# data[].attributes.headline
Ειρήνη Γιακούλα

# data[].attributes.subject
Ειρήνη Γιακούλα

# data[].attributes.body
Τέσσερα κεριά έλιωναν αργά αργά… Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος, που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους.
Το πρώτο έλεγε: «Εγώ είμαι η ΕΙΡΗΝΗ. Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν: πιστεύω ότι δε μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω!» Κι έτσι αφέθηκε σιγά σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά. Το δεύτερο είπε: «Εγώ είμαι η ΠΙΣΤΗ. Δυστυχώς δεν χρειάζομαι πουθενά. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα, κι έτσι δεν έχει νόημα να παραμένω αναμμένο.» Μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του, ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε πάνω του και το έσβησε. Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί, με τη σειρά του είπε: «Εγώ είμαι η ΑΓΑΠΗ. Δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω να παραμένω αναμμένο. Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είμαι. Αυτοί μισούν ακόμα και αυτούς που τους αγαπούν περισσότερο». Και χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει.
Ξαφνικά, ένα μωρό μπήκε στο δωμάτιο και είδε τα τρία κεριά σβηστά. Φοβισμένο από το μισοσκόταδο, είπε: «Μα τι κάνετε! Πρέπει να παραμείνετε αναμμένα, γιατί εγώ φοβάμαι το σκοτάδι!» Και ξέσπασε σε δάκρυα. Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια: «Μη φοβάσαι καλό μου, μην κλαις. Εγώ είμαι η ΕΛΠΙΔΑ. Όσο θα είμαι αναμμένο, θα μπορούμε πάντα να ξανa ανάψουμε τα άλλα τρία κεριά». Με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το μωρό πήρε το κερί της ελπίδας, και ξανa άναψε όλα τα άλλα.

Ηθικό δίδαγμα:
Ας μην σβήσει ποτέ η ελπίδα μέσα στις καρδιές μας… και καθένας από μας ας θυμάται (σαν εκείνο το μωρό), να ανάβει ξανά με την Ελπίδα, την Πίστη, την Ειρήνη και την Αγάπη

# data[].attributes.body
Η Ανακωχή των Χριστουγέννων ήταν μια σειρά από εκτεταμένες ανεπίσημες εκοχειρίες που έλαβαν χώρα στο Δυτικό Μέτωπο στις γιορτές των Χριστουγέννων του 1914 κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου πολέμου. Κατά τη διάρκεια της βδομάδας πριν από τα Χριστούγεννα, Γερμανοί και Βρετανοί στρατιώτες άρχισαν να ανταλλάσσουν γιορτινές ευχές και τραγούδια ανάμεσα στα χαρακώματά τους. Σε μερικές περιπτώσεις η ένταση ελαττώθηκε σε βαθμό που οι στρατιώτες περπατούσαν απέναντι για να κουβεντιάσουν με τους αντιπάλους τους και να τους δώσουν δώρα. Την παραμονή και ανήμερα των Χριστουγέννων πολλοί στρατιώτες και από τις δυο πλευρές — καθώς και, σε μικρότερο βαθμό, Γαλλικές μονάδες — επιχείρησαν με δική τους πρωτοβουλία στην ουδέτερη ζώνη κάνοντας παρέα μεταξύ τους και ανταλλάσσοντας τρόφιμα και ενθύμια. Παράλληλα έγιναν κοινές κηδείες, ενώ σε πολλές από τις συναντήσεις οι αντίπαλοι στρατιώτες τραγούδησαν κάλαντα μαζί τα  ή έπαιξαν μεταξύ τους ποδόσφαιρο.

# data[].attributes.headline
Σοφία Κλεάρχου

# data[].attributes.subject
Σοφία Κλεάρχου

# data[].attributes.body
Μια φορά και ένα καιρό σε μια μεγάλη πόλη πλησίαζαν  Χριστούγεννα και όλοι ήταν ενθουσιασμένοι. Η σειρά από τα πολλά μικρά χιονισμένα σπιτάκια έφερναν το γιορτινό κλίμα. Αλλά κάπου στην μέση της γειτονιάς υπήρχαν δύο πελώρια σπίτια το ένα απέναντι από το άλλο. Εκεί ζούσαν οι δύο ποιο πλούσιοι άνθρωποι της πόλης. Ο ένας ήταν ο Αρμάνδος ο γεροτσιγκούνης εκατομμυριούχος και ο άλλος ο Λεοπόλδο εγωιστής, μεσήλικας κόμης. Αυτοί οι δύο βρίσκονταν συνεχώς σε διαμάχη. Μια γιρλάντα έβαζε ο Αρμάνδος δύο κρεμούσε ο Λεοπόλδος. Δεν συμφωνούσαν σε τίποτα, μόνο ότι διαφωνούσαν. Κάθε φορά που συναντιόντουσαν στον δρόμο απλός άλλαζαν κατεύθυνση σαν να μην συνέβη τίποτα. Όλοι όσοι περνούσαν θαύμαζαν τα δύο σπίτια. Και οι δύο ήταν πολύ περήφανοί για αυτό, αλλά δεν είχαν  χρόνο για να χαρούν και εκείνοι τα στολίδια τους έπρεπε να κατασκοπεύουν ο ένας τον άλλον γιατί ποτέ δεν πρόκειται να άφηναν ο ένας  να ξεπεράσει τον άλλο. Έτσι πέρασαν οι μέρες  η μια μετά την άλλη μέχρι την παραμονή Χριστουγέννων. Τα μεσάνυχτα χτυπάει η πόρτα του Αρμάνδου την ανοίγει και βλέπει ένα μικρό παιδάκι με κοκκινισμένα μάγουλα από το κρύο. Βγάζοντας τον Αρμάνδου από τους συλλογισμούς του ακούγεται η φωνή του αγοριού να λέει  "Γειά σας κύριε μήπως θα μπορούσα να περάσω την νύχτα σε εσάς? “Ο Αρμάνδος τον έδιωξε αμέσως. Έτσι  το μικρό αγόρι πήγε στο απέναντι σπίτι που ζούσε ο Λεοπόλδος, ήταν έτοιμος να τον διώξει αλλά μόλις άκουσε ότι ο  γείτονας του τον έδιωξε τον πήρε μέσα στο σπίτι. Ο Αρμάνδος που παρακολουθούσε τον Λεοπόλδο μετάνιωσε πικρά για αυτήν την κακία του πράξη, έπρεπε να κάνει κάτι γρήγορα πριν αρχίσουν οι φήμες ότι ο Λεοπόλδος είναι ποιο καλόκαρδος από εκείνον. Ξαφνικά είδε ένα μικρό κορίτσι έξω στο δρόμο να τρέμει, έτρεξε με της γούνινες  παντόφλες έξω στον δρόμο. "Έλα μέσα θα κρυώσεις της είπε" το κορίτσι μπήκε μέσα και ευχαρίστησε τον Αρμάνδο. Στον Λεοπόλδο δεν άρεσαν καθόλου αυτό που έβλεπε έπρεπε να κάνει κάτι γρήγορα. Πήρε το αγόρι από το  χέρι και το πήγε τραπέζι, εκεί υπήρχε γαλοπούλα γεμιστή με κάστανα κουραμπιέδες και πολλές άλλες λιχουδιές. Ο Αρμάνδος δεν έχασε καιρό πήγε ετοίμασε το δικό του τραπέζι επίσης και εκείνοι ευχαριστήθηκαν το δείπνο τους. Αλλά δεν έφτανε μόνο αυτό έπρεπε να προχωρήσει μπορεί να είχε φτάσει τον Λεοπόλδος αλλά αν ήθελε να τον περάσει έπρεπε να κάνει κάτι παραπάνω. Το κορίτσι είχε τυφλωθεί από την θέα τον δώρων κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο και ρώτησε από ποιόν είναι όλα αυτά τα δώρα όταν της απάντησε ότι είναι από τον εαυτό του εκείνη άρχισε να γελάει . Ο Αρμάνδος ήθελε να της προσφέρει ένα δώρο αλλά δεν ήξερε γιατί δεν είχε δώσει ποτέ δώρο σε κάποιον έτσι της το έδωσε λέγοντας της "πάρε”. Εκείνη το πήρε αλλά βλέποντας την γραβάτα ο Aρμάνδος έγινε κατακόκκινος. Τα ίδια σχεδόν πέρασε και ο Λεοπόλδος μόνο με την διαφορά ότι του έδωσε ένα τρενάκι. Και οι δύο είχαν ξεχάσει την κατασκοπία γιατί περνούσαν υπέροχα. Όλοι πήγαν να κοιμηθούν. Το πρωί τα παιδιά πίεσαν τους μεγάλους να πάνε εκκλησία, αλλά μόλις γύρισαν στην θέση των παιδιών ήταν  δύο πούπουλα. Και οι δύο ένιωθαν μοναξιά και έτσι ο Αρμάνδος αποφάσισε να πάει δίπλα στον Λεοπόλδο να του προσφέρει κάποια δώρα . Την ίδια ιδέα είχε και ο γείτονας του και έτσι μόνιασαν και πέρασαν υπέροχα Χριστούγεννα.

# data[].attributes.body
Μία φορά και έναν καιρό, ζούσαν δύο μικρά αγόρια. Στην εποχή στην οποία ζούσαν δεν υπήρχε ο πόλεμος. Ο τελευταίος πόλεμος είχε γίνει εκατοντάδες χρόνια πριν, και όσοι τον είχαν ζήσει δεν ήταν πλέον ζωντανοί. Όσο μεγάλωναν τα δύο αγόρια, ο Πέτρος και ο Αχιλλέας, ζούσαν μια ειρηνική ζωή χωρίς να χρειάζεται να ανησυχούν για τίποτα. Όταν είχαν γίνει πια ενήλικες, αποφάσισαν να γίνουν και οι δύο πολιτικοί. Ήθελαν να επεκτείνουν τη χώρα τους οπότε ζήτησαν από τα άλλα κράτη να τους δώσουνε γη. Όταν τα υπόλοιπα κράτη αρνήθηκαν, σκέφτηκαν να κηρύξουν πόλεμο. Βομβάρδιζαν τα υπόλοιπα κράτη αλλά βομβαρδιζόταν και το δικό τους. Μετά από μερικά χρόνια πλήρης καταστροφής, αποφάσισαν επιτέλους να τα παρατήσουν. Τίποτα δεν είχε μείνει παρά ερείπια. Χάθηκαν πολλές ζωές σε αυτόν τον πόλεμο. Ο Αχιλλέας και ο Πέτρος είχαν επιτέλους καταλάβει τη σοβαρότητα του πολέμου. Έμαθαν στα παιδιά τους να διατηρούν την ειρήνη και φρόντισαν να μην ξανασυμβεί ποτέ αυτό.

# data[].attributes.attachment_caption
Η ζωή είναι καλύτερη με φίλους

# data[].attributes.body
1941. Δεύτερος χρόνος Β΄παγκοσμίου πολέμου. Πολλοί θάνατοι. Ένα μικρό κοριτσάκι δέκα χρονών, η Ελένη, κρυβόταν με την οικογένειά της. Προσπαθούσαν να μην τους βρουν οι Γερμανοί. 1942. Η Ελένη και η οικογένειά της κατάφερε να φύγουν από την Ελλάδα και να πάνε στην Ελβετία. Η ζωή τους στην Ελβετία πήγαινε πολύ ευχάριστα. Δεν γινόταν πόλεμος, ζούσαν ελεύθερα και δεν είχαν τον φόβο ότι κάποιος θα τους σκοτώσει. Επίσης, η Ελένη κατάφερε να πάει σχολείο, αφού δεν είχε την δυνατότητα να πάει στην Ελλάδα. Την πρώτη μέρα ανακάλυψε ότι στην τάξη της είναι ένα αγοράκι από την Γερμανία. Πίστευε ότι κανένας κάτοικος της Γερμανίας θα έπρεπε να έχει δικαιώματα μετά τα γεγονότα που συνέβησαν. Αλλά όσο περνούσε ο καιρός κατάλαβε ότι επειδή κάποιος είναι από την Γερμανία, δεν σημαίνει ότι δεν έχει δικαιώματα. Η Ελένη πλησίασε το αγοράκι και συστήθηκε. Κατάλαβε ότι το αγοράκι, ο Μπεν, είναι ένας πολύ καλός και αστείος άνθρωπος και δεν έχει κακό μέσα του. Δεν άφησαν τον πόλεμο να χαλάσει την φιλία τους, γιατί πάνω απ' όλα, η Ειρήνη νικάει.

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.body
Πριν αρκετα χρονια υπηρχαν δυο αδελφια διαφορετικα μεταξυ τους. Τον εναν τον ελεγαν Λουκ που ηταν 20 χρονων και τον αλλον Τζεσι που ηταν 21. Και οι 2 ειχαν ενα ονειρο, να γινουν οι καλυτεροι boxer του κοσμου. Οσο περνουσε ο καιρος ο Λουκ αρχισε να παιρνει το αθλημα πολυ στα σοβαρα και στο τελος εφτασε σε σημειο να κανει το αθλημα μονο για να νικησει. Εγινε παρα πολυ θυμωμενος και στενοχοριμενος και δεν νικησε ποτε με αποτελεσμα να γινει ακομα χειροτερα. Ο Τζεσι αντιθετος παντα κοιτουσε την θετικη πλευρα της ζωης και ηταν παντα χαρουμενος. Επισης το αθλημα αυτο το εκανε επειδη ηταν κατι που του αρεζε και γιαυτο νικουσε τις περισσοτερες φορες αλλα και να εχανε δεν τον πειραζε. Μια μερα ο Λουκ ρωτησε τον Τζεσι πως νικουσε τις περισσοτερες φορες. Ο Τζεσι απαντησε ''Για να κανεις ενα αθλημα πρεπει να σου αρεσει πρωτα και το κυριοτερο ειναι να εχεις ειρηνη μεσα σου''

# data[].attributes.headline
Αλέξανδρος Α.

# data[].attributes.subject
Αλέξανδρος Α.

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα παιδί το οποίο ζούσε με την οικογένεια του σε μια ήσυχη περιοχή. Εκτός από την οικογένειά του, δεν είχε κανέναν με τον οποίο μπορούσε να παίξει τα απογεύματα μετά το σχολείο. Όμως, μια μέρα, όλα άλλαξαν. Όταν γύρισε μια μέρα από το σχολείο, ο δρόμος ήταν γεμάτος με παιδιά. Τα περισσότερα ξυπόλητα αλλά ήταν χαρούμενα. Έπαιζαν, έτρεχαν και γελούσαν. Ήταν προσφυγόπουλα που είχαν εγκατασταθεί σε ένα κοντινό στρατόπεδο προσφύγων. Είχαν αφήσει την πατρίδα τους, τη Συρία για να γλιτώσουν από τον πόλεμο και να βρουν την ειρήνη. Με κίνδυνο της ζωής τους, έφτασαν στην Ελλάδα αφήνοντας πίσω τους τα σπίτια τους, τους συμμαθητές και τους φίλους τους. Όμως φαίνονταν χαρούμενα με αυτά τα λίγα που είχαν γιατί είχαν αφήσει πίσω τους τον πόλεμο και είχαν βρει την ειρήνη. Όταν του το εξήγησαν αυτό οι γονείς του, το παιδί ήταν χαρούμενο γιατί ήξερε ότι αυτά τα παιδιά είχαν ξαναβρεί την ειρήνη μετά τον πόλεμο.

# data[].attributes.headline
Δημήτρης Ζαβός

# data[].attributes.subject
Δημήτρης Ζαβός

# data[].attributes.body
Η Ειρήνη, βλέποντας τις φλόγες να πέφτουν από τον ουρανό, έφυγε μακριά. Ήταν πεινασμένη. Κανένας δεν ενδιαφερόταν για ένα παιδί που ήταν μόνο του και τρομαγμένο. Η Ειρήνη έτρεχε και έτρεχε και δεν σταμάτησε μέχρι που έφθασε σ’ ένα ήσυχο, ειρηνικό χωριό. Δύο άνθρωποι κάθονταν σ’ ένα παγκάκι μπροστά από ένα σπίτι, λιάζονταν στο ζεστό ήλιο, μιλούσαν αδιάκοπα και φαίνονταν ευχαριστημένοι. Η Ειρήνη ήταν μόνη και πεινασμένη. Ρώτησε αν θα μπορούσε να ζήσει εκεί, στο χωριό. Και μήπως είχαν ένα κομματάκι ψωμί ή κάτι άλλο που θα μπορούσε να φάει.Στην αρχή την ρώτησαν τι έκανε εδώ ολομόναχη και αυτή τους είπε όλα όσα είχαν γίνει. Μόλις άκουσαν τι είχε γίνει την υποδέχτηκαν με θερμό τρόπο και με ένα γεμάτο τραπέζι φα'ί'. Από τότε την μεγαλώνουν σαν παίδι τους και ζήσαν καλά και εμείς καλύτερα.

# data[].attributes.body
Κάποτε σε μια χώρα μακρινή, ήταν δύο αγρότες που ήταν πολύ κάλοι φίλοι. Όμως ένα μεσημέρι που μετρούσε ο ένας τα πρόβατά του συνειδητοποίησε ότι του έληπαν τρία πρόβατα και επειδή δεν υπήρχαν άλλοι άνθρωποι εκεί κοντά, πίστεψε ότι το έκανε ο άλλος αγρότης. Τότε πήγε στο σπίτι του και θυμωμένος χτύπησε την πόρτα και φώναζε το όνομά του. Μόλις άνηξε την πόρτα ο αγρότης άρχισε να φωνάζει και να κατηγορεί τον φίλο του, ενώ αυτός έλεγε ότι δεν τα πήρε και ότι μπορεί να τα έφαγαν λύκοι. Όμως αυτό δεν βοήθησε και ο καβγάς τους έγινε πιο άγριος. Έτυχε εκείνη την στιγμή να περνάει από εκεί ένας γέρος και όταν άκουσε την φασαρία, πήγε να δει τί συμβαίνει. Είδε τότε τους δύο αγρότες να μαλώνουν και τους ρώτησε τι είχε συμβεί. Του είπαν τότε οι δύο άντρες τι είχε γίνει και ο γέρος τους είπε ότι δεν αξίζει να χαλάσουν τη σχέση τους για μια παρεξήγηση και ότι πρέπει πάντα να αγαπάνε και να μπορούν πάντα να σέβονται και να συγχωρούν ο ένας τον άλλο. Έτσι ο γέρος με τα σοφά του λόγια κατάφερε να τους κάνει καλύτερους ανθρώπους.

# data[].attributes.attachment_caption
“Τα δίδυμα βασιλοπούλα.”

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό

σε έναν τόπο μακρινό

,υπήρχε ένα βασίλειο μαγικό,

που το έλεγαν  “Λασατό” .

Στο βασίλειο αυτό ζούσαν όλοι αγαπημένοι και περνούσαν τις μέρες τους με τραγούδι και χαρά .Μια μέρα ταξίδεψε σε όλο το βασίλειο η χαρμόσυνη είδηση ,ότι η βασίλισσα γέννησε δίδυμα μωρά ,ένα αγοράκι και ένα κοριτσάκι .Όλοι ήταν ευτυχισμένοι .Όταν έφτασε η ώρα  να δώσουν ονόματα στα παιδιά ,το κορίτσι αποφάσισαν να το ονομάσουν Ειρήνη ,γιατί είχε ένα γαλήνιο ύφος και ήταν τρυφερή και χαμογελούσε σε όλο τον κόσμο .Το αγόρι το ονόμασαν πόλεμος γιατί ήταν πολύ άτακτος ,ζωηρός και πονηρός .Τα χρόνια κυλούσαν ήρεμα και ειρηνικά .Ξαφνικά όμως ο βασιλιάς πέθανε. Το δίλημμα που επικρατούσε τώρα σε όλο το βασίλειο ήταν ποιος θα ήταν ο νέος διάδοχος .Η λύση τελικά αποφάσισαν να την δώσει ο ίδιος ο λαός .Σε μια μεγάλη συγκέντρωση που έγινε στην κεντρική πλατεία του βασιλείου όλοι φώναζαν το όνομα της Ειρήνης .Ο Πόλεμος θύμωσε πολύ αποφάσισε να φύγει για πάντα από το βασίλειο .Η αδερφή του όμως η Ειρήνη έτρεξε αμέσως δίπλα του τον αγκάλιασε και ζήτησε από τον λαό να διοικήσουν και οι δυο. Ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Ο Πόλεμος δάκρυσε ,ζήτησε συγγνώμη για τα λάθη του και υποσχέθηκε ότι θα γίνει καλύτερος και έτσι η αγάπη νίκησε το κακό και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

# data[].attributes.body
Κάποτε στην πέρα χώρα ξέσπασε μεγάλος πόλεμος , που διήρκησε πάνω από 20 χρόνια . Τα αποτελέσματα ήταν φρικτά . Χρώματα δεν υπήρχαν , παρά μόνο γκρι . Τα δέντρα ήταν καμένα , τα σπίτια γκρεμισμένα και τα πάρκα έρημα . Όλη η χώρα είχε καταστραφεί . Οι άνθρωποι είχαν χάσει τις ελπίδες τους . Ήταν φοβισμένοι , δεν τολμούσαν να βγουν έξω στους δρόμους . Μονάχα την νύχτα , με κεριά στο σκοτάδι , συναντιόντουσαν κρυφά για την ανταλλαγή αγαθών , ελπίζοντας πως την επόμενη φορά που θα βρεθούν θα είναι υπό καλύτερες συνθήκες .
Εξαίρεση αποτελούσε μια παρέα τεσσάρων παιδιών , που δεν σταμάτησαν να πιστεύουν ότι ακόμα και η πιο μικρή πράξη τους , θα άλλαζε τα πάντα . Έτσι μία μέρα μάζεψαν τα απαραίτητα και με προσοχή έφτασαν ως την πλατεία της πρωτεύουσας και άρχισαν να φυτεύουν λουλούδια . Πολύχρωμα λουλούδια . Λουλούδια που γέμιζαν αγάπη τους δρόμους , τα σπίτια , τις καρδιές των ανθρώπων .
Και αυτό δεν ήταν σίγουρα το τέλος . Ήταν η αρχή μιας νέας καλύτερης ζωής !

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα κορίτσι.Το έλεγαν Μερι.Οι γονείς της είχαν πεθάνει στον πόλεμο της Συρίας και από τα εννιά της ήταν ορφανή.Μια μέρα καθώς περπατούσε στην πόλη της ήσυχα συνάντησε μια γνωστή φυσιογνωμία.Ήταν η παιδική της φίλη,η Ελεν.Η οποία είχε χάσει και αυτή τους γονείς της σε μικρή ηληκεία.Είχαν μαλώσει όταν ήταν μικρές καθώς οι οικογένειες τους ήταν αντίπαλες.Τα βλέματα τους ενώθηκαν.Θυμήθηκαν τις στιγμές που είχαν περάσει μαζί.Δάκρυα έπεσαν από τα μάτια τους.Αποφάσησαν να αφήσουν τους εγωισμούς και την οργή μέσα τους στην άκρη και να συμφηλιωθούν.Έκαναν ειρήνη μεταξύ τους και έτσι μετά από λίγο καιρό έγιναν πάλι κολλήτες φίλες.Δεν άφησαν τον πόλεμο ανάμεσα στις οικογενειές τους να κερδίσει οπότε επικράτησε η Ειρήνη.

# data[].attributes.body
Πριν πολλά χρόνια ζούσε ένας βασιλιάς που ζούσε στην Ελλάδα και είχε δύο γιούς. Τα παιδιά στην ηλικία των 17 χρονών είχαν έναν μεγάλο καυγά μεταξύ τους, πράγμα που ανάγκασε τον έναν γιό να πάρει τα πράγματά του και να φύγει από το σπίτι. Τα δύο παιδιά έμειναν μαλωμένα για 6 χρόνια και δεν έκατσαν ποτέ να λύσουν τις διαφορές τους. Μια μέρα ξέσπασε ένας ιός ο οποίος ήταν πολύ επικίνδυνος. Λίγο καιρό αργότερα ο πατέρας αρρώστησε. Ήταν από τον ιό. Η κατάσταση του δεν ήταν καθόλου καλή. Τότε ο ένας γιός πέρασε τα δυσάρεστα νέα στον αδερφό του όπου είχε μετακομίσει στην Γαλλία και εκείνος πήρε αμέσως το πιο γρήγορο του όχημα και κατευθύνθηκε προς την Ελλάδα. Μόλις έφτασε ο γιός εκεί είδε την κατάσταση του πατέρα του και κατάλαβε ότι δύσκολα θα σωζόταν. Τελικά ο μπαμπάς δεν τα κατάφερε. Τότε κατάλαβαν οι δύο γιοί, από μία μεγάλη συζήτηση ότι δεν έπρεπε να μαλώσουν και ότι έπρεπε να μείνουν και οι δύο στο βασίλειο τους μαζί με τον μπαμπάς τους.

# data[].attributes.attachment_caption
Η πτώση και η επαναφορά της ειρήνης

# data[].attributes.body
Αρχές καλοκαιριού 1914. Μια ήρεμη μερα ξεκινάει στην πολη Cambridge Crater μεχρι το μεσημέρι. Ο κόσμος μαθαινει το τρομακτικό νέο πως η Αμερικανοί απο λεπτό προς λεπτό θα ριξούν μια θανατηφόρα πυρηνική βόμβα στην πόλη που μένουν. Ευτυχώς, κρυφά οι επιστήμονες είχαν φτιάξει βάσεις που φτιάχναν χρόνια για να πάρουν κάποιους ανθρωπους σε κάψουλες που θα άντεχαν οτιδίποτε μπορεί να γινόταν και θα τους κρατούσαν παγομένους, με αποτέλεσμα να μην μεγαλόσουν. Ο Kris, ενας εργάτης μαζί με την γυναίκα του και το νεογέννητο παιδί του,πρόλαβαν να πάνε και να κρυφτούν, όμως οι επιστήμονες δεν άφησαν να μπεί το παιδί και χάρις ένα λάθος, η γυναίκα του έμεινε σε κόμα και πέθανε. Μετά απο πολύ άγχος, ο Kris μπήκε στην κάψουλα και σε δευτερόλεπτα για εκείνον, ξύπνησε καταλαβαίνοντας πως ήταν ο μόνος. Βέβαια, δεν ήξερε πως δεν πέρασαν δευτερόλεπτα αλλά πραγματικά 100 χρόνια! Βγαίνοντας από το μέρος, οταν κατάλαβε ότι δεν υπήρχε περίπρωση να πάθει κατι λόγω της ραδιενέργιας, είδε την πόλη του ολοκατέστραμένη. Υπήρχαν ελάχιστοι άνθρωποι, που προσπαθούσαν να την ξαναφτιάξουν, όμως αυξανόταν ο πλυθησμός με τον καιρό, φτανοντας στα παλιά και μεγαλύτερα νούμερα. Με την βοήθεια του Kris ο κοσμος αρχισε να ξαναχτίζεται, καταλαβαίνοντας πως πρέπει να κανει μια νέα αρχή και με τα χρόνια να φέρνει την ειρήνη και την δικαιοσύνη, και στο τέλος να ψηφίζεται και ως προθυπουργός όλης της χώρας. Ο κόσμος τον έβαλε στην ιστορία ως θρύλο και από τότε δεν ξανασυναίβει ποτέ κανένας πόλεμος σε αυτήν την χώρα.

# data[].attributes.headline
Ορφεας Αθανασοπουλος

# data[].attributes.subject
Ορφεας Αθανασοπουλος

# data[].attributes.body
παραμυθι ή αληθεια?

Μία φορα και έναν καιρό... σε μια μικρή πόλη της Ελλαδας ζουσε μια οικογέννεια με 4 παιδια. Μια μέρα ο πατέρας και η μητέρα τους ανακοίνωσαν ότι θα ερχόταν να ζήσει κοντά τους για λίγο ένα μικρό κοριτσι απο μια μακρινή χώρα που τότε την έλεγαν Γιουγκοσλαβία και σήμερα δεν υπαρχει πια. Το κορίτσι είχε χάσει τους γονείς του και όλους τους συγγενείς σε έναν πόλεμο που κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί γινόταν. Έτσι, μέσα απο γνωστούς και φίλους, το κορίτσι βρήκε καταφύγιο σε αυτή την οικογένεια, σε αυτή τη μικρή πόλη στην Ελλάδα. Τα παιδια είδαν με απορία και προβληματισμό την αφιξη του μικρού "ξένου " κοριτσιού, ιδιαίτερα το μεγαλύτερο αγορι της οικογένειας. Με τον καιρό όμως, οι δυο τους έγιναν πολυ καλοί φίλοι, και όλα τα παιδια της οικογένειας βοήθησαν το κοριτσι να ενσωματωθεί, να μάθει ελληνικά και να κάνει φίλους. Ήρθε όμως κάποτε η ώρα να γυρίσει στην Πατρίδα του, καθώς με προσπάθεια κατάφεραν να βρούν την αδερφή του πατέρα του μικρού παιδιού που την νόμιζαν ως τότε "πεθαμένη." Ευχαριστώ που μεσα στην γεματη πονο και πόλεμο ζωή μου,βάλατε και πάλι την ελπίδα και την ειρήνη" ειπε το κοριτσι που το έλεγαν Μπογιάνα. Το αγορι της ιστορίας ήταν ο πατέρας μου.

# data[].attributes.body
Μηνύματα ειρήνης

Μία φορά κι έναν καιρό ήταν ένας σπουδαίος βασιλιάς που κυβερνούσε μια χώρα γεμάτη ξωτικά και νεραΐδες. Οι νεραΐδες ήταν οι σύμβουλοι και βοηθοί του ενώ τα ξωτικά ήταν απείθαρχα και αντιδραστικά,  γεμάτα μίσος και εγωισμό.

Μία μέρα, ο βασιλιάς ρώτησε τις νεραΐδες πως κυλάει η ζωή των ξωτικών στην χώρα. Εκείνες του απάντησαν ότι έχουν καταφέρει πολλά και εξελίσσονται συνεχώς. Από αγάπη; Από ομόνοια; Από συμπόνια; Πώς πάνε; Ξαναρώτησε…

Οι νεραΐδες κόμπιασαν. «Ζήλεια, μίσος, φθόνος, φτώχεια, εγωισμός»… Ο βασιλιάς έσκυψε το κεφάλι του απογοητευμένος για τον λαό του. Τότε, αποφάσισε να στείλει τις νεραΐδες του να μεταφέρουνε μηνύματα αγάπης και ομόνοιας στα ξωτικά. Έτσι, οι νεραΐδες άρχισαν να γράφουν μηνύματα σε μικρά λευκά χαρτάκια: «Αγαπάτε αλλήλους», «Επί γης ειρήνη», «Αγάπα τον πλησίον σου ως σε αυτόν», «Ειρήνη υμίν».

Ύστερα έδεσαν μικρές κορδέλες στα πόδια τους και πέταξαν για την πόλη των ξωτικών. Όταν έφθασαν στην πόλη, κανείς δεν τους έδωσε σημασία. Για αυτό αποφάσισαν να πάνε στα μικρά ξωτικά γιατί έχουν πιο αγνή καρδιά. Όταν βρήκαν τα μικρά ξωτικά, τους μοίρασαν τα χαρτάκια Τα ξωτικά κατάλαβαν. Έλυσαν τις κορδέλες και συλλάβισαν τα μηνήματα: «Α-γα-πά-τε αλ-λή-λους». Τα ξωτικά ήξεραν τη λέξη «αγαπώ». Ήξεραν να την κλίνουν ολόκληρη. Αγαπούσαν τους γονιούς τους, αγαπούσαν τα ζώα, αγαπούσαν τα γράμματα. Φώναξαν τους δικούς του και τους είπαν το νέο: «Αγαπάτε αλλήλους».

Μαλάκωνε η ψυχή τους και ζέσταινε η καρδιά τους. Άρχισαν ξωτικά, μικρά και μεγάλα να τρέχουν στους δρόμους της πόλης με τα χαρτάκια στα χέρια. Στο τέλος το μικρό χαρτάκι έγινε μια τεράστια σημαία, που ανέμιζε πάνω από την πόλη, ψηλά στα βουνά: «Αγαπάτε αλλήλους». Και τις τέσσερεις άκρες τις κρατούσαν οι νεραΐδες.

Ήταν όλα όμορφα, γαλήνια και ειρηνικά μετά από πολύ καιρό και ο βασιλιάς περήφανος για τον λαό του.

# data[].attributes.headline
Ο πλανήτης της ειρήνης / Θάνος Β.

# data[].attributes.subject
Ο πλανήτης της ειρήνης / Θάνος Β.

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν δύο πλανήτες, οι οποίοι ήταν εντελώς αντίθετοι ο ένας με τον άλλον.  Ο ένας πλανήτης ήταν μαύρος, χωρίς κανένα είδος φυσικής ομορφιάς και ο λιγοστός πληθυσμός της πολεμούσε συνεχώς ο ένας τον άλλον.  Επίσης ο αέρας ήταν γεμάτος καπνούς από τους συνεχείς πολέμους.  Αντιθέτως στον άλλον πλανήτη επικρατούσε μια εντελώς διαφορετική κατάσταση:  Ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος, υπήρχε πλούσια βλάστηση και άγρια πανίδα και οι άνθρωποι συνεργάζονταν μεταξύ τους για το καλύτερο του πλανήτη τους.  Ενώ ο δεύτερος πλανήτης ήταν τόσο ειρηνικός, στον πρώτο, οι άνθρωποι κόντευαν να καταστρέψουν τον πλανήτη τους.  Έτσι, ρώτησαν στον γειτονικό πλανήτη το πως συμβίωναν όλοι μαζί με αρμονία.  Ο άλλος πλανήτης απάντησε ότι είμαστε όμοιοι. Ο μόνος λόγος που εσείς πολεμάτε συνεχώς είναι επειδή σκέφτεστε μόνο τον εαυτό σας.  Άμα σκεφτόσασταν το γενικό καλό τότε θα ήσασταν σαν εμάς.  Οι άνθρωποι  σκέφτηκαν τις συμβουλές που τους έδωσαν.  Αποφάσισαν να το εφαρμόσουν στο βασίλειό τους και να αλλάξουν την στάση τους.  Έτσι όλος ο πλανήτης βρήκε την πολυπόθητη ειρήνη που επιθυμούσε και από τότε συμβιώνουν ειρηνικά.

# data[].attributes.attachment_caption
Βρετανοί και Γερμανοί στρατιώτες την μέρα των Χριστουγέννων.

# data[].attributes.body
Πρώτος παγκόσμιος πόλεμος... Αργά το βράδυ της παραμονής Χριστουγέννων του 1914. Ο πόλεμος είχε εξαπλωθεί παγκοσμίως. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είχαν χαθεί.
Άνδρες της Βρετανικής Εκστρατευτικής Δύναμης άκουσαν Γερμανικά στρατεύματα να τραγουδούν τα κάλαντα στα χαρακώματα και τα πατριωτικά τραγούδια, και είδαν αναμένα φαναράκια και μικρά έλατα κατά μήκος των χαρακωμάτων. Άρχισαν λοιπόν να ανταλλάζουν μηνύματα μεταξύ τους.
Την επόμενη μέρα Γερμανοί και Βρετανοί στρατιώτες συναντήθηκαν και άρχισαν να μοιράζουν δώρα μεταξύ τους, να βγάζουν φωτογραφίες, έπαιξαν μέχρι και αυτοσχέδια παιχνίδια ποδοσφαίρου. Και οι δύο πλευρές βοήθησαν η μία την άλλη να θάψουν τις απώλιες τους και να επισκευάσουν χαρακώματα και πιρόγες.
Από τις επόμενες μέρες ο πόλεμος συνεχίστηκε στο δυτικό μέτωπο και απαγορεύτηκαν τέτοιου είδους εκεχειρία από τις διοικήσεις και των δύο πλευρών. Ωστόσο, οι άνδρες δεν σταμάτησαν να κάνουν κρυφές εκεχειρίες μεταξύ τους για να αλληλοβοηθηθούν, και όχι μόνο την μέρα των Χριστουγέννων! Συνέχισαν να κάνουν παύσεις στις εχθροπραξίες για να θάψουν και να τιμήσουν τα θύματα, αλλά και για να επισκευάσουν τα χαρακώματα, καθώς και δειπνούσαν όλοι μαζί.
Όλο αυτό μας δείχνει ότι ακόμα και σε έναν τεράστιο πόλεμο σαν τον α' παγκόσμιο, πάντα υπάρχει το πνεύμα της ειρήνης, καθώς και το πόσο σημαντική είναι. Ακόμα και αυτές οι ελάχιστες μέρες εκεχειρίας έκαναν τους πάντες χαρούμενους.

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν δύο αδέρφια. Ο πατέρας τους τους έλεγε  "Πρέπει πάντα να εκτιμάτε αυτά που έχετε και να μην ζηλεύετε τα κατορθώματα των άλλων αλλά να ψάχνετε πώς θα γίνετε εσείς καλύτεροι". Τα δύο αδέρφια ήταν πολύ διαφορετικά. Ο μεγάλος αδερφός δημιούργησε μια πολύ επιτυχημένη επιχείρηση και κέρδιζε πολλά χρήματα. Ο μικρός δεν ήταν πλούσιος και με το ζόρι τα έβγαζε πέρα οικονομικά. Γι' αυτό ζήλευε πολύ τον πλούσιο αδερφό του. Έτσι μια μέρα ο φτωχός αδερφός αποφάσισε να ρωτήσει τον πλούσιο αδερφό του πώς κατάφερε να γίνει τόσο επιτυχημένος στη ζωή του. Τότε ο αδερφός τού είπε "Έχουμε τις ίδιες δυνατότητες. Ο μόνος λόγος που εγώ είμαι πιο πλούσιος από εσένα, είναι πως εσύ πάντα ζούσες ζηλεύοντας τους άλλους και ποτέ δεν άκουσες τη συμβουλή του πατέρα μας." Ο μικρός αδερφός σκέφτηκε τα λόγια του μεγαλύτερου αδερφού του και αποφάσισε να ακολουθήσει τη συμβουλή του. Άλλαξε τον τρόπο που αντιμετώπιζε τη ζωή και τους άλλους, αλλά κυρίως άλλαξε τον τρόπο που αντιμετώπιζε τον εαυτό του. Έτσι βρήκε την εσωτερική του ειρήνη.

# data[].attributes.body
Κάποτε ήταν ένας βασιλιάς που προσφέρθηκε να δώσει ένα βραβείο σε έναν καλλιτέχνη που θα μπορούσε να ζωγραφίσει καλύτερα ένα έργο που απεικονίζει την ειρήνη . Πολλοί καλλιτέχνες αποφάσισαν να συμμετάσχουν και έστειλαν στον βασιλιά τα έργα τους.
Ανάμεσα στα διάφορα αριστουργήματα, μια εικόνα ήταν μια ήρεμη λίμνη. Η εικόνα ήταν υποδειγματική. Οι περισσότεροι από αυτούς που είδαν τους πίνακες  από διαφορετικούς καλλιτέχνες πίστευαν ότι αυτός ο πίνακας ήταν ο καλύτερος μεταξύ όλων των άλλων διοτι απεικόνιζε γαλήνη και ηρεμία.
Όμως ο βασιλιάς είχε στο μυαλό του έναν άλλο νικητή. Προς έκπληξη του πλήθους, η φωτογραφία που κέρδισε ήταν επίσης ένα έργο ενός βουνού. Ο ουρανός ήταν σκιερός και έμοιαζε θυμωμένος επειδή υπήρχε κεραυνός. Ήταν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που θα έπρεπε να μοιάζει σαν ειρήνη. Οι άλλοι σκέφτηκαν ότι ίσως ο καλλιτέχνης υπέβαλε έναν λάθος πίνακα που έδειχνε καταιγίδα η οποία μάλλον απεικόνιζε τον πόλεμο και όχι την ειρήνη. Αυτό που οι άλλοι δεν παρατήρησαν ήταν ότι αν κοιτούσε κάποιος προσεκτικά τον πίνακα, υπάρχει ένας μικροσκοπικός θάμνος που απλωνόταν στις ρωγμές ενός βράχου. Στο θάμνο, υπάρχει μια φωλιά που είχε φτιάξει ένα πουλί και στη μέση του άγριου καιρού το πουλί καθόταν ήσυχο στη φωλιά του.  Σε αυτό το συγκεκριμένο πορτρέτο, απεικονιζόταν ότι μέσα στον πόλεμο και στην αναταραχή, υπάρχει ακόμα κάποιος που μπορεί να είναι ήρεμος στην καρδιά του.

# data[].attributes.headline
Γρηγόρης Κατσαρός

# data[].attributes.subject
Γρηγόρης Κατσαρός

# data[].attributes.body
Μία φορά και έναν καιρό ήταν ένα ποτάμι και απο την μια πλευρά του ήταν ένα χωριό και από την άλλη ένα άλλο. Αυτά τα δύο χωριά είχαν μία διαμάχη για το ποιο χωριό θα είχε τους περισσότερους σωλήνες συνεπώς και  περισσότερο νερό. Κάθε πρωί οι άνθρωποι έφτιαχναν σωλήνες για το δικό τους χωριό και κάθε βράδυ χαλούσαν τους σωλήνες του αντίθετου χωριού. Αυτό γινόταν για πολλά χρόνια και παράλληλα υπήρχαν μικρές μάχες μεταξύ τους. Τα πράγματα συνεχίζονταν χωρίς πρόοδο για συμφιλίωση και ειρήνη. Μέχρι που μια νύχτα που πήγαν και οι δύο να καταστρέψουν τους σωλήνες των άλλων έπεσαν λάσπες και χώματα και σταμάτησε το νερό να ρέει εκειί Τότε συνειδητοποίησαν πως και οι δύο πλευρές έφταιγαν και συμφώνησαν να συνεργαστούν, για να ξαναφτιάξουν το ποτάμι. Έτσι η σχέση τους έγινε καλύτερη και μετά από λίγο καιρό επανήρθε και το ποτάμι. Έτσι σταμάτησαν οι καταστροφές και οι διαμάχες και μοιράζονταν δίκαια το νερό του ποταμιού.