hawaii and the Philippines. World War II in the Pacific was only days away.

# data[].attributes.attachment_link.title
What Happened Between the US and Japan Before WWII?

# data[].attributes.attachment_link.description
On December 7, 1941, nearly 90 years of American-Japanese diplomatic relations spiraled into World War II in the Pacific. That diplomatic collapse is the story of how the foreign policies of the two nations forced each other into war. U.S. Commodore Matthew Perry opened American trade relations with Japan in 1854.

# data[].attributes.body
https://fastnote.wordpress.com/faktor-perkembangan-perindustrian-di-jepun/

# data[].attributes.body
https://www.researchgate.net/publication/340646239_Jepun_sebagai_Kuasa_Maritim_Asia_Pasifik_Japan_as_Asia_Pacific%27s_Maritime_Power

# data[].attributes.body
https://www.google.com/url?sa=i&url=https%3A%2F%2Fwww.wikiwand.com%2Fms%2FSejarah_Jepun&psig=AOvVaw0GZGPTGs5VR5Eb4_e-f62r&ust=1607183634940000&source=images&cd=vfe&ved=0CAIQjRxqFwoTCODXyOXXtO0CFQAAAAAdAAAAABAD

# data[].attributes.attachment_link.title
GROWTH AND CRISIS IN THE JAPANESE ECONOMY

# data[].attributes.body
D20181083871

# data[].attributes.body
D20181083871

# data[].attributes.body
D20181083925

# data[].attributes.body
D20181083934

# data[].attributes.body
sumber : M. Rajendran. "Sejarah Jepun"

# data[].attributes.body
sumber : M. Rajendran. "Sejarah Jepun"

# data[].attributes.body
sumber : M. Rajendran. "Sejarah Jepun"

# data[].attributes.body
sumber : M. Rajendran. "Sejarah Jepun"

# data[].attributes.headline
SITI ARSIA BINTI ABDUL MAMAT (D20181083880)

# data[].attributes.subject
SITI ARSIA BINTI ABDUL MAMAT (D20181083880)

# data[].attributes.body
D20181083880

# data[].attributes.body
PERANG RUSIA-JEPUN 1905

# data[].attributes.headline
Japan’s Economy in the Twentieth Century.

# data[].attributes.subject
Japan’s Economy in the Twentieth Century.

# data[].attributes.headline
SOCIAL DEMOCRACY AND LIBERALISM IN THE 20th CENTURY JAPAN.

# data[].attributes.subject
SOCIAL DEMOCRACY AND LIBERALISM IN THE 20th CENTURY JAPAN.

# data[].attributes.headline
Japan and The Second World War: The Aftermath of Imperialism.

# data[].attributes.subject
Japan and The Second World War: The Aftermath of Imperialism.

# data[].attributes.headline
Nor Azzra Hazwani binti Mohd Rosli (D20181083860)

# data[].attributes.subject
Nor Azzra Hazwani binti Mohd Rosli (D20181083860)

# data[].attributes.headline
Nor Azzra Hazwani binti Mohd Rosli (D20181083860)

# data[].attributes.subject
Nor Azzra Hazwani binti Mohd Rosli (D20181083860)

# data[].attributes.body
https://www.jstor.org/stable/10.5406/visuartsrese.39.2.0104?Search=yes&resultItemClick=true&searchText=economy%20japan%20early%2020th%20century&searchUri=%2Faction%2FdoBasicSearch%3FQuery%3Deconomy%2Bjapan%2Bearly%2B20th%2Bcentury%26acc%3Don%26wc%3Don%26fc%3Doff%26group%3Dnone&ab_segments=0%2Fbasic_SYC-5187_SYC-5188%2Fcontrol&refreqid=fastly-default%3Ac76c0e8156cd190ed7bf9100d64ba3fb&seq=1

# data[].attributes.headline
Nor Azzra Hazwani binti Mohd Rosli (D20181083860)

# data[].attributes.subject
Nor Azzra Hazwani binti Mohd Rosli (D20181083860)

# data[].attributes.body
https://www.jstor.org/stable/40274404

# data[].attributes.body
D20181083903

# data[].attributes.body
D20181083903

# data[].attributes.attachment_link.title
Perkembangan Industri Jepun Awal Abad ke-20

# data[].attributes.attachment_link.description
Peningkatan hasil ekonomi yang lebih memberangsangkan dapat dilihat pada tahun 1915 sehingga tahun 1920-an selepas meletusnya Perang Dunia Pertama dalam kalangan kuasa-kuasa besar Barat. Perdagangan antarabangsa yang terganggu semasa pasca peperangan

# data[].attributes.body
https://www.slideshare.net/syafiratynjamil/perkembangan-ekonomi-jepun-pada-awal-abad-ke20

# data[].attributes.body
https://www.academia.edu/35627223/Agama_jepun_awal_soalan

# data[].attributes.body
http://studentsrepo.um.edu.my/221/3/BAB2.pdf

# data[].attributes.attachment_link.description
In this sophisticated theoretical work, Masaru Kohno presents a systematic reexamination of the evolution of party politics in Japan since the end of the second World War.

# data[].attributes.attachment_link.title
[PDF] The Japanese Consumer: An Alternative Economic History of Modern Japan | Semantic Scholar

# data[].attributes.attachment_link.description
The Japanese Consumer claims to be an alternative economic history of modern Japan. I don't think it is. It is an account of the place of consumption in the everyday life of the Japanese population, drawn largely from a rich scholarship that has become available in English during the last two decades.

# data[].attributes.body
D20181083861