# data[].attributes.body
Alfie Summerfield is de protagonist van het verhaal, hij is de jongen die zijn vader zocht. In het verhaal wordt hij weergegeven als een kleine verstandige jongen die enorm veel doorzettingsvermogen heeft en behoorlijk hulpvaardig is. Dat doorzettingsvermogen heeft hij moedig ingezet toen hij zijn vader ging zoeken. Zijn vader, Georgie, is toen Alfie vijf jaar oud was vertrokken om aan het front mee te vechten.

De eerste twee jaar kregen Alfie en Margie, de mama van Alfie, op regelmatige basis brieven die Georgie schreef aan het front. Na die twee jaar stopte de brieven abrupt, waardoor Alfie dacht dat er meer aan de hand was en op zoek ging naar zijn vader. Die zoektocht noemde hij zijn "Geheime Missie".

# data[].attributes.body
In het boek wordt er heel duidelijk beschreven waar het verhaal zich afspeelt. Alfie zelf woont samen met zijn mama, Margie, en papa, Georgie, in een huis op Damley Road in Londen. De nummer van het huis wordt niet vermeld. Dit is wel vreemd want elk personage uit Alfies straat wordt geïdentificeerd aan de hand van het huisnummer in het boek. In de straat waar Alfie woont kent iedereen elkaar, dit zorgt voor een heel familiaire band tussen alle buurtbewoners.

Drie deuren naast Alfies huis woont Kalena Janáček, Alfies beste vriendin. Alfie heeft heel veel tijd doorgebracht met Kalena in het begin van de oorlog. Helaas was hun tijd samen van korte duur want Kalena en haar vader werden al snel opgepakt door Duitse soldaten. Na de arrestatie van Alfies beste vriendin, voelde Alfie zich een lange tijd heel leeg, waardoor hij afleiding zocht in andere dingen zoals schoenen poetsen.

# data[].attributes.body
Op het moment dat Alfie een voet op de trein zet om aan zijn "Geheime Missie" te beginnen bouwt de spanning zich stevig op, zowel bij Alfie zelf als bij de lezer. Alfie heeft namelijk nog nooit eerder op een trein gezeten, hij is dan ook nog geen tien jaar oud. Aangezien hij met zijn "Geheime Missie" bezig was zat hij ook helemaal alleen op de trein, zonder iemand die hij kende. Eigenlijk had Alfie wel snel uitgevogeld hoe zo'n station nu in zijn werk gaat en had hij voor hij het zelf wist een vlotte treinreis achter de rug van maar liefs twee uur lang.

Na de treinrit was de spanning nog lang niet afgelopen, hij kon dan pas echt beginnen aan zijn "Geheime Missie", de zoektocht naar zijn vader.

# data[].attributes.attachment_link.title
Train Sound Effects - Steim Train Start and Whistle 1' 21"

# data[].attributes.body
"14143, Smith, D., Royal Fusiliers

14275, Dempster, C.K., Gloucestershire Regiment

15496, Wallaby, A., Seaforth Highlanders

15700, Crosston, J., Sherwood Foresters (Notts & Derby Regiment)"

Dit zijn de nummers van een aantal soldaten die gesneuveld waren op één dag. Elke dag stonden de nummers van de soldaten die op die dag gesneuveld waren in de krant.

Van zodra Margie thuiskwam van haar werk met een krant las Alfie de krant. Dat dacht Margie toch, maar in werkelijkheid was Alfie maar in één ding geïnteresseerd: nummer 14278. Het nummer van zijn vader.

Dit fragment heeft mij toch wel voor een tijdje stil gemaakt. Het raakte me omdat je dan pas beseft hoeveel onschuldige mensen er sneuvelen per dag. Ook het feit dat je enkel op die manier te weten kan komen of er kennis van jou gesneuveld is, heeft me geraakt. Het verschrikkelijkste van dit alles is dan nog dat je die kennis dan niet meer kan zien, zelfs niet voor heel even, want waarschijnlijk ligt hij daar ergens in de modder in een loopgraaf half opgegeten door de ratten en weg te rotten.

# data[].attributes.headline
"Het nieuws van vandaag was het wc-papier van morgen."

# data[].attributes.subject
"Het nieuws van vandaag was het wc-papier van morgen."

# data[].attributes.body
Uit deze uitspraak werd heel duidelijk hoe snel het nieuws veranderd in een oorlog. Nog interessanter is dat je hieruit kan afleiden dat ze tijdens de oorlog heel zuinig moesten omgaan met alles, zelfs het wc-papier, want dat was heel snel niet meer verkrijgbaar in de winkels. Voor dit probleem vonden ze heel snel creatieve oplossingen, zoals het krantenpapier in stukken knippen en dit werd dan gebruikt als wc-papier.

Dit fragment heeft mij vooral doen nadenken hoe snel een situatie kan veranderen, zelfs in deze tijden kan een situatie erg snel veranderen. Dit kan natuurlijk een positief gevolg hebben of een negatief gevolg hebben. Vooral de negatieve gedachten hebben mij doen stilstaan.

# data[].attributes.headline
"Blijf waar je bent en dan pas weggaan!"

# data[].attributes.subject
"Blijf waar je bent en dan pas weggaan!"

# data[].attributes.body
Nadat de oorlog gedaan was heeft Georgie nog heel veel last gehad van shellshock. Dat wil zeggen dat hij veel last had van luide geluiden, nachtmerries en flashbacks die op constante wijze terug aan bod kwamen in zijn hoofd. Een zin die Georgie vaak binnensmonds mompelde was: " Blijf waar je bent en dan pas weggaan!". Deze zin werd regelmatig geroepen in de loopgraven als alle soldaten klaar stonden om in de aanval te gaan.

Door deze passage heb ik eigenlijk heel hard beseft dat één gebeurtenis van in het verleden in de toekomst nog immens veel impact kan hebben op een persoon. Ook de duur van deze impact kan heel lang aanhouden. De gedachten dat de grote meerderheid van de soldaten die kampte met deze flashbacks en nachtmerries er heel moeilijk of zelfs niet vanaf zijn geraakt heeft ook nog lang rondgedwaald in mijn hoofd.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Toen het Duitse 16e Reserveregiment in 1914 bij Ieper in de aanval ging, was de magere rekruut Adolf Hitler van de partij. Hij ondervond de bloedige realiteit van de loopgravenoorlog aan den lijve.

's Ochtends vroeg op 29 oktober 1914 stormden de soldaten hun loopgraaf uit. De Duitsers werden bedolven onder de granaten en leden zware verliezen, maar wisten de voorste Britse loopgraven te bereiken. Ze riepen 'Hoera!' toen ze eroverheen sprongen.

Hitler was geschokt, en werd ordonnans

Hitler en zijn kameraden letten niet op of er nog Engelsen in de loopgraaf zaten. Een tel later werden de Duitsers dan ook in hun rug geschoten. En toen de overlevenden terugstrompelden naar hun eigen loopgraven, zagen de Duitsers hen voor vijanden aan en openden het vuur.

Hitler had genoeg gezien. Hij regelde een baantje als ordonnans voor zichzelf, zodat hij verschoond bleef van de bloedbaden van het front.

VIDEO: Zo was de loopgravenoorlog

Bekijk originele fragmenten van het Westfront:

# data[].attributes.attachment_link.description
Adolf Hitler schrok van de bloedige gevechten tijdens de Eerste Wereldoorlog. Nadat hij voor het eerst een infanterieaanval had meegemaakt, regelde hij voor zichzelf een rustig baantje in het hoofdkwartier.

# data[].attributes.headline
Joe Patience (dienstweigeraar) - "Het was niet door de angst dat ik niet ben gegaan, het was niet omdat ik bang was om gewond te raken of doodgeschoten te worden. Het was het tegenovergestelde. Het kwam doordat ik niemand wilde doodschieten.

# data[].attributes.subject
Joe Patience (dienstweigeraar) - "Het was niet door de angst dat ik niet ben gegaan, het was niet omdat ik bang was om gewond te raken of doodgeschoten te worden. Het was het tegenovergestelde. Het kwam doordat ik niemand wilde doodschieten.

# data[].attributes.body
Als de oorlog begon werden alle mannen tussen de 18 en 40 jaar verplicht om mee te gaan vechten aan het front. Als je dit niet deed werd je benoemd als dienstweigeraar en was de kans groot dat je werd opgepakt en gestraft in de gevangenis, door onder andere lijfstraffen. Joe Patience, de overbuurman van Alfie, was dus een dienstweigeraar, omdat hij geen andere onschuldige mensen wilde doodschieten of verwonden.

Terwijl ik dit las heb ik heel vaak gedacht: wat als iedereen op dat moment op die manier dacht over de oorlog, zou de oorlog dan effectief gebeurd zijn?

Als iedereen zijn dienst geweigerd zou hebben dan zou er misschien helemaal geen sprake zijn geweest over een oorlog in 1914, dan zouden er niet zoveel gewonden en doden gevallen zijn.

Je merkt dus wel als je het boek leest dat er een groot onderscheid is tussen de gedachtengangen van verschillende mensen in de oorlog en over de oorlog.