# data[].attributes.body
Okul dergimiz SEÇKİN'in 2. sayısı. :)

# data[].attributes.body
Okul dergisi SEÇKİN'in ilk sayısı.

# data[].attributes.body
"Çamaşır Askısı" adlı öyküm edebiyathaber.net'te.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Çamaşırlar yine ağarmamış. Ön yıkamaydı, leke çıkarıcıydı, suda bekletmeydi. Denemiştim hâlbuki. Perdeler de öyle. Ayda bir perde mi yıkanır? Kapkara. Masa örtüleri salçalı. Atletler sarı. Gömleklerin yakası gri, yağlı. Sırtımızdan akıtıyoruz içimizdeki kini, kıyafetlerden de gitmiyor bu lekeler. Geçmişi temizlemek için kaç suya basmak gerekir?

Sıcak hava. Çamaşırlar, akşama kalmadan kurur. Mandalları aynı sırada takıyorum. Peş peşe ve aynı renkte. Bulaşık makinesine çatalları ve kaşıkları da ayrı ayrı koyuyorum. Çoraplar, kazaklar, külotlar... Hepsi ve her şey. Renklerine, boylarına göre. Yok öyle taşkınlık. Bir kere yüz vermeye gelmez. Dolabın bir gözünden sarkan kazak koluna tahammülüm yok.

Her yeri ovalıyorum. Genzim şimdiden yanmaya başladı çamaşır suyundan. Çaydanlıklarda parıltıyı göremedim henüz. Bardaklardan gacır gucur ses gelmeden rafta yerini almaz. Şu kül tablası da hiç temiz kalmıyor. Temizken bile ellesem midem kalkıyor. Zira hoyratın elleri, dudakları, ciğerleri, dertleri söndürülmüş içinde.

Günün bu saatinde kahve yaparım. Evin içinde gezinen çamaşır suyu kokusu yerini kahveye bırakır. Evlerden gelen sesler artıyor. Yaşam değirmeni insan öğütmeye başlıyor. Okul dönüşündeki çocuk kahkahaları, pazara giden tekerlekler, sütçülerin inatla kornaya basarak sokağa girmeleri, çalınan ziller, açılan kapılar... Bu çarkın içine girmeyen bir karşı komşum, Nebile. Kadınlığın tüm zarafeti onda saklanmış. Giyimi, oturuşu, kahkahası. Ojeli tırnakların sigarayı tutuşu, saçların hep aynı yanda krepeli duruşu, ayaklarda parlak, tüylşü terlikler.

O da çıktı balkona. Elinde fincanı. Parmaklarında sigara. Gözleri kıpkırmızı. Oturuyor sandalyesine. Bana doğru baksa bir selam vereceğim. Hali hatırı ortada ama soracağım yine de. İlkten çakmakla yakamadı sigarasını. Fırlatıverdi yere. Ağlamaya başladı. İçeri girip kibrit aldı bu sefer. Bir kere de çaktı ateşi. Sigarası aralıyor birbirini kemiren iki dudağını. Nebile'yi hiç bu kadar üzgün görmemiştim.

Kopyalanmış günlerin bunaltısı içime çökünce duvarda bir oyuk ararım. Kahkahası bol, çiçekli evlere geçiş için. Nebile'nin evine giden bir köprü olsaydı mesela. Hayatı, omzundan düşen sutyen askısı: Hem dağınık hem çekici. Aynı zamanda mesafeli. Nebile'nin teninden gül damlıyor. Kokusu tüm sokaktan duyulur. Terliğinin sesi, aramızdaki sokağı aşarak eve dolar. Aceleci, kızgın ama çokça dans eder gibi.

Çok denedim Nebile gibi olmayı. Tuvaleti yıkamadan, tezgâhı ovmadan, çamaşırları asmadan uyumayı. Kimseler yokken evin içinde dantelli geceliklerle dolaştım. Süslü topuklu terliklerle yürüdüm. Ayağım burkuldu. Olmadık şeylere kahkaha attım, boğuk bir ses çıktı anca. Perdenin arkasından izledim, o balkona her çıktığında. Sigarayı parmak uçlarında tutuşunu, kahveyi yudumlayışını, dudaklarından taşan ruju silişini... Zaman zaman gözlerinden akan yaşları hepsini izledim. Nebile'ye hem yakın hem uzaktım. İki çift laftan öteye hiç geçmedi konuşmalarımız. Adımı biliyor mu, emin değilim.

Nebile ne kadar renkliyse ben o kadar griydim. Evlendiğim ilk zamanlardı. Eve saat almıştım. Filin sırtındaydı saat. Ufacıktı. Zamanın onca yükünü fil omuzlayıvermişti. Uyanacağım saati kurardım. Yemeğin altını kapatmak için saate bakardım. Çocukların geliş gidişlerini hesap ederdim. Hoyrat kocanın ağzının ve gözlerinin ne zaman kapandığına bakardım. Sanki saate baktıkça zaman çabuk geçecekti. Öyle olmadı. Saatin akrebi de yelkovanı da ben oldum. Saat kaçtı, mühim değildi. İçimden geçen zaman doğruyu söylüyor. Halbuki Nebile hep saate bakar. Kolunda taşır zamanı. Hizmetkarı gibiydi. Sadece ona çalışıyor. Güzelliği, gençliği hiç zedelenmiyor.

Gençliğimi asırlar öncesinde bıraktım. Hoyrat kocamdı çocukluğumu elimden alan. Annem onun izlerini silmek için derimi soyarcasına sıcak suyla yıkadı. Bana öyle gelmişti ki gençliğimin derisi bahçedeki çamaşır askısında yıllarca kaldı. Kurumadı da. Hep orada, rüzgârda sallanıyor. Hoyrat da buruşuk bir tenle evlenmek zorunda kalmış. O evlendi. Ben eve hapsoldum. İlk zamanlar yemek hazırlamak ve intihar etmek arasında kalıyordum. İntiharı arzulayan bir hayatı yaşadım. Her şeyi temizlemeye başladım. Hoyratın izleri başka nasıl silinebilirdi. Nebile'yi görünce içimde serin rüzgarlar eserdi. Çünkü, intihara lekeli hayatın aksine tertemiz yaşanan bir hayattı onunki.

Bugün fazla durgun Nebile. Sigaralar peş peşe yanıyor. Elleri saçları arasında dolanıyor. Gözlerini ovalıyor. Yemeği yaptım, çamaşırları topladım. İkinci makineyi başlattım. Ev insanlarla doldu. Herkes odasında, koltuğunda. Nebile hala balkonda. Efkârlı. Dağılmıyor belli ki. Günün son çamaşırlarını asarken konuşup konuşmamakta kararsızdım. Tek tek astım çorapları. Ayrı ayrı. Nebile'yle göz göze geliriz ümidiyle oyalandım. Dudaklarım titredi. Sesim içimde kayboldu. Ne konuşacaktım, hem. İçeri girdim. Kapıyı kilitleyip, perdeyi örttüm.

Sabahın ilk ışıklarında geceden astığım çamaşırları toplamaya balkona çıkıyorum. Karşımda Nebile'nin ipte salınan vücudu. Beyaz dantelli geceliği üzerinde. Ben geceden çamaşır asmıştım, Nebile kendini asmış. Yarım kalan su bardağı, izmaritle dolu kül tablası. Pırıl pırıl, tertemizdi yüzü.
edebiyathaber.net (22 Haziran 2024)

# data[].attributes.attachment_link.title
Öykü: Çamaşır askısı | Zeynep Bayraktaroğlu

# data[].attributes.attachment_link.description
Çamaşırlar yine ağarmamış. Ön yıkamaydı, leke çıkarıcıydı, suda bekletmeydi. Denemiştim hâlbuki. Perdeler de öyle. Ayda bir perde mi yıkanır? Kapkara. Masa örtüleri salçalı. Atletler sarı. Gömleklerin yakası gri, yağlı. Sırtımızdan akıtıyoruz içimizdeki kini, kıyafetlerden de gitmiyor bu lekeler. Geçmişi temizlemek için kaç suya basmak gerekir? Sıcak hava. Çamaşırlar, akşama kalmadan kurur.

# data[].attributes.body
Nisan ayında edebiyathaber.net adresinde bir öyküm yayımlandı.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Komşunun penceresinde güvercin kuluçkaya yatmış. Hem de küllüğün içine. Acemi anne. Fark ettiğimde hafiften gülümsedim. Sen de mi hazırlıksız yakalandın a güvercin? Hiç mi ağaç bırakmamışız sana büyük şehrimizde? Al bak, su koyuyorum buraya. İç, güçten düşme.

Bacaklarıma abanan bir ağırlıkla irkildim. Kollarını bana uzatmış, "be be" diyor yedi aylık bebeğim. Burada da buldu beni. Evin içinde bulmadığı yer yok. Benim bile farkında olmadığım kokumu işlemiş hafızasına. Lohusayken göğüslerimde uyurdu. Herkes süt kokusunu alıyor da nasıl uysallaşıyor, derdi. Kimse bilmezdi, süt gelmiyordu göğüslerimden.

Kucaklayıp güvercini gösterdim. Onun da yavrusu olacakmış, dedim. " Cik cik" çıktı dudaklarından, işaret parmağı güvercini gösterirken. Onun da yavrusu olacak ama küllükte büyütecek. Sonra da uçuracak. Sen ne zaman uçarsın bebecik? O gün gelir mi?

Yürütecine oturttum, uçmuyordu madem otursun bakalım. Biriken ütüleri mi yapsam, bulaşık makinesini mi boşaltsam, çamaşır makinesini mi başlatsam? Bir kahve yaptım. Hepsini bıraktım. Bebek durmadan yürütecinin üstündeki düğmelere basıyor. Polis sireni, araba alarmı, bir iki tane çocuk şarkısı, korna ve anlamsız sesler... Arka arkaya çalıyor. Dün pilini çıkaracaktım. Bebeciğe de " Pili bitmiş bak, çalışmıyor. Aaa" diyecektim. Kafa bırakmıyor ki bu sesler. Biri bitse diğeri başlıyor. Tuşlu oyuncak telefonlarda samimiyetsiz cümleler yankılanıyor. " Merhaba, Nasılsın? Görüşürüz." Sesli kitaplar, masal okuyan, ninni söyleyen oyuncaklar... Her şey bu kadar sesli miydi?

Bebecik de bağırıyor haliyle. Süt ister ağlar, uyumak ister ağlar, altını ıslatır ağlar... Hele gece uykumdan uyandıran o viyaklama. Tırnağın camda çıkardığı ürküntüyle eşdeğer. O sese tahammül edemediğimden biberondaki mamayı uyumadan hazırlıyorum.

Güvercin hala küllüğün üstünde oturuyor. Az kaldı kuluçka süresinin bitmesine. Diğer kuşlar ötüp uçuyorken güvercinin içinden uçmak geçiyor mudur? Sabahları uykumuzdan uyandıran, camda ötüşen güvercinlerin seslerine nasıl tahammül ediyordur?

Duvardaki saat bana kinlenmiş. Öğleden sonrayı uzatıyor da uzatıyor. Bebecik uyumaya direnince zaman hepten inceliyor, akmıyor, sızmıyor. Tık tık sesler koldan alınmayan nabza dönüveriyor. Bebecik ağlıyor, ben ona bakıyorum. Kocaman bir ağız oluyor. Nasıl da güçlü boğazı var Allah'ım. Sesinde titreme bile olmuyor. Ağlaması bir bombaya dönüşüyor da kafamın içinde patlıyor. El yordamıyla bulduğum çıngırak imdadıma yetişiyor. İki sallayınca ağız kapanıyor. Çın çın. Ağlamaya mı devam etse?

Duyulur duyulmaz sesle ninni söyledim. "Uyusun da büyüsün ninni" Gıcırdayan yatağa usulca koydum, parmaklarımın ucunda odadan çıktım. Kapıyı aralık bıraktım. Tek seferde kapanmıyor. Evin en güzel hali şimdi başlıyor. Evin sessiz hali. Tabii yanlışlıkla ayağım bir oyuncağa takılmazsa...

Mutfakta yemek hazırlarken suyu ipince açarım. Çünkü o sese dahi uyanabilen bir bebecik mutfağın bitişiğinde. Soğanlar yağda sessiz pembeleşir. Salça cızırdamadan kavrulur. Yemeğe konulan su fokurdamaz. Cam bardak mermere konulduğunda çıtlamaz. Her şey sessizliğe hizmet etmeli. Saniyeler sonra deli seslere karışma ihtimaline boyun eğmiyorsa.

Birkaç gün sonra güvercinin yavruları çıkar. Karınlarını doyururken ufak ufak sesleri gelir. Bebeciği doğururken bağıramadım. Avazım boğazımda kaldı. Bağırırsam doğum zor geçermiş. Daha zoru nasıl olurdu? Bu kadar susacağımı bilseydim bağırırdım. Etimden et, canımdan can koparan acı kalbime yük olmazdı.

Bebeciğin yüzüne güneşin ışıkları vuruyor. Pürüzsüz yanak ışıldıyor. Gözlerini aralıyor önce. Sağa doğru bir hamle yapıp yatağın üzerinde gülücükler atıyor. Bir dakika önce uyumuyordu adeta. Hayata bu kadar uyum sağlamak, hayatı sevmekle mi ilişkilidir? Akşam yemeğine başlamadan önce bebeciğin önüne tablette çizgi film açarım. Çocuk şarkıları eşliğinde yemeğimizi yeriz. Yoksa bebecik ağzını aralamaz. " Mini mini bir kuş doğmuştu, pencereme konmuştu."

Güvercin hala küllükte. Ben evde kül kedisi misali. Babasının her yemekte ağız şapırdatması. Çocuk şarkılarının boş odada yankılanması gibi kafamın içinde dönüp durması. Bir su damlasına bile tahammülüm yokken bütün apartman sifonlarının, süpürgelerin, tencere kenarına vurulan kaşık seslerinin evime dolması. İsyan bayrağı... Neredesin?

Ağzımda büyüdükçe büyüyen et soluğumu tıkadı. Öksüre öksüre gözümden yaş geldi. Küllükteki güvercinin kanat çırpınışlarını duydum. Yumurtaları ilk günkü gibi, sapasağlam. O da öğrenmiştir anneliğin şakaya gelmediğini. Bir dahaki sefer küllüğe yumurtlamaz. Belki hiç yumurtlamaz. Güvercinin başı dönmüş müdür, günler sonra uçarken? Bu düşünce bile midemi bulandırdı. Yoksa hamile miyim? Kustum. Sustuğum her şeyi. Yumurtadan çıkmayan üç yavru güvercini kustum. Sizin de anneniz olamam. Soluğumu anca aldım.
edebiyathaber.net (15 Mart 2022)

# data[].attributes.attachment_link.title
Öykü: Anne güvercin | Zeynep Bayraktaroğlu Gökçe | edebiyathaber.net

# data[].attributes.attachment_link.description
Komşunun penceresinde güvercin kuluçkaya yatmış. Hem de küllüğün içine. Acemi anne. Fark ettiğimde hafiften gülümsedim. Sen de mi hazırlıksız yakalandın a güvercin? Hiç mi ağaç bırakmamışız sana büyük şehrimizde? Al bak, su koyuyorum buraya. İç, güçten düşme. Bacaklarıma abanan bir ağırlıkla irkildim. Kollarını bana uzatmış, "be be" diyor yedi aylık bebeğim.

# data[].attributes.body
Yazarın okuduğum ilk öyküsüydü. Derinlerinde felsefeye ait unsurların olması cezbetti. Ki yazar da felsefe, sosyoloji kökenli biri. Metin o kadar yalın anlatılmış ki sanırsınız ki çözülmesi de o kadar kolay olacak. yazarın başarısı bence tam da burada başlıyor. Katman katman örülü bir metin.
79 yaşındaki bir kadının iç hesaplaşmalarını okuyoruz metinde. Oyuncakçıdan aldığı özel  bir sıvının içine kelimeler atıyor ve günün sonunda o kelimelerden anlamlı birer cümle oluşuyor. Cümleler, felsefedeki önermelere benziyor. Kadın o önermelerden kendi hayatının muhasebesini yapıyor. Geçmişe dönüp küçük bir kızken müzik kutusu içinde dönen balerinle hikayesini, kızını erken yaşta kaybedişini, sevgilisi ile arasındaki ilişkiyi okuyor öğreniyoruz. Aceleyle eve girmeye çalışırken sokakta oynayan küçük kız "Büyücü müsün?" diye sorar. Kahramanımız da neredeyse bir asra yakın yaşadığı halde edinebildiği vasıf bu mudur, diye hayıflanır. Toplumda çocuk, yaşlı, büyücü olmak aykırılıktır. Normalin dışında olan her şey de kabul görmez.
Kahramanımız kızını kaybettiğinde duyduğu üzüntüyü şöyle ifade eder: " Kendimi bana gösterecek tek aynamı kaybetmiştim." (Birebir aynı cümle değil. Hafızamdaki haliyle aktardım.) Bence ebeveynler çocuklarına bu gözle bakmalı. Daha anlamlı bir yaşam olur zira.
Bu eser yazarın "Taş Hücre" kitabında yer alıyor. Taş hücre tamlaması ve düşündürdükleriyle muazzam. Modern hayat, yaşadığımız binalar taştan hücreden başka nedir ki?
Kelimeler ve insanın yaşamanın şekillenmesi, felsefe ile bağ kurduğum yer oldu. Dilin sınırları, zihnin sırları. Ya da bir varlığın var olmasının onu adlandırmakla eşdeğer tutan anlayışla bağdaştırdım. Çok şey söylenebilir üzerine aslında.

Bende yazma isteği uyandıran yazarlardan oldu kendisi. Felsefe ile edebi bir metni bu şekilde harmanlamak, dili bu kadar etkin kullanmak muazzam, ufuk açıcı.
Kahramanın suya attığı son kelime "ölüm"dü.Hikaye bitti, yaşam bitti, sigara bitti, gün bitti. Yazı bitti.

# data[].attributes.attachment_link.title
Büyücü | Yazan: Türker Armaner | Seslendiren: Rüçhan Çalışkur

# data[].attributes.body
Pandemi sürecinden önce üç arkadaş( Ecehan-Şeyda-ben) seçtiğimiz öyküler üzerinde konuşmaya başlamıştık. Öncelikle bu konuşmalar, okulda öğle aralarında Ecehan'ın evinde oluyordu. Pandemi ile dönemin şartlarına ayak uydurduk ve "uzaktan" öyküler konuştuk, paylaştık. 25. öykümüzü kutladık. Kutlamayı da yine yaptığımız bu etkinliğe yaraşırdı: Misi'deki Masalevi'nde masal dinledik. Andersen'in "Gölge"sinden Ahmet Hamdi Tanpınar'ın "Bir Tren Yolculuğu"na geldik. 50'ler, 100'ler olması dileğiyle...

# data[].attributes.body
Bu zamana kadar Selçuk Baran'ı tanımamak büyük hataydı. Muhteşem bir öyküsü diğer kitaplarına kapı açtı. Bana sorsalar, nasıl bir yazar olmak istersin, diye; Selçuk Baran gibi derdim. Anlatımındaki yalınlık, gündeliğin o kadar muazzam anlatılışı, aynı zamanda yapılan benzetmeler, betimlemeler... hepsine hayran kaldım.
Bu öyküyü işlediği konu itibariyle çok sevdiğim "Karanfilsiz" öyküsüne benzettim. Kahramanımız Yusuf. Çok gençtir. Nüfus müdürlüğünde çalışıyor. İnsanlara özelliklerine göre numara veriyor: kadın 1, erkek 2, kör 3 gibi. Ama Yusuf'un ilgisi dışarıda, ağaçtaki kuşlarda... Orada çalışanlar yorgun, renksiz, umutsuz, neşesiz, tekdüze. Yusuf öyle değil. İşine, kendine, yaşamına, çalışma arkadaşlarına ruh üfler gibi ıslık çalmaya başlıyor. Neşesi geliyor. Keşfedilmemiş bir sevinç. Haliyle kimse anlamıyor o ıslığı. Sessizce ofisinden çıkıp ağaçlardaki kuşların cıvıltılarının sevinçten mi acıdan mı olduğunu keşfetmeye çıkar.
Hayat renkleriyle güzel. Ezberledğimiz yavan nakaratlar bizi birörnek yapıyor. kendilliğimiz elimizdeki büyük özgürlük değil mi?

# data[].attributes.body
6 Mart 2020 gününde başladık. Pandemi ile akran. Bizi sağaltan, derinleştiren, düşündüren, sorgulatan, güzel mi güzel bir etkinliğimiz. "Kimselerin vakti yok(ken) durup ince şeyleri anlamaya" biz uzun zamanlar açtık kendimize, birbirimize, öyüklere, yazarlara... İyi ki.

# data[].attributes.body
Bukağı, hayvanların kaçmasını engelleyen ipe, kösteğe denirmiş. Yürekte olanı en fenası. Lakin biz insanların çoğunun da yüreğinde var bukağı, demir parmaklıklar. Bizi içine hapseden, davranışlarımızı duygularımızı sınırlayan. Uçmayı hep hayal kılan. Lise edebiyat öğretmenim şair Yusuf Yağdıran'ın bir şiiri çoğu zaman zihnime misafir olur: " Parmaklıkları yüreğindeyse insanın/ Volta atacak kadar yer yoktur (...)" ( Umarım yanlış hatırlamıyorumdur şiiri. Çok uzun zaman oldu okuyalı.)
Metin şiirsel bir metin. İmgelerle örülü. İlk okuyuşta kendini açmayan bir eser.
Eserde bir kadın şezlongunda uzanırken kitap okumaktadır. Yanındaki iki kadın ve çocuğun sesleri rahatsız eder. İki kadının sığ konularda konuşmaktadır. Kadınların giydikeri, televizyyonda gösterilen filmdeki imgeler, bir keçinin bukağısından sıyrılma çabaları... Küçük burjuvaların duyduğu suçluluk duygusu ve hesaplaşması aktarılıyor.
Teknik açıdan da incelenmesi gereken bir eser. Olaylar üçüncü, birinci, ikinci gün olarak aktarılmış. Bu zamanda kırılmayı, olayları anlamlandırmada gerçekliği sorgulatıyor.
Bu eser, kendinden bir önceki öyküyle tamamlanan bir öyküdür. Enis Bey hakkında bilgi veren öyküdür. O yüzden öncelikle o öyküyü okumanızı tavsiye ederim.
Bizi eylemlerimizden uzağa iten bukağılarımızdan bir bir kurtulma ümidiyle...

# data[].attributes.body
İngiliz yazara ait okuduğum ilk öykü. Yazarı araştırırken keşfettiğim bir terim: Kirli Gerçekçilik. Modern yaşantı içindeki bireyin yaşantısı aktarırken özellikle terk edilmiş bir kocayı, tek başına ayakta durmaya çalışan bir anne, harap içindeki çocukların yaşantısı anlatıyor. Geleneksel değerleri yerle bir eden duygular anlatılıyor. Ailenin kutsallığını ortadan kaldıran yaşamlarının anlatılması bir anlamda.
Öyküdeki karakter Myers, sekiz yıldır oğluyla görüşmemektedir. Uzun yıllardan sonra oğlundan mektup gelir ve buluşmaya karar verirler. Myers trenle buluşacakları yere gider: Strasbourg Oraya gitmeden önce küçük bir gezi de yapmıştır. Oğluna hediye olarak bir saat almıştır. Ancak saati trende çaldırır. O saatin hırsızını ararken tren buluşacakları istasyona gelmiştir. Ancak oğluyla buluşmaktan vazgeçmiştir. Camdan oğlunun gelip gelmediğine bakar ama onu göremez. Tren yoluna devam eder. Myers de yanlış yola gitmektedir ama bu durumu umursamaz ve yol boyunca uyuyamayan karakterimizi artık uyuyabikmektedir.
Kabaca böyle özetleyeceğimiz  hikayede çarpıcı unsurlar var. Onları şöyle sıralayabilirim ki:
- Myers huzursuz ve huysuz bir insandır. Küçük olaylardan büyük üzüntüler ya da huzursuzluklar doğurabilir. Karısıyla da ayrılmasında etkili olan bu özelliği olabilir. Aynı zamanda eşiyle çok da muhabbeti olan biri değildir.
- huzursuzluğunu anladığımız davranış ve tutumları şunlardır: yol boyunca uyuyamaz. İçinde onu kemiren bir duygu vardır. Oğluna aldığı hediyenin kaybolması onda bir değişime sebep oluyor. Huzursuzluğu daha da artıyor. Nitekim bu olayın daha etkisindeyken buluşmaktan vazgeçiyor.
- Aldığı hediye çok manidardır. Kol saati. Zaman. Geçen yılları vermek ister ama onu da çaldırır. geçen sekiz yıl da kaybolmuştu. Zamanı geri veremez.
- Bildiğimiz baba oğul ilişkisi yok metinde. Vefa, fedakarlık vs özelliklere sahip değil. Oğlunu bir düşman olarak görmekte. Oğluna  hayat verenin kendisi olduğunu görmekte ve geri de alabileceğini de düşünmekte. Tersine Oidupus Kompleksi var bence. Yani oğulun annesine olan aşkına engel babadır. Sanki bu öyküde oğul, anneyi kazanmış baba saf dışı kalmıştır.
-Ben bu öyküyü yazsaydım adını kesinlikle "kompartıman" koymazdım. Saat, Kol Saati, Hediye, Yolculuk vs koyardım.
- Metne ulaşmak isteyenler için aşağıya metne koyuyorum.
-MFÖ'nün "Ağlamadan" şarkısını dinlemeyi davet ediyorum sizleri:)  Yeni yıl sağlıkla, güzellikle gelsin. ü m i t l i y i z .

# data[].attributes.body
"Hava yağmurluydu." Öykü bu kelimeyle başlıyor. Öykü boyunca da yağıyor. Yağmur damlaları "ince (bir) ağ" gibi herkesi ve her şeyi esir alıyor.
Anlatıcı kişi çok iyi bir gözlemci. İstasyonda bekleyenleri muazzam inceliyor. Bir grup var ki daha önce sahnede onları izlemişliği var: "Artistler"
Kadın oyuncular sefil bir görüntünün içinde. Şu bölümde kadınlar o kadar güzel ifade edilmiş ki: "Çehrelerinde, ellerinde, konuşmak için ağız açışlarında, sükutlarında, bir ideali değilse bile büyük bir ümidi eskiterek yaşadıkları, delik deşik olmuş bir şemsiye altında barınır gibi, çok güzel, çok parlak bir şeyin harabesine sığınmış oldukları görülüyordu." bence bu bölüm bütün hikayenin neden yazıldığını anlatıyor. Grubun içindeki Zeynep küçük yaşlarından itibaren tiyatroyu, oyunculuğu sevmektedir. Üvey annesi, Zeynep için adeta bir travma. Kaçarak, gizlenerek ama bir şekilde sahnelere çıkar Zeynep. Ama orada da var olamaz. Yerleşik hayata geçme arzusu mu, hevesinin kırılması mı, gerçekleri görebilmesi mi, oyuncu arkadaşlarının tavrı mı onu sevdiği tiyatro sahnesinden ayırmıştır? belki hepsi, belki biri.
Tanpınar'ın gözlem yeteneğine bir kere hayran kaldım. Kadınlara, oyuncu geçinen erkeklere, normal anlardaki kadın ve erkeklere dair tespitleri yerinde.
bir tren yolculuğu... Kasvetli bir hava. Zeynep'in cenazesi de var. Hevesleri kursağında kalmış kadınlar...  Hayat orada akıyor.

# data[].attributes.body
"Öykü metni o kadar yalın, o kadar etkileyici ki... Edebiyatta en sevdiğim özelliklerden bir şeydir: Görünen arkasına anlatılmak istenen şeyi saklamak. Okuyucunun gözüne sokmadan, tane tane, güzel güzel anlatmak. (Umarım ben de yapabilirim bir gün öykülerimde :) )

El sanatlarıyla uğraşan bir ustanın sanayileşen düzene ayak uyduramaması anlatılıyor temelde. Ama detaylarda sanatın inceliğini, insanın ruhundaki yansımalarını, ruhu inceltmeyi vs anlatıyor.
bu başlığı açarken istemsiz "Şiirsiz" yazdım. Zihnimde o şekilde kodlamışım. Muhakkak ki "Karanfilsiz" daha başarılı ve etkileyici. ( Melisa Kesmez'in de "Şiirsiz" hikayesinden de böyle hatırlıyor olabilirim tabi.)
Edebiyatın, sanatın önemi daha da azaldığı "karanfilsiz" yaşanılan çağdayız. Necatigil'in çağı nitelendirdiği gibi: "çok çiğ"
Evlerimiz, kıyafetlerimiz, sözlerimiz, davranışlarımız... karanfilsiz.

# data[].attributes.attachment_link.title
Karanfilsiz - Sesli Öykü - Adalet Ağaoğlu

# data[].attributes.body
*NOTOS dergiye gönderdiğim bir öyküm değerlendirilmeye alındı.  2020 Kasım- Aralık sayısında... :)

* Edebiyathaber.com adresinde mart ayında bir öyküm yayımlanacak. :)